Doe Maar deed de Antwerpse Roma aan in oktober 2012 en onze hoofdredacteur zag dat het goed was. Voor onder de kerstboom vroeg hij erna een ticket voor hun gig in de Lotto Arena in januari. En hij kreeg het, maar wij graaiden het weg, want we wilden zelf wel eens weten hoé goed Hollands ‘meest populaire band ooit’ wel nog is. ‘Glad ijs’ is de naam van hun tournee én evenzo was de weg er naartoe bij de laatste vrieskou. Maar de oude knarren schaatsten als in hun beste tijd, dertig (!) jaar geleden.
Een kwartiertje voor Vrienten en maats zich aandienden kwam een schijnbaar sober viertal het podium opgestapt en ze kondigden zichzelf aan als ‘Herman in een bakje geitenkwark’. Te vinden op www.geitenkwark.nl. Wel, moet je even aanklikken ! Het kwartet springt na de zomer in Antwerpen met hun theatertournee nog eens binnen. Misschien houden we het geen anderhalf uur vol, maar het kwartiertje a capella zever was grappig en kwaliteitsvol. Leuk, dachten niet enkel de Hollanders in de zaal.
Want ze waren er ook in Antwerpen, onze noorderburen en niet enkel op het podium. Ook voor hen was het ‘misschien de laatste keer dat je Doe Maar kan zien’, zoals Vrienten het onderstreepte. ‘En we hebben zin in een feestje, we hebben tijd.’
Hadden wij ook. Net als de rest van het kraaiepootjespubliek. Geen rimpelrock, maar de leeftijd was een duidelijk gemeenschappelijke topic, al hadden enkelen het gedurfd hun kids mee te brengen. Niet dat die er veel plezier aan beleefden. Los van het feit dat zij niet weten wie Doris Day is of niet beseffen dat in Koude Oorlogstijd ‘de bom’ een dreiging was, het is allemaal wel voorbij en de teksten zitten vooral in het collectief geheugen van de veertigplussers onder ons die zich herinneren dat Henny Vrienten, Ernst Jansz, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg al in 1984 (veel te vroeg) het einde van de band aankondigden.
Ze kwamen nog eens terug ja, in 2000, zelfs met een album (‘Klaar’). Maar dat is ook aan ons voorbijgegaan. Wij kwamen naar Antwerpen om mee te wiegen op die hits van weleer. Ja, wij konden ze zelfs meezingen. Wegens ook al ouder en vooral wegens simpel aanstekelijk en een wiegende ska-reggae-gehalte.
De drie dragers vooraan: gitarist Hendriks geflankeerd door de stemmen van Vrienten en Jansz, de rest er achter op een verhoog. Ze zetten zachtjes in met “Doe maar net alsof” maar het middenplein deinde al meteen bij “Zoek het zelf maar uit”. Vrienten testte daarna de zwaarte van zijn zaal door simpelweg na enkele noten gewoon “Okee” te yellen en het volk de rest te geven. Dat lukte deels.
Pas toen volgde het bedankje met de meegift dat ‘het voelde alsof ze nooit weggeweest waren en dat ze vanavond alle tijd hadden en zin in een feestje.’ Het zou inderdaad een dik twee uur durend concert worden.
Jansz nam over met “Heroïne” waarop “Nachtzuster” volgde met daarna een boodschap voor alle mensen die uit andere landen gekomen waren om hun geluk in Europa te vinden. “Ruma Saja” dus, een ode aan Jansz’ vader. En het klonk allemaal echt Doe Maar, niets verval. Het was genietend herkennen of herkennend genieten, even terug de jeugd in.
En toen riep Vrienten het ‘geheim wapen’ naar voor, zijn ‘tuinkabouter’, alias omnimuzikant Joost Belinfante die op indrukwekkende zijn liefde voor “Nederwiet” oftewel de Cannabis Sativa Hollandia verkondigde. Een moment om in te kaderen want het bracht de Arena in hogere sferen.
Het werd even terugschroeven, al vroeg Vrienten na “Hetzelfde meisje” bij “Hé, hé” om een achtergrondkoortje van 7.000 man. Dat lukte weer maar deels, maar het dak ging daveren bij “Sinds 1 dag of 2 (32 jaar) “, de song waarmee Doe Maar indertijd écht doorbrak.
Knap opgebouwd, zo bleek de set, want na alweer een rustiger ‘tussennummer’ (“De eerste x”) floot hij letterlijk “Is dit alles” op gang waar het tweede hele-zaal-zangmoment een succes was.Net voor “De vrolijke padvinder” kreeg Vrienten een papier onder de neus geschoven. ‘Dit lees ik niet’, lachte hij. ‘Er is een lamp kapot’.
Maar na “Dansen met Alice” stond de karweidienst van de Lotto-Arena er toch op om één van de lampen boven de artiesten eruit te halen. ‘Ik heb al veel meegemaakt, maar dit nog nooit. Je hebt mijn leven gered’, grapte hij nog.
Er volgde een heel sterk gearrangeerde versie van “Radeloos” en na “Alles gaat voorbij” mijmerde hij ‘Wie weet is dit onze laatste keer in België. Daarom rekken we het zo lang mogelijk’, grappig genoeg tegengesproken door “Tijd genoeg”.
Een volgend hoogtepunt was ongetwijfeld “Pa”, een ode aan Vrientens eigen intussen overleden vader. Een voorbode voor nog meer ‘gekende en bekendere’ nummers, te beginnen met “Doris Day” nauw aangesloten door “Belle Hélène” en “Smoorverliefd”, mooi om te eindigen en de massa naar meer te laten hunkeren.
Bisnmmer 1 startte met Pijnenburg alleen op het podium achter de drums, maar stilaan sijpelde iedereen binnen voor “1 nacht alleen”, gevolgd door “De bom” waarna – toen die bom daadwerkelijk geluidsmatig gevallen was – de band in het donker afstapte om nog één keer terug te keren voor “Je loopt je lul achterna” .
Jeugdnostalgie, puur en onversneden. Geen blaadjes, maar alleen de hoesjes van de zaadjes. Vrienten en zijn Jansz-maten hadden alles muzikaal fijn getrieerd. En daar krijg je geen koppijn van, je werd alleen lekker high, als een Vlaamse papegaai, daar die avond op dat glad ijs in Antwerpen. Jep, Doe Maar. Is dit nu echt alles?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bakje-geitenkwark-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/doe-maar-25-01-2013/
Organisatie: Live Nation
De meningen over Paul Banks (aka Julian Plenti, aka frontman van de alom bekende band Interpol) zijn verdeeld. Volgens sommigen zijn z'n soloprojecten beter dan Interpol, volgens anderen kan er nooit ofte nimmer aan de genialiteit van ‘Antics’ of ‘Turn On The Bright Lights’ getipt worden. Over één iets lijkt iedereen het wel eens te zijn: Paul Banks is niet Interpol light, en dat is maar best ook.
Ook tijdens de passage door de AB in Brussel op vrijdag 25 januari werd dit opnieuw duidelijk. Het enige van Interpol die je kon herkennen was de stem van Banks, die er trouwens een fraaie set neerzette. Banks solo klinkt helemaal niet als de post-punk van zijn vroegere band. Er zijn heel wat meer elektronische invloeden en synths te horen, en de muziek is gewoon ook een stuk rustiger. Zweverig, zeggen enkele critici. Atmosferisch lijkt een beter woord. Rustiger, misschien, al klinkt het live sowieso een stuk harder dan op het album.
Bijna het volledige ‘Banks’ album passeerde de revue (met “Another Chance” als enige afwezige), aangevuld met zevental goed gesmaakte songs van ‘Julian Plenti Is… Skyscraper’, het werk van Paul Banks' alter ego. Een klassiek rock concert kon je dit niet noemen: geen schreeuwend publiek, geen 'devil horns' in de lucht. Wat er wel was, was een ingetogen sfeer, een rustige en beheerste zanger die wederom zijn gitaarspel in de schijnwerpers zette en die ervoor koos de muziek voor zichzelf te laten spreken. Als hij zich af en toe al eens durfde verliezen in de muziek en het momentum van de songs even verloren ging, wie neemt het hem kwalijk? Het publiek, dat de AB trouwens bijlange niet vol kreeg, bleef rustig; maar dit kon evengoed door aandacht als door verveling zijn.
Geen greintje Interpol te bespeuren bij Banks dus, maar de consensus spreekt: dit was ook helemaal niet nodig.
Setlist
Skyscaper; Fun That We Have ; I'll Sue You ; Only If You Run ; Arise, Awake; Goodbye Toronto ; Fly As You Might ; No Chance Survival ; Young Again ; Lisbon ; Over My Shoulder ; No Mistakes ; The Base ; Paid For That ; Summertime Is Coming
Encore
On The Esplanade ; Games For Days
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/willow-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-banks-25-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een begenadigde sing/songwriter is ze , de Amerikaanse Aimee Mann , een veelzijdige artieste, die ideale ‘fauteuil’ luisterpop brengt. Rootspop die een sfeervolle, melancholische ondertoon heeft, en als we het recente ‘Charmer’ op nahouden , horen we luchtige suikerzoete pop, uiterst subtiel en gelaagd , zonder echt ruig uit de hoek te komen . Tekstueel de combinatie emotie, charme versus maatschappijkritiek.
Vergeten we niet een pak jaar terug haar bijdrages van de soundtrack ‘Magnolia’, die de doorbraak naar een breder publiek betekenden en haar een Oscar nominatie opleverde. Ze is ook nog actrice en heeft recent een musical geschreven, maar dat project staat door o.m. budgetproblemen ‘onhold’. Verder is ze een bedreven, actieve artieste op facebook en twitter. Op haar website stond er nog een onbeduidend twittertje dat ze zo blij is hier in België te mogen zijn samen met een die andere Amerikaanse sing/sonwriter Ted Leo, die solo meer weerhaken in z’n pittige sound stopt; Aimee heeft een aantal nummers meegespeeld; die de songs naar een hoger niveau brachten. Mooi.
De intieme setting van de Balzaal was een terechte keuze om het ‘herfstige ‘ materiaal van Mann volledig tot z’n recht te laten komen, en haar fans de optimale kans te bieden te genieten van haar materiaal.
Aimee Mann - Een overtuigende, standvastige dame , een warme persoonlijkheid, die omringd werd door uitstekende muzikanten . Toetsen en synths zorgden voor het klankenpalet, naast het kenmerkende gitaarspel , de drums en bas . En op het podium is ook haar producer te zien, die instaat voor de recente platen en zelfs door het andere icoon Lucinda Williams enorm wordt gerespecteerd .
Natuurlijk kwam het laatste materiaal in de spotlights als “Disappeared”, “Gumby” en de sterke knappe single “Labrador”, die heel wat airplay kreeg op Radio 1, maar eerlijkheidshalve meer verdient . Ted Leo kwam er bij op “ Living a lie” , op plaat met James Mercer van The Shins; het klikte goed . Boeiend , net als de titelsong van ‘Charmer’ .
Ook al brak de snaar van de lead gitarist , het werd goed opgevangen en een paar songs werden soberder gespeeld .
Solo hoorden we een gevoelige “Save me “ en “Wise up” op akoestische gitaar en piano van die soundtrack ‘Magnolia’ , maar ook haar ‘american way of live’ werd in de verf geplaatst; soms een beetje teveel typisch Amerikaans in haar bindteksten. Stijlvol grossierde ze met de goed afgestemde band in haar rijkelijk gevulde oeuvre en kregen we deels meeslepende, intens spannende, snedige , potige rockers als “Slip & roll” , en “It’s not safe”.
De gekende rustige oudje “The 4th of july” en “Deathly” bepaalden net als bij voorgaande gigs de bis.
Al twintig jaar is de voormalige ‘Til Tuesday frontvrouw bezig , met Lucinda Williams en Emmylou Harris als achterban. Een goede performance, goede subtiele, sprankelende nazomerse pop zonder al te veel verrassingen. Soms moet dat niet meer zijn …
Organisatie: Democrazy ism Greenhouse Talent
Het NYse collectief Animal Collective kwam in de belangstelling met ‘Strawberry jam’ , en wist in 2009 definitief door te breken met ‘Merriweather Post Pavilion’, hun meest toegankelijke plaat op dit moment .
Animal Collective brengt een aparte en unieke mengeling van psychedelica, grillige freefolk en avantgarde. Een charmante muzikale nervositeit van weirde trips door de synths , geluidjes, bleeps , percussie en de deels hoge , vervormde vocals . De groep haalt de mosterd bij ‘60’s Beach Boys en de psychedelica van Flaming Lips en het oude Mercury Rev en is het oudere broertje van een Yeasayer!
Het kwartet nam alles voor handen om die plaat live kracht bij te zetten; we hoorden een hypnotiserende danstrip door de elektronicabeats en de basses met dubstep en techno.
Na talrijke uitstappen en een time out vonden ze elkaar opnieuw en hebben ze nieuw werk uit, dat bol staat van verrassende en onverwachtse wendingen in hun aparte sound! : catchy, toegankelijk, eigenwijs , grillig ,dissonant en avontuurlijk , met een zalvende en gejaagde ritmiek , elektronicaloops, beats en percussie drijvend op dat geheel van synths , percussie en zweverige vocals ; kapstokken van de plaat “Applesauce” en “Wide eyed” .
Opnieuw valt er weinig ademruimte te noteren , en op afstand bekeken blijven ze even geflipt en gek , én toch weten ze ons hart te veroveren!
Het gaat deze Aussies onder Kevin Parker voor de wind. Een goede twee jaar terug werd hun talent al onderstreept met het debuut ‘Innerspeaker’ en de prachtsingle “Solitude is bliss”. Een poel aan invloeden passeerde de revue in die knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal ‘galacticastelsel’, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde … De tweede cd is homogener en bevat meer structuur , melodie en popgevoeligheid zonder aan experimenteerdrift in te boeten binnen hun neopsychedelica .
Bepalend zijn die dromerige , directe en explosieve ritmes van psychedelische , spacey keys/synths , geluidjes/bleeps , de slepende percussie en de retro stonergitaarloops – galmeffects .De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, en de songs zijn gedistingeerd , doordacht en ingenieuzer. Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs en dat hoor je op een “Be above it” , “Endors toi” , “Mind mischief”, “Keep on lying” en vooral de singles “Feels like we only go backwards” en “Elephant”.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelen Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock; droompsychedelica met weerhaken. Een boeiend , kleurrijk geluid. Sjieke tweede plaat!
The Soft Moon is het muzikaal project van de uit San Francisco afkomstige multi-instrumentalist Luis Vasquez . Muzikaal worden we in een psychedelisch shoewave bad gedompeld van Joy Division – Bauhaus – The Cure - Suicide – Ride – Jesus & Mary Chain – Spacemen 3 - NIN en de recente Moon Duo en A place to bury strangers .
We zitten goed in een dromerige als duistere poel van elektronica , darkwave en industriële pop .
The Soft Moon zorgt voor een interessant verslavende ervaring van bedwelmend, bezwerend, hypnotiserend , zweverig ‘kippenvel’ materiaal . In een mistig decor ontdekken we alvast een paar pareltjes als “Machines”, “Insides“ , “Want” en “Lost years” die een sterke als verdwaasde indruk nalaten.
In ons landje zijn de West-Vlamingen van Amenra de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan , worden geruggensteund door Scott Kelly van Neurosis. Een invloed die onmiskenbaar is . Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs met de rug naar het publiek gekeerd.
Amenra is geen muziek voor tere, romantische zielen!
En zoals onze redactrice en grootste fan Fleur Coevoet omschrijft : ‘Amenra berust op ‘een intense ervaring’, Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt een oerenergie op. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Het zijn muzikanten én kunstenaars én alchemisten.
Laten we het maar meteen toegeven, ‘Strapped’ is niet zo goed, niet zo prikkelend en ook niet zo opwindend als zijn spetterende voorganger ‘The Soft Pack’ uit 2010. Wat helemaal niet wil zeggen dat dit een zwak plaatje zou zijn, integendeel. The Soft Pack is het namelijk allemaal wat cleaner en wat breder gaan zoeken. Op ‘Strapped’ verbreden ze, ondermeer door toevoeging van een saxofoon, hun horizonten. Dit uit zich soms in een ietwat meer poppy sound met luchtige liedjes als “Tallboy” en “Bobby Brown” die een gans andere Softpack tonen dan deze die we tot op heden gewend waren. De songs lijken wel naar de hitparade te lonken, zonder daarbij gezichtsverlies te lijden. Op zijn minst dus een interessante nieuwe wending.
Toch zijn er nog genoeg van die frisse aanstekelijke gitaarrocksongs (beetje Feelies, Pixies en Strokes door mekaar gemengd) die we kennen van de vorige plaat. Venijnige beestjes als “Saratoga”, “Chinatown”, “Ray’s Mistake” en “Head on Ice” mogen ons altijd komen wakker maken en ook het prettig gestoorde instrumentaaltje “Oxford Ave.” kan ons bekoren. “Bound to fall” doet ons dromen van The Feelies en afsluiter “Captain Ace” is een pareltje die ons dankzij tintelende gitaren en een speelse sax meer dan zes minuten lang aangenaam blijft kietelen.
Een stuk meer variatie dus dan de voorganger, doch iets minder ballen. Toch weer een fijn werkje, en zeker de moeite waard om op 31/01 naar de Trix af te zakken.
Achter de band T&N zit een zeer opmerkelijk verhaal en een aantal al even opmerkelijke muzikanten. George Lynch, voormalige gitarist van de bekende hardrockformatie Dokken wilde voor z’n band Lynch/Mob een nieuwe plaat maken en deed daarvoor beroep op Jeff Pilson, voorheen bassist bij... Dokken. Het duo realiseerde zich dat de muziek die ze fabriceerden niet echt bij Lynck/Mob paste en daarom namen ze contact op met drummer Mick Brown die ook al deel uitmaakte van Dokken. Zo startten ze met het nieuwe project Tooth & Nails, genoemd naar het gelijknamige en zeer goedverkopende Dokken-album. Door een juridisch conflict werd de bandnaam uiteindelijk T&N. ‘Slave To The Empire’ is alvast het eerste album en dat bestaat uit een aantal nieuwe songs en vijf Dokken-klassiekers. Voor de nieuwe tracks en voor de herwerking van ‘Into The Fire’ nam Jeff Pilson de vocalen voor zijn rekening, voor de andere klassiekers werd een beroep gedaan op een aantal prominente gastzangers waaronder Tim “Ripper” Owens, Doug Pinnick, Sebastian Bach en Robert Masson. Ook originele zanger Don Dokken werd gevraagd maar zou geweigerd hebben....
In ieder geval, het album klinkt echt machtig en spat verdomd lekker uit de speakers. Liefhebbers van Dokken en van melodieuze hardrock en heavy metal zullen hier ongetwijfeld van smullen. Zelf genoten wij enorm van titeltrack en opener “Slave To The Empire” die duidelijk de toon zet voor de rest van de plaat. Ook het bluesy “Jesus Train” en “Mind Control” waar het virtuoze gitaarspel van de band duidelijk naar voren komt, behoren tot onze favorieten. Een sterke plaat dus van ervaren, getalenteerde muzikanten die het verleden duidelijk doen herleven. De heren plannen trouwens een tweede album met daarop opnieuw verschillende oude Dokken-songs.
Wie op zoek is naar een leuke verzameling van folkpunknummers is met ‘Guide Me Home’ op de juiste plaats. De internationale punkers van The Buccaneers (ze komen deels uit Duitsland en Canda) zijn hiermee al aan hun derde plaat toe. Hun sound kun je perfect plaatsen bij die van grote namen als Dropkick Murphys, Flogging Molly en The Mahones. Verwacht echter ook niks meer dan een degelijke mix van punk, pop en folk want The Buccaneers wijken nergens af van de platgetreden paden. Wie echter graag meeblèrt met de typische koortjes en zich graag waant in een gezellige kroeg vol bierdrinkende, luidruchtige mannen kan dit plaatje uiteraard de nodige kansen geven.
Black Sabbath in een fris, eigentijds jasje… zo zou je de muziek van de Amerikanen van Gold Void kunnen omschrijven. Dit kwartet uit Bay Area verdiende zijn sporen in verschillende lokale bands en is nu met Golden Void aan een eerste tittelloze album toe. Het resultaat is meer dan de moeite waard: slechts zeven tracks horen we maar die weten ons te boeien van begin tot einde. De invloeden van Black Sabbath en van een gitarist als Tonny Iomi zijn duidelijk merkbaar maar Golden Void weet er duidelijk een creatieve, eigen toets aan toe te voegen. Zware, groovy metallrifs worden gecombineerd met een flinke hoeveelheid prog, psychedelica, blues en alternatieve rock en dit resulteert in een ritmische en catchy plaat. Verder vallen ook de vocalen van frontman Isaiah Mitchell op die ons bij momenten aan ene John Frusciante doet denken. ‘Golden Void’ is wat ons betreft een schitterende debuutplaat!
Liefhebbers van slowcore en americana kennen Mark Eitzel al sinds medio jaren ‘80 als de enigmatische frontman van het onwaarschijnlijk miskende American Music Club, een groep waarvan overigens niemand ons momenteel kan verzekeren of ie nog bestaat of niet. Sinds de eerste split van deze band in '95 heeft de Amerikaanse chroniqueur ook in zijn eentje een niet onaardige cult aanhang verzameld, o.a. dankzij een stuk of tien indringende solo albums.
Wie de getormenteerde wereld van Eitzel binnenstapt houdt best enige dosissen prozac binnen handbereik; bij het doorgronden van ‘s mans van tristesse en weltsmersch doorwrongen liedjes loop je zo tegen een depressie aan, maar toch is Eitzel geen treurwilg van het zuiverste soort. Aan alles wat hij op plaat zet is immers een ferme scheut cynisme en zelfspot toegevoegd, waardoor je de Amerikaan en zijn muziek niet altijd au sérieux moet nemen en op den duur zelfs nog amusant gaat vinden.
Amper een 50-tal liefhebbers van het betere levenslied vonden afgelopen zondagavond een sneeuwvrije route naar de Balzaal van de Gentse Vooruit om Mark Eitzel’s Warm Gentle Rain aan het werk te zien. De bijna 54-jarige Amerikaan liet zijn nieuwe groep bij aanvang nog even sudderen in de coulissen, en trapte in zijn dooie eentje af met “Western Sky”. Eitzel blikte deze parel 25 jaar geleden in met zijn makkers van American Music Club ten tijde van hun eerste opus magnum ‘California’. Achteraf zou trouwens blijken dat meer dan de helft van de avond was gestoffeerd met songs van Eitzel’s vorige groep; met “What Holds The World Together” (‘94), “Apology For An Accident” (‘93), “Firefly” (‘88), “Patriot’s Heart” (‘04) en “Outside This Bar” (‘87) werd een ferme brok Amerikaanse slowcore geschiedenis opgediept die het songschrijverstalent van Eitzel nog maar eens dik in de vitriool zette.
Met zijn slordige baard, versleten zwart fluwelen vest en wollen muts cultiveert Eitzel maar wat graag het imago van de intellectuele loser die de blutsen in de American Dream als onuitputtelijke inspiratiebron aanziet.
Als het over klappen incasseren gaat kan de Amerikaan overigens ook zelf getuigen als ervaringsdeskundige. Een levenslange liefde voor Koning Alcohol en een lange revalidatie na een hartaanval in 2011 lijken op zijn door merg en been snijdende croonerstem echter maar weinig vat te hebben gehad. Zijn drie muzikale makkers op keyboards, standup bas en drums zorgden bovendien voor een soort late night jazz sfeertje waarin Eitzel’s hoogste en laagste noten zich kiplekker voelden. Waarschijnlijk bij wijze van zelftherapie moest de getormenteerde Amerikaan tussen de nummers door altijd wel even iets kwijt. Of het nu ging over zichzelf, zijn ex-lieven of de vriendinnen van zijn ex-lieven, de laconieke Eitzel bleef de cynische one-liners maar onhandig uit zijn mouw schudden.
Met de steun van een vriend die het grote lot had gewonnen nam Eitzel vorig jaar met het indringende ‘Don’t Be A Stranger’ sinds lang nog eens een album op in een professionele studio met een stel gerenomeerde studiomuzikanten én met muzikale vrienden Pete Thomas (Elvis Costello & The Attractions) en American Music Club gitarist Vudi. In de Vooruit plukten Eitzel & co daar een trits nummers uit, te beginnen met het o zo typerende openingsnummer “I Love You But You’re Dead”. Het kon zo mogelijk nog ironischer met het autobiografische “Oh Mercy”, waarin Eitzel het gevecht met de eenzaamheid aangaat door zich ongevraagd op allerlei feestjes uit te nodigen om er vervolgens te eindigen als partycrasher; of ongemeen grappig met “Costume Characters Face Dangers In The Workplace”, wat zou geïnspireerd zijn door de toenemende agressie op kostuumacteurs in Amerikaanse Disney parken.
Aan de vooravond van Blue Monday, volgens de populaire overlevering de meest depri dag van het jaar, was het heerlijk vertoeven in het aanstekelijke gezelschap van een beautiful loser als Mark Eitzel. Toen de volgende morgen mijn weer eens veel te late trein volgepropt zat met ugly winners kon dan ook werkelijk niemand de cynische lach op mijn smoelwerk plaatsen. Je bent bedankt, Mr. Eitzel
Organisatie: Democrazy, Gent
Het belooft een aparte avond te worden. Praga Khan klimt opnieuw naar boven, is toe aan z’n zilveren jubileum en komt in 2013 aandraven met nieuw werk, ‘Soulsplitter’.
Praga Khan - Muzikale ervaringen om u tegen te zeggen: een ‘back to basic’ sound van frisse, bezwerende en krachtige electropop en grensverleggende theatertours van spitsvondige technologie en interactief spektakel onder het ‘everybody is an artist’ - princiep. Maurice Engelen , een man, die zichzelf steeds probeerde uit te vinden.
Engelen en Co - Ze zetten in met “Jeniffer” en de bom barst. Helaas is de explosie van korte duur. Bijna onmiddellijk melden microfoonproblemen zich aan. Het kleinood wordt snel en vakkundig gewisseld maar zorgt toch voor een versie van “Love” met veel minder tekst dan anders. Swat, een technisch euvel wordt makkelijk vergeven. De set gaat verder, helaas met hoogtes en laagtes. Engelen komt maar niet helemaal los en dat weerspiegelt zich op het publiek. Het valt net iets te veel op dat Praga Khan net uit zijn winterslaap is. De drums (of de delen ervan die live gespeeld worden) zijn vaak volledig naast de kwestie en de gitaar is hier en daar té vals om door de vingers te zien.
Bij 3 opeenvolgende nummers uit de nieuwe plaat is er wat verwarring in het publiek, maar laten we dat wijten aan het feit dat de plaat nog gloednieuw is.
Dat Engelen een icoon is, en dat wat hij gedaan heeft voor de muziek onomkeerbaar is, staat buiten kijf. Dat bewijst het laatste deel van hun set, waarin we mogen genieten van een Maurice Engelen die eindelijk zijn draai vindt en hits van weleer speelt zoals “Picture this” , “Lonely”, “Isolation”, “Phantasia” en “Breakfast in Vegas”.
De machine die Praga Khan vroeger was, lijkt tijd nodig te hebben om weer op te starten en voelt voorlopig nog aan als ‘Praga Khan Light’. De obligatoire wulpse danseressen waren er, zij het in een ietwat gecensureerde versie en de gretig gebruikte videobeelden verdienen wel eens een update.
Praga Khan liet weten dat ze ook de zomerfestivals volledig zien zitten. We kijken er naar uit en hopen dat het beest tegen dan volledig ontwaakt is en we de energie van weleer weer keihard in ons gezicht gesmeten krijgen.
De afsluiters van het optreden, “I sit on acid” en “Power of the Flower”, geeft ons een glimp uit het verleden en hopelijk een voorsmaakje van een Praga Khan dat ons weer spontaan doet bewegen van bij de eerste noot.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/praga-khan-17-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De legendarische Ierse band Clannad is bekend vanwege zijn prachtige, sferische, Ierse muziek met een loepzuivere, dromerige samenzang. De stem van Moya Brennan (Máire Ní Bhraonain), is één van de mooiste vrouwenstemmen, naast die van Lisa Gerrard van Dead Dance. Haar stem is het hart van Clannad en van hun harmonieën .
Clannad ontstond in 1970, en is samengesteld uit Moya en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. Ze zijn afkomstig uit een dorp ten noorden-oosten van Ierland, Gaoth Dobhair. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime", van 1985 , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’. Merk ook op dat het kleine zusje van Moya, Eithne, beroemd werd onder de naam Enya.
Sinds 2007 treedt Clannad nog slechts sporadisch op. Daarom mag dit concert van het gezelschap in de prachtige Antwerpse Stadsschouwburg bijzonder genoemd worden. Gedurende meer dan 2 1/2 uur, nam Clannad ons mee voor een mystieke rit in de Keltische muziek. Er was een bijna religieuze sfeer, vooral tijdens de prachtige traditionele songs, begeleid door de harp van Moya, de Ierse fluit (tin whistle) van Pol of de elektrische bas van Ciaran.
Tussen elk nummer, nam beurtelings de familie Brennan de kans de nummers te presenteren, niet zonder een typisch vleugje Iers humor. Sommige dateren zelfs van uit de 19e eeuw, zoals het prachtige "Een Coinleach Ghlas Fhómhair" (« Magische Groen Herfst"). De muzikale interpretatie van sommige oude composities was erg moeilijk; het was geen evidentie voor het combo om complexere stukken van de albums ‘Macalla’ en ‘Sirius’ te spelen, zoals "Something To Believe In" en "Closer To Your Heart". Tijdens "In A Lifetime" was het de uitstekende toetsenist, Ged Lynch (Peter Gabriel, Goldfrapp), die de stem van Bono moest op zich nemen, op zich een zeer gevaarlijke taak ...
Eén van de hoogtepunten van de show was ongetwijfeld het prachtige "Newgrange", een compositie met new-age accenten , die de diepte en het mysterie van deze archeologische site, gelegen ten noorden Dublin, perfect weerspiegelt.
Het dansend ritme van "Dulaman" gaf Moya de gelegenheid om op het voorplan te treden en het publiek te betrekken in de song door de handclaps. Een fan stond zelfs op om een Ierse dans te beginnen.
Het concert eindigde met de beroemde "Theme From Harry's Game", gevolgd door een ander zeer dansbaar nummer, "Teidhir Abhaile Riu".
Als encore kregen we twee extra’s, "Down by the Sally Gardens", een traditional gebaseerd op een gedicht van WB Yeats, en tot slot de klassieker "Nil Se'n La", een mooi uitgesponnen « lied voor dronken mannen", omfloerst van indrukwekkende solo's van de muzikanten.
De groep gaf een signeersessie na het concert, eens te meer een bewijs van de vriendelijke houding van deze niet gewone band.
Twintig jaar na een onvergetelijke reis naar Ierland, ben ik nu opnieuw bereid te gaan naar dit magische land.
Kijk hier naar een video van het concert, het nummer "Theme For Harry's Game" : https://www.youtube.com/watch?v=raCgqUelYmU
Setlist: Na Buachaillí Álainn ; Maire Bhruinneal ; Crann Úll ; Coinleach Ghlas An Fhómhair ; Eleanor Plunkett / Fairly Shot of Her ; Tower Hill ; Mhorag's na horo Gheallaidh ; Something to Believe In ; A Mhuirnín Ó ; Buachaill Ón Éirne ; An tÚll ; Two Sisters
(Intermission)
Newgrange ; Éirigh Is Cuir Ort Do Chuid Éadaigh ; dTigeas a Damhsa ; Robin (The Hooded Man) / Herne / Ancient Forest / Lady Marian / Action ; In a Lifetime ; Dúlamán ; I Will Find You ; Closer to Your Heart ; Theme From Harry's Game ; Teidhir Abhaile Riú
(Encore)
Down by the Sally Gardens, Nil Se'n La
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clannad-15-01-2013/
Organisatie : Gracia Live
Nederlands 
Français 
