Skip & Die - Een ontmoeting die vonken opleverde, nl Jon Collignon meets Catarina Aimée Dahms (‘Cata Pirata’), aanstekelijke , opzwepende , dansbare worldpop , samen met een rits Zuid-Afrikaanse artiesten, het thuisfront van dame ‘Cata Pirata’. Er wordt hier in wat dialecten en in de Engelse taal gezongen . Af en toe wordt wat vaart teruggenomen, maar dan nog hebben we een uitermate kleurrijk relaxt, zonnig , zwierig plaatje .
Toegegeven , op den duur hebben we wat gehoord , maar de dynamiek en de vitaliteit is om U tegen te zeggen. Een rits groovy exotische worldpop nummers , met ergens een Zuid-Afrikaanse MIA …
Het NYse duo Sarah Barthel (zang/keys) en Josh Carter (zang/gitaar) houdt het op synthpop, die het midden houdt tussen een droom psychedelisch en trippop geluid . Na hun debuut ‘Eyelid movies’, al ruim twee jaar uit, is er nu de EP ‘Nightlife’ met zeven songs . Op songs “Turning into stone” en “A dark tunel” zorgt het duo voor een zwaardere beat en kunnen de pedaaleffects worden ingedrukt , wat hen richting krautrock/shoegaze brengt .
Bij onze Franstalige vrienden zijn zij al goed ingeburgerd, hier bij ons is men er nog direct warm voor; hun intrigerende synthpop overtuigt en verdient een ruimere erkenning.
Het Franse The Bewitched Hands staan garant voor goedgemutste indiepop; sprankelende, aanstekelijke en betoverende melodieën met een luchtige, optimistische tune. Heerlijk zwierige muziek die nog een duwtje in de rug krijgt door de meerstemmige zangpartijen .
De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki , I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree en Broken Social Scene.
Een opgewekte stemming heb je al meteen met “Westminster”, “Thank you , goodbye, it’s over” en “50s are good” . Af en toe mindert de vaart en horen we een handvol eenvoudige broeierige popsongs, “Let me”, “Ah, ah, ah, ah!” , “The laws of walls” en de titelsong ; het sombere, melancholische kantje van de band heb je dan op de sfeervolle “Words can let you down” en “Modern dance”.
Kortom , er valt voldoende variatie te noteren, waarbij de plaat je in optimale stemming brengt . In Frankrijk zijn ze al een hype , hier loopt het nog niet over, maar ze zijn méér dan het ontdekken waard.
Mark Knopfler is het soort mega artiest die dankzij een uiterst succesvolle carrière de schaapjes al lang op het droge heeft en voor wie het allemaal niet meer zo nodig hoeft.
Met dit soort individuen heb je twee mogelijkheden. Ofwel laten ze zich toch nog verleiden door allerhande geldruikende platenmaatschappijen om afgelikte en op platte commercie gerichte muziek te maken ten einde zo veel mogelijk dollars in het laatje te brengen. Ofwel kiezen ze niet langer voor het bijspijzen van hun al uitpuilende bankrekening en doen ze gewoon hun eigen zin.
Knopfler is voluit voor de tweede optie gegaan, en daarom alleen al vinden wij ‘Privateering’ een vermeldenswaardige plaat.
De inspiratiebron is helemaal nog niet opgedroogd, dit is een heuse dubbellaar geworden en er staat maar weinig prul op, een paar slijmerige ballads niet te na gelaten. Knopfler keert terug naar de roots, de blues, af en toe een vleugje jazz en naar de Keltische folk. De gitaar blijft zijn beste vriend maar dit vertaalt zich nergens in overbodige guitar hero uitspattingen. ‘Privateering’ is gewoon een relaxe, klasrijke en eerlijke laid back plaat, zoals we die ook geregeld krijgen van andere grootheden als JJ Cale, Ry Cooder, Richard Thompson en Tony Joe White.
Soms zijn er nog wat referenties naar Dire Straits, check die typisch luchtige gitaartjes in het lekker voortrollende “Corned Beef City”, maar doorgaans is het toch vooral de blues die prachtig en doorleefd bedreven wordt in ondermeer “Bluebird”, “Don’t forget your hat”, “Gator Blood” en “Today is Okay”.
Als u al eens in de late uurtjes de snelweg op moet, schuif dan ‘Privateering’ in de cd lader, de ideale soundtrack voor uw nachtelijke trip.
Op 12/05/2013 komt de meester zijn nieuwe plaat voorstellen in het Sportpaleis. Het is geen schande om daar bij te zijn.
Driewerf hoera ! Onze favoriete wildebras is terug met negen lappen onvervalste en gloeiend hete rock’n’roll. ‘The Savage Heart’ is nog maar eens een kolkend stoompotje waarin Jim Jones met de nodige grinta zichzelf volledig overgeeft in een verzameling bruisende en vuile rockers.
Hij zingt en roept de ziel uit zijn lijf, de piano staat roodgloeiend als in de hoogdagen van Little Richard en Jerry Lee Lewis en de gitaren sneren zich als venijnige hyena’s doorheen het album. In vergelijking met de uiterst wilde uitspattingen van de twee vorige platen gaat men hier iets minder in het rood en is de aandacht wat meer op de songs gericht. Omdat de intensiteit hierbij niet verloren is gegaan is dit hoegenaamd geen probleem. Er zit wat meer variatie in ‘The Savage Heart’ maar het produceren van zinderende rock’n’roll is nog steeds het hoofddoel.
Laat The Jim Jones Revue over u heen walsen in de Trix op 13/12.
Hoewel het geluid alweer heel herkenbaar klinkt is de nieuwe plaat van The Raveonettes een stuk luchtiger geworden dan de vorige twee snerende en donkere werkstukjes ‘Raven in The Grave’ en ‘In and out of control’. Wij zijn daar eerlijk gezegd niet zo blij mee, want de meeste songs zijn te oppervlakkig en nestelen zich niet zo diep in onze aderen als bij quasi alle andere Raveonettes plaatjes. Als we daarenboven ook moeten vaststellen dat er maar 9 songs op ‘Observator’ staan (na 31 minuutjes is ’t al gedaan) dan weten we meteen dat dit geen hoogvlieger is. Het gemis aan kwantiteit heeft zich deze keer niet echt vertaald in kwaliteit.
Een schamel hoogtepuntje is “Observations”, een mooie dromerige song die ondermeer via een heerlijk achtergrond gitaartje doet denken aan die verbluffende Chromatics cd van enkele maanden geleden. Afsluiter “Till the end” snijdt als vanouds ook nog een flink eindje door, maar voor de rest kabbelt het plaatje maar wat aan en wordt elke vorm van venijn gemeden.
‘Observator’ is The Raveonettes hun braafste album tot op heden en hoegenaamd niet wat wij van dit anders redelijk fantastische duo zouden verwachten. Wat niet wil zeggen dat u niet moet afzakken naar Het Depot op 8 december, want live zal de decibelknop een ferm stuk naar rechts gedraaid worden.
Het minste wat je van de Vlaamse poppunkers van The Rocket kan zeggen, is dat het de band flink voor de wind gaat. Het vijftal uit Aarschot staat al enkele weken in de histlijsten van MNM met een cover van Kate Perry, bovendien kregen ze vorige week een plaatsje toebedeeld op de nu al indrukwekkend ogende line up van Groezrock 2013 en tenslotte brengen ze met ‘Not Everyone Grows Up To Be An Astronaut’ een okselfrisse, nieuwe plaat uit!
Het schijfje heeft al een tijdje een prominente plaats in de cd-lader van onze wagen want The Rocket is erin geslaagd een prima poppunkplaat te maken die de concurrentie met buitenlandse grootheden in het genre moeiteloos aankan. De band schreef namelijk 12 catchy, meezingbare en hitgevoelige punktracks waarbij de verschillende instrumenten en de meerstemmige zang mekaar perfect aanvullen. Een belangrijke rol is er weggelegd voor de keyboards die nummers als “Come Along”, “Secret Place” en het fantastische “Step Down” net dat extraatje geven en zorgen dat The Rocket binnen het platgetreden poppunkgenre toch een duidelijk eigen sound heeft. Iets zegt ons dat we nog we meer zullen horen van deze heren!
Eerlijkheidshalve moeten wij u vertellen dat deze band uit Athens, USA ons nog nooit was opgevallen. Nochtans is dit hier al hun zevende plaat en die is uw en onze aandacht meer dan waard.
De band was aanvankelijk te situeren binnen post-rock milieu’s, maar op Maserati VII krijgen we een soort space-rock vermengd met dance-rock, Ozric Tentacles gekoppeld aan Goose, Suicide met gitaren (steken ze zelf niet onder stoelen of banken, het tweede nummer heet gewoon “Martin Rev”), post-rock met beats of kraut-rock in Daft Punk land.
Deze volledige instrumentale plaat is een mooie harmonie tussen synths en gitaren die voortdurend op een ophitsende beat verder drijven, en dat soms in songs van meer dan tien minuten zoals het aanzwellende “Abracadabracab”.
Andere hoogtepunten zijn de verslavende opener “San Angeles” en het stevig rockende “Earth-like”, een soort Mogwai on speed.
Maserati VII gedijt zowel in de dance club als in de rockconcertzaal en dat is meestal niet zo voor de hand liggend, maar hier wel zeer geslaagd. Een huwelijk tussen gitaren en dance beats is dus niet bij voorbaat gedoemd om te mislukken.
Sam Sparro, die in Vlaanderen dankzij The Magician Remix en vooral door de “Zet die ploat af”-versie van “Happiness” op een geelzwarte zondag in no time hot was geworden, kon niet genieten van dat De Wever-effect, want de Ancienne Belgique was verre van volgelopen. Zelfs de zijbalkons waren dichtgeluikt. En heel happy werd de Australiër daar blijkbaar ook niet van.
Zij die er waren, kwamen met veel (dans)verwachtingen. Van alle slag, vijftigers met hun tienerdochters, vrolijke gays en met snorren beschilderde moeders met idem dito kinderen. Voor Bodyspasm, twee DJ’s die een heel zachte en lauwe opwarmer verzorgden, was het in geen geval.
Om stipt 21 uur keek Sam Sparro de slechts voor driekwart gevulde AB in. Opgetut met pet en zonnebril, attributen die nummer na nummer zouden verdwijnen. Dat hij na een wildedans op het einde ook zijn broek zou scheuren, was wellicht niet in het vestimentaire schema vastgelegd. Maar erg vond hij het evenwel niet, want hij schudde wat graag met zijn kont naar het publiek.
Sparro, dat is electrofunk en soul doorweven. Een volger en fan van Prince, bij momenten zowel muzikaal als qua stem. Een stem die veel toonaarden aankan, al zat hij er bij een occasionele keer ook wel even naast. Dat deden de twee backing ladies niet, ook niet qua ornamenten, want in sexy zwart textiel stonden ze naast Sparro zelf vooraan vooral in de spotlights, geruggensteund door een toetsenist, een drummer en een basgitarist.
De Australiër, die zowel in Londen als in de States van alles ging proeven, startte heel funky en verzorgde – noblesse l’ oblige – ook de danspasjes met zijn meisjes die bij “The Shallow End” rond zijn micro kwam oehoe-en. Waarna hij ‘zomaar’ liet ontvallen dat hij drie dagen later verjaarde (30). Na het obligate ‘Happy Birthday’ zette hij “Yellow Orange Rays” (heel Princegetint) zelf helemaal verkeerd in en legde hij het nummer meteen stil. ‘I always mess up my lyrics’.
De originele “Happiness” volgde, zonder veel poeha of extra beleving, haast onherkenbaar voor de niet-kenners. Zijn bindteksten beperkten zich tot het uitleggen in welke trieste liefdesperiode van zijn leven hij de songs gecomponeerd had. “Paradise People”, naar eigen zeggen zijn eigenste favoriet, was sloom en traag, op het randje van het saaie af. Met “Black and Gold” kreeg hij eindelijk de dansvibes in de tent, waarna hij na driekwartier al van het podium verdween.
Zijn toegiften – na een heel kort wachten op stimulerend applaus dat maar matig kwam – waren dan wel weer dansmaterie waarbij hij – in stoere vest met een marcelleke eronder - niet naliet om vreemde eendjes (onder meer “Gypsy” van Christal Waters) in zijn bijt te leggen. Met een gescheurde broek en een verloren schoen. En de remix van “The Magician” als hoogtepunt en afsluiter na amper een uurtje werken. Wat zo leek het soms wel. De shift zat erop, hij holde van het podium. Plezier op het werk, dat zorgt toch voor happiness?
Play List 1. We Could Fly 2. The Shallow End 3. Yellow Orange Rays 4. Happiness 5. Closer 6. Sick/Pocket 7. Paradise People 8. I Wish I Never Met You 9. Black And Gold
Bis 10. 21st Century Life/Gypsy (Christal Waters) 11. Woman/ Nasty MF 12. Happiness Remix
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sam-sparro-05-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Twin Shadow is het alter ego van multi-instrumentalist George Lewis Jr . Twee jaar terug debuteerde hij sterk met z’n sfeervolle elektronicapop, ‘Forget’. Dominicaan van geboorte, opgegroeid in Florida en NYC als thuisbasis, verdiepte hij zich in modieuze elektronica. Een ‘artyfarty’ geluid , graaiend en tuimelend in eightiesbakken; bands als Roxy Music, Talking Heads , maar vooral Giorgi Moroder en Flash Gordon ’s “Together in electric dreams” borrelden, gerelateerd aan een zalvende zang van Talk Talks Mike Hollis.
Materiaal dat een romantisch verlangen uitstraalt; de eigenwijze tics en de variaties zorgden toen voor een boeiend geluid, en ook live kon hij toen op ‘Les Nuits Bota’ voldoende overtuigen.
De opvolger ‘Confess’ , die Lewis Jr eerst op eigen houtje ineen knutselde , verrast minder, die typerende subtiliteit , fijnzinnige elekronicasounds , gitaarloops en drums dwarrelen minderen … Gewoonweg is er minder sprake van broeierig spannend materiaal.
Dit had ongetwijfeld z’n weerslag op het concert; tja, het eerste en laatste kwartier was Twin Shadow op z’n best en daar zat de keuze van de songs tussen: “Golden light”, “5 seconds” en “When we ‘re dancing” hebben een ontwapenend, rijker geluid; qua songstructuur , sounds en vocals zat het goed snor, net als de laatste drie “Forget” , “Castles in the snow” en “Tyrant destroyer” , die de sfeer van een ‘road trip movie’ ademden . Een heerlijk evenwichtig , spannend concept van synths , geprogrammeerde beats , gitaren, percussie en zangpartijen . Ook “Beg for the night” intrigeerde door de diepe basstunes, de grooves en de John Foxx/Gary Newman ‘achtige synths .
Twin Shadow verloor voor de rest die intensiteit , en zat in een drassige Seal poel vast, zonder dat we deze man de vinger willen wijzen.
Het optreden werd verder gered door een puike bis : “The one” , solo gespeeld, was ontroerend mooi en ook “Tether beat”, ook al van het debuut , klonk bezwerend en stuwde door de evenwichtige instrumentatie en zang , wat we tijdens de set te veel misten.
Twin Shadow zal ons niet bijblijven na vanavond , we konden het al vermoeden, een mindere tweede plaat had z’n invloed op de livegig . Benieuwd hoe Twin Shadow bij de volgende de nieuwsgierige popliefhebber naar zich toe zal trekken …
Organisatie: Botanique, Brussel
Er valt nauwelijks een etiket te kleven op deze band die zichzelf noemt naar een of ander schaapachtig sokkenpopje. De meesten kennen Wagner en co enkel van de eigenzinnige, maar superbe cover “This Corrosion”, ooit grijs gedraaid op StuBru – wie daarvoor kwam, was er meteen aan voor de moeite. Lambchop heeft al jaren een patent op de ongemeen boeiende mix van alternatieve country, folk, soul en rock.
Begin 2012 verscheen Mr M, de elfde langspeler van de groep. Na vier jaar stilte werd het ook een van hun betere schijven met hun typische warme sfeerrijke en ontroerende liedjes, of noem het maar composities. Deze keer opgedragen aan ons aller Vic Chesnutt. “Gone tomorrow” weze hier een perfect voorbeeld van. Slow motion soul noemt Kurt Wagner het zelf, die meeslepende mix van countrysoul, jazz en orkestrale pop, waarin hij zijn mooie, sombere poëzie drenkt.
Met zijn zessen stonden ze op dat podium. Stuk voor stuk klassemuzikanten. Vooral onze multi-instrumentalist viel in het oog. Geef die goozerd eender wat en hij weet er muziek uit te puren.
Kurt Wagner staat erop dat de volumeknop niet hoger gedraaid wordt dan pakweg 3 (op een schaal van 10). Aanvankelijk is dit even wennen, maar naarmate het optreden vorderde was het aangenaam vertoeven in de warme, akoestische klanken. Je bent voor of tegen het karakteristieke stemgeluid van Kurt Wagner, dat ergens het midden houdt tussen een verkouden Kermit en Robert Wyatt. De nummers zelf zweven tussen Americana en softe jazz, maar steeds met een eigen draai, en dit dankzij het selecte clubje Nashville cats waarmee Wagner zich graag pleegt te omringen. Songs als “Gone tommorow” , “Buttons”, “2B2”, “Mr Met” kabbelen rustig verder. De tijd lijkt trager te gaan, als was het dat je met Wagner en co eventjes in een obscuur rokerig koffiehuisje over koetjes, kalfjes, de lokale en nationale politiek, of een passerende straathond zit te morren. De drummer streelt zijn troms en schijven, de bassist wandelt Fernando Saundersgewijs door de melodieën, de toetsenist raakt met de grootste voorzichtigheid de toetsen van zijn Nord aan alsof hij net zijn vingers niet verbrandt, onze zopas vermelde multi zorgt voor meesterlijke tapijtjes en arrangementen , en onze Kurt weet best wat een gitaar is.
Relativeren kunnen ze ook wel met opmerkingen als ‘This song sounds like all the other songs.” De (misschien wat belegen) mopjes van Tony Crow, de min of meer vaste sidekick van Wagner maakten de vaak duistere sfeer een beetje lichter (“You know why Republicans are very good in doin' the laundry? Because they're used to separate colours from white”). Dit warme familiaire en vrienden-onder-elkaar-gedoe komt echter niet geforceerd over.
Een eerlijk, warm en intens optreden
Organisatie: Aéronef, Lille (ism Grand Mix Tourcoing)
Kadavar: psychedelischer Rockhimmel über Antwerpen
Kadavar
JC Kavka
Antwerpen
The Machine, een Rotterdams trio van jonge wolven, laat er zondagavond van bij de start van hun set geen gras over groeien en doet vanaf de eerste noot hun live reputatie alle eer aan. Ze serveren ons een groot half uur rauwe, psychedelische stonerrock die door het talrijk opgekomen publiek gretig in de gehoorgangen wordt opgenomen. De Nederlanders maken de laatste jaren het mooie weer op de legendarische festivals in het genre: Stoned From The Underground, Roadburn (2 maal), Up In Smoke tour en vorige zomer Dunajam. Hun recente album ‘Calmer Than You Are’ is de vijfde schijf die de jonge snaken uitbrengen en tevens ook hun beste album tot op heden. De titel refereert naar de legendarische quote van Walter Schoback (gespeeld door John Goodman), de opvliegende vriend van The Dude, in de hilarische film van de Coen brothers: ‘The Big Lebowski’. Een foto van de beruchte scène staat dan ook ostentatief tegen één van de monitors richting publiek te prijken. Uit dit laatste album worden dan ook de meeste songs voor hun set gehaald. Een gebalde set met als toemaatje een nieuwe song, die op het op stapel staande nieuwe splitalbum met landgenoten Sungrazer, zal verschijnen. Het doet ons aan het beste van Sleep denken en dat is een referentie om U tegen te zeggen.
Kadavar toert al een geruime tijd rond met hun debuutalbum dat sinds begin dit jaar zowel op TeePee records (USA) als op This Charming Man (Europa) wordt uitgebracht. In Antwerpen openen ze met een krachtig “All Your Thoughts”. Een song die je meeneemt met de teletijdmachine naar de vroege jaren zeventig, wanneer het jonge Black Sabbath heer en meester is. De vergelijking met “Paranoid” is gemakkelijk te maken, maar het Berlijnse trio steekt er nog wat stonerrock en een dosis psych bij. Hierdoor wordt er een zodanig aanstekelijke sound verwekt dat het onmogelijk blijkt om hier gelaten bij stil te staan. Wiegende heupen, headbangende hoofden vol lang haar, wegwaaiende olifantenpijpen van seventies jeansbroeken, shakende asses… we zien het allemaal de revue passeren.
Ook op het podium een overdaad aan seventies nostalgie en memorabilia. Lupus Lindemann (guitar/voice) ziet eruit als een wolfachtige holbewoner met hoofdhaar en baard tot aan de navel en een set ivoren tanden aan een ketting rond de nek. Javier Mammut Kadavar (bass) lijkt juist weggelopen uit een seventies soap en drummer Ted Tiger Tinski is een reus van 2 meter die eruit ziet als Animal uit de Muppetshow. Bebaarde barbaren in seventies klederdracht, voorzien van de nodige ornamenten rond de nek en teveel opvallende ringen aan meerdere vingers. Kortom ‘the seventies revisited’ op het podium van jeugdcentrum Kavka. Hun sound is een mengeling van groovy riffs en sludgy gitaargeweld, dat onderbouwd is met een ritmesectie die swingt als een tiet.
Hoogtepunten van hun groot uur durende set zijn ongetwijfeld de opzwepende coverversie van Aqua Nebula Oscillator’s “Flying Mountain”, dat wordt opgedragen aan onze Brusselse Shazzula (zangeres van Aqua Nebula Oscillator) en een krachtig “Purple Sage” (op deze song uit hun debuutalbum laat Shazzula de theremin alle hoeken van de studio laat zien). Dat Shazz juist naast ons in het publiek staat te glunderen en headbangt dat het een lieve lust is, is mooi meegenomen en geeft deze schitterende avond nog meer cachet. Kavka staat eventjes in lichterlaaie en wij allen in vuur en vlam. Vooral als we zien hoe een ontketende Ted Tiger Tinski zijn drumkit bijna van het podium mept met zijn typische repetitieve, rituele drumstijl (Animal van The Muppets verbleekt bij zoveel drumgeweld). We geraken gedurende deze song in een soort oer trance die ons onder een psychedelische hypnose houdt.
Kadavar is een band om in het oog te houden. Ze gooien nu al hoge ogen met hun fantastische debuutplaat en we popelen vol ongeduld om wat hun opvolger zal brengen. Indien ze ergens in je buurt opduiken: niet twijfelen en blindelings een ticket kopen! Live zijn ze beresterk! En dat kunnen we na hun doortocht in Jeugdcentrum Kavka alleen maar bevestigen.
Hier het bewijs: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ql2taUyDUI4
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kadaver-04-11-2012/
Organisatie: Jeugdcentrum Kavka, Antwerpen
Cloud Nothings - Een avondje scheurende en noisy gitaren
Cloud Nothings – Lotus Plaza
Kreun
kortrijk
2012-11-04
Sam De Rijcke
Cloud Nothings is nog eens zo een gitaargroepje die uit het goede hout gesneden is, met een hitsige punky sound en heftige noise rock songs die aan een prille Nirvana en Sonic Youth doen denken. Het is er aan te merken dat die laatste schitterende plaat ‘Attack on Memory’ in een productie van niemand minder dan Steve Albini op de wereld werd losgelaten.
Quasi de ganse plaat werd er met een tomeloze energie in een half uurtje doorgejaagd, en dat was meer dan genoeg om ons te overtuigen van de kracht en intensiteit van dit bandje. Onze favorieten op plaat bleken ook live de meest tot de verbeelding sprekende tracks, en dan hebben we het over de fameuze gitaaruitbarstingen in “Wasted Days” en de naar Shellac neigende tonen van afsluiter “No future/no past”, de enige song in de set waar het gejaagde tempo ietwat werd ingetoomd. (zie Pics homepag)
Van Lotus Plaza hadden wij zo geen hoge verwachtingen, en dat omdat hun plaatje ‘Spooky Action at a Distance’ volgens ons geen uitschieter is binnen het huidige (over)aanbod van al die nieuwe Shoegaze revival bandjes die overal uit de grond rijzen.
Maar, kijk, de groep van Deerhunter gitarist Lockett Pundt wist ons zeer aangenaam te verrassen. Hun Shoegaze werd hier veel heter, spannender en krachtiger geserveerd dan op dat album. De galmende noise gitaren gingen fel en luid te keer en scheurden dat het een lust was, zoals het hoort bij dit soort muziek.
Zo hebben we vanavond weer onze portie rammelende en shuurpapieren gitaren gehad, dit van twee puike bands die compromisloos hun eigen ding doen en die de gitaren laten scheuren zoals ook de Velvets, The Stooges, Nirvana, Sonic Youth, Jesus & The Mary Chain en The Pixies het allemaal bedoelden, rauw en snedig.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clouds-nothings-04-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lotus-plaza-04-11-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd .
Wat viel op? De magistrale, sfeervolle, opbouwende (folky/americana), ontroerende popsound en de afwisselende en aanvullende stemmenpracht , beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden , naast enkel goed in het gehoor liggende nummers , dat ze een huwelijk aangingen met experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
De band , live nu met vijf , nam ruim de tijd te werken aan die volwaardige opvolger, ‘Shields’, en maakten het hun luisteraar niet makkelijk . Geen echt singlewerk terug te vinden, eerder bevreemdend, complex werk, dat opnieuw subtiel is uitgekiend en waarbij allerhande stijlen elkaar kruisen als indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica . Niet de meest makkelijke wijze, én toch Grizzly Bear heeft zijn publiek, want op nogal korte tijd was het concert in de AB uitverkocht.
Het kwintet zocht een evenwicht tussen de complexiteit en de toegankelijkheid . Ed Droste, spil van deze Grizzly Bear (btw vóór hun doorbraak was Grizzly Bear eerder z’n soloproject), was sterke geëmotioneerd van het sterke onthaal en de warme respons en bedankte overvloedig het publiek … Mooi!
Een sober , elegant lichtdecor, een soort lantaarn en baxter knipperlichtjes gingen omhoog en omlaag en sierden het muzikale decor … Spitsvondig !
Er werd gretig geput uit de laatste twee cd’s, en hier en daar drong een song door van de soundtrack ‘Blue Valentine’. Het elektronisch vernuft kreeg een voornaam plaatsje in het materiaal, maar beheerst en gepast.
Het publiek luisterde aandachtig naar de vernuftig in elkaar gestoken composities en de grillige wendingen . Het eerste rondje “Speak in rounds” , “Adelma” en “Sleeping ute” waren niet vies van wat gitaareffects en erupties . “Half gate”, “Foreground” en vooral “Yet again”, beetje het uitgangsbord van de nieuwe cd, liet een schurend rockende band horen met een stuwend baspartijtje , songs die nog elan kregen door de lighteffects en stroboscoops .
De heerlijk wisselende zangpartijen en de’ oohoohs’ zijn en blijven een belangvolle pijler. Vervlogen blazers en flutes waaiden soms over een song heen: “Lullabye” en “Sun in your eyes” werden met veel variatie en finesse gespeeld.
Een hobbelig parcours dat voor de modale muziekliefhebber inspanning vergde , maar wat werd het materiaal tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht op een “I live with you” en ”While you wait for the others” … Wat een broeierige intensiteit.
Ademruimte … jawel hoor …e n dan kon je genieten van de ingetogen pracht van het sobere “Shift” , één van de oudjes van Droste en natuurlijk “Two weeks” , de single die meer & meer mijlenver begint te staan van het nieuwe materiaal.
De eenvoud en de directe aanpak haalden het in de bis: een innemende “Knife” en een rockende “On a neck , on a spit”; het haardvuur knetterde op het akoestisch gespeelde “All we ask” , 4 stemmen en spaarzaam gitaargetokkel … Heerlijk.
Niet alledaags , en toch toegankelijk … Complexe grilligheid, eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor . Het is allemaal verweven in de GB muziekdoos . Het getuigt welke richtingen GB allemaal met popmuziek inslaat.
Eerder op de avond stonden Villagers, het project van de Ierse sing/songwriter Conor O’Brien, geprogrammeerd; ook al zo’n band die indie , americana en folk graag mengt met elektronica. Hartverwarmend materiaal.
Spijtig genoeg stonden ze erg vroeg , waardoor we de band misten , maar volgend jaar staan ze in de Bota . Herkansing dus …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
