Een ‘bezwerende trip met weerhaken’ is een terechte titel voor de derde plaat van de uit Philly, Pennsylvania afkomstige War On Drugs, met zanger/gitarist Adam Granduciel als spil. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band, maar is nu op solopad .
Frisse, dromerige en rauwe rinkelende indierock horen we . Hier versmelt sing/songwriting van een Dylan, Steve Wynn, Big Star melodieën, met de Britpop van The Verve en de dromerige shoegaze van Swervedriver, Pale Saints en de psychepop van Spacemen 3 en Spiritualised , gekruid van een pilipili americanasausje .
Ook zij voeren je mee in dié bezwerende trip van dromerig en voortkabbelend materiaal, die ruimte laat voor de instrumenten , en grungy injecties heeft door de hotsende, botsende,  pruttelende ritmes , niet vies van een bedwelmend en krachtige opstootje, en gedragen door een warme, emotievolle zang .
Een slepende , broeierige sfeervolle, gelaagde sound , kleurrijk ingebed door toetsen die met “Come to the city”, midden de plaat, een hoogtepunt bereikt.

Dr John is op zijn 71 ste springlevend en dat is voor een groot stuk te danken aan de dezer dagen alomtegenwoordige Dan Auerbach (33). De Black Keys frontman stak zijn adoratie voor Dr John niet onder stoelen of banken en stelde de man voor om samen een plaat op te nemen. Dr John stemde toe en zal daar geen spijt van hebben, want ‘Locked Down’ is zijn beste plaat in eeuwen.
Hoewel ‘Locked Down’ alweer een typisch Dr John album geworden is met de gekende ingrediënten als soul, blues, mardi grass en allerlei voodoo toestanden, draagt de plaat toch een uitdrukkelijke Black Keys stempel. Dan Auerbachs’ invloed en gitaarspel zijn zeer herkenbaar en drijven Dr John tot prestaties waarvan niemand nog dacht dat hij het kon. De productie van Auerbach zorgt er voor dat de ouwe rot vitaler en hipper is dan ooit.
Laat ons zeggen dat de twee elkaar perfect hebben gevonden en allebei hun ei op een voortreffelijke manier kwijt kunnen in deze welgeslaagde kruisbestuiving. Chemie noemen ze dat.
De samenwerking tussen de twee klasbakken werkt zich bijvoorbeeld naar een hoogtepunt in het funky “Getaway” dat een wonderlijke gitaarsolo van Auerbach in de staart zitten heeft
Auerbach heeft de piano van Dr John vervangen door een funky en sexy seventies retro-orgeltje waarmee de grootmeester zich kennelijk enorm weet te amuseren. Verder zingt en gromt Dr John zich gretig doorheen een set geweldige songs waarin hij schittert als in zijn beste dagen. Of hoe een oude beer als een jonge wolf kan klinken in een opzwepend en funky nummertje als “Revolution”, hoe hij Tom Waits naar de kroon steekt op “Big Shot” en hoe hij de afro-funk-soul van de jaren zeventig met succes terug oppoetst in “Eleggua”.
Een knoert van een generatieverschil zit er tussen de twee heren (zo een kleine 40 jaar) maar ze vullen elkaar perfect aan op dit bijzondere album.

Beste jonge muzikanten, neem uw gitaar en ga ermee naar uw opa, wie weet komt daar geen uiterst creatief brouwsel van.  

‘Ahead Of Time’ is het tweede album van het Belgische Frozen Rain, de band rond songsmid en multi-instrumentalist Kurt Vereecke.  Net als op het titelloze debuut opteert Frozen Rain voor een fraaie portie AOR en melodieuze rock, een genre dat vooral in de jaren tachtig hoge ogen gooide.  Kenmerkend voor het genre zijn een prima zinger, een stevige ritmesectie, gemakkelijk meezingbare nummers, krachtige en uitgesponnen solo’s en een hele resem stevige keyboards. 
De populariteit van deze muziek ligt duidelijk al een heel eind achter de rug maar dat betekent niet dat er geen prima materiaal meer verschijnt, dat bewijst alleszins deze  ‘Ahead Of Time’.  De plaat kent enkele zeer sterke uptemponummers zoals opener “Believe It Or Not”, “Forever” en The last Dace Ain’t Over” en ook de obligate ballad (“Too Late”)  worden niet vergeten. 
Een absoluut pluspunt is de strot van nieuwe zanger Carsten ‘Liezard’ Schulz die perfect bij de muziek past.  Verder valt ook de productie in positieve zin op, het album is uitermate radiovriendelijk.  Frozen Rain levert een meer dan degelijk werkstuk dat we aanbevelen aan alle AOR-liefhebers.

The Antlers escaleren in vernuftig geconstrueerde songs die zelfs Madammen met een Bontjas kippenvel bezorgen. Gooi daar de getormenteerde vocalen van spilfiguur Peter Silberman bij en zelfs de meest gevoelloze ziel geraakt emotioneel overmand. Niet te verwonderen dus dat deze groep in december geprogrammeerd staat op het door The National gecureerde All Tomorrow’s Parties.

Maandagavond leverden ze alvast een onmiskenbaar puike prestatie. Terwijl Silberman eerder solo ‘Uproated’ (2006) en ‘In the Attic of the Universe’ (2007) op plaat liet persen, is er sedert het fenomenale ‘Hospice’ (2009) sprake van een volwaardige groep.
In de Ancienne Belgique opende het drietal (live aangevuld met gitarist/bassist Timothy Mislock) met “No Widows” waarna we almaar meer ondergedompeld werden in de zinderende atmosfeer die hun muziek weet te creëren. Ook de immer beklijvende teksten droegen hiertoe hun steentje bij, om nog maar te zwijgen van de sobere maar heel uitgekiende lichtshow. Niet te verwonderen dus dat het publiek met verstomming geslagen was. Toetsenist Darby Cicci drukte trouwens zijn verontrusting uit over die stilte, niet beseffend dat zulks in België eerder een teken van respect dan van desinteresse is.
Het merendeel van de set bestond uit nummers die op ‘Burst Apart’ (2011) terug te vinden zijn. Dit laatste album werd uiteindelijk zelfs integraal gebracht (met uitzondering van het instrumentale “Corsicana”). Live kregen de ingenieus gecomponeerde songs echter vaak een meerwaarde door optimaal te profiteren van hetgeen de Rik De Saedeleer in ons de “man-meer-situatie” zou noemen.
Tot onze teleurstelling werden er uit “Hospice” slechts drie pareltjes gelicht: “Atrophy”, “Two” en “Kettering”.
Graag hadden we de balans tussen deze persoonlijke favoriet en ‘Burst Apart’ iets evenrediger gezien. Spijtig bijvoorbeeld dat “Bear” en “Sylvia” op stal bleven. Vooral dat laatste nummer slaat ons bij elke beluistering knock-out (iets wat we maandag graag hadden laten gebeuren want we opteerden in afwachting daarvan alvast voor één van de vele beschikbaar gestelde zitplaatsen).
Niet getreurd echter want de twee splinternieuwe nummers die ze brachten betroffen waardige vervangers: “Drift dive” escaleerde machtig in naar Explosions in the Sky refererende postrock en het naar een tandpasta vernoemde “Crest” maakte zijn naam waar door in de zaal veel tevreden glimlachjes (en dus aardig wat gave gebitten) tevoorschijn te toveren.
Vooraleer afsluiter “Putting the dog to sleep” ingezet werd, liet Silberman weten dat de groep binnenkort naar ons land terugkeert. Meer mocht hij niet zeggen maar zoals te vermoeden viel, werd ondertussen bevestigd dat The Antlers net als vorig jaar op de Pukkelpopaffiche prijken.

Als de weergoden ons gunstig gestemd zijn, kunnen we op zaterdag 18 augustus dus nog een keer (figuurlijk) weggeblazen worden door bijvoorbeeld de magnifieke sound die drummer Michael Lerner creëerde tijdens “I don’t want love” en de knappe stereo-effecten die Darby Cicci uit zijn soundbox wrong bij aanvang van een magistraal opgebouwd “Kettering”.

In het voorprogramma probeerde het drietal van I Am Oak het publiek te overtuigen om na afloop hun platen (debuut ‘On Claws’ en opvolger ‘Oasem’) aan te schaffen. We vrezen dat ze daar maar matig in geslaagd zijn tijdens de over het algemeen net iets te makke set. Positief was wel dat zanger Thijs Kuijken zich aardig uit de slag trok toen hij – naar eigen zeggen voor de allereerste keer in zijn carrière - de elektrische gitaar omgordde. Ook de groovy beat die de drummer in het slotnummer liet weergalmen droeg onze goedkeuring weg. Het valt toe te juichen dat deze Noorderburen van plan lijken om te evolueren naar een rijker en iets steviger geluid. Hopelijk levert hun volgende plaat (getiteld ‘Nowhere or Tammensaari’ en gerealesed in juni 2012) hiervan het overtuigende bewijs en neemt hun volgende passage al onze scepsis weg.

Setlist The Antlers: No widows - Atrophy - Drift dive - French exit - Parentheses -Every night my teeth are falling out - Two - I don’t want love - Crest - Hounds - Rolled together - Kettering - Putting the dog to sleep

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-antlers-23-04-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel