Roots & Roses Festival 2012 - Wat een heerlijk en sympathiek festivalletje
Roots & Roses Festival 2012
Het was weer verlangen naar het met voorsprong sympathiekste festivalletje in België. Voor een appel en een ei drink je lokale bieren, eet je gezond uit alle windstreken en geniet je vooral van wat de ‘rok en rool’ te bieden heeft. Na een stuk verse mattentaart, gebakken door de plaatselijke moederkens, schoot het gedoe uit de startblokken. De wei was een modderige brij…
Mama Rosin: Een stel knapen uit Zwitserland die in het Frans een mix van rock, punk, blues brengt. Zéér originele bezetting: Gitaar, drum en trekzak. Doet in de verte wat denken aan Eugene Edwards van 16 Horsepower, maar dan zonder dat religieuze gezeik. Super sympathieke gasten die zichzelf kunnen relativeren en de humor ervan inzien. Waardige openers. Live uitstekende reputatie, op CD minder geslaagd. Je moet ze zien dus…
Romano Nervoso: In tegenstelling tot de openers denken deze spaghtettigasten uit La Louvière dat ze wel origineel zijn en het warm water hebben uitgevonden. In het begin is dit zootje ongeregeld met hun stedelijke garage-punk leuk om naar te zien en luisteren, maar al ras heb je het gehad met hun betere jatwerk. Iets te veel ‘been there, seen that’. Vergeet maar die internationale doorbraak. Met een nepbonten mantel en een geschminkt oog kom je er niet.
Lewis Floyd Henry: Deze Jimi-kloon bedient op zijn eentje zijn zessnaar, met de-octaver, een snaredrum, een basdrum en een ‘mulleschuiver’, ook mondharmonica genaamd, en heeft een niet te onderschatten soulvolle stem. Deze duidelijk overgetalenteerde duizendpoot brengt een heerlijke mix van rock, blues en psychedelica, kan heel goed ad fundum drinken maar maakt nog te veel schoonheids- en slordigheidsfoutjes. Spectaculair en aangenaam in een of ander metrostation, toch iets te licht bevonden voor dit mooie festival. Henry is wel een durver, maar daar zal de drank ongetwijfeld voor iets tussen zitten. De Moinette kwam uit zijn neusgaten… What a shame!
Ben Caplan and the casual smokers: Ben had twee schoonheden mee die contrabasten en violeerden, waarvan hij trouwens bij wijze van grap beweerde dat hij ze ergens had opgevist uit een of andere goot, maar trok vooral met zijn Marxbaard en zijn indie-folkmuziek de volle aandacht. Zijn diepe stem doet denken aan de schuurpapieren Tom Waits. Caplan moet het hebben van sing-a-long toestanden, en krijgt de tent gedwee met zich mee. Vooral is hij volbloed tweeling van onze held Tom van Admiral Freebee. Ideaal voor Cactus, en vooral hoger op de affiche.
Bob en Lisa: Dit tweetal doet het even zonder hun allesverbrandende en energieke Bellrays en keren terug naar hun eerder akoestische soulvolle stadsblues. Wat een stem heeft die Lisa. En ik blijf erbij: Dat vrouwmens heeft meer soul in haar linker kleine teen dan alle Tina Turners en Janice Joplins samen. Kippenvel troef, maar als we echt mochten kiezen, geef ons dan maar de vertrouwde versie …
The Legendary Shack Shakers: Deze Nashvilles zijn niet bepaald pussies en maken je meteen knettergek. De betere vernieuwde rockabilly, power troef en als zanger een van de grootste performers die ik al heb gezien. Een ware David Byrne op speed die op zijn harmonica blaast als was het dat hij er doodleuk mee geboren is. Wat een contrabassist, (kersverse) gitarist en drummer. Wat kan de duivel toch goed zijn! “Ichabod” en “Iron Lung Umpa” behoren nu al mijn definitieve favorieten. Nu al wéér een hoogtepunt en …de rest moet nog komen! Straks nog in den Trix in A’pen! Gaat dat zien! Gaat dat zien!
Dan Sartain: Ieder festival heeft recht op zijn miskleunen. Dan, laat de ‘one two trees’ maar over aan de Ramones.
The Fleshtones: Deze leuke ouwe knarren zijn al een vijfendertig jaar op toer, brengen met ongelofelijk veel plezier en energie swingende punk en garagerock op een surfplank, maar moeten meer dan dringend af van die onnozele Status Quo-eske ganzenpasjes en andere dansjes. Heren Fleshtones, op die manier degraderen jullie zichzelf en jullie muziek tot een veredeld balorkest, en dat kan toch niet de bedoeling zijn? Of wel?
El Fish
Steven Debruyn trakteerde ons met Roland vorig jaar nog op een lauw en vooral geïmproviseerd concert. Hij blies met zijn partner in crime Filip Casteels het bijna mythische El Fish uit de jaren 90 weer leven in en toonde onlangs in de AB dat ze tot de betere muzikanten behoren op dit zakdoekje, ook België genaamd.
En verbluffen deden ze opnieuw op Roots. Zeer aanstekelijk, opzwepend : Een mondharmonicaspeler met wereldklasse, een uitzonderlijke gitarist, twee drums, elektronica en een handvol bluesakkoorden: Meer is niet nodig om een tent te doen ontploffen. “Hangingover”, “Looking for you”, “Allright” zijn maar enkele hoogtepunten. Ruben Block weet waar hij zijn mosterd haalt.
The Experimental Tropic Blues Band
Met Jon Spencer als producer speelden deze Luikenaars met internationale uitstraling een dijk van een concert. ‘The best burger, doddamn blues’: Hun songtitels zijn een gebalde samenvatting van hun muziek. TETBB maakt van Roots ’n Roses een topfestival. België bruist van het talent en Schauvlieghe kan de pot op.
The Jon Spencer Blues Explosion
Na het sterke optreden van 'The Experimental Tropic Blues Band', vol overgave drijvend op het enthousiasme van het thuisvoordeel, en El Fish, misschien wel muzikaal de beste band op de affiche met een ronduit fantastische Steven De Bruyn op mondharmonica en Filip Casteels op gitaar, kregen we het hoofdgerecht geserveerd: The Jon Spencer Blues Explosion !
Dit weliswaar met een ietwat valse start. Terwijl El Fish er nog enkele bisnummers tegenaan gooide stond Jon Spencer al van jetje te geven op het 'Roses' podium en dit met een voor één derde gevulde tent...
Niet getreurd! Voor wie traditionele 3- akkoorden blues verwachtte was het toch even schrikken. Eénmaal op kruissnelheid walste het trio het publiek plat met een aanéénrijging van de vuigste riffs , de smerigste vocale uithalen en hopen Rock 'n' Roll attitude .
De super energieke grootstad ' Trash 'n' Roll' van de 'Blues Explosion' deed zijn werk en maakte duidelijk waarom 'Jon Spencer' de waardige hoofdact was van een wederom schitterende uitgave van dit festival... En dan was het voorbij. Het publiek achterlatend, hongerig naar méér .
Thank you and good Night …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-and-roses-festival-2012/
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Over de muzikale carrière van Anneke Van Giersbergen kun je ondertussen al een lijvig werkstuk maken. Wij houden het in deze review bij het (misschien wel belangrijkste) gegeven dat deze Nederlandse dame dertien jaar frontvrouw was bij het fijne metalcollectief The Gathering.
‘Everyting Is Changing’ is de eerste soloplaat onder haar eigen naam (ze maakte voorheen wel al enkele poppy albums onder de bandnaam Agua De Annique) en die zal zeker gesmaakt worden door fans van haar eerste band.
De twaalf songs kun je allemaal in de rockhoek situeren want we horen verschillende energieke nummers vol stevige riffs. Opvallend is dat de meeste tracks zeer catchy klinken. Voeg daarbij de uitmuntende stem van Anneke en een zeer goeie productie (gedaan door Portugees Daniel Cardoso) en je hebt een prima album!
Het is moeilijk om een paar toptracks naar voor te schuiven want de hele plaat klinkt gewoon goed en kent geen inzinkingen. Adepten van The Gathering mogen terecht blij zijn met deze ‘Everything Is Changing’.
Wie een plaat van Marvin Lee Aday oftewel Meat Loaf koopt, weet eigenlijk op voorhand al waaraan hij of zij zich kan verwachten: ietwat gedateerde hardrock met een hoofdrol voor de theatrale, pompeuze stem van de bijna 65-jarige, corpulente zanger. In het verleden bracht de man enkele wereldbekende albums uit (en dan hebben we het uiteraard over de ‘Bat Out Of Hell’-trilogie) en was hij verantwoordelijk voor rockhits als “Paradise by the Dashboard Light” en “I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That)”. Belangrijke kanttekening is dat Meat Loaf steeds omringd werd door een sterk team van songschrijvers waaronder vooral Jim Steinman maar eveneens mensen als Bon Jovi, Justine Hawkins en Eric Sean Nally.
Ook op deze plaat laat hij zich opnieuw omringen door verschillende gastcomponisten. Jammer genoeg blijken deze gasten niet van eenzelfde kwaliteit als hun voorgangers.
‘Hell In A Handbasket’ is daardoor een zeer onevenwichtig album met slechts op het begin van de plaat enkele leuke composities. Zo kunnen de eerste drie songs (single “All Of Me”, “The Giving Tree” en “Live Or Die”) ons best bekoren. Jammer genoeg horen we nadien enkele nummers waar onze tenen flink begonnen te krullen. “Blue Sky/Mad Mad World/The Good God is A Woman and She Don’t Like Ugly” kent een verschrikkelijke bijdrage van gastrapper Chuck. De cover “California Dreamin’” met een bijdrage van zangeres Patti Russo doet dan weer vooral heel hard verlangen naar het origineel. Ook de rest van de songs weet het niveau van de eerste tracks niet te halen. De stem van Meat Loaf overstijgt wel nog altijd het niveau van veel jongere collega’s maar compositorisch is ‘Hell In A Handbasket’ duidelijk geen hoogvlieger...
Wie houdt van posthardcore-bands uit de jaren negentig (denk aan Quicksand, Melvins en andere Jesus Lizards), moet absoluut naar We’ll Go Machete luisteren. Het betreft hier een band uit Austin, Texas die met ‘Six Plus Ten’ een eerste album uitbrengt. Eigenlijk betreft het hier een combinatie van twee platen: een titelloze EP (met zes tracks) die in 2009 enkel via het internet werd uitgebracht én ‘Strong Drunk Hands’, tien nummers die in de loop van 2011 werden opgenomen door producer Matt Smith. We’ll Go Machete is duidelijk geïnspireerd door bands als Quicksand, Shellac, Big Black, Drive Like Jehu en At The Drive In maar voegt duidelijk een eigen toets aan het geheel. Net als hun grote voorbeelden trekt het viertal alle registers open maar men legt daarbij iets meer de klemtoon op melodie en maakt zijsprongetjes naar andere muziekgenres (zoals mathrock, noise en postpunk). De band bestaat trouwens uit een zeer opmerkelijke zanger die net de juiste dosis angst en nervositeit in zijn stem stopt en een zeer solide ritmesectie die zorgt voor een stevige fond. Een pluim voor Stressed Sumo Records (waarvan de eigenaar Neil Cooper van een zekere band Therapy? is) dat zij deze Amerikanen op de kop wisten te tikken.
Gauntlet Hair is een debuterend tweetal uit Denver , die komen aandraven met een leuke plaat. Indiepsychedelische pop , die veel echo, galm , feedback en noise bevat , niet vies van wat lofi, wave en surf . Nergens gaan ze uit de bocht , en houden ze het uitermate beheerst. Het duo nestelt zich een weg tussen de nofi van Wavves, de indiewave van Animal Collective, Yeasayer en MGMT (van de recente cd) .
De twee jonge twintigers Andy R (gitaar/zang) en Craig Nice (drums/sampling) komen de eerste helft met “Keep time”, “Top bunk”, “Mop it up” , “My christ” en “Lights” sterk voor de dag, maar dan slaat de eenvormigheid wat toe . But so what , het is een bandje best de moeite waard om te volgen!
Uit Louisiana komt heel een leuke bende die ergens het midden houdt van Vampire Weekend, Los Campesinos en Architecture In Helsinki . Givers met name.
Indiepop in een swingend jasje , aanstekelijk, gezellig en onbevangen . Poisitive vibes door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Opener “Up , up , up” zet meteen de toon en de verrassende wendingen en stijlen boeien . Halverwege de cd wordt wat vaart terug genomen en horen we broeierige sfeervolle tracks als “In my eyes” en “Atlantic”. “Go out at night , de langste track van wel zeven minuten , bouwt op intrigerende wijze op. Een muzikaal hoogstandje . Ze zijn niet vies van wat experimentjes , maar het blijft beheerst binnen de humeurige sound . Fijne ontdekking dus!
Twee sing/songwriters uit Nashville hebben elkaar gevonden , nl. Joy Williams – John Paul White. Ze brengen stemmige, ingetogen , akoestische country/americana en indiefolk. Een ingetogen sfeer door de akoestische gitaren, sobere pianoklanken en treurige cello, gedragen door de twee stemmen die met elkaar versmelten .
Het duo won onlangs twee Grammy’s met beste de folkplaat en de beste country-act. Ze trokken de aandacht met het nummer “Poison & wine” , dat prominent werd gebruikt in een aflevering van Grey’s Anatomy. De titelsong laat een krachtiger gitaargeluid horen .
We zijn onder de indruk van hun ‘tristesse’ songs , die in hun ontroerend karakter best happy klinken . Puike ontdekking dus!
De cd wordt nog aangevuld met een zestal sober gehouden , ‘ruwe’ (cover) tracks o.m. “Billy jean” , “Dance to me to end of love” en “You are my sunshine”.
Het duo geeft de rootspop alvast een gevoelige , emotionele lading .
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en won al op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht . 16 is ze intussen en ze komt aandraven met een hitgevoelige plaat ; songs van anderen worden origineel aangepakt en herleid tot haar pianospel dito emotievolle stem .
De nummers worden op ontroerende , spannende wijze gespeeld , aangevuld met een eigen nummer “Without a word”.
“Skinny love” van Bon Iver’s Justin Vernon leverde de doorbraak op , maar ook die andere singles “1901 van Phoenix en “People Help The People” van Cherry Ghost zijn meer dan moeite waard . De songs worden uitermate sober gehouden (stem-piano) – of zijn iets breder door strijkersarrangement, synths, soundscapes en een ingehouden percussie .
Het coveraanbod is veelbelovend, o.m. The National’s “Terrible love” en “Shelter van The xx, wat aantoont dat een muziekcarrière haar gegund is .
Het wordt alvast uitkijken naar het volgende album , waar ze meer eigen materiaal zal brengen.
Groezrock 2012 – Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2012
Nog voor het middaguur stond ik al terug op de weide; klaar om een nieuwe lading muziek te ontvangen. En eerste aan de beurt was het RED CITY RADIO uit Oklahoma. Deze mannen spelen volgens de omschrijving een mix van grommende punkrock-emocore met doorklinkende folk-invloeden. Klinkt veelbelovend dus! En deze band was inderdaad niet slecht. Ze brachten niet echt iets vernieuwend qua stijl maar als het goed gebracht is doet dat er niet toe, toch?
MAKE DO AND MEND
De volgende band stond geprogrameerd op de Impericon stage. Op dit podium had ik eerder op het festival nog niet naar bands gaan kijken en mijn eerste indruk was dat het geluid daar niet echt top zat. Toch mocht ik Make do and mend niet missen. Deze jongens weten namelijk iets te maken dat qua stijl wel vernieuwend is. En toch hoor je nog de invloeden…
Zij spelen namelijk een stijl een soort post hardcore zoals ook Hot Water Music dat doet maar dit brengen ze dan rauwer en met hier en daar wat trage, zware stukken. Zij gaan echt voor authenticiteit, originaliteit en passie zoals het Groezrock boekje beschrijft.
SUNPOWER
Sunpower is een band uit Opwijk. Jaja een Belgische band op de Etnies stage. Er werd duchtig gedanst door het publiek op het podium nadat de band het bijna verplicht had. De frontman riep dan ook: “Yeah, that is a punkrock party.” Wat hadden we dan ook verwacht van een mengeling tussen Minor Threat en Dead Kennedys. Dit is hardcore punk zoals ze in de jaren 80 gemaakt werd. Dit bewijst nog maar eens dat een band gerust mag klinken als iets wat eerder al gedaan is zolang het maar met passie gebracht word. Iets wat de mannen van Sunpower wel weten te doen.
THE DANGEROUS SUMMER
Natuurlijk kreeg ik dorst van al dat punkrock geweld en liep dus van de Etnies stage naar de dichtstbijzijnde bar om een biertje te halen. Terwijl ik stand te wachten op mijn bestelling hoorde ik uit de tent van de Impericon stage geluiden die mij heel erg konden bekoren. Ik liep met mijn bestelling in de handen eens lang daar en zag daar The Dangerous Summer spelen. WOW! Dé ontdekking voor mij persoonlijk van Groezrock 2012. Tis altijd tof als je zo op het onverwachts een band te horen krijgt waar je niets van kent en die je toch van de eerste keer weten mee te slepen. Het boekje omschreef ze met ‘Mooie melodieën, diepgravende teksten, intelligente songs, deze jongens hebben het allemaal’. En of dat deze mannen uit Ellicott City het allemaal hadden. Melancholie ten top!! Iets om te onthouden en meer van op te zoeken dus.
THE OLD FIRM CASUALS
Oi! Oi! Hooligans! We waren klaar voor onze portie Oi! Punk. En dit zijproject van Lars Frederikson zou ons dit geven. En of ze dat deden. Blijkbaar had Mr. Frederikson toch nog wat energie over na de ontzettend goeie show met Rancid gisteren avond. Toch oversteeg het voor mij de traditionele Oi! Er werd al eens een gitaar solo door de versterkers gestuurd en ook de bassist nam geregeld te taak van lead zang op zich wat het geheel interessanter maakte.
COBRA SKULLS
Ondertussen stonden de mannen van Cobra skulls zich al op te warmen op de Etnies stage. Het trio dat afkomstig is uit Reno speelt een mengeling tussen rock-a-billy en moderne, intelligente punkrock. Een band die me zeker wist te bekoren ook al was het publiek niet echt actief en was de tent niet overdreven vol.
HOT WATER MUSIC
Hahaa HOT WATER MUSIC!! Dit beloofde goed te worden. Deze alom bekende band van frontmannen Chuck Ragan en Chris Wollard speelt een post hardcore genre dat toch ook hier en daar een jazzy invloedje heeft. Dan vooral op gebied van baslijntjes die soms bijna hemels zijn. Maar wat een lelijke basgitaar die onze heer Jason Black had meegebracht. Afgezien van dit feit was het opnieuw een beestig goede show. Met ook hier en daar een gastzanger uit de backstage. De eerste was niemand minder dan Dave Hause, bekend van Paint it black, The Loved ones en zijn solo werk. Hij nam het nummer “Trusty chords” voor zijn rekening. Dit kon niet mislukken als je weet welke klok van een stem Dave uit zijn keel weet te persen. Een supercoole versie. Ook de frontman van Red City Radio was niet bang om het refrein van “Paper Thin” te komen meebrullen. Dit was met andere woorden een show die zeker het onthouden waard was. En Dave Hause had me weten te overtuigen om Good Riddance te laten voor wat het is en zijn akoestische set eens te gaan bekijken.
THE BRONX
Na een paar nummers Alkaline Trio (waar opnieuw de frontman van Red City Radio kwam meezingen) was het de beurt aan The Bronx. Hier keek ik ook wel naar uit. Garage-rock met wat Hardcore-punk invloeden erin. Dit kan me wel bekoren. En blijkbaar hadden deze jongens al eens op een Groezrock podium gestaan. De frontman Matt Caughthran is namelijk tot over zijn oren verliefd op het Meerhoutse festival. Dit gaat zelfs zover dat hij op het podium een huwelijksaanzoek deed naar Groezrock toe wat best wel grappig was. Ik vond persoonlijk dat er wat veel bindteksten tussen de nummers zaten maar ieder nummer maakte dit meer dan goed. Met krakers als “Heart attack american” en “6 days a week” zetten ze de boel weer in lichterlaaie. Deze jongens spelen cd-kwaliteit.
DAVE HAUSE
Zoals gezegd had Dave Hause me weten te overtuigen om toch eens voet te zetten in de Fender Acoustic stage. Wow wat was het hier gezellig aangekleed. Een grote kroonluchter boven het podium en overal sfeerverlichting zorgden voor de setting. Dave Hause zorgde voor de ideale muziek. Man, wat kan deze jongen zingen!! Hij bracht materiaal van The Loved Ones maar ook nummers van op zijn recent uitgekomen solo plaat. Hij weet als geen ander het publiek te bespelen en te raken met zijn uit het leven gegrepen teksten. Hij krijgt het publiek zelfs zover dat er gecrowdsurft word op een akoestische set. Je merkt echt dat deze jongen graag doet wat hij doet en dat is verdomd goeie muziek spelen en dat recht uit het hart.
7 SECONDS
Groezrock 2012 was het jaar van de oude punk en hardcore bands. En daar mocht 7 seconds ook niet aan ontbreken. Deze mannen brengen energie en wijsheid in korte snelle nummers zonder hun gevoel voor melodie te verliezen. Enige nadeel is dat de mannen toch al wat verouderd zijn en niet meer de jonge knapen zijn van weleer. En dat kan je horen aan frontman Kevin Seconds die nu en dan eens buiten adem is. Maar dit buiten beschouwing is het een coole show vol nostalgische momenten.
GORILLA BISCUITS
En om het rijtje compleet te maken van de oude punk en hardcore bands is hier Gorilla biscuits. Anthony ‘Civ’ Civarelli (onder meer bekend van gelijknamige band CIV) had de zijnen opgetrommeld voor een knallende oldschool straight edge hardcore show. En het resultaat was dan ook al duidelijk van in het begin. Er stond bijna meer volk op het podium dan in de tent met ergens daartussen de muzikanten. Maar het publiek op het podium wisselde snel want het was stagediven, stagediven en nog eens stagediven. Wat een energieke show. Civ had duidelijk de conditie nog in de hand.
CHUCK RAGAN
Ik had de smaak voor de akoestische tent te pakken en probeerde nog een paar nummers van Chuck Ragan mee te pikken. Deze frontman van Hot Water Music heeft al heel wat solowerk uitgebracht. Hij speelt cowboycountry gezongen door zijn zeer zwaar raspende stem. De tent zat dan ook stampvol en binnen geraken was moeilijk. Hij had voor de gelegenheid ook nog een violist en een bassist meegebracht.
REFUSED
De headliner van Groezrock 2012 was het Zweedse refused. De bandleden hebben hun conflicten bijgelegd en zien er gelukkig en vereerd uit dat zij hier de boel mogen afsluiten. De band nam zijn tijd om wat peptalk tussen de nummers te placeren zoals “Don’t you ever let anybody tell you how to live your life. You only get one chance here. This is real. This is not a rehearsal.”
De klassiekers werden er natuurlijk doorgejaagd want nummers zoals “New Noise” en “Refused Are Fucking Dead” slaan je nog altijd voor de kop. Opnieuw een waardige afsluiter voor dag 2 en tevens ook waardige afsluiter van een geslaagd weekend.
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Toegegeven, we zien wel wat radiomakers struikelen over een groepsnaam als Texas Chainsaw Mass Choir, maar ook toen een aantal leden deze band later omdoopten tot het minder tongue-in-cheek White Rabbits bleef het oorverdovend stil op de StuBru’s en Radio 1’s van deze wereld. Met drie albums vol springerige pop onder de arm is het naar New York uitgeweken gezelschap dus goed op weg om het zoveelste goed bewaarde geheim in indieland te worden. Getuigden de eerste twee platen nog van een gezonde fixatie voor grote voorbeelden The Specials en Spoon, met de vorige maand verschenen nieuweling ‘Milk Famous’ maakten White Rabbits de definitieve stap richting een eigen geluid die hen momenteel langs een reeks bescheiden clubs op het Europese vasteland brengt.
In een erg matig gevulde Rotonde van de Brusselse Botanique werden de instrumenten volgens goede DIY traditie door de groepsleden zelf in de juiste plooi gestreken. Geen overbodige luxe trouwens, want de nieuwe single “Heavy Metal” waarmee het zeskoppige gezelschap uiteindelijk aftrapte is zo een nummer waar werkelijk elk detail er toe doet. Met het gelijknamige muziekgenre heeft het niets van doen, wel met een smeltkroes van no wave, punkfunk en psychedelische pop. Neem daarbij nog de ingehouden falsetstem van frontman Stephen Patterson, zelf een hyperkinetische look-alike van Madness opperhoofd Suggs in zijn jonge dagen, en je zat gebeiteld voor een dik uur pop voor meerwaardezoekers die werkelijk geen seconde verveelde.
Live heeft White Rabbits twee of occassioneel zelfs drie gitaristen in de rangen, maar toch kan je de jonge Amerikanen bezwaarlijk een typische gitaargroep noemen. Daarvoor gaan ze conventionele gitaarriedeltjes of Sturm und Drang snarengeweld te bewust uit de weg, en dienen de minutieus afgemeten gitaren enkel om de gaatjes tussen de piano van Patterson en de drumtandem Jamie Levinson en Matt Clark dicht te plamuren. Enkel wanneer Clark de sticks inruilde voor zes snaren tijdens een uitgesponnen versie van het oudje “The Salesman (Tramp Life)” viel de groep even uit haar rol, en leek het podium even te klein voor zoveel jong geweld.
Het publiek zat of stond erbij en keek ernaar, sommigen uit verwondering voor de intensiteit waarmee die jonge gasten de ene na de andere compacte popsong uit hun hoed toverden, anderen uit verveling wachtend op een hit die nooit zou komen. Want voorwaar, met één radiohit op zak zouden wellicht een pak meer deuren open gaan voor White Rabbits. De groep was er al één keer erg dicht bij met het stuiterende “Percussion Gun”, in ’09 goed voor een bescheiden succes in de Alternative Billboard charts, en in een erg bescheiden kring voorlopig de enige cult classic van White Rabbits. Of neem nu het door een droge ritmebox op gang getrokken “Temporary”, wiens onweerstaanbaar baslijntje spontaan solliciteert voor een stekje in de back-catalogue van The Rapture of LCD Soundsystem, en waarvan de temperatuur op een kille lenteavond als afgelopen maandag prompt een paar graden de hoogte in gaat.
Het zestal bedankte de Belgische fans voor hun -zij het karige- opkomst met het nieuwe “Danny Come Inside”, een opzwepende kruisbestuiving tussen punkfunk en experimentele psychopop, en het oudje “Kid On My Shoulders” dat nog steeds duidelijk de calypso handtekening van The Specials draagt.
White Rabbits bewezen vanavond echter dat ze meer dan ooit op eigen benen kunnen staan, nu nog wat dovemansoren aan het radio-firmament wakker schudden en alles komt goed. En nee, toeval bestaat niet, want bovendien heeft Chokri naar verluid nog wat winddichte tentjes te vullen op Pukkelpop.
De avond werd gezellig maar ongevaarlijk op gang getrokken door Another Belgian Band. Nee, I kid you not, in de categorie ‘verzin eens een originele groepsnaam’ heeft dit vijftal al een prijs binnen handbereik. De muziek daarentegen is hooguit charmant te noemen, o.a. dankzij het gebruik van instrumenten met een eerder laag rock’n’roll gehalte zoals klarinet, ukelele, contrabas en klokkenspel. De groep kwam in de Rotonde haar debuut EP voorstellen waarop pop en folk braafjes met elkaar worden verzoend, occasioneel met een uitspatting richting zigeunermuziek, cabaret en chanson. Een tournee langs Belgische en Franse clubs is momenteel hun deel, eeuwige roem bijlange nog niet.
Organisatie: Botanique, Brussel
Groezrock 2012 – Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2012
Het weekend van 28 en 29 april was het weer zover… Het mekka voor de liefhebbers van punk en hardcore in alle vormen en kleuren stelde opnieuw zijn deuren open voor het grote publiek! Groezrock her we Come …
En het beloofde een top-editie te worden. Misschien zelfs een beetje van het goede teveel. Er waren zodanig veel bands die het bekijken waard zijn dat je al over een goede fysieke conditie moet beschikken om van de Main stage naar de Impericon stage te lopen en ondertussen een stop te maken bij de Etnies stage. Het voordeel van zo’n programmatie is dat je veel bands gezien hebt op het einde van het festival. De ‘negatieve kant’ (als dit al negatief kan genoemd worden) is dan echter wel dat je veel van de shows maar half kan meevolgen…
dag 1 – zaterdag 28 april 2012
THE MENZINGERS
The Menzingers staan hier vandaag voor het eerst op Belgisch grondgebied en dan nog wel meteen op de Main stage van Groezrock. De 35 minuten durende show loopt lekker en is gevuld met passionele, melodieuze, eerlijke en gewoon steengoed gemaakte punkrock. Deze mannen spelen namelijk een mengeling tussen Alkaline Trio, Gaslight Anthem, Hot Water Music en andere emotioneel getinte (post-)emocore en punkrock bands. Toch had ik het gevoel dat de show een beetje statish verliep. Maar volgens mij zou dit veel beter geweest zijn mochten The Menzingers op een kleiner podium geboekt staan. Misschien iets om te onthouden naar volgend jaar toe?!
NONE MORE BLACK
Volgende band die geprogrammeerd stond op de Main stage was het uit New Jersey afkomstige None more black. Al wie fan is van Kid dynamite mocht deze show niet missen! Bij het begin kreeg je echter de indruk dat Slayer op het podium stond. Frontman Jason Shevchuck had namelijk 2 stand-in muzikanten meegebracht op gitaar en bas. En deze mannen zagen er nogal metal uit…
De show verliep op hier een beetje stroef. Wat niet wil zeggen dat het slecht was hoor. Maar volgens mij was het opnieuw gelegen aan het grote podium. Want zelfs de zanger haalde ook even aan dat ze het niet gewoon zijn om op zo’n groot podium te spelen. Maar al bij al is en blijft het een toffe band!
BELVEDERE
Belvedere is een band waar ik persoonlijk niet zo veel van ken. Maar een kameraad had me aangeraden om deze Canadese gasten zeker eens te gaan checken. Dus nieuwsgierig als ik ben heb ik dan enkele nummers gaan meepikken van de show van deze mannen. Ze spelen retestrakke, hypermelodieuze en supercatchy punkrock en dit in een sneltempo. Je kan er de jaren 90 zo in terug vinden en hebt meteen zin om een skateboard te nemen en alles aan flarden te skaten. Een band waarvan ik meer moet leren kennen!
OFF WITH THEIR HEADS
Zo ging het verder naar de Etnies stage waar Off with their heads ons verwelkomde met een stevige portie punkrock met de grote P. Ik had deze jongens al eens aan het werk gezien in het voorprogramma van CIV en als ik eerlijk moet zijn hebben ze mij daar een beetje teleur gesteld. Ze waren toen op tournee met slecht 1 gitarist wat het totaal beeld geen goed deed.
Maar vergevingsgezind als ik ben heb ik de jongens een 2e kans gegeven en ben ik dus op Groezrock nog eens gaan kijken. Nu op tour met een twee gitaristen was het inderdaad een heel stuk beter. Ze wisten een goede show neer te zetten waarvan vooral de fans van Banner Pilot en Dear Landlord wel pap van lustten.
REEL BIG FISH
Natuurlijk mocht ook een ska-band van formaat niet ontbreken op Groezrock. De uitverkoren band was met name Reel big fish. Zij combineren ska met pop –punk met een uitgebreide blazer sectie wat leidt tot pop – ska - punkrocksongs met een ultra hoog meezing gehalte.
Deze combinatie leidde ertoe dat het een zeer aanstekelijke show werd die ervoor zorgde dat je als toeschouwer de grootste moeite had om te blijven stilstaan. Er was natuurlijk ook plaats voor wat humor in de set want 1 nummer werd telkens opnieuw gespeeld maar telkens in een andere stijl wat leuke combinaties opleverde. Ook coversongs ontbraken niet bij deze ska-punk bende zoals daar zijn Metallica's “Enter Sandman” en het alom gekende “Brown Eyed Girl” van Van Morrison. Ook de A-Ha cover “Take on me” passeerde de revue wat ik persoonlijk een beetje bij het haar getrokken vond want zowat elke zichzelf respecterende ska band heeft deze cover al eens onder handen genomen. Maar dit even buiten beschouwing gelaten was het een echt feestje!!
BOUNCING SOULS
Bouncing souls mocht natuurlijk ook niet ontbreken op een festival als dit. Bouncing Souls zijn namelijk één van de favoriete bands van het Groezrock publiek, en Groezrock is één van de favoriete festivals van Bouncing Souls. Een combinatie die niet meer mis kon gaan. Met een frontman die een prijs zou moeten krijgen voor meest zachtaardige punkrock zanger aller tijden en een hele resem super-catchy meezingpunkrockclassics onder de arm wisten ze dan ook het Groezrock publiek voor de 5e keer weer maar eens te overtuigen. Met als hoogtepunt van de show ‘True believers’ dat uit volle borst werd meegezongen.
THE GHOST INSIDE
Ontstaan uit de resten van A Dying Dream werd de band eind 2007 opgericht. Nadat ze vorig jaar reeds de Etnies stage op Groezrock in lichterlaaie zetten mochten ze dit nu op een grotere stage overdoen. En daar slaagden ze moeiteloos in, met hun intense metalcore werd de set van het Californische combo fel gesmaakt. Circle- en moshpits waren niet te tellen. Nu ze pas tekenden bij het grote Epitaph label ziet hun toekomst er wel rooskleurig uit.
HEIDEROOSJES
Op de Main stage doemden even later – op de traditionele intro van Urbanus- het zootje ongeregeld van de Heideroosjes op. De Hollanders - aan hun uitgebreide afscheidstournee bezig - hadden er zin in en het publiek duidelijk ook. Openen deden ze met “Tot hier” uit hun laatste wapenfeit ‘Cease-fire’, maar voor de rest was het een ‘greatest hits’ set maar dat kan moeilijk anders met zo'n back catalogue aan klassiekers. “Break the public peace”, “Iedereen is gek”, “Damclub Hooligan” , allemaal passeerden ze de revue. Frontman Marco Roelofs bleek eens te meer een volwaardig volksmenner en loofde organisatie en publiek voor de sfeer en het leuke feestje. Hun vierde en voorlopig laatste passage hier ging niet onopgemerkt voorbij en was een leuke opwarmer voor de grote namen die later op de avond nog moesten komen.
EVERGREEN TERRACE
Evergreen Terrace was de volgende halte. Het combo opende hard en meedogenloos en zanger Andrew Carey toonde zich direct een ware acrobaat door op alle boxen te klauteren en vanuit daar het geheel te leiden. Er was veel variatie in de sound en dat bleek een verademing in al het harde werk dat we reeds gehoord hadden. Hun bijwijlen melodieuze en meeslepende hardcore in combi met de soms rauwe, heavy metalcore kon op heel wat bijval rekenen zodat ze met hun debuut hier goed scoorden. Met af een toe een rake cover in de setlist bleven ze boeien en wonnen ze hier een pak nieuwe zieltjes. Het vijftal ging een klein uur lang op hun elan door en bleek een aangename -nieuwe- verrassing te zijn. (Binnenkort in Trix Antwerpen, 8 juni 2012)
LIFETIME
Voor de volgende band zijn we afgezakt naar de Etnies stage. Daar was het alweer de beurt aan een bende knapen uit New Jersey. Iedereen die aanwezig was bij None more black zal sowieso ook aanwezig geweest zijn bij lifetime aangezien dit de basis-groep is waaruit later Kid Dynamite, Paint It Black en Zero Zero ontstaan zijn. De band speelt melodische hardcore en brachten een toffe, energieke show ondanks het feit dat dit eigenlijk een groep is uit begin jaren 90 en dat de leden toch al van leeftijd beginnen te worden. Ik had graag wat langer gebleven bij deze band maar ondertussen begon op de Main stage Face to face al te soundchecken. Jammer!
FACE TO FACE
De melodieuze punkrock van Face to face moest het pad effenen voor Lagwagon en Rancid later op de avond. De band die eind de jaren '90 de succesvolle periode in het kielzog van Nofx, No Use For a Name en Lagwagon meemaakten kwamen hun nieuw album promoten. Na hun break tussen '04 en '08' is het viertal rond boegbeeld Trevor Keith sinds enkele jaren terug met hun typische ‘oldschool happy punkrock’. Na een kwieke start ging even later de schwung volledig uit het optreden, Keith stoorde zich meermaals aan het te stille meezingen van het publiek en irriteerde zich aan futiliteiten. Raar om zien dat deze veteraan met zoveel ervaring hier niet professioneler mee omging. Met krakers als “Disconnected”, “You've done nothing” en “It's not over” heeft de bende immers genoeg potentieel om de tent op z'n kop te zetten.Net op tijd herpakken ze zich en maken ze er in extremis nog een lekkere melodieuze rockshow van.
THE DILLINGER ESCAPE PLAN
Even later kwam het veelbesproken The Dillinger Escape Plan de bühne. Wellicht één van de meest experimentele bands van de affiche met hun unieke veelzijdige sound. Hun typische mix van hardcore, industrial metal en jazz sloeg ook hier terug gensters en het vijftal werkte zich met veel enthousiasme en bezieling door hun set. De technische passages, ritmewisselingen en catchy zangpartijen van kopstuk Greg Puciato zorgden voor brokken waardoor het er bijwijlen hard aan toeging in de moshpits. “Milk Lizard”, “43% Burnt” en “Farewell, Mona Lisa” mochten niet ontbreken op de playlist en de 'gestoorde chaos sound' die de tent ingestuwd werd , werd zeer goed ontvangen. De 'vreemde eend in de bijt' maakte ook hier z'n sterke livereputatie waar en voerde een uur lang een schitterende show op.
HEAVEN SHALL BURN
Co headliner van de Impericon stage was het Duitse geweld van Heaven Shall Burn. Momenteel één van de grotere spelers in het metalcoregenre of is het deathcore. Feit is dat de hondsbrutale mix van deathmetal en hardcore en de no nonsense attitude van de band inmiddels een grote aanhang vergaard heeft. Ook met hun teksten die een politieke en maatschappelijke geëngageerdheid uitdragen brengen ze een duidelijke en niet mis te verstane boodschap.
Met reeds 6 albums op de teller hebben ze dan ook niet stilgezeten en kunnen ze putten uit enkele absolute knallers. Het was dan ook genieten geblazen van “The weapon they fear”, “Voice of the voiceless” -met schitterende wall of death- en “Endzeit” die zich genadeloos een weg beukten in onze oren. Absoluut hoogtepunt was een zeer heavy en catchy uitvoering van “Black Tears” een cover van Edge Of Sanity. Door de overlappingen met de andere bands konden we slechts een halfuurtje genieten van het viertal maar dat dit een overdonderende performance was zullen we geweten hebben.
HAZEN STREET
Dit was eigenlijk de reden waarom ik naar Groezrock kwam: HAZEN STREET!! Dit is een all-star band die samengesteld is uit enkele ‘anciens’ binnen het genre. De groep bestaat namelijk uit Freddy Cricien and Hoya van het alom bekende New Yorkse Madball. Verder komt ook nog Toby Morse van H2O de troepen vervoegen en dit alles begeleid door het betere drumwerk van Mackie bekend van The Cro-Mags & Bad Brains. Welk genre ze spelen valt moeilijk te omschrijven. Het is een mengeling van pop, punk, rock, hip-hop…”gangsta pop” zoals Freddy Madball het zelf omschreef. Ze hebben 1 full album op hun palmares staan en daarvan hebben ze dan ook bijna elk nummer gespeeld. Volle bak meezingen dus!! Verder kregen we ook te horen dat ze aan het werken zijn aan een nieuwe EP. Dat wordt dus halsreikend uitkijken wanneer deze eraan komt.
LAGWAGON
De Mainstage zat rond half 11 aardig voor de sympathieke geesten van Lagwagon. Nooit voor een grap verlegen en onder aanvoering van de charismatische knuffelbeer Joey Cape knalde de band van meet af aan met een enorme drive doorheen hun set. Starten deden ze met het duo “Kids don't like to share “ en “Violins” uit classic album ‘Hoss’. Stellen ze ooit teleur live... nooit dus, keer op keer show na show is het feesten geblazen, de talloze singalongs en positieve vibe zijn zo kenmerkend voor deze bende. De snelle melodieuze punkrock gaat nooit vervelen en als het even dreigt stil te vallen dollen Cape en gitarist Chris Flippin erop los als de eerste de beste tieners.
Hit na hit worden vakkundig en vol overgave, intensiteit en de nodige dosis humor gebracht en iedereen was het erover eens dat dit weleens het hoogtepunt van het weekend zou kunnen worden! Met 'anthems' “Alien 8” en “May 16” in de slotfase werden alle remmen (nog eens) los gegooid. Afsluiter “Brown eyed girl” , de Van Morrison cover, was zoals steeds de kers op de taart.
RANCID
RANCID…RANCID…RANCID !!! Wordt er gescandeerd … Supercool gewoon. Dit weet je op voorhand dat het niet gaat teleurstellen. Hoe kan het ook anders: Tim Armstrong, Lars Frederiksen en Matt Freeman bulken dan ook van de ervaring en ademen pure punkrock uit. De laatste kaar dat ze in België gespeeld hebben , was in 2003 op het Pukkelpop festival. Daar stond ik als jonge knaap te kijken naar al dit punkrock geweld en ik was direct verkocht.
En ik was blijkbaar niet de enige die uitkeek naar deze show. De tent van de Main stage zat afgeladen vol voor de 1u en 20 minuten durende show. Alle klassiekers van op hun ‘…And out come the wolves’ werden vakkundig gespeeld. En met succes! Het duurde niet lang voor de tent in lichterlaaie stond. De oude bokken hadden er duidelijk zin in en er was zelfs nog plaats voor enkele bisnummers op het einde van de show. Dit was een meer dan geslaagde afsluiter van een dagje Groezrock, gevuld met goede muziek en nu en dan een biertje drinken. Haaa…het leven kan mooi zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2012/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Het nieuwe album van Patrick Watson, ‘Adventures in your own backyard’ was nog niet uit, maar niettemin was het concert van deze sympathieke Canadees uitverkocht.
Het was al even geleden dat we nog iets van Watson gehoord hadden, op de eerste editie van Crossing Border Antwerpen (al van 2009 geleden), was hij een van de hoogtepunten, naast Mumford & Sons die toen net voor de doorbraak stonden. Hij is ondertussen vader van twee kinderen, en combineert nu het gezinsleven in Montreal met een bestaan als muzikant. Pampers verversen was er de laatste jaren ook bij, logisch dus dat hij de titel van zijn nieuwe album dicht bij huis is gaan zoeken.
Als voorprogramma had Watson, stads- en labelgenoten Barr Brothers meegebracht, en dit voorprogramma mocht er zijn: ergens tussen folk en rock, met een inventief gebruik van harp en percussie, en een mooie samenzang van de vier muzikanten.
De Patrick Watson band kwam op in het donker, en Watson zette het concert subtiel in op piano, het publiek meteen betoverend met zijn unieke fluwelen stem. Dit openingsnummer begon heel rustig, mijmerend zelfs, maar kreeg plots een totaal andere wending, met een finale Ennio Morricone waardig. Watson is een heel veelzijdig artiest, naast verstilde ballades in de stijl van Antony en zijn Johnsons, pakt Watson ook heel energiek uit, met nummers die de energie van een Arcade Fire benaderen.
Watson is ondanks het vaderschap, een frivole framboos gebleven, als het concert te serieus of te intiem dreigt te worden, geeft hij graag tegengas, door in een onverstaanbaar Frans onzin te ratelen, of door het concert in een cabareteske richting te sturen. Een concert van Watson is dus altijd voorspelbaar onvoorspelbaar.
Eén van de mooiere momenten vanavond was toen de band besloot om een paar nummers rond een micro te brengen, zodat we op een ‘close harmony’ intermezzo getrakteerd werden. Toen die ene micro viel, bukte Watson zich gewoon, ipv de micro recht te zetten.
Veel nieuwe nummers vanavond, toch kregen we enkele oudjes, zoals het prachtige “Big bird in a small cage”, waarin Watson eerst er serieus naast floot, toen in slappe lacht schoot, maar daarna ongestoord verder ging alsof er niks misgelopen was en het publiek liet meezingen, in een vraag en antwoordspelletje.
Voor de bis mochten de Barr Brothers komen meedoen, en zij gaven een van Watson’s nieuwe nummers een serieuze draai van de bluesgitaar, Jack White waardig.
Tijdens die bis haalde Watson een blinde jonge fan op het podium, die hij ’s namiddags ontmoet had, en de jongen mocht Watson op piano begeleiden. Zijn avond kon niet meer stuk, en de onze eigenlijk ook niet.
Organisatie: Botanique, Brussel
Als voorprogramma kregen we Brusselse indie rock van Hey Yeah!. De bassist droeg een T-shirt van The Clash en dat is altijd een pluspunt. Het kwam nogal traag op gang maar tegen het einde toe brachten ze wel een paar sterke songs, inclusief een verrassende cover van “It’s A Sad Planet” van The Evil Superstars.
Het was alweer van Pukkelpop 2010 geleden dat The Cribs nog eens Het Kanaal waren overgestoken om halt te houden in België. Vreemd genoeg stond dat niet garant voor een massale opkomst in de Botanique. Is het omdat ex-Smiths gitarist Johnny Marr niet meer in de band zit? Of misschien lag het wel aan de timing die wat ongelegen was. Hun laatste worp dateert alweer van 2009 en het nieuwe album ‘In The Belly Of The Brazen Bull’ ligt pas binnen een dikke week in de rekken. Maar afgaande op de nieuwe songs die we te horen kregen zou het album wel eens hoge ogen kunnen gooien!
Opener, en nieuw nummer, “Chi-Town” hakte er stevig in en is een ‘back to the roots’ punksong zoals zanger/gitarist Ryan Jarman ze het liefst heeft. Wat een verschijning trouwens, die Ryan Jarman. Het ex-vriendje van Kate Nash kwam het podium opgelopen in een kapotte jeans, versleten All Stars en een T-shirt met ontblote schouder.
Ze hadden er zin in, na “Chi-Town” volgden “Hey Scenesters!”, “Cheat On Me”, nieuwe single “Come On Be A No One”, “I’m A Realist” en “We Were Aborted”. Stuk voor stuk nummers die je voor je het weet met gebalde vuist aan het meebrullen bent, echte voetbalstadionsongs. Ex Bandlid (en fulltime halfgod) Johnny Marr zei ooit dat The Cribs ‘The brains of The Buzzcocks, the guts of Nirvana and the fizz of The Ramones’ hebben en dat zijn ze, na meer dan 10 jaar, nog steeds niet verloren.
De 3 broertjes Ryan, Ross en Gary Jarman en David Jones, die hen live bijstaat, gingen bijzonder hard te keer op podium (na goed een halve minuut lag Ryan’s microstatief al op de grond), maar dat vertaalde zich niet in een even levendig publiek. Nieuwe nummers als “Jaded Youth” en “Another Number” zijn zeker geen slechte songs maar toch deden ze de aandacht wat verslappen. Gelukkig zetten ze direct daarna een van hun hoogtepunten in: het nummer “Be Safe” waarin Sonic Youth gitarist Lee Renaldo achter hen geprojecteerd werd en The Cribs muzikale begeleiding gaven aan Renaldo’s fantastische spoken word tekst. ‘One of those fucking awful black days/when nothing is pleasing and everything that happens/is an excuse for anger’. Pikzwart, maar oh zo heerlijk.
Hun waarschijnlijk bekendste nummer “Men’s Needs” en “Mirror Kissers” deden publiek eindelijk wakker schudden maar helaas was het toen al zo goed als voorbij. Het zes minuten en een half durende “City Of Bugs” was de goede afsluiter. Geen bisnummers, gewoon een uur lang punk rock volgens het boekje, niks meer, niks minder.
Organisatie: Botanique, Brussel
Kraakpand 2012 - Kraakpand 6.3 – ‘Later with Jools Holland’ in Gent …
Op Kraakpand 6.3 stonden deze keer 5 bands/artiesten geprogrammeerd, met elk hun eigen stijl en muzikale klemtonen. Uniek is de opstelling die refereert aan de ‘Later’s with Jools Holland’. De bands staan allemaal naast elkaar opgesteld in een halve cirkel en spelen afwisselend een vijftal nummers ter kennismaking. De nieuwe Kraakpand(en) werden dit voorjaar aan elkaar gepraat door Helmut Lotti, die bij de vorige editie nog voor een komische noot zorgde door zijn stunteligheid en gortdroge humor. Maar dat werd toen niet door iedereen in dank aanvaard. Maar nu viel hij toch wel écht uit de toon als presentator . Te ‘strak in het pak’ qua gesprek en te weinig affiniteit met de artists , maar OK ‘we let the music talk …’
Kraakpand mag terecht in de spotlights staan, gezien het een interessante kweekvijver is voor debuterende nationale en internationale bands . We koesteren Kraakpand en z’n formule … Kraakpand kiest voor toekomstmuziek, lazen we in grote letters. We kunnen het maar beamen. De muziekshow is toe aan de zesde jaargang en werd vanavond opnieuw opgevist door Acht TV …
Op deze Kraakpand 6.3 stonden volgende bands geprogrammeerd: Black cassette (B), Monogold (B), Cape Coast Radio (B), Eefje De Visser (Nl) en Myrddin (B)
Kwaliteit zit bij Black Cassette (B), de band van Sjoerd Bruil, Pascal Deweze en Jeroen Stevens . Het trio zijn ‘do-it-alls’ en hebben referenties met Broken Glass Heroes, Sukilove, I Love Sarah en Mauro , om maar een paar te noemen. De songs hebben een broeierige spanning , kunnen rauw en funky zijn , en maken linken met glamrock. Een sound , die niet vies is van Millionaire en waarbij de dromerige stijl van Deweze niet verloren gaat . Black Cassette trekt z’n songs volledig open en leverde met “Volkswagen blues”, “Gotta move” en “Funny” een paar overtuigende songs af .
Het Gentse kwartet Monogold zweert bij postrock en slowcore . De songs zitten zorgvuldig in elkaar en hebben traag, slepende, opbouwende en voortkabbelende ritmes; ze worden dan ook mooi uitgesponnen en uitgekristalliseerd .Monogold zit met die fijnzinnigheid ergens tussen Low en Sigur Ros, die sfeervol , lieflijk, dromerig, maar ook grauw en bevreemdend durft te zijn. Monogold trekt een schemerzone op door de sober , ingehouden aanpak , maar ook door de aanzwellende melodieën en forsere ritmes. Hartverwarmend en druilerig. Monogold tekent voor natuurschoon (National Geographic), maar ook voor mystiek en dreiging, wat dan een reeks beelden oproept van suspense tv series. De meerstemmige zang van De Wolf/Rabaey vult aan. Songs als “Without” en “Some day” intrigeren door de behoedzame aanpak, de wisselende licht/schaduw contrasten , dromerige passages en ijle melodieën . Ze concentreren zich op de essentie van een song , en zijn sterk op elkaar afgestemd . ‘Homeland’ , de tweede plaat, mag er alvast zijn en live waren we hier sterk onder de indruk !
Het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog) brachten een reeks stemmige, dromerige , lichtvoetige en aanstekelijke , speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd (“Daniel-son”, “Walkin in Savannah” en “The fishes & the foxes”) . Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy, Yeasayer en Vampire Weekend samen . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’, zoals we ze op plaat zien, duidelijk muzikale vorm . En het trio heeft een heuse band rond zich met o.m. Chantal Acda (spil Sleepingdog btw!) , en zorgt voor een opwindende , opzwepende groove door de huppelende ritmes, de verrassende wendingen, de diep bezwerende synths en door de afrotunes.
De Nederlandse Eefje De Visser won eerder de Grote Prijs van Nederland als sing/songwriter . Terecht, want de jonge artieste brengt boeiende, aantrekkelijke en serieuze Nederlandstalige emotievolle popsongs . Ze speelt met woorden zoals landgenoten MAM haar twintig jaar geleden voordeden , of ze ratelt er maar op los , uitermate beheerst, door razendsnelle zangpartijen. “Afdwaalt”, “Trein” en “De stad” waren alvast drie songs die de originaliteit en spitsvondigheid van het Nederlandse lied onderstrepen . Haar sing/songwriting werd met band begeleid en de subtiele sounds kleurden haar folkypop materiaal .
Een intens beleven was de solo set van Myrddin. Als gitaarvirtuoos brengt hij begeesterend een reeks flamencosongs; muisstil werd het . Iedereen was gefocust op wat hij allemaal tokkelde op zijn gitaar , die deels linkte aan Rodrigo Y Gabriela . Myrddin De Cauter wist z’n publiek te bekoren , en voerde je mee ‘to a brave new world’ met z’n intens meeslepende sound , die af en toe explodeerde. Hij wordt gegeerd door artiesten als Wannes van de Velde en Jef Neve . Terecht!
Kraakpand 6.3 … (opnieuw) een aangename kennismaking van 5 artiesten en bands die kunde met speelplezier verweven …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
