De band geeft het zelf al aan in de bijgeleverde bio dat ze de mosterd vooral zijn gaan halen bij Queeens Of The Stone Age en Triggerfinger. Wij zijn wij om hen tegen te spreken ? Vanaf de opener “The numbing solace of the light” liggen die invloeden er vingerdik op. Mario Goossens (u weet wel, die kerel die nu al drie jaar aan een stuk de vaart uit elk Triggerfinger optreden haalt met steeds dezelfde overbodige drumsolo) is de ingehuurde producer, en dat is er aan te horen. Triggerfinger is alomtegenwoordig op ondermeer “The numbing solace of the light”, “Stop wasting your time” (lekkere opgejaagde song, dat wel), “The concept of too late”, “Bullied by the bear” en “Merciful Blade”. Met “All you don’t need” zit Box dan weer volledig in Alice in Chains land, waar we verder niks op tegen hebben, wij houden wel van een gezonde streep grunge.
De band is trouwens op zijn sterkst wanneer ze even van onder het juk van de invloeden weg geraken. Zo is een lekker voortdrijvend “No point in saying”, met vocals die naar Paul Banks (Interpol) neigen, een verbluffend sterke song met een eigen smoel.
Stevige rockplaat van een band die nog wat eigen karakter moet aankweken maar die vooral op de goede weg is.
Frank Ocean is een 24 jarige jonge sing/songwriter , die binnen de r&b meteen een sterke plaat aflevert . Vurige lovesongs , wat dacht je anders wel , die een perfecte balans zijn tussen romantiek en drama , minimal songs van soul, r&b en hiphop, die een bredere aanpak kunnen verdragen van funk, electro, samples en soundscapes , gedragen door mans mooie, warme, bitterzoete toegankelijke stem .
De gast is niet aan z’n proefstuk toe hoor, hij maakte z’n eerste stappen bij het rapcollectief Odd Future, schreef al een song voor Beyoncé en werkte samen met Nas, Pharrell, Jay Z en Kanye West . Een handvol songs als “Sweet life”, “Super rich kids”, “Pyramids” , “Pink matter” en “Golden girl” overtuigen en zijn prachtig uitgewerkt .
How to dress well aka de Amerikaan Tom Krell is aan z’n tweede album toe . We hebben hier te maken met dromerige , zweverige pop , gevoelig uitgebalanceerd en uitgewerkt en in een wazige mix gedropt van trippop, r&b, soundscapes , knisperende elektronica, orkestraties en reverb , bepaald door de karakteristieke falsetto .
Indringend , smachtend materiaal , een vlucht uit de realiteit , escapisme tussen Antony (& The Johnsons) , Jamie Woon , Get well soon en Bon Iver . Een paar instrumentals vormen de brug naar de broze , hartverscheurende songs .
How to dress well is iets aparts, mooi en uniek!
Veel te lang hebben we gewacht op deze reünie. ‘Down on the upside’ van 1996 was inderdaad geen onvergetelijke plaat, maar toch ook niet echt een reden om er een definitief punt achter te zetten, wat Soundgarden helaas wel deed. Geen goede beslissing zo bleek, het solo werk van Chris Cornell was immers van bedenkelijk allooi en zijn platen met Audioslave gingen soms wel de goede richting uit maar hebben toch ook nooit de eeuwige geschiedenisboeken gehaald.
16 jaar later is Soundgarden herrezen en klinken ze alsof ze nooit zijn weggeweest. Een geslaagde doortocht op Werchter Boutique had er ons al van overtuigd dat deze band nog niets aan kracht had ingeboet, maar toen was er nog geen nieuw materiaal te bespeuren.
Dat is er nu wel met ‘King Animal’, een hechte en robuuste rockplaat en niet zomaar een laatste stuiptrekking van een bende grunge veteranen. Cornell zijn goed ontwikkelde stembanden draaien op volle toeren en Soundgarden weet kwade en stevige rock neer te poten, zoals ze dat deden op hun beste platen ‘Badmotorfinger’ en ‘Superunknown’.
De veelzeggende openingstrack “Been away too long” spreekt voor zich, waarom is Soundgarden zo lang weggebleven als ze nog zoveel potentie in zich hadden ?
De nieuwe Hendrix wordt hier en daar beweerd, maar blijft u voorlopig rustig zitten, want met dergelijke overdrijvingen springt een mens best een beetje voorzichtig om. Voor alle duidelijkheid, Hendrix is meer dan veertig jaar na zijn dood nog steeds niet geëvenaard, en dit zal volgens ons ook de komende veertig jaar niet gebeuren.
Gary Clark Jr bewijst wel meteen op zijn eerste full album een begenadigd gitarist te zijn, een veelzijdig songschrijver en een verduiveld soulvolle zanger. De man weet echter nog niet goed welke richting hij uit moet en eet dan maar van verschillende walletjes, met wisselend succes. Zijn uitstapjes richting r & b (“Blak and Blu”, “The life”, “You saved me”) zijn slap en melig (is ook nooit ons favoriete genre geweest), maar als hij zijn voeten stevig in de bluesrock neerpoot (“When my train pulls in”) spat het talent er van af.
Elders refereert hij naar wat vettere blues met Black Keys allures (“Bright Lights”, “Numb”), naar opgejaagde rock’n’roll a la Stevie Ray Vaughan (“Travis County”) en naar de meer stevige rocknummers van Lenny Kravitz (“Glitter ain’t gold”). Hij graaft zelfs even diep in de authentieke blues van Robert Johnson en Son House op “Next Door Neighbor blues”.
Songs als ”Please come home” en “Things are changin’” zijn dan weer onvervalste soulplakkers die teruggrijpen naar de hoogdagen van Otis Redding en Sam Cooke maar anderzijds ook een beetje Prince in zich dragen, al staat Prince nog een voetstukje hoger dan Gary Clark JR.
Als gitarist is Gary Clark JR een natuurtalent, al zorgt de te gladde productie er soms voor dat hij eerder naar Bonamassa neigt dan naar Hendrix, maar dat is gelukkig niet altijd het geval. Die Hendrix verwijzingen zullen ook veel te maken hebben met de manier waarop hij hier de meester zijn “Third stone from the sun” aanpakt, hij verweeft de song met “If you love me like you say” en maakt er zo een vezelrijk brouwsel van.
Onze conclusie : knappe plaat met enkele jammerlijke uitschuivers van een talentvol muzikant die nog een beetje de juiste weg moet vinden.
Te bewonderen in de AB Club op 16/02. Het concert is helaas uitverkocht.
Allah-Las, een nieuw bandje uit L.A., draait de klok terug naar de Amerikaanse West Coast garage rock van eind jaren 60, alsof de tijd al die jaren heeft stil gestaan. Het doet denken aan cultbandjes van toen als The Seeds, 13 th Floor Elevators en Count Five. Haal vooral nog even die wonderlijke Nuggets verzamelaar boven en u komt al een eind in de buurt.
Ondanks -of misschien net dankzij- die regelrechte retro touch, is dit springlevende en frisse muziek met een psychedelisch tintje, omgezet in sprankelende songs met prikkelende gitaartjes en heerlijke melodieën.
Zo klonk ook REM toen die nog niet door de wereld waren opgepikt, of The Rain Parade die voor eeuwig en altijd een miskend groepje gebleven zijn. Het is garage rock maar dan niet in zijn rauwe vorm, dus zonder de fuzzy en overstuurde gitaren van pakweg The Gun Club, The Nomads en The Cramps.
Het is allemaal wat zonniger en luchtiger, je hoort het dat die jongens uit het met zon overgoten California komen. Een mens zou spontaan zijn surfplank bovenhalen bij tintelende songs als “Don’t you forget it”, “Vis-a-Vis”, “Long Journey” en de zomerse instrumentaaltjes “Sacred Sands” en “Ela Navega”.
Van een zonnig retroplaatje gesproken.
Our Ceasing Voice brengt alweer een parel op de markt met 'That Day Last November'. De officiële release wordt voorzien midden januari 2013 gevolgd door een Europese tour.
Our Ceasing Voice is duidelijk een band in beweging. Sinds hun ontstaan in 2006 werd de band in 2010 aangevuld met drummer Markus Rappold en in 2011 door basgitarist Eyup Kus.
Met dit album slaan ze opnieuw een andere, maar toch nog herkenbare weg in. Nieuw voor dit album is de samenwerking met Amerikaanse singer-songwriter Matthew Ryan gekend om z’n rauwe stem die aan de nummers “Until Your Chest Explodes” en “The Anniversary” een eigen melancholische sfeer geven. Ook werd de karaktervolle stem van Reinhard Obermeir meer ingezet.
‘That Day Last November’ vertelt het verhaal van een man die teleurgesteld werd in de wereld, een wereld waarin alles ooit mogelijk leek maar na het verliezen van z’n geliefde niet meer dezelfde bleek. Deze tristesse wordt vertaald in sobere, vocale en instrumentale stukken die hun dieptepunt bereiken in een verwoestende sfeer van de meer zuivere postrock.
De rauwe gebroken stem van Matthew creëert die intieme warmte eigen aan tristesse. De woede die vaak volgt na momenten van intens verdriet worden door de rauwere, krachtige instrumentale stukken benadrukt. Een geheel die tegelijk ontroerd als ‘explodes’.
Eind december 2012 werd het nummer “Until your chest explodes” als voorsmaakje geïntroduceerd en kon alvast rekenen op positieve kritiek. Ik kan me hier enkel bij aansluiten, daar dit een universeel nummer betreft. Universeel in de zin dat het verschillende muziekgenres in zich draagt die tot een ruim publiek spreken. Dat ze hiertoe in staat zijn geweest, getuigt van een open geest die de passie in klank kan vertalen.
Het is een album die je telkens opnieuw verrast wanneer je het herbeluisterd door de puurheid en eenvoud die het in zich draagt. Een album die niet kan ontbreken in je muziekcollectie! Op 19 februari kan je hun live bewonderen in de Kinky Star, Gent.
Swans … NYse avantgarde noisemasters onder goeroe Michael Gira zijn sinds de herstart in 2009 toe aan hun twee album , en wat voor één opnieuw… na ‘My father will guide me up a rope to the sky’ hebben ze nu een twee uur durende plaat uit , met songs van 10, 20, 23 en boven de 30 minuten ; muziek van uitersten, een dwingend , slepend , repetitief , ongemakkelijk , huiverend, confronterend geluid , loeiende apocalyptische kakafonie en intense schoonheid; luister maar eens naar de stukken “Mother of the world” , “Avatar” , maar vooral “The seer” , “A piece of the sky” en “The apostate” zijn ongelofelijk door de logge, aanzwellende ritmes , de mokerslagen de dreiging, en de onheilspellende gekte .
Swans moet je ondergaan . Bitterzoet materiaal , indringend, bezwerend en lieflijk, gedragen door die aparte grauwe baritonzang van Gira, waarbij er nu zelfs ruimte was voor gastbijdrages van Low Sparhawk – Parker (“Lunacy”) , z’n vroegere partner Jarboe (“A piece of the sky”) en het ingetogen “For the warrior” met Karen O van de Yeah Yeah Yeahs , welgekomen tussen die wall of sound & noise .
Toch even situeren die Swans? Toonaangevende band van het NYse underground noise circuit. Swans drukte overal ergens z’n stempel op en werd gewaardeerd voor hun unieke, rauwe, hard expressieve sound. Van duivelse kakafonie, repeterende, logge, traag slepende en opbouwende ritmes, oerklanken en schreeuwvocals … van avantgarde, noiserock/industrial ging het naar een toegankelijker zalvender geluid van meeslepende songs, die energieke stootjes en explosies kregen, om tot slot te eindigen in een ‘Angels of light’ concept van ‘drone’, filmische, ambiente, dreunende soundscapes , gedragen door die aparte vocale voordracht van Michael Gira.
Ze hadden met ‘Filth’, ‘Greed’, ‘Children of God’, ‘The burning world’, ‘White light from the mouth of infinity’, ‘Love of life’ spraakmakende platen uit. Het etherische ‘Soundtrack for the blind’ (‘96) trok een definitieve streep onder het Swans concept. En kijk, sinds 2009 zijn ze aan een tweede adem toe …
We zijn behoorlijk onder de indruk van het debuut van Clock Opera . Het Britse collectief van multi-instrumentalist , sing/songwriter en producer Guy Connelly heeft een melodieus zorgvuldig uitgekiende plaat uit . De songs hebben een intense opbouw en krijgen kleur en elan door de toevoeging van dromerige, groovy ritmes van psychedelica en elektronica van synths , piano drums en sampling . Een heel arsenaal van sounds , ondersteund door een even dromerig , maar vaste stem van Connelly (op z’n Guy Garveys van Elbow). Het viermanbandje is niet vies van wat bombast, dramatiek op z’n Other Lives , Midlake en een Talking Heads swing wat voldoende afwisseling biedt en ideaal past binnen het muzikale kader . Clock Opera weet diep te raken met die gevoelige , aanstekelijke songs , en trekt de aandacht met songs als “Man made” , “Lesson n°7”, “Belongings”, “A piece of string” en de single “Move to the mountains” . Sterk en overtuigend!
Metz is een uiterst opwindende nieuwe gitaarband uit het Canadese Toronto. Hun debuutplaat is een wilde en zeer energieke bedoening, het is agressieve in your face punkrock die goed zal aarden bij fans van Big Black, Cloud Nothings, Nirvana en A Place To Bury Strangers. Het album duurt ook maar amper 30 minuutjes, zoals het hoort bij dergelijke energieke bands, een half uurtje snoeiharde en vlijmscherpe gitaarrock met een gezonde ‘kus mijn kloten’ attitude’.
De plaat is trouwens uitgebracht op het Sub Pop label, en dat is altijd een goed teken aangezien men daar altijd al een neus heeft gehad voor ongeslepen gitaargeweld.
Metz is een bandje die zich bedient van het betere ram- en sloopwerk, hoe ze die herrie op een podium gaan neerzetten kan je gaan checken in Aeronef op 06/02 en in de AB Club op 11/03.
Net voor de jaarwisseling kregen we een zeer onderhoudend plaatje binnen van de Duitse rockers van Sworn Liars. Deze formatie bestaat uit ex-leden van Shakin’ Nasties en Moorat Fingers en is met ’14 Grim Fairy Tales...’ toe aan een tweede album. Geen poespas of veel tralalala voor Sworn Liars want in amper 20 minuten brengen ze 14 puntige, snelle en uiterst catchy tracks. Het is onmogelijk om onbewogen te luisteren naar de mix van vunzige rock-n-roll, surf, psychedelica en garagerock.
Songs als “Werewolf Bitch”, “Blitzkrieg Boy”, “Flesh Remover” en “Dead Mans Sheen” zijn kort, eenvoudig en rechttoe rechtaan maar nestelen zich na een tweetal luisterbeurten stevig in je hersenpan.
Ook een pluspunt voor de prima vocalen en dito gebruik van de Engelse taal, zonder de bijgevoegde bio hadden we niet kunnen vermoeden dat Sworn Liars uit Duitsland afkomstig was. Wie wil proeven van deze lekkere hap muziek kan dat op http://www.myspace.com/theswornliars .
Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra
Amanda Palmer kennen we van het ietwat te vroeg heen gegane The Dresden Dolls . Samen met Brian Voglione heeft ze een paar sterke platen afgeleverd en in hun opwindend, broeierig, en intens emotievol songmateriaal herkennen we een soort cabaret, een Brechtiaans cabaret, dat een referentie naar de jaren ’20-’30, zwart-wit kledij en de theatrale expressie en mime impliceerde.
De zangeres/pianiste en componiste Palmer is intussen al toe aan haar derde soloplaat . Het laagje bombast en theatrale kunstzinnigheid gaan niet verloren en blijft iets uniek in de sound. Een pak nummers vinden we terug , aangevuld met een achttal toegevoegde tracks . Een erg afwisselend album trouwens , van intens broeierige spannende songs , die behoorlijk druk, volgepropt zijn, pianoballads en enkele orkestrale uitspattingen .
Heerlijk luisterend materiaal , gedragen door haar heldere , krachtige indringende stem, met mooie songs als “Smile” , “The killing type”, “Do it with a rockstar”, of een “Trout heart replica” en “The bed song”. Het cabareske en de dramatiek blijven behouden . Een speciaal geval , maar eentje waarvan we houden!
Een paar jaar terug werd het Londense neofolky ensemble Mumford & Sons, onder Marcus Mumford , sterk onthaald en werden ze gezien als één van de ontdekkingen. Het debuut ‘Sigh No more’ werd een wereldgroot succes, en die opvolger ‘Babel’ zal niet hoeven onder te doen . Marcus Dravis stond in voor de productie, én was dat niet dezelfde man die Arcade Fire lanceerde met ‘Neon bible’.
Van kroegbandje handhaven ze zich tot een met awards overladen headliner . Hun concert was in geen tijd uitverkocht . Muzikaal geen echte verrassingen, sing/songwriting meets folk en americana riedels . Mumford & Sons houdt van een sfeervolle, intieme aanpak , neigend soms aan acapella, of ze gaan door de opbouw , de tempowisselingen , de dansspieren aanspreken en durven te exploderen zonder de dramatiek uit het oog te verliezen.
Melodieus , toegankelijk klinkt het allemaal: onbevangen speelse, frisse genotvolle dromerige indiefolkende songs met die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht; songs die gedragen worden door een afwisselend instrumentarium en tintelen door banjo, mandoline, accordeon en blazersectie .
Handclaps, heupwiegen, springen en dansen., het komt allemaal goed samen bij het kwartet en levert een reeks sterke songs af als “Whispers in the dark”, “ I will wait”, “Holland road”, “Lover of the light” en de titelsong “Babel” .
De plaat wordt aangevuld met een paar extra’s waaronder een puike versie van Simon & Garfunkel’s “The boxer” . Het is razendsnel gegaan voor de heren , maar die wereldstatus verdienen ze !
De Schotse sing/songwritster werd meteen getipt als één van de beloftes van 2012. Ze heeft al een paar hits op haar naam, “Heaven” en “Next to me” , twee poppy groovy, swingende nummers , gesterkte door elektronica en haar helder indringende stem. De meeste songs op haar debuut zijn eerder zeemzoeterig, dromerig pakkende ballads , “My kind of love” , “Clown” en “Suitcase , die aangedikt worden door de orkestratie, keys en piano. Het afsluitende “Read all about it” , enkel begeleid van piano en stem, is sober , treffend en emotievol .
Haar debuut is dermate uitgebalanceerd, uitgewerkt en klinkt coherent , maar nog niet beklijvend . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award, uitgereikt als veelbelovend Europese artieste , die in het jaar 2012 succesvol buiten de eigen landsgrenzen debuteerde .
Nederlands 
Français 
