Een van de opkomende dames is ongetwijfeld Lianne La Havas. De 22 jarige jonge charismatische Britse sing/songwritster en multi-instrumentaliste heeft hét: tonnen talent, en ze speelt zowel gitaar, ukelele, bas als drums op haar debuut en eerder verschenen EP’s . Integer, intiem , sfeervol en meeslepend materiaal , die een heerlijke tint krijgen door haar warme stem.
Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven. De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul en folk herbergen; ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
Afwisselend materiaal horen we , “Don’t wake me up”, “Au cinéma”, “Forget” en de titelsong zijn de groovy songs; de kwetsbare kant is er met “No room for doubt”, “Age” en “Gone” . Een brede waaier binnen het genre , die toegankelijk , melodieus en gevoelig klinkt, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt.
De sympathieke, enthousiast jonge dame kan haar stempel drukken . Overtuigend debuut …
Kaas Chante Piaf
Patricia Kaas
Paleis voor Schone Kunsten
Brussel
Na Mireille Matthieu brengt nu ook de Franse chansonnière Patricia Kaas hommage aan de mus (‘piaf’) van Belleville, Edith Piaf. In 2013 zal het immers vijftig jaar geleden zijn dat deze chanteuse de rue op 47-jarige leeftijd overleed, na een tragisch maar intens leven, dat begon in duistere Parijse cabarets en een finale beleefde in de hoogste regionen van de showbizz.
Patricia Kaas voelde zich naar eigen zeggen voldoende geleefd om Piaf te eren en bracht in november de plaat ‘Kaas chante Piaf ‘ uit. De Frans-Duitse zangeres met de zwoele altstem, waarmee ze vooral scoorde in een jazz-blues repertoire, nam geen genoegen met een reguliere uitvoering van Piaf’s succesnummers: ze schakelde de Poolse filmcomponist Abel Korzeniowski in (bekend van de filmmuziek van o.a. A Single Man van Tom Ford) en selecteerde ook Piaf-nummers die niet bij het grote publiek bekend zijn. Op het album ‘Kaas chante Piaf ‘ werd de muziek ingespeeld door het Londons Royal Philharmonic Orchestra, voor de tournee volstaat een sobere bezetting van viool, piano en keyboards/accordeon.
Al snel wordt duidelijk dat Kaas niet enkel het oor maar ook het oog wil strelen: de voorstelling combineert film, dans, theater en literatuur, door de Fransen bedacht met de mooie term ‘spectacle’. De avond opent met een filmgeneriek op de tonen van het door Korzeniowski gecomponeerde ‘Song for a Little Sparrow’. We zien een collage van foto’s en beeldfragmenten van Piaf en Kaas en bedenken meteen dat dit geen avond wordt waarbij we al fluitend de zaal zullen verlaten. De schijnwerpers richten zich vervolgens op Patricia Kaas die, biddend in knieval voor een glas-in-loodraam, de tonen inzet van “Mon Dieu”, een nummer waarin Piaf God smeekt haar geliefde nog even te sparen. Een mimespeler zet de scène nog wat extra in de verf.
Het Parijs van de jaren ’30-’50, waarin Piaf en haar beste vriend Jean Cocteau zo graag vertoefden, wordt metaforisch uitgebeeld door een gedicht van Cocteau dat met graffiti op de muren wordt gespoten, op de tonen van “Les Amants d’un jour”. De vele dagen en nachten die Piaf sleet in cafés en cabarets worden door Kaas overtuigend gebracht in het opzwepende “Mon vieux Lucien” en “Les Blouses Blanches”. De typische musette-melodieën kunnen wat gedateerd overkomen, maar Kaas – en vooral haar muzikanten – slagen er wonderwel in elk nummer spannend te houden: er worden nooit eerder vertoonde beeldfragmenten van Piaf geprojecteerd, Patricia Kaas speelt tussendoor toneel en de drie muzikanten voorzien elk nummer van een boeiende inleiding , of ze spelen met de toonaard, zoals de transcriptie van majeur naar mineur in “Milord”.
Het is voor “La Vie en Rose” dat de eerste staande ovatie in ontvangst wordt genomen, alhoewel moet gezegd dat Kaas hier qua stemgeluid de duimen moet leggen voor Piaf, die met haar scherpe, krijsende stem het nummer veel meer diepgang kon geven. Patricia Kaas gaat vanaf dan vooral door op het desastreuze liefdesleven van Edith Piaf (misschien omdat ze op dat vlak zelf niet veel geluk heeft gehad?).
In een eerste zwart-witfragment zien we Patricia Kaas en de acteur Alain Delon in een vrij erotisch gesprek zonder woorden, veelzeggend als je weet dat de zangeres in haar recent verschenen biografie liet weten dat ze een passionele relatie met Delon achter de rug heeft. Een stap verder gaat ze in de – ietwat pathetische – scène waarin ze tegen onbekende krachten vecht in een boksring – een weinig subtiele verwijzing naar Piaf’s grote liefde en bokser Marcel Cerdan die vroegtijdig overleed in een vliegtuigongeluk.
Maar dat Kaas de lijn tussen haar en Piaf terecht doortrekt, blijkt uit de krachtige vertolking van het nummer “La Belle Histoire d’Amour”, zo overtuigend gebracht dat het niet anders kan dan dat Kaas begrijpt hoe het voelt om liefde te kennen en deze vervolgens te verliezen... Na een aangrijpend “Hymne de l’Amour” lijken we emotioneel leeggezogen. Maar tenslotte komt er toch verlossing in het bisnummer “Non, je ne regrette rien”.
Heel mooie voorstelling, waarin Kaas een balans heeft gevonden tussen het – onovertrefbare – origineel en haar eigen muzikale ambities. Maar het moet gezegd: het zijn vooral de arrangementen van Abel Korzeniowski die het geheel naar een hoger niveau hebben getild.
Volgende concerten
Palais des Beaux-Arts - Charlerloi 16.03.13
Forum - Liège 17.03.13
Kursaal Oostende 19.04.13
Organisatie: AJA concerts
Het was maar liefst de derde keer dit jaar, dat The Dandy Warhols present in België tekenden. Was de AB nog afgeladen vol en de tent op Feest In Het Park redelijk tot goed gevuld, dan liep de voorverkoop voor het optreden in de Vooruit wel erg moeizaam. Het werd bovendien verplaatst naar de Balzaal (cap. 400) en dan zag de organisatie zich genoodzaakt nog een laatste konijn uit de hoed to toveren: via de flash deals konden studenten voor slechts 5 euro binnen. Slim gezien. De zaal was plots tjokvol en schommelde de gemiddelde leeftijd rond 20.
Die jonkies konden hun min of meer leeftijdsgenoten van The Blue Angel Lounge aanschouwen. Hun naam hebben ze ontleend aan een New Yorkse club waar Nico veel optrad en het zou ons eerlijk gezegd niet verbazen moesten ze ook enkel omwille van dat feit gevraagd zijn door The Dandy Warhols.
De Duitse band maakte een zichtbaar nerveuze indruk en gaven aan, oh ironie, verrast te zijn dat er zoveel volk kwam opdagen op deze maandagavond. The Blue Angel Lounge zijn een bende hippe kippen die doen wat de meeste hippe kippen tegenwoordig doen: zweverige muziek maken. Al doen zij dit wel met wat shoegaze (die drummer stond recht! We moesten direct aan The Jesus And Mary Chain denken) en een vleugje postpunk (de zanger’s stem leek toch echt wel goed op die van Harry Mcveigh van White Lies). Ons écht beklijven deden ze niet, maar er zaten wel een paar sterke nummers tussen.
The Dandy Warhols dan. Zanger Courtney Taylor-Taylor (of was het nu Courtney Courtney Taylor?) kwam naar goede gewoonte het podium op met Star Wars T-shirt en sjakos. Ze waren nog maar begonnen of hét pijnpunt van de band werd blootgelegd: het vele touren heeft Courtney’s stem hard aangetast. Een sterke livereputatie hebben ze dus bijgevolg niet.
Op hun platen klinken ze nog scherp en snedig maar live laten ze het veelal afweten, jammer. Maar ondanks de stem- en technische problemen begonnen ze toch sterk met “Godless”, “We Used To Be Friends”, “Good Morning” en “Not If You Were The Last Junkie On Earth”, 4 van hun sterkste songs. Vervolgens nam het concert wel erg zweverige proporties aan (“You Come In Burned”, “Well, They’re Gone”) met songs waarin Courtney zijn stem niet al te veel moest forceren.
In principe was het een beetje als een snipperdag in de tour de France. Snel beginnen en vervolgens in slaap gewiegd worden. “The Last High”? Daar zijn ze nog lang niet aan toe, vorige week werd het concert in Berlijn afgelast en gaven ze extra concert in Amsterdam. Iets zegt ons dat ze dat niet echt een ramp vonden. Courtney vertelt terloops ook dat ze van een paar vrije dagen in Gent gebruik gemaakt hadden om het Gravenkasteel te bezoeken, vooral de vergeetput sprak tot z’n verbeelding. “That’s even crueler than what we did to the indians!”
En net op het moment dat je denkt dat het concentratiepeil in de zaal ver onder nul gezakt is, is daar dan plots de spurt. De wereldhit: “Bohemian Like You” schudde het publiek (weer) wakker. Van vele bands kan je zeggen dat hun bekendste nummers niet tot hun sterkste nummers behoren (een greep: The Clash-Should I Stay Or Should I Go, Blur-Song 2, Oasis-Wonderwall,…) maar voor “Bohemian Like You” en The Dandy’s gaat dat helemaal niet op, het is en blijft gewoon een bom van een song. Alzo klommen ze uit de (vergeet?) put waar ze in verzeild geraakt waren en dankzij “Get Off”, vuile rocker “Horse Pills”, “Boys Better” en toegift “Country Leaver” eindigden ze toch nog met een positieve noot.
Misschien moeten The Dandy Warhols eens beginnen denken aan een jaartje herbronnen. Indefinite hitatus-en, da’s nu toch in de mode? Het zou de stem van Courtney Taylor-Taylor alvast deugd doen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-26-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-blue-angel-lounge-26-11-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Het gaat snel voor het enthousiast jonge en charismatische Noord-Ierse trio Two Door Cinema Club (live met vier, gezien de drummer een halfvast lid van de band is) : een debuut, ‘Tourist history’ , om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn” . Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven. En daar zijn zij één van .
Fris twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock, die volwassener en meer uitgebalanceerd klinkt op die tweede ’Beacon’ , een album dat gevarieerder , breder is en meer diepgang heeft, maar z’n jeugdig enthousiasme en euforie niet verliest. TDCC staan in voor een zorgeloos avondje.
Ze waren toe aan het laatste optreden van hun tour, laden dan even de batterij op, om opnieuw te touren . Hun optreden in de Bota was in geen mum van uitverkocht en ook hier zal het waarschijnlijk de laatste keer geweest zijn dat we hen in een kleiner zaaltje konden bewonderen; volgend jaar in maart staan ze al geprogrammeerd in de AB.
Live een goed uur lang heerlijk klinkende zomerse aanstekelijke deuntjes, die de paar mindere songs van de tweede cd naar een hoger niveau trekken . Al meteen sprankelden de bubbels en de spots op songs als “Sleep alone” , een heel sterk nieuw nummer, “Undercover martyn”, “Do you want it all” en “This is the life”. Het swingt door de meezingrefreinen, de zwierige gitaarsounds , de opzwepende drums en de kleurrijke, tintelende toetsen, gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Wake up” en de oudere single “You’re not stubborn” volgden .
De gillende gitaarlijntjes , die ze in de songs staken , zorgden voor elektriciteit, raakten en knalden. Songs van ‘Beacon’ “I can talk” , “Costume party” en “Handshane” klonken sterker. “Sun”, “Pyramid” en “Next year” dan , hadden minder spankracht en energie en waren dus de mindere broertjes in het ‘TDCC’ concept; hier nam de vaart wat af .
“Smth good can work” en “Eat that up, it’s good for you” waren de vaardige , energieke afsluiters van dit relaxt ‘snelvaart’ concert.
De ‘holder-de-bolder’ indiepop en de heldere spotlights porren het optimisme en de levenslust aan. Hun livereputatie deden ze alle eer aan. Two Door Cinema Club is een vitaal kwartet dat sterk werd onthaald en op heel wat opengesperde keelgaten en opstekende handjes kon rekenen .
De knappe springerige gitaarsongs “Some day” , “Come back home” en “What you know” besloten het fijne concert . Ze hadden al wat (jong) volk achter zich , na vanavond kan het alleen maar een sneeuwbaleffect hebben … Deze gerespecteerde band kan groots worden.
Support was Kowalsky , eveneens uit Noord-Ierland , die fungeerden als een ideale geleider naar de Two Door Cinema Club . Ook hier hoorden we reeks sfeervolle, aanstekelijke indiepopsongs met toevoeging van een vleugje elektronica. Onschuldige , melodieuze pop, die ons al meteen in de juiste stemming bracht
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-26-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-1-26-11-2012/
Organisatie: Botanique , Brussel
Op Rock Werchter waren we uitermate tevreden van het blije weerzien met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Btw in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check Vier maar eens!) had ze alvast een glansrol. Een rol die haar op lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar op het podium herkennen we ook de zwart geklede dame als een warm , sensueel , dynamisch iemand. Aandoenlijk toen ze een paar uitwuivende kussen het publiek in stuurde …
Acteertalent die goed van pas komt bij de gig van Garbage , want ze krijgt ruimte op het podium , veel ruimte zelfs, om zich totaal te geven op de stage , haar publiek te mennen , te dwepen en op te hitsen . Hyperkinetisch, dansend en hotsend, heerlijk om haar zo aan te werk te zien . En gevoelig , jawel ze placeerde in naam van de band een dankwoord in het beste Frans met een Schots accent , en ze onthouden België als een erg enthousiast, loyaal publiek, die hen als artiest sterk onthaalde; dankzij ons kunnen ze het leven leiden , waar ze altijd van gedroomd hebben . We werden tot twee maal toe de hemel in geprezen . Wat doet dat een mens deugd zeg …
In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me” en “Only happy when it rains” , die allemaal vanavond werden opgenomen in de liveset en tekenden voor een uitgelaten menigte .
De band ging gretig , strak en snedig te werk. Stekelige, dreunende beats sierden de sound , soms pompend, overrompelend , en die een geluidsmuur opentrokken .
Opener “Queer” was al meteen de eerste pletwals , net als het recente “Automatic systematic habit”, die nerveus, gedreven klonk.
Het nieuwe materiaal kwam maar mondjesmaat aan bod en goed dat er dan voor een nummer als “Blood for puppies” werd gekozen , dat even opwindend , hard , overtuigend is. Het richtingloze “The battle in me” als de EBM van “The one” klonken flets.
Maar anders niks dan lof , want het kwintet raasde over het publiek heen ; ook de meer poppy, ontvankelijke, onschuldige slepende songs, durfden te ontploffen. Er werd dus vooral teruggegrepen naar het oude materiaal, die een frisse, energieke tint kregen . Powerpop dus! De eerder vernoemde singles werden aangevuld met “Vow” , “Crush” en “Push it”. De refreinen van “Stupid girl” , “I think I’m paranoid” en “Cherry lips” liet Manson soms aan de eerste rijen over .
Rustpunt: eentje, het ingetogen, kwetsbare “Cup of coffee” … Garbage toonde even de andere kant van z’n gezicht.
De groep grossierde in hun al rijkelijk gevulde oeuvre . Anderhalf uur waren ze al bezig toen een uitgesponnen broeierig opbouwende “You look so fine”, waar Manson zelfde de gitaar omarde , de set besloot .
Even konden we op adem komen en dan borrelde het optimisme in de electrotunes op van “When I grow up” en “Only happy when it rains”, die opbouwden en konden knallen … Iedereen kon een laatste keer huppelen, mee springen en de refreinen zingen … Garbage trok op het eind van hun tour alle registers open …
Kijk , Garbage draagt ons in hun hart én …wij ook! “I’m (only) happy when I(t)” … Hier was sprake van een strakke set en een geslaagde rentree !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/garbage-25-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Ed Sheeran en Passenger
2012-11-24
Koninklijk Circus
Brussel
Tijdens de zomer- en herfstmaanden van 2012 verzorgt Mike Rosenberg, alias Passenger, het voorprogramma van Ed Sheeran. Tot voor kort een nobele onbekende op het continent, maar de timing kon voor deze singer-songwriter niet beter zijn: de single “Let Her Go” stootte onlangs Adele’s “Skyfall” van de troon in de Belgische i-Tunes store. Voor één keer was het voorprogramma dus geen doorbijter maar werd het publiek getrakteerd op quasi twee volwaardige headliners.
Nochtans heeft de sympathieke Brit reeds vijf platen op zijn palmares. Op de eerste ‘Wicked Man’s Rest’ uit 2007 werd Passenger nog vertegenwoordigd door een vijfkoppige band, maar toen hun paden iets later scheidden besloot de nu 26-jarige Brit er alleen voor te gaan.
Passenger brengt folk en indie-pop in de beste Britse traditie en speelt in het Koninklijk Circus een korte set, gewapend met een akoestische gitaar en een stem uit de duizend.
Een eigen interpretatie van Simon and Garfunkel’s “Sound of Silence” is een hoogtepunt, maar ook “Travelling alone” – al ‘buskend’ gecomponeerd na emotionele ontmoetingen in Kopenhagen en Zürich – grijpen naar de keel. “I hate” is dan weer een grappige folksong waarin Rosenberg zijn ergenis over facebook, botox, X-factor en festivaltoiletten ventileert.
Passenger slaagt er ook enkele keren in om de menigte muisstil te krijgen – moeilijk als je weet dat het publiek voor 80% uit gillende tienermeisjes bestaat die al weken uitkijken naar hun roodharige idool.
De korte set wordt afgesloten met de prachtige single “Let Her Go”, een nummer dat hem in België veel airplay en een livesessie in de Kruitfabriek opleverde en luidkeels werd meegezongen door de aanwezige concertgangers.
Zelf bleef Passenger benadrukken hoe fantastisch het was om op het podium van zo’n mooie zaal te staan, terwijl hij een aantal maanden eerder zijn geluk nog op de straat stond te zoeken (te relativeren, want Passenger heeft heel wat mooie samenwerkingen en podiumervaringen achter de hand).
Passenger overtuigt en is ondertussen te dwingend als voorprogramma-act. Op 4 februari 2013 staat hij in een - ondertussen uitverkochte - Orangerie (Botanique)
Ed Sheeran: Natuurlijk was het uitzinnige publiek – gewapend met spandoeken en GSM’s om het tafereel voor de achterban vast te leggen – vooral geïnteresseerd in de getattoeëerde singer-songwriter Ed Sheeran.
Sheeran leerde al op jonge leeftijd gitaarspelen en componeerde zijn eerste nummers in de middelbare school. Hij bracht in eigen beheer een reek ep’s en twee albums uit en werd daarin gemotiveerd door o.a. Jools Holland, Elton John en Amerikaans acteur Jamie Foxx die hem zijn studio liet gebruiken na een indrukwekkende open-mic in Los Angeles.
Zijn eerste hitje, het zoetgevooisde “The A-Team”, bracht hij zonder label of management aan de man: ontelbare optredens, van mond-tot-mond reclame en intensieve marketing via de digitale kanalen leidden uiteindelijk tot een platencontract en een eerste studio-album ‘+’, uitgebracht in 2011.
De carrière van de Brit schoot sindsdien pijlsnel de hoogte in, met een uitverkocht Koninklijk Circus tot gevolg.
Ook Ed Sheeran probeert het in het Circus alleen met gitaar en stem, zij het af en toe begeleid door een loop station (een apparaat dat toelaat samples vooraf op te nemen en zelf te laten manipuleren zodat het lijkt alsof er een volledige band op het podium staat).
Sheeran start met “Give Me Love” en “Drunk”, twee vrij onopvallende poppy nummers met banale tekst, die hij – zoals wel vaker in de set – veel te lang laat uitspinnen. Ook “Grade 8”, waarin hij gebruikt maakt van extra beats uit het loop station – weet niet echt te overtuigen.
Het gebrek aan muzikanten op het podium is niet bevorderlijk voor het concentratievermogen en Sheeran probeert dat iets te vaak op te vangen door ‘spelletjes’ met het publiek te spelen (vragen handjes te klappen, mee te zingen etc.), wat ik zelf vervelend vond maar de omringende muziekliefhebbers niet leek te storen. Ed Sheeran waagt zich ook aan een cover van het pikante “Pony” van rapper en one-hit wonder Genuwine, in duet met een – als ik mag voortgaan op het aantal geproduceerde decibels rond mij – ander tieneridool genaamd Julian Perretta. Best goed en de harten gingen sneller slaan bij het zien van deze – ik geef het graag toe – knappe jongeheer die ook nog over een aardige stem beschikte.
Ed Sheeran zelf kon echter pas overtuigen in de nummers waarin hij zijn akoestische gitaar en indrukwekkend stemtimbre aan het woord liet, zoals in de ballads “Kiss me” en “Lego House”, zijn derde single.
Een ander hoogtepunt was het prachtige “Hearts on Fire”, waarin Passenger Sheeran op het podium vergezelde en de tweede stem voor zich nam (ook Selah Sue begeleidde deze heren recent op deze song tijdens een optreden in Terminal 5 in New York).
Afsluiten deed Sheeran onder meer met de single “You Need Me I Don’t Need You” (waarin hij zijn talent als rapper/scatter demonstreerde) en de luid meegescandeerde ballad “The A-Team”.
Al bij al een geslaagd concert dus. Ed Sheeran heeft trouwens met zijn 21 lentes nog heel wat groeimarge en met zo’n stem is hij hopelijk verzekerd tegen een kortstondige carrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Ed Sheeran en Passenger (support act)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-24-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ed-sheeran-24-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Ed Sheeran en Passenger
2012-11-24
Koninklijk Circus
Brussel
Tijdens de zomer- en herfstmaanden van 2012 verzorgt Mike Rosenberg, alias Passenger, het voorprogramma van Ed Sheeran. Tot voor kort een nobele onbekende op het continent, maar de timing kon voor deze singer-songwriter niet beter zijn: de single “Let Her Go” stootte onlangs Adele’s “Skyfall” van de troon in de Belgische i-Tunes store. Voor één keer was het voorprogramma dus geen doorbijter maar werd het publiek getrakteerd op quasi twee volwaardige headliners.
Nochtans heeft de sympathieke Brit reeds vijf platen op zijn palmares. Op de eerste ‘Wicked Man’s Rest’ uit 2007 werd Passenger nog vertegenwoordigd door een vijfkoppige band, maar toen hun paden iets later scheidden besloot de nu 26-jarige Brit er alleen voor te gaan.
Passenger brengt folk en indie-pop in de beste Britse traditie en speelt in het Koninklijk Circus een korte set, gewapend met een akoestische gitaar en een stem uit de duizend.
Een eigen interpretatie van Simon and Garfunkel’s “Sound of Silence” is een hoogtepunt, maar ook “Travelling alone” – al ‘buskend’ gecomponeerd na emotionele ontmoetingen in Kopenhagen en Zürich – grijpen naar de keel. “I hate” is dan weer een grappige folksong waarin Rosenberg zijn ergenis over facebook, botox, X-factor en festivaltoiletten ventileert.
Passenger slaagt er ook enkele keren in om de menigte muisstil te krijgen – moeilijk als je weet dat het publiek voor 80% uit gillende tienermeisjes bestaat die al weken uitkijken naar hun roodharige idool.
De korte set wordt afgesloten met de prachtige single “Let Her Go”, een nummer dat hem in België veel airplay en een livesessie in de Kruitfabriek opleverde en luidkeels werd meegezongen door de aanwezige concertgangers.
Zelf bleef Passenger benadrukken hoe fantastisch het was om op het podium van zo’n mooie zaal te staan, terwijl hij een aantal maanden eerder zijn geluk nog op de straat stond te zoeken (te relativeren, want Passenger heeft heel wat mooie samenwerkingen en podiumervaringen achter de hand).
Passenger overtuigt en is ondertussen te dwingend als voorprogramma-act. Op 4 februari 2013 staat hij in een - ondertussen uitverkochte - Orangerie (Botanique)
Ed Sheeran: Natuurlijk was het uitzinnige publiek – gewapend met spandoeken en GSM’s om het tafereel voor de achterban vast te leggen – vooral geïnteresseerd in de getattoeëerde singer-songwriter Ed Sheeran.
Sheeran leerde al op jonge leeftijd gitaarspelen en componeerde zijn eerste nummers in de middelbare school. Hij bracht in eigen beheer een reek ep’s en twee albums uit en werd daarin gemotiveerd door o.a. Jools Holland, Elton John en Amerikaans acteur Jamie Foxx die hem zijn studio liet gebruiken na een indrukwekkende open-mic in Los Angeles.
Zijn eerste hitje, het zoetgevooisde “The A-Team”, bracht hij zonder label of management aan de man: ontelbare optredens, van mond-tot-mond reclame en intensieve marketing via de digitale kanalen leidden uiteindelijk tot een platencontract en een eerste studio-album ‘+’, uitgebracht in 2011.
De carrière van de Brit schoot sindsdien pijlsnel de hoogte in, met een uitverkocht Koninklijk Circus tot gevolg.
Ook Ed Sheeran probeert het in het Circus alleen met gitaar en stem, zij het af en toe begeleid door een loop station (een apparaat dat toelaat samples vooraf op te nemen en zelf te laten manipuleren zodat het lijkt alsof er een volledige band op het podium staat).
Sheeran start met “Give Me Love” en “Drunk”, twee vrij onopvallende poppy nummers met banale tekst, die hij – zoals wel vaker in de set – veel te lang laat uitspinnen. Ook “Grade 8”, waarin hij gebruikt maakt van extra beats uit het loop station – weet niet echt te overtuigen.
Het gebrek aan muzikanten op het podium is niet bevorderlijk voor het concentratievermogen en Sheeran probeert dat iets te vaak op te vangen door ‘spelletjes’ met het publiek te spelen (vragen handjes te klappen, mee te zingen etc.), wat ik zelf vervelend vond maar de omringende muziekliefhebbers niet leek te storen. Ed Sheeran waagt zich ook aan een cover van het pikante “Pony” van rapper en one-hit wonder Genuwine, in duet met een – als ik mag voortgaan op het aantal geproduceerde decibels rond mij – ander tieneridool genaamd Julian Perretta. Best goed en de harten gingen sneller slaan bij het zien van deze – ik geef het graag toe – knappe jongeheer die ook nog over een aardige stem beschikte.
Ed Sheeran zelf kon echter pas overtuigen in de nummers waarin hij zijn akoestische gitaar en indrukwekkend stemtimbre aan het woord liet, zoals in de ballads “Kiss me” en “Lego House”, zijn derde single.
Een ander hoogtepunt was het prachtige “Hearts on Fire”, waarin Passenger Sheeran op het podium vergezelde en de tweede stem voor zich nam (ook Selah Sue begeleidde deze heren recent op deze song tijdens een optreden in Terminal 5 in New York).
Afsluiten deed Sheeran onder meer met de single “You Need Me I Don’t Need You” (waarin hij zijn talent als rapper/scatter demonstreerde) en de luid meegescandeerde ballad “The A-Team”.
Al bij al een geslaagd concert dus. Ed Sheeran heeft trouwens met zijn 21 lentes nog heel wat groeimarge en met zo’n stem is hij hopelijk verzekerd tegen een kortstondige carrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Ed Sheeran en Passenger (support act)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-24-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ed-sheeran-24-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Coely en Jessie Ware
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan , vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …
Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit voor een zwoele danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals. De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .
Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jessie Ware en Coely
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan , vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …
Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit voor een zwoele danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals. De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .
Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …
De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een a capella cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zo’n zeventien jaar geleden bracht Alanis Morissette tot nader orde het meest succesvolste debuut aller tijden uit: ‘Jagged Little Pill’, een album vol wereldhits. Nu op haar achtendertigste is er haar achtste studioalbum: ‘Havoc And Bright Lights’. Een leuke pop/rock plaat die ze eerder deze zomer op Rock Zottegem al kwam voorstellen. Nu mocht La Morissette haar nieuw werk presenteren aan het grote publiek. Vooraf stelden we ons de vraag of de fans deze dame, met haar karakteristieke stem en haar vaak vreemde teksten, doorheen de jaren niet uit het oog verloren waren en of Alanis na al die jaren nog steeds een superster was? Feit is dat we na de doortocht van de ‘Guardian Angel Tour’ in Vorst Nationaal met wat gemengde gevoelens huiswaarts keerden. Het werd een té wisselvallige concertavond, met weinig hoogtepunten. Hierdoor sloeg de vonk naar het publiek slechts af en toe eens kort over.
Vorst Nationaal, het is al niet de gezelligste rockzaal. De zaal werd dan ook nog eens kunstmatig verkleind (ze noemen het dan Vorst Nationaal Club) omdat de opkomst wat tegenviel. Dure tickets en het feit dat Alanis Morissette vandaag niet meer de hipste naam in de muziekbusiness is, liggen ongetwijfeld aan de basis. Als supportact had de Canadese superster Souleye meegebracht. Op zich een vreemde, misplaatste opwarmact. Rapper Mario ‘MC Souleye’ Treadway liet gedurende een ruim halfuur in ware Eminem / Tupac- style de raps en de experimentele hiphop beats op ons los. Niet echt mijn ding, maar het moet gezegd, de sound die Souleye neerzette deed Vorst op zijn grondvesten daveren……én was stukken beter dan die van zijn echtgenote later op de avond. Want jawel, Alanis trouwde enkele jaren geleden met deze 6 jaar jongere rapper. Hierdoor eiste deze supportact toch een zekere aandacht op en een eerste verrassend hoogtepuntje! Tijdens de voorlaatste Souleye song sprong Alanis al even het podium op om samen met manlief : “Whatever Nice Is” mee te zingen. Very Nice!
Daarna was het toch wel vrij lang wachten op Alanis. Heel even hadden we in de coulissen de kleine Ever Imre Morissette-Treadway, het (bijna) twee jaar oude zoontje van het koppel kunnen zien. Met “I Remain (1st Segue) kregen we echter een valse start want Alanis zong deze song van achter het podium, waardoor we samen met de fotografen moesten wachten op “Woman Down”, om een eerste glimp van mama Alanis op te vangen. Die fotografen werden trouwens weer eens niet verwend want ze moesten ‘Front Of House’ fotograferen of foto’s nemen thv. de mengtafel, achteraan in de zaal.
Een heuse klus, want Alanis bewoog zich in deze beginfase als een leeuwin in een kooi! We hadden het haar zeventien jaar geleden met iets meer schwung ook zien doen. Een rommelige start met een Alanis met wel heel veel klasse maar met een begeleidingsband die te weinig brokken maakte.
Hoewel de muzikanten heel erg strak speelden, was het vooral het steriele geluid en de professionele afstandelijkheid die zorgden dat er erg weinig dynamiek in het geheel zat. Powersongs zoals: “You Learn” en de uitstekende nieuwe single: “Guardian” raakten amper onze ziel. Jammer van de tegenvallende geluidskwaliteit, want zo moesten we wachten op de sublieme ballade “Mary Jane” om een eerste maal alle troeven van Alanis te aanhoren. “Ironic”, haar grootste hit, liet ze maar al te graag grotendeels door Vorst zingen. Nog steeds een waanzinnig mooie song met een knoert van een refrein.
Verder kabbelde het optreden rustig verder zonder dat dit echt veel vuurwerk opleverde. Tot “Uninivted” voorbij kwam, een song die de soundtrack haalde van de blockbuster “City Of Angels” (1998). Een opzwepende, dreigende, bombastische song met een ontketende headbangende Alanis. Een zeldzaam kippenvelmoment van begin tot eind. Ook bijzonder sterk was het akoestische kader tijdens de eerste bisronde met een bijzonder mooie en fraai meegezongen versie van de wereldhit “Hand In My Pocket”. Dat Alanis nog steeds over een stevige portie stembanden kan beschikken bewees ze in het volledige a cappela gezongen “Your House”, dat destijds de verborgen track was op ‘Jagged Little Pill’. Met “Thank You” nam Alanis Morissette weinig geïnspireerd afscheid en verliet ze als eerste het podium van Vorst Nationaal.
We zagen een zelfverzekerde Alanis die iets te veel putte uit haar succes van 17 jaar geleden. Hierdoor kwam het optreden wat routineus en te weinig avontuurlijk over. Toch was het vooral de steriele klank in Vorst die verantwoordelijk was dat het feestje nooit echt losbarstte. Maar we konden wel vaststellen dat Alanis nog steeds iets te vertellen heeft en nog steeds een erg leuk wijf is met ballen!!
Setlist: *I Remain (1st Segue) *Woman Down *All I Really Want *You Learn *Guardian *Mary Jane *Receive *Right Through You *So Pure *Ironic *Havoc *Head Over Feet *Lens *21 Things I Want In A Lover *I Remain (3rd Segue) *Uninvited *You Oughta Know *Numb
----------------------------------------------------------
*Hand In My Pocket
*Hands Clean
*Your House
------------------------------------------------------------
*Thank You
Neem gerust een kijkje naar de pics en de video’s via deze Youtube afspeellijst:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alanis-morissette-23-11-2012/
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbyUgVIt2sxLtBbCbMO7HfOU
Organisatie: Greenhouse Talent
Anne Clark
Vooruit
Gent
Anne Clark is in België voor twee optredens: op 22 november in de Beurschouwburg, Brussel was het dag op dag 30 jaar geleden dat Anne Clark haar debuut maakte in ons land; een heel intiem en degelijk concert, wat mijn verwachtingen nog prikkelde voor haar optreden in de Voorruit , Gent. Twee jaar geleden was ze trouwens ook present op ‘de new-wave classix’ . In het kader van haar ‘Fall in to winter’ tour was haar presence van twee gigs ook weer een hoogtepunt in dit new wave nostalgia weekend.
Anne Clark aan het werk zien is altijd wel iets special … Een goed vier jaar terug bracht ze zelfs nieuw werk uit … Zelf zingt ze in feite niet; ze draagt haar gedichten voor op een muzikale achtergrond, en haar teksten gaan hoofdzakelijk over angst van deze moderne wereld, verlatenheid en ongemak. Met uitzondering van een akoestische fase , zijn de songs elektronisch geörienteerd. Ze heeft alvast haar stempel gedrukt op de new wave en een eigen gezicht gegeven.
Er was behoorlijk wat opkomst. Zoals verwacht is een optreden van Anne Clark een mix van ‘spoken word’, afgewisseld met zang en dance, maar wil je de performance optimaal beleven , dan is er de nodige sereniteit en aandacht nodig, hetgeen rond de bar en achter in de zaal eerder niet in acht wordt genomen. Bon soit , da’s hun keuze en wat jammer , want Anne Clark verdient daar ook beter.
Gelukkig was de meerderheid bewust hoe Anne Clark muzikaal te ervaren en konden zij geregeld de Duvel drinkende meestal mannelijk gezelschap die de voorbije werkweek en de Zesdaagse van Gent bespreken, er op wijzen stil te zijn en naar de artieste te luisteren.
In Gent was er nagenoeg sprake van hetzelfde optreden als in Brussel. Recent werk werd afgewisseld met vroegere nummers. “Full moon”, “The hardest Heart”, “So quiet here” en vooral “Be drunk” raakten ongelooflijk. Je krijgt een prachtig gedicht gedeclameerd en de muziek zorgt voor de juiste sfeer en invulling van die tekst.
Wat verder ook aanstelijk en fris werkte waren de dance klassiekers “Sleeper in Metropolis” en “Our Darkness”, sterk gedragen door haar professionele band en minder dan vroeger door de sampling.
Kortom , het was een zeer genietbaar concert, en hoewel zij het zogenaamd prototype is van de new wave is, overstijgt Anne Clark het genre; ze heeft veel betekend voor de elektronische muziek, en ze gaf het een aparte identiteit. De literaire duizendpoot live is iets unieks …
Een setlist met o.m. full moon, alarm call, short story, leaving, heaven , killing time , the hardest heart, echoes remain forever, so quiet here, be drunk, shell song, seize the vivid sky, elegy for a lost summer, the haunted road, as soon as I get home, mundesley beach, sleeper in metropolis, boy racing, abuse , our darkness
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in de Beursschouwburg, Brussel
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anne-clark-22-11-2012/
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in de Vooruit Gent ( http://www.indiestyle.be)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anne-clark-23-11-2012/
Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)
Skunk Anansie heeft een nieuwe plaat; ‘Black Traffic’. De bijhorende tour deed op vrijdag 23 november de Antwerpse Lotto Arena aan.
Het podium baadt in het wit, terwijl Skin zelf gehuld is in een zwart bodysuit. Bij de eerste noot van het eerste nummer “Skank Heads” ontploft de bom meteen. Skin en band hebben er duidelijk zin in. Het is niet elke band gegeven om na jaren en jaren nog steeds met volle goesting op het podium te staan maar Skunk Anansie vertoont nog geenszins ouderdomsverschijnselen. De energie spat er vanaf en frontvrouw Skin (die tegenwoordig zowaar haar heeft) neemt het publiek onmiddellijk op sleeptouw. In het tweede nummer “I will break you” lijkt het even of de effecten nemen het van Skins stem over maar ze vecht terug en herpakt zich snel.
Het tempo van de set ligt hoog en werk uit het nieuwe album en oudere nummers wisselen elkaar snel af. Terwijl veel bands hun klassiekers voor het einde bewaren passeren hier zowel “Twisted (everyday hurts)” als “Weak” al midden in de set.
De ‘Arena’ is geen makkelijke zaal en het geluid is, vooral in de laagte, wat wollig. Maar het viertal is sterk genoeg en het publiek neemt er allesbehalve aanstoot aan. En ook als de backings even de mist in gaan, blijft Skins stem moeiteloos overeind.
Artiesten zijn niks zonder hun fans, zo klinkt het vaak. Skin lijkt dat zeer goed te beseffen. Tijdens een klein intermezzo bedankt ze, uit het diepst van haar hart, haar mede-bandleden, de crew, het publiek, de fans...
Skin neemt tijd voor haar publiek zoals weinigen dat kunnen. “Can I trust you to do what I say?”, vraagt ze. Geen levende ziel in de zaal die niet instemt.
Wat volgt is om van te smullen …”Hedonism”, “Spit you out”, “Because of you” , “sad sad sad” en “Charlie Big Potato”. Prompt splijt Skin het publiek open als ware ze Mozes aan de rand van de Rode Zee en wandelt ze tot achterin de zaal, waar ze ons vanop een platform toezingt.
Het vertrouwen van Skin in haar fans is groot. Als klap op de vuurpijl gooit ze zich letterlijk in hun handen en zweeft ze over hen heen, helemaal terug tot aan het podium. Van wederzijds respect gesproken...
Skunk Anansie is sinds een paar jaar helemaal terug, en dat zal de Lotto Arena geweten hebben. De chemie tussen de bandleden is exact waarom ze in 2009 terug bij elkaar kwamen, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Ze zijn nog steeds heel erg sterk en hun dankbare houding tegenover hun publiek doet hen alleen maar nóg beter overkomen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/skunk-anansie-23-11-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-jezabels-23-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Dry The River is nog een relatief jonge band. De Britse groep is opgericht in 2009 en pas dit jaar kwamen ze met hun debuutalbum ‘Shallow Bed’ op de proppen. Desondanks was de Orangerie goed gevuld met een zeer divers publiek. Zowel jonge tienermeisjes, twintigers als de iets oudere garde toonden zich present. De band maakt moderne folkmuziek, maar durft in tegenstelling tot vele andere genregenoten ook wel eens stevig te rocken. Wellicht het gevolg van hun roots in de hardcorescène. De nummers zijn toegankelijk, met vaak gemakkelijk meezingbare refreintjes, maar toch klinkt de band niet als een sell-out. Integendeel zelfs, de songs klinken stuk voor stuk ongelooflijk oprecht en je gelooft frontman Peter Liddle als hij “I was prepared to love you and never expect anything of you” zingt.
Opener “Shield Your Eyes” was nog te rommelig, zowel qua geluidsmix als qua strakheid, maar vanaf “New Ceremony” viel het optreden niet meer stil. Goed, met acht nummers, was het ook weer snel voorbij, maar op die korte tijd maakte de band wel een ijzersterke indruk. Vooral vanaf het vierde nummer “Demons” kwamen de meerdere gezichten van de band bovendrijven. Een ingetogen begin mondde uit in een oorverdovende waas van geluid. Lagen feedback werden over elkaar gedrapeerd en even moesten we denken aan shoegaze acts zoals My Bloody Valentine en Ride, verrassend. Helaas wel een kleine aanslag op onze trommelvliezen, zelfs met oortjes in. “Weights & Measures” werd vervolgens akoestisch ingezet en de vocale kwaliteiten van zanger Peter Liddle kwamen nu pas echt tot zijn recht. “No Rest” klonk live nog grootser dan op plaat, en zou ook in grotere concertzalen goed tot zijn recht komen met zijn melodramatische refrein: “I loved you in the best way possible’. “Bible Belt” daarentegen werd juist met opzet klein gehouden en door zijn onconventionele songstructuur en prachtige arrangementen was het de beste song van de set.
Als afsluiter kregen we nog een kolkende versie van “Lion’s Den” waarin Liddle zijn stembanden in de vernielenis schreeuwde terwijl de violist zijn instrument liet krijsen dat het een lieve lust wast. Een bisnummer zat er jammer genoeg niet in omdat de zanger bij het verlaten van het podium zijn hoofd stootte en daardoor op controle moest in het ziekenhuis.
Dry The River bracht een optreden dat al onze verwachtingen inloste. Hun geweldig debuut ‘Shallow Bed’ wisten ze met verve te vertalen naar het podium. De band heeft het in zich op de ‘next big thing’ te worden in de alternatieve indierockscène en het is nu al reikhalzend uitkijken naar de opvolger van hun debuut, dat we binnenkort mogen verwachten als we de groep mogen geloven.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het doet wat met een mens, een band die je dertig jaar niet meer gezien hebt weer kunnen aanschouwen. Het doet je glimlachen, meezingen en toch even meewarig denken: was dat nu ‘the sound of the future’ eind jaren tachtig? The Human League was in de AB en wij keken, genoten en schudden soms eventjes meewarig het hoofd.
Het label van ‘Sound of the future’ dat The Human League in de late seventies opgespeld kreeg was van niemand minder dan David Bowie, de opperkameleon en een onaantastbaar icoon in die tijd. En het klonk toen ook allemaal fris en futuristisch. En toch zo simpel.
Tijden veranderen, The Human League niet, op wat kilootjes en haartooi na. Hun synthesiser-disco-pop-hits, die staan er nog, zelfs in hun eenvoud. Want laten we wel wezen, ingewikkelde muziek is het niet. Het laatste album van THL (‘Credo’, 2011) is niet anders, maar slaat niet meer aan. Gedateerd.
Zo voelde ook de AB. Frontman Phil Oakey (nog steeds met de volle stem, al zat hij er wel eens even naast) en zijn ladies Susan Ann Sulley en Joanne Catherall hadden hun set wel doorspekt met de hits, zodat de saaiere tussenstukken fijn weggemoffeld werden.
Oakey maakte er ook een ‘show’ van, verdwijntrucjes en verkleedpartijtjes incluis. Hij kwam op met een lange zwarte jas en een kap waaronder nog een zwarte kaalkoppenbril wat mysterie creëerde. Langzaam aan ging alles uit en zou hij nog een aantal keer veranderen van outfit.
Ook de achtergrond was seventies: kubussen, strak wit, zoals alles wat niet bewoog. Je waande je in Star Wars. En het paste wel. Eerst allemaal (de drie originals en hun drie nieuwe huurlingen) samen op het controledek van het ruimteschip, waarna ze – op de drummer na – allemaal wel neerdaalden.
Het ‘oudere’ publiek was gekomen om mee te brullen, zoveel was duidelijk. Op de gouwe ouwe, die als een kapstok de set stevig rechthielden. “Sound of the Crowd” was de eerste herkenning, gevolgd door “Open your Heart” en maximum duwden ze twee nieuwe nummers tussen hun oldies. “One Man” deed onze fotograaf, wiens vrouwtje voor het eerst zwanger is, even twijfelen om de song straks als slaapliedje te gebruiken.
De zaal was echter écht mee en genoot onder meer van Oakey solo in “Seconds”, ging uit de bol op “Love Action”, maar keek ook berustend naar de band toen ze met “Tell Me When” tegen een roze achtergrond een K3-like opstap maakten. Met Blondje en Bruintje vooraan en Oakey ergens opnieuw achter de schermen, ontbrak nog rosse Karen. In die nieuwe nummers was het meestal ook wachten op een hoogtepunt, een doorbraak, die er maar niet kwam.
Maar nog eens, die ademruimtes waren te schaars om de gig naar beneden te halen. Op “Mirror Man” kwam voor de tweede keer (na “Lebanon”) de gitaar naar voor en de hele band trok de coulissen in na “Fascination”.
Eerste bisnummer “Goodbye to the bad Times” begon dan weer als een slecht Eurosongnummer, maar daarna kreeg België waar het op had zitten wachten: “Don’t you want me”, dat toch niet langer dan vijf minuten uitgesponnen werd. Er kon nog een extra toegift van af en iedereen ging neuriënd en vrolijk naar huis na een feel good avondje van anderhalf uur nostalgie.
Play List
1. Sky 2. Sound of the Crowd 3. Open your Heart 4. Heart like a Wheel 5. All I ever wanted 6. Things that Dreams are made of 7. Seconds 8. Lebanon 9. Louise 10. One Man 11. Night People 12.Electric Shock 13. Love Action 14. Tell me when 15. Mirror Man 16. Fascination
Bis 17. Goodbye Bad Times 18 Don’t you want me
Extra 19. Electric Dreams
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-human-league-21-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
