The 2 Bears is een zijproject van één van onze Hot Chip mannen, Joe Goddard. Samen met Raf Daddy brengen ze dromerige, zoete en aanstekelijke dancepop , met een discotune , die hier nog best de Eurodisco benadert; we komen dan terecht bij bands als Bronski Beat en de Communards . Materiaal letterlijk met een knuffelbeergehalte . De songtitels liegen er niet om, “The birds & the bees”, “Warm & easy” , “Get together” en “Bear hug” . “Work” kon zo geplukt zijn uit de Hot Chip stal . En in de verte horen we lichte exotische tunes op “Heart of the congos” en het sterke “Church”. Een Orbital soundscape komt het best tot z’n recht op het semi- instrumentale “Increase your faith”.
…Mooi sluiten ze af met “Hey now hey now , let’s get up together”, een knus gevoel en samenhorigheid … Da’s nu net 2 Bears …
Het is een tijdje geleden dat we nog van onze West-Vlaamse Gentenaars hadden gehoord . Eén van de leden was al aanwezig bij Raketkanon en het eigen werk dateert al van 2009 ‘Where wolves wear wolf wear’. Toman, altijd wel goed voor een spitsvondige tekstinbreng van cd – en songtitels, zo te zien . ‘Postrockhits Volume II’ is de nieuwe genaamd , die misschien wel een link vormt met vroeger verschenen materiaal.
Op die vorige cd hadden ze hun postrock al een handige alternatieve draai gegeven en vermijden ze zo een doodlopend straatje met hun sound! Ze baseren zich op Slint, Tortoise, Battles, 65daysofstatic en niet te vergeten ons eigen Belgische de Portables. En op de nieuwe cd wordt de elektronica forser geïnjecteerd.
Tussen de post- en krautrock gaat Toman een eigen weg , en steekt in hun filmisch beeldende broeierige sound nog meer gevoel en dramatiek . 8 nummers deze keer, waarbij best de cd in één ruk wordt beluisterd, met middenin “The wonder of the tortoise tunnel” als hoogtepunt . Ze zijn met elkaar verbonden en vormen op die manier één verhaallijn, een concept. De vocoder vocals vullen aan.
De songtitels en de bijkomende hoesinfo is altijd sprekend bij Toman … ‘This record is intended for evening listening only; if you do listen during the day, we do not guarantee any magic at all’ …
‘Postrockhits Volume II’: met behoud van de postrock traditie en origineel uitgewerkt door de opbouwende repetitieve ritmes, de verrassende wendingen en elektronica input. Toman scoort opnieuw !
Patrick Watson, muzikaal talent uit Canada, brengt fascinerend materiaal. We waren eerder al onder de indruk van ‘Close to Paradise’ en ‘Wooden arms’. ‘Adventures in your own backyard’ is een muzikale speeltuin; de songs zijn fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen , die balanceren tussen ingetogenheid en extravertie, gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeien, ondergaan verrassende wendingen, zwellen aan en worden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Het zijn prachtige muzikale motiefjes , met oog voor detail.
Een verzameling aan instrumenten , een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem biedt die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Hij neemt het publiek mee op ontdekkingsreis , hun ‘adventures in their own backyard’. We krijgen een enorme variatie te horen. Het startsein wordt gegeven met het intieme , sprookjesachtige “Lighthouse” , bepaald door spaarzame pianoklanken . Het gezelschap bouwt op en brengt een intens, broeierig , breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ , tweede song op de plaat zet die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën .
Continu heb je die slingerbeweging, wat nu net die plaat zo sterk en boeiend maakt , en een reeks parels oplevert als “Step out for a while” , “The quiet crowd” en “Into giants”. Ook zijn er een tweetal filmisch sferische instrumentale tracks ; soundscapes die in de speeltuin rust brengen en alles aan de verbeelding overlaten .
Patrick Watson en z’n Band – iets apart toch - theatrale pracht, bol van wisselende spannende passages … Elegant! Meesterlijk!
Bestaat er zo iets als het perfecte live album ? Dit hier komt alleszins enorm dicht in de buurt. ‘Celebration’ is de schitterende live registratie van het legendarische reünie optreden die Led Zeppelin gaf in 2007. U weet wel, het éénmalige evenement waarvoor miljoenen mensen een ticket trachtten te bemachtigen maar waar uiteindelijk amper 20.000 gelukkigen present konden zijn.
Dit is ongetwijfeld de beste Led Zeppelin live registratie ooit. Live platen als ‘The Song Remains The Same’, ‘How the West was won’ en ‘Live at the BBC’ zijn ook onmisbaar, maar nu zitten we met een tamelijk volledige compilatie (met de nodige aandacht voor het fantastische ‘Physical Graffiti’) waar tenminste geen songs op staan die de twintig minuten grens overschrijden.
De oudjes Page, Plant en Jones, aangevuld met drummer Jason Bonham (papa al een tijdje dood) zijn hier enorm sterk op dreef. Robert Plant haalt misschien niet meer de hoogste noten maar lost dit perfect op door het niet hopeloos te proberen en gewoon de songs hun gang te laten gaan. Jimmy Page toont dat hij, en hij alleen, de beste nog in leven zijnde gitarist is (Hendrix was buiten categorie), John Paul Jones zorgt voor de groove en Jason Bonham haalt het onmetelijk hoge niveau van vader. De onsterfelijke songs staan allemaal in een ultieme en al even onsterfelijke versie op dit album.
Tot onze grote spijt was het concert een eenmalige gebeurtenis (wij droomden luidop van een Europese tour) maar net daarom is dit zo een uniek document. De heren wisten zelf dat dit een unicum zou worden en ze hebben er al hun bloed, overgave en muzikale klasse ingepompt.
De laatste stuiptrekking van Led Zeppelin was misschien wel de meest fenomenale.
We Lost The Sea is een postrock sludgeband uit Sydney. In juli 2010 kwam hun eerste plaat ‘Crimea’ uit. Begin december dit jaar gaven ze een releaseshow van hun tweede plaat ‘The Quietest Place On Earth’ in New South Wales Ze worden vergeleken met Mogwai, Sigur Ros en Isis.
De titel van hun nieuwe plaat kwam voort uit het lezen van een interview met Joseph Kittinger, een Amerikaan die in de jaren ’60 het record voor de langste skydive op zijn naam mocht plaatsen. Deze ervaring omschreef Kittinger als ‘The Quietest Place On Earth’. Net als Joseph zijn de zeven bandleden van We Lost The Sea gefascineerd door de ruimte en de diepste zeeën.
Dit hoor je ook duidelijk in hun muziek die vaak begint met een melodieus ritme om dan uit te barsten in een weidse explosie. We Lost The Sea vuren atmosferische golven op je af die overgaan in een droge, koude Tramontanawind en je meevoert naar de diepste geheimen van de oceaan.
Als heersers der atmosferen nemen ze je in elk nummer mee naar een imaginaire plaats die zowel donker als licht aanvoelt.
Voor de eerste keer schreef We Lost The Sea een nummer voor een vrouwelijke stem, ook meteen het enige nummer die een meer tragische emotionaliteit oproept bij de luisteraar. Inspiratie voor “Nuclear City” kwam voort uit de kernramp van Tsjernobyl die in 1986 plaatsvond en de foto’s die op internet te vinden zijn over het amusementspark die op de dag van de ramp zijn deuren zou openen. Het contrast tussen de vreugde van een amusementspark en de donkere dag die toen op Tsjernobyl neerstreek wordt in dit nummer weergegeven door de stem van Bel.
Hun plaat kan je beluisteren op http://welostthesea.bandcamp.com/
The Quietest Place On Earth - We Lost The Sea - Heersers der atmosferen
Mooi artwork, een mooie perstekst en muzikanten die er volgens de bijgeleverde bio een prima levensingesteldheid op nahouden... tot zover het positieve nieuws over de eerste uitgave van dit drietal dat luistert naar de welluidende namen Dick Tator, Gina Da Volta en Pete Haine. Muzikaal is dit mini-cdtje echter weinig soeps, we horen zeer eendimensionale en eenvoudige metal die vrijwel meteen begint te vervelen. De vijf tracks zijn allen opgebouwd op dezelfde repeterende, monotone riffs en kennen bovendien zeer matige en irriterende vocalen. Een nieuwe zanger lijkt ons alvast een prima eerste stap voor Dicktator... Over het geluid van deze opnames kunnen we ook kort zijn: barslecht! Wie ondanks deze review toch wat meer info wil, vindt die op www.dicktator.be .
Hardcoreliefhebbers die opgroeiden in de jaren negentig, herinneren ongetwijfeld de vele Europese topbands die toen als paddestoelen uit de grond schoten. De meeste van die zogeheten eurocore-bands brachten hun werk uit op het prestigieuze Lost & Found-label. Zo leerden we ook onze landgenoten van Hard Resistance kennen die in 1996 het stevige album ‘It’s All Around’ afleverden met daarop de prachtsong “Who Pays Your Bills”..
Hard Resistance hield er begin deze eeuw eventjes mee op maar is nu defintief terug.
‘Lawless & Disorder’ heet hun comebackplaat die wordt uitgebracht op het nieuwe Strength Records, een label dat werd opgericht door Roger Miret van Agnostic Front en door de bekende muziekjournalist Onno Cro Mag.
Gedurende 12 tracks gaat Hard Resistance als een razende tekeer... het viertal levert een pisnijdige en compromisloze mix van metal, punk, hardcore en crust die je vandaag niet zo vaak meer hoort.
Opvallend zijn verder het razendsnelle tempo dat men de hele plaat aanhoudt en de zeer agressieve vocalen van frontman Ron. Bij Hard Resistance is geen ruimte voor melodieuze koortjes of lange solo’s die je bij zoveel andere hedendaagse ‘hardcorebands’ aantreft.
Ook tekstueel zijn de heren kwaad en steken ze een flinke middenvinger op richting het establishment.
Hard Resistance is zo een band die duidelijk een unieke positie heeft binnen de hedendaagse hardcore-scène. Onze favoriete tracks zijn “War For sale”, “The Final Centrury” en “The Grand Illussion” (met gastbijdrage van Billy van Biohazard). Meer info vind je op http://www.hardresistence.be
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we tot voor kort niks afwisten van het Zweedse viertal van Hong Faux. Toch zijn we maar wat blij dat we hun debuutplaat ontvingen van de mensen van Sonic Rendez Vous!
Hong Faux maakt immers pretentieloze, aangename, upbeat rockmuziek die de klasse heeft om de landsgrenzen te ontstijgen. De Zweden staan voor een zeer merkwaardige mix van diverse stijlen: duidelijke stonerrock en geluiden die we bij rockbands in de jaren zeventig situeren, worden gecombineerd met moderne, alternatieve rock.
Ook psychedelica uit de zestiger jaren en grunge uit de jaren negentig worden toegevoegd aan de unieke sound van Hong Faux. Tel daarbij nog de uitmuntende vocalen en een schitterende productie en je mag stellen dat ‘The Crown That Wears The Head’ een prachtalbum is.
De acht tracks zijn trouwens zeer afwisselend (sommigen zullen het stevig rockende “Hit Hard Hit First” prefereren terwijl anderen misschien de psychedelische stoner van “Pearlgarden” verkiezen).
Na 33 minuten drukten wij alvast snel op de repeatknop.
Onder de Brugse jongeren is Soviet Grass inmiddels al een begrip, en nee niet voor een louche benaming van Russische ‘gras soorten’, maar voor een band met een stevige rock reputatie op het podium. Deze reputatie maakten ze het afgelopen jaar verschillende keren sterk door enkele Brugse wedstrijden te winnen, waaronder ook de Red Rock Rally. Deze wedstrijd bracht al menig artiesten groot die vandaag de Belgische muziek bepalen, bv Mintzkov Luna (nvdr. Nu mintzkov), The Van Jets, Wilow,... en nu dus ook Soviet Grass. Brugge hebben ze ondertussen al zonder problemen ingepalmd, met hun EP kan hun veroveringstocht voor de rest van België beginnen .
Het eerste nummer op de EP, “Weekend Rockstar” geeft een voorsmaakje van wat de band inhoudt: snedige lyrics, melodische gitaarriffs ondersteund van stevig drum en bas werk. “You burn my skin for a while, but still you greet me with a smile” opent het tweede nummer en het sleurt je meteen mee in de magische wereld van classic rock. Een simpele gitaarriff ondersteunt het nummer waarna het geleidelijk opbouwt tot de solo. De solo reflecteert de jaren ’60-’70 geest die de band in zich draagt. Het voorlaatste nummer “Like a Zebra” tilt de EP nog een stap hoger. Gedurende 3 minuten sleurt de muziek je bij de haren en laat je niet meer los voor je overtuigd bent van hun kunnen. We horen sterke invloeden van The Doors in de zang en de riff doet meer denken aan Black Rebel Motercycle club.
Soviet Grass heeft met deze EP de toon gezet voor het latere werk. In afwachting van kun je ze intussen beluisteren op:
http://vi.be/SovietGrass
http://www.youtube.com/watch?v=wodVxFSQPkc
Ik denk niet dat wij u Arno nog moeten voorstellen. De man is een begrip, een fenomeen, een icoon. De laatste keer dat we hem aan het werk zagen op het Leffingeleurenfestival in 2011 schreven we nog dat hij aan herbronning toe was. Onze welgemeende ekskuses daarvoor, want nu blijkt dat wij toen gewoon pech hadden en getuige waren van een uitzonderlijk zwak Arno concertje. Als u net als ons het legendarische Arno portret in ‘God en Klein Pierke’ gezien heeft, dan zal u weten dat een niet nader bepaalde dosis whisky daar voor iets tussen zat. Vergeven en vergeten dus, want op vandaag staat hij er, en hoe !
Wij hebben zo een vermoeden dat Arno in Frankrijk nog meer op handen wordt gedragen dan bij ons. In België valt men vooral voor de sympathieke rocker annex drinkebroer, in Frankrijk prijst men Arno ook en vooral omwille van zijn kwaliteiten als chansonnier.
De liefde is wederzijds, Arno houdt van het Franse publiek, hij voelt zich thuis op het podium in Lille en ontpopt zich tussen de songs door als een ware comédièn. Hij haalt de ene na de andere sappige anekdote op, en dat in zijn typisch gebroken Arno Frans inclusief het onvermijdelijke gestotter, wat in zijn geval eerder een sympathieke meerwaarde lijkt te zijn. De man is in zijn nopjes, hij is entertainend en geestig, trekt allerhande rare smoelen en straalt bakken vertrouwen uit. Kortom, Arno is volop Arno.
Vooral Arno le chanteur is hier in bloedvorm, hij croont prachtiger dan ooit tevoren in hemels mooie ingetogen songs als “Elle pense quand elle danse”, “Lola, etc” en “Les yeux de ma mere”, drie pareltjes waar de zaal muisstil van wordt.
Ook de rocker in Arno mag volop zijn gang gaan en daarin wordt hij bijgestaan door een werkelijk ultrascherp spelende band met naast ouwe getrouwe Serge Feys een drietal gedreven en schitterende jonge muzikanten (Arno heeft in lang niet zo een goede gitarist gehad). Zo krijgen de songs uit het nieuwste album ‘Future Vintage’ een boost van jewelste. Die plaat is alweer een bont allegaartje van rock en chanson, en dat vertaalt zich knap op het podium. Songs als ondermeer “Ca plane pour nous”, “Quand les bonbons parlent” en een stevig “Show of live” moeten niet onderdoen voor de klassiekers.
Arno bezingt ook uiterst mooi zijn geboortestad in een subliem “Comme a Oostende”, nog zo eentje die kippenvel veroorzaakt.
Uit de TC Matic periode komt de immer gejaagde klassieker “Que Passa ?” en natuurlijk “Oh la la la” en “Putain Putain” die hier beiden in een geslaagd nieuw kleedje zijn gestoken. Opmerkelijk trouwens hoe de Fransen weten mee te zingen hoe hun kleintje ook verre schiet.
Verder is er spetterende rock met een vurig en heet “Ratata” en de snijdende Beefheart song “Hot Head” waarin Arno zijn harmonica uithaalt en ter plaatse de blues heruitvindt. En natuurlijk is er volop ambiance met “Je veux nager” en “Bathroom Singer”.
De Fransen eten uit Arno zijn hand, maar dat heeft hij ook verdiend, want vanavond is hij niet minder dan schitterend.
Ga dat zien, beste mensen, wanneer hij met zijn gevolg begin 2013 door België toert, want het is meer dan de moeite. De AB is al twee avonden volgeboekt, waag dus snel uw kans voor één van de andere concertjes (Gent, Leuven, Brugge, Antwerpen, Kortrijk,…)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-3-12-2012/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Alle oude rockers verzamelden maandagavond in Vorst om de gekende rockiconen Deep Purple nog eens aan het werk te zien in eigen land…en hoe!
Het voorprogramma werd verzorgd door de Belgische formatie Cowboys & Aliens die een set van zo’n 30 minuten speelden met nummers uit hun laatste langspeler ‘Language of Superstars’ (2005) en hun recente EP ‘Sandpaper Blues Knockout’ (2011). De mannen van C&A kweten zich op zeer verdienstelijke wijze van hun opdracht ondanks de vrij lauwe reactie van het publiek.
Dat publiek was logischerwijze duidelijk voor een band van een ander kaliber gekomen! Klokslag 21u00 zette de klassieke intro in en kleurde het podium letterlijk paars. Een enthousiaste menigte verwelkomde mister Gillan, Glover & Co op zeer hartelijke wijze.
Aan één stuk werden nummers als “Fireball”, “Into the Fire” en “Hard lovin’ Man” met veel energie en snelheid door de speakers gejaagd … Het geluid was opperbest en Ian goed bij stem!
Wat een prestatie van een kerel van bijna 68 jaar! En wat gezegd over de muzikanten die stuk voor stuk tussen de nummers door hun persoonlijk ‘moment de gloire’ kregen en elk, sologewijs, de toeschouwers nog eens mochten overtuigen van hun absolute topklasse!
Na de keyboardsolo van Don Airey (met subtiele verwijzing naar Jacques Brel) was het tijd voor een zalig trio van “Perfect Strangers”, “Space Truckin’” en het obligate en nog altijd fantastische “Smoke on the Water”.
Het publiek smaakte duidelijk het optreden van hun (jeugd)helden en werd getrakteerd op enkele covers als toegiften : “Green Onions” en “Hush” (Billy Joe Royal). Na de bass solo van Roger Glover werd het optreden afgerond met “Black Night” en in ‘die black night’ keerde de menigte daarna tevreden huiswaarts!
Heel fijn optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/deep-purple-3-12-2012/
Organisatie: Live Nation
Sonic City Festival 2012 – curated by Suuns - Na duizenden jaren brengt Swans het sjamanisme terug naar Kortrijk
Sonic City Festival 2012
Kreun
Kortrijk
Het Sonic City Festival is een jaarlijks terugkerend festival, georganiseerd door de Kreun. Het concept blijft onveranderd : een curator wordt aangesteld om de line up van het festival samen te stellen. Dankzij dit concept wordt elke editie van Sonic City uiteraard totaal anders. Een nieuwe look, een ander perspectief, verrassende keuzes en een enorme muzikale diversiteit. Na Millionaire ('07) en Dalek ('09), Deerhoof ('10) en Liars ('11) werd het festival dit jaar gecureerd door de Canadese band SUUNS. Wederom koos De Kreun voor een band met een bijzonder eclectische smaak, zodat ook de line up barst van de verscheidenheid. Met o.m. Swans, Suuns, Tim Hecker, Demdike Star, Each Other, BEAK> en Fuck Buttons.
Sfeerbeelden dag 1 en dag 2 : http://www.musiczine.net/nl/fotos/sonic-city-festival-2012/
review dag 2 – zondag 2 december 2012
Vorig jaar in februari waren we redelijk onder de indruk van Suuns, en de programmator van De Kreun was dat blijkbaar ook, want Suuns mocht dit jaar curator zijn van het tweedaagse Sonic City festival. Wij kozen voor de zondag, met als voornaamste act natuurlijk Swans, die met hun nieuwe album ‘The Seer’ in vele eindejaarslijstjes zal opduiken. Swans zou twee uur optreden vanavond, waar de meeste bands die op zondag speelden maar een halfuur mochten optreden.
Het festival begon redelijk vroeg op zondagmiddag, maar wij pikten in bij Clinic. Deze Liverpudlians kenden we nog van hun album ‘Walking with thee’ (uit 2002), waar ze heel avontuurlijk een Engelse interpretatie gaven aan The Pixies ten tijde van ‘Surfer Rosa’. Sindsdien waren we deze band echter uit het oog verloren, en live hadden we ze in tien jaar nog nooit aan het werk gezien. Clinic viel zeker op door hun podiumact, geïnspireerd door The Residents, leek het of de chirurgen van AZ Groeninge op hun vrije dag besloten hadden de Kreun over te nemen: de concertzaal was omgetoverd tot een operatiekwartier, alle bandleden droegen blauwe operatiejassen en ditto maskers, enkel de plastic handschoenen ontbraken.
Clinic deed dus zijn naam eer aan, en ook hun muziek was compromisloos, een heel eigen tegendraadse postpunk sound, misschien dat qua attitude The Fall nog in de buurt komt, het orgeltje klonk heel erg ouderwets, en de gitaren waren verdomd raar gestemd. Een harmonica en klarinet zorgden voor een ouderwets new wave geluid, terwijl kapotte beats een heel vervreemdend effect creëerden (Al zullen die blauwe operatiejassen en maskers er ook voor iets tussen gezeten hebben, het was de eerste keer dat ik iemand met een mondmasker op klarinet zag spelen). “IPC” en “Seesaw” stonden op de setlist deze namiddag. Clinic, echt geen voor de hand liggende band. Hun laatste album heet ‘Free Reign’, doe er uw voordeel mee.
We hadden ook nog nooit van Sir Richard Bishop gehoord. Deze Amerikaan komt uit de Arizona punk scene, (zie ook Meat Puppets), speelt al sinds 1979 experimentele rock met Sun City Girls, en treedt sinds een aantal jaren solo op. De man mocht ons een halfuurtje op akoestische gitaar vermaken, en nam ons mee op een reis langs de verschillende continenten: het begon met een Indisch geïnspireerd nummer, de sitargeluiden zoemden op de achtergrond terwijl Bishop op virtuoze wijze op zijn gitaar tokkelde, om dan over te gaan in Engelse folk (Jimmy Page a la ‘The battle of evermore’) en af te sluiten met een door flamenco geïnspireerd nummer.
Tijd om eens buiten een frisse neus op te halen, voor de rokers, en iedereen die een hapje wou eten, had de organisatie het terras omgebouwd tot een loungeruimte, met gasfakkels, een alternatieve platenbeurs, een koffiecaravan en een warme broodjesstand, die welkom was bij deze vriestemperaturen.
Het contrast tussen Sir Richard Bishop en de volgende artiest, kon moeilijk groter zijn. Tim Hecker is een Canadese electronica-artiest, die ambient composities schrijft en dit jaar samen met Daniel Lopatin (Oneohtrix point never) het album ‘Instrumental tourist’ maakte. Hecker trad op in het volledige duister, enkel de lichtjes van zijn apparatuur lieten toe nog iets op het podium te ontwaren. Zijn ambient drones werden doorklieft door belletjes, en het geheel was ook door het hoge volume, een fysieke ervaring waarbij het geluid je omarmde alsof je in een warm bad zat. Digitale droomnoise voor gevorderden, zo kan je het nog best omschrijven.
Beak> was de eerste band van de avond, die meer dan een half uur toebedeeld kreeg. De band van Geoff Barrow, jawel de man van Portishead, bestaat naast Barrow op drums, uit een bassist en een keyboardspeler. Barrow is duidelijk bezeten door geluid, want het duurde een hele tijd voor hij tevreden was met de soundcheck, en ook tussen de nummers door moest de klankafstelling gecontroleerd worden, wat enigszins de vaart uit de set haalde. Beak> haalt schaamteloos zijn inspiratie bij de krautrock van Neu, het was net of we veertig jaar terug gekatapulteerd werden, een donkere, hypnotische, mechanische groove trok zich op gang, bas, drums en vintage keyboard stippelden een epische, maar Teutoons parcours uit, waarop Barrow dan nog eens zong, met toch wel een vrij beperkte stem, die wel iets mee had van Ian Curtis. De laatste twintig jaar, is er wellicht maar een band die iets gelijkaardigs gedaan heeft, en dat is Trans Am. Ondanks de vele pauzes tussen de nummers, was het publiek toch enthousiast.
In 2010, na 14 jaar onderbreking, besloot Michael Gira om Swans weer uit de kast te halen. Zelf liet hij weten dat we dat absoluut niet als een reünie moesten beschouwen, maar gewoon als het beste vehikel om te brengen waar hij nu mij bezig is. Het dubbelalbum ‘The seer’ zal in veel eindejaarslijstjes opduiken, ook al is het allesbehalve een hapklare brok.
Michael Gira, een grijze en gegroefde kop, 58 ondertussen, kwam op in een zwart verfrommeld pak, en een witte cowboyhoed. De man staat er algemeen om bekend geen gemakkelijke man te zijn, en dat bleek ook uit de tijd die hij aan de soundcheck besteedde, hier was duidelijk een perfectionist aan het werk. Toen alle instrumenten naar wens gestemd waren, moesten zijn hemdsmouwen op de juiste manier opgerold en vastgemaakt worden, en toen was alles zo als Gira het wilde, en konden we beginnen.
De man heeft wel gevoel voor humor, hij wist dat hij het publiek heel lang had laten wachten, en wenste het publiek een goeie nacht, zei “See you tomorrow” en liep het podium af. Even later kwam hij dan toch terug, zonder cowboyhoed, en met luide gitaaraanslagen trok Swans zich op gang.
Michael Gira had een aantal karakterkoppen meegebracht, naast een gitarist, bassist en drummer, waren vooral de lapsteel gitarist , Christoph Hahn, (die wel een jongere broer van Gira leek, met zijn grijze sikbaardje en gekreukeld kaki pak) en de percussionist, opmerkelijke verschijningen. Die laatste, Thor Harris, is de drummer van Shearwater, en stond vrijsnel in zijn blote, harige, gespierde bast te drummen, als een woeste Wiki de Viking. Dat de man in het gewone leven timmerman is, was er aan te zien, hoe hij in de ultralange nummers van Swans, op zijn percussie bleef meppen en doorgaan, bewees dat de man over een serieuze fysieke conditie beschikt. Het moet geleden zijn van de passage van Joey Castillo bij Queens of the Stone Age, dat ik nog zo een beest van een drummer gezien heb.
Goed, hoe klonk Swans nu eigenlijk? Wel, dat is moeilijk te omschrijven, in ieder geval is het luid, en zeker een fysieke ervaring. Hoewel Swans uit de New Yorkse ‘no wave’ komt van de jaren tachtig, heeft Gira dat geluid, en ook de meer kale, gothische inslag die hij begin jaren negentig bewandelde, ondertussen verlaten, en is hij nu met andere dingen bezig.
“To be kind” bijvoorbeeld zette in met minutenlange drones, dissonante lelijke klanken, waar na verloop versieringen in opduiken, die door de verschillende muzikanten aangebracht worden, waarna Gira zijn tekst heel langzaam declameerde. Veel steelpedal en reverb in dit nummer, Gira vond hier een soort industriele country uit, en op het moment dat hij zijn armen uitstrekte, had hij wel iets van een oude Indiaanse sjamaan, die zijn voorvaderen aanriep.
Ik ben er nog altijd niet uit of dit nu grootstedelijke blues is, of landelijke, kapotte country op zoek naar de origines van het Amerikaanse platteland. In ieder geval heeft dit weinig van doen met noise a la Sonic Youth, hoewel het dissonant is, gebruiken de Swans traditionele rock en country instrumenten (staafklokken, klarinet, pedal steel), maar het geluid dat ze er uit persen is op zijn minst ongewoon, alsof je de klank in bijtend zuur giet.
In een ander nummer, sloeg Gira minuten lang zijn gitaar aan, voor het nummer eindelijk op gang kwam, maar wanneer het toen vertrokken was, mondde het uit in een catharsis die we lang niet gehoord hadden. Gira bezweerde ons “ I see it all”, en wat hij dan wel zag, was beslist huiveringwekkend.
Eén van de hoogtepunten van de set kwam toen Gira in een van zijn nummers een grote fluim de Kreun instuurde. Ook de percussionist maakte indruk met zijn buisklokken, als Van Quickenborne nog een beiaardier nodig heeft om op een januari zijn burgemeesterschap in te luiden, dan hadden wij hier de juiste man gevonden. Goed na twaalf uur zetten de Swans hun ultieme krachttoer in, met Gira die op mondharmonica zijn laatste duivels bezwoor, indrukwekkend gewoon.
Na het optreden zou Gira nog zijn platen signeren, maar aangezien de Omer al uren uitgeput was, en we nog een lange rit voor de boeg hadden, besloten wij om snel huiswaarts te keren.
Dag twee van Sonic City was heel avontuurlijk, heel veel verschillende bands, elk met hun eigen geluid, die zich kort mochten voorstellen, maar het was toch vooral Swans die indruk maakte, ik denk dat ik niet alleen was met die beoordeling. Volgend jaar in maart (30 maart 2013) in Trix Antwerpen ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sonic-city-festival-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk – Sonic City Festival
Na enkele uitstapjes met Heavy Trash en Spencer Dickinson is The Jon Spencer Blues Explosion weer helemaal terug, en daar kunnen wij alleen maar om juichen. De nieuwste plaat ‘Black Mold’ heeft het vuur in zich van Jon Spencer in zijn jonge dagen en ook op het podium heeft dit zijn effect.
Spencer is de verpersoonlijking van rock’n’roll, hij gromt en roept als een bezeten jakhals en ondertussen haalt zij gensters uit zijn gitaar met solo’s die op het eerste zicht verhakkeld klinken maar die bulken van de rock’n’roll. Met ouwe getrouwe Judah Bauer op gitaar en Russel Simins op het meest primitieve drumstelletje dat u ooit heeft gezien (zelfs een beginnend rock rally groepje zou hier zijn neus voor ophalen) is die gruizige, ophitsende en vuile sound van JSBE volledig intact gebleven. De songs volgen elkaar in ijltempo op, een track is nog niet helemaal beëindigd als de drie wildebrassen al een nieuwe gortige riff inzetten. Spencer hitst het zootje op met zijn kenmerkende ‘howl’, hij roept al zijn demonen op om er een gloeiend potje oververhitte rock’n’roll uit te spuwen. Tussen een felle greep (zowat alles eigenlijk) uit die knetterende nieuwe plaat hebben we ook nog agressieve monstertjes herkend als “2 kindsa love” en helemaal op het eind een openbarstend “Bellbottoms”, daartussenin ook een vlammende cover van The Beastie Boys “She’s on it”, zonder enige verdere commentaar Spencer’s eerbetoon aan wijlen Adam Yauch.
Zelden hebben wij een band gezien die zoveel rauwe en primitieve energie op een podium kan neerzetten. We hebben het trio dit al meerder keren zien doen, maar hier kunnen we nooit genoeg van krijgen, net zoals we keer op keer ook overdonderd worden door ons zoveelste Stooges optreden.
Jon Spencer Blues Explosion is heter dan ooit. U krijgt nog een kans om dat te gaan proeven in de AB op 11/12. Er zijn nog tickets, haast u !
Ook support act Joe Gideon & The Shark weet ons te bekoren. Het duo heeft nog maar net een nieuw album uit maar het zijn toch de krakers uit dat fameuze debuut ‘Harum Scarum’ die er uitspringen. En dan hebben we het vooral over een prachtig spitsvondige song als “Kathy Ray”.
Joe Gideon & The Shark blinken uit in originaliteit en dit met songs die zowel naar The Doors, The White Stripes als naar The Fall neigen. Knap.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-gideon-the-shark-2-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-2-12-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille
… Ergens eind 2010, uit het niets worden we overstelpt met vragen over de Swedish House Mafia. Reden is de single “One” , die inslaat als een bom! In onze zoektocht wie achter deze ‘instant classic’ zit, komen we uit bij drie DJ’s/producers , die al hun strepen in het dancewereldje hebben verdiend . Jawel , het is duidelijk dat hier doorgewinterde vossen achter het project zitten …
Swedish House Mafia is een project van Axwell, Steve Angello en Sebastian Ingrosso. Het gaat snel en hard , want ook de 2de single “From Miami to Ibiza” is op z’n minst een even commercieel succes. Het hek is van de dam ... en als een ‘rollarcoaster’ staan ze op de grootste festivals; in de voetsporen van Underworld, Chemical Brothers , Daft Punk , 2 many DJ’s en Justice staat het trio geprogrammeerd als afsluiter. De singles zorgden ervoor dat ze steeds actueel en hot bleven.
Maar de beste beats duren niet lang , want eind 2012 besluiten de heren er mee te stoppen . Ze zijn uitgekeken op hun succesvol project; de sets op Tomorrowland zijn in ons geheugen gegrift en met deze groots opgezette afscheidstournee 'One last tour' kunnen alle registers nog eens opengetrokken worden . Een nooit geziene spectaculaire show.
Swedish House Mafia is ons niet onopgemerkt voorbijgegaan . Blij dat we er opnieuw bij konden zijn …
Een tot in de nok gevuld feestvierend Sportpaleis is impressionant om te zien! In deze omgedoopte Arena geniet , danst en springt een uitgelaten publiek. We kijken onze ogen uit … Opvallend vanavond ook een internationaal publiek ; veel Zweedse en Britse vlaggen zwierden op de beats’n’bleeps .
Aan de decs warmde en hitste de jonge DJ/producer Otto Knows eerst de menigte op . Die DJ kennen we natuurlijk van die Tomorrowland tune “Million Voices'. In ‘no time’ had hij de hele zaal in z'n greep.
Rond 21.45u brak het Swedish House Mafia moment aan, een imposant wit doek fungeerde als teaser voor de Zweedse DJ’s . “We come, we rave, we love” werd geprojecteerd . En dan stonden de 3 voor een reusachtige ledwall en begroetten ze de losgeslagen menigte. Ze namen plaats aan hun dj booth – gevormd door de ledwall die in 4 stukken evolueerde- en hen op een 5 meter hoog voetstuk plaatste.
Na een lang uitgesponnen intro kwam de eerste knaller, “Greyhound” . Beneden zagen we een kolkende jonge meute! Wat een blitzstart! De ledwall was feeëriek en projecteerde 1001 verschillende visuals, filmpjes, … in allerhande vormen en gedaantes. Meteen een meesterlijk staaltje, sie!
Na de openingstrack werd even gas teruggenomen en kregen we happy dance en house tracks van eigen makelij en enkele classics uit het genre, die het allemaal best spannend hielden. Ze bouwden op die manier hun set op .
Na 45 minuten verdwenen ze even in de coulissen en opnieuw werd een groot wit doek over het podium gespreid. Toen het doek verdween, was dit het sein om het tempo te verhogen en de herkenbaarheid van de eigen hits los te laten … Lichtsalvo's, stroboscopen, vuurwerk en co2 shooters sierden het enorme visuele spektakel en boden nét dat tikkeltje meer aan de show.
“In My Mind”, “Antidote” en ''Save The World” kregen een gepaste outfit, wat een waanzinnig enthousiast Sportpaleis opleverde.
Hoogtepunt was dat de huidige single “Don't you worry child” door duizenden werd meegezongen en opgesmukt werd met de gekende 'sit down en jumps’ . Toen Angello even later de Belgische vlag bovenhaalde en de ledwall zwart, geel en rood kleurde , klonk een oorverdovend gejoel … de apotheose kon worden ingeleid … in de verte hoorden we de begintune van “One” , die crescendo ging en ontplofte . Dit ‘dance anthem’ werd geremixt tot een moddervette , ultracatchy splinterbom.
Kortom , dit was een Topsong . Conclusie: De Swedish House Mafia stond in voor een avondje Topentertainment!
Organisatie: Live Nation en ID&T
Nederlands 
Français 
