Crystal Castles – een vreemde eend in de bijt binnen het muzieklandschap. Het ruige duo Alice Glass en Ethan Kath waren opnieuw in België om er hun derde cd ‘(III)’, electro-punk-goth-whatever en BPM’s vol geluidseffecten , voor te stellen. De stroboscopische golf van Crystal Castles is in de AB gestrand in iets meer dan een uur tijd, en had het publiek helemaal in zijn macht. Het live imago van de Canadezen is vanavond definitief gemaakt.
Geen koude pap vanavond dus; rond 21u15 doofden de lichten en maakten plaats voor het duister waarop Crystal Castles zich kan verlustigen. Het hoesje van hun laatste plaat, logischerwijs gebrandmerkt met ‘(III)’ , prijkt op het doek achteraan het podium. De eerste rijen wachten koortsachtig tot het duo op het podium komt, terwijl de flashlights wild nerveus om zich heen flitsen. Ethan Kath nadert subtiel zijn keys en laat de intro van « Plague », het openingsstuk van hun nieuwe album, horen. Alice Glass volgt op de voet en mompelt eindeloos onbegrijpelijke teksten. Uitgedost met een platinablond kapsel toont de zangeres zich alweer even pittig als de legende het voorschrijft, terwijl ze op het podium een whisky achterover kapt en een dikke joint aansteekt.
Al gauw volgt de hit “Baptism” en wordt vooraan de aanzet gegeven tot geduw en getrek. De jonge fans houden ervan. Ethan Kath is blij weer te kunnen spelen met zijn synths. Wat de show betreft, daar ontfermt Alice zich over. Ze installeert zich wijdbeens op het materieel van haar partner om hem twee tot drie keer een handje te helpen. De nummers van ‘(III)’, o.m. het dreigende “Wrath Of God”, “Telepath” of de house hymne “Sad Eyes”, zijn pompend, hard en meedogenloos, gaan met de meeste pluimen aan de haal en blazen het publiek omver met de kracht van een tgv. Maar het zijn, of course, de oudere opwindende nummers die de AB, zonder moeite, op zijn kop zetten: “Alice Practice”, het verschrikkelijke “Doe Deer”, een remake van “Crimewave” en “Untrust Us” laten drie vierde van het publiek zweten. Alice springt, schreeuwt en schudt zonder bezwijken, en gunt haar publiek geen woord; ze heeft immers een zeker imago te beschermen, dit dametje!
Nochtans slagen we er nog altijd niet in om met zekerheid te zeggen of de jongedame alle songs wel degelijk echt zingt, omdat de vocals zo bedolven zijn onder de effecten. We doen dan maar mooi ons best om onszelf te overtuigen van het live-gehalte van het laatste nummer, de gekende cover van “Not In Love” (Platinum Blonde), in de ‘single’ versie, en Alice Glass in de rol van Robert Smith; de twijfel blijft…
De laatste CC mokerslag is “Insulin”. Het duo verlaat het podium, ook al blijft de zangeres nog met moeite overeind. Het is in diezelfde staat dat ook ik de AB verlaat. Met een goede noot, het laatste optreden van dit jaar …
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ladies & Gentlemen …Voor een avondje potige , vettige en prettige garage rock’n’roll kunnen we aankloppen bij het Zweedse Hives. Hives ’ time is ‘great rock’n’roll time’; we zijn ‘the answer to all your questions’ , grapt presentator Pelle Almqvist , een Jon Spencer in het achterhoofd , maar meer gekruid met glam en punk.
Op een groot doek keek een ellengrote kop , met wijdopen ogen en grijpgrage handen op ons neer , klaar om je nietsontziend te verslinden . Lichtbundels sierden de reuzengrote HIVES letters . Kortom, alles was vanavond aanwezig om je in de juiste stemming te brengen .
Met mooi uitgedoste pakken, piet’lairs uit de jaren Charlie Chaplin, vliegt het Zweedse glam garagepunk combo The Hives er als vanouds in . Hoed af en meteen de beuk erin met het korte, kernachtige en felle “Come on”; dat luidkeels werd meegeschreeuwd door de opgefokte massa, al goed opgewarmd door de weerbarstig gedreven hardcore punk van The Bronx . Gevolgd door de adrenalinestoten van “Try it again” en “Take back the boys “.
Een Hives’ feestje: jawel, menig pint en beker vliegen in het rond , Duracell springende Hives, heen en weer bewegende massa , handen in de lucht , kelen schor schreeuwen en stagedivende heren . Hives recept: puur rock’n’roll, entertainment en fun, tja, het antwoord op al je vragen …
Het publiek werd meegezogen in die garage rock’n’roll ‘swindle’. Toegegeven , niet alle songs zijn even sterk , maar de energie, de dynamiek , het spelplezier , het enthousiasme, de act, ongelofelijke Hives’ showtime …
Heerlijk je te laten meeslepen in die Hives gekte . Al vroeg werd het kookpunt bereikt met oude kleppers “Main offener” en “Walk idiot walk” . “Die, all right” en “Hate to say I told you so” waren de volgende knallende zoethouders . En Pelle, grappig predikend, met een diepe respectvolle buiging voor de fans .
Ze hebben een nieuwe plaat onder de arm , ‘Lex Hives’, pas de vijfde in vijftien jaar; overwegend minder buskruit en vonken , maar nog steeds goed voor een reeks vuistslagen, mooi verdeeld in de bijna anderhalf uur durende set .
Onder de ‘Lex Hives’ loep hadden we verder o.m. “My time is coming”, “Wait a minute” en “Patrolling days“, hun langst geschreven en gespeelde nummer ooit, en die ergens een Joan Jett ’s “I love rock’n’roll” lampje deed branden.
Dampend sfeertje dus … “Go right ahead” en “Insame” in de bis , en een exploderend “Tick tick boom” , een MC5 “Kick out the jams” bom, waarbij we aangemaand worden neer te zitten om dan volledig uit ons dak te gaan op .
The Hives - Simpel , “Because we’re The Hives & we love you in the bottom of our heart”.
Niet gedacht als je hen hun in het zweet werkende compromisloze muziek beluistert en ziet .
Een Hives weekendje met hun set in de AB, Brussel en de eerdere set in de l’Aéronef, Lille op vrijdag . Cheers!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hives-9-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bronx-9-12-2012/
Pics van de set in de l’Aéronef, Lille
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bronx-7-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hives-7-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Golden Years 2012 – de ‘survival sixties’
The Golden Years 2012
Sportpaleis
Antwerpen
Weer een ‘Golden Years’, weer een jaartje ouder. Het gaat snel. Maar ook voor mijn jeugdidolen uit de sixties, die nu bijna zeventig jaar oud zijn. Ze beginnen stilaan (en letterlijk) uit te sterven.
Vandaar dat deze (reeds 24e) aflevering voor de laatste keer als thema ‘The Sixties’ had. Volgend jaar vliegen we dus waarschijnlijk volledig de glamrock en de disco in, dit jaar konden we nog een laatste keer genieten van een aantal groepen. We konden ook vergelijken, want de meeste groepen zagen we reeds eerder aan het werk hier. En de balans is positief: groepen, waar we één van de vorige keren onze bedenkingen bij hadden, kwamen nu veel sterker naar voor. Waarschijnlijk hebben zij ingezien dat optreden voor meer dan 10000 toehoorders toch een beetje voorbereiding vergt.
Het resultaat was een sterke aflevering, maar zonder grote uitschieters. Wel hebben we dit jaar heel wat afgezongen, samen met het publiek. De sfeer zat er dus wel weer duidelijk in.
Vaste presentator Carl Huybrechts was er ook weer bij. Zoals alle jaren houdt hij ervan de Hollanders in het publiek (ludiek) te schofferen. Daardoor kreeg ik het gevoel weer eens thuis te komen. En dat is waarschijnlijk de bedoeling.
‘Dozy, Beaky, Mick & Tich’ zorgden meteen voor de sfeer met het grappige “Zabadak”. De toon was daarmee gezet. “Hold Tight”, “Bend It” en het onvermijdelijke “The Legend Of Xanadu” knalden uit de boxen en warmden het publiek helemaal op.
De set van ‘Chris Andrews’ was een stuk korter, maar zijn hits “Yesterday Man”, “Pretty Belinda” en “To Whom It Concerns” gingen er vlot in.
‘Dave Berry’, die nog steeds wereldberoemd is in België door zijn optreden in de Knokkecup in 1965 (!), waar zijn ploeg slechts derde werd, deed wat van hem verwacht werd. Hij is een gedistingeerde heer geworden. Maar dat belette hem niet te starten met een stomende “Route 66”. “Little Things”, “Mama” (waar is de tijd van de botsauto’s?), en uiteraard “This Strange Effect” vervolledigden zijn act. Hij deed zelfs even de gimmick met de handjes, hetgeen duidelijk gewaardeerd werd door het publiek. Maar waar bleef “The Crying Game”?
‘The Tremeloes’ waren een echte hitfabriek en produceerden heel veel meezingers. Hun set was, net zoals vorige keer, nogal zwak. Maar toch kregen ze door hun enthousiasme het publiek op hun hand met “Here Comes My Baby”, “Even The Bad Times Are Good”, “Suddenly You Love Me” en “My Little Lady”. Maar het moet gezegd worden dat hun samenzang in “Silence Is Golden” innig mooi was!
De songs van ‘Chris Montez’ klinken altijd wat ingehouden, maar met “C’mon Let’s Go” bewees hij toch dat hij een rocker kan zijn. Met “Some Kind Of Fun”, “Let’s Dance” en “The More I See You” bracht hij nog een aantal tophits, maar ik had toch stiekem gehoopt op “Ay No Digas”.
Met ‘The Searchers’ kwam weer een vaste waarde aan bod. Ze brachten hun tophits, zoals “Love Potion No. 9”, “Needles And Pins”, “When You Walk In The Room” en uiteraard “Sweets For My Sweet”. Maar deze keer verrasten zij ons toch met een prachtige versie van “The Rose”. Niet van hen, maar wat een cover!
Daarna kwam de langste act van de avond. En het was toch een hoogtepunt. ‘Peter Noone’, de duivel-doet-al van ‘Herman’s Hermits’, bleek naast een goede zanger ook een man te zijn die houdt van grapjes. Zijn act was zeer afwisselend en onvoorspelbaar. Eerst leek hij de echte tophits van de band te negeren met een cover van “Wonderful World” en met “A Little Bit Better”.
Hij verklaarde een bewonderaar te zijn van Johnny Cash, waarna hij pardoes “Ring Of Fire” inzette, gezongen met die typische diepe Cash-stem. Niemand had verwacht dat hij ook op die manier kon zingen, want we zijn natuurlijk dat lieve stemmetje gewoon van hem.
En nog was het niet gedaan: plots verklaarde hij de zoon te zijn van Elton John en Mick Jagger, waarna hij een prachtige imitatie bracht van Mick in “Start Me Up”. De man wil duidelijk aantonen dat hij meer kan dan hitjes zingen. En met succes!
Maar dan was toch de tijd aangebroken voor een resem hits, luid meegezongen door het publiek. Wat dacht je van “Mrs. Brown, You’ve Got A Lovely Daughter”, “I’m Into Something Good”, “Silhouette”, “There’s A Kind Of Hush” en “I’m Henry VIII, I Am”. “No Milk Today” mocht natuurlijk ook niet ontbreken.
‘The Manfreds’ mogen natuurlijk niet de naam van hun vroegere toetsenman Manfred Mann gebruiken, maar met hun vroegere zangers Paul Jones en Mike D’Abo klonken ze net zoals toen. En wat een stem hebben die mannen nog steeds! En het mondharmonicaspel van Paul Jones mag er zijn. Ook zij wilden bewijzen dat ze meer zijn dan een jukebox, en daar slaagden ook zij in. Ze brachten “Sha La La”, “Do Wah Diddy Diddy”, “If You Gotta Go, Go Now”. Met als kers op de taart natuurlijk “Ha! Ha! Said The Clown” en “The Mighty Quinn”.
Zij hadden de ondankbare taak op te treden als laatste van de avond. Het publiek was duidelijk moe en schor gezongen en wou naar huis.
Tijdens de samenzang met “Get Back” begonnen velen de zaal reeds te verlaten.
Samengevat was dit een sterke editie van ‘The Golden Years’. Volgend jaar, voor de 25e keer, wordt het iets helemaal anders. Ik kijk er naar uit!
Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen
Wat kan een rit naar de AB een geseling en nagelbijten zijn . Een helse rit van ruim twee uur, vast in de tunnel, parking zoeken , en overspoeld worden door de warme kerstsfeer in hartje Brussel …
Yeasayer , het kwartet van de zangers Wilder –Keaton , zijn toe aan de derde plaat ‘Fragrant World’ , een niet makkelijke, als je de muzikale lijn van de cd’s ‘All hour cymbals’ en ‘Odd blood’ op nahoudt. Yeasayer trekt hier nog meer de kaart van de elektronica.
Yeasayer weet de elektronica goed te mengen met indie, psychedelica, world, Aziatische tunes, pop , rock , waarbij gretig wordt geëxperimenteerd met ritmes , samples , stemmen en stijlen; onderhuids met een invloed van Japan en MGMT. Het vergt soms wat luisteroefening, en toch … ze leveren een rits toegankelijke , melodieuze songs, “O.N.E.”, “Madder red”, “Ambling alp”, “Wait for the summer” en de nieuwe single “Henrietta”, die vanavond niet werden vergeten , mooi verdeeld tijdens de set, vrolijk kunnen klinken , hitpotentie hebben, en kunnen rekenen op een sterke respons .
Live valt het dus allemaal op z’n plaats , een beetje een Hot Chip concept, de geluidstechnische en de vocale snufjes en de ritmisch verrassende wendingen. De gestroomlijnde aanpak , uiterst geraffineerd, harmonieus en met finesse in de Yeasayer schizofreen neigende klankenrijdom, is goed en brengt wat zalvende rust aan die vindingrijkheid op z’n Animal Collective’s. Songs van het niet lichtvoetige ‘Fragrant World’ kregen een heerlijke, dansbare boost mee , met 80s elektronica, en een warme, exotisch tint , vooral “Longevity” , “Reagan’s skeletons” , “Demon road” en “Don’t come close” , een nieuw geschreven nummer intussen.
Iets meer zijn we te vinden voor de zachte, fluisterende stem van multi-instrumentalist (keys/gitaar) Wilder tav de meer directe , soms grauwe zang van Keaton; af en toe werden de vocals vervormd , maar dat viel al bij al mee . Het decor van trapeziumstukken ; de lichteffects en de rondstrooiende confetti waren aangename sfeermakers.
Yeasayer , een fantasierijke, aparte band , stoeit met allerhande elektronica , ritmes en stijlen, zorgt voor een muzikale speeltjestuin , en bracht op die manier een uitermate boeiend concert…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Kortrijkzaanse Balthazar kan en mag groot worden . Ze verdienen het . Ze hebben hard aan de weg getimmerd en het kwintet heeft al twee sterke platen afgeleverd , ‘Applause’ en ‘Rats’ . Tja , in en rond Kortrijk hebben we al een scene om U tegen te zeggen, naast Ozark Henry , Goose , Sx, het te vroeg heen gegane Hitch, dringt Balthazar zich nu op , naast de amicale vrienden Amenra, Black Heart Rebellion en Steak Number 8, die er qua sound nog een tandje bijsteken .
Maar even bij de leest, Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft drie sterke groepsleden achter zich, die elk hun rol hebben en hun verantwoordelijkheid opnemen.
Hun songs vallen op door een basisstructuur van spaarzame, sobere begeleiding, worden gedragen door die afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang, en intrigeren door een broeierige spanning, heerlijke melodielijnen , de toevoeging van synths en viool en ze zijn niet vies van een grimmig randje op z’n dEUS .
De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervol slepende ritmes. Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die met dezelfde finesse te werk gingen. Oog voor detail dus !
Live hebben we daar weinig aan toe te voegen . De nieuwe nummers zijn meer dan goed ingeoefend . Balthazar staat er. In de thuisbasis, de Kreun, was het publiek massaal afgezakt om hun band te ondersteunen . Het deed het vijftal deugd. In het begin werd elke m2 van het podium benut , en gingen ze gretig , fel en enthousiast te werk . De oudjes “The boatman”, “Morning”, “I’ll stay here” en “Blues for Roseann” brachten ons in de juiste Balthazar-sfeer: een handelsmerk van verrassende wendingen, ritmewisselingen en die aparte zangstijl.
Qua sound: een lekker diep dreunende basstune, zalvend, snedig gitaargetokkel, de indringende, zwierige vioolpartijen en –getokkel, de synths en de bezwerende, opzwepende drums .
Wat dan perfect werd aangevuld met het recente materiaal, de single “The oldest of sisters”, “The man who owns his place”, “Sinking ship” , “Sides” en “Later”. Telkens werd Balthazar warm onthaald door een aandachtig (ook jong) publiek . Eén van hun eerste singles “15 floors” injecteerden ze onverwachts met een lekker dynamische uitgesponnen outtro; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een adembenemend kippenvel a capella outtro …
Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! Balthazar is een te koesteren belofte en kan groot worden. Driekoningenavond kan er maar wel bij varen en een gebaar is met deze gemaakt naar de festivalzomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set, dag eerder in Depot, Leuven
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-6-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roosevelt-6-12-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Rock ’n’ Rollers, ze zijn een uitstervend ras. Algemeen wordt aangenomen dat de muzikanten met de meest extravagante levensstijlen ooit een paar decennia terug actief waren. Maar is dat even buiten Monster Magnet gerekend. Een band wiens allereerste demo de titel ‘Forget About Life, I'm High on Dope ‘draagt en waarvan de frontman al meerdere malen de dood in de ogen keek, kun je moeilijk van een braaf imago beschuldigen. Hun eerste plaat heet dan weer ‘Spine of God’, en tijdens hun huidige tournee moet hun eerstgeborene er integraal aan geloven. ‘Spine of God ‘werd in 1991 uitgebracht en wordt vaak aangehaald als één van de eerste Stoner Rock albums.
De set van Monster Magnet begint uiteraard met “Pill Shovel” en het is meteen duidelijk dat de heren hier niet zijn om een gezellig babbeltje te doen. Keiharde rock, en niks anders! Het duurt geen half nummer voor dat Dave Wyndorf heel de zaal in lichterlaaie gezet heeft. Wyndorf en de zijnen laten hier en daar wel eens een nootje liggen, maar het is met Magnet zoals met een oude Cadilac. Daar rijd je niet mee voor het comfort; het gaat om het geluid van de motor! En de motor van Monster Magnet klinkt verdomd goed. De energie van Wyndorf is nog steeds onuitputbaar en op powersongs als “Snake Dance”,” Zodiac Lung” en “Sin's a Good Man’s Brother” wordt ook het publiek compleet gek. Met de laatste noten van “Ozium” komt ook de set aan een eind.
Uiteraard gaat dat zomaar niet en de crowd schreewt zich de longen uit het lijf naar meer. We krijgen nog 5 steengoeie tracks naar het hoofd geslingerd, waaronder “Longhair”, “Freakshop USA”, en “Tractor”. Een gulle encore, maar wie speciaal voor “Space Lord” gekomen was, is er aan voor de moeite.
Ze zijn nog niet versleten, die van Monster Magnet. Meer dan voldaan en volop nagenietend keren we huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/monster-magnet-7-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Muzikaal wordt er een streep getrokken onder De Kreuners . Na bijna 35 jaar valt het doek over een deel van de Belgische muziekgeschiedenis. Verschillende generaties zijn groot geworden met wat Walter en de zijnen wisten te brengen. Eenvoudig treffend opgebouwde poprocksongs, die een bepaalde aantrekkingskracht hebben en op die manier jong en oud blijven boeien. Ondertussen naderen alle leden stilaan de 60.
Allemaal hebben ze een dubbele agenda waardoor het een hele prestatie is dat deze band al zo lang bijeen blijft. Veel nieuw werk is er de laatste jaren niet meer te bespeuren maar dat is ook niet nodig. Er is een soort hype rond De Kreuners die nooit is weggeweest.
Voor velen was het een harde noot om kraken toon het nieuws bekend werd dat de succesformule ‘De Kreuners’ er eind 2012 de brui aan geeft; muziekgeschiedenis, passend afgesloten in het Antwerps Sportpaleis.
Bijna 20000 enthousiaste fans zagen hoeveel zin hun idolen hadden. Vanaf minuut
één zagen we ervaren ‘Kreuners’ op het podium die energiek en enthousiast nog eens
alles uit de kast haalden.
Het ging misschien allemaal niet meer zo vlot dan vroeger en het kraakte al wat meer, maar gedragen door het publiek, werden ze sterker, vitaler naarmate het einde van de show naderde: Walter die nog altijd probleemloos hits als “Layla, “Nee Oh Nee”, “Zo Jong” en “Verliefd op Chris Lomme” aankan; Erik Wauters, de rechterhand van Walter Grootaers ; Jan Van Eyken, een man van weinig woorden maar een groots muzikant; Axl Peleman, die een meerwaarde vormt als basgitarist, en tot slot Ben Crabbé, de onmisbare schakel op de drums. Samen een goed ingespeeld kwintet , die hun fans een mooi slot gaven van al die mooie jaren.
Ze zijn de inspiratie geweest voor beginnende groepen, o.m. voor een band als Clouseau.
Met veel dankbaarheid was Koen Wauters aanwezig en bracht hij een aangepaste versie van “Daar gaat ze”.
De Kreuners - Een band die ons muziekland kleur heeft gegeven en op passende wijze afscheid heeft genomen. Een sterke playlist, een grootse locatie, een mooie show met bijpassende visuals, vuurwerk en confetti en een dankbaar publiek. Die speciale MIA, Lifetime Achievement Award, is op z'n plaats.
De interactie met het publiek is altijd een sterkte geweest voor deze groep en dat was deze keer niet anders. De laatste tonen waren die van wel hun grootse hit: “Ik wil je”. Ze sluiten hiermee het boek dat “De Kreuners” kreeg af . Een einde dat voor sommigen zwaar valt, maar de mooie herinneringen blijven …Een einde IN STIJL, want ZIJ HEBBEN STIJL.
Wie De Kreuners nog eens aan het werk wil zien zal zich moeten reppen. Nog twee shows zijn er, op 14 & 15 december!
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Spain is één van de best bewaarde geheimen van de jaren ’90. Het project van frontman Josh Haden voer mee op de stroom van slowcorebands zoals Low en Red House Painters, maar slaagde er niet in om veel bekendheid te verwerven.
Na drie platen besloot Haden in 2001 om de band even op non-actief te zetten. In 2007 blies hij Spain terug leven in, door een nieuwe lading muzikanten aan te trekken. Na vijf lange jaren kwam begin dit jaar hun vierde langspeelplaat ‘The Soul of Spain’ uit, die alom bewierookt werd door de pers.
Desalniettemin besloot Haden om tijdens hun tour, die enkele maanden geleden ook passeerde in De Botanique, hun debuutalbum ‘The Blue Moods of Spain’ integraal te spelen. Nu, in De Handelsbeurs, was het de bedoeling om hun recentste cd voor te stellen. Dat bleek echter goed mee te vallen, want de band plukte uit hun hele discografie, wat ervoor zorgde dat ook ouder materiaal niet geschuwd werd.
De groep straalde vooral rust en controle uit. Zowel in hun présence op het podium als in het bespelen van hun instrumenten. Het eerste drieluik – “Everytime I Try”, “The Only One” en “I’m Still Free” - wist meteen indruk te maken maar “Ray Of Light” was nog een paar klasses beter. Bij de minutenlange contemplatieve gitaarsolo werd je helemaal de muziek ingetrokken.
De songs werden stuk voor stuk tot hun essentie teruggebracht. Franjes waren uit de boze en er werd geen enkele noot te veel gespeeld. Naar het einde toe dreigde het optreden wat te verzanden, – veel stevige rocknummers heeft de band immers niet op zijn conto staan- maar als laatste nummer van de reguliere set zette de groep gelukkig het lang uitgesponnen “World of Blue” in. Na een iets te lange opbouw, kregen we dan toch een beheerste versnelling. Net op tijd, want bijna werden we in slaap gewiegd door de gezellige songs van Spain.
De cd’s van Spain zijn ideaal om het wat gezelliger te maken in de woonkamer, maar live ontbreekt het hen echter toch aan wat pit. Niettemin een ijzersterk optreden, waarbij je al hard je best moest doen om een mindere song te ontdekken.
En deze droge oneliner van Haden zullen we ook niet snel vergeten: “Statistics show that wearing our t-shirts will improve your chances of getting laid tonight.”
Het voorprogramma Float Fall, derdes bij de recenste Humo’s Rock Rally, wist ook te overtuigen. De vergelijking met The xx is snel gemaakt maar gaat echter toch niet helemaal op. Ja, ook zij staan met twee op het podium. Ja, ook zij maken fluisterpop gecombineerd met elektronica. En ja, de stem van Ruben Lefever heeft wel heel veel weg van die van Oliver Sim. Maar de nummers van Float Fall knisperen en broeien meer onder de oppervlakte en weten daardoor vaker te verrassen. Een band om in het oog te houden.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Seal - De eerste kreet tot de laatste noot, aangedikt met entertainment, veroorzaakte een uit zijn dak-gaand Vorst.
Support act - N8N: Nathan (N8N) Ambach, zoon van Paul Ambach ( Boogie Boy) is een Belgisch soulzanger. Met zijn band uit Amsterdam bracht hij opwarmende soul, in afwachting tot wat komen moest. Nathan maakt(e) deel uit van verschillende projecten en speelde in de tribute band Blunk! Zijn debuutalbum ‘Who is he’ met de medewerking van Anouk, Dj Grazzhoppa, Toots Thielemans, … kwam uit in 2010. De band, waar het enthousiasme en de muzikaliteit de boventoon voerde, brachten hippe funk en soul. Een band die veel in zijn mars heeft maar in Vorst nog niet echt bekend in de oren klonk.
Vorst stroomde vol, nagenoeg niet uitverkocht. Maar het gejuich dat reeds klonk in afwachting van Mr. Seal, gaf aan dat de grootste fans aanwezig waren. Na wat geduld oefenen kwam een ietwat mysterieuze intro, waarbij de muzikanten hun intrede maakten. Het kondigde de komst aan van ‘the big one’, (neen niet de Sint) waar de hele zaal naar hunkerde.
Wat een kanjer! Zijn oranje jacket maakte zijn gespierd postuur in strakke broek af. Het oog wil ook wat en dat werd door de hele set volwaardig beantwoord. Zijn sensuele danspasjes zweepten de dames op. Op de eerste rijen werden ze beloond met charmes alom: hand-touch, big-smile, zelfs sjaals werden uitgewisseld om het zweet van ‘himself’ mee naar huis te kunnen nemen en nooit meer te wassen. Bij zijn 3e nummer werd een eerste hit afgevuurd: “Killer”. Weliswaar een slowly versie, waardoor het net te weinig pit had om te scoren. Hij maakte het goed door de hele zaal rond te stuiven, de gillende dames en ja, ook enthousiaste mannelijke fans te bekoren met oogcontact, een snelle knuffel, …
Het publiek werd al vroeg verwend met waar het stiekem naar verlangde. Doorheen de show werd zijn cd ‘Soul 2’ voorgesteld mooi afgewisseld met zijn grote hits. Verrassende medley’s zorgden voor een extraatje in de muziek en verweefden eigen nummers met hits van James Brown, Otis Redding,... Soulklassiekers alom.
Zijn zwoele heupbewegingen trokken de aandacht waarmee hij zijn stem, die deze avond wat precisie miste, camoufleerde.
Hoe later op de avond, hoe meer de middelbare leeftijd volledig uit zijn dak ging en hoe meer men zich aan allerlei ( gekke) danspasjes waagde. Zijn band, waarbij ieder wel de kans kreeg om wat hij /zij (extra) in zijn mars had ten tonele te brengen, zorgde voor een mooie afwisseling van Soulsounds tot (techno)pop. De sax en trombone namen het voortouw in “Knock on Wood“ en “Here I am”. In een samenspel met de lichtman zorgde dit voor een fijn klank- en lichtspel. Tijdens “Let’s stay together” was er tijd voor ‘slowtime - sexytime’ en hierop volgde de intro van “ My vision” waarbij de sereniteit snel verdween.
Hij maakte de romantici wakker en de dame vooraan met een witte roos werd beloond met een “Kiss from a rose” van haar idool. Dé hit waarbij ieder genietend, smachtend, smilend, dromend over welke aangename herinneringen Seal hen reeds bezorgde, meewiegde. ‘Allez, here we go’ deed alle handen in de lucht zwaaien op “ The right life”. Het up tempo zat er weer volledig in wat ‘de zwarte brok energie’ nogmaals door de zaal dreef tijdens “ Crazy”. Een klim op de tribune, een sprong op het middenplein, een kus en handstreling... Hij creëerde een stroomversnelling van gillende dames die vanuit de tribunes naar beneden stormden om een laatste glimp van hun ‘God’ te kunnen vereeuwigen op hun mobieltje.
De man van de avond entertainde Vorst gedurende zowat 2 uur.
Als bis kregen we “ I’ll be around” met een ‘merci beaucoup mes amis’. Hij bedankte bij deze ook zijn ‘family’: zijn muzikanten en crew van deze tour en loofde de fans voor hun trouw en steun. Blij hier terug te zijn...
Om een fijne avond nog mooier af te sluiten kwam als kers op de taart zijn nummer 1 hit “Crazy”. De laatste energie werd uit ieders lijf en leden gedanst, gezongen en gegild.
De Sint had die avond voor velen een fijn cadeau gebracht waarbij ieder aanwezig een fijne nachtrust tegemoet ging en zoet zou dromen over een onvergetelijke avond Seal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/seal-05-12-2012/
Organisatie: Gracia Live
Klein maar fijn. Het sloeg op alles op die ijzige winteravond in De Kreun in Kortrijk waar Lower Dens ook nog eens het licht uitdeed . Om de flikkerende - vooral zwartwitte - beelden te laten samensmelten met de donkere klanken die het viertal uit Baltimore sober maar kordaat voortbracht.
Klein maar fijn dus, de club van De Kreun. Klein maar fijn ook het aantal hoorlustigen (amper een dertigtal) die naar Kortrijk afgezakt waren. Klein maar fijn ook die Jana Hunter, de muze en motor achter Lower Dens. Het was een warme gig, al blijft het donkere muziek die soms intellectueel lijkt, maar snel beklijft.
Klein maar fijn ook de samenwerking tussen support act en hoofdband. Novo Line, een man achter een grote metalen tafel met draden en toestellen, opende evenzeer met flitsende projecties en een repetitieve, sample opbouwende sound. Ze kennen elkaar van uit Baltimore en touren nu samen. Samen is wel het woord, want Jana Hunter bedient de projecties van Novo Line en vice versa.
Zonder veel blabla ervoor, ertussen of erna zette Lower Dens erna de eigen set in gang. Ze bestaan pas twee jaar, maar hebben (na ‘Twin-Hand Movement’) met ‘Nootropics’ al hun tweede album op de nichemarkt.
Het viertal stond vorige zomer nog in een oververhitte tent op Pukkelpop voor moegedronken festivalgangers. Ja, voor meer volk, maar met veel minder intimiteit, wat in De Kreun net de slag- en slaagkracht van de hele gig zou blijken.
La Hunter (zang en gitaar) begon met brilletje, helemaal aan de uithoek van het kwartet, op de tippen van haar voeten staand om deftig in de micro te kunnen zingen. Gene zever bij Texaanse, ook niet toen na drie nummers de bril verdween. Het oogcontact met de bandleden was primordiaal bij elke opstart en daarna gingen de vier elke hun eigen heelal in.
Puur en schoon, een soort zweverige poëzie op klanken, onderbouwd met bij momenten sobere en op andere stukken stevige onderbouw, met het alom geprezen “Brains” als ‘earcatcher’.
Gewoon muziek op het bot versneden. Perfect wat een kille decemberavond nodig had. Vergelijken met XX, Deerhunter of andere Beachhouses, daar wagen we ons niet aan. Het was gewoon Lower Dens.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lower-dens-5-12-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Local Natives leverde een voorsmaakje van wat in 2013 zal volgen . Local Natives knettert. Noteer het alvast , één van de doorbraken naar een breder publiek.
We keken er naar uit om het Californische Local Natives opnieuw aan het werk te zien . In 2010 waren ze in de clubs en op de festivals niet weg te branden . Hun debuut ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” zijn in ons geheugen gegrift .
Live kreeg hun warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, soms een ferme boost door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vielen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Na vanavond kunnen we eenvoudigweg hetzelfde zeggen . De band is nog even gemotiveerd en heeft niks aan dynamiek ingeboet. De band leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear.
We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot de ‘80’s funky loops van Talking Heads, want niet voor niks staat “Warning sign” steevast als cover op de setlist.
De tweede cd ‘Hummingbird’ verschijnt pas begin volgend jaar; al af en toe werd onze nieuwsgierigheid beloond met enkele trailers . Nummers die de indruk geven in dezelfde lijn te liggen, het hebben van die kenmerkende broeierige opbouw , intense spanning , net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht. Hun optreden in de Bota Rotonde was dan ook in een mum van tijd uitverkocht .
Live dan: heerlijk is die groove , die zwierige zwaai door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende en springerige ritmes en de dubbel opzwepende percussie , wat zorgt voor opwinding , buskruit en venijn in het materiaal. En gespeeld wordt met een niet te duiden gedrevenheid . Dit is de conclusie van hun ruim uur durende set.
De nieuwe songs klonken gretig en de oudere fungeerden als houvast. Even positief kunnen we zijn over het geluid en het licht, een graag meegenomen extraatje! Hier is een band op topniveau bezig; ze kunnen definitief doorbreken naar een breder publiek. Optredens voor volgend jaar zijn er al in de grote Trix zaal en in de Grand Mix, Tourcoing .
Hun songs mogen dan gebed zijn in eenvoud , in de zacht-harde aanpak ondergaan ze verrassende wendingen en diverse tempowisselingen; de stemmenpracht van de drie Rice- Ayer – Hahn siert. Als geheel is het dieper uitgewerkt.
Al meteen was onze aandacht gescherpt met twee nieuwkomers “Breakers” , de eerste single en “Wide eyes”; het rustige maar meespelende “You & I” deden wat gas terugnemen, maar wat klinkt het allemaal mooi, ondersteund van hun soms hoog uithalende vocals.
Na een uitmuntende “Warning sign”, kunnen we enkel maar alleen uitroeptekens plaatsen! We waren gefascineerd door de intense pracht van “Black spot”, “Heavy feet”, “World news” en “Who knows who cares” . Op adem kwamen we met het sfeervolle, aanzwellende “Columbia”, middenin de set , geleest op Godley & Creme, en het afsluitende “Bowery”.
In de bis kregen we nog twee hoogtepunten: de oudjes “Airplanes” en “Sun hands” konden niet ontbreken en kregen elan door de stekelige, dwarrelende, hobbelige en ophitsende ritmes; alle registers en effects werden gehanteerd.
Local Natives is al enorm op elkaar ingespeeld, een geoliede machine , vol overgave. Ze hebben de nieuwe nummers in de vingers . Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives zalfde de barre winteravond en was helend na een ‘fxx’ werkdag , plus als je op de koop toe nog werd geconfronteerd met fileleed en een helse rit in het ongure weer. Vanavond waren zij het ideale medicament .
Organisatie : Botanique, Brussel
De opkomst voor deze Night Beats lag verrassend hoog. Zou de nieuwe lichting garagerockers onder impuls van een Ty Segall en Thee Oh Sees dan toch voor een bescheiden revival kunnen zorgen?
Acid Baby Jesus, een vijftal uit Athene dat een plaat uit heeft op Slovenly Recordings en reeds verschillende keren in ons land te gast was, mocht deze avond openen. Rammelende psych rock, die je nog het best zou kunnen omschrijven als Black Lips on acid, werd ons deel. Daarnaast hoorde ik ook een paar keer de lome ritmes van Demon's Claws (beide bands kennen elkaar goed, vandaar misschien?) terwijl enkele meer psychedelische stukken dan weer de vroege Pink Floyd lieten herleven.
Vooral wanneer het zoemende orgel de vrije loop werd gelaten kon Acid Baby Jesus (aan die naam wen ik nooit) het verschil maken. Helaas waren er enkele slaapverwekkende nummers in de set geslopen terwijl de heren er zelf ook niet bijster fris uitzagen. Getekend door de Griekse crisis?
Gelukkig vonden ze naar het einde toe hun tweede adem en werd er een versnelling hoger geschakeld om af te sluiten met een klodder spetterende spacerock.
Night Beats, uit Seattle, Washington, vonden hun groepsnaam bij Sam Cooke, van wie één van zijn beste platen ‘Night Beat’ heette en met een beetje goeie wil hoor je ook wat soul in hun psychedelische garagerock. Maar wat we absoluut zeker hoorden in De Zwerver was een onmiskenbaar sixties-geluid.
Ik maakte me meermaals de bedenking dat de groep die voor me aan het spelen was één van die obscure groepjes uit die fameuze ‘Nuggets’-verzamelaar had kunnen zijn. Iets wat me zeker niet ongelukkig stemde. Bovendien klonken ze nooit echt retro want die sound wisten ze toch een eigentijdse draai te geven en speelden ze uitsluitend eigen werk.
Covers hebben ze trouwens absoluut niet nodig want precies die eigen, stuk voor stuk, sterke songs als "Puppet on a string" en "Dial 666" (missers hoorde ik niet) zijn net hun grootste troef.
Danny Lee Blackwell zong met een licht huilende stem terwijl hij voortdurend op gitaar schitterde : nooit het grote gebaar of overdreven distortion maar steeds subtiel de juiste klankkleur opzoekend. Voeg daarbij de scheermesscherpe ritmesectie - James Traeger op drums en Tarek Wegner op bas - en het plaatje klopt perfect. Blackwell was bijzonder gefocust wat interactie met het publiek in de weg stond. Alleen de bassist deed al eens een bescheiden poging om een grapje te maken.
De muziek moest dus volstaan en dat deed ze zeer zeker! Alleen al om het bisnummer had ik de verplaatsing naar Leffinge willen maken. Het lange en wonderlijke "The other side", een nummer vol tempowisselingen dat het publiek meermaals op het verkeerde been zette en waarin Blackwell op het einde nog eens alles uit zijn gitaar mocht persen. Vreemde song die qua opbouw wat progrockallures had maar niettemin een majestueuze afsluiter.
Toch één kleine "smet" op dit schitterende optreden : toen Danny Lee Blackwell het podium verliet griste hij zowaar mijn verse pint, die ik net op datzelfde podium had gezet om nog eens te applaudisseren, mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-4-12-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
De Orangerie was een beetje te groot voor de soloshow van Ben Gibbard, de zanger van Death Cab for Cutie. Gibbard trouwde in 2009 met de actrice Zooey Deschanel, die je misschien kent van de serie ‘Weeds’ of van de romantische komedie ‘(500) days of summer’. Eind 2011 scheidden de twee, maar het solodebuut ‘Former Lives’ is zeker geen break-up plaat, want ze bevat nummers die de laatste acht jaar geschreven geweest zijn. De single “Teardrop windows” wordt veel op Radio 1 gedraaid, maar vreemd genoeg niet op Studio Brussel.
Gibbard bracht vanavond een bloemlezing uit die solo-cd, en liet ook nummers uit bijna elke Death Cab for Cutie plaat passeren. Enkel begeleid door een akoestische gitaar of in het tweede deel van het optreden, door een piano, kwam de focus vooral op de rake teksten te liggen.
Gibbard weet pareltjes van songteksten neer te pennen, in twee, drie zinnetjes weet hij een heel universum op te roepen, en dat is enkel aan de grote songschrijvers gegeven. Om maar een voorbeeldje te geven uit “Grapevine fires”, dat hij opnieuw moest beginnen wegens een lelijke hoest, (die hij aan de rookmachine verweet): “The wind picked up, the fire spread, the grapevine seemed left for dead, the northern sky looked like the end of days. The wake up call to a rented room, sounded like an alarm of impending doom”.
Ook de nummers zelf bleven akoestisch overeind, wat ook al op de kwaliteit duidt. Tot mijn grote verrassing zaten er ook een aantal nummertjes van The Postal Service in de set, de indietronica-samenwerking met Jimmy Tamborello (D-NTEL) uit 2003,
‘Such Great Heights’ en het op D-NTEL’s plaat verschenen ‘Dream of Evan and Chan’ (over Evan Dando en Chan Marshall).
Ook een nummertje dat Gibbard nog met Arne Van Peteghem schreef, kwam vanavond aan bod voor zijn ‘great friend from Antwerp’. Hoogtepunten van de avond waren natuurlijk de Death Cab-singles zoals “Cath”, “Title and registration” en “Soul meets body”, dat akoestisch een heel ander jasje aangemeten kreeg. Gibbard sloot af met de Duyster-klassieker “The District sleeps alone tonight”, en alleen al daarvoor was het de moeite om naar de Botanique af te zakken. Bij het laatste couplet van dit nummer, snokte Gibbard de kabel uit zijn gitaar, en ging gewoon onversterkt verder. Het begint een traditie te worden, eerder zagen we dat al Patrick Watson, School is Cool en The Low Anthem doen. Al deze artiesten proberen op die manier een intiemere band met het publiek op te bouwen, en het onderscheid publiek/performer op te heffen.
Het soloconcert van de 36-jarige Gibbard slaagde daar ook in vanavond, en dat maakte ons blij. Soms is de simpele aanpak de meest overtuigende.
Setlist
Sheppard’s Bush lullaby; Such Great Heights; Oh Woe; Roads dont move; Title and registration; Dream song; Cath ; Destination; Grapevine Fires ; Evan+Chan; Something’s Rattling; Lady Adelaide; Do better ; Duncan, where have you gone; Unobstructed views ; Friction; Soul Meets Body ; Teardrop windows; Crooked teeth ; Home; District
Organisatie: Botanique, Brussel
Het uit Brussel afkomstige Alpha 2.1 is toe aan de tweede cd ‘Eternity’, die ‘Infinity’ opvolgt. Het gegoochel in woorden wordt bij deze elektronica techneuten omgezet in oude en eigentijdse elektronica, electropop , niet vies van punkfunkritmes . Heerlijk frisse indietronica, die ergens hangt tussen het Britse Metronomy en ons eigen Goose , geleest op warme vocals op z’n Gabriel Rios .
Dromerige en bezwerende songs met beats’n’bleeps en een aanstekelijke groove . Alpha 2.1 overtuigt …
Nederlands 
Français 
