Hybris #1: a secret, pre-Halloween ‘Saturday Night Live’ full of occult surprises in France
Secret Chiefs 3
Aéronef
Lille

De l’Aéronef ontving eind oktober, gedurende één week de excellente Amerikaanse band Secret Chiefs 3 voor een creatieve residentie. De gedroomde gelegenheid om hun ambitieus concept ‘Hybris #1’ nog meer glans te geven. Een concept dat het modale, traditionele concert wil overstijgen door de toeschouwer mee te nemen in een parallel universum: een samensmelting van artistieke hoogstandjes, bizarre podiumkunst, aparte decoratie (Materia Prima Art Factory) en muzikale performances (DJ Tess Wassila + Joy as a Toy + Secret Chiefs 3).

Materia Prima Art Factory (Fr) ontvangt ons op de binnenplaats van de l’Aéronef, waar we in een zee van vuur warm worden onthaald met een performance door van zwarte paterspij voorziene middeleeuwse figuren die om de haverklap met grote spades in brandstapels slaan, waardoor de gensters metershoog opvliegen, terwijl een gesluierde vrouw een wit paard in deze heksenketel van vuur probeert in toom te houden. Op de binnenmuren worden occulte tekens geprojecteerd die door likkende vlammen worden omringd, terwijl centraal op de grond het woord ‘INRI’ in grote letters letterlijk in brand staat. Met mondjesmaat wordt het publiek de foyer binnengelaten voor het volgend schouwspel. Eerst krijgen we nog een briefje met vermelding “Nous vous informons que certaines scènes du spectacle auquel vous allez assister, pourraient heurter la sensibilité des plus jeunes ainsi que des personnes non averties”. Met andere woorden: KNT en niet voor gevoelig kijkers!
We worden op een van donkere doeken voorziene set binnengeloodst waar we op een bed van donkerbruine herfstbladeren 2 bizarre miniperformances bijwonen. In een eerste scène wordt een vrouw met een trechter in de mond levend begraven door een topless hogepriesteres en in een andere set worstelt een naakte man met een dood en dichtgenaaid varken (geen nepvarken maar de real deal). We kijken met open mond naar deze ‘ancient middle ages revisited performances’.

Als we dan eindelijk de verduisterde grote zaal binnen mogen, worden we geconfronteerd met 4 minipodia van 2 op 2m, waarop de meest bizarre attributen al klaarliggen voor de volgende podiumacts. Onder een mix van duistere tonen, een brandend gebrom en angstaanjagende riedeltjes graaft DJ Tess Wassila (Fr) perfect onze verborgen angsten op en is het bang afwachten voor wat komen zal. En ons angstig wachten wordt beloond met een schitterende performance van 4 aparte personages. Terwijl op een podium een mansfiguur met een beendermasker en in kostuum met witte vrouwelijke hakschoenen afwisselend sissend en ratelend een occulte tekst uitspuwt, worden we op de 3 andere podia overstelpt met occulte taferelen en kunnen we een half uur huiveren naar hartenlust. We onthouden jullie de details maar denk: stukken rauw vlees, bloed, duivelshoornen, naakte lichamen, demonisch gekrijs en gekreun… laat jullie verbeelding spreken. Tot zover het artistieke performance gedeelte.

Joy as a Toy (Be), het uit Brussel afkomstige zootje ongeregeld, heeft de moeilijke taak om na zoveel prikkeling van de zintuigen, onze geest scherp te houden. Onze landgenoten slagen hier echter ‘cum laude’ in. We krijgen een klein uur Zappa-iaanse kronkels, vette knipogen naar Captain Beefheart en muzikale mayhem à la Mauro Pawlowski van 3 jonge snaken die weten wat ze willen en bovendien overduidelijk muzikaal geschoold zijn. Progressieve power pop met een hoek af. Ze zijn vlijmscherp, duister, gestoord, grappig, schurend, donker en venijnig en dat straalt van het podium af, waardoor het publiek spontaan in een dansmodus schakelt. Het hoogtepunt van de set is ongetwijfeld “Attaque des Vampires Suceuses de Sang” dat perfect bij deze thema-avond past. De Noord-Fransen sluiten met volle overgave onze landgenoten in hun armen en trakteren het trio met een daverend applaus. Mission accomplished! Geen slecht woord over deze band, hetzij samengevat: Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!
Zoals in http://www.youtube.com/watch?v=vKm3T0Fuvi8&feature=relmfu
Set list Joy as a Toy: [1] Zombie Safari [2] Disco Dog [3] Subway to your Brain [4] Joy as a Toy [5] Successful Failure [6] Sub Rosa [7] Carrousel [8] Robots [9] Home [10] Attaque des Vampires Suceuses de Sang

Het is natuurlijk voor Secret Chiefs 3 (USA) dat we afgezakt zijn naar het zuidelijk gelegen Lille. SC3 is het geesteskind van gitarist/componist Trey Spruance (ex Mr. Bungle & Faith No More). Het is de verzamelnaam van 7 verschillende bands die elk een verschillend aspect van Spruance’s muzikale en filosofische belangen behartigen. De zeven bands zijn The Electromagnetic Azoth, UR, Ishraqiyun, Traditionalists, Holy Vehm, FORMS en Noddingturd Fan (NT Fan). Muzikaal zorgt dit voor een spannende mix van klassiek, Bollywood Funk, Surf Rock, traditionele geluiden uit het Midden-Oosten, Death Metal en Drum’n’ Bass.
Voor de gelegenheid gedeeltelijk omgedoopt tot Forms, met naast de harde kern van SC3 onder leiding van Trey Spruance, het klassiek geschoolde koppel Jessika Kenny (vocaliste) en Eyvind Kang (violist) en een niet nader genoemde harpiste. We worden een triptiek van muzikale verscheidenheid voorgeschoteld.
In deel 1 laat gitarist/componist Trey Spruance (een Zappa/Les Claypool look-a-like) zijn band de typische mix van SC3 etaleren. Naast de klassiekers “Toccata” en “Danse Macabre” (telkens met violist Eyvind Kang in een glansrol), tajineschotels vol Oosters gekruide klanken en met een op een neer huppelende en rond zijn as draaiende gelukzalige Spruance (“The 4”, “Fast”) en Perzische tapijten doorweven van weirde sounds (“Vajra”) krijgen we ook filmische muziek in de vorm van “Sophia’s Theme” aangereikt. Tijdens deze laatste song komt een vrouw volledig in witte kant gedrapeerd het minipodium juist voor het podium op om er met 3 witte duiven ondertussen een jongleeract op te voeren. Ondertussen staan op de balkons van de zaal geblindeerde vrouwen topless stokstijf en worden er drie naakte mannen via touwen ondersteboven vanop het balkon in de zaal neergelaten. Het lijkt wel een scene uit het chef d’œuvre “Eyes Wide Shut” van meester cinematograaf Stanley Kubrick. Het Franse publiek raakt uitzinnig en ondergetekende ook.
In het intiemere deel 2 (zang – klassieke harp – viool – Oosterse harp) dat zich aan de linkerkant van het hoofdpodium concentreert worden we meegenomen naar een sombere herfstavond in het hedendaagse Syrië, waar een schitterende Jessika Kenney de rol vertolkt van alle Syrische vrouwen, die dagelijks hun kinderen zien vermoord worden door een op hol geslagen regime, dat kost wat kost de macht in handen wil houden. Drie elegieën zuigen ons mee in de zielenroerselen van een verdrukt volk dat enkel hoopt op vrijheid, vrede en wat menselijkheid. Een meditatief half uurtje waarin ons hart meebloed met zoveel kommer en kwel. Spruance (deze maal tokkelend op een kleine Oosterse harp) kan zijn bewondering voor vocaliste Kenney niet onder stoelen of banken steken en maakt dit duidelijk na elke song, waar hij ze telkens uitvoerig bedankt. In het publiek kunnen enkele zatte Fransen het echter niet laten om als storende factor, dit intiem schouwspel, tussen de nummers telkens te voorzien van nodeloos luid gebrabbel. Jammer, want dit was adembenemend mooi. Maar het overgrote publiek negeert deze stoorzenders straal en applaudisseert hartelijk bij zoveel schoonheid.
In deel 3 gaan alle remmen los en krijgen we het hardere SC3 aan het werk met een loodzwaar uptempo versie van “Radar – the day the earth stood still” en een death metal coverversie van het “Halloween”-thema van de gelijknamige horrorfilm van John Carpenter. Tevens hun laatste wapenfeit van de avond, ware het niet dat het publiek maar blijft roepen om meer. SC3 kan niet anders om nog 1 maal terug te keren voor een encore. Het wordt – met een cynische vette knipoog – een knappe versie van de Amerikaanse Traditional Mars “Stars and Stripes forever”, die een glorieuze uittocht inleidt. Secret Chiefs 3 ten voeten uit! Zeer gesmaakt! Mis ze zeker niet tijdens hun doortocht in Trix Antwerpen op woensdag 28 november.
Set list Secret Chiefs 3:
Deel 1: [1] Toccata [2] The 4 [3] Fast [4] Vajra [5] Danse Macabre [6] Sophia’s Theme
Deel 2: [1] Song1 [2] Abwoon [3] Tistriya
Deel 3: [1] Radar [2] Traditional’s Medley [3] Halloween // Encore: Stars & Stripes forever

Het thema: ‘L’occulte et l’étrange’ dekt vanavond de volledige lading en is erg toepasselijk op het komende Halloweenfeest. Een meer dan geslaagde zaterdagavond en een totaalspektakel dat we in ons muzikaal hart zullen blijven koesteren. Op naar Hybris #2! We hopen stiekem op Mike Patton als resident artist en een optreden van zijn fantastische Fantômas… we mogen toch nog een beetje dromen in deze donkere en bizarre tijden, niet?

Neem gerust een kijkje naar de (sfeer) pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/joy-as-a-toy-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/materia-prima-art-factory-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/secret-chiefs-3-27-10-2012/

Organisatie: Aéronef, Lille ( i.s.m. Lille3000)

Anderhalf uur lang waren we gekluisterd aan wat Patrick Watson en z’n Band bracht. Een set, ‘Beklijvend!’ – ‘Krop in de keel!’ – ‘Elegant’! ‘Meesterlijk!’. De songs , fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen balanceerden tussen ingetogenheid  en extravertie en waren gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeiden, ondergingen verrassende wendingen, zwollen aan  en werden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Ze hadden oog voor detail. Een verzameling aan instrumenten , weliswaar, een kamerorkest met z’n zessen,  met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem bood die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Muzikaal talent uit Canada dus, die prettig gestoord kan zijn , maar alles goed onder controle heeft en z’n publiek entertaint . Hij amuseert zich , heeft een aanstekelijke lach , brabbelt er wat op los in gebroken Frans en zorgt voor prachtige muzikale motiefjes … Een muzikale speeltuin …

Ze namen het publiek mee op hun ontdekkingsreis , op hun ‘adventures in their own backyard’. We kregen een enorme variatie te horen.
In het donker hadden we de intieme , spaarzame pianoklanken van “Lighthouse” , het startsein van de tocht . Het gezelschap bouwde op en bracht een intenser, breder, voller, soms stormachtig  geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ zette die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën . Continu had je die slingerbeweging, wat een reeks parels opleverde . De selectie songs waren alvast de moeite verder: “Step out for a while” , “Quiet crowd” , ”Big bird in a small cage”, “Morning sheets”, “Luscious life”, “Noisy Sundays” en de titelsong van de nieuwe ‘Adventures in your own backyard”; tja, te veel om op te noemen … 
Fascinerend materiaal van een fascinerend artiest … Kippenvelmoment noteerden we toen de leden in een cirkel dicht bij elkaar gepakt op sobere wijze, al of niet versterkt, “Words in the fire” en “Into giants” speelden, voettics uitdeelden en zongen met een echoënde klank . Magie!
En dan de lighteffects: beelden en lichten die door een witte halve bol aan weerszijden het podium werden geprojecteerd; of de kerstlichtjes die op hun instrumenten stonden. Aan alles werd gedacht om sfeer te creëren en de songs een meerwaarde te bieden … Knap.
Geen probleem om zich in ‘t Frans uit de slag te trekken, de paar mankementjes werden met de glimlach opgevangen; in de bis trakteerde hij met een filmisch bezwerende “Where the wild things of Beijing” , liet hij in een volle Grand Mix solo een innemende “Je te  laisserai des mots” horen  en nam hij z’n publiek op sleeptouw op het dromerige “Man under the sea”, waarbij ze de kans kregen mee te neuriën en te fluisteren  .

Patrick Watson  & Band –  theatrale pracht, een apart overtuigend optreden, bol van wisselende spannende passages …

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Met classic rock millionsellers als ‘Fly Like An Eagle’ (‘76) en ‘Book Of Dreams’ (’77) heeft Stevie ‘Guitar’ Miller zich dan wel van een stevig pensioentje verzekerd, toch lijkt de inmiddels 69 lentes tellende Amerikaan nog bijlange niet uitverteld. Na een lange radiostilte verschenen afgelopen jaren immers twee nieuwe albums waarop de kwieke Miller met ongeziene spontaniteit en virtuositeit teruggrijpt naar de bluesroots die hij als kleine Texaanse uk persoonlijk kreeg ingelepeld van ondermeer Les Paul en Muddy Waters.

Wie de man tegenwoordig live aan het werk ziet wordt getrakteerd op een genereuze set waar interpretaties van blues standards netjes worden afgewisseld met een ferme graai uit zijn indrukwekkende lijst poprock classics. Tot die laatste categorie behoren “Jungle Love” en “Take The Money And Run”, de twee opwarmers van dienst waarmee de zeskoppige Steve Miller Band de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers in de vlotjes uitverkochte AB welkom heette. Tijdens “Abracadabra” kreeg de bejaarde rocker een tekstvel voor de neus gepland, maar desondanks leek het nummer hem vocaal wat te ontglippen. Het zou achteraf gezien het enige schoonheidsfoutje blijken in een set die verbluffend vitaal en nergens gedateerd klonk.
Met het aan ZZ Top schatplichtige “The Stake” en het funky “Mercury Blues” ontplooide Miller zich vervolgens als een doorleefde bluesgitarist waar Blues Peer een moord zou voor begaan. Het geheime wapen van de Steve Miller Band anno 2012 is echter de 72-jarige soulman Sonny Charles. Deze voormalig frontman van het bij ons minder bekende 60ies r&b combo Checkmates, Ltd. mocht met volle overtuiging originals van Bobby ‘Blue’ Bland  en Otis Rush nieuw leven inblazen, en fungeerde tijdens de rest van de set als een volleerd publieksanimator.
Naar aanleiding van de recente reissue van diens eerste platen ging Miller ook erg diep in zijn eigen back-catalogue grasduinen. De Amerikaan refereerde met enig cynisch leedvermaak naar zijn eerste stappen in de muziek business waar hij door zijn toenmalig label Capitol al vlug als een artistieke melkkoe werd aanzien. Miller en zijn maats vonden het toen dan ook niet meer dan normaal om vier albums in te blikken op amper twee jaar tijd. Uit die tijd stamt ook “Kow Kow”, een bijzonder aanstekelijk psychic bluespareltje dat in een betere wereld tot het collectief geheugen zou behoren.
Zoals het een echt 70ies icoon op leeftijd betaamt stond de even minzame als goedlachse Miller ineens ook eventjes moederziel alleen en enkel gewapend met een acoustische gitaar op het podium. Met uitgeklede versies van “Wild Mountain Honey” en de grappige niemendalletjes “Gangster Of Love” en “Dance, Dance, Dance” bewees hij eens te meer een neus te hebben voor perfecte popliedjes die in om het even welke vorm met sprekend gemak overeind blijven.
De grand final van de avond werd ingeleid door het instrumentale “Space Intro” dat naadloos overging in “Fly Like An Eagle”, één van de onbetwiste signature songs van de Steve Miller Band die hier een uitgesponnen funky spaceblues versie meekreeg dankzij de virtuoze orgelexploten van ‘choral master’ Joseph Wooten. De classic rock radio staples “Jet Airliner” en “Rock’N Me” maakten het feest der herkenning compleet.

De kaap van de twee uur werd netjes gehaald toen Miller en zijn vijf maats het funky “Swingtown”, “Space Cowboy” en het even onvermijdelijke als redelijk overbodige “The Joker” als encores serveerden. Toeval of niet, maar laat die twee laatste nu net de populairste nicknames zijn die Miller al een paar decennia lang achtervolgen. De kwieke veteraan ziet er ongetwijfeld de humor van in en geniet met volle teugen van de hernieuwde aandacht. Festivals zoals Blues Peer zijn nu aan zet om daar binnenkort een vervolg aan te breien.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steve-miller-23-10-2012/

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Achter Everyman’s 'Songs About Ninjas' schuilt Vincent Neyt uit Brugge. Op zijn debuutplaat wordt hij bijgestaan door een heleboel gastmuzikanten. De plaat wordt gekenmerkt door warme melancholische nummers, voorzien van een spaarzame begeleiding.
Prijsnummers zijn "What a situation", waarop een prachtige gitaarsolo terug te vinden is , en "Falling for you", een mooi sfeervol nummer vol herfstromantiek.
Zelfs na enkele luisterbeurten blijft de plaat zich ontdekken. Duidelijk groeiplaatje dus.