I Love Techno 2012 - kwalitatieve line up …
I Love Techno 2012
ILT 2012 , editie 17, werd opnieuw aangekondigd als een heel divers, kwalitatieve line up: Dubstep, techhouse, minimal, techno of electro , ieder van de 35000 feestvierders kwam in de 5 'rooms' aan zijn trekken.
In de vooravond werden in de aanloop naar het event traditioneel de Red Bull Electropedia Awards uitgereikt. Drum'n’bass producer Netsky werd de grote winnaar . Boris Daenen kreeg niet minder dan vier awards: Artist of the Year, Best Song, Best Album én Best Live Act. En dan moest hij nog aan zijn set beginnen...
Om 19u werden de poorten van de 'danceheaven' geopend en kon het feest beginnen.
Een pak te ontdekken jonge talenten trokken eerst onze aandacht en we waren al vroeger dan gepland op pad . Spijtig dat één van de huidige sensaties Flying Lotus aka Steven Ellison met z’n aparte ‘adhd ‘ en ‘rohypnol’ elektronica verstek liet gaan …Ah zut, zei m’n Franstalige buur …
Muzikale indrukken
De Mainhall ( Orange room) was een immense zaal , die 2 x de capaciteit had van de andere rooms; hier viel meteen de enorme ledwall op van zo'n 50m . De ledwall stond pal achter de strakke dj booth; de dj’s speelden als ‘ongekroonde’ koningen hun set achter de decks en overdonderden, bekeerden de massa met hun pompende sound’n’beats ' .
NGA Sound gaf het startschot, d.i. een Gents gezelschap van (MC) Nice, (DJ) Gaz & (DJ) Allspark aka drum & bass guru One87, die de vroege dansfanaten in de juiste mood brachten. Moeiteloos slaagden ze in hun opdracht van actuele sounds, die durfden aan te zwellen en te exploderen . Wel uitgekozen pareltjes, waarvan het dansminnende publiek overstag ging. Veel volk op de been dus, die hun dubstep oriëntatie wist te smaken.
NGA Sound was de ideale geleider naar het Leuvense AKS , één van de ontdekkingen dit jaar . De debuut EP ‘Out of control’ van de 'poulains' van StuBru door Selah Sue voorgesteld, werd overal lovend onthaald. Hun energieke livesets in de clubs en op de festivalpodia maakten brokken en bereikten een mainstreampubliek. Eén van de meest bejubelde acts dus! De sterke singles "Round & round" en "Closer" staken een handje toe . De fabelachtige stem van frontvrouw Lola gaf zeggingskracht. Mooie liedjes duren soms niet lang , want we schrikten even toen in augustus de band en Lola uit elkaar gingen . De gigs werden opnieuw door Selah Sue en later door nieuwelinge Billie Kawende opgevangen.
Vandaar dat AKS hier kwam dj'en en dat van een live set mét band geen sprake was. In 2013 zal de band geen optredens doen; ze trekken zich terug in hun repetitiekot.
Over naar de orde van de avond... de dj set was letterlijk een sprookje; de tracks van hun platen knalden en waren anderhalf uur één hoogtepunt. De leden stonden vóór, op en achter de draaitafels; de eigen songs en een rits dancefloorfillers zorgden voor één groots feestje. Wat een onthaal. Dit succesverhaal houden we in het oog …
In tussen was in de Yellow Room Raveyards aan de gang. Een goed jaar terug sloegen Stefan Bracke (ex The Subs, Foxylane), Francois De Meyer (Villa, Soapstarter) en drummer Pieter De Wilde (Raketkanon, Sioen) de handen in elkaar voor dit beloftevol 'underground' project. We kregen op de Gentse Feesten al een voorsmaakje van hun geslaagde performance . Vol verwachtingen keken we uit naar hun passage. Van meet af aan vormde hun typerende donkere sound de basis, al klonk het nu iets toegankelijker dan bij hun eerste optreden. Ministry en Nine Inch Nails sijpelden door . Een pak nieuwe nummers hoorden we; helaas geen 'oorwurmen' zoals die single “Remember” en "The pack" . Een matige appreciatie van het publiek, ondanks het feit dat ze gretig speelden! Hier is nog wat werk voor de boeg. Het trio koos niet de makkelijkste weg, maar de leerervaring namen ze alvast mee . Vertrouw ons maar , deze Gentenaars zullen het wel weten aan te pakken ...Wordt vervolgd!
Iets later werd een nieuwe dj booth op hetzelfde podium uitgerold voor SCNTST. De 19 jarige Bryan Müller verscheen hier en hij is één van de opkomende talenten van het Boys Noize label. Hij zit duidelijk niet stil, is al toe aan de release van z'n 2de EP en hij maakte remixen voor o.m. Etienne De Crecy, Modek, Spank Rock en Mickey Moonlight. De Duitser, lak aan trends, veroverde ons al op Pukkelpop. De allesbehalve toegankelijk sound nestelt zich in je hersen(spinsels) en wie zich in zijn set van electro & techno liet meenemen, hoorde dat deze jonge techneut koos voor een weldoordachte opbouw. Alles stak goed in elkaar; de 'trage' start was slechts een prelude voor het stevig setje ‘ in-your-face techno’ !
In de grote Orange Room zagen we dan de Brit Flux Pavilion . Joshua Steele, oprichter van het dubsteplabel Circus records, zette met de groei van dubstep een enorme stap voorwaarts, als producer van de eigen tracks en door z’n djskills. Z’n dubstepklassieker "Bass Cannon" is nu al één van de beste dubstepanthems . Hoe onvoorspelbaar die 'witte kop' achter z’n draaitafel bezig kan zijn, hij had alles goed onder controle en hij hield het best uitermate spannend ; hij gaat zeer breed in z'n platenkeuze , al blijft de dubstep de rode draad in het muzikale verhaal . De Room was gezellig en goed gevuld; het jonge en weirdo publiek, ging uitgelaten en uitzinnig relaxt uit hun dak op de catchy tunes van deze overdonderende sound .
Rond half elf hadden we Boys Noize, één van de absoute headliners . Vaste klant want al voor de zevende! opeenvolgende keer was de Duitse Alexander Ridha hier te gast; enkel Dave Clarke doet beter totnutoe. De eerste 2 platen gaven de richting van het dansgenre aan, en zetten hem definitief op de kaart. De zaal liep dan ook volledig vol. Op de erg opmerkelijke dj booth - een doodskop met oplichtende rode ogen- opende hij met "What you want" uit het gloednieuwe album ‘Out of the black’. ILT was de ideale plek om classics en het nieuwe materiaal los te laten . De set van de DJ duizendpoot was dan ook geslaagd , gezien de massa laaiend enthousiast reageerde . De gekende "Lava lava", "Feel good" en "Kontact me" werden op de juiste momenten gedropt. De workaholic genoot als 'vanouds' van z'n 'residentschap' en speelde één van de stevigste sets sinds jaren !
Een stomende set hadden we dus . Kijk, als dj, producer, remixer en eigenaar van Boysnoize records, behoort hij nu tot de grootsten. Tot volgend jaar voor z’n achtste gig op ILT?!
Na omzwervingen van muzikale proevertjes in de verschillende zalen maakten we onze opwachting voor Vitalic, het andere zwaargewicht en topper van de avond. Onlangs verscheen van hem de derde ‘Rave age’. De Franse electrowizzard , een graag geziene gast in ons land, trok fel van leer in tegenstelling tot sommige van z’n collega’s . ‘Invincible metal disco warrior’ en ‘The Wagner of rave’ zijn voor niks zijn bijnamen . Best begrijpelijk als je zijn opzwepende, energieke sets kent en ondergaat . Een indrukwekkende lichtshow was een duidelijke meerwaarde en Pascal Arbez aka Vitalic stond garant voor een leuk en zwaar feestje met als apotheose een lang uitgesponnen en moddervet "La rock 01". Nieuwe tracks "Rave kids go" en het pompende "Stamina" zorgden voor broeierige taferelen. Het nieuwe "No more sleep" in het slot was een toepasselijke afsluiter van een uitmuntende show! Wat een ‘feel good party’ …!
Organisatie: I Love Techno - Live Nation
Eens was er dEUS, Selah Sue en nu is er... SX. Deze groep uit Kortrijk, die onder leiding staat van Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut, wordt wel eens de grootste hoop van ons kleine land op het gebied van alternatieve rock genoemd. Ze kwamen in het daglicht dankzij de Studio Brussel-wedstrijd Vibe On Air en een prachtige eerste single, "Black Video". Nu zijn ze er terug met een debuutalbum "Arche". Zij presenteerden dit album aan een honderdtal fans tijdens een exclusieve showcase in het Planetarium van Brussel. We hadden een klein gesprek met hen.
SX is een verhaal vol contrasten. Zoals in de naam bijvoorbeeld. "In SX, heb je de 'S', die staat voor de vrouwelijke kant", zegt Stefanie. "Het is de warmte, maar ook de bekende elementen van het verleden. 'X' staat voor spanning, het mysterieuze, het futuristische. Beide letters trekken elkaar aan en dat is ook zo in onze muziek. We combineren bekende elementen en we zetten die om in iets krachtigs, iets alternatiefs".
Het resultaat is inderdaad fascinerende muziek, psychedelische en magnetische dreampop die haar inspiratie vindt in een brede scala van stijlen om iets nieuws te creëren. Wij denken natuurlijk aan Beach House wat betreft de etherische sferen, maar ook vooral aan Animal Collective en MGMT. Benjamin: "MGMT was inderdaad een trigger voor ons in het begin. Ze brengen een nieuwe creatieve dimensie. Ze combineren verschillende stijlen en zetten daar hun eigen stempel op. Maar onze invloeden gaan veel verder, met soul, blues, jazz en artiesten zoals Marvin Gaye, Stevie Wonder, Herbie Hancock ... "
Het soul-aspect vind je trouwens terug in de stem van Stefanie Callebaut, een sopraan die de hoogste noten kan bereiken, maar die eveneens een ziel heeft. Soms doet haar stem mij denken aan Grace Jones en haar donkere tinten aan Zola Jesus, Austra en Kate Bush. "Dit is het resultaat van een lange zoektocht om 'mijn stem' te vinden. Ik ben altijd een fan geweest van soul en gospel, van zwarte muziek in het algemeen, dus is het normaal dat deze muziek een invloed heeft op mijn stem. Ik probeer altijd de grenzen van mijn stem te verleggen en een eigen 'timbre' te vinden." De aanwezigheid van zo'n atypische 'zwarte' stem bij een blond meisje doet onmiddellijk denken aan Selah Sue, niet waar? "Ja, Selah Sue is geweldig. Maar ze zingt echter de ware soul.
De eerste lp van SX heet 'Arche’. Dit Griekse woord (αρχή) betekent 'begin', maar ook 'principe' of 'beginsel'. "Dit is het eerste beginsel, het fundament waarop wij ons project willen bouwen." Om Arche te produceren, is de groep erin geslaagd om een wereldberoemde producent te vinden, Ben H Allen III. "Toen hadden we nog geen contract. We stuurden hem gewoon een e-mail met onze demo's en natuurlijk Black Video. Hij reageerde zeer snel en een maand later zaten we in zijn studio in Atlanta. We hebben voor hem gekozen omdat hij op muzikaal vlak een breed perspectief heeft. Hij heeft uiteenlopende bands geproduceerd, zoals MIA, Animal Collective of Gnarls Barkley. Hij is een soundengineer met expertise, maar hij weet ook hoe men een nummer schrijft. Hij snapte perfect onze 'SX' aanpak. Hij was echt de perfecte producer voor ons."
In de productie van de lp is er eveneens een contrast: namelijk die tussen de moderne, digitale opnametechnologie en de analoge, 'vintage' instrumenten. Benjamin: "We hebben onze demo's op computer voorbereid, maar in de studio hebben we alles opnieuw opgenomen met analoge instrumenten, zoals de Yamaha DX7, de Juno en de Jupiter van Roland, oude Prophet's of Korg's, enz... Compressoren en equalizers waren ook analoog. Zelfs de reverb-effecten werden met veren en platen geproduceerd ... "
Maar voor SX is dat geen fundamentele benadering. "We gebruiken deze machines niet omdat 'vintage'-machines cool zijn. Gewoon omdat we de klanken leuk vinden." Het resultaat is een heldere en zeer levende sound, heel rijk in reliëf.
Naast Ben H Allen III, kreeg SX andere actieve sponsors, nl. dEUS. De band van Tom Barman nam SX als 'suppport act' mee in zijn Europese tour. "Het was een zeer intense ervaring! Als je elke nacht voor 1.500 mensen speelt, kan je heel snel je show verbeteren. Het deed ons enorm groeien. En de feedback van de publiek was uitstekend. We hebben zelfs een eigen fanbase kunnen opbouwen. Als we terugkeerden, waren we dan ook uitgegroeid tot een nieuwe groep... Het was een echte 'upgrade'! “
Vandaag de dag heeft SX een contract in België en is in onderhandeling met verschillende platenmaatschappijen voor een wereldwijde distributie. "We willen niet te snel gaan. We zijn voorzichtig omdat we willen controleren over wat we doen." Ondertussen blijft de groep repeteren om de live-optredens te verbeteren, vooral met het oog op een concert eind november in de AB (reeds uitverkocht) en verschillende clubconcerten in Vlaanderen (Gent, Antwerpen, Leuven en Kortrijk) en in Nederland. De band plant ook twee 'club remixes' te publiceren van hun nieuwe single, "Gold".
Na het interview gaven Stefanie, Benjamin en hun drummer Jeroen Termote een exclusief mini-concert van 30-minuten in het Planetarium. Ze speelden in het donker onder de monumentale koepel en zorgden voor een ideale soundtrack voor de ongelooflijke beelden van de ruimte en planeten, die in 360° boven en rondom het publiek waren geprojecteerd. Een unieke psychedelische ervaring! De setlist bestond uit 6 nummers uit Arche, waaronder een prachtige, bijna akoestische versie van "Gold" …
Bij het verlaten van het Planetarium waren we met ons hoofd in de sterren... We hadden een uitzonderlijk concert bijgewoond, gegeven door musici die snel internationale sterren gaan worden....
Video van de showcase: http://www.youtube.com/watch?v=ee7zMltkvyM
http://www.sxmusic.be/
Concertagenda:
SX ALBUM RELEASE SHOW @ AB - AUTUMN FALLS
vrijdag 30 november 2012
SX @ PARADISO, AMSTERDAM (NL)
zaterdag 22 december 2012
SX @ EUROSONIC NOORDERSLAG, GRONINGEN (NL)
vrijdag 11 januari 2013
SX @ HET DEPOT, LEUVEN
donderdag 21 februari 2013
SX @ DE KREUN, KORTRIJK
zaterdag 23 februari 2013
SX @ HANDELSBEURS, GENT
donderdag 28 februari 2013
SX @ TRIX, ANTWERPEN
vrijdag 1 maart 2013
Afgelopen zaterdag stonden The Van Jets in een uitverkochte AB Box voor de integrale voorstelling van hun nieuwe plaat ‘Halo’. Integraal jawel, of ‘From A to Z’, zoals ze zelf luidkeels verkondigden!
Wanneer de Oostendse jongens enkele weken geleden in Humo reeds de loftrompet afstaken over hun nieuwe album (‘Een klassieker in wording’) werd mijn interesse enkel groter. Deze zomer stonden ze enkel op Pukkelpop en Leffingeleuren dus was het niet enkel voor mij uitkijken naar deze redelijk exclusieve zaalshow.
Voor hun derde langspeler kozen The Van Jets voor Jeroen De Pessemier van The Subs als man achter de knoppen en gingen de plaat opnemen in de studio van Philippe Zdar, één helft van de Franse band Cassius, een man met een duidelijke voorliefde voor alles wat met synthesizers te maken heeft.
Aangezien zelfs de songvolgorde van het album werd overgenomen ontplofte de zaal meteen een eerste keer bij de vooruitgeschoven single "Here comes the light". Meteen is ook duidelijk welke invloed de nieuwe omgeving en entourage op de sound van de band heeft gehad. The Van Jets waren na de Rock Rally nog een pure gitaargroep die hun geluid wel steeds meer verfijnden, maar op deze derde plaat worden er meer en vooral nieuwe registers opengetrokken en is er veel meer plaats voor coole synths, classy orgeltjes en nog meer van dat lekkers. Deze vintage electro past goed bij de gitaarsound van de band en zorgt voor diepere songs die toch ook helemaal het stempel van de groep behouden. Live kruipt Floris De Decker (Team William) mee op het podium en zorgt dus mee voor een bredere sound. Dat wil nu niet zeggen dat er geen plek meer is voor heerlijke gitaarsolo's en smerige licks.. Integendeel, de band lijkt perfect het evenwicht te vinden tussen beide invloeden en klinken zo voller, dreigender, complexer en ja hoor, vetter!
De singles van deze nieuwe plaat volgen elkaar in snel tempo op. Zowel "Here comes the light", "Broken Bones" en "Danger Zone" klinken reeds bekend in de oren en kunnen meteen ook wedijveren met enkele oudere en hitgevoelige songs van de groep. De band gaat door op hetzelfde elan met topsong "If I was your man" (met geslaagd meezing moment) en persoonlijke favoriet "Mistify". "Short Notes" en "Cherry" bleven misschien wat minder lang hangen maar met "Bankers" en "Waited Long Enough" zat het er weer pal op.
Afsluiter "Zodiac" vond ik misschien wel het minste nummer van deze nieuwe plaat, maar je gaat me niet horen klagen, integraal is integraal! En misschien denk ik er na enkele luisterbeurten alweer helemaal anders over. Misschien zullen de zware gitaar fans wat ontgoocheld met deze nieuwe richting die de Jets nemen, maar echt zwaar teleurgesteld kunnen ze wat mij betreft toch echt niet zijn.
Ja, groepen worden volwassener en ook aan hun sound merk je dat, maar de sterke punten van The Van Jets zijn nog steeds present! Johannes Verschaeve, met bloot bovenlijk en rode verf, wel een halve Bowie, is een zeer charismatische frontman en … dat wisten we al langer, wat een lekkere, naar The Strokes doen mijmerende, riffs schudt de gitarist uit zijn mouw, wat een vettige synthesizer sound en jaja wat een drums!
En dan was het tijd voor deel 2 van de show want de band had er duidelijk nog zin in. En waarom ook niet: het was zaterdagavond, het publiek wou meer en last but not least, de groep had nog een resem topsongs achter de hand. Geweldig eigenlijk als je van je set bisnummers eigenlijk een 'best of' kan maken met meer dan geweldige uitvoeringen van onder andere "The Future", "Down Below", "Teevee", "What's Going on" en een flard "Electric Soldiers". Afsluiten in stijl zeker wel.
Schrap die (iets) mindere ‘Halo’ songs van de lijst en voeg al dat nieuwe lekkers toe bij de oude garagerock sound, lekker overgoten met die lekkere electro saus en voilà: The Van Jets zijn terug van nooit weggeweest en we zullen het geweten hebben. Van het beste was België te bieden heeft!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: Michael Kiwanuka, Willy Moon, Wild Belle en The Bots
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-09
De opener van dag twee Festival Les Inrocks waren de twee jonge broers van The Bots, Mikaiah Lei en Anaiah Lei , amper 15 en 18 jaar oud; een half uurtje straight forward punkrock/rock’n’roll/-abilly. Meteen werden we wakker geschud met enkele rake energieke kleppers als “I like your style”, “You are a liar”, “Silent man” en “Plastic jacket”. Hun eerste album ‘Self-titled album’ is er eentje om van te snoepen. Tonnen dynamiek, gretigheid en enthousiasme. Tijdens de ‘All Indies Music Awards’ in Hollywood ontvingen ze de titel van beste punkartiest. Terecht! Deze twee kunnen het nog ver brengen. Met deze twee jonge gasten lijkt een hier een nieuwe soort Bad Brains en 24-7 Spyz geboren … In het oog te houden dus …
De jonge zangeres Natalie Bergman en haar broer Elliot, multi-instrumentalist, staan in de picture voor de uit Chicago opererende Wild Belle . Een handvol afwisselende sfeervolle broeierige, trippende songs , waarbij “It’s too late” en “Backslider” meer dan moeite waard zijn, en aangevuld worden met elektronica , sax en een soort xylofoontje. In hun sound sijpelt wat Joni Mitchell/ Nancy Sinatra vaudeville, jazzy roots en ingehouden Afrikaanse Vampire Weekend door . Band met groeipotentieel …
Willy Moon, aka William Sinclair, is een Nieuw-Zeelander die in London woont, met een fiftiesfixatie, die zich zowel in zijn podiumact als zijn nummers uit: een lange slungel, strak in het pak, brillantine in het haar, een crooner uit de hel nedergedaald, die de fifties met de naughties mixt alsof het niks is: naast de gitariste, een ravenzwarte schoonheid in een catsuit, en een drumster die vooral opviel door haar Marlies Dekkers bovenstukje, had hij namelijk ook een draaitafelwizzard meegebracht.
Een mix dus van hiphop, en fifties crooners en rockabilly, die live heel erg goed werkt. “Yeah Yeah” klonk heel erg smerig, en Willy’s versie van “I put a spell on you” van Screaming Jay Hawkins mocht er ook zijn. Een duet met de gitariste had dan weer veel weg van sixties girl bands als The Ronnettes of The Shangri-Las.
Willy Moon heeft nog geen plaat uit, maar een van zijn singles werd wel al uitgebracht door Jack White’s Third Man Records.
Live staat Willy Moon er in ieder geval al, het valt af te wachten of de mix van turntables en fiftiesrock op plaat even sterk overkomt.
In Frankrijk is Michael Kiwanuka blijkbaar nog niet heel erg bekend, er waren maar een paar honderd man in de Aéronef voor de headliner van de avond. De aanwezigen zagen een paar heel sterke muzikanten, en een zanger die nog verrassend fris klonk na meer dan een jaar touren. Kiwanuka’s gouden soulstem kwam prachtig door in nummers als de opener “I’ll get along” en “Tell me tale”, en de band wist een soulgeluid neer te zetten dat op het niveau stond van de ‘Dap-Kings’ , de begeleidingsband van Sharon Jones en Amy Winehouse.
Ook Kiwanuka’s gitaarspel mocht er zijn, zowel op akoestische als elektrische gitaar. Jimi Hendrix is een inspiratiebron, zo vertelde Kiwanuka, en dus bracht hij een cover van Hendrix’ “May this be love (waterfall)”, dat hij op heel eigen wijze naar zijn hand zette.
Kijk, Kiwanuka staat er: zelfs bij het akoestische intermezzo samen met bassist Pete, slaagde hij er in de zaal muisstil te houden. De hit “Home again” deed menig koppeltje dichter bij mekaar kruipen, waarna “If you’d dare” een mooi orgelpunt vormde voor alweer een geslaagd Les Inrocks, dat wel minder publieksrespons kende dan andere jaren.*
Setlist Michael Kiwanuka
I’ll get along, Tell me a tale, Worry walks, Bones, May this be love, I,m getting ready, Rest, New tune, Home again, If you’d dare
Extra song
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Alabama Shakes was voor de zomer opeens erg hot met het succes van single “Hold On”. Nu dompelen ze een uitverkochte AB onder in een mix van Southern rock, Gospel en Rock ‘n roll waarbij ze gretig aantonen meer dan een ‘one trick pony‘ te zijn.
Het is an sich toch wel een gedurfde move om je hits helemaal voorin in je set te stoppen. Meer dan een korte prelude met “Goin’ to The Party” is er niet nodig om onmiddellijk keet te schoppen met “Hang Loose” en “Hold On”, de gekendste prijsbeesten. Het blijkt echter een goede tactiek te zijn waarmee Alabama Shakes de singles van zich afschudt om een kleine twintig nummers lang zijn eigen smoel te laten zien. En die smoel is absoluut niet slecht voor een groep die slechts één plaat (en een EP-tje) uit heeft.
Frontvrouw Brittany Howard - hét uithangbord van de groep - kwijt zich muzikaal voorbeeldig van haar taak. Als een predikante begeestert ze ieder nummer waarin ze vaak de dynamiek en emoties opzoekt. In haar beste momenten ontbindt ze met een rauwe stem als een ware Janis Joplin al haar duivels. Dat leidt tot hoogtepunten als “Alway Alright”, het gestaag kwader wordende “Worryin’ Blues” en “You ain’t Alone” waarin ze de zaal muisstil krijgt op haar stem en het knetterende gezoem van een versterker na.
Het publiek hangt haar aan de lippen en tijdens de rustige soulvolle nummers waarin ze een zachtere kant van zichzelf laat zien – “Heartbreaker” en “Boys & Girls”- worden de praters in de zaal zelf een aantal keren zelfregulerend ge-shhhhhhh-t.
Alabama Shakes echter afdoen als een synoniem voor Brittany Howard is de rest van de band te weinig eer aandoen. Met sobere begeleiding en efficiënte uitschieters kleuren ze de songs op de juiste manier bij want de Alabama Shakes zijn op hun best als ze stevig rocken! De uitgesponnen intro van “Rise To The Sun” was geweldig en ook de manier waarop ze “Be Mine” naar het opgefokte einde bliezen. En wat te denken van de onvervalste rock ’n roll die af en toe de set binnensloop zoals in afsluiter “Heavy Chevy”.
Een bis kan er vanaf waarbij vooral het laatste nummer “Heat Lightning” de kers op de taart mag zetten. Of om het met Brittany Howard zelf te zeggen: “Beer, chocolate & gorgeous men, this place is a dream.” Aanstekelijk optreden van een band met veel potentieel!
Voorprogramma Dylan Leblanc beschikte ook over een niet onaardige stem maar zijn binnenmondse articulatie vergalt het een beetje. Desondanks hoorden we toch een mooie cover van Al Green’s “Let’s Stay Together”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dylan-leblanc-09-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alabama-shakes-09-11-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: The Vaccines, Electric Guest, Phantogram en Poliça
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-08
Les Inrocks is een showcase festival dat op twee avonden een achttal nieuwe beloften voorstelt in de Aéronef. We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om begin november naar Lille af te zakken op het festival van het Franse rocktijdschrift Les Inrockuptibles
Het festival Les Inrocks had iets te vieren. En niet zomaar iets, ze mochten namelijk 25 kaarsjes uitblazen. Bij deze een welgemeende proficiat aan de organisatoren van het indoor festival dat toch veelal het nieuwste uit de (indie) rock en/of the next big things weet binnen te halen.
Een van die nieuwe dingen was Poliça uit Minneapolis, de elektroband werd al bijzonder veel genamedropt door onder andere Jay-Z en Bon Iver vindt het de beste band ooit. Vernieuwend is het minste wat je kan zeggen van dit viertal, alleen al de samenstelling is zo goed als ongezien: twee(!) drummers, een bassist, een bakje vol samples en een (weliswaar uitstekende) zangeres. Haar zweverig hypnotiserende stem is veruit hun grootste troef, en dat beseffen ze maar al te goed: in zo goed als elk nummer draaide alles rond haar stem en dat ging al snel vervelen. “Dark Star” en “Wandering Star” waren dan weer wel sterke nummers, maar over de hele lijn schoot Poliça toch tekort. De beste band ooit was dit allesbehalve.
Wat Poliça misschien wel het meest miste had Phantogram dan weer wel: een gitaar! En iemand achter een keyboard. Het synthpoptrio uit New York vloog er stevig tegen aan en vooral de noise/shoegaze stukken spraken tot de verbeelding. Dit was de onverwoestbare elektronische sound of the streets van een metropool en zelfs tijdens een, ik zeg zo maar iets, orkaan zou dit trio blijven recht staan. Bovendien was iedereen keurig in het zwart uitgedost (pluspunt voor de keyboardspeelster in lederen broek!) wat hun ‘donkerder’ kantje extra in de verf zette.
De derde band Electric Guest , een band uit LA, rond opdondertje en zanger Asa Taccone en drummer Matthew Compton, blies ons nu ook meteen niet omver. Hun debuut,”’Mondo’, werd door Danger Mouse geproduceerd, maar blijkbaar kan je er niet van uitgaan dat alles waar hij zijn stempel op zet van hoge kwaliteit is. Eletric Guest bracht een verdienstelijke versie van heel lichte indie dance-pop, en leek heel erg de mosterd bij bands als Foster the people, Passion Pit of Friendly Fires te halen. De falsetstem van Taccone viel echter wel heel licht uit (denk aan Mika), en de songs waren niet heel erg memorabel, met uitzondering van “This head I hold”, popsoul die wel van Danger Mouse zijn Gnarls Barkley kon zijn.
De beste nummers zaten aan het einde van de set, en Electric Guest heeft zelfs al enige bekendheid opgebouwd in Frankrijk, maar heel erg warm werden we hier niet van.
The Vaccines brachten de oerkracht van de rock ’n’roll weer tot leven in de Aéronef. Ze bewezen meteen dat je niet per se vernieuwend hoeft te zijn en dat heel goed luisteren naar je voorbeelden en daar je eigen ding meedoen ook gewoon uitermate goed kan werken.
Het ging de afgelopen twee jaren bijzonder hard voor de Londenaars: de wereld was nog niet goed en wel bekomen van hun debuut ‘What Did You Expect From The Vaccines?’ –boordevol popsongs in de stijl van The Strokes en The Ramones- of er was al een opvolger klaar: ‘Come Of Age’, waarmee ze ook letterlijk een volwassener geluid aan de man brachten met invloeden als Blur en The Pixies.
Op voorhand werd er, al dan niet terecht, gevreesd dat het contrast tussen de nummers uit beide platen (te) groot ging zijn, maar The Vaccines bewezen op deze donderdagavond dat ze erg gegroeid zijn als liveband. Van opener “No Hope” tot afsluiter “Norgaard” was het 55 minuten rock’n’roll pur sang. Nieuwe nummers als “Teenage Icon”, “Bad Mood”, “Ghost Town” en het eerder genoemde “No Hope” moesten allesbehalve onderdoen voor ‘oudere klassiekers’ als “Post Break-Up Sex”, “Blow It Up” of “If You Wanna”. Op hun allerbest zijn ze wanner ze zich volledig kunnen uitleven met nummers als “Wrecking Bar (Ra Ra Ra)” en “Norgaard”, twee 90 seconden durende uppercuts die je zo knock-out slaan.
* Minpuntjes? Nieuw nummer “Change Of Heart Pt. 2” was een beetje misplaatst maar dat gold evenzeer voor “Wetsuit” dat ondanks het feit dat het hun grootste hit is, toch vooral een draak van een nummer blijft. En er was natuurlijk de minimale interactie met het publiek, wat zo stilaan een beetje het handelsmerk aan het worden is van The Vaccines. Ze zijn van het ‘let the music speak’ principe. En eerlijk: met zo’n ijzersterke songs zien wij daar allesbehalve gaten in.
* De balans? De oerkracht van The Vaccines haalde het van de ‘vernieuwende’ bands en als Les Inrocks de weerspiegeling is van wat we de komende jaren op ons bord geserveerd zullen krijgen, hopen wij dat het vooral die oerkracht zal zijn dat de pot schaft.
Er zijn al betere verjaardagsfeestjes geweest voor een zilver jubileum maar desalniettemin wensen we het festival binnen 25 jaar toch dat gouden jubileum toe. Tot dan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Enkele maanden geleden bracht Efterklang zijn vierde album ‘Piramida’ uit. Een werk geïnspireerd op één van de reizen die ze maakten langs een eiland vlakbij de Noordpool, waar vroeger een mijnstad lag. Tijdens deze rondreis op zee nam de groep klanken en sfeergeluiden op, die vervolgens dienst deden bij de creatie van het album. Om die koude en atmosferische sfeer over te brengen bij hun live optreden hebben de Denen eenvoudigweg beslist om zich tijdens hun tournee te laten vergezellen door een symfonisch orkest.
In samenwerking met de Bozar en het Muziekgebouw van Eindhoven verwelkomde de Ancienne Belgique dus Efterklang en het Rotterdams orkest ‘Sinfonia Rotterdam’ onder leiding van Matthew Coorey. Voor de gelegenheid werden alle zitplaatsen bovengehaald en er lijkt geen enkele plaats meer vrij.
Het voorprogramma is zeker niet vreemd voor Efterklang, aangezien het om Peter Broderick gaat, een oud groepslid. Deze multi-instrumentalist afkomstig uit de VS komt zijn nieuwe soloalbum promoten. Hij maakt indruk met zijn vlotheid, zowel op instrumentaal als op persoonlijk vlak. Nummer na nummer verandert hij van instrument (banjo, viool, gitaar,…) en straalt een danige zelfverzekerdheid uit dat we vaak de indruk krijgen dat hij al van kindsbeen af de planken van de AB als speelterrein gebruikt. Met grote passen loopt hij over het podium, alleen, met zijn viool, en zingt bijna a capella. Na een dik half uur verlaat hij het podium. Voor eventjes maar, want Broderick maakt deel uit van de backing group van Efterklang, en neemt er het keyboard voor zijn rekening alsook de gemeenschappelijke zang.
Efterklang
Om 21 uur betreedt het orkest van Rotterdam het podium. Het verenigt een dertigtal muzikanten, waaronder een groep koperblazers, een groep strijkers en een percussionist. Verder wordt het basistrio ondersteund door drie koristen, door Budgie (de drummer van Siouxsie and The Banshees) en door Peter Broderick.
Alleen al bij de aanblik van het podium, zonder ook maar één noot gehoord te hebben, weten we dat het een topavond zal worden.
Het eerste uur van het concert is gewijd aan hun laatste LP. De stukken worden gebracht in de volgorde van de traklisting. Het orkest brengt samenhang aan de composities. De zanger Casper Clausen en zijn handlanger op de bas, Rasmus Stolberg, bezetten het voorste deel van het podium en lijken het verloop van het optreden te waarderen.
Wat later zal Clausen uitleggen dat dit concert het laatste was van de huidige tournee; Bovendien heeft hij ons eraan herinnerd dat de AB één van de eerste zalen was buiten Denemarken die hen ontving, in 2005. Dit verklaart ongetwijfeld dit duidelijk zichtbare en aanstekelijke plezier. De stukken vloeien uit elkaar voort. Al wordt het beste moment van het optreden bereikt tijdens de interpretatie van “Black Summer”, we zullen vooral de 30 minuten onthouden waarin het orkest een echte performance neerzet, voor de ogen en voor het plezier van de oren van de groepsleden van Efterklang.
Na “Monument”, het laatste nummer van de LP, verlaat het volledige, mooie gezelschap het podium, niet zonder meerdere malen de muzikanten te hebben bedankt in de vorm van applaus van een publiek dat rechtstaat en vraagt om meer.
Het publiek zal beloond worden, aangezien Efterklang, nog steeds in het gezelschap van het orkest, terugkomt om twee oude nummers te brengen. Eén daarvan is de zeer verwachte hit “Modern Drift”. Tijdens dit nummer wordt Clausen één met het publiek door zich tussen hen te mengen.
De groep verlaat nogmaals de planken, maar komt enkele ogenblikken later terug. Het enige probleem is dat alle stukken reeds gebracht werden en een impro proberen met een orkest van 30 personen is nogal riskant. De groep verontschuldigt zich hiervoor, maar herneemt dan toch “Hollow Mountain”, een compositie die in het begin van het concert werd gespeeld.
Een spektakel van hoog niveau. Het publiek is voldaan. Het verlaat langzaamaan de zaal, in feeststemming, bewijs dat dit concert meer dan geslaagd was!
Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tja waar is tijd dat het Britse trio Kosheen uit Bristol ons overspoelde met een reeks hits . Kosheen draait rond de producers Markee Substanc , Darren Decoder en zangeres Sian Evans. Vooral hun debuut ‘Resist’, elf jaar terug, is in het geheugen gegrift. De singles “Slip & slide suicide”, “Hide U”, “Catch” , “Hungry” en “Harder” waren meer dan de moeite. Die formule van pop, drum’n’bass, triphop en electro borrelde, en was aanstekelijk, groovy en dansbaar, bepaald door het bezwerende herkenbare stemgeluid van Evans. In een mum van tijd speelden ze voor uitverkocht zalen . Ze zorgden ervoor dat pioniers Roni Size, Adam F, Goldie , Grooverider en anderen, die al jaren stoeiden met het genre , mee in de belangstelling kwamen . De opvolger ‘Kokopelli’ uit 2003 was al iets minder; songs als “All in my head” en “Wasting my time” maakten het net nog de moeite . Met de derde cd verdween het trio uit de spotlights.
Met de heropleving van de drum’n’bass sound in ons landje , o.m. door ons eigen Netsky , kwam Kosheen nu zelf plots ook aandraven met een vierde cd, ‘Independance’ .
Duidelijk was de belangstelling niet meer het niveau van vroeger was ; hier werd de nostalgie van onder stof gehaald. In de Vk* was dit het afsluitende concert van hun tour . Geen gekte meer om aan een ticket te geraken. De recente plaat claimt wat aan de drum’n’bass , maar zit in het vat van de hedendaagse elektropop met chillout en trance invloeden. Kosheen wisselde het goed af, met “Hungry”, “All in my head”, “ Slip & slide suicide” , “Hide You” en een greep van het nieuwe, “Addict”, “Manic” en “Dependency”, de sterkste track trouwens .
Een mishmash aan stijlen, waarbij op die laatste tracks de mainstream dance de boventoon haalt. Eén constante: de zangkwaliteiten en live uitspattingen van Sian Evans .
De bijhorende alcoholische dranken konden alleen maar de show positief beïnvloeden en het vuur aan de schenen brengen . Want we hadden hier een energiek , dynamisch en opwindend optreden, goed anderhalf uur lang, waarbij ze het leuk hielden en ons met een aangename herinnering thuis voerden.
Een nostalgische overweging voor elke Kosheen fan , die er mee op z’n wenken bediend werd.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Carlton Melton – Moon Duo - Repetitieve spacerock en postrock op een donker podium vormden vanavond het muzikaal decor in de Kreun, Kortrijk …
Het Amerikaanse trio Carlton Melton is al een paar jaar bezig en wentelt zich in een web van postrock , krautrock, progrock en 70s Pink Floyd. Heel wat mistige, slepende, repeterende, opbouwende lagen en drones, waarbij variatie en drive te noteren viel door de schurende gitaarsoli, de gitaareffects en een ‘Animal ‘ dwepende percussie. De sound en act kreeg meer draagwijdte en verraste toen vooral de gitarist effectbejag en echoënde klanken aansloeg vóór de boxen . Een intense spanning dan , waarbij de vonken er wat meer afvlogen. Aangename ontdekking
Evenveel tijd kreeg Moon Duo toebedeeld , het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, eentonige ritmes, psychedelische tunes en aanzwellende beats. Een twee - drie akkoorden sound op een ‘repeat’ toets brachten bezwerende muziek , die de sfeer van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized, Silver Apples en Suicide ademen, minder paranoia , meer rustgevend door de ritmische onderbouw en de zalvende , ingehouden zang .
Op de achtergrond zagen we psychedelische patronen en wat video’s die meteen ook het lichtdecor vormden bij het duo .
Erik ‘Ripley’ Johnson buigt zich over z’n gitaar , dwarrelende gitaarloops volgen, die wel eens durven gieren, maar beheerst. Hij ziet er als een jongbejaarde man uit, met z’n lange deels grijze baard , de onverzorgde haren en de versleten t-shirt. Sanae Yamada is de schone zwarte raaf , in spannende leren broek, de haren voor de ogen, die sensuele heupwiegende pasjes rond haar keys maakt . Met een paar vingers zorgt zij voor de basistune. Meer moet dat soms niet zijn .
Een handvol songs doen het wel, “Sleepwalker”, “I can see” en “Circles”, door de opbouwende lagen , de aanzwellende, dansbare beat en de krachtige gitaarpartijen; op andere nummers wordt wat aangemodderd , sleept de song zich voort en baadt het duo ietwat te veel in die eentonige tune , wat de spanning wat doet afnemen. “Mazes” , goed bewaard tot het eind , dreunde lekker door, dweepte op en dreef het duo als publiek naar hogere regionen .
Tja, veel gebeurde er niet op het podium , en echt verrassend klonk het allemaal niet, maar wat niet wil zeggen dat hun lofispacerock en sixtiespsychedelica te appreciëren was …
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Godspeed You! Black Emperor heeft na een lange winterslaap eindelijk een nieuwe plaat uit en daar hoort natuurlijk een tournee bij. Het was dus reikhalzend uitkijken naar de komst van de Canadese cultgroep. Dat de band allesbehalve vergeten is, bleek uit de schare fans die vol ongeduld op hun helden stond te wachten.
Baby Fire had de eer de zaal te mogen opwarmen. De twee rockchicks uit het Brusselse deden hard hun best om de garagerock van weleer tot leven te brengen maar hebben duidelijk nog veel te leren. Het duo kwam eerder schattig dan gevaarlijk over. Blood Red Shoes zonder ballen, The White Stripes zonder riffs.
Godspeed You! Black Emperor (GY!BE voor de vrienden) toonde gelukkig wel hoe het moest. De achtkoppige band kwam kalm, bijna onopvallend op, en opende het optreden met de dreigende geluiden van “Hope Drone”. Omringd door een halve kring van luidsprekers liet de band de spanning toenemen. Op een scherm werden ondertussen abstracte, melancholische beelden geprojecteerd. Een goed begin van het optreden.
Het was echter pas bij het nieuwe “Mladic”, toen de ritmesectie met een verschroeiende beat de aanval inzette, dat het optreden naar een hoger niveau getild werd. GY!BE houdt niet van half werk, en we zullen het geweten hebben. De band blies het dak van de zaal, en liet het nooit echt meer neerkomen. Iets waar de meeste bands alleen maar van kunnen dromen. Violiste Sophie Trudeau kreeg alle tijd om haar kunsten te etaleren tijdens het prachtige “Moya”, en het half afgewerkte “Behemoth” liep nu al over van de ideeën. Nog niet elk stuk voelde even goed aan, maar bij een drie kwartier durend muzikaal epos is het ze graag vergeven.
“The Sad Mafioso” werd op gejuich onthaald en vormde een emotionele afsluiter van een geweldig optreden.
GY!BE heeft geen frontman nodig om te overtuigen en doet niet aan vuurwerk of ontploffingen. Sfeer en vakmanschap staan centraal. GY!BE bewijst dat het ook vandaag de dag nog kan.
Organisatie: Botanique, Brussel
Purity Ring
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Achteraf overheerste de indruk dat velen in het publiek net een tikkeltje meer verwacht had van Purity Ring, een piepjonge (opgericht in 2010) hype uit Montreal rond Megan James (vocals) en Corin Roddick (elektronica) …
Op hun dit jaar verschenen debuutalbum ‘Schrines’ deelt Purity Ring de avontuurlijke experimenteerdrang van Fever Ray en Björk, al sluiten de composities wellicht nog het dichtst aan bij de ‘witch house’ van landgenote Grimes. Maar terwijl deze indie party chick in haar aanstekelijke live performances resoluut een ‘rave’ registertje durft open te trekken houdt Purity Ring het meer ingetogen en afstandelijker. Iets meer ‘witch’ en iets minder ‘house’, ook visueel door de tribale verschijning van de in heksenkapsel en lange gewaden gehulde zangeres. Dat de band hierdoor waarschijnlijk nooit de sensuele uitstraling van voorgenoemde vrouwelijke artiesten zal evenaren zullen we er maar bijnemen.
Onder een zwerk alien achtige coconnen die aan het plafond ritmisch in alle kleuren oplichtten verdeelde het jonge duo onder elkaar netjes de aandacht van het publiek. Elektronica brein Corin Roddick sloeg iets te druk gesticulerend een batterij elektronische drums aan (voor ons blijft de klinische, robotachtige manier waarop Kraftwerk dit veertig jaar geleden al voordeed nog altijd ongeëvenaard), terwijl zangeres Megan James sporadisch haar gezicht verlichtte met een soort van draagbare gloeilamp en af en toe ook een gong aansloeg. Helaas was die aanslag zelden in de maat van de muziek, waardoor dit tafereel na verloop van tijd eerder storend van verrijkend werkte.
Hoogtepunten vielen er wel degelijk te noteren. De knappe single “Fineschrine” bijvoorbeeld, waarop Megan bedwelmend verleidelijk klonk. Of het retro futuristisch klinkende “Obedear”, waarop dubstep ritmes een onbeslist duel aangingen met kitscherige eighties synth motiefjes.
Toch klonken veel nummers te inwisselbaar met als gevolg dat de set nooit volledig loskwam. Purity Ring leverde op plaat een boeiende “chillstep” introductie af, maar live mankeert nog de noodzakelijke ervaring en présence om te blijven boeien. Als dit duo hun kuisheidsgordel durft uittrekken zijn ze zeker nog tot spannender dingen in staat!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Night Of The Proms 2012 - Fantastische Jacksons op Night of the Proms
Night Of The Proms 2012
Sportpaleis
Antwerpen
Dit jaar zijn we alweer toe aan de 28ste editie van Night of the Proms. De affiche beloofde vuurwerk en dat hebben we ook gekregen …
Naturally 7 mocht openen. Deze opmerkelijke band speelt zonder instrumenten. Met hun stemmen deden ze de instrumenten na .”In the air tonight” was een prima opener .
De Nederlander Remy Van Kesteren mocht daarna het klassieke stuk verderzetten. Samen met het orkest speelde hij op harp een allegro met heel bekende deuntjes zoals “Somebody that I used to know “ van Gotye, Robert Miles “Children” ,Lana del Reys “Videogames” enz. Carl Huybrechts speelde een kandidaat in de Slimste Mens. Goed gevonden om zo de overgang te krijgen naar het klassiek stuk van de film ‘The good, The Bad and the Ugly’. Vervolgens kregen we Ozark Henry. Blootvoets optreden doet hij alleen wanneer hij zich goed voelt. En dat was duidelijk het geval. Goddaer bracht “Indian summer”, “An angel fell it’ done” en sloot af met “This ones for you”.
Naturally 7 kwam dan terug. Spectaculair hoe zij al die verschillende instrumenten met hun stem konden nadoen.
Anastacia mocht het eerste deel afsluiten en deed dat uitstekend ; “Left outside alone”, een cover van The Foo Fighters “Best of you” en met “I’m outta love” deed ze voor het eerst de zaal ontploffen.
Na de pauze mocht Remi Van Kesteren zijn kunstjes nog eens vertonen op de harp waarna John Miles nog eens de klassieker” Music” bracht. Dit jaar zong hij ook nog een liedje dat hij 25 jaar geleden had geschreven voor zijn dochter Tanja en nooit had uitgebracht. Hij droeg dit op aan het zoontje van Tanja dat een lichamelijke en geestelijke achterstand heeft. Een heel emotioneel moment. John Miles bracht ook nog een duet met Anastacia (“I belong to you”) als opwarmer voor the headliner, The Jacksons, de broers van Michael, die vroeger als The Jackson 5 door het leven gingen. Het was de eerste keer dat ze in ons land optraden. Met “Can you feel it” werd meteen de juiste sfeer geschapen. Je voelde wel dat de stem van Michael werd gemist maar de show was op en top Amerikaans. “Blame it on the boogie”, “ABC-Iwant you back- Stop the love”, “I’ll be there” ze passeerden allemaal de revue.
Een speciaal eerbetoon aan Michael werd gebracht met het nummer “Gone to soon”.
Daarna kon het publiek helemaal uit de bol gaan met “Don’t stop till you get enough” en “Shake your body down to the ground”. Als hoofdact alweer een uitstekende keuze.
Wie er nog wil bijzijn. De concerten lopen nog tot zaterdag 17 november. Er zijn nog tickets te verkrijgen voor de drie resterende dagen (15/11, 16/11, 17/11)
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Wie Hot Chip de laatste jaren aan het werk heeft gezien , weet dat de Britse electropop band garant staat voor een avondje uiterst genietbare dans plezier waarbij stilstaan echt een helse opdracht blijkt. Voor de afsluiter van hun 5 weken durende tournee op het vasteland stond de band dinsdagavond in Lille geprogrammeerd.
Net zoals op Pukkelpop afgelopen zomer brengt Hot Chip live een soort 'best of' van hun vorige albums. De band heeft na 4 albums een mooie setlist weten te destilleren en omdat ze soms al jaren aan de songs sleutelen klinken deze live steeds harder, beter en vetter. De groep weet met de laatste albums misschien de middelmaat niet te overstijgen, live merk je daar alvast bitter weinig van en volgen de hits elkaar aan een razend tempo.
Wie nog aan de bar stond aan te schuiven en wat later binnenkwam had al meteen "Shake a Fist", topsong "Boy from School" en "Don't deny your Heart" gemist. Een stevige binnenkomer waar meteen de sterke punten van Hot Chip naar boven komen. Het podium staat vol met synth's, drums en allerhande percussie. Zeven man (al zit sinds kort Sarah Cane van de New Young Pony Club achter de drums) die een gladde mix brengen van disco, soul, psychedelica en groovy synthpop, en dat alles met een vette knipoog en maar één missie: complexloze fun. De stemmen van opperhoofd Alexis Taylor en Joe Goddard vormen een mooi geheel, songs hebben catchy maar cheesy meezing momenten, en de hele tijd zit het tempo er strak in. "Night and Day" en "Flutes" gingen naadloos over in misschien wel de grootste hit "Over and Over".
Een eerste rustpunt werd ingebouwd met "Look at Where We Are" en "How do You do" om daarna het feest weer op gang te trekken met "Ready for the Floor", een song die het altijd doet (en zal blijven doen ook) en de Fleetwood Mac cover "Everywhere", die qua sound en uitvoering perfect past in het Hot Chip universum.
Geen enkele song viel uit de toon en er was geen tijd om je aandacht te laten verslappen. Toch was het publiek in Lille op zijn zachtst uitgedrukt niet echt in feeststemming. Waar ik op vorige concerten van de band het publiek telkens zag veranderen in een uitzinnig dansende massa bleef het vanavond uiterst rustig.
Applaudisseren en de armen in de lucht steken tot daar aan toe, maar rond mij stonden echt een heleboel mensen waar ik niet eens een voet zag meebewegen op de moddervette beat waarmee je toch wel heel de avond rond de oren werd geslagen, ‘faut le faire’. De band liet het in elk geval niet aan hun hart komen en speelde een nagenoeg perfecte show.
Hot Chip bedankte beleefd het publiek, de technische crew voor de geslaagde Europese tournee en sloten die gepast af met nog 3 bisnummers waarvan we vooral "I Feel Better" zullen onthouden: "I only want one night, together in our arms… I feel better"!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hot-chip-06-11-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het Kortrijkse kwintet van de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft opnieuw een sterke plaat afgeleverd . Na ‘Applause’ namen ze de tijd te werken aan die belangrijke tweede.
Overtuigend klonken ze door de broeierig spannende opbouw, de heerlijke melodielijnen , de meerstemmige zangpartijen en de toevoeging van synths en viool, die niet vies zijn van een grimmig randje .
Hier hebben ze hun materiaal nog dieper in detail uitgewerkt . De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes met blazers en de huppelende, sfeervolle ritmes.
Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die ook met finesse te werk gingen; dat levert pracht op als “The oldest of sisters” , “The man who owns the place” en “Any suggestion” , zonder de andere groeisongs te vergeten . Geen enkel moment van verveling.
Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! .
Nederlands 
Français 
