Even leek het erop dat de Rotonde eerder halfleeg dan halfvol zou blijven voor het optreden van The Tangerines, het voorprogramma van Elvis Black Stars. Dat The Tangerines momenteel nog onbekend zijn voor het Franstalige publiek bleek uit het aantal neerzittenden. Wij hadden The Tangerines echter in primeur bezig gezien tijdens Dourfestival 2012 en wisten dat neerzitten eerder een faux pas was. Meer nog, The Tangerines waren voor ons één van de revelaties van het Dourfestival. Hun album komt begin volgend jaar uit en vanavond trakteerden ze ons op enkele hors d’oeuvres.
The Tangerines zijn afkomstig uit Mons en brengen rauwe rockriffs gecombineerd met electro-psychedelische geluiden in een decor van pure rock’n’roll. Bij hun outro’s waan je je zowaar in het midden van een psychedelische paardenrace. Ze creëren een eclectische atmosfeer en zetten de zaal onder hoogspanning.
Onder hun motto ‘Come on’ brengen The Tangerines een overweldigende show en zijn ze duidelijk muzikanten die uit het beste rockhout gesneden zijn!
Na zes nummers was hun repertorium voor deze avond ten eind en wat later stonden we in een volle zaal met nieuwsgierige oren te wachten op Elvis Black Stars, een bandnaam die reeds hoge verwachtingen schept. Deze jongens worden onder andere vergeleken met de Black Rebel Motorcycle Club, Triggerfinger en de Black Box Revelation. Naar mijn mening nogal grote namen voor wat dit trio te bieden heeft. De tonen van rock’n’roll zijn de rode draad in hun nummers, en deze zijn dan ook bruisend, in sterk contrast met de wat eentonige stem van de frontzanger.
Het leek een omgekeerde wereld. Daar waar wij laaiend enthousiast naar Brussel waren afgedropen om The Tangerines in vol ornaat te zien, kwam Brussel voornamelijk om Elvis Black Stars te zien.
Blijkbaar is er -toch voor deze avond- een sterk contrast tussen de muziekvoorkeur van Vlaamssprekend Vlaanderen en Franssprekend Vlaanderen. Elvis Black Stars kende duidelijk een enthousiaste fanbase, na elk nummer volgende een overdonderend applaus. De doodsteek voor ons kwam in het derde nummer, toen de band het publiek aanmaande mee te klappen. Onze handen bleven koud en we lieten de volle Rotonde achter voor een publiek die hun handen en oren gewillig aan de tonen van Elvis Black Stars overgaf .
Organisatie: Botanique, Brussel
The Jim Jones Revue - Rock’n’roll Psychosis !
Laten we beginnen met een boodschap aan onze hoofdredacteur : Beste vriend, het wordt tijd dat je eens wat meer naar gortige rock’n’roll concertjes gaat in plaats van naar al die arty farty indierock bandjes. Je hebt wederom iets gemist, man. We leggen u uit waarom.
Er zijn zo van die artiesten waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen. Vanaf de allereerste keer dat wij de ontketende live show van de zotten van The Jim Jones Revue mochten aanschouwen waren wij verkocht. Die keer in oktober 2010 in de 4AD te Diksmuide beloofden wij plechtig aan onszelf dat we geen enkel van de volgende passages van The Jim Jones Revue in onze contreien zouden missen. Zo geschiedde, vanavond in de Trix was al ons vierde bezoek aan The Jim Jones Church Of Explosive Rock’n’roll.
De band had met ‘The Savage Heart’ een nieuwe plaat te promoten en die was vanavond goed om het vuur aan de lont te steken met vunzige rockers “It’s gotta be about me” en “Never let you go”. Bijna het ganse album werd er hier in extase doorgejaagd en het bleek een vette opwarmer voor een bruisend en wild rock’n’roll feestje, want na een goed uurtje ontplofte het boeltje helemaal met de meest smerige en bijtende rock’n’roll beestjes uit die roodgloeiende eerste twee platen.
Had The Jim Jones Revue de zaal in het eerste deel goed op temperatuur gebracht, dan deden ze die in deel twee danig overkoken. Splinterbommen als “Cement Mixer”, “Shoot First”, “Princess & the Frog”, “Elemental”, “Righteous Wrong”en een bezeten “Rock’n’roll Psychosis” raasden als een hondsdolle door rock’n’roll gebeten bizon doorheen de Trix. Geen mens die nu nog stil kon staan, krukken vlogen in de lucht, bier klutste in het rond, zweet droop van de muren. De zaal op zijn kop, zeg maar, het was rocken, dansen, freaken en ondertussen blijven pinten hijsen (wat op zich een heus huzarenstukje was in die kolkende heksenketel).
Dit was een onstuimig, ruig en stomend rock’n’roll dansfeestje, en dat dankzij de heerlijk vettige razernij van de uiterst explosieve Jim Jones Revue, het perfecte medicijn om compleet uit uw bol te gaan te gaan.
Oh ja, we zouden het bijna vergeten, opwarmer van dienst was het veelbelovende Gentlemen of Verona die hier een kersverse nieuwe plaat kwam voorstellen. Venijnige en hevig stuiterende garagerock met een zot vrouwmens op de voorgrond. Amai, had dat kind présence, en een podiumact, en die benen ! Het slangenmens kronkelde zich in allerlei poses op en naast het podium, hierbij vergeleken is Madonna een watje.
Stevig bandje, sterke sound, songs met pit en een wijf met ballen.
Beste hoofdredacteur, begrijp je nu waarom ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gentlemen-of-verona-13-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-jim-jones-revue-13-12-2012/
Organisatie: Trix, Antwerpen
De sprankelende , aanstekelijke , betoverende indiepop van het Franse The Bewitched Hands brengt het nodige optimisme; we horen enthousiasme, vitaliteit en ervaren schouderklopjes door de leuke , luchtige en opgewekte tunes . We trotseerden er al een modderig Dour en een barre winteravond voor . Hun goed gemutste indiepop smaakt naar likeur , die je een goed gevoel geeft, je vooruit helpt, er helpt invliegen, en zorgt voor de minste prikkeling en frustratie . Heerlijk zwierige muziek die nog een duwtje in de rug krijgt door de meerstemmige zangpartijen . De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki, I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree , Broken Social Scene en ‘60s Beach Boys. Mooi meegenomen dus in deze periode.
Ze waren in hun nopjes en brachten je in optimale stemming . We genoten van de muzikale trip van het zestal, dat danspasjes maakte op het podium en in het publiek . Door de vriendelijke uitstraling en de handclaps werd het publiek op elk moment bij de songs betrokken . Materiaal van de beide cd’s ‘Birds & Drums’ en ‘Vampiric way’ werden goed afgewisseld .
In feeststemming kwamen we met “Sea”, “50s are good” , “Westminster” en “Cold”. Andere nummers “Words can let me down”, “Work” , “Thank you goodbye it’s over” en “Hard to cry”, die wat minder vaart hebben en geleest zijn op een broeierige intensiteit, kregen live een ferme boost mee, zwollen aan , hadden een swingende groove en klonken feller door de synths, de bijkomende percussie en allerhande tierlantijntjes, wat hen naar een hoger niveau tilde .
Eerlijk gezegd , er schuilt magie in hun live set door de vakkundige arrangementen en toeters en bellen . Spe(e)lplezier door de frisse, opborrelende, scherpe , relaxte ritmes . Af en toe dwaalde ons aandacht wat af , maar de prima ‘feel good’ vrolijke, zonnige stemming werkte zalvend.
Een ferme schop onder de kont kregen we nog het eind met een handvol kleppers “Vampiric way” , “The laws of walls” en “Happy with you” .
The Bewitched Hands waren een verademing en tekenden voor een zorgeloos avondje, feestgedruis , ambiance en samenhorigheid . Mooi meegenomen dus …
Organisatie: Botanique, Brussel
Het is stilletjesaan weer lijstjestijd, dus zijn we alvast zo vrij om in de categorie ‘comeback van het jaar’ The Jon Spencer Blues Explosion met vette stip te nomineren. Ruim acht jaar sinds het ongemeen groovy ‘Damage’ heeft dit New Yorkse powertrio eindelijk nog eens een nieuwe plaat in elkaar gebokst. De jongste jaren sleet opperbrulboei Jon Spencer zijn dagen als de helft van het rockabilly tussendoortje Heavy Trash, maar voor al wie dat toch wat te propertjes vond kan met gerust gemoed ‘Meat + Bone’ in huis halen. Zelfs de titel van JSBE’s jongste worp is wat dat betreft veelzeggend. Spencer en zijn twee maats grossieren net als tijdens hun hoogdagen immers nog steeds in rauwe compromisloze trashblues die brutaal zijn weg zoekt tot diep in de onderbuik.
Hoeveel van hun platen je ook in huis hebt, JSBE is bovenal een berucht gezelschap dat je in levende lijve moet zien, voelen en ruiken. In de AB roken we aanvankelijk vooral het stresszweet van de PA man die de rommelige aanzet van het trio niet onmiddellijk onder controle kreeg. Een paar reverb frequency correcties later viel alles uiteindelijk toch in de juiste groove en was er voor de rest van de avond echter geen houden meer aan.
Spencer reeg de rock’n’roll clichés op de gekende manier aan elkaar met de vitaliteit van James Brown, de howl van Jerry Lee Lewis en de brutaliteit van Iggy Pop. Hoezeer de ranke Amerikaan ook de aandacht van de bloedrode spotlights opeiste, anno 2012 valt of staat JSBE’s muzikale formule nog steeds met het extra snarenwerk van Judah Bauer en de strakke backbeat van Russell Simins. Voor de niet-ingewijden, aan een bassist hebben deze Amerikanen al ruim 20 jaar lang geen enkele boodschap. Met z’n drieën bezetten de heren overigens amper één derde van het AB podium, maar dat belette hen niet om de 100 dB limiet met twee vingers in de neus aan hun dirty boots te lappen.
Ook voor de recensenten van dienst werd de doortocht van Spencer & co een ferme kluif. Oude en nieuwe songs werden met de nodige pek en veren overgoten en vervolgens aan een danig hels tempo geserveerd dat het herkennen van individuele nummers geen sinecure bleek. In de diverse trashy bluesmedleys vielen met “Dang” en “Sweat” alvast twee withete klassiekers uit JSBE’s grootste creatieve triomf ‘Orange’ (‘94) te ontwaren. Uit diezelfde plaat werd ook het funky “Bellbottoms” ingezet, maar veel verder dan een intro teaser kwam het trio niet.
Op die manier werden wel meer oude krakers in een verkapte of ingekorte versie naadloos aan nieuwe nummers geplakt. Uit de jongste ‘Meat + Bone’ onthouden we vooral de vuige stamper “Bag of Bones”, vettig ingekleurd door Judah Bauer op bluesharp, en de free download single “Black Mold” die maar wat graag de weg wou wijzen naar de volgende schijf van Iggy & The Stooges.
Nadat het eerste concertuur werd besloten met een verplicht rondje feedback vrije stijl kwamen Spencer & co tijdens de uitgebreide bisronde zo mogelijk nog straffer uit de hoek. Ergens hierboven knikte Adam Yauch aka MCA goedkeurend het hoofd toen een grondig verbouwde interpretatie van de Beastie Boys evergreen “She’s On It” als eerste uit de boxen knalde. Ook bij de funky garageblues van “2 Kindsa Love” was het amper mogelijk om hoofd en ledematen stil te houden. Judah Bauer mocht tijdens “Fuck Shit Up” éénmalig achter de microfoon plaatsnemen waardoor Spencer beide handen vrij had om zijn bluesduivels te ontbinden. Met een weerzinwekkende herkansing voor “Bellbottoms”, dit keer wel in een min of meer volledige versie, liet JSBE het publiek ietwat verweesd achter.
Het duurde dus wel even vooraleer die adrenaline niveaus terug hun normale peil hadden bereikt en het rugzweet langzaam begon op te drogen, maar de conclusie van de avond liet minder snel op zich wachten.
Natuurlijk hebben Jack White, The Black Keys & co bestaansreden te over, maar voor the raw deal moet je tot nader order nog steeds bij de originele bluestrashers van JSBE zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-11-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sha-la-lee-s-11-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het balkon van de concertzaal in de Vooruit was niet open, maar toch was er aardig wat volk komen opdagen, om tien dagen na Three Mile Pilot, Zach Smith nog eens aan het werk te zien, maar dan met zijn maatje Rob Crow, in Pinback, die in de Vooruit hun nieuwe album ‘Information retrieved’ kwamen voorstellen.
Die Rob Crow, is echt het prototype van de oudere jongere, het soort gast dat in Mechelen voor niks een Gemeentelijke Administratieve Sanctie aan het been zou krijgen: altijd met een baseball-petje, een werkelijk woeste baard, en een halflange broek, de skater die nooit een serieuze volwassenene wil worden.
Crow had ook het Product van het Jaar meegebracht, een drankhouder die hij aan zijn microstatief ophing, en waar zijn blikjes bier gemakkelijk in bijgehouden konden worden: zelf hebben we het sober gehouden wegens een knoert van een verkoudheid, en daarom hebben we maar Crow’s conto bijgehouden: tijdens het uur en drie kwartier durende optreden zou Crow op het gemak een Budweiser en minimum vier blikjes Guinness naar binnen werken, maar het kunnen er ook vijf geweest zijn. Arno Hintjens, zo een blikjeshouder aan uw microstatief is het gerief dat ge nodig hebt, van deze Amerikaan kunt ge nog bijleren. Misschien iets voor de kerstboom.
Alle instrumenten op de platen van Pinback worden door Smith en Crow opgenomen, live rekenen ze ook op een drummer, en laten ze voor veel nummers de laptop meelopen voor de piano-, keyboard- en sample-stukjes. Zo zet Pinback live een heel rijk geluid neer, dat toch niet gewrongen zit in een karkas van computerprogrammatie.
De nummers van Pinback zijn zeker in de nieuwe nummers, veel poppier en korter dan wat we tien dagen geleden bij Three Mile Pilot hoorden, maar toch grijpen ze je bij het nekvel vast: de samenzang van Smith en Crow werkt gewoon goed, de hoge, poppy stem van Crow heeft wel iets van The Shins, en als Smith invalt, krijgen de songs een extra boost. Er zijn maar weinig bands die zoals Pinback, dertig seconden na de start van een nummer, zo een flow, zo een dynamiek en zo een groove kunnen neerzetten.
Veel korte nummers dus, er zouden er zowaar drieentwintig passeren vanavond, uit zowel de nieuwe plaat, als uit de oudjes ‘This is a Pinback CD’(1999), ‘Blue screen Life’(2001), ‘Summer in Abadon’ (2004) en ‘Autumn of the Seraphs’ (2007), en ook zelfs uit de EP ‘Offcell’ (2003).
Zo kreeg “Penelope” een hele losse bewerking, met vooral het drumspel van de nieuwe drummer dat veel organischer was dan de strakke drumbeat die we van de plaat kennen. Op andere momenten was Pinback dynamische en strak, een geoliede machine die zijn popparels met overtuiging de Vooruit in zwierde. Zo was “Boo” van ‘Blue Screen Life’ veel optimistischer en upbeat dan de rustige, ietwat depressieve uitvoering die we van de plaat kennen. Ook “Walters” was een van de hoogtepunten vanavond, door de afwisseling van piano en extatische uithalen van zowel Smith als Crow.
De blikjes Guinness deden Crow duidelijk deugd, niet alleen was hij fantastisch goed bij stem, goed halfweg ontpopte hij zich ook nog als een echte entertainer: Crow ontgorde zijn gitaarriem, nam de microkabel ter hand, begon aan een aantal turnoefeningen en dook dan de zaal in, terwijl hij gewoon doorzong. Hij passeerde ook achter ons door, zodat we moesten helpen om de microkabel op te tillen.
Na dit uitstapje, was het de beurt aan de videoprojecties om de show te stelen: tijdens “Good to sea you”, kregen we een hilarische video te zien van twee fans, die zich als Crow en Smith verkleed hadden en zo een superbe playbackondersteuning bij dit nummer brachten. Je kan trouwens die video op Youtube bekijken, gewoon ‘good to sea you” en Pinback intikken, moet je zeker eens doen. De andere videos waren trouwens ook bijzonder leuk: veel knullige fragmenten uit lowbudget sci-fi B-films uit de jaren zestig en zeventig: papieren ruimtetuigen en planeten van papier maché, bikinimeisjes die monsters uit den Aldi stenigen, melkweg-warpversnellingen die wel in een tuinhuis gemaakt leken, ...
Afsluiten deed Pinback met brio, de gaspedaal werd nog eens diep ingeduwd op “From nothing to nowhere”, waarin Smith en Crow om beurten “Ray/Vision” scandeerden, om zo naar een grote climax toe te werken.
In de bis nam Pinback eerst wat gas terug, om dan vooral met “Prog” te excelleren, met zijn frenetiek ritme leek dit nummer wel op een “little ditty” van Primus, die andere band die zoveel melodie uit de bas haalt.
Rob Crow was in vorm vanavond, en daar zat de Guinness zeker voor een stuk tussen, wij kunnen alleen maar beamen: “Guinness is good for you”
Setlist: Victorious D; True North ; Tripoli; Non-photo-blue; His phase ; Diminished; Sender; Penelope; Walters ; Proceed to memory ; Loro ; Draw string ; Boo; Fortress; Good to sea ; Sherman ; Bouquet ; Syracuse; From Nothing To Nowhere
A request ; Glide ; Prog; AFK
Organisatie: Democrazy, Gent
Jesse Boykins III is een Amerikaanse artiest die R&B-muziek maakt. De excentrieke man slaagde erin om de halflege Charlatan in lichterlaaie te zetten met zijn soulvolle stem. Ondanks de toegankelijke muziek is de band nog relatief onbekend in België. Ten onrechte, bewezen ze.
De mix van soul en R&B ondergedompeld in een sausje van psychedelica sloeg meteen aan. Bijgestaan door drie muzikanten (drummer, bassist en keyboardspeler) die het duidelijk goed naar hun zin hadden –ze zagen er stuk voor stuk redelijk high uit, wellicht daardoor-, wist Boykins meteen het publiek naar zijn hand te zetten met zijn over-the-topkapsel, gekke danspasjes en tomeloze energie. Meezingen op de catchy refreintjes was geen keuze, maar een verplichting. Na drie albums heeft de band ondertussen een mooi repertoire opgebouwd, waardoor het een afwisselende set werd met bijna alleen maar hoogtepunten.
De grootste verrassing was echter de cover van “Limit To Your Love” van Feist, vooral bekend door de versie van James Blake. Ze gaven er een eigen draai aan, en de soulstem van Boykins kwam perfect tot zijn recht.
“Back Home” was ook een kraker van formaat en was live veel energieker dan op plaat. Een alternatieve dancefloorkiller als het ware. Opener “Prototype” schuurde dan weer meer tegen de soul aan en toonde meteen de vocale kwaliteiten van Boykins aan.
Als we toch een minpuntje moeten aanduiden dan kies ik voor “The Perfect Blues”. Een onversneden R&B-nummer, maar de song miste helaas een kop en staart. “I Can’t Stay” was echter wel weer knal in de roos. De uptempo beat zorgde voor een rode draad in de song, maar het was toch opnieuw de zang van Boykins die het meeste kippenval gaf.
Een fantastisch optreden van een artiest die helaas in België nog niet uit de schaduw is kunnen treden. Voor een goede vijftig man gaf de band het beste van zichzelf zonder een noot verkeerd te spelen.
Een uur is misschien wat kort, maar van mij mogen alle sets zo lang duren, als ze dezelfde kwaliteit en energie aan de dag leggen als Jesse Boykins III.
Organisatie: Democrazy, Gent
…When I read Shakespeare, his words create melodies in my head and I wanted to share those wonderful feelings and emotions with you …
De beloftevolle Caroll Vanwelden zet ‘Shaekespeare sonnets’ om in vaudeville jazzy pop, muziek in de sfeer van de rokerige jazzkroeg, bepaald door een instrumentarium van piano, contrabas, een verdwaalde trompet en beheerste drums . Haar liefdevolle, indringende stem omringt het innemend , gevoelig, doorleefd materiaal, dat sober , intiem kan zijn door spaarzame instrumentatie als op “How can I then return in happy flight” of een uptempo groove krijgt, “When I do count the clock” .
Kortom , een afwisselend album van een getalenteerde artieste.
Info http://www.carollvanwelden.be
Achter Lenya schuilt de sing/songwritster Julia Reinhold. Eerder won ze met haar eigen songs al de publieksprijs van de Grote Prijs Zuid-Holland.
Ze checkt in bij talloze projecten en stippelt intussen haar eigen repertoire verder uit . Daarvan is de EP het resultaat , die ergens de sfeer ademt van Maria Mckee, An Pierlé en een een rits vrouwelijke poprockbands uit de nineties. Sing /songwriting , sfeervolle semi-akoestische folkpop en lekker in het gehoor liggende (rauwe) rock. In de vier songs vind je de stijlen allemaal.
We hebben hier een gevarieerd overtuigend werkstuk van een beloftevolle artieste
Info http://www.lenya.nl
Nasty & The Fliptones uit Wespelaar kloppen even aan met EP vol vaardige doorleefde rootsrock/blues . Een sound die het graag houdt op hun idolen als Rory Gallagher en Georgia Satellites . Bijgevolg horen we zeven broeierige, aanstekelijke, leuke songs die ruimte laten voor de instrumentatie en over een goede zang beschikken . Ideaal om een uitgangsavond op gang te trekken …
Info http://www.nastyandthefliptones.com
Drie jaar terug werd Marina Diamandis al meteen gebombardeerd als één van de opkomende talenten in het rijtje van de dames van Duffy, Adele, Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Bat For Lashes en Florence Welsch.
De jonge half Welshe/half Griekse debutante schoot de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch, die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstraalden.
De opvolger helt meer over naar de bubblegum ‘boys’ pop , met een donker gotiek randje. Inderdaad ze zijn minder luchtig en hebben onderhuids de dramatiek van een Evanescence , Enya, Florence Welch en Lana Del Rey , maar verliezen de onschuldig- en aanstekelijkheid niet van een Katy Perry.
Het album is een concept van personages uit de film, muziek , theater en literatuur . Ze steekt allerhande karakters in de songs .
Een pak songs vinden we op die tweede cd, een handvol goede springen eruit als “Bubblegum bitch”, “Primadonna”, “Homewrecker” , “Teen idle” en “Fear & loathing” . Er zijn nog een paar interessante nummers te noteren, maar middenin valt de plaat echt in elkaar, en komt ze met weinig boeiend materiaal voor de dag!
‘Electra heart’ onderscheidt zich onvoldoende en is nu net niet overdonderend .
De Nieuw-Zeelandse Kimbra (voluit Kimbra Lee Johnson Zottola), kwam in de belangstelling als gastvocaliste van Gotye’s superhit “Sombody that I used to know” . Is zij ‘down under’ een popsensatie , hier loopt het nog niet zo’n vaart. Haar debuut komt een goed half jaar later uit in Europa , en is eerder geleest op hitparadepop , trippop en funky grooves . Effects en dubs zijn geïntegreerd in de sfeervolle , heupwiegende, dansbare songs en worden ondersteund van haar sensuele , breekbare en krachtige vocals .
Een goed debuut , ergens in de lijn van een vroegere Goldfrapp , vóór ze zich verloor in de electrokitschpop. “Settle down” , “Cameo lover”, “Two way stree” , “Plain gold ring” en de single “Warrior” zijn de overtuigende nummers op een niet echt verrassend , maar goed debuut ‘Vows’.
Staff Benda Bilili zijn straffe Congolese muzikanten , door polio motorisch beperkt. Hun positieve ingesteldheid en levenslust persen ze samen in opwindende , groovy, broeierige , dampende en sfeervolle world/afropop, ondersteund van een kleurrijke , opzwepende samenzang. Uniek zijn sommige zelfgemaakte snaarinstrumenten in de sound . De muziek mag dan nog swingen, shaken en dansen , in de thema’s schuwt het uitgebreide ensemble de zaken niet die hen nauw aan het hart liggen . Pijnpunten , die muzikaal een handige draai krijgen en in het Frans en in een Congolees dialect worden gezongen .
De voormalige straatmuzikanten uit Kinshasa brengen verslavend inwerkende muziek, die respect afdwingt !
Ariel Pink’s Haunted Graffiti is al zo’n tien jaar in de running en mag beschouwd worden als een apart, uniek bandje . Hun songs gaan allerlei richtingen uit en stralen een retropsychedelisch sfeertje uit, niet vies van wat kitsch en glam.
Ambachtelijke songschrijverij wordt gesmeed met vondsten, experimentjes en de songs ondergaan verrassende wendingen en kwinkslagen. Moeiteloos stapt men van de een naar de andere stijl. Die originaliteit en afwisseling van broeierige, aanstekelijke, vitale , zweverige songs , die hen al een pak cd’s siert. Midden de cd zijn er een paar zwakke momenten, maar de mantel der liefde bedekt deze, als je nummers hoort als “Kinski Assassin”, “Only in my dreams”, “Driftwood” , “Nostradamus & me” en de titelsong .
Beetje geschift .. en toch … alles valt op z’n plooi! Fijne band.
Ik moet bekennen dat ik de cd van Red Painted Red al langer in m’n bezit had, maar na de eerste keer luisteren ik een writer’s block leek te ondervinden. Red Painted Red brengt geen alledaagse muziek, maar zelfs als fervente aanhanger van de meer alternatieve subgenres was ook ik sprakeloos. Het is muziek die zich moeilijk in woorden laat vatten, laat staan er een specifiek genre op te plakken. Vandaag nam ik mezelf voor toch een poging te wagen hun nieuwe cd te bespreken .
Red Painted Red is een project van Yvonne Neve en Simon Carron uit Manchester die reeds twee EP’s uitbrachten. Hun laatste, ‘I Am Nothing’, is zowel een artistiek project als een muzikale beleving. Ze brengen een soort avant-garde shoegaze waar de gebroken stem van Yvonne sterk aanleunt bij een postmoderne versie van Kate Bush. Hun muziek is eerder abstract door de gemengde vorm van klanken en taal die ze gebruiken. De obscuriteit van geluiden die eigen is aan Red Painted Red brengt de luisteraar in een verwarde, bijna ijle sfeer. Het is muziek die je uit je lood slaat en spreekt tot de verbeelding in plaats van tot de rede. Het is muziek die daarom niet, of toch heel moeilijk, in woorden te vatten valt.
Het album op zich is een kunstwerk waar de cover bestaat uit een soort kinderlijke tekening en de lyrics binnenin te vinden zijn op een prachtig roos blad opgesmukt met fantasierijke bloemen. Je krijgt er ook enkele kleurrijke kaartjes bij. Een ideaal kerstgeschenk voor zij die houden van het ongewone…
‘I Am Nothing’ kan je beluisteren op hun website www.redpaintedred.com
Nederlands 
Français 
