Mono is een vierkoppige Japanse postrockband, die altijd een beetje in de schaduw heeft gestaan van enkele genregenoten. Na het optreden moest ik concluderen dat dat geheel terecht is. Ze misten de explosiviteit van Mogwai, de heerlijke melodielijnen van Explosions In The Sky en de epiek van Godspeed You Black Emperor. De gigantische geluidsmuren, die zo typerend zijn aan het genre, waren ook hier aanwezig, maar helaas verdronk de melodie al te vaak in de oceaan van feedback die de band produceerde.

Hun nieuwste album ‘For My Parents’ is nochtans geen slechte plaat. Mono heeft er altijd al bekend voor gestaan om filmische postrock te maken en hun laatste worp had zo een filmscore kunnen zijn. De plaat werd dan ook opgenomen met het symfonisch orkest, ‘The Holy Ground Orchestra’, en klinkt daardoor nog grootser en weidser dan eerder werk. Live ontbraken echter de strijkers waardoor de nummers minder om het lijf hadden. Zo was setopener “Journey” maar half zo goed als op plaat. De opbouw was zonder meer te saai zonder de inkleuring van het orkest. Bovendien klonken vele nummers daarna  als een variatie op de opener. Het was dan ook een verademing toen de vrouwelijke bassiste Tamaki even plaatsnam achter de piano voor “Dream Odyssy”. Ze speelde een prachtige melodie terwijl de gitaren langzaam aanzwollen. “Pure as Snow (Trails of The Winterstorm)” was vervolgens het onbetwiste hoogtepunt van de avond. Voor een keer was er wel sprake van een boeiende spanningsboog en wanneer het nummer uiteindelijk zijn climax bereikte zag je dat deze band weldegelijk de noodzakelijke klasse bezit. Torenhoog kippenvel en een trance waarbij je hoopte om er nooit meer uitgehaald te worden. Exact wat postrock hoort te doen met je.

Interactie met het publiek hoefde je van de band niet te verwachten. Waarschijnlijk is het de bedoeling dat die houding hun mysterieus klinkende muziek kracht bijzet, maar wanneer zelfs een dankwoordje te veel gevraagd is, kom je toch vooral pretentieus  over. En om eerlijk te zijn, zo klonk de muziek soms ook. Te vaak verviel de band in gitaargepingel dat eeuwig leek te duren en nergens naar toe leek te gaan. Als de climaxen er bovendien het gros van de tijd ook niet in slagen om je te overweldigen dan weet je het wel.

Een concert dat nauwelijks boven de middelmaat uitsteeg. Jammer, want dat deze band beter kan bewezen ze met een magnifieke uitvoering van “Pure As Snow”.

Het Belgische Microphonics, een eenmansproject van Dirk Serries, verzorgde het voorprogramma. Enkel met een gitaar produceerde hij ambient. Ideale muziek om thuis op te zetten terwijl je lui achteroverleunt in je sofa, maar niet echt geschikt voor een relatief grote concertzaal als De Vooruit. 

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mono-28-11-2012/

Organisatie: Democrazy, Gent

Gossip - Beth Ditto balanceert tussen enthousiasme en verdriet
Gossip

Gossip - Beth Ditto balanceert tussen enthousiasme en verdriet.

Support - Bonnie Montgomery : Een mengelmoes van muziek en emoties maakt de Lotto Arena lichtjes warm.
Bonnie, een jonge deerne uit Arkansas, dezelfde thuishaven als Beth Ditto bracht een sterk oeuvre van country style music. Haar stem werd aangevuld met eigen gitaarwerk, vergezeld van (voor haar) ‘de beste gitaarspeler’ Brace Paine en Christoffer Sutton op tamboerijn. De afwisseling tussen echte country, wat meer rocky nummers, tevens haar enthousiasme en sterke live stem, kon het publiek best smaken. De special guest was Beth Ditto en bracht als opwarmertje samen met miss Montgomery een 2 stemmige “Square dance” en “Honkytong”. Dankbaar genoot Bonnie van haar set en van wat komen zou… Ze genoot intens mee van de set van Gossip en is als goede vriendin van Beth een onmisbaar deel van de crew.

Gossip, de Amerikaanse indierockband is voor de 2e keer dit jaar op Belgische bodem. Deze zomer nog op Rock Werchter, nu in de Lotto Arena. De Belgen houden van hun funky punk en indie dance rock. De vaste waarden Beth Ditto - zangeres, Brace Paine - gitarist en Hannah Billie op drum worden op hun tournee vergezeld door Christopher Sutton op bass en Katy Davidson op piano, keyboard, die trouwens ook de backing vocals verzorgt. In Ditto’s woorden: “Een crew vol klasse, enthousiasme, die elkaar respecteert en waar ze erg van houdt”.

Beth en de haren, die tussen hun start in 1999 en nu al heel wat veranderingen hebben ondergaan zowel qua muziekgenre, bandleden en zelfs in kilo’s , plaatsten hun nieuwe plaat ‘A joyful noise’ in de spotlights, met als opener “ Movin in the right direction”, gevolgd door “Listen up”. Ditto, deze keer niet blootvoets , wel ‘strak in’t pak’ ( kleed), gooide direct alle stembanden los. Alhoewel ze stress had als nooit te voren omwille van hun laatste touroptreden, liet ze het niet aan haar hart komen. Zolang ieder zich maar amuseert en daar dronk ze graag ‘een whisky-cola’ op.
Een mengelmoes van ups and downs hoorden we , zoals “Love long distance”, nieuwe nummers van hun 5e album , geproducet door Brian Higgins ( Pet shop boys, Kylie Minogue,…) tot covers van Madonna en Tina Turner.
De song “For every woman” of “Men in love”, bracht haar en de talloze gay- lovers in extase. Voor haar een topmoment, maar dit veranderde gauw in een emotioneel triest moment door de ode aan vriendin Cindy en haar pas veel te jong overleden moeder. Na een ouder nummer, geschreven op 22- jarige leeftijd en de tranen opgedroogd, vond ze troost in de kleine schattige meid vooraan aan het podium die handkusjes wierp.
Voor de volgelopen Lotto Arena, die kwam voor het grote geweld zoals we Gossip kennen, werden de verwachtingen niet ingelost. Al deed “ I wrote the book” , haar solohit uit 2011 het beter.
Het wachten op nóg meer duurde net iets te lang om goed te zijn … (Blijkbaar spelen praktische redenen in samenwerking met het Sportpaleis hierbij parten). Terwijl de zaal al langzaamaan leeg liep, kwam de groep terug met “ A perfect world”. Verrassend was het duet met Bonnie en een tweede cover van diva Turner “What’s love got to do with it”.

Of hun terugkomst nu rekken van tijd was of gepland, het hoogtepunt bleef uit. Zelfs hun gouden plaat ‘Heavy Cross’ blonk niet zoals tevoren. Beth die zich als afsluiter al zingend  door de zaal waande verdween in de massa. Haar gestalte en laatste energie zorgden ervoor dat ze in het niks verdween en zoals de rest van hun show geen extra dimensie kreeg.
Voor velen een fijne avond maar diegenen die ze dit jaar voor een tweede keer zagen zijn vast voor een tijdje bekoeld.
Beth, een vat vol emoties en een stem om U tegen te zeggen. Gossip is niks zonder hun icoon en dat was in deze editie niet anders.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gossip-30-11-2012/

Organisatie: Live Nation

De Brielpoort in Deinze herleeft als het op ‘oude rockers’ en ‘ambiance’ neerkomt . Na de verpletterende passage van Motorhead komt nu de rock’n’roll van Status Quo aan bod,  van de tandem Francis Rossi en zijn maat Rick Parfitt, die het gezicht van de band zijn .
En eerstvolgend in januari komen de feestvierende punkfolkies van Dropkick Murphys langs. Tja, de Brielpoort herleeft als in de gloriedagen, want hier werd geschiedenis geschreven voor o.m. U2, Simple Minds, AC/DC, Pixies, Ramones, Blur, Red Hot Chili Peppers …, en niet te vergeten het pré-Pukkelpop tijdperk met het jaarlijkse Futurama festival (1983-1992) … Ah , retro en nostalgie dus …

Retro en nostalgie… dan kan je ongetwijfeld niet omheen het begrip van de Britse rockband Status Quo. Van de goed 2200 man , mag je nogal wat vijftigers rekenen. En die hebben op jonge leeftijd lekker de luchtgitaar gehanteerd op knallers als  “Rockin’ All Over The World”, “Whatever you Want”, “Caroline” en “In The Army Now”.  Hun albums zijn niet meer bij te houden en met regelmaat van de klok verschijnt er nog nieuw werk , maar de classics, die staan in het geheugen gegrift. Een succesformule van stevige melodieuze, toegankelijke,  eenvoudige recht toe - recht aan rock’n’roll , zonder al te veel scrupules . ‘Go for it’ dus, en dat al ruim 40 jaar …Ze zijn niet voor niks één van de langst spelende band in de rockgeschiedenis …

We werden al in de stemming gebracht en perfect lekker opgewarmd door de Gentse formatie Horses On Fire met hun puur onversneden rock. Hier lustten we wel van . Hopelijk is hen een fijne toekomst verzekerd.

Status Quo  nodigt uit tot een groots feest , en daar komt het publiek wel voor . Vanaf de eerste tune was het er ‘Bonk’ op met “Caroline”. Meteen was de aandacht gescherpt met die uit de duizend herkenbare sound. Een concertgevoel van ongeveer 20 jaar terug ging door ons heen en dit met ‘de echte’ rock van de jaren 60-70-80, zoals ik het rondom mij heen hoorde …
Het tempo lag hoog in het begin; ze gingen als een razende tekeer met o.a. “Hold You Back”, ”Rain” en “Paper Lane”. Maar om als 60 plusser dit helse tempo vol te houden , moet je verdomd goed getraind zijn. En dat zijn ze (nog steeds) . Om even terug op adem te komen had frontman/zanger Francis Rossi altijd wel iets achter de hand en dolde hij graag eens met z’n publiek.
Het vervolg van de rock-’n-roll trein werd op gang getrokken met “Rock 'n' Roll 'n' You”, een nummer uit hun recentste werk ‘Quid Pro Quo’, gevolgd met een rits mindere gekend songs , maar geen nood , deze hebben evenveel rock-’n-roll gehalte.

De respons was er niet minder om. Status Quo draag je in je hart …En de klassiekers, die zorgden voor de nodige energie, dynamiek en vitaliteit , wat resulteerde in een tof dansfeest van “In the Army Now”, “Roll Over Lay Down”, “Down Down” (in de maxi versie), “Whatever You Want” en “Rockin' All Over the World”. Een ‘extra time’ van vijf minuten werd afgerond door “Bye Bye Johnny”.

Conclusie: Een optreden van Status Quo blijft een belevenis . Publiek als band amuseren zich nog steeds rot . En dat zie je niet veel meer …
Status Quo is nog altijd in supervorm , heerlijke rock’n’roll die garant stond voor een gezonde brok nostalgie. Overtuigend optreden dus.
Met een pak LP’s  van pa onder de arm en met de herinneringen van de Brielpoort uit m’n jeugd , kreeg ons rock’n’roll hart nog eens een boost . Gezondheid!

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/horses-on-fire-27-11-2012/

http://www.musiczine.net/nl/fotos/status-quo-27-11-2012/

Organisatie: Live Nation

Two Gallants zijn een gitaar/drums duo (Adam Stephens en Tyson Vogel), vergelijkingen roepen zich dan ook al vlug op. Wij helpen u een beetje : Two Gallants zijn niet zo cool als The Kills, niet zo bluesy als The White Stripes, niet zo vunzig rockend als Black Box Revelation en niet zo mega als The Black Keys, maar ze hebben wel uit al deze bands wat vruchtbare jus gepuurd. Wat ze wel zijn : doorleefd, breekbaar, rauw en intens.

Dit duo heeft trouwens ook een gezonde Bob Dylan en Neil Young fixatie, te merken aan de indringende songs en die diep snijdende mondharmonica van Adam Stephens.
Wat het meest doordringt is Stephen’s rauwe grofkorrelige stem. Die zorgt er voor dat de songs van Two Gallants diep in onze aderen kerven en daar een tijdje blijven hangen. Op de voortreffelijke nieuwe plaat ‘The Bloom and the Blight’ overheersen de eerder ruige tracks, de intimiteit van de vorige platen is daarop een beetje naar de achtergrond geschoven. Live weten Two Gallants echter het perfecte evenwicht te vinden tussen rauwe ongeschoren (folk)rocksongs (“Ride away”, “My love won’t wait”) en intieme ballads (“The hand that held me down”).
Het inmiddels tot klassieker uitgegroeide “Steady Rollin” raakt ons tot diep in de onderbuik en als Stephens de akoestische gitaar ter hand neemt borrelen daar nog meer pareltjes uit. Een song als “Broken Eyes”, die nochtans niet echt kon bekoren op die nieuwe plaat, krijgt een innemende en bloedmooie live versie mee die ons prompt van mening doet veranderen. Hoewel ‘The Bloom and the Blight’ nog kersvers is, is er toch alweer een nieuwe song van de partij en dat geeft meteen kippenvel. De nieuwe track dweept naar The Black Keys en klinkt onstuimig en emotioneel in één hap. Releasen, die handel, en rap een beetje !
Nog zo een prachtmoment is de werkelijk schitterende bluesy gitaarintro die het oudje “Nothing to you” inleidt.
De enige kritiek die we zouden kunnen uitbrengen is dat enkele van onze favorieten vanavond in de kast blijven (“Waves of grain”, “Linger on”, “Some slender rest”,…) , maar eigenlijk mogen we meer dan content zijn met de gevarieerde setlist.

U merkt het, Two Gallants grijpen ons bij het nekvel, en dat omdat beklijvende ballads prachtig afwisselen met onversneden folkrocksongs (gelieve de term folk niet in de fletse zin van zijn betekenis te nemen, want dat is het hoegenaamd niet).
De rauwheid van Two Gallants weet ons diep te raken, ongeacht of die nu grof en stevig wordt geserveerd of ingetogen en breekbaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-gallants-27-11-2012/

Organisatie: Botanique, Brussel