De nieuwe Howlin Rain lijkt gemaakt voor wie van tijd tot tijd al eens met een joekel van een joint tussen de tanden kan genieten van oude platen van Deep Purple, Humble Pie, Free, Little Feat, Janis Joplin en ja, zelfs Pink Floyd en Santana. Retro als de pest, maar met bijzonder veel flow, allure en klasse.
Howlin Rain is het geesteskind van Ethan Miller die in een vorig leven in Comets On Fire zat, ook zo een band waarbij een ferm uit de kluiten gewassen portie wiet u een eind op weg hielp om in de sfeer van hun platen te komen. Comets On Fire begaf zich iets meer in het alternatieve circuit en het ging er allemaal nog iets gekker, uitzinniger en psychedelischer aan toe, bij Howlin Rain zitten we meer in het straatje van de classic rock met een scheut onvervalste soul.
‘The Russian Wilds’ is iets cleaner dan de vorige Howlin Rain platen, en dat is op zijn minst verrassend, temeer daar we weten dat Isaiah Mitchell, gitarist van het wilde oerstoner combo Earthless, de band is komen vervoegen. Beide heren hebben zich dus qua vettige stonerrock en psychedelische uitspattingen weten in te houden, maar niet qua typische lange seventies uithalen en zijsprongen.
En zijsprongen, die zijn er genoeg, zo transformeert “Phantom in the valley” halverwege plotsklaps in een waar latino feestje, voor ons het perfecte sein om een Tequila Sunrise uit te schenken. Elders staat de groep volledig in de geest van begin jaren zeventig te musiceren en tovert Ethan Miller om beurten zijn beste seventies hard rock- en soulvocalen uit zijn strot. De ene keer klinkt hij als Ian Gillan, de andere keer als Curtis Mayfield. Het instrumentarium is nogal uitgebreid, de songs zijn niet zelden melodieus en dromerig, de gitaren vloeien meer dan dat ze scheuren, de keyboards zorgen voor een funky en soms zelfs jazzy toets. Dit alles zorgt voor een gevarieerd, harmonieus en muzikaal bijzonder sterk album met een schaamteloos retro gevoel.
Nu The Black Crowes er nog maar eens de brui een gegeven hebben, kunnen we het hier wel mee stellen.
De Duitsers van Blackmail zijn al sinds 1997 muzikaal actief en bouwden in die periode een steviggevuld cv op. Desondanks is deze band in onze contreien nog niet echt bekend en net met dat gegeven wil men resoluut komaf mee maken. Enkele personeelswissels (ondermeer een nieuwe zanger) en deze nieuwe plaat (hun zevende al) moeten daarvoor zorgen. Of het hen gaat lukken, weten we niet maar het is alleszins duidelijk dat ‘Anima Now’ een zeer toegankelijk album is geworden.
Deze schijf telt dertien nummers die qua genre zeer afwisselend zijn. Blackmail kun je namelijk in zowel een indie-, progressief als alternatief rockvakje plaatsen. Op sommige tracks komen de Duisters stevig rockend uit de hoek, op andere nummers toont men een meer ingetogen en melancholische kant.
Alle composities zijn echter zeer cathy en luisteren lekker mee. Blackmail doet zo bij momenten denken aan grote voorbeelden als Green Day, Deus, Das Pop, REM, Kashmir en Placebo. Let wel: slechts sporadisch halen ze ook echt het niveau van deze topbands (wat uiteraard geen schande is) maar toch is ‘Anima Now’ een leuke plaat en een fraai visitekaartje van een stel prima muzikanten.
Voor meer info: surf naar www.blackmail.de of www.facebook.com/thisisblackmail
De Zweden zijn al toe aan hun vierde cd . Ze hebben intussen het evenwicht gevonden tussen EBM en de electrowave als je er de acht songs op nahoudt . De drumcomputer gaat beheerst te werk ; de repetitief slepende ritmes en een dreunende bas intrigeren het best op “Sleeping fury”, “Rip me” , “Bring it back” en “Stranger stranger “ . “Pyre” toont een kwintet van z’n donkerste kant.
Agent Side Grinder heeft al bij al een consistent album uit , die niet omheen een Front 242 en Kraftwerk heen kan , maar erin slaagt de wave levendig te houden!
http://www.agentsidegrinder.com
Balimurphy is terug na vier jaar . Ze hebben intussen heel wat muzikale ervaring en inspiratie opgedaan na ‘Poussière’ (2008). Muzikale horizonten verkennen, die hen op hun vierde album terugbrengt naar de kern van het Franse chanson en Brel en Bashung doen opborrelen!
In de twaalf composities kun je niet omheen deze invloed , balancerend tussen pop, vaudeville, folk en blues door de sfeervolle benadering en de kenmerkende stem van Cédric Van Caillie. Balimurphy wordt sterk ontvangen bij onze Franstalige vrienden!
http://www.myspace.com/balimurphy
Wie houdt van folktronica zal zeker te vinden zijn voor deze fijne EP ‘There was a time’ van het éénnvrouwsavontuur, Paper Fox aka Rein (De Paepe) uit Gent .
Ze brengt spaarzaam begeleide, dromerige songs, die knisperende elektronica geluiden bevatten, en een melancholische ondertoon hebben . Trippende melodieën op z’n Ruby’s en Fever Ray, die ruimte wensen te laten wat hen tot de verbeelding sprekende nummers maakt . Fluisterpop van een beloftevol artieste voor wie voorgenoemde bands kruist met The Go Find, Marble Sounds en Postal service .
http://www.paperfoxmusic.com
We houden wel van het intens broeierige materiaal van Venturo, het kwartet uit Diest/Scherpenheuvel . De songs hebben een zorgvuldig opbouwend karakter, en een mooi overtuigend samenspel van gitaar/bas en drums. Sfeervol pakkend en niet vies van lichte explosies .
De groep manifesteert zich binnen de postrock en refereert nauw aan Karate , Slint en doet oudere ,doorwinterde bands in het genre als God Machine, Motorpsycho en Mogwai opborrelen . Vijf sjieke songs horen we, die met het uitgesponnen “Washing time” sterk van zich afbijten en sterk de EP besluiten!
http://www.venturomusic.net
Fokkum (what’s in a name!) is een zeer sympathieke band uit Nederland die we graag in the picture plaatsen. Het drietal uit het plaatsje Benthuizen is een hardwerkende formatie die de DIY-attitude hoog in het vaandel draagt. De band probeert bewust alles zelf te doen en ‘alles’ mag je gerust letterlijk nemen. Zowel de opnames (er werd zelfs een eigen studio gebouwd), het artwork, management, promotie en merchandise doet Fokkum in eigen beheer. Men heeft zowel een Nederlandstalige als Engelse website (www.fokkum.nl en fokkum.hyves.nl) en ook op de diverse sociale media is men zeer actief. Wie de teksten in het mooi verzorgde boekje uitpluist, merkt een zeer maatschappijkritische groep op die duidelijk het hart op de juiste plaats heeft.
Betreft de muziek: ‘Paradise’ is na hun eerste plaat ‘Notice Yourself’ hun tweede full album en telt 17 songs die het midden houden tussen old school hardcore, crustcore en skatecore en hier en daar ook een streepje metal bevat.
‘Paradise’ is zeker verdienstelijk , telt enkele degelijke nummers en vooral de toegevoegde samples zorgen voor een meerwaarde.
Een minpunt daarentegen is de productie want het lijkt alsof ‘Paradise’ in een ondergrondse, donkere kelder is opgenomen. Ook de stem van zanger Richard wist niet ons altijd te bekoren. Opnames in een degelijke studio en het toevoegen van een betere vocalist lijken ons zeker aangewezen en in dat geval lijkt de toekomst van Fokkum ons verzekerd.
Dit album kan voor slechts vier euro’s besteld worden via bovenstaande links.
Roadburn 2012 – dag 4 – Afterburner – zondag 15 april 2012
Op zondag eindigt Roadburn traditioneel met de Afterburner. Deze Afterburner is een beetje de uitloper, die sommige mensen nog de kans geeft om toch één dag van dit legendarisch festival te kunnen meepikken en te genieten van de excellente sfeer die zo typisch is voor Roadburn. Voor het derde jaar op rij werd afwissend gebruik gemaakt van de hoofdzaal en de Green Room. Twee zalen in plaats van vier dus op deze laatste dag.
Opener in de Green room op zondag was het uit Duitsland afkomstige ELECTRIC ORANGE. En hun neo krautrock ging er op deze laatste dag in als zoete koek. Het duo Dirk Jan Müller (keys) and Dirk Bittner (gitaar) hadden er ook zin in en dat werkte aanstekelijk op het zondagse publiek. Psychedelische trippy krautrock met een knipoog naar Can en zelfs naar Kraftwerk werd ons deel. Luister naar het toepasselijke “Sundos” en je weet waarover we het hebben. Leuke start van dag 4.
BONGRIPPER zagen we voor de tweede maal binnen één etmaal tijdens deze vierdaagse. Nu op het hoofdpodium, waar ze hun ‘Satan Worshipping Doom’ album uit 2010 integraal brachten. Het werd terug een uurtje genieten van dit meesterwerk. Instrumentale zware doom en sludge die een zondag rustdag gevoel ver achter zich liet. Lekker uit de bol gaan op een zondag op 4 lange heavy tracks met de allesbehalve katholieke songtitels: “Hail”, “Satan”, Worship & “Doom”: zalig gewoon!
Daarna werd de Main stage vrijgemaakt voor YOB: ook voor de tweede maal aan de beurt tijdens de vierdaagse. Ditmaal brachten ze integraal hun in 2003 uitgebrachte ‘Catharsis’ , dat slechts uit 3 epische songs bestaat: “Aeons”, “Ether” en titelsong “Catharsis”. Als toemaatje kregen we nog een zondagse spacecake-song uit het alom bejubelde ‘Atma’-album: uit 2011: “Upon The Side of the Other Shore”. Vrijdag vonden we ze nog iets beter, maar voor een doordeweekse (sic) zondag kon dit concert ook wel tellen. Yob kan voor ons niets meer fout doen. Heersers van de doomriff!
Van de trashmetal van CORONOR moet je houden. Ik kon dit optreden van de Zwitsers uit Zürich wel smaken. Veel tempowisselingen, snedige gitaren en volgens mij een betere versie van Venom. Ook Death komt vaak om de hoek kijken. Een technisch hoogstaand optreden van een band die een perfecte combinatie bracht van progressieve rock, trash- & speedmetal. Nice one!
Setlist: “Golden Cashmeer Keeper – intro”, “Internal Conflicts”, “Serpent Moves”, “Masked Jackal”, “Still Thinking”, “Metamorphosis”, “Die By My Hand”, “The Lethargic Age”, “Semtex Revolution”, “Gliding Above”, “Divine Step”, “Grin” – Encores: “The Invincible”, “ Reborn Through Hate”
Afsluiter van de laatste festivaldag BLACK COBRA deed het hoofdpodium nog voor een laatste maal stevig beven. Nog maar eens een overload aan decibels bij deze heavy doom en sludge metal band uit San Francisco. Dat twee personen zoveel kabaal kunnen maken op een late zondagavond kon alleen maar voor geglimlach in het publiek zorgen. Het werd een oorverdovend orgelpunt van een editie waar we meermaals onze doom/sludge-hoed voor afdoen. Respect! En dan was het genoeg… onze oren kunnen er terug voor een tijdje tegen… van de oorsuizingen nog niet gesproken… het was terug een loud-louder-loudest festival om in te kaderen! Wij blij en jullie?
NAWOORD
Voor het tweede jaar op rij terug deel te mogen uitmaken van dit bonte gezelschap was een godsgeschenk. We bedanken Walter en zijn crew van harte omdat we er terug mochten bij zijn en we kunnen nog altijd niet zwijgen over dit schitterend georganiseerd festival. We kijken nu watertandend uit naar de editie van 2013, die terug doorgaat in Tilburg van donderdag 18 tot en met zondag 21 april. Curator van dienst wordt Jus Osborn van Electric Wizard en op zaterdag 20 april speelt Godflesh de mijlpaal ‘Pure’ integraal. Voorlopig hebben we nog een beetje last van een Road/burn/out, maar we kunnen bijna niet wachten tot het weer zover is! Roadburn stole our heart again!
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2012 – dag 3 – zaterdag 14 april 2012
MIKE SCHEIDT (Stage01 – 15:00-15:45)
Mike Scheidt, zanger van Yob, opende de kleine Stage01 op dag 3. Hij bracht er een akoestische set van zijn nog uit te brengen solowerk ‘Stay Awake’. Een tekst die je ook getatoeëerd terugvindt op zijn vingers. Een ideale uitlaatklep voor nieuwe ideëen buiten Yob en om nog meer te schaven aan deze vorm. Er volgde een mystieke set die door menigeen in de kleine zaal zeer gewaardeerd werd. Scheidt had er duidelijk zin in en je ziet dat er nog ruimte is voor andere invalshoeken op deze manier van muziek maken. Een rustige maar gesmaakte start van dag 3. ‘Stay Awake’ wordt een leuk hebbedingetje!
DARK BUDDHA RISING (Green Room – 16:00-17:00)
De show van Dark Buddha Rising in de Green Room werd een totaalspektakel. Temeer daar in het midden van het podium een afgetraind beest stond, die het nodig vond om de haverklap bloed over zijn ontblote torso te gieten en ondertussen oerschreeuwend een soort van wah pedaal met de hand in te drukken waardoor de zware sound nog meer ontregeld werd in een gegrom van jewelste. Er volgde een uur doom van de zwaarste soort met een atletische geluidsmanipulator als boegbeeld. Heel indrukwekkend en heel straf. Wat een verbazingwekkende set voor het publiek, die met wijdopen mond stond te kijken …
CHURCH OF MISERY (Main Stage – 17:00-18:00)
Het uit Tokyo afkomstige Church Of Misery zorgde er geen tijd voor dat de hoofdzaal van 013 aardig volliep voor hun aanstekelijke stonerdoom! Dat komt vooral door de catchy manier waarop ze deze brengen. Voeg daar nog een bassist aan toe met een bas die onder zijn knieën hangt en veel heen en weer geloop op het podium en je krijgt het publiek op je hand. En dat publiek genoot duidelijk met teugen van het totaalspektakel. Een uurtje headbangen was voor menigeen het gevolg. Gezien en goedgekeurd maar wel nekpijn.
JESU (Het Patronaat – 17:45-18:45)
Jesu zat al over het midden van hun set toen we het Patronaat betraden om nog een half uurtje te kunnen meepikken. De band die door Justin Broadrick werd opgericht na de split van Godflesh speelde extreem luid. Nog een geluk dat de glasramen met religieuze afbeeldingen in de zaal niet in 1000 stukken uiteenspatten. Jesu bracht zijn gelaagde post metal compromisloos. De gehoorgangen werden grondig gereinigd bij deze gratis oorspoeling. Een mix van shoegaze (vergelijking met het extreem luide My Bloody Valentine is nooit ver weg), downtempo, industriële en ambient muziek kregen we krachtig in ons lijf gepompt bij het laatste half uur van deze set. Klassewerk!
THE OBSESSED (Main Stage – 20:00-21:10)
En dan was het tijd voor The Obsessed, de excellente doommetal band uit Maryland die het licht zag in 1976 en na enkele split-ups en bandledenwissels (waaronder Scott Reeder op bas – later bij Kyuss) er sinds vorig jaar weer zin in had. Een vorm van een reünieconcert dus. En wat voor één! Geen poespas of tierlantijntjes: niet teveel show op het podium! Gewoon rechttoe rechtaan doommetal met Scott ‘Wino’ Weinrich in topvorm. We zagen hem gisteren al akoestisch aan het werk met Conny Ochs. Maar dit was een ander paar mouwen. Een groot uur werden we meegenomen op deze doomrollercoaster. “Streetside” was één van de hoogtepunten van hun set. Een ideale aanzet naar wat het concert van de dag zou worden: Sleep!
SLEEP (Main Stage – 21:40-23:20)
Sleep zorgde natuurlijk voor een overvolle 013 hoofdzaal. Hoe kon het anders: het was dé band die iedereen wou zien op zaterdag. Een legende en inspiratiebron voor de hedendaagse stoner-, sludge- en metalscene. Ontsproten uit punkrockband Asbestosdeath en direct een andere unieke muzikale weg ingeslagen: ‘Sleep’s Holy Mountain’ blijft een mijlpaal in het genre. We hadden het geluk om heel dicht bij het hoofdpodium te staan om maximaal te kunnen genieten van de unieke sound van deze heersers! Want dat waren ze: Matt Pike jaagde zijn gitaarsnaren riffgewijs bijna de gordijnen in, Al Cisneros betokkelde zijn hoog omgegespte 5-snaren Rickenbackerbass alsof het zijn laatste uren op aarde waren en drummer Jason Roeder geselde zijn trommels en schijven alsof hij nog een hoogopgelopen rekening met hen te vereffenen had. Zelf voelden ze zich als stonerrockvissen in een poel van doommetal, getuige een recent statement van de band: “Sleep are honored to attend the Symposium of Iommic Research, Tilburg at Roadburn”. We kregen een overdosis van bijna 2 uur onvervalste Sleep klassiekers. En het werd voor ondergetekende hét concert van Roadburn 2012!
Setlist: “Dopesmoker”, “Dragonaut”, “Antarcticus Thawned”, “From Beyond” “Sonic Titan” & “Holy Mountain”
BONGRIPPER (Het Patronaat – 23:45-00:45)
Daarna kon niets ons eigenlijk ons schelen! De hoofdvogel was al afgeschoten en Bongripper speelt dan wel excellente instrumentale doom maar in vergelijking met Sleep zijn ze klein bier. Geen slecht woord over hun set op zaterdag, maar niets kon nog tippen aan het magistrale Sleep concert. Van Sleep gesproken: het was tijd om ons bed op te zoeken. Roadburn kon nu al niet meer stuk! Wat een editie!
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2012 – dag 2 – vrijdag 13 april 2012
WINO & CONNY OCHS (Het Patronaat – 15:00-15:45)
Wino (Saint Vitus / The Obsessed) bracht Conny Ochs (Chris Cornell look-a-like) mee naar de bovenzaal van het Patronaat. Ze startten hun set met de epische ballad “Somewhere Nowhere” uit hun alom geprezen album ‘Heavy Kingdom’. Het werd een kippenvel set met afwisselende zangpartijen van beide heren met nu en dan tweestemmige zang. Hoogtepunt was ongetwijfeld het opzwepende titelnummer “Heavy Kingdom” uit hun recente album. Een opwindende, geslaagde start van de tweede dag Roadburn.
END OF LEVEL BOSS (Stage01 – 16:15-17:15)
Bij het Britse End Of Level Boss draait alles om de riffs. En die waren inderdaad om duimen en vingers bij af te likken. In de kleinste zaal van 013 kwamen ze nog meer tot hun recht. We werden meegezogen in hun typische burned-out grooves. Denk aan een Voivod (waar ze trouwens grote fan van zijn) doorspekt van riffs en je krijgt ongeveer een beeld van hoe End Of Level Boss live klinkt. Het werd een groot uurtje headbangen.
J.G. Thirwell’s MANOREXIA (Main Stage – 17:30-18:30)
Muzikale duizendpoot J.G. Thirwell kwam naar Tilburg afgezakt met zijn Manorexia project. Een groep strijkers, aangevuld met piano en extra percussie. We kregen kamermuziek vol dissonantie, tegentijden en weirde arrangementen voorgeschoteld. Een bizarre ervaring, maar zeer gesmaakt door het Roadburnpubliek. Er volgde dan ook telkens een daverend applaus na elk nummer. De muziek zou nog best passen als soundtrack voor serial killerfilms. De vreemde eend in de bijt van dag 2.
KONG (Green Room – 18:10-19:30)
Kong deed wat van hen verwacht werd in een te kleine Green Room. De Nederlanders die vroeger quadrafonisch in de 4 hoeken van de zaal live speelden (zelf nog enkele malen mogen meemaken) stonden nu allen op 1 podium en bliezen van bij de start het publiek van de sokken. Geen zang, enkel instrumentale power van een hoog gehalte. Hier ging menig hoofd in het publiek hevig te keer en de temperatuur in het kleine zaaltje rees met de minuut. Zweetdruppels parelden op menig voorhoofd.
Een zeer strakke set met gitaargeweld van de bovenste plank, gecombineerd met samples en elektronica en een metronomisch hakkende drumster. Hollandse klasse!
WITCH (Main Stage – 19:00-20:00)
We waren benieuwd naar de drumkunsten van J. Mascis (zanger/gitarist bij Dinosaur Jr.). Hij kwam samen met Kyle Thomas (gitaar/zang), Graham Clise (gitaar) en jeugdvriend Dave Sweetapple afgezakt naar Roadburn. Witch stond in 2008 ook al op Roadburn. Ze brachten twee albums uit: ‘Witch’ uit 2006 en ‘Paralyzed’ uit 2008. Hieruit werd dan ook grondig gespit. Het was leuk om een stel langharige vrienden op het podium zich te zien amuseren en nog niet in het minst J. Mascis zelf. Witch’ sound kan je het best omschrijven als een mix van The Wipers met Black Sabbath en Black Flag. Een opwindende sound is het resultaat. En Mascis, die klopte er – met zijn witte handschoentjes aan – niet naast. Zeer gesmaakt optreden!
YOB (Main Stage – 20:30-21:45)
En dan was er the mighty YOB, de groep rond Mike Scheidt. Ze kwamen op dag twee hun meesterwerk uit 2005 ‘The Unreal Never Lived’ integraal spelen. En wat een optreden was me dit! Van bij het aanslaan van het eerste akkoord door Scheidt sneerde een sound door de zaal om koude rillingen van te krijgen. Er volgde een groot uur fantastische doom. Slepende heavyness in het kwadraat! Uitschieters waren er niet daar de volledige set één groot hoogtepunt was. Lange nummers openen vrij kalm en bedachtzaam en groeien langzaam door middel van ruimtelijke vibraties uit tot muzikale donkere oerkreten. Organische doom ‘en verve’ en hét optreden van dag twee. Dat je plots wakker schiet bij het einde van de set pleit alleen voor de hypnotiserende werking van de songs uit deze plaat. Ze nemen je mee over met doomriffs gevulde landschappen, diep in het universum waar ze je via zwijmelende melodieën doen wegdromen in muzikale apotheosen.
Yob is pure klasse! Setlist: “Quantum Mystic”, “Grasping Air”, “Kosmos”, “The Mental Tyrant” – Encore = “Adrift In The Ocean” van het “Atma”-album
VOIVOD (Main Stage – 22:15-23:40)
Voivod kon hier niet meer boven komen want Yob werd het gespreksonderwerp van de dag. Natuurlijk kan je nog genieten van de typische progressive metal van de sympathieke Canadezen uit Quebec. En natuurlijk is ‘Dimension Hatröss’, die ze live brachten, een dijk van een plaat. Maar hoezeer deze pioneers (al 30 jaar bezig in het genre) hun best deden, bleef het magistrale concert constant door je hoofd spoken. Toch moeten we Voivod meegeven een enorme podiumprésence te bezitten en met drummer Michel ‘Away’ Langevin een artistieke duizendpoot in hun rangen hebben (Langevin was verantwoordelijk voor het overgrote deel van de visuele esthetiek van dit Roadburn festival). Goeie set van Voivod, maar naar onze mening net iets onder die van Yob.
HUATA (Stage01 – 00:00-01:00)
Huata werd het laatste wapenfeit voor dag 2 en de heren hielden muzikaal het midden tussen de heavyness van Electric Wizard en de luidheid van Sunn O))). Zware kost dus – zo laat op de avond. De zanger was gehuld in een rode pij en nam diverse malen een flinke slok van een fles likeur. Ook haalde hij de vreemdste geluiden uit zijn orgel, terwijl hij luid predikend de zware sound nog een extra dimensie gaf. Songtitels als “Jozef Fritzl Syndrome” and “Rotten Dick” laten ook niets aan de verbeelding over. Het werd een zware afsluiter van een geslaagde tweede dag.
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2012 – dag 1 – donderdag 12 april 2012
We waren vorige week terug bij de gelukkigen om 4 opeenvolgende dagen deel uit te maken van een select publiek op het toonaangevende Roadburnfestival in het Nederlandse Tilburg. Het ondertussen wereldbefaamde undergroundfestival met een maximum capaciteit van een kleine 3000 toeschouwers, verdeeld over het 013-gebouw en Het Patronaat (als vervanging voor het Midi Theater) een eindje verderop was terug op een klein kwartier uitverkocht. Het alternatief festival biedt elk jaar het beste uit de psychedelische, stoner, doom, sludge en avant-garde genre aan en trekt dan ook een wereldwijd publiek aan dat kosten nog moeite spaart om die 4 dagen in april aanwezig te zijn in de studentenstad.
Dit jaar was Voivod de curator van dienst onder de noemer “Au-delà du Réel”.
CHRISTOF HAHN (Het Patronaat – 15:00-15:45)
Christof Hahn (Duitse gitarist van Swans) opende de eerste dag in de foyer van Het Patronaat in zijn typische laidback stijl. We kregen meerdere covers voorgeschoteld, waaronder enkele songs van het te vroeg ter ziele gegane Thin White Rope (favoriete band van Hahn). De foyer werd door de typische stijl van Hahn ondergedompeld in een warme gloed en er was al veel volk op de been om deze Duitser aan het werk te zien (waaronder Swans’ opperhoofd Michael Gira, die zijn goedkeuring gaf over de schitterende vertolking van zijn kompaan). Als uitsmijter kregen we nog een beklijvende coverversie van John Cale’s “Heartbreak Hotel”. Een gesmaakte start van de eerste dag Roadburn.
VIRUS (Het Patronaat – 16:00-17:00)
Bij de start van het Noorse Virus in de betoverende bovenzaal van het Patronaat (oude kerk met ramen in schitterend glaswerk) stelden we vast dat het geluid iets minder was. Dit werd gelukkig rechtgezet in de loop van hun optreden. Virus kan je gerust aanschouwen als de Europese muzikale geestesgenoten van curator Voivod. Dissonante, surrealistische riffs werden ons om de oren geslagen. Vervreemdende sci-fi doorspekt met tempowisselingen zijn het handelsmerk van deze Noren. Ze putten vooral uit hun albums ‘The Black Flux’ uit 2008 en ‘The Agent That Shapes The Desert’ uit 2011. Ondanks de valse start werd het toch nog een sterk optreden.
MICHAEL GIRA (Het Patronaat – 17:30-18:30)
Swans-frontman Michael Gira is altijd al een buitenbeentje geweest. Zijn stemmingswisselingen zijn legendarisch. Voor de start van zijn gig maakte hij het publiek al duidelijk geen foto’s te nemen en zeker niets te filmen. “We zijn hier NU samen om dit optreden met elkaar te delen en ervan te genieten.” Gira met een versterkte akoestische gitaar is misschien wel nog intenser dan the wall of sound die hij bij Swans produceert. Opener “Jim” (ode aan zijn vriend Jim Thirwell) greep je al direct naar de keel om je niet meer los te laten. We hoorden ook nog schitterende versies van “Blind” en “Oxygen”. Eén van de minpunten was toch het geroezemoes vanuit het publiek in de stille passages van zijn voor de rest magistrale nummers. Gira sneerde dan ook “thanks for those who listen”.
OM (Main Stage – 18:45-19:45)
Om (ontsproten in 2003 toen Sleep ermee ophield) was deze keer niet de alom gekende tweemansformatie. Al Cisneros (bas/zang) en Emil Amos (drums) lieten zich deze keer bijstaan door Lichens op synths. Deze laatste deed trouwens hun voorprogramma op de vorige tour. En die combinatie werkte aanstekelijk: de lage bastonen in combinatie met trage drummokerslagen en het dunne laagje synth dreven je mee op een kosmische pelgrimstocht om U tegen te zeggen. Je kunt ook onmogelijk het hoofd stilhouden bij deze – op Tibetaanse gezangen geënte – verslavende muzikale patronen. Een groot uur Om is in geen tijd om. Jammer, want het mocht gerust nog een uur doorgaan. We blijven smullen van songs uit ‘God is Good’ en ‘Pilgrimage’ en kunnen niet wachten tot het nieuwe album ‘Advaitic Songs’ uitkomt in juli. Beste optreden van dag 1, zonder enige twijfel.
KILLING JOKE (Main Stage – 20:15-21:30)
We hebben Killing Joke al in betere doen gezien. Op dag 1 waren ze een beetje de vreemde eend in de bijt en uit goede bron vernam ik achteraf dat er backstage al hommeles was een half uur vóór het optreden en hierdoor was gitarist Geordie Walker het op een zuipen gaan zetten. Eén fles vodka in een korte tijd is voor geen enkele mens een goed idee en dus ook niet voor Walker. Zanger Jaz Coleman liep er ook wat verloren bij en drummer Paul Ferguson en bassist Youth probeerden alles nog een beetje aan elkaar te lijmen. Tevergeefs: het schip zonk dieper en dieper. Jammer voor de gemiste kans om het Roadburn publiek voor zich te winnen. En zeggen dat de tour nog lang is voor Killing Joke: als dat maar goed komt… en zeker op 3 mei aanstaande in de Vooruit in Gent, waar ze hopelijk revanche nemen voor deze miskleun.
BLACK TUSK (Stage01 – 22:30-23:30)
In de volgepakte kleinste zaal maakte Black Tusk met hun rauwe en vuile sludge gehakt van het publiek. Wat een verademing na het slechte concert van Killing Joke. ‘Verademing’ is hier echter niet het juiste woord, daar er duchtig naar adem moest gehapt worden in deze te kleine zaal. Als sardienen in een te klein doosje, zo kan je de volgestouwde Stage01 het best omschrijven. Maar ondanks dit ongemak niets dan lachende gezichten in het publiek, genietend van dit precisiebombardement. Alles perfect in balans en een geluid om van te smullen. Schitterende versies van “Brewing the Storm” en “Bring me darkness” bleven in onze oren klinken. Black Tusk maakte onze avond terug goed.
CHELSEA WOLFE (Green Room – 23:45-00:45)
Daar we vorig jaar Voivod al aan het werk zagen en verslag uitbrachten, vonden we het een goed idee om Chelsea Wolfe eens te gaan checken, die op hetzelfde moment in de Green Room haar opwachting maakte. En van een verrassing gesproken. Chelsea Wolfe kan je best omschrijven als de psychedelische tegenhanger van Lana Del Rey. We kregen een uur psychedelica met een goed bij stem zijnde Wolfe. Hoogtepunt was ongetwijfeld “Mer” dat nog enkele uren na haar optreden in je hoofd bleef spoken. Een mooie afsluiter van de eerste dag.
Organisatie: Roadburn, Nederland
Rise And Fall - Interview met zanger Björn Dossche nav het nieuwe album ‘Faith’
“Wat men van je maakt is niet wie je werkelijk bent…”
De vele tegenstellingen van Björn Dossche, jeansverkoper en zanger van Europa’s populairste hardcoreband Rise And Fall!
Eind maart waren we te gast in zaal de Kreun in Kortrijk. De Belgische hardcoretrots Rise And Fall presenteerde er zijn vierde album ‘Faith’ en deed dat met verve. Enkele dagen kreeg Musiczine de gelegenheid om aan zanger Björn Dossche een spervuur van vragen af te vuren. We kennen de man als een zeer energieke frontman met een verwoestende stem van wie een podium zijn natuurlijke biotoop lijkt. Wanneer we de man op een zomerse lentedag ontmoeten is het contrast enorm. Björn Dossche blijkt een zeer innemende en rustige gesprekspartner die ons graag alles vertelt over z’n band Rise And Fall, de nieuwe plaat en hardcoremuziek in het algemeen…
Musiczine: Voor hardcore fans die dit interview lezen, behoeven jullie weinig introductie. Onze website wordt echter ook door veel andere muziekliefhebbers bezocht. Kun je speciaal voor deze mensen een korte bio en geschiedenis van Rise And Fall schetsen?
Björn Dossche: “We treden op sinds 2003, een jaar later was er onze eerste plaat ‘Hellmouth’. In de daaropvolgende periode zij we zeer veel beginnen spelen en touren in binnen- en buitenland. Onze tweede schijf ‘ Into Oblivion’ kwam uit in 2005 op het Amerikaanse Deatwish-label. In navolging van die plaat speelden we een massa optredens in Europa en in de States. In die periode kenden we nogal wat wissels in onze line up. In 2009 was er onze derde plaat ‘Our Circle Is Vicious’. Na de opnames ervan is onze huidige drummer die ook bij The Rott Childs speelt, ons komen vervoegen. Ook toen hebben we enorm heel veel gespeeld in Europa, Rusland, de VS en zelfs Australie ! ‘Faith’, ons nieuw werkstuk is de eerste in de huidige line up. Naast deze vier full albums hebben we geregeld ook 7’inches uitgegeven”.
‘Faith is jullie vierde full album. Willen jullie in de huidige muzikale tijdsgeest met een steeds afkalvende cd verkoop zoveel mogelijk albums aan de man brengen of is de nieuwe plaat eerder een soort visitekaartje van de band voor fans en geïnteresseerden?
“In zekere zin is ieder nieuw album voor ons een visitekaartje. Het toont perfect wat wij doen en waar wij voorstaan. Het is echter wel zo in ons genre en dat geldt voor alle undergroundmuziek dat de verkoop van vinyl altijd al belangrijk geweest, op zijn minst even belangrijk als die van cd’s. Van deze nieuwe plaat is er trouwens veel meer vinyl geperst dan cd’s. Terwijl de verkoopcijfers van cd’s steeds meer achteruitgaat, blijft die van vinyl standhouden en zelfs lichtjes stijgen...Tegenwoordig is alles zo vluchtig en vergankelijk en met één simpele muisklik kun je online alles beluisteren. Er zijn echter nog veel mensen die op zoek gaan naar iets tastbaar. Met een lp heb je veel meer in je handen dan met een cd, niet alleen omdat het formaat groter is maar ook omwille van de charme. Een plaat komt authentieker over, het artwork komt ook meer tot zijn recht en je hebt het charmante gekras van de naald”.
Jullie tourden wereldwijd met enkele van de allergrootste bands in het genre, zoals Converge, Comeback Kid en Have Heart. Hoe slaagt een Belgische band daarin?
“Dat komt door een combinatie van verschillende factoren. Als band timmer je hard aan je naam, je probeert zoveel mogelijk goede shows te spelen . Alles kwam voor Rise And Fall in een stroomversnelling toen we onder de vleugels van Deathwish kwamen. Daarvoor deden we ook wel veel tours maar toen moesten we echt alles van uit eigen kracht doen. Als je echter met zo’n label werkt, wordt je muziek aan veel meer mensen verspreid. Zo verwierven we ook een naam in Amerika waar er veel gelijkaardige bands als ons zijn op het vlak van stijl en attitude. Door de jaren leerden we meer en meer mensen kennen en door intensief te touren werd ons netwerk nog uitgebreid . Zo blijft alles continu vooruitgaan”.
Hoe kwamen jullie op het prestigieuze Deatwish label terecht?
“Rond 2004 en 2005 speelden we een tour met Converge en dat is onze grote geluk gebleken.. Jake, muzikant van Converge is een van de mensen van Deathwish en op zeker moment waren we bezig met de opnames van ‘Into Oblivion’. We hebben hem de opnames gestuurd en hij besliste om ons een kans te geven. Ondertussen zijn we al enkele jaren bij het label en hebben we een schitterende samenwerking”.
Zijn jullie zelf allemaal hardcore fans?
“Inderdaad, , we hebben alle vier een gelijkaardige muzikale achtergrond die zich toespitst op punkrock en hardcore maar eigenlijk zijn we allemaal enorme muziekfreaks. Iedereen heeft zo wel zijn eigen voorkeur en favoriete acts maar onze roots liggen allemaal in hardcore en punk. Als je ouder wordt, en bij mij was dat al van jongs af aan, gaan je interesses uiteraard breder dan de twee genoemde genres”.
Vorig jaar brachten jullie een 7inch uit met daarop een cover van Congress, in de jaren negentig een van de eerste metalcorebands uit België. Was deze West-Vlaamse trots een van jullie grote voorbeelden?
“Voor de meeste van onze bandleden was dat de lokale band die het meeste invloed heeft gemaakt en die ons als het ware in de scene heeft gesleurd. . Congress was de eerste groep die ik live zag optreden in 1995, ik was wat onwetend toegekomen en wist niet dat hardcoreshows bestonden maar na afloop was ik zo onder de indruk dat ik besloot dat ik van dat alles ook een deel wilde uitmaken.. Als eerbetoon en omwille van de invloed die Congress op ons had hebben we vorige jaar dat nummer opgenomen”.
De leden van Congress waren fervente aanhangers van straight edge Zijn jullie zelf aanhangers van die beweging?
“Dat is natuurlijk al zeer lang geleden bij Congress, na enkele jaren was daar bij die band al geen sprake meer van. In de jaren negentig was die hele straight edge-beweging veel meer aanwezig dan nu nog het geval is. Wat onszelf betreft, ik ben het nog steeds net als iedereen in de band maar dat is puur toevallig. We hebben al heel wat wissels in de line up gehad en het is zeker geen vereiste om tot de band toe te treden. Plots zijn we met vier mensen die op dat vlak dezelfde levensstijl hebben”.
Jullie worden door veel pers omschreven als de grootste band in het genre in Europa. Kunnen jullie dat goed relativeren of is het soms moeilijk om beide voeten op de grond te houden?
“Als je een beetje verstand hebt, kun je dat uiteraard relativeren. We zijn slechts bekend bij een bepaalde kliek van mensen en in een beperkt genre. Anderzijds is het wel leuk dat we na het vele harde werk wat krediet opgebouwd hebben . Verder is het fijn om complimenten te krijgen en te horen dat je andere bands inspireert”.
Jullie worden aanzien als een authentieke band Heel wat nieuwe acts halen duidelijk de mosterd bij jullie. Geeft dat veel druk bij het schrijven van nieuw werk?
“Dat valt wel mee; we hebben door de jaren gemerkt dat een paar bands in onze slipstream zitten maar dat betekent ook niet dat wij het wiel hebben uitgevonden. Wij hebben ook onze invloeden, elke band heeft die maar je streeft ernaar om een eigen geluid te ontwikkelen. Op onze eerste twee platen ga je bijvoorbeeld makkelijker kunnen zien waar wij onze invloeden uithaalden en wat van waar komt. Ondertussen zijn we gekomen tot een eigen Rise And Fall-sound “.
“De grootste druk komt echter van onszelf. We zijn superkritisch en willen altijd bij elke nieuwe plaat dat het net iets beter en net iets anders is. We willen wel wat nieuwe paden bewandelen maar we waken er ook over dat alles Rise And Fall blijft”.
Hoe gaat het schrijven van nummers bij Rise And Fall in het werk?
“Muzikaal is het een groepswerk maar het grootste deel wordt wel geschreven door onze bassist Vincent en onze gitarist Cedric. Zij schrijven elk 50 % van de muziek. Toch gebeurt alles in samenspraak want ook de drums zijn in onze muziek zeer belangrijk . Concreet repeteren we speciaal met het oog op nummers schrijven. Vince en Cedric brengen de riffs en de ideeën aan, werken samen met de drummer en passen hier en daar aan. Ook ik doe m’n zegje en schrijf bovendien alle teksten. Dit keer was ik bij alle opnames aanwezig en bemerkte een zeer goeie wisselwerking, een goeie flow en dito dynamiek”.
Jullie muziek is zeer gelaagd, je moet veel luisteren om alles te ontdekken. Hoe doen jullie dat? Is dat bewust?
“Mooi dat je dat zegt, ik denk dat dit gewoon zo is geëvolueerd. We willen geen ééndimensionele band zijn en willen er veel details in verwerken die je op het eerste gezicht niet hoort. Het maakt alles interessanter , we zijn ook nooit voor de gemakkelijkste weg gegaan. Er wordt vaak neerbuigend gedaan over punk en hardcore en ik snap die redenering wel erachter want bands die het genre overstijgen, spelen ook dikwijls vrij eenvoudige muziek. Aan de andere kant heb je in de hardcorescène altijd al veel creativiteit gehad . Zelf willen we niet voor de gemakkelijkste weg gaan en nummers schrijven met veel harde stukken om daar dan het publiek op te laten moshen. Allemaal goed en wel want daar is zeker plaats voor maar alles moet trouw blijven aan de spirit van de band”.
Net zoals op vorige cd’s is er ook op ‘Faith’ in het midden van de plaat een rustpunt met “All Is Different Now”. Is dat een bewuste keuze?
“We hebben dat inderdaad op elke plaat gedaan en we doen dat ook nu. De reden is dat ook op dit album de focus ligt op hardere en snelle nummers (hoewel er heel wat afwisseling in zit ) maar als luisteraar is het plezant om toch eventjes een rustpunt te hebben. . Als je iets traags combineert met iets snel , dan zorgt dat contrast ervoor dat het hardere nog harder overkomt. Op de vorige plaat stond er bijvoorbeeld “In Circles”, dat speelden we heel vaak in het midden van de set. . Het hangt trouwens een beetje af van optreden tot optreden. Spelen we een kortere set da n is dat rustpunt niet perse nodig. Op grotere shows of op een festival is het wel leuk en gepast om dat te spelen”.
Je teksten focussen sterk op thema’s als leven en dood. Is er daar een speciale reden voor?
“Ik denk dat de thema’s die ik beschrijf wel veel mensen bezighouden. Ik schrijf zeer veel over de grote tegenstellingen in het leven, in geloven in jezelf en geloven in een lot, in het verschil tussen leven en dood, in de tegenstelling tussen wie je echt bent en wat er van je gemaakt wordt. Al die dingen houden mij al altijd bezig en dat komt op de nieuwe plaat tot uiting. Alle zaken die in mijn hoofd spoken en die ik niet goed kan verwoorden tijdens bv een interview, wordt allemaal gekanaliseerd in m’n teksten. Het is zo een beetje mijn donkere kant en precies daarom bestaan die teksten. Ik ben er veel mee bezig en ik kan het niet gemakkelijk om erover te praten”.
“Uitgesproken politieke thema’s behandelen we niet hoewel we best wel enkele maatschappijkritische teksten hebben. Ik heb best wel een mening over veel zaken maar we willen geen band zijn die wil preken. We staan wel ergens voor maar onze mu ziek moet geen vehikel zijn voor politieke standpunten”.
Op de plaat speelt een muzikant van het fantastische Cave In mee, hoe zijn jullie daarin geslaagd?
“Cave In is inderdaad een ongelooflijk goeie band. Op onze plaat is er een kleine guest appearance in “Deadweight”, een van de laatste nummers. Het betreft een korte gitaarsolo van Steve Rotsky en dat kwam heel toevallig tot stand. Tijdens de opnames kwam Steve in de studio om opnames te halen van een van zijn soloprojecten en hij kende producer Kurt enorm goed. Door de jaren nam hij met hem al verschillende platen op die nooit het daglicht zullen zien, omdat hij zeer kritisch is op alles wat hij doet. Nu, Rotsky kwam iets oppikken en babbelde met ons en met Kurt . Toen zei Kurt dat we nog een solootje nodig hadden en hij vroeg aan Steve of ie dat wilde inspelen en of wij dat ook zagen zitten. Wij waren uiteraard enthousiast en zo maakte Steve Rotsky snel een solootje. Leuk dat zoiets kan”.
In de paasvakantie beginnen jullie aan een korte maar intensieve tournee door Europa.
“We zijn inderdaad een goeie twee weken op de baan met Oathbreaker uit Gent en het Italiaanse The Secret!. We hebben nog geen concrete plannen om nadien naar de VS te trekken. De States zijn trouwens een zeer moeilijk gebied, we zijn er al veel geweest en deden er verschillende tours. Het belangrijkste voor ons is dat we een goeie package hebben met een aantal goeie bands zodat we genoeg volk trekken. Op ons eentje is het moeilijk, het is te onvoorspelbaar. Er gaan qua opkomst veel goeie shows zijn maar er kunnen ook een aantal minder shows tussen zitten. In Amerika is er qua bands zo een oververzadiging dat je om genoeg volk aan te spreken met een goeie line up moet uitpakken”.
Is er een groot verschil tussen touren in Europa en touren in de VS?
“Ja, in de VS ben je veel meer op jezelf aangewezen. Touren is heel avontuurlijk, van de ene op de andere dag kom je in een totaal andere zaal terecht of sta je voor een heel ander publiek. Het is niet altijd even gemakkelijk maar de reward is zeer groot. Het is de max om een coole show voor veel mensen te spelen en te beseffen dat je in Amerika staat. Anderzijds heb je op iedere Amerikaanse tour wel een paar missers. In Europa is alles duidelijk veel beter georganiseerd en je weet wat je kan verwachten. We hebben veel solide mensen die tours organiseren en alles is piekfijn geregeld. Nog een verschil is dat in Amerika de mensen op nog jongere leeftijd naar shows gaan. Dat begint al op 13 en 14 jaar.. In Europa bijten mensen zich iets langer vast in een bepaalde levensstijl of een bepaald genre.”.
Wat staat er tijdens de zomermaanden op het programma?
“In augustus spelen we een aantal festivals zoals Ieperfest en Brutal Assault in Tjechïe. Dit laatste evenement doen we samen met bands als Paradise Lost , At The Gates, Dimmu Borgir en nog vele andere geschifte metalacts. Ook Heavy Fest in Londen staat op de agenda!”.
Combineren jullie Rise And Fall met een job?
“Wij werken allemaal, het is onmogelijk om te leven van de band. Op ons niveau is dat niet mogelijk, want je moet veel meer mensen bereiken en onze muziek is daarvoor net iets te extreem. Als je echt tien maanden zou touren , dan heb je geen vaste kosten en dan zou je heel misschien wel kunnen rondkomen maar dat is zeker onze bedoeling niet. We hebben ons leven in het verleden al een paar keer op pauze gezet en drie/vier maanden getourd maar dat wordt bij het ouder worden steeds minder eenvoudig. Nu proberen we de zaken goed te combineren en pikken we er onze periodes uit. Zo namen de opnames van de jongste plaat tien dagen in beslag waarna we een weekje tourden. Zo ben je twee en een halve week weg en dat is zowat het maximum. Zelf werk ik trouwens in Gent en ben ik manager van een Levis winkel waar ik jeans verkoop”.
We zagen jullie optreden op Groezrock 2010 en hadden de indruk dat je het niet altijd fijn vindt dat fans je micro proberen te bemachtigen om lekker mee te zingen. Klopt die indruk?
“Nee, want ik vind het eigenlijk heel plezant als mensen meezingen. Echter, soms ben je een show aan het spelen en ga je volledig op in het momentum,. Als er dan iemand je uit je zone trekt dan weet ik niet altijd goed hoe ik moet reageren vind ik dat wat raar. Maar dat mensen meezingen vind ik zeer leuk en het tofste dat er is. Mensen denken soms dat jij een attribuut bent voor hun eigen show, dat hoort er uiteraard wel bij maar het moet natuurlijk een beetje binnen de perken blijven”.
Wat me ook opviel op Groezrock, was dat jullie een van de luidste bands waren. Hoe slagen jullie er om zo’n oorverdovend geluid te ontwikkelen?
“Op een show van Groezrock is het volume dat wij op het podium horen, niet hetzelfde als het geluid in de tent. Meestal hebben we onze geluidsman en die weet echt het onderste uit de kan te halen. Het moet luid zijn maar het mag er natuurlijk niet over zijn want je moet nog een soort helderheid hebben in je sound. Nu, ik ben een beetje het besef van geluid in de loop der jaren kwijtgeraakt . Ik ben zelden op een optreden dat ik denk: “dit is luid””.
Wat vind je trouwens van de nieuwe geluidsnormen die door Vlaams Minister Schauvliege werden uitgevaardigd?
“Het is tragisch, vooral het feit dat de reglementering er komt na overleg en vergaderingen met mensen uit de sector. Als je dan ziet met wat ze op de proppen komen, dan is dat zeer erg. Het is totaal niet realistisch en het slaat nergens op. Ik versta dat men inzit met de gezondheid van de mensen maar men moet ook rekenen op het gezond verstand. Enerzijds van diegenen die een optreden organiseren, maar anderzijds ook van de bezoekers van een optreden die bijvoorbeeld oordopjes kunnen instoppen.. Die overdreven bepampering van de mensen, ik ben er geen voorstander van. Als ze de strikte reglementering gaan toepassen, gaan heel veel mensen in problemen komen, vooral dan in de jeugdhuizen en in de kleinere zalen!”
Once Upon a Festival 2012 – zaterdag 14 april 2012
Once Upon a Festival is verspreid over 4 podia met de toepasselijke namen: body, soul, mind en spirit, en elk podium heeft zijn eigen insteek. Het terrein is opgebouwd rond de 'Soul Stage'. Het enige buitenpodium op dit festival met voornamelijk live acts op de line up.
Pruikduif mocht er zaterdag de spits afbijten en deed dat op geheel eigenzinnige en psychedelische, funky manier. Daarna was de beurt aan Blackoutdub met een gesmaakte mix van dub, downtempo reggae, live sax en samples. Er stond ondertussen al redelijk wat volk voor de mainstage die duidelijk zin hadden in de zuivere mellow sound van de band, met zelfs enkele bisnummers tot gevolg… Wahwahsda was de winnaar van de 'Benelux Reggea Contest 2011'. De band brengt een mengeling van opgewekte reggae overgoten met een lekkere hiphop saus. De rapper freestylde er regelmatig in het Nederlands op los en werd mooi omkadert door de goede vibe van de band met een echt zalige reggae stem erdoor en overheen, chique.
Pura Vida is ondertussen een gevestigde naam in de Europese reggae scène. De grote band speelt live goed samen en brengt wel wat meer dan enkel dub/reggae maar speelde misschien iets te veel met de handrem op en konden daardoor niet helemaal overtuigen. Vervolgens was het de beurt aan Dj Dunya, bijgestaan door Mr Jax op saxofoon. Dunya is dé naam in de Belgische electro swing scène. Hij draait zalige swing, jive, rock'n roll en Balkan tunes waarbij blijven stilstaan echt onmogelijk is. De live sax begeleiding geeft het optreden, moest dat nodig zijn, wat extra vuur en overal op het terrein waren mensen gezellig aan het meeswingen. Analogik verkoopt zichzelf als 'a band of four bearded men from Denmark, playing a cheerful and original mix genres that is hard not to enjoy.' En dat was precies wat de mannen deden. Swing jazz, balkan blazers, synth bass,gipsy gitaren…plak er wat baarden onder en je hebt Analogik. Origineel optreden van deze fijne Deense band.
Afsluiter op de mainstage was Parov Stelar, een grondlegger van de electro swing en mee verantwoordelijk voor de recente heropleving van de oude jazzy sounds. Met de man zelf achter de knoppen, live band, steengoede sax solo's (Max the Sax) en een rasechte frontvrouw (Cleo Panther) stond de band stevig in zijn schoenen in Laarne. Een meer dan gesmaakte afsluiter op het buitenpodium!
De 'Mind Stage' had vooral een leuke inkleding maar was misschien wat groot voor het aanwezige publiek. Hier stonden vooral loungy, electro en minimal tunes op het programma. Madriko opende de stage. Caspar is een gekende naam in de minimal clubscéne en had net als Ishtar een coole, laidback sound. De sweet ambient van AMyn liep mooi over in de iets meer house techno invloeden van Belgisch talent Lexis en Tom Dazing. Ook de laatste namen op deze mooi line up gingen nog een stap verder in hun soundscapes, old school techno en disco synths. De optredens verdienden soms misschien wat meer volk maar dat was zeker op het vroegere uur niet evident. Het relatief goede weer en de goede vibe op het festival zorgde er voor dat veel volk voor de mainstage bleef hangen en wie kon hen ongelijk geven. Niet iedereen heeft zin in beats en breaks als ontbijt...
De 'Body Stage' was de grote dubstep tent. Glebstar was een two man DJ-set met zware dub/dubstep en drum & bass sound. Eddie K ft. Minus bracht vette dubstep en ook Black Sun Empire stond garant voor de nodige dosis duistere flash and bass. De mannen achter de knoppen zorgden voor een opzwepende show. Net als het volgende project, Jazzsteppa, een heftige drum and bass band die werd bijgestaan door een live drummer en heel wat andere invloeden in zijn sound laat binnensijpelen. Bare ging voor redelijk wat volk simpel verder de moddervette dubstep toer op terwijl de zware set van Rotator de overgang naar Breakcore inzette. Een gepast moment voor mij om andere oorden op te zoeken.
De kleine 'Spirit Stage' bood onderdak aan een bond allegaartje. Experimentele minimal, korg sounds, psychedelica, maffe elektronica, noisy beats, ambient en vooral veel Macbooks. Zeer leuke, verrassende sets gezien van Alvin & The Chipsets, Spongemagnet en Superisk, waarvan die laatste misschien wel met het meeste punten mag gaan lopen.
Once Upon a Festival wou volgens de organisatie zoveel mogelijk verschillende muziekgenres en soorten mensen samenbrengen. En daar zijn ze afgelopen weekend uitstekend in geslaagd! Hopelijk heeft het festival een tweede, gezonde adem gevonden en kunnen ze volgend jaar nog wat meer volk naar het kasteel in Laarne lokken… Hopelijk een blijver op de festival affiche!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/once-upon-a-festival-2012/
Organisatie: Once Upon A Festival, Laarne
Once Upon a Festival 2012 – vrijdag 13 april 2012
Once Upon A Festival (OUAF) krijgt na enige twijfel dan toch een derde editie in 2012, weliswaar met andere organisatoren maar het uiterst alternatieve concept blijft ongewijzigd. De nieuwe niet onervaren organisatoren die ook Suburb Soundz en Hertz Events voor hun rekening nemen, hebben het festival wel van drie dagen teruggeschroefd naar een tweedaags festival, ditmaal met vier podia (Mind Stage/ Soul Stage/ Spirit Stage/ Body Stage) in plaats van drie podia.
Eigenlijk kan je stellen dat OUAF het startschot geeft voor het fantastische festivalseizoen dat er aan zit te komen. In tegenstelling tot vorig jaar speelt het barre weer zeker niet in het voordeel van de organisatoren. De kans op regenweer is in pispot Vlaanderen echter altijd wel vrij groot, maar als je met je adem wolkjes kan blazen dan moet je toch toegeven dat het nog net iets te koud is om de wind lekker onder je oksels te laten blazen.
Laat dit anderzijds geen domper zijn om onze werkweek – of paasvakantie voor de schoolgaande jeugd - in schoonheid af te sluiten.
Het weekend zetten we in met een elektronische live-act van Nathan Fake in de Mind stage. In tegenstelling tot de snoeiharde rechttoe rechtaan, weinig emotionele beats van Speedy J, Secret Cinema en Space DJz speelt Nathan alweer een heel organisch en offbeat klinkende set die de ware technoheads toch iets meer moeite laat doen om de elektronische hersenkronkels van dit wonderkind te begrijpen. Hét hoogtepunt in de Mind stage van dag 1, doch Joke Schauwvlieghe’s haar zou hier rechtop zijn gaan staan vrees ik.
Tijd om ons in de Body stage te laten trakteren op een old skool jungle live-act van Bong-Ra, trouwens één van de pioniers in het genre. Bong-Ra is net nog iets lichter verteerbaar dan zijn opvolger Ajapai die wel heel zieke dubstep met extra bassinjecties op ons afvuurt. De Duitse Panacea gaat nog een stapje verder met snoeiharde breaks, breakcore en hardcore. Het oververhitte publiek mag nu wel even op temperatuur blijven bij de old skool acid beats van één van de headliners van de avond, Luke Vibert. Luke, voor ons dé topact in de Body stage, houdt nog altijd van acid, the sound you can’t improve… De nieuwe generatie kent deze grootheid blijkbaar net iets minder goed. De ware fans zijn echter wel aanwezig en worden samen met zijn zure beats terug in de tijd gekatapulteerd. Acid house avant la lettre. De oudere ravers onder ons worden eindelijk verwend terwijl het almaar killer wordt buiten. Misschien zou Mr. Vibert niet misstaan hebben in de Mind stage want The Producer sluit deze eerste avond in Laarne terug af met snoeihard materiaal.
In de Spirit stage hebben we spijtig genoeg enkel de immer lachende Anoebis even aan het werk kunnen zien. De man met het aanstekelijke enthousiasme weet zijn legertje happy psydancers een aantal uren lekker warm te houden met psytrance en goa-trance. Een echte verademing tussen alle het harde en donkere elektronische geweld dat losgelaten werd op de kasteeltuinen.
De main stage of Soul stage werd dit jaar gelukkig niet gehinderd door het geluid van de speakers van de andere podia, maar kreeg het ditmaal werd hard te verduren door het regenweer. Dit weerhoudt de tienkoppige Gentse band Café con leche echter niet om het feest te laten losbarsten bij het publiek met hun jazz, gipsy en swing geïnspireerde funky ritmes. Meteen wordt de toon gezet voor het al even aanstekelijke en energetische Antwerp gipsy ska orchestra. De charismatische frontman en zijn gevolg weten met hun ska grooves en hun duidelijk improvisatievermogen het feest verder te verzekeren.
DJ Grazzhoppa’s big band is niet meer de big band van weleer. Ditmaal zes turntablists en niemand minder dan Grazzhoppa’s wederhelft, Mo, die in een ander leven deel uitmaakte van ons meest gekende exportproduct, Zap Mama.
Mo, Grazz en de andere mannen aan de draaitafels brengen een fusion van hip hop, soul en funk. Geweldig hoe de turntablists scratchend hun decks ineens weten om te vormen tot instrumenten. Prefuse73 mocht deze avond van OUAF, dat een ware uitputtingsslag werd, afsluiten op het hoofdpodium.
Moe gestreden op het slagveld omheen het kasteel van Laarne keken we terug op een heel kwaliteitsvolle avond met topartiesten uit de alternatieve muziekscene. Morgen gaan we opnieuw ten strijde!! Laat de weergoden ons iets beter gezind zijn ditmaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/once-upon-a-festival-2012/
Organisatie: Once Upon A Festival, Laarne
Nederlands 
Français 
