‘Feel good evening’ met Train in Paradiso, kreeg staartje voor Belgische fans in The Qube (Q-Music)
Optredens Train, Paradiso Amsterdam, NL op 01-05-2012 en op 08-05-2012 in The Qube (Q-Music), Vilvoorde
- Paradiso Amsterdam, NL op 01-05-2012 -
Het nieuwe album van Train, ‘California 37’ is een beetje een twijfelgeval. Nadat de heren uit San Francisco doorbraken in 2001 met hun tweede album ‘Drops Of Jupiter’ (én de gelijknamige monsterhit!) was het geruime tijd stil rond de band van Pat Monahan & co. De groep bleef echter wel uitstekende albums maken maar een nieuwe, grote wereldhit bleef uit. Tot in 2010 “Hey, Soul Sister” onze radio teisterde. Een leuk popdeuntje dat zowel kids als senioren kon bekoren. Mede door het succes van “Hey, Soul Sister” kiest de band dus nu op de nieuwe plaat voor een commerciëler geluid; waarschijnlijk omdat men zich nu pas echt realiseert dat je ook hits kan scoren met aanstekelijke, eenvoudige popdeuntjes. Rockliefhebbers van het eerste uur zullen dan ook meer moeite hebben met de nieuwe koers die de band nu vaart. Train die ontstond uit een Led Zeppelin coverband blijft zich een rockband noemen en wou dit statement kracht bijzetten door een korte Europese tournee ter promotie van het nieuwe album ‘California 37’. Een tour op het vasteland die terug ons Belgenlandje oversloeg….of toch niet helemaal?
Omdat we Train absoluut wouden zien, zakten we af naar Amsterdam. Altijd leuk trouwens om nog eens Paradiso binnen te wandelen. Hier zijn bands altijd top, vooral omdat sfeer en locatie (concert in een oude kerk!) nu eenmaal samengaan. Balkon 1 met direct zicht op het podium bleek een unieke plek voor een zalige concertavond.
Het begon al bijzonder sterk met supportact Matt Nathanson, een Amerikaanse singer-songwriter, (eveneens uit San Francisco) die voor de eerste keer op de Europese podia stond. ‘Modern Love’ uit 2011, is al zijn zevende studioalbum en daar kwamen ook de meeste songs uit. Songs die niet helemaal onbekend bleken voor het Nederlandse publiek want Nathanson kon op erg veel respons rekenen. Nathanson wer enkel geflankeerd door zijn gitarist, waardoor alle songs akoestisch werden gebracht. Het is bijna een uitzondering op de regel maar dit was een zeer boeiend en leuk voorprogramma!
Train liet niet lang op zich wachten en opende zeer toepasselijk met: “We Were Made For This”, toch een van de sterkere songs uit het nieuwe album. Het Train trio: Patrick Monahan (vocals), Jimmy Stafford (guitar) en Scott Underwood (drums) liet zich live versterken door twee extra muzikanten.
Na de rustige start en een duik in de geschiedenis van Train tijdens “This’ll Be My Year”, kwam Paradiso pas echt volledig op dreef met “If It’s Love”. Pat Monahan, wiens stem, de hele avond wat wisselvallig klonk , bespeelde het publiek als een echte entertainer.
Twee leuke dames werden op het podium gehaald om tamboerijn mee te spelen tijdens “Get To Me”. Ze werden beloond met Train T-shirts, waarvan er kort erna nog enkele het publiek invlogen. Het nochtans op plaat indrukwekende “Mississippi” kwam live niet helemaal uit de verf. Vooral de poppy songs uit het nieuwe album (7 songs uit het nieuwe album!) maakten het meest indruk. “50 Ways To Say Goodbye”, klonk warm en met een grandeur zoals een Spaanse furie. Ingetogen werd het erna met het bijzonder intense “You Can Finally Meet My Mom”, een ode aan Pat’s overleden moeder. Paradiso zong mooi en zacht tijdens “Marry Me”…..een absoluut kippenvelmoment!!!
De finale werd op gang getrapt met een cover van stadsgenoten Journey. De hit “Don’t Stop Believin’” werd opgevoerd in de vorm van een zangwedstrijdje. Drie kandidaten mochten ook al het podium op waarbij de winnares een gesigneerde gitaar mee naar huis mocht nemen. “Drive By” en vooral “Hey, Soul Sister” werden niet altijd even loepzuiver gezongen maar gelukkig was er een enthousiast Paradiso die elk woord meebrulde.
De band nam afscheid met een drieluik waarbij hun allergrootste hit “Drops Of Jupiter” tot het laatst werd bewaard.
Train bracht opnieuw een zeer vermakelijke leuke show vol afwisseling. De band deed heel wat met het publiek maar dat hield hen niet tegen om sterk te musiceren. “Hey, Soul Sister” was ook in België een grote hit dus moet het zeker mogelijk zijn om deze Train de volgende keer ook in ons land te laten stoppen.
- The Qube (Q-Music), Vilvoorde op 08/05/2012 -
Enkele dagen na Amsterdam kreeg ik helemaal onverwacht een uitnodiging van Sony Music en Musiczine.net om de showcase bij te wonen van Train in de Q-Music studio in Vilvoorde. Komende van Glasgow (U.K.) en op weg naar Keulen vond de band toch even de tijd om te stoppen in ons land. Er wachtte ons een warm onthaal in Vilvoorde aan de Medialaan 1, nog steeds dé plaats om bekende Vlamingen te spotten.
Train mocht er een akoestisch concertje (als trio) geven in de gezellige, trendy The Qube, die slechts toegankelijk was voor een aantal persverantwoordelijken en winnaars van een Train wedstrijd op Q-Music. Pat Monahan was duidelijk erg nerveus en liet ook weten zeer vermoeid te zijn (dit was af en toe duidelijk te horen aan zijn stem!). Met wat cynische humor probeerde Pat het ijs te breken want meermaals moest hij vaststellen dat het aanwezige publiek zijn songs niet echt helemaal kende. “Maar dat hebben we enkel aan onszelf te danken”, relativeerde hij…..”we hebben Europa en België te lang links laten liggen”. Toch zat de sfeer er goed in en genoot het publiek volop van Train zo intiem en dichtbij.
Zelf noemden ze dit hun eerste concert op Belgische bodem. Maar met slechts 6 songs durf ik amper van een echt concert te spreken. Deze showcase in The Qube bracht echter heel wat publiciteit met zich mee. Zo werd ook in ons land Train opnieuw in te kijker gezet want het concert in The Qube werd live uitgezonden op radio, Internet en televisie.
De band trakteerde ons ook op een primeur en beloofde in de herfst van 2012 (“…In Fall We’ll Be Back…That’s The Season After Summer”) voor een allereerste volwaardig concert naar België te komen. Wij zijn er zeker bij!!!!
Setlist Paradiso:
*We Were Made For This *This’ll Be My Year *If It’s Love *Get To Me *Mississippi *50 Ways To Say Goodbye *Save Me San Francisco *Calling All Angels *You Can Finally Meet My Mom *Marry Me *Mermaid *Don’t Stop Believin’ / Drum Break *Hey, Soul Sister *Drive By
*California 37 *Meet Virginia *Drops Of Jupiter
Setlist The Qube: *Drive By *This’ll Be My Year *Save Me San Francisco *Drops Of Jupiter *50 Ways To Say Goodbye *Hey, Soul Sister
Video Playlist Train @ Paradiso (5 video’s) http://www.youtube.com/playlist?list=PL4EAAAF1949652B7C
Video Train @ The Qube: http://youtu.be/SJ1fNMBl6Y4?hd=1
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/train-01-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-qube-vilvoorde/
Organisatie: Sony Music
Op 11 oktober 2010 mochten we in Vorst Nationaal het afscheidsconcert bijwonen van A-Ha. Met de: ‘Ending On A High Note’ tour nam de Scandinavische band wereldwijd in stijl afscheid van de fans. Het doek viel definitief voor A-Ha in thuisland Noorwegen waar 100.000 fans, verspreid over 4 avonden, begin december 2010 afscheid namen van hun popgoden. Het einde van A-Ha betekende gelukkig niet het einde voor Morten Harket, de charismatische frontman van de band. Zonet bracht hij een nieuw soloalbum uit onder de titel: ‘Out Of My Hands’, een album vol fascinerende luisterpopsongs met een elektronische inslag. Dit album kwam hij graag voorstellen in de Ancienne Belgique… maar natuurlijk had hij in zijn koffer ook enkel A-Ha klassiekers mee.
Als voorprogramma had Morten Harket de Engelse folkband Songdog meegenomen. Helaas had het publiek, dat gekomen was voor een post A-Ha feestje, totaal geen boodschap aan de literaire zwaarmoedige ballades van Lyndon Morgans & Co. De songs uit ‘A Life Eroding’ (2010) hadden ongetwijfeld meer mensen kunnen bekoren. Nu bleef alleen een onrespectvol en oorverdovend geroezemoes achter.
In november 2009 bleek de AB duidelijk te klein voor de Noorse hitband. Nu moesten we vaststellen dat Morten Harket (onder de noemer ‘The Voice Of A-Ha’) slechts de benedenverdieping van de Brusselse rocktempel deed vollopen. De afwezigen hadden echter helemaal ongelijk want na ruim 90 minuten waren we helemaal overtuigd dat er voor Morten Harket leven is na A-Ha!
Al van bij opener “Burn Money Burn”, een bewerkte Zweedse klassieker, werd Morten als een echte God aanbeden. De eerste drie songs waren liedjes uit z’n nieuwe soloplaat. Het was opvallend dat deze songs heel warm werden onthaald, terwijl ‘Out Of My Hands’ nog maar pas werd uitgebracht. Het bombastische elektronische jasje, de aanstekelijke Eurobeats en de rijke Eurosong-achtige productie zorgden er voor dat de nieuwe songs live een stuk overtuigender over kwamen.
Pas met “Crying In The Rain”, de uitstekende Everly Brothers cover, keerde Morten terug naar zijn periode met A-Ha. Gevolgd door het machtige (en door de fans gekozen om live te spelen): “Out Of Blue Comes Green”. Wat Morten ook deed, alles veranderde in goud. Zonnebrilletje af, leesbrilletje aan….het werd allemaal op luid hysterisch gegil onthaald. “Jullie zijn doorheen de tijd niet echt veel geëvolueerd hé…maar het is oké”, was Morten’s leuke reactie. De aantrekkingskracht is er dus nog steeds. Net zoals het jongensachtige geflirt met de vele vrouwelijke fans, ook al heeft de man de respectabele leeftijd van 52 jaar bereikt! Maar laat ons vooral onthouden dat het een avond was vol ongebreidelde, schone melodieën en de hemelse ‘vijf octaven stem’ van Harket. De begeleidingsband bestond uit de muzikanten die ook A-Ha live versterkten tijdens de vele wereldtournees , aangevuld met een nieuwe flamboyante gitarist die Morten aankondigde als Dan (z’n familienaam mochten we wegens te moeilijk gerust vergeten).
Hoewel de sound de ganse avond zeer synthesizer gericht was, waren er toch enkele sublieme melodieuze gitaarsolo’s te horen. Ook de setlist zat goed in elkaar met 7 nieuwe songs uit het nieuwe album, 4 songs uit het ‘Wild Seed’ (1995) en 8 songs uit de A-Ha periode.
Excellente show waarbij toch enkele songs opvielen. Het pittige “A Kind Of Christmas Card” en het waanzinnig mooie “We’re Looking For The Whales”, (lief opgedragen aan zijn vroegere bandleden Magne & Paul) behoorden tot de hoogtepunten van de avond. Niet “Take On Me” maar wel deze laatste song betekende de start destijds voor de Noorse band. “Scared Of Heights”, de huidige door Espen Lind geschreven single, werd de eerste encore. Waarna met “Stay On These Roads” de pure klasse van Morten nog eens duidelijk uit de verf kwam. Het was duidelijk ook niet teveel gevraagd om af te sluiten met A-Ha’s grootste hit: “Take On Me”. Want nog steeds waren er fans die op deze song de hele avond hadden gewacht. Sterk concert ondanks de magere opkomst!!!
Setlist: *Burn Money Burn *I’m The One *Keep The Sun Away *Crying In The Rain *Out Of Blue Comes Green *Move To Memphis *Forever Not Yours *When I Reached The Moon *Los Angeles *Spanish Steps *A Kind Of Christmas Card *We’re Looking For The Whales *Just Believe It *Lightning
*Scared Of Heights *Stay On These Roads *Foot Of The Mountain
*Lay Me Down Tonight *Take On Me
Video Playlist Morten Harket @ AB, Brussel (4 video’s)
http://www.youtube.com/playlist?list=PLB5E4E4CABE1D49B9
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/morten-harket-08-05-2012/
Organisatie: Live Nation
The Peas Project is een band uit het Brusselse, die bestaat uit 11 leden en die na de EP ‘Party crasher’ het album ‘Power & romance’ uitbrachten. Deze band is opgebouwd rond zanger en MC Marc Zinga, percussionist DJ Mellow en zangeres Vanessa Ngogo. Hun stijl kun je omschrijven als een unieke mengeling van Funk, Electro, HipHop, Afrobeat, doorspekt met zware bassen. Deze plaat is opgenomen in de Londense studio van producer en dj Toni Economics en deze samenwerking heeft aldus en ritmisch resultaat opgeleverd. Beste nummers zijn “Party crasher” en “Power & romance”, zeer energieke nummers met diverse invloeden. “Gimme a name”, geeft een krachtige funky begeleiding en het laatste nummer, “Blue time” is er met reggae en dub invloeden … En dit maar liefst 7 minuten!
Ga deze groep zeker live zien, want heel waarschijnlijk wint hun muziek nog stevig aan kracht bij de livegigs …
Altijd interessant om op je CD te kunnen uitpakken met namen als Patrick Riguelle en Jan Hautekiet, ook al heeft deze laatste het rock’n’roll gehalte van een tupperware pot.
‘Flirty Fishing’ getuigt van vakmanschap, wat zich daarom niet echt vertaalt in enige vorm van opwinding. Allemaal knap gemusiceerd, daar niet van, meer wij voelen geen zweet, geen bloed, geen tranen. Het haar op onze armen is geen enkele keer komen recht te staan, integendeel, wij moeten geregeld een geeuw onderdrukken. Alleen “Little black room” brengt bij ons iets teweeg, al is het maar omdat wij ons afvragen hoe vet dit ding zou kunnen klinken als je het in de poten van pakweg Black Box Revelation zou steken. Ook de mellow afsluiter “Stopsigns” kan er nog mee door omdat het ons een beetje aan Steely Dan doet denken, en ondanks onze adoratie voor smerige rock’n’roll houden wij van Steely Dan.
http://www.myspace.com/ganashake
Op zijn best klinkt deze Brugse band als een gedreven Tragically Hip, zoals in “Plastic girl”, maar de songs zijn bijlange nog niet sterk genoeg (lees te braaf) om dit volledige plaatje te blijven boeien. Er draaft doorgaans wel een vlotte rockdrive doorheen dit schijfje, maar wij hebben een probleem met zanger Filip Bohyn. Deze tracht meermaals een Nick Cave neer te zetten, maar dat lukt niet echt waardoor zijn vocale prestaties eerder geforceerd dan spontaan overkomen. De band speelt wel met een gezonde spirit, maar de songs willen niet altijd mee, zo doet een vermeende rockballad als “Queen of the night” er meer dan 7 minuten over om uiteindelijk nergens naar toe te gaan.
http://www.myspace.com/dollarqueen
Een duo die rauwe garage blues rock brengt. Niet bepaald het meest originele concept dezer dagen, maar goed, deze Scrappy Tapes (zanger/gitarist Jochen Degryse en drummer Matthias Van Snick) zijn er erg bedreven in. De hooks zitten juist, de riffs zijn vettig, de songs klinken fris en monter en de zang jaagt het boeltje vooruit daar waar het nodig is maar houdt er elders op gepaste tijden ook de rust in. Black Box Revelation mogen dan al de grote voorbeelden zijn, hier bij Scrappy Tapes zit er meer gure blues onder de modder waardoor dit nergens op een lauwe kopie lijkt. In de gortig doorrollende “Break out like the measles” drijft de vuile blues drijft hen meer richting Soledad Brothers of Cut In The Hill Gang. De prachtige afsluiter “Freed from weight” en de meer dan geslaagde coverversie van “Prodigal Son” schitteren in hun akoestische eenvoud.
Een verduiveld knap EP tje van dit talentrijke Gentse duo.
http://www.myspace.com/scrappytapes
Wij hebben onszelf aan een test onderworpen en ons de taak opgelegd om bij de beluistering van iedere track op het album van deze rockers uit Temse op te schrijven wat ons het eerst voor de geest komt, ziehier de antwoorden :
Om maar te zeggen, iedere band heeft zo wel zijn inspiratiebronnen, maar er zijn grenzen.
te checken op http://www.myspace.com/theagreementrocks
Tussen 2 Amerikaanse tours hield The Black Box Revelation even (opnieuw) halt om een thuismatch te spelen … Place to be was de Gentse Vooruit. Met supports voor Jane's Addiction en binnenkort voor Beady Eye en The Darkness gaat het de band duidelijk voor de wind. De positieve recensies van de derde plaat en hun intense liveshows openden deuren …
Toen ze het podium opkwamen werden ze al meteen warm onthaald . Het duo, die maar in de meest eenvoudige opstelling op het podium kan staan (gitaar – drums) , koos eerst voor onderhouden midtempo songs als “My girl”, “Shadowman” en “Bitter” . Het publiek hield er van, want al op de eerste akkoorden heerste er een broeierig sfeertje in de gezellig uitverkochte Vooruit .
Met “Rattle my heart” en “Gravity blues” werd een versnelling hoger geschakeld en kwam de trein goed op gang. Paternoster-Van Dijck toonde, in vergelijking met de cd voorstelling in de AB, november ll, dat de nieuwe nummers strakker, snediger en volwassener kunnen zijn . Het nieuwe album zat dan ook bijna integraal verweven in de anderhalf uur durende set. Het poppy “Skin” – heupwieger éérste klas - gevolgd door 'oudje' “I don't want it” maakten het eerste half uur vol; het duo had de adrenaline in de aderen en zonder al te veel bindteksten hakten en sloegen ze zich een weg door de uitgekiende setlist. Ze hadden het publiek mee en hun kenmerkende spirit straalde.
Verademing noteerden we met het aan Neil Young gelinkte “Sealed with thorns” , traditioneel met een lange jam van Paternoster, en het 'dromerige' “2 Young boys” . Ze pasten volledig in het huidige BBR concept.
Op het eind van de set werd nog een clusterbom van jewelste gedropt... een soort 'medley' van “I think I like you”, “Do I know you” en “Set your head on fire”, ruwe power, snedige, scherpe en snerpende gitaren en roffelende drums, kortom, zompige bluesrock op z’n best! Crowdsurfers werden gespot, het kookpunt werd bereikt.
In de bis dezelfde variatie … een meeslepend en emotievol “Never alone” gevolgd door “Madhouse” maakten de weg vrij voor “Crazy white man” en het afsluitende “High on a wire” , die alle registers nog eens opentrok.
Jan en Dries gaan met de juiste spirit te werk , stippelen verder hun carrière uit en tekenen voor liveshows vol overgave en dynamiek!
Setlist: 1. My girl, 2. Shadowman, 3. Bitter, 4. Rattle my heart , 5. Gravity blues, 6. Skin, 7. I don't want it, 8. My perception, 9. Shiver of joy, 10. Sealed with thorns, 12. 2 young boys, 12. Love licks, 13, I think i like you, 14. Do i know you, 15.Set your head on fire
Bis 16. Never alone, always together, 17. Madhouse, 18. Crazy white man, 19. High on a wire
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-box-revelation-08-05-2012/
Organisatie: Live Nation
Dood en legendarisch : Jimi Hendrix, Bon Scott, Jim Morrison, Kurt Cobain… en natuurlijk Joey Ramone. Voor één keer een rockdode die zich niet heeft lam gezopen, volgespoten of zichzelf een lading lood door de verwarde kop heeft gejaagd. Neen, Joey werd getroffen door die meedogenloze smeerlap van een killer genaamd kanker.
De Amerikaanse oerpunker is al langer dan 10 jaar dood, maar nu komt er onder impuls van zijn broer nog een postuum plaatje uit, eigenlijk nog maar Joey’s tweede soloplaat. The Ramones waren al 5 jaar voor zijn dood ontbonden en Joey heeft in die periode enkel ‘Don’t worry about me’ in elkaar gebokst. Hij was toen al ziek, vandaar de veelzeggende titel, en het is bij dat ene album is gebleven. ‘Don’t worry about me’ had zo zijn momenten maar kon nergens tippen aan het primitieve geweld van de fantastische Ramones. Wij kregen toen al een donker vermoeden, The Ramones waren nergens zonder Joey, maar Joey was ook nergens zonder The Ramones.
En helaas, ook deze ‘Ya Know ?’ bevestigt dat. “Rock ’n roll is the answer” kan als statement wel tellen om de plaat te openen, maar het leidt ons een beetje om de tuin want de song is bijlange niet zo wild als zijn titel doet vermoeden. Het klinkt te braafjes en dat is een euvel dat te dikwijls terugkomt op deze verzameling songs.
Maar gelieve toch nog niet weg te lopen, want er staat hier en daar nog wat lekkers op dit schijfje, zij het in beperkte dosissen. De beste songs zijn overigens diegene die nog het meest aanleunen bij de 2-chords primitieve punkrock van The Ramones.
Opzwepende tracks als “I couldn’t sleep”, “What did I do to deserve you?” en “Seven days of gloom” hunkeren vol ongeduld naar een opwindend punkverleden, doch ze zijn niet talrijk genoeg om ons volledig uit ons kot te lokken. De rest van de songs gaan er misschien nog wel makkelijk in, maar nergens springt de vlam in de pan, en van de opper Ramone zou je dat toch op zijn minst mogen verwachten. Ook Joey’s adoratie voor fifties bubblegum pop en voor The Beach Boys komt hier aan de oppervlakte maar dat brengt nergens onvergetelijke songs met zich mee, integendeel, een quasi onbeluisterbare stinker als “Merry Christmas” is de naam Ramone onwaardig.
‘… Ya know ?’ bevat 15 songs, en dat zijn er minstens de helft te veel. Dat heb je dan met overleden rocklegendes. Wat destijds afleggertjes waren die eigenlijk nooit het daglicht mochten zien, worden nu alsnog op plaat geperst om ze toch nog eens langs de kassa te laten passeren. Er zal altijd wel iemand beter van worden.
Dergelijke postume plaatjes eren hun legendes niet, ze doen er eerder afbreuk aan. Courtney Love zou ergens op zolder ook nog wat solo opnames van Cobain hebben liggen. Kan iemand haar tegenhouden, aub ?
De laatste tijd is er heel wat te doen om dit groepje. Beetje eigenaardig toch dat een band wiens sound volledig op het verleden is geënt zo op handen wordt gedragen door een nieuwe generatie. Langs de andere kant is het ook niet echt verwonderlijk dat dit hoge toppen scheert in een tijd waarin The Black Keys en Jack White echt ‘hot’ zijn.
Alles draait om boegbeeld Britanny Howard, een forse dame met het sex appeal van een baviaan met hangbuik, maar met een stem die barst van de soul. Qua omvang haalt ze het nog net niet van Beth Ditto, qua stem overklast ze die ruimschoots.
De songs op ‘Boys and girls’ worden stuk voor stuk naar een hoger niveau getild door die indrukwekkende keel. Howard meent het met die songs en steekt er een pak leven en emoties in. Met de bezetenheid van een Janis Joplin in volle glorie zet ze haar tanden in de aangrijpende sleper “You ain’t alone” of draait ze haar ruigste stembanden in gang op “I ain’t the same”. Ook de werkelijk fantastische single “Hold On” heeft zich in ons, en waarschijnlijk ook in uw, hoofd genesteld, zonder meer één van de songs van het jaar.
‘Boys and girls’ is een fijne van soul doordrongen retro plaat die gespaard blijft van enige vorm van overproductie of marketinggestuurde hitpotentie. Nu maar hopen dat de hype en de groeiende populariteit hen niet richting gladde en oppervlakkige mainstream plaatjes loodst.
Intens, donker, furieus…. Wie ooit een plaat van Unsane beluisterde, zal ongetwijfeld aan deze adjectieven denken. Ook op ‘Wreck’ hun zevende full album is dat niet anders. De noise rock-veteranen uit New York trokken met producer Andrew Schneider de studio is en het resultaat is tien heftige, schuimbekkende en razende nummers waar de emotie en frustratie afdruipen.
Wie na een slechte dag van het werk thuis komt, kan met deze plaat met het volume op 10 ongetwijfeld de nodige stoom aflaten ...
De sterkte van deze band is de treffende combinatie van de zware, brute ritmesectie, scherpe riffs en de ijzingwekkende, schreeuwende strot van Chris Spencer. “Rat”, “Decay”, “Pigeon” en afsluiter “Ha Ha Ha” zijn onze favorieten en onderstrepen de status van deze monsterlijke band.
Rookie Records brengt ons deze keer ‘Electrifying Tales’, een album van de Duitsers van Dumbell. Wie onbevangen luistert naar deze mix van punkrock, rock-n-roll en garage-rock zou echter zweren dat om een Amerikaanse band en dat is ook geen toeval ...
Zanger Paul Grace Sith is blijkbaar een Amerikaan die al jaren in Duitsland woont. Soit, ‘Electrifying Tales’ is een degelijke plaat waar verschillende invloeden worden gecombineerd, gaande van powerpopbands als Big Star en The Nerves, ouderwetse rockbands als MC5 en The Stooges tot oudere hardcoreformaties als Husker Du en The Black Flag.
Het niveau van de plaat blijft voortdurend constant en zal zo zeker gesmaakt worden door de (iets oudere) fans van genoemde groepen.
Al een paar jaar worden we overspoeld met girl –man groepjes, die overtuigende debuutplaten afleveren , maar dan nog aan een moeilijke tweede moeten beginnen . Het Britse Ting Tings heeft er mee te kampen … Het charismatische Ting Tings, Jules de Martino (drums/vocals) en de bevallige Katie White (gitaar/effects/vocals) die met de milionseller ‘We started nothing’, note bene al van 2008 , boden sprankelende, springerige, frisse en speelse gitaarpop en hadden hier van elke song van het debuut een hit, o.m. “Great DJ”, “We walk”, “Shut up & let me go” en “That’s not my name” . Hippe Indiepop meets Ultratop en Hiphop.
‘Sounds from Nowheresville’, die de friste behoudt van het debuut, klinkt prikkelender en uitdagender ; een rauwe, schurende, toegankelijke mix van pop , electro, indierock en hiphop; de synths klinken meer door.
Ondanks het feit dat de nummers wat diepgaander en afwisselender zijn , staan er hier geen hits als van hun debuut op. En toch worden er met “Silence”, “Let me down Sonny”, “Give it back”, “Guggenheim”, “Day to day” en “In your life” enkele fijne, broeierige, emotievolle nummers gereikt.
… Maar voor wie hen live wil zien, geen nood , hun jeugdig enthousiasme blijft behouden …
Soko aka Stéphanie Sokolinski begon als actrice en was een aardige muziekcarrière aan het uitbouwen. “I’ll kill her” van een paar jaar terug was letterlijk meteen een ‘killer’ . Even leek het erop dat ze een ‘one-hit wonder’ zou zijn, toen ze besloot zich opnieuw toe te leggen op haar acteercarrière … Maar kijk , intussen is haar debuut uit, ‘I thought I was an alien’, en met de single “No more home , no more love” komt ze goed voor de dag .
De herboren jonge dame van 26 levert minder extraverte speelse songs; 15 in totaal horen we, songs die de moeite waard zijn. Ze klinken folky, eenvoudig en emotievol, en worden sfeervol, sober en breder omgeven van een elektrisch gitaarmotiefje, strijkers, blazers, toetsen en wat elementaire percussie. Soko klinkt ontwapenend eerlijk en breekbaar: Haar songs zijn dan ook als dagboekfragmenten die veeleer worden gefluisterd dan gezongen.
Naast de single , mag je “Don’t you touch me”, “Destruction of the disgusting ugly hate” tot de sterkste songs rekenen; Een niet onaardig charmant werkstuk dus!
Nederlands 
Français 
