Al een tijdje geleden dat we Cody hoorden . We herinneren ons nog die plaat ‘The headphone masterpiece’ en die sterke single “The seed” met The Roots . Zijn sound was een opvallende ‘lofi’ mix van rock , funk en soul. Sindsdien was het opmerkelijk stil rond dit smaakvol multitalent , die af en toe nog iets liet lekken via het internet , maar bon, hij is back en heeft alvast een sterke return uit. Heel veel soul , in de beste traditie van Marvin Gaye en het Stax label , een seventies retro geluid , een kenmerkend gitaarspel, gepast ondersteund van blazers, strijkers en koortjes . Onderhuids ademt de muziek een Q Tarentino sfeertje. “Til I met thee”, “I’ve been life” en “That’s still mama” zijn al meteen drie sterke openers. We vallen voor de sfeervolle, groovy sound en voor de charme en dynamiek van Chesnutt . Hij brengt messcherpe observaties over de wereld waarin we leven . Puike return !
Tja , de tijd gaat snel . Vier jaar terug verscheen haar cover plaat ‘Juke box’ en dan moeten we al teruggrijpen naar 2006 ivm eigen werk ‘The greatest’ . Eerder zat Chan Marshall aka Cat Power binnen de stijl van doorleefde americana/soul/retrobluesrock. Op deze return horen we fris , dromerige, warme , zwoele ingenomen pop , van een sing/songwritster , die elektronica toevoegt; zalvende, prikkelende en stekelige ritmes en beats, gedragen door haar melancholisch, lichthese stem . Chan Marshall mag dan nog een in een titanengevecht met zichzelf verwikkeld zijn, ze compenseert ‘Sun’ in een afwisselende sfeervolle, broeierige plaat met elf goed in elkaar gestoken overtuigende nummers, die de single “Ruin” voorop plaatst, en verder intrigeert met “3, 6, 9”, “Manhattan”, “Peace & Love” en “Nothing but time”, een lang uitgesponnen , uitgediept nummer met Iggy . Een verrassende comeback.
Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . De laatste jaren worden we sterk verwend door artiesten als The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg en ons eigen Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
In het najaar van 2012 kwam Passenger als support in de spotlights van Ed Sheeran , twee jonge gasten die de Britse sing/songwriterpop elan gaven . Mike Rosenberg is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit en kwam recent in de belangstelling met de emosingle “Let her go”; het nummer omarmt ons al wekenlang in de hitparade . Wie houdt van elegante pop van één man – één gitaar komt duidelijk aan zijn trekken .
De nieuwe plaat ’All the little lights’ zorgt voor de definitieve doorbraak en verdient erkenning . Het is een afwisselende plaat , ingetogen , innemend , warm, gevoelig als extravert, gedreven , hitsend , explosief , en die wat breder kan klinken . De man heeft persoonlijkheid , maturiteit en een warme stem .
Op het podium staat er iemand die muzikaal talent en stand up samenbrengt. Anderhalf uur boeit hij z’n publiek en is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid.
Het concert werd al gauw verplaatst naar de Orangerie en was dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Heel wat jong volk die vanavond hun idool van op radio aan het werk wou zien .
Elke song heeft wel zo z’n eigen verhaal van een ‘lonesome traveller’; er was de fascinatie bij de obscure levensstijl en – wijze van opener “David” en de kogelverzamelaar op “Bullets”; of de interactie bij “Caravan”, een whistling van dronken vogels, de vingertics op “The wrong direction” , en “I hate” , waarbij het publiek het refrein onderbouwde en neuriede.
Het publiek werd muisstil bij (gebroken) ‘love-verlating’ songs: “I see love” , één van de oudere songs, en “Circles” waren sober , spaarzaam en werden deels zonder versterking gespeeld .
En in z’n verhaal kon hij jonge gasten wel eens op het verkeerde been zetten door te zeggen dat er een paar totaal nieuwe songs uit zijn , maar die eigenlijk covers waren , “The sound of silence” en “The eye of the tiger” , die hij een eigen identiteit bezorgde.
Gedegen vakmanschap , elegantie , een bard in sing/songwriting , die moeiteloos z’n publiek wist in te palmen en optimisme , levenslust , samenhorigheid stopt in z’n performance. Zelf was hij sterk onder de indruk van de respons … “honestly amazing”, hoeveel keer hebben we dit niet gehoord vanavond …
Een opwindende “27” besloot . Het publiek kreeg meer, een hartendief met “Heart’s on fire” en Stu Larsen op backing vocals, en tot slot de singles “Let her go” en “Holes” , die het soloconcert compleet maakten , de eerste bracht de nodige smileys en werd (bijna volledig) op gepaste wijze meegezongen; en “Holes” is de volgende hit in spé .
Hij slaagde er in iedereen naar zijn hand te zetten, was podium zeker, en bezorgde ons een ongelofelijk avondje sing/songwriting door z’n open houding , bagage en animo , met de nodige romantiek.
Ed Sheeran wist vorig jaar op Werchter een volle Barn tent te boeien, dit jaar kan het Passenger worden ; hij verdient dit plaatsje om jouw zomer nog leuker en mooier te maken!
De Australiër Stu Larsen was hier voor ‘a short time’ in België , en zit natuurlijk in dezelfde trend als Passenger; ook hij had een reeks ‘catchy’ dromerige luistersongs op gitaar en vulde soms aan op mondharmonica. De songs waren sober, spaarzaam en konden verrassende wendingen ondergaan. “Paper dails” , “Diving” en een cover van Coldplay waren sterk.
Iets later zette hij alles klaar voor Passenger en stemde hij mans akoestische gitaar . Zo zie je maar hoe sing/songwriters het voor elkaar opnemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-04-02-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel
Trust - Darkstar
Vanavond trakteerde de AB ons op een double bill met Trust in het voorprogramma. Trust is een electro goth project van Robert Alfons. Trust wordt vaak in één naam genoemd met Crystal Castles en releasen onder Sacred Bones hun debuutalbum ‘TRST’.
Alfons z’n stem lijkt treffend op deze van Ozark Henry door de nasale klank die de ruimte vult. De muziek die Trust brengt is als een Belgische Daan op xtc door de druisende electro beats waar je hart spontaan van gaat mee pompen. Een soort electro discoparty zeg maar.
Trust onderscheid zich van andere electrobands net door hun rijke en room filling beats. De grens tussen een house en electro party lijkt dan ook vaak weg te vallen. Ze starten hun set dan ook op maximum voltage. Trust dompelt je niet enkel onder in een electrojungle ook de lichtshow is een waar kleurenbad wat het geheel dat extraatje meer geeft.
Breekpunt in de set is een traag nummer, waar de focus vooral komt op de zang, wat Trust als electro heersers dan weer een deuk in hun imago geeft. Waar de zaal voordien in beweging stond, werd het vanaf dat moment ook statischer. Ze komen nadien niet meer op hetzelfde niveau en sluiten in een anticlimax af.
Darkstar heeft nog maar net een nieuw album uitgebracht ‘News from nowhere’ onder Warp Records. Waar Trust gedreven werd door een adrenalinerush, lijkt Darkstar het antoniem ervan te zijn. De set komt traag op gang, de stem is er één uit de duizend en het contrast met de heavy beats van Trust is misschien wel té groot om Darkstar als band een eerlijke kans te geven. Ze brengen hun nummers op het randje van oppervlakkig, of misschien was dit net hun opzet? De ritmes kennen geen hoogtes noch laagtes, de ambient soundscapes creëren een loungegevoel, de gezongen stukken hebben een kinderlijke ondertoon. Darkstar laat geen stempel na, maar misschien hebben we door het vroegtijdige vertrek wel een hell van een show gemist?
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel
Tamikrest – Tinariwen – Mali . Hier schuilt veel politiek , gezien Mali op dit moment in de schijnwerpers staat vanwege de onrustige en broeierige situatie in het land. Tamikrest is nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen die vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen net als hun kompanen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae en funk inslag en de worldpop laten je niet los.
Gitarist Ousmane Ag Mossa heeft goed naar Jimi Hendrix geluisterd, en brengt in gebroken Frans aan verder inspiratie te halen bij Mark Knopfler en Bob Marley. Zijn dromerige zang en de vocale uithalen van de zangeres zorgden voor een traditionele Touaereg glans. De percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps stoppen er naast de bluesy gitaarlicks en tokkels in de lome ‘desert trance’ meer ritmiek en doorleefde rootsrock. Niet voor niks deden ze beroep op Chris Eckman van The Walkabouts voor hun doorbraak ‘Toumastin’ .
Anderhalf uur werden we ondergedompeld in die aparte sound ; een afwisselend geheel , een bezwerende sound, met een weemoedige tune en verlatingsgevoel, regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes en de ruimte voor de instrumenten . Pittig , aantrekkelijk, gedreven klonk het en dan sta je niet stil om welke song het gaat . Het geheel en het concept tellen hier!
En we kunnen spijtig genoeg niet omheen wat leeft rond de band én z’n land … Tamikrest is een belangrijke exponent van de Tamasheq muziek (Tamasheq is de taal van de Touareg, de nomadische volkeren die de Sahara bewonen). De muzikanten zijn afkomstig uit de Saharagebieden van Mali, Niger en Algerije. Een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steken in de Sahara. Maar er heerst chaos , onderdrukking, er zijn represailles en ze lijden onder de oorlog, de rebellie , de wraakacties en de radicaal islamitische strijders. Ze gaan er sterk gebukt onder, komen op voor hun eigen bestaan als nomadenvolk en zingen voor de vrede in hun eigen land . Al meer dan een jaar voelt Tamikrest zich niet meer welkom in eigen land en wonen nu in Algerije.
Muzikaal werden we meegevoerd naar stoffige woestijnoorden en het vuur van de woestijn sloop in Tamikrest’s optreden . Het was heerlijk luisteren en was een unieke live ervaring. Maar de politieke onrust is een zware last ; de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali! We duimen verder …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tamikrest-03-02-2013/
Organisatie: Trix , Antwerpen
Het wereldkampioenschap veldrijden was naar zaterdag verplaatst wegens overstromingsgevaar, dus kwam er plots een gaatje in onze agenda vrij om op zondag avond naar de kust af te zakken voor een avondje onvervalste hardrock.
The Sha-La-Lee's is een zijproject van de zanger van The Sore Losers en de drummer van Millionaire, volbloed-Limburgers dus die aan ‘het zeitje’ hun mix van garagerock en blues met overtuiging brachten. De sound van deze band had wel iets weg van de vroegeTriggerfinger, maar dan minder sexy. Wanneer de mondharmonica gebruikt werd, had het weer iets van La Muerte of Thelonious Monster.
Na hun tweede album (toch al van 2004) waren we The Datsuns wat uit het oog verloren: in tegenstelling tot die andere neo-hardrock tegenvoeters, Wolfmother, zijn The Datsuns toch wat blijven hangen: zalen zoals de AB of het Koninklijk Circus weten ze niet te vullen, en passages op het hoofdpodium van Werchter zijn er ook niet bij voor dit Nieuwzeelands viertal. Ik was dan ook verbaasd dat The Datsuns ondertussen al meer dan 13 jaar bezig zijn en met ‘Death Rattle Boogie’ hun vijfde album uit hebben. In die 13 jaar zijn deze kiwis nog geen crack veranderd,we zagen nog altijd graatmagere gasten, lange haren en puntschoenen,en de Flying V-gitaar van Phil Somervell, het enige verschil met de vroege jaren 2000 was de foute hangsnor van zanger en bassist Dolf De Borst.
The Datsuns trapten af met het openingsnummer van ‘Death Rattle Boogie’, “Gods are bored” en zouden vanavond vooral de nummers van hun nieuwe album voorstellen. In tegenstelling tot Wolfmother, die eigenlijk gewoon nieuwe Deep Purple nummers neerpennen, proberen The Datsuns op dit nieuwe album harde rock te brengen zonder daarom altijd in hard-rock cliches te vervallen. Soms zijn die pogingen geslaagd, soms waren gewoon blij dat ze eens een oudje zoals “Sittin Pretty” brachten, vol met hard-rock cliches, maar o zo lekker. Als lead gitarist Christian Livingstone zijn vingers op en neer zijn gitaarnek liet dansen, dan was dat misschien niet echt vernieuwend, maar toch was dit waarvoor we vanavond naar Leffinge gekomen waren: klassieke hard-rock, maar zonder de metalcliches.
Zanger Dolf Datsun had het er blijkbaar lastig mee om op zondagavond op te treden, hij zou voortduren beweren dat het eigenlijk woensdagavond was, en hij zou een beetje tevergeefs proberen de vlam in de pan te steken, voor het publiek was het blijkbaar ook zondagavond, en was de taart bij de bomma blijkbaar nog niet volledig verteerd. Tijdens “Helping hands” deed Dolf een verdienstelijke poging, hij kreeg het publiek zover om op de grond te gaan zitten, om dan op commando op te springen, maar spijtig genoeg was dit nog niet goed genoeg om het publiek helemaal los te krijgen, meer dan een goedkeurend hoofdknikken kregen The Datsuns vanavond niet, en dat was toch wel spijtig: we herinneren ons nog hun eerste passage in de AB, toen tweede gitarist Phil Datsun, eerste gitarist Chris Datsun in de nek nam en de gitaarsolos van op tweeenhalve meter hoogte de zaal ingevuurd werden. Dolf Datsun liet zijn bas staan en probeerde nog al microzwierend het tij te keren, maar dat lukte eigenlijk alleen in de bis met hun grootste hit, “Motherfucker from hell”.
Slotsom van een avondje hardrock aan de kust: de band was goed, het publiek iets minder.
Setlist: Gods; Bullseye; Sittin pretty; Girls; Axethrower; Maximum; What would?; Gold Halo; Helpin Hands; Harmonic; Emperors; Stuck; Hole; Bruise; Somebody; Eye; Motherfucker from hell; Death of me
Pics van hun set in Trix, Antwerpen op 11 februari 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-datsuns-11-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-sha-la-lees-11-02-2013/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Vanavond trakteerde de Beursschouwburg ons op een uitverkochte O.Children met UNI_FORM in het voorprogramma. Brussel was de vierde halte voor O.Children die momenteel een Europese tournee houdt.
UNI_FORM is een band uit Portugal die indie wave rock brengt. Na de release van hun EP’s ‘Uni Form’ in 2008 en ‘Winter Blue’ in 2011 kwam hun debuutalbum ‘Mirrors’ er in 2010. ‘1984’ kwam er vorig jaar en is een reactie op het gebrek aan vrijheid van meningsuiting en een verzet tegen controlemechanismen. Uni_Form hebben reeds het podium gedeeld met onder meer She Wants Revenge en op enkele internationale festivals gespeeld.
De zang is veelal ondermaats en monotoon wat een doodsteek is als band. Hun ritmes creëren contrasterende atmosferen van donker en licht die voor de nodige variatie in hun oeuvre zorgen. Het geheel gaven ze vorm door zwart wit visuals die geen verhaal lijken te vertellen. Beelden van een dansende vrouw afgewisseld met kinderen die net van een schminkpartij terugkeren . Ze konden dan ook niet rekenen op een enthousiast publiek, daar de bar en het dakterras meer volk leken te lokken dan de zaal.
Na een interval van een klein uur kwamen O.Children soelaas brengen. O.Children zijn Tobi O’Kandi, Andi Sleath, Gauthier Ajarrista en Harry James recht uit het hartje Londen. Ze brachten ons deze avond zowel nummers uit hun meest recente album, ‘Apnea’, als oudere nummers. Ze labelen onder Deadly People Recordings die onder meer ook bands als Drop The Lime en Peace promoten.
O.Children wordt vaak vergeleken met Iliketrains, The Horrors, S.C.U.M en Interpol. Hun sound heeft de melancholische en poppy ondertoon van de 80ties, in een gloomy noir jasje van wave verpakt. Je zou hun dan ook kunnen het label newpop geven; daar de sound een mix lijkt van new wave en glitch pop. Wat O.Children vooral tot leven brengt is de zoetwarme baritonstem van Tobi, in een decor van broeierige, vloeiende ritmes die de luisteraar de ene keer tot zweven verleiden, de andere keer tot licht voetenwerk. Echter komt het zelden tot een spring uit je vel gevoel, daarvoor blijft O.Children ritmisch nog te veel aan de oppervlakte. Niettemin waren er toch enthousiastelingen in de zaal te vinden die op hun meest ritmische nummers spontaan een pogodansje waagden.
Zeker is dat O.Children je meeneemt naar hun heilige odeon vol licht en schaduw waar je ziel zich zowel kan opladen aan de warme, zweverige atmosfeer die er heerst als er in alle rust kan vertoeven.
(Pics Homepag - Xavier Marquis)
Organisatie Beursschouwburg, Brussel
De Golden Earring zijn de beste Nederlandse band ever. Dat staat voor mij als een paal boven water. Het is ongelooflijk hoeveel steengoede nummers ze gemaakt hebben in de vijftig jaar dat ze bestaan. Ze konden zeer groot geworden zijn, maar dat is niet vanzelfsprekend voor een Nederlandse band, zeker niet in de seventies, toen ze het een periode schitterend deden in de VS en Engeland, maar door het gebrek aan goede opvolging wegdeemsterden.
Toch vertrok ik met gemengde gevoelens naar Oostende, gezien mijn vorige oorverdovende ervaring in de Lotto Arena (zie mijn recensie op http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/golden-earring/golden-earring-een-oorverdovende-greatest-hits/ ). Maar dit was een unplugged optreden, dus alleen met elektrisch versterkte akoestische instrumenten. En het was een schot in de roos: zeer zuivere klank, perfect volume en een prachtige setlist. De bandleden zijn zeer goede muzikanten, en dit kunnen ze natuurlijk tonen tijdens zo’n show.
Van bij de eerste nummers was ik overtuigd: dit was het! Geen gehoorbedreigende muur van lawaai, maar muziek! De instrumenten klonken heel goed, de balans zat OK en de muzikanten hadden er duidelijk zin in. De stemmen van Barry Hay en George Kooymans klinken zuiver en vullen elkaar aan. Nummers, die in een elektrisch optreden niet aan bod komen (zoals “Just a Little Bit of Peace in My Heart”) werden heel gevoelig gebracht.
Het publiek reageerde eerst wat tam (wat wil je met die zachte pluche zetels?), maar zo’n show is natuurlijk heel doordacht opgebouwd. Na een overdonderende start met enkele grote hits, gevolgd door enkele minder bekende of zachtere nummers, kwam de grappige drumsolo van Cesar Zuiderwijk. Wat een goede drummer is dat toch! Hier geen lange, saaie en uitgesponnen solo, maar een opeenvolging van ongewone geluiden, waarbij hij heel bestudeerd op zijn eigen vingers sloeg en daardoor de lachers op zijn hand kreeg.
Dat was de ideale aanloop naar een lange en indrukwekkende “Radar Love”.
Na de pauze ging de band gewoon op de ingeslagen weg door. Het publiek kon niet meer in de stoelen blijven zitten toen “When The Lady Smiles” en “The Twilight Zone” los gelaten werden.
Dit optreden zal mij lang bijblijven. En toen ik een half uur later in de parking onder het Kursaal stond aan te schuiven om te vertrekken moest ik eventjes stoppen om enkele nette heren met hun trolley door te laten. Zij gingen ook naar hun auto, want na een uitputtende avond werken hadden zij nog een paar uurtjes autorijden voor de boeg. Of hoe popsterren ook maar gewone mensen zijn.
Maar wat een fantastische job heb je toch als je enkele duizenden mensen zo’n prachtige avond kunt bezorgen!
Setlist: Back Home ; Sound of the Screaming Day ; Buddy Joe ; Another 45 Miles ; Just Like Vince Taylor ; Smoking Cigarettes ; Just a Little Bit of Peace in My Heart ; Mad Love's Coming ; Going to the Run ; Paradise in Distress ; Radar Love
Pauze
Weekend Love ; Flowers In The Mud ; What Do I Know About Love ; (Kill Me) Ce Soir
Vanilla Queen ; Johnny Make Believe ; When The Lady Smiles ; The Devil Made Me Do It ; Twilight Zone
Encore:
I Can't Sleep Without You ; Long Blond Animal
Organisatie: Live Nation (ism Kursaal Oostende, Oostende)
De Amerikaanse, uit Germantown, Maryland afkomstige band Clutch heeft iets. Iets wat hen onderscheidt van het gros van de andere hedendaagse stoner bands en aanverwanten. Aan hun afkomst zal het wel niet liggen : Maryland, een staat ten Zuiden van New York is nu niet bepaald een broeinest van vernieuwende en of wereldschokkende rockbands (wie in Europa weet uberhaupt af van het bestaan van de Amerikaanse staat Maryland ?). De kracht en de authenticiteit van Clutch zit hem veeleer in de passie, bevlogenheid, eerlijkheid, ongecompliceerd vakmanschap, hun gecontroleerde power, en vooral het charisma van frontman Neil Fallon.
Een goeie 20 jaar lang al banen Fallon en de zijnen zich traag maar gestaag een weg in het wereldje van de zware rock en groeiden zo steeds verder uit naar bijna een soort cultstatus. In die 20 jaar bouwden zij –ook dankzij hun felle live reputatie- een beperkte maar fanatieke en immer groeiende aanhang op die weet waar Clutch voor staat. Getuige daarvan een goed volgelopen Vk*, vrijdag 1 februari laatstleden, voor hun enige Belgische show van hun ‘Earth Rocker’ toernee, ter promotie van hun nog te verschijnen 10e studio plaat (release maart dit jaar).
Anderhalf uur lang konden we ons te goed doen aan een sublieme selectie nieuw en ouder materiaal. De nieuwe nummers doen ons alvast halsreikend uitkijken naar de release van die nieuwe ‘Earth Rocker’ plaat, maar de set van vanavond focuste zich vooral op het werk van de laatste 10 jaar. Vanaf opener “The Mob Goes Wild”, ondertussen een ware Clutch classic uit meesterwerk ‘Blast Tyrant’ uit 2004, en het daaropvolgende recentere “50.000 Unstoppable Watts” was het meteen raak. Clutch had de Vk* vast in een wurggreep en liet die niet meer los. De band, al meer dan 2 decennia in dezelfde bezetting, stond op scherp en speelde uiterst strak en efficiënt : geen noot te veel en steeds ‘to the point’ ! Alhoewel op het podium de absolute tegenpool van zanger Neil Fallon, is het vooral gitarist Tim Sult die die machtige Clutch sound draagt. De man mag er dan wel uitzien als een doordeweekse loketbediende uit het postkantoor in Lotenhulle (als dat daar nog zou bestaan) en al evenveel bewegen, hij is het die de ene na de andere machtige riff uit zijn Gibson laat gieren. Enkele keren omgordt Fallon zelf de gitaar voor een potje vettige slide, die dan resulteert in smerige uitvoeringen van pareltjes als “Gravel Road” en “The regulator”, hun interpretatie van de Blues.
Maar liefst 6 tracks uit die magistrale ‘Blast Tyrant’ passeren de revue, waaronder “Profits of Doom” en hoogtepunt van de avond “Cypress Grove”, een schoolvoorbeeld van hoe funky een kick-ass rockband uit de hoek kan komen, ditmaal met de nodige credits voor bassist Dan Maines en drummer JP Gaster. Een 2e climax van de show en meteen ook afsluiter, was het duo “Electric Worry / One Eye Dollar” uit de ‘From Beale Street to Oblivion’ plaat (2007) : de keet op zijn kop ! In de bisronde eventjes gas terug –zowaar akoestisch- voor het nieuwe bluesy “Gone Cold” om er dan finaal uit vliegen met een oudje uit hun debuutplaat (1993) “A Shogun Named Marcus”. Magistraal !
Volgende afspraak op Belgische bodem is Graspop. Mis ze daar niet, maar ik heb zo een sterk vermoeden dat hun ideale speelterrein veeleer het club-circuit is waarin ze momenteel vertoeven. Maar het is deze doorbijters –na al die jaren- uiteraard van harte gegund !
En voor de goede orde : Tijdens afsluiter “Shogun” werd de band bijgestaan door Jimbob Isaac van support act Hark. Verder willen we over deze jonge Welshe band niet veel kwijt. Live één (te) dichte geluidsmuur, weinig echte songs ! Wel potentieel, dus binnen enkele jaren nog eens terug te verkennen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clutch-01-02-2013/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Meer dan lovend zijn we over het optreden van de uit Wales afkomstige The Joy Formidable. Het was meteen raak en we zagen een formidabel concert dat hun naam alle eer aandoet. Ze zijn graag geziene gasten in de Bota, en ook op de festivals charmeert het sympathieke trio. Het nieuwe concertseizoen kon niet beter van start gaan .
De band van de blonde Ritzy Bryan dringt het meest tegen de vroegere Yeah Yeah Yeahs aan, met gevoelige broeierige , meeslepende , explosieve melodieuze indierockende shoewave; gecontroleerde chaos, strak, begeesterend, bezwerend en catchy, waarbij het trio alle registers kan opentrekken, wild tekeer gaan en sommige nummers lekker lang uitspint; ze krijgen kracht en sterkte door haar indringende vocals . Een intensiteit die gedoseerd klinkt , kan uitbarsten , ontploffen, door hypnotiserend, potig , gierend gitaargeweld , diepe ronkende basstunes en hitsende drums , zonder de popmelodie uit het oog te verliezen. Uiterst genietbare muziek, die raakt , overweldigt , en ondersteund wordt door visuals. Bruisend enthousiasme, kwaliteit en talent dus! Bijgevolg indrukwekkend concert !
De nieuwe plaat ‘Wolf’s law’ is net uit en volgt ‘The big roar’ op . Beide platen kwamen vanavond voldoende aan bod . Het trio hield het publiek anderhalf uur lang in hun greep . Ze herinnerden hun vroegere optredens in de Bota nog , het onthaal van een warme publiek , de respons , de voorbijvliegende jonge diver … Leuk. Levenslust, optimisme, vertrouwelijkheid, het schept een nauwe band. Heerlijk dat dit allemaal kan opgenoemd worden .
De eerste single “Austere” zat al vroeg in de set en werd voorafgegaan door het springerige nieuwe “Cholla” , een uppercut van een nummer . Continu zorgden ze voor een evenwicht tussen pop , shoewave en noise , o.m. de pulsaties en de uithalen op “This ladder is ours” , een snedig, scherp “Little blimp” en “Cradle” of als op “The greatest light is like the greatest shade”, sfeervolle, ingetogen tunes, die crescendo gaan, harder, feller klinken en durven te ontsporen en ontploffen .
“Silent treatment” bood een adempauze en plaatste bassist Rhydian Dafydd in de spotlight, die hier voor de gelegenheid op akoestische gitaar speelde. Een pracht van een overtuigende eindrun werd ingezet, “Maw maw song”, “I don’t want to see you like this” en “The everchanging spectrum of a lie”. .De klassieker “Whirring” werd tot op het bot uitgediept, sloeg je helemaal murw en tekende voor een ongelofelijk formidabele live ervaring .
We hebben alle vertrouwen in het trio die een grootse doorbraak verdienen en hun spontaniteit , speelsheid , tonnen enthousiasme en gretigheid niet verliezen . Geweldig concert!
Een drietal songs hoorden we nog van de support We Are Animal , een Brits kwintet die we ook maar beter in het oog houden , de verrassende wendingen en de wisselende ritmiek in de dubbele percussie en synths zorgden voor een boeiend geheel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/we-are-animal-01-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-joy-formidable-01-02-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel
In 2010 waren wij sterk onder de indruk van de titelloze tweede plaat van dit veelbelovende gitaargroepje uit San Diego. Met de kersverse nieuwe plaat ‘Strapped ‘ was ons enthousiasme echter een beetje geluwd. Niet dat het daarom een slecht album zou zijn, verre van, maar omdat The Soft Pack hierop een beetje te veel naar pop neigde, en dat ten koste van de venijnige gitaarrock.
Ook op het podium wist The Soft Pack ons niet zo bij het nekvel te grijpen als wij stiekem hadden gehoopt. Enerzijds hoorden we wel een fris en aanstekelijk geluid met beduidend knappe songs, anderzijds misten we een beetje de uitspattingen die we bijvoorbeeld bij een verwant groepje als Cloud Nothings wel kregen enkele maanden geleden in De Kreun .
The Soft Pack is het iets breder gaan zoeken met luchtige en hitgevoelige songs als “Tall Boy” en “Bobby Brown”, waarin keyboards en alt sax een knappe rol speelden, maar we genoten vanavond toch nog altijd meer van door wilde en prikkelende gitaren aangestoken songs als “Parasites” en “Come On”, niet toevallig twee tracks uit de vorige plaat. Op hun beste momenten kwam The Soft Pack in de buurt van The Feelies en The Pixies, en dat is iets wat kan tellen. Elders misten ze dan weer een beetje de drive om constant te blijven boeien en leken ze een beetje onwennig, alsof ze bang waren te veel uit de bol te moeten gaan.
The Soft Pack is ook zo een typisch Amerikaans college bandje. Een uitgesproken rock’n’roll imago is hen totaal vreemd (zie ook weer The Feelies), ze menen het echt met hun muziek maar het ontbreekt hen nog een beetje aan het nodige vuur, hoewel ze in de Trix een paar verdomd goeie songs lieten horen.
We hebben er dus het volle vertrouwen in dat het wel goed komt, want die jongens hebben nog zeker niet alles laten zien en horen.
Beloftevol groepje, noemen ze dat dan. Wordt vervolgd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-soft-pack-31-01-2013/
Organisatie: Trix , Antwerpen
“This City Is dead”, weerklinkt het in een nummer van London Bullet, een punkband uit Deinze. Het nummer is dik anderhalf jaar uit en het lijkt alsof het stadsbestuur sindsdien in actie geschoten is. Plots wordt de legendarische concertzaal De Brielpoort (The Clash, Sonic Youth, Ramones, AC/DC, Blur,…) opnieuw gebruikt voor optredens. Na geslaagde passages van Status Quo en Motörhead was het nu de beurt aan de peetvaders van de Celtic punk, de Dropkick Murphys.
Streetpunkers The Agitators mochten de aftrap geven. De voetbalmetafoor staat hier niet toevallig. Ze hadden songs als “4 Minutes” over de overwinning van De Rode Duivels tegen Nederland in ’85, maar ook R Antwerp FC, The Great Old, is een grote inspiratiebron. Bovendien werden de refreinen meegescandeerd met gebalde vuist door de fans op de eerste rijen, alsof ze een voetbalploeg stonden aan te moedigen.
De Britse invloed konden ze moeilijk verbergen. Het zat ‘m niet enkel in de muziek (invloeden: Sham 69, Cockney Rejects, Cock Sparrer,…) maar ook in de klederdracht, allemaal waren ze keurig uitgedost in een Fred Perry polo.
Je merkte wel dat dit niet de band’s natuurlijke habitat was, en als een zaal als De Brielpoort halfleeg is, gaat het geluid als snel tegen zitten. Ondanks alles deden The Agitators het voortreffelijk en betrapten we onszelf tegen het einde toe ook op het meezingen van de refreinen, mét gebalde vuist. “Oi! Oi! Oi!” Antwerp eerste klas.
Frank Turner is big in thuisland Engeland. Vorig jaar verkocht hij nog de Wembley Arena uit (dus niet het stadion, maar de aangrenzende zaal, waar toch ook een dikke dertienduizend man in kan). Begeleid door The Sleeping Souls begon hij met “If I Ever Stray” en het zat meteen goed. Het werkt natuurlijk ook dat Frank Turner zo’n aimabele gast is. Hij straalt iets uit wat ook Brian Fallon (The Gaslight Anthem) heeft en Joe Strummer had: U en ik verschillen in wezen niks van elkaar. Ook al ben ik het die hier staat, het kon even goed uw buur, beste vriend of jijzelf geweest zijn.
De twee sterkste nummers waren “Photosynthesis” (“I won’t sit down, I won’t shut up and most of all I will not grow up) en het “I Still Believe”, dat staat voor alles waarin hij gelooft, naar eigen zeggen: The Beatles, The Stones, Black Flag, The Ramones, gitaren, drums en poëzie.
Voor iedereen die het nog niet wist: ondanks de kilts met tartanmotief, de shamrock in hun logo, de banjo’s en de occasionele doedelzakken, komen Dropkick Murphys niet uit Ierland of Schotland, maar uit Boston, Amerika.
Ieren of niet, sfeer met zich meebrengen doen ze wel. “The Boys are back and they’re looking for trouble” klonk het in hun opener, dat het publiek in opgejaagd wild transformeerde, waarbij liters bier verloren gingen en ongeveer evenveel zweet de poriën verliet (“who needs going to the gym when you can go to The Murphys?!”). We kregen om de haverklap een crowdsurfer over onze hoofden heen. Waarvan sommigen in kilt, voor de gelegenheid mét onderbroek. Oef.
De wet van The Murphys met als formule: een beetje Pogues en een flinke scheut punk, werkt! En dat doet het al 17 jaar en 8 albums lang. De setlist teerde overigens vooral op materiaal uit het achtste album ‘Signed and Sealed in Blood’, dat eerder dit jaar uitkwam. Wat niet wil zeggen dat de fans de teksten nog niet kenden. Integendeel, ieder nummer werd gretig meegezongen, alsof het hun lijfliederen betrof.
Na zo goed als ieder nummer werd er trouwens “Let’s go Murphys” gescandeerd, alweer waanden we ons in een voetbalstadion.
“Johnny, I Hardly Knew Ya”, een herwerking van Clash nummer “English Civil War” en de indrukwekkende karaokeversie van “Shipping Up To Boston” (wat je letterlijk mag nemen, zanger Al Barr zong geen woord!) waren de hoogtepunten van de reguliere set.
De bisronde werd een nog groter spektakel: alle vrouwen werden op het podium gevraagd voor “Kiss Me, I’m Shitfaced”, tot ergernis en jaloezie van vele mannen die ook het podiumbeest wilden uithangen. Het is eens iets anders, dat de vrouw bevoordeeld wordt in deze patriarchale maatschappij. Frank Turner nam de lead voor zijn rekening tijdens de laatste nummers, waaronder een cover van AC/DC klassieker “TNT”, waarbij vooral bleek dat Turner een steengoede zanger is.
“After all, who would’ve thought, something as simple as rock’n roll would save us all?”, klonk het in “I Still Believe” van diezelfde Frank Turner. Beter kunnen wij de avond niet omschrijven, en dat op de vooravond van gedichtendag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-agitators-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/frank-turner-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dropkick-murphys-30-01-2013/
Organisatie: Heartbreaktunes
Hij maakt platen om op te treden, liet hij zich onlangs ontvallen. Twee jaar voor zijn pensioengerechtigde leeftijd en nog minder dan twee na zijn laatste ‘Arno Brusseld’ is het weer van dat. Zijn cd ‘Future Vintage’ ligt er, Arno zelf staat er weer. Of het is wennen of het is nostalgie of het is dat zijn laatste schijfje wat doordeweekser is, maar het waren vooral zijn oudjes die het concert droegen.
Oudjes op en veel ‘bijna-oudjes’ voor het podium. Het gevolg was dat de vlam in de Kortrijkse Kreun niet in Bengaals vuurwerk ontstak. Het was nochtans een West-Vlaams thuispubliek (het eerste in zijn tour) voor de uitgeweken Oostendenaar, maar de volledige betovering beet maar toe bij zijn TC Matic-werk en enkele andere oude krakers.
Met de deur in huis viel hij binnen: ‘Content dat iedereen betaald heeft’ waarna hij opende met “We want more” en “Je suis fantastique”. Qua titel inhoudelijk allebei toepasselijk- zo zo achteraf blijken - , maar het was wat lauwtjes opwarmen waarna hij met een strak “Que Pasa” voor het eerst wat goud van oud opdiepte.
Arno is echter nog altijd een podiumaddict en de bühne blijft zijn terrarium. Vocaal belichaamt hij de schrapende passie en de absurdistische vertelsels die hij ertussen duwde kregen heel de zaal stil, wat niet van alle (soms ook intiemere) nummers kon gezegd worden. De tooghangers achteraan hadden soms - jammer genoeg - meer oor naar elkaars verhalen dan naar sterke en bij momenten melancholische ogenblikken à la “Lola” en “Dis pas ça à ma femme”.
Zijn tussenschuivers waren echter hilarisch surrealistisch. Over de tetten van zijn mémé waarmee ze een boer van zijn ‘pèrd’ kon slaan (“Lola”), zijn bijna-schoondochter, de coiffeuses van Abba, de soldenvibrator die fantastisch werkt als mixer voor ‘mousse de chocolat’, knipogende ‘mussels’ (“Comme à Ostende”), Johnny ‘Vacances’ Holiday en de lippen met twee merguezen, …
‘Future Vintage’ – een zalige titel trouwens – kon moeilijk op tegen de woordelijke zever en de muzikale traditie in het lijf van ons (inter)nationale rockembleem. En dat moet ook Hij geweten hebben, want hij mixte zijn set niet met een mousse-de-chocolat-vibrator zomaar ineen. Zijn kapstok hing vol haken uit de tijd, eindigend met “O La la La” en “Putain Putain” en bissend met “Vive ma liberté” en het cimbalencircusnummer “Bathroom Singer”.
Hij had zich helemaal ‘gesmeten’, zijn publiek niet echt, al was het achter alles meer dan genietbaar. ‘Ik ben oud geboren en zal jong sterven’, zei Arno ooit. Wij hopen dat hij muzikaal niet te jong meer wordt. Geef ons maar goud van oud, al is die oude op een podium nog altijd wel puur goud. Samen met de onvermijdelijke Serge Feys natuurlijk.
Setlist: 1. We Want More 2. Fantastique 3. Que Pasa? 4. Elle pense quand elle danse 5. I Don’t Believe 6. Ratata 7. Ca plane pour nous 8. Lola 9. Die Lie 10. Je veux nager 11. The Parrot Brigade 12. Dis pas ça à ma femme 13. Quand les bonbons parlent 14. Black Dog Day 15. Comme à Ostende 16. Hot Head 17. Les yeux de ma mère 18. Show Of Live 19. With You 20. O La la La 21. Putain Putain 22. Vive ma liberté 23. Bathroom Singer
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-30-01-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Wie is Conor Oberst ? Het is een sing/songwriter, een muzikale duizendpoot en multi-instrumentalist. Hij is de leader van Bright Eyes, een groep in wisselende groepsbezetting, in 1998 opgericht, en waarvoor hij 11 albums heeft uitgebracht. Hij werkt niet alleen mee aan verschillende projecten (Desaparecidos, The Mystic Valley Band, Monsters Of Folk, etc.), maar heeft ook een solocarrière. En het is in zijn eentje dat hij opnieuw naar Brussel kwam, een bezoekje brengen aan zijn trouw publiek, dat hij - ondanks zijn relatieve anonimiteit (althans binnen Europa) – wist te veroveren, onder andere dankzij zijn prachtige album ‘I’m Wide Awake, It’s Morning’ , in 2005 uitgebracht. En ondanks zijn relatieve onbekendheid was het concert van het kleine Amerikaanse genie van die indiefolkende stijl al geruime tijd uitverkocht…
De 33-jarige Amerikaan van Omaha City (geboren op 15 februari 1980) stelt ons een rijkelijk, diepgaand repertoire voor. Hij zit meestal neer en een akoestische gitaar vergezelt hem. Hij wordt ondersteund door twee assistenten, Ben Brodin en Simy Stone, die de viool, xylofoon, elektrische gitaar of piano voor hun rekening nemen en op die manier meer kracht geven aan de composities. We krijgen de mooiste parels uit zijn repertoire te horen; in het bijzonder “At the Bottom of Everything”, “Classic Cars” en het zeer ontroerende “First Day of My Life”. Aangezien hij zijn inspiratie haalt uit de traditionele folk, slaagt Conor erin om de kwaliteit van zijn uitzonderlijke stem in de verf te zetten. In aandoenlijke eenvoud keert hij terug naar de wortels van de folk, namelijk die van de grootste Amerikaanse songwriters (Léonard Cohen, Daniel Johnston, Townes Van Zandt, Elliott Smith, etc.).
De set kan oppervlakkig, een beetje monotoon en misschien zelfs stijf lijken, maar de interpretatie van de artiest uit de VS bezit dat beetje meer dat het verschil maakt. En dat is ruim voldoende om gecharmeerd te geraken. Hoe kan je inderdaad weerstaan aan klassiekers zoals “Lua”, dat als bisnummer wordt gebracht, als er zoveel intensiteit in zit. Je zou voor minder over je hele lichaam rillingen krijgen.
Alvorens terug te keren naar zijn vele gemeenschappelijke avonturen, heeft Conor Oberst ons een optreden bezorgd dat zowel mooi als intimistisch was, en dat evengoed in uw living of salon had kunnen plaatsvinden, bij een gezellig plekje aan het haardvuur…
Alexandre Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
