Russian Circles, een drietal uit Chicago , heeft al vier 4 cd’s uit, maar het is nu net met die laatste ‘Empros’ dat ze in Europa doorbreken . En terecht, want het trio verdient het met hun gekruide mix van postrock/-metal/mathcore/’70s hardrock en experimental. Ze zorgen voor een filmisch, donker, grauw landschap en invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op hun plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten. En ze combineren het met een hard, vettig en krachtig geluid van de nieuwe sensaties als Kylesa en Baroness.
Power en Intensiteit met een verwoestende dreiging, destructie , razernij maar evenzeer een bedwelmende trip van subtiele schoonheid, die prikkelt door de verrassende wendingen , variaties en tempowisselingen. Een band zonder oogkleppen, die zich onderscheidt, en heel wat invloeden verwerkt en samenbrengt.
Hun song- en cd titels zijn eenvoudig geformuleerd; een korte indruk en gedachte, soms moet dat niet meer zijn . De band zorgt voor een verfrissende wind . Een volle Magasin 4 ging ervoor . Ze werden bij elk nummer warm onthaald en dat deed hen enorm veel deugd . De nummers klonken boeiend en inspiratievol , hebben niet de geijkte hard-zacht trucs en ‘het tandje erbij’ gaf elan.
Een machtig concert hoorden we. Ze stonden opgesteld in een donker decor , met enkele witte spotlights in kikvorsperspectief … Eerst hadden we een slowmotionpresentatie van het oudje “Carpe” uit het debuut ‘Enter’, die crescendo ging en af en toe explodeerde; “Harper Lewis” deed het tempo verhogen en intrigeerde met de groovende ritmes van Battles . De impulsen en het samenspel zat snor en intussen was trio was goed op dreef gekomen. “309” en “ Batu” waren directer, krachtiger en ‘straight in your face’ , niet vies van effects. En “Youngblood” kon zomaar geplukt worden van … opnieuw Battles; de broeierige, bezwerende intensiteit en de explosies tussenin maakten de songs spannend. Een bedreven “Mladèk” en het tweede oudje “Death rides a horse” besloten overtuigend.
In de nuances en de dynamiek kon de volumeknop ferm worden opengezet; dit stoorde op geen enkel moment, want op het ingenieuze materiaal was het trio enorm op elkaar ingespeeld, en hebben ze met kunde en kennis op z’n Motorpsychos een indrukwekkende, overweldigende set gespeeld … Na Dour 2011 en de Magasin 4, binnenkort in de Kreun, Kortrijk!
Russian Circles is ‘on tour’ met het Californische Deafheaven die hun harde werk met screamo’s afwisselen met zachtere, opbouwende stukken . De groep laveert ergens tussen postrock en blackmetal en in de effects klinkt shoegaze door. Vindingrijk en niet vast te pinnen binnen één genre …
Organisatie: Heartbreaktunes ism Magasin 4, Brussel
Eindelijk zou ik voor de eerste keer Focus live aan het werk zien. Het was er vroeger nooit van gekomen. Vraag me niet waarom, ik weet het niet. Vreemd, vooral omdat de band altijd al één van mijn favorieten geweest is. Die vreemde mix van wondermooie melodieën, tempoveranderingen, jazz, klassiek en vreemde vocale uithalen van Thijs van Leer spreekt mij heel erg aan.
Ik trok eerder sceptisch naar de Roma, na mijn oorverdovende ervaring met Golden Earring in de Lotto Arena enkele maanden geleden. De bands uit mijn jeugd bestaan voor het grootste gedeelte uit zestigers, die meestal wel over hun hoogtepunt heen zijn. Slechts enkele honderden fans hadden de weg naar Antwerpen gevonden. Een groot gordijn moest de zaal in tweeën delen, zo weinig opkomst was er. Maar de afwezigen hadden deze keer volledig ongelijk. Het concert was boeiend en zeer genietbaar. Niet zoals de meeste andere concerten, waar de helft van de toehoorders komt om voortdurend te staan schreeuwen in elkaars oren, waren hier ECHTE fans komen opdagen, een enkeling niet te na gesproken.
In de nummers van Focus komen stiltes voor, heel vreemd in een popconcert. Maar het was tijdens die stiltes ook stil in de zaal. Een zeer aangename ervaring. Bovendien was het volume nooit te hoog, waarschijnlijk door een perfecte afstelling van de balans.
Een recht toe, recht aan opstelling op het podium, zonder veel lichteffecten. Gewoon muziek, geen voortdurend gewissel van gitaren. Het Hammondorgel van Thijs van Leer ziet er zeer aftands uit en heeft zo te zien al veel oorlogen overleefd, evenals zijn eigenaar. Thijs zelf ziet er heel gewoon uit, goed in het vlees, met de muts op het hoofd en heel vriendelijk. Een bewonderenswaardig man. Je moet het maar doen. Ooit kwamen hordes fans opdagen op zijn concerten, maar je ziet dat hij ook voor een klein publiek zichzelf volledig geeft. Hij gaat op in de muziek, dit is niet gewoon routine. De man is een echte muzikant, dat voel je zo aan: klassiek, jazz, pop, hij mengt alles moeiteloos door elkaar.
De andere bandleden zijn even virtuoos. Drummer Pierre van der Linden, ook een krijger van het eerste uur, is ongelooflijk goed. Het is heel duidelijk dat hij naast de pop ook veel ervaring heeft met jazz en avant garde. Hij is niet alleen ritmesectie, hij speelt zijn eigen partij, steeds weer anders. De jonge gitarist Menno Gootjes past perfect in de groep. Hij haalde uit zijn Gibson zowel heel zachte melodieën als loeiharde riffs. Kan ik hem via deze weg overtuigen in de groep te blijven? Ook bassist Bobby Jacobs is zeer goed. Hij vormt een prachtig duo met de drummer.
Het optreden begon met “Focus 1”, gevolgd door “House Of The King”. Opwarmertjes, en tamelijk routineus gespeeld. Maar met “Aya-Yuppie-Hippie-Yee” uit ‘Focus 9’ kwamen ze los. Na “Focus 7” en het lange “Eruption” (met een meeslepende versie van “Tommy”) kwam “Sylvia”. Een eerste hoogtepunt en tijd voor de pauze.
Thijs van Leer zette het tweede deel in met “Moving Waves”, heel intiem en solo gebracht. Toen kwam “Le Tango”, een voorsmaakje van hun volgende CD, ‘Focus 10’. Goede song, dat belooft! Het minder bekende “Sylvia’s Stepson” werd gevolgd door “Harem Scarem”, een zeer verrassende en afwisselende track uit ‘Hamburger Concerto’. Ideaal om solo’s in te lassen. Menno Gootjes sleepte ons mee met zijn virtuoze en geïnspireerde solo, terwijl Bobby Jacobs nadien niet voor hem onderdeed met zijn bas.
Daarna bracht Thijs van Leer een prachtige fluitsolo, met streepjes Bach en andere invloeden, zette zich aan het orgel en begon met zijn ‘stemoefeningen’. Ongelooflijk wat een stembereik hij heeft. Van een heel lage noot klom hij op tot een hele hoge, waarna de band keihard inviel met “Hocus Pocus”, hun grootste hit. In feite is dit niets meer dan een gitaarriff, gevolgd door enkele maten drums en een onvoorspelbare inbreng van Thijs, waarna alles opnieuw begint. Maar het werkt ongelooflijk goed, telkens opnieuw!
Als bis hoorden we “Focus 3”, een prachtige afsluiter van een unieke avond.
Thijs van Leer nodigde ons uit om na het concert even te gaan verbroederen met de band in de lobby. Misschien doe ik dat wel volgende maand in het Kursaal van Oostende, waar Thijs van Leer optreedt met een sopraan en groot symfonisch orkest. Ik ben benieuwd wat dat wordt…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/focus-21-04-2012/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
De Nits - lotgevallen van een vergeten wereldgroep
Het zal Kraantje Pappie en zijn gevolg worst wezen, maar er was ooit een tijd dat The Nits behoorden tot de hipste Nederlandse bands van hun generatie. Wie in de 80ies en early 90ies boven de Moerdijk op zoek ging naar melancholische Nederpop, orkestrale kamermuziek of progressieve kleinkunst kwam steevast uit bij dit Amsterdamse los-vast collectief rond songsmid Henk Hofstede, percussionist Rob Kloet en keyboardwonder Robert Jan Stips. Jarenlang regende het Edisons, Gouden Harpen en nationale popprijzen ten huize Hofstede & co, maar de jongste twee decennia heeft het trio toch flink wat airplay moeten inboeten.
Nu is commerciële aandacht nooit echt een drijfveer geweest voor The Nits. Meer nog, de groepsleden staan er op om “The” uit hun bandnaam te weren om hun eigenzinnige Hollandse roots niet te verloochenen voor gratuit buitenlands succes. Voor De Nits zelf blijven de artistieke gloriejaren gewoon verder duren, en wordt ver buiten het bereik van de commerciële schijnwerpers met de regelmaat van de klok een nieuw album bedacht in hun Amsterdamse hoofdkwartier De Werf.
De halflege theaterzaal van de Gentse Vooruit vormde afgelopen zaterdag het sfeervolle decor voor de jongste zaalshow van het Amsterdamse trio, dat met ‘Malpensa’ net haar 21ste studioalbum uit heeft. De titel verwijst naar de internationale luchthaven van Milaan, maar ook andere wereldlijke oorden hebben op de één of andere manier bijgedragen tot de sfeer op de nieuwe plaat. Fans van De Zevende Dag op zondagmorgen kennen ongetwijfeld reeds “Five Fingers”, de op een Egyptische folkbeat drijvende nieuwe single waarmee de set avontuurlijk werd geopend.
Ondanks de 38 (!) dienstjaren van Hofstede als minzame frontman van De Nits zijn bij de Amsterdammer nog maar weinig sporen van enig communicatief verval te merken. Gestoken in een te groot zwart maatpak en dito deukhoed vertelt de globetrotter in Hofstede honderduit over zijn reisverhalen, waarin hij graag een al dan niet fictieve hoofdrol voorziet voor zijn muzikale helden. Zo komt Joni Mitchell in “Home Before Dark” als enige klant langs Hofstede’s denkbeeldige tankstation in een godverlaten Amerikaans stadje. Of vinden zijn fascinatie voor melancholische treurwilgen en The Beatles elkaar in “Nick In The House Of John”, het surrealistische verhaal over Nick Drake die ronddwaalt in de leegstaande parelwitte villa van John Lennon na diens emigratie naar The Big Apple. Maar evengoed kan ook Nederland’s enige rock’n’roll animal Herman Brood op de stille bewondering van de Nits frontman rekenen. Die paar dagen ooit samen op tournee in Berlijn worden op het nieuwe album herdacht met het Duitstalige “Schwebebahn”, een muzikale kwinkslag geïnspireerd door Trio’s “Da Da Da” tegen een achtergrond van welgemikte zwart-wit projecties op twee veelhoekschermen.
De Nits vormen niet enkel een muzikaal vehikel voor Hofstede’s verhaaltjes, maar bieden tevens een thuis voor een aantal rasmuzikanten. Dat er op het podium ook visueel iets te beleven valt is grotendeels de verdienste van het inventieve percussiewerk van Rob Kloet; de man aanspreken als de drummer van de groep is dan ook een regelrechte belediging voor de neo-zestiger. De tandem Hofstede-Kloet werd in de Vooruit voorts versterkt door de boomlange Laetitia van Krieken, die voor de gelegenheid de geblesseerde Stips verving en met haar fraaie engelenstem wat extra dramatiek toevoegde aan de meer intimistische nummers.
In het eerste deel van de set kozen The Nits vooral voor recenter en dus minder bekend werk, en moest het publiek het stellen met het vrolijke anti-voetbal lied “J.O.S. Days” en de ingetogen pianosymfonie “Cars & Cars” als enige radiohits. Wie tijdens de pauze een Duvel achterover sloeg werd bij aanvang van het tweede deel van de set echter net niet in slaap gewiegd in de fluwelen zeteltjes. “Jazz Bon Temps’ en “Blue Things” zijn op zich wel genietbaar, maar kabbelden wat te braafjes voorbij om de set echt boeiend te vervolgen. Net op tijd greep van Krieken naar de accordeon om een magistraal “Adieu, Sweet Bahnhof” in te zetten, onmiddellijk gevolgd door de eerste echte Nits hit “Nescio” die ondertussen net geen 30 kaarsjes mag uitblazen.
Ook tijdens de twee bisrondes ging het feest der herkenning gewoon verder met “The Bauhaus Chair”, het onvermijdelijke “In The Dutch Mountains” waar Hofstede ongedwongen publieksparticipatie vroeg en kreeg, en een in bloedrode spots gedrenkt “Sketches Of Spain” waarmee de bijna twee uur durende set werd uitgewuifd.
Dat het publiek uitgerekend op Record Store Day maar met mondjesmaat de weg vond naar de Vooruit is best wel pijnlijk voor een groep die altijd veel aandacht heeft besteed aan haar artwork. Wie Kraantje Pappie al na een halve luisterbeurt beu is weet dus volgende keer waar naar toe.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de Roma, Antwerpen (een dag eerder)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nits-20-04-2012/
Organisatie Culturavof, Kasterlee + Vooruit Gent
Drums are for parades - Record Store Day eindigt met de Imperium Freak Show
Op 21 april beleefden onafhankelijke platenzaken wereldwijd waarschijnlijk opnieuw de drukste dag van het jaar. Record Store Day, die in het bijzonder vinyl in de kijker zet, is dé ultieme dag om exclusieve releases te ontdekken.
Ook in Gent werd dat door Music Mania goed begrepen: op het lijstje stonden onder andere Triggerfinger, Mauro Pawlowski, Intergalactic Lovers,…
RSD werd in de Arteveldestad afgesloten door een optreden van Drums Are For Parades, die voor de gelegenheid hun EP ‘IMPERIUM’ uit brachten. Op de EP enkele verrassingen, en een weergaloze set in de Handelsbeurs ter bevestiging.
Maria Isn’t A Virgin Anymore warmde het reeds aanwezige publiek op met een dosis instrumentale postrock/-metal. Wat ooit begon als een nevenproject, groeide op korte tijd uit tot een volwaardige band. Vorig jaar kwam de tweede EP uit (‘The Fall of Public Man’) en onlangs gaf Music Mania de vinylversie uit.
Telkenmale wij MIAVA bezig horen, klinkt het er recht op en wordt duidelijk dat de (overigens zeer jonge!) band nog bijlange niet aan haar muzikaal plafond zit.
Hoewel de muziek getuigt van heel wat razernij, is de aandacht voor sterke composities en gelaagde nummers alom tegenwoordig. Een soort gekanaliseerde woede zeg maar, die ons verdomd goed in de oren klinkt.
Openen deed Drums Are For Parades met werk van hun eerste full album, ‘Master’ (2010), maar de echte reden dat dit trio aantrad in de Handelsbeurs was naar aanleiding van de release van ‘Imperium’, een EP speciaal uitgebracht voor Record Store Day. De plaat staat bol van de verrassingen en tegenstellingen maar bovenal: muziek die geen hokjes behoeft.
Een onheilspellende intro zette de trend voor een set met een hoog showgehalte. Het mysterieuze aftellen werd gevolgd door een intro van drie blazers (blik op oneindig, gehuld in lange gewaden) waarna “Idiot Check” werd ingezet.
Hofnar van dienst was ongetwijfeld Younes Faltakh: gekleed in niet meer dan een rode string betrad de zanger/gitarist van The Hickey Underworld het podium om “The Beast” (zijn bijdrage destijds aan Master) mee te kelen met het trio.
Daarna was het de beurt aan Patrick Tilon, aka Rudeboy van het ter ziele gegane Urban Dance Squad. “Virgin Powder Part One” werd al een hele tijd geleden opgenomen, en circuleert al een poos op het internet. Hierdoor werd het een soort van teaser voor de nieuwe plaat.
De Gentse Kurt Cobain-lookalike Pieter-Paul Devos nam op de EP ook een nummer voor zijn rekening, en zelfs eentje zonder veel stemvervormers. “Warning” begint als een trage ballad, maar krijgt naar het einde toe meer karakter.
Daarna viel de Kapitan Korsakov-frontman in voor Chris Goss, die op de EP de vocals verzorgt van “Enjoy your Psychosis”. We kunnen er niet omheen: QOTSA zijn nooit veraf in deze song.
Ook op ‘Imperium’ staat “Hammerang”, een nummer waarbij zowel Jeroen De Pessemier (Papillon van the Subs) als DAFP even vreemdgaan. Toegegeven, het koste ons telkens moeite om dit nummer niet door te spelen bij het beluisteren van de EP, maar live werd geheel Subs-gewijs tot een hoger niveau getild. Verwacht in de toekomst trouwens nog meer materiaal, want “Hammerang” is een nevenproject van beide partijen.
Na nog wat ouder materiaal kwam de apotheose, “Fuck like a beast”, opnieuw in samenwerking met Younes Faltakh. Voor de gelegenheid had de zanger de tijd genomen zich even om te kleden: van een weinig verhullende string naar een vleeskleurig Borat-pakje – en hij leek zich nog te amuseren ook! De gitaren gingen aan de kant en het publiek werd getrakteerd op licht- en geluidsshow die volgens ons geen enkele epilepsiepatiënt kan overleefd hebben, en waarbij alle aanwezige gasten nog even het podium opkwamen om de live freak show te bezegelen. En dat bedoelen we op een goede manier, geloof me. £
‘Imperium’ werd gereleased uit liefde voor het vak en uit respect voor elkaars muziek. Alle gastmuzikanten geven hun eigen touch aan de nummers waar zij verantwoordelijk voor zijn, wat een bonte mengeling van invloeden en stijlen teweegbrengt. Rode draad doorheen de EP en vooral de liveshow blijven nog steeds de immer klinkende gitaarriffs, hier en daar aangevuld met opzwepende synths. Wie een exemplaar van ‘Imperium’ bemachtigd heeft: koesteren, al was het maar om het geniale artwork. Dit gezegd zijnde, Drums Are For Parades blijft verbazen maar vooral ook amuseren, en dat doen ze goed!
Organisatie: Democrazy i.s.m. Music Mania en Handelsbeurs, Gent
Het is erg lang behoorlijk stil geweest rond onze favoriete Welshe band. Hoewel de Manic Street Preachers regelmatig met nieuw materiaal op de proppen kwamen, is het is vooral hun sterke live reputatie die ze in onze contreien niet echt onderhielden . Hun allerlaatste zaalshow in ons land dateert al van in 2002, toen ze de AB moeiteloos deden vollopen. Lokeren was dan weer in 2009 getuige van een schitterend festivaloptreden tijdens hun tiendaagse feesten. In het kader van de ‘International Treasures Tour’ werd deze keer ook ons landje niet vergeten. Vreemd dat een band met een dergelijke status ‘slechts’ de Trix deed vollopen. Wij hadden een grotere stormloop verwacht en zagen de Manic Street Preachers toch een grotere zaal uitverkopen.
Maar we klagen niet, de Trix is een erg leuke zaal vooral omdat je vrijwel overal visueel een erg goed zicht hebt op het podium. Daartegenover staat helaas de matige klank in het akoestiekarme ‘Hof Ter Lo’.
Even na half negen mocht de Brusselse/Leuvense band Willow het publiek opwarmen met songs uit hun debuutplaat: ‘We The Young’. Met een sound die verdacht veel gelijkenissen vertoonde met bands zoals White Lies en vooral Bloc Party wisten ze het publiek toch een halfuurtje te boeien. Alle handjes gingen netjes op elkaar toen aan het einde ‘De Afrekening’ hit: “We Walk Alone” werd gespeeld.
Het podium werd aangekleed met wat vreemde, kitscherige attributen. De Manics Street Preachers waren er klaar voor en wij ook. De doorbraaksingle: “Motorcycle Emptiness” knalde door de boxen en zorgde voor een wervelende start. Wat een nummer om mee te openen! Zeer opvallend was dat hun live sound bijna hetzelfde klonk als op plaat. Daarvoor moest er echter heel wat bombast van o.m. strijkers in de mix gepompt worden en werd het trio Bradfield/Wire/Moore bijgestaan door een extra gitarist. De erg jonge live-gitarist Wayne Murray kweet zich trouwens bijzonder goed van zijn taak want hij nam wel erg veel gitaarpartijen over van frontman James Dean Bradfield. Deze kon zich dan wat vaker concentreren op de zanglijnen, iets wat hij nog steeds doet met volle overtuiging en met een relevante stemvastheid.
Ruim 90 minuten volgden de songs (“Tonight It’s Only Singles”) in een rekestrak tempo elkaar op. Tijd om naar adem te happen kregen we niet. Niet alle uitgebrachte singles werden ook echte hits, doch het blijft bewonderenswaardig dat de MSP in de voorbije twintig jaar zoveel mooie, pakkende en vooral melodieuze songs bij elkaar hebben geschreven.
Uit de 10 studioalbums heeft zo iedereen wel zijn favorieten maar met deze uitgebreide bloemlezing van 23 songs kwam iedereen aan z’n trekken.
Persoonlijk vond ik vooral de bombastische songs en hits zoals: “Tsunami”, “A Design For Life”, “From Despair To Where”, “Everything Must Go” en afsluiter en meezinger “If You Tolerate This Your Children Will Be Next” fenomenaal sterk gebracht. Het samenspel tussen frontman James Bradfield en de excentrieke glamboy en bassist Nicky Wire was speels en erg aanstekelijk.
Bissen doen de Manic Street Preachers al een tijdje niet meer, maar na “If You Tolerate…”, was iedereen voldaan en kon met een verhoogde adrenalinespiegel terug huiswaarts keren. De Manic Street Preachers bewezen nog steeds een degelijke live band te zijn die hun fans vol overgave en vrij van slijtage nog steeds een zorgeloze rockavond kunnen bezorgen. “You Love Us”??.....Yes, we do!!
Setlist:
*Motorcycle Emptiness *Your Love Alone Is Not Enough *Ocean Spray *Love’s Sweet Exile *(It’s Not War) Just The End Of Love *The Everlasting *Found That Soul *Suicide Is Painless (Theme From Mash) *The Love Of Richard Nixon *Revol *Tsunami *A Design For Life *From Despair To Where *You Love Us *There By The Grace Of God *Autumnsong *Everything Must Go *This Is The Day *You Stole The Sun From My Heart *Some Kind Of Nothingness *Little Baby Nothing *Motown Junk *If You Tolerate This Your Children Will Be Next
Video http://youtu.be/MdaczgvhkEw?hd=1
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/manic-street-preachers-21-04-2012/
Organisatie: Trix, Antwerpen
De Sea Of Bees is het muzikaal project van Julie Ann Baenziger (kortweg Jules genaamd). De bezige bij speelde zowat alles zelf in op de 2 platen ‘Songs for the ravens’ en de pas verschenen ‘Orangefarben’. Om de recente cd wat meer armslag te kunnen bieden is ze met twee andere leden (drummer – gitariste) en met haar vriend op tour getrokken. Ze verdient de airplay, want de Californische brengt dromerige , licht verteerbare indiefolk met een countrykantje, die fris, aanstekelijk en gevoelig klinken . Haar warme melancholische zang en de fijne arrangementen doen ergens denken aan Edi Brickell, Fairground Attraction, Sparklehorse en Grandaddy. Haar zang wordt mooi ondersteund door de gitariste. Die harmonieuze samenzang en de onderhouden sound doen letterlijk wegdromen naar ‘de bloemetjes en de bijtjes’. We werden door luistersongs als “Strikefoot”, “Sidepain”, “Girl”, “Gnomes”, “Marmalade” en John Denver’s “Leaving on a jet plane” een klein uur in de ‘open velden’ meegevoerd. De openhartige lady zorgde voor een intense band met haar publiek . Spijtig dat maar een handvol mensen dit meemaakten in de kleine Witloof Bar …
Support was Lylac , het folky chanson duo Amaury Massion en Thecle Joussaud; uit het Brusselse , die een handvol indringende songs speelden op akoestische gitaar en cello. De heldere zang droeg het innemende materiaal en na de EP kunnen we in mei het debuut ‘By a tree’ verwachten …
Organisatie: Botanique, Brussel
Of Montreal, de groep uit Athens, Georgia heeft al elf cd’s uit in een kleine vijftien jaar tijd. Ze brengen geen reguliere pop, en zweven (letterlijk) ergens tussen indie, neopsychedelica, glamrock en experimental r&b. Ze stralen sfeertjes uit van Sgt Pepper de Beatles, P-funk Funkadelic, de oude Bowie, Prince en linken het aan de stijl van Alfa Beat en de Scissor Sisters.
Barnes en de zijnen , met 8 op het podium , zijn niet vies van die P-funk outfits, glamrockpakjes en psychedelische vloeistofdia’s. Wisselende felle en zachte spotlights, flitsende en flashy kleurtjes, stroboscoops , acts en gekke danspasjes worden toegevoegd. FeelgoodMusicParty! Druk, zwevend, kitsch, ongewoon en ongrijpbaar …
Dromerige, aanstekelijke tracks vol muzikale ideetjes, stijlvariaties en onverwachtse wendingen . ‘Manic Energy’ omschrijft Barnes het .
Het leuke gezelschap verwacht van ons ietwat té veel inspanning , maar OK de fans zijn ervoor te vinden en houden van de partychaos , de verrassende wendingen en de dosis avontuur. Het spelplezier droop er van af. Het recente ‘Paralytic stalks’ mag dan nog op het voorplan treden, soms maakten ze van de songs een langgerekte jam . “Gelid ascent” en “Spiteful intervention” openden de set. Het publiek zweepten ze op om niet te verzuipen in de muzikale potpourri, en in die ‘muzikale’ oefening slaagden oude songs “We will committ wolf murder” en het vroeger verschenen “Non pareil of wisdom “ . Barnes wenst nu net dat je houdt van dit druk ‘freewheeling’ luistervoer die naar het eind volledig overhelde naar de ‘80s New Romantic van een Duran Duran , Bow wow wow en Dead or Alive .
Een band vol verrassende wendingen . Wat kan het leven mooi zijn bij Of Montreal …
Opwarmers waren Yip Deceiver en Recorders , twee bands die mee op tour zijn met Of Montréal . Yip Deceiver liet heel wat electrodiscokitsch en psychedelische tunes horen in een rockend randje en Recorders, een duo , gaven een pré party met hun electrorock, die nu net een psychedelisch randje had .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-montreal-21-04-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel
Les Paradis Artificiels 2012 – Chinese Man – Peuple de l’herbe – Method man - Nneka
Les Paradis Artificiels is een tiendaags muziekfestival dat doorgaat net over de Franse grens in Lille. Verschillende culturele organisaties werken er samen om op diverse locaties zoals Le Zénith, le Splendid et L'Aéronef een overzicht te geven van het beste wat het hedendaagse muzieklandschap te bieden heeft . Op de diverse affiche staan naast heel wat interessante headlines ook een pak opkomende talent. Alle muzikale stijlen krijgen een plek tijdens dit 10-daags muziekfeest.
Dit alles maakt dat het festival over de afgelopen zes jaar een uitstekende reputatie wist op te bouwen als 'ontdek' festival, eentje waar je ontgonnen talent aan het werk kon zien net voor de grote doorbraak. Op 20 april stonden er in de Zénith toch enkele echt grote namen op het programma. Ok, opener Hollie Cook is misschien nog niet zo bekend, en stond voor mij te vroeg op de affiche om te kunnen checken, maar de rest van de avond voorspelde heel wat goeds. Achtereenvolgens Ky-Mani Marley, Nneka, Method Man, Le Peuple de L'Herbe en als klap op de vuurpijl Chinese Man.
Maar beginnen deden we dus met een telg van de omvangrijke muzikale Marley familie, de 10e zoon van reggae grootmeester Bob, Ky-Mani Marley. De man werd bijgestaan door een klassiek reggae ensemble plus live sax en achtergrondzangeres. Hij brengt een mix van eigen nummers en echte onverwoestbare klassiekers. Dat was nog maar eens te merken telkens nummers als "Lively up Yourself ", "Is this Love", "I Shot the Sheriff" en "One Love" werden ingezet. Door heel het publiek gekend en luid meegezongen. "Is this Love" werd zelfs door het publiek zelf vocaal ingezet, iets wat de band zeker wist te appreciëren. Ky-Mani en zijn troepen speelden een loepzuivere maar ook zeer klassieke reggae show, desalniettemin niets op aan te merken.
Dan was het de beurt aan Nneka. Deze Duits-Nigeriaanse brengt een mix van hip-hop en reggae en speelde reeds in het voorprogramma van artiesten als Sean Paul, Lenny Kravitz en Lauryn Hill en staat regelmatig op het podium in ons land. Haar derde plaat ‘Soul Is Heavy’ klinkt misschien wat volwassener en ook live doet ze vaak politiek geëngageerde uitspraken over de toestand in haar vaderland en Afrika in het algemeen. Ook in haar muziek schemert deze boodschap door in nummers als "Africans" en "V.I.P." Live brengt ze op een energieke manier oprechte, mystieke songs. Afrikaanse pop met een ziel en een zijdezachte stem. "Shining star" en "Soul is Heavy" klonken goed en het publiek in Lille was duidelijk in vorm. Ook de grote hit "Heartbeat" mocht niet op het appèl ontbreken maar dan, op z'n hoogtepunt, zat de set van Nneka er plots al op. Akkoord, er stonden nog wat groepen op de affiche maar nog enkele nummers van deze prachtige dame hadden zeker en vast gemogen.
Vervolgens kregen we een lekker vette hip hop set voorgeschoteld door Method Man. We kennen de man natuurlijk als lid van Wu-Tang Clan maar ook z'n solo werk mag er zeker zijn. Live werd de Amerikaanse rapper bijgestaan door een compagnon de route en een man achter de draaitafels. De set werd een mix van eigen nummers, het publiek bespelen in het frans, moddervette hiphop beats en enkele bekende tunes van de band waar hij naam mee maakte, Wu-Tang Clan. Zowel publiek als artiesten waren duidelijk tevreden over de verloop van het optreden en iedereen werd dan ook uitvoerig bedankt.
Gevestige waarde Le Peuple de l'Herbe is al sinds 1997 op de baan maar vervelen doet de Franse band bijna nooit. De laatste albums waren misschien wat minder maar live maakt de groep dat meestal ruimschoots goed. Ook in Lille schoten ze meteen uit de startblokken. Met hun mix van hiphop, reggae dub en drum’n’bass trekt Le Peuple de L'Herbe volledig de feest kaart. Maar eerlijk is eerlijk, het was enkele jaren geleden dat ik de band live aan het werk zag en ze zijn onderweg toch wat van hun pluimen verloren. De set, bestaande uit een mix van oud en nieuw werk, ging te veel op en neer. De MC's kunnen niet altijd overtuigen en sommige songs klinken hard en bijna puur elektronisch. Toch maakt de trompet van N'Zeng nog steeds veel goed. Telkens de man invalt worden songs naar een hoger niveau getild en gaat de massa net iets harder dansen. Hun explosieve cocktail smaakte zo net zoet genoeg..
Top of the bill was het Franse triphop collectief Chinese Man. Hip hop, funk, dub, afro-beat, reggae, jazz,… de mannen achter de laptops, draaitafels en elektronica mixen het live allemaal door elkaar en zorgen voor een aanstekelijke dansbare vintage sound. Bijgestaan door enkele MC's was de set voornamelijk opgebouwd rond songs uit het laatste album Racing with the Sun. Maar daar hebben wij helemaal niets op tegen. "One Past", "In my Room" en "Racing wit the Sun" klonken . De band stoomde verder door hits als "Le Pudding a l'Arsenic", "Miss Chang", "Jumpin' In Havana" en "I've got that Tune". Meer dan genoeg om de zaal volledig uit z'n dak te doen gaan. Afsluiten deden ze met de zware tha trikaz dub-remix van "Miss Chang". 'Going out with a bang' heet zoiets. Terwijl het publiek nog stond te bekomen zat deze geslaagde muziek avond er helaas op. Vijf optredens voor de prijs van één en bovendien echt enkele goede shows gezien, Les Paradis Artificiels is alvast één fan rijker!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-paradis-artificiels-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Het is duidelijk dat Mr. Scruff in ons landje de laatste jaren aan populariteit heeft gewonnen. Drie uiterst geslaagde Democrazy-edities in Gent in 2009, 2010 en 2011 zullen hier ongetwijfeld toe bijgedragen hebben. ‘Dé nieuwe sensatie’ hoorde ik wel eens vertellen van mensen die hem nog niet eerder kenden. Een sensatie zal hij altijd zijn, maar van nieuw is al lang geen sprake meer. Andrew Carthy startte zijn dj-carrière begin jaren negentig op Sunset Radio in Manchester en al gauw kwam deze in een stroomversnelling terecht sinds hij midden jaren negentig door DJ Food geïntroduceerd werd op het gerenommeerde Ninja Tune label.
Naast marathon-DJ staat hij ook bekend als cartoonist, tea company owner, whale saver en bovenal als producer met een wel heel typische sound waarin altijd een zekere dosis humor zit verwerkt. Scruffy komt niet zomaar een uurtje plaatjes draaien. Nee, als hij komt, draait hij minstens een vijftal uren zelf aan de knoppen met zijn eigen visuals op de achtergrond en gewapend met een zak vol 12-inch en 7-inch vinyl. Voor zijn avond in de Vaartkapoen hebben we alvast onze beste dansschoenen aangetrokken. Wat hij gaat brengen ben je nooit zeker. Wat wel vaststaat is dat hij er elke keer opnieuw een heel vet eclectisch 'feel good-feest' van maakt. En dat werd het ook...
Elke dj-set is anders maar toch bouwt Scruff telkens wat zekerheden in. Starten doet hij altijd met een heel jazzy, downtempo sfeertje. Eenmaal de zaal aan het vollopen is, haalt hij wat meer dansbaar materiaal boven. In zijn sets zit nooit echt een lijn. Aan tien muziekstijlen per uur knalt hij zichzelf door de avond. Zijn stijl kan je omschrijven als funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks
en ook een beetje hip hop. Volgens mij is hij naast Gilles Peterson één van de enigen met zo divers materiaal zo een consistente set kan brengen en een volledige zaal voortdurend in beweging houden. Alles loopt lekker vloeiend door mekaar. Van een 80 BPM reggaeplaatje schakelt hij naadloos over naar 155 BPM future garage track. Dit maakt zijn sets ook zo uniek en zonder twijfel zijn deze swings van soul en funk over house en latin naar dub en reggae een katalysator voor de onvervalste 'happiness' bij het publiek. Nooit krijg je het gevoel dat deze swings fout zijn. Scruff speelt zelden hits, met uitzondering van zijn eigen materiaal dat telkens heel erg wordt gesmaakt door het publiek. Vrijdag konden we zijn “Jazz Potatoe”, “Spandex Man”, “Chicken In a Box” en natuurlijk ook zijn “Get a Move On” en “Pickled Spider” horen. Afsluiten deed hij stipt om 2u.00 met "Music Takes Me Up". Stilletjes hadden we gehoopt dat hij het einduur ruim zou overschrijden. Het publiek schreeuwde dan ook heel terecht naar meer.
We hopen dat Vk* net zoals Democrazy hiervan een jaarlijkse traditie maakt. Brussel kijkt er in ieder geval nu al naar uit.
Wie ook bevangen wil worden door de good vibes van Mr. Scruff , kan deze zomer nog terecht op 'Feest in het Park' in Oudenaarde.
Naar goede gewoonte gooit hij zijn set voor beperkte tijd te grabbel. Download hier de integrale set van vorige vrijdag met de code 'vkvkvk'
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mr.-scurff-20-04-2012/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Soap & Skin (with Ensemble)
Je kunt er niet van uit dat een optreden van de 22 jarige Oostenrijkse Anja Plaschg aka Soap & Skin, toch wel iets heel speciaals is . In haar ‘pop noir’ creëert ze een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; we baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven. Een aanzwellende dreiging, die durft te exploderen naar excorcisme … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
Dat haar gig en performance kippenvel bezorgt is overduidelijk . Inktzwart en Bikkelhard! Sommige momenten waanden we ons in een weerzinwekkende suspense films of als in de huidige zondagavond toptv series op 2BE of VT4 met ‘Fringe’ en ‘Terminator - the Sarah Connor Chronicles’ . Blij dat we af en toe eens naar adem kunnen snakken en er tikkeltje opluchting kan heersen …
Een perfectioniste is het getalenteerde, schuchtere, maar geëmotioneerde wonderkind. Haar set was net als twee jaar terug even pakkend als heftig! Zelf legde ze zich toe op haar geweldige stem, haar gevoelig en treurig pianospel en op haar laptopgeluiden van donkere, dreigende soundscapes en logge, lome, diep dreunende en neurotische synthbeats. Het Ensemble vulde aan met violen, cello, trompet, contrabas en met de zus van … als backing vocaliste.
Een melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, die elan kreeg door de schaars gekleurde spotlights, de lange zwarte cape van Plaschg en de zwarte tenues van de bandleden.
Af en toe gunde ze haar publiek een blik en hoorden we een mompelend dankjewel om nét dat hardnekkige spanningsveld wat draaglijker te maken . Ze misstaat niet als actrice, die haar act zeggingskracht biedt door de handbewegingen en het gejaagd heen – en weer geloop.
Een veld van melodieuze schoonheid, dreigende spanning en apocalyptische taferelen … een wondere en bevreemdende leefwereld van bijna twee uur uit haar cd’s ‘Lovetune for Vacuum’/’Marche funebre’ EP en de pas verschenen ‘Arrow’.
Eerst werden we overdonderd door krachtige onheilspellende beats en basses van “Deathmental” om dan enkele fijne, breekbare composities te horen, “Craddlesong” , “Cynthia” en “Extinguish me” . Beeldend was de uitvoering van het onrustige “Big hands nails down” die door een mistige trompet de doom van Sunn O))) deed opborrelen .
Continu werd het publiek geprikkeld en heen en weer geslingerd , van een ingenomen “Surrounded”, naar de paranoia van “Thanatos”, die diep ons lichaam kerfde met de strijkers, tot de creatieve cover “Voyage voyage” van Desireless .
Tussenin donkere, duistere en gruizige nummers als “Fall foliage”, “The sun”, of het filmisch bezwerende “Meltdown”, die aan de film ‘Unstoppable’ kon gelinkt worden. Verderop was het sobere ingetogen “Lost” een aangenaam rustpunt door de piano, stemmige strijkers en haar puike vocals.
Ze haalt op het eind opnieuw straf uit met “Vater” , een song over de dood van haar vader, vol verrassende wendingen en met ijselijk gegil en angstaanjagende strijkers.
Ze bracht nog een sterke uitgebreide bis; een gemoedelijke “She’s crazy” en “Mr Gaunt pt 1000” wisselde ze af met snijdende versies van “Marche funèbre” en “Sugarbread”. En de twee covers die ze toevoegde, de V.U. “Pale blue eyes” en The Doors’ “The end”, werden op originele wijze aangepakt en opnieuw bewerkt; als een ratelende slag kronkelde ze rond de toetsen; twijfel en onzekerheid fungeerden als pepersaus en een declamerende Patti Smith was hier niet veraf!
Een adembenemende performance die gevoeligheid, emotionaliteit letterlijk kruisigt aan angst en kwelling !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Zweden zijn al toe aan hun vierde cd . Ze hebben intussen het evenwicht gevonden tussen EBM en de electrowave als je er de acht songs op nahoudt . De drumcomputer gaat beheerst te werk ; de repetitief slepende ritmes en een dreunende bas intrigeren het best op “Sleeping fury”, “Rip me” , “Bring it back” en “Stranger stranger “ . “Pyre” toont een kwintet van z’n donkerste kant.
Agent Side Grinder heeft al bij al een consistent album uit , die niet omheen een Front 242 en Kraftwerk heen kan , maar erin slaagt de wave levendig te houden!
http://www.agentsidegrinder.com
Balimurphy is terug na vier jaar . Ze hebben intussen heel wat muzikale ervaring en inspiratie opgedaan na ‘Poussière’ (2008). Muzikale horizonten verkennen, die hen op hun vierde album terugbrengt naar de kern van het Franse chanson en Brel en Bashung doen opborrelen!
In de twaalf composities kun je niet omheen deze invloed , balancerend tussen pop, vaudeville, folk en blues door de sfeervolle benadering en de kenmerkende stem van Cédric Van Caillie. Balimurphy wordt sterk ontvangen bij onze Franstalige vrienden!
http://www.myspace.com/balimurphy
Wie houdt van folktronica zal zeker te vinden zijn voor deze fijne EP ‘There was a time’ van het éénnvrouwsavontuur, Paper Fox aka Rein (De Paepe) uit Gent .
Ze brengt spaarzaam begeleide, dromerige songs, die knisperende elektronica geluiden bevatten, en een melancholische ondertoon hebben . Trippende melodieën op z’n Ruby’s en Fever Ray, die ruimte wensen te laten wat hen tot de verbeelding sprekende nummers maakt . Fluisterpop van een beloftevol artieste voor wie voorgenoemde bands kruist met The Go Find, Marble Sounds en Postal service .
http://www.paperfoxmusic.com
We houden wel van het intens broeierige materiaal van Venturo, het kwartet uit Diest/Scherpenheuvel . De songs hebben een zorgvuldig opbouwend karakter, en een mooi overtuigend samenspel van gitaar/bas en drums. Sfeervol pakkend en niet vies van lichte explosies .
De groep manifesteert zich binnen de postrock en refereert nauw aan Karate , Slint en doet oudere ,doorwinterde bands in het genre als God Machine, Motorpsycho en Mogwai opborrelen . Vijf sjieke songs horen we, die met het uitgesponnen “Washing time” sterk van zich afbijten en sterk de EP besluiten!
http://www.venturomusic.net
Nederlands 
Français 
