In 1992, in volle grunge periode, kwamen de culthorror adepten van White Zombie aanzetten met ‘La Sexorcisto : Devil Music vol 1’, een klassieker wat ons betreft, een hap die met een serieus korreltje zout werd geserveerd, wat een zeer aangename verwelkoming was in een tijd waarin rockmuziek veel te serieus werd genomen. Op ‘La Sexorcisto’ konden horror, metal en humor het perfect met elkaar vinden en werd de fun verpakt in een resem geweldige riffs. White Zombie had eigenlijk zomaar een nieuw genre uitgevonden. Wij zouden het culthorror-comedy-metal durven noemen, iets waarvan je de roots misschien bij Alice Cooper mag gaan zoeken, maar dan in een nineties griezelkleedje gehuld.
White Zombie heeft met hun daaropvolgende releases nooit meer ‘La Sexorcisto’ kunnen evenaren en gaf er in 1998 de brui aan. Frontman Rob Zombie maakte tussendoor een heuse horror-movie maar ging gelukkig ook door met het creëren van gortige metalplaatjes met een vette knipoog, overladen met gortdroge riffs en doorspekt van allerhande horror-uitstapjes.
Met het nieuwe -hou u vast voor alweer een prettig gestoorde albumtitel- ‘The Lunar Injection Kool Aid Eclipse Conspiracy’ heeft Rob Zombie misschien wel zijn allerbeste nekschot in jaren afgevuurd. Waar zijn vorige platen -hoe geestig, straf en wild die ook klonken- een beetje leden aan een gebrek aan variatie, is dit album voorzien van talrijke spitsvondige uitstapjes, verrassende tempowisselingen, gestoorde tussendoortjes, stampende riffs en vlammende songs die al eens diverse richtingen durven uit te gaan. Toch klinkt het allemaal vooral als vintage Rob Zombie, met name knallende metal in een geestige horrormarinade. Er worden wederom een paar gekscherende uitstapjes gemaakt die het spektakel steeds spannend houden. Het is de combinatie van die typische Zombie-akkefietjes met prettig gestoorde metalsongs die van deze plaat een absolute voltreffer maakt.
Met “The Triumph of A King Freak”, “The Ballad Of Sleazy Riders”, “Shadow of The Cemetery Man”, “The Eternal Struggles of The Howling Man” en “Get Loose” deelt Zombie een stel mokerslagen uit die langs alle kanten de pan uit swingen. Zo is “Crow Killer Blues” is een beest van een hardrocker waarvoor Zakk Wylde een moord zou begaan.
Als Rob Zombie zich even buiten zijn comfortzone begeeft is het hek helemaal van de dam,
“18 th Century Cannibals, Excitable Morlocks and a One Way Ticket on the Ghost Train” gaat schaamteloos over van country-hillbilly naar verschroeiende metal en weer terug, “Boom Boom Boom” klinkt als Depeche Mode die zich na een zware acid trip aan de blues waagt en zelfs een onvervalste mijmerende instrumentale ballad als “The Much Talked of Metamorphosis” is hier volledig op zijn plaats.
Rob Zombie is op dreef zoals hij in jaren niet is geweest. Dit is bruisende zombie-fun.
“The fire is still there” zingt Jef Mercelis op zijn comebacksingle “Fortune”, en hoewel dat vuur -voor de fans - wel heel lang op een waakvlammetje heeft gestaan, mogen we hopen dat het vuur deze keer allesvernietigend over ons land trekt.
Vlaanderen leerde de uit Turnhout afkomstige singer-songwriter kennen toen hij in 1992 de finale bereikte van Humo’s Rock Rally, samen met o.m. dEUS, Nemo en The Sideburns, de voorloper van Novastar. Pas vier jaar later bracht hij met zijn band het debuutalbum ‘The Hopes & Dreams Of A Drunk Punk’ uit. Het album en ook live-optredens op onder meer Marktrock bereiken een schare trouwe fans, maar niet het grote publiek. Hij begon zich vervolgens vanaf dan ook toe te leggen op muziek voor (inter)nationale film- dans- en theaterprojecten. Het tweede album ‘Western Union’ volgde in 2005.
Hij deelde de affiche met John Parish en Mark Eitzel, produceerde albums van o.m. Quiet Stars en de in Berlijn wonende Leila Albayaty en speelde bij Rudy Trouvé’s I H8 Camera.
Zestien jaar na zijn laatste album is er straks het nieuwe album ‘White Flemish Trash’, dat wordt aangekondigd als een weerbarstige, intense, eerlijke en bloedmooie plaat. Mercelis is terug als trio met drummer PaTricky Clauwaert (Francoiz Breut, Trio Clauwaert Henri Jacquemyn) en gitarist Teuk Henri (Sharko, Rawfrücht, I H8 Camera). De mix was in handen van Nicolas Rombouts (van o.m. Matt Watts) en die Matt Watts neemt op single “Fortune” de backing vocals voor zijn rekening.
Mercelis voelt zich heel goed in die Watts-setting en maakt het verschil met vocalen die in perfectie Dirk Blanchart naar de kroon steken.
Deze single doet ons vol verwachting uitkijken naar het album dat in mei in de rekken ligt.
Een 10” vinyl is dat nu een single of toch meer dan dat? Met drie nummers noemen wij ‘Nuits Blanches’ van Kloot Per W Group graag een EP.
Titeltrack “Nuits Blanches” is een trage blues-wals, in het Frans zoals elke track op deze EP. Het lijkt of Gainsbourg, Helno en Arno hier samenkomen in het muzikale brein van deze Belgische muzikale legende. De geilheid van de eerste, het gaat over het ophalen van leuke herinneringen tijdens een slapeloze nacht, en het alleen maar aanvullende je m’en foutisme van de twee anderen. Ergens halfweg en naar het einde nog eens zit er een heel gelikte blues-lick in deze track die hem zo naar het hier en nu haalt. Het is catchy, een klein beetje kinky en meeslepend. Zoals Per W in zijn schilderijen een voorliefde toont voor de vrouwelijke rondingen, zo horen we hem ook graag zonder veel omwegen de liefde bezingen.
Met “Je T’ai Toujours Aimé“ zitten we meer in de muzikaal-experimentelere break-up-blues, met opnieuw een heel cleane lick van een bluesgitaar als kort tegengewicht voor soms huiveringwekkende synths. Ook op “Tout Abandonné” lijkt de liefde voorbij en krijgen we een declamerende, soms zelfs fulminerende Per W op een bedje van zeemzoete violen. Geen voor de hand liggende keuzes van de artiest, band en producers (Pascal Deweze en Mauro Pawlowski), maar ze werken.
De schijnbare eenvoud van deze drie tracks maskeert een gelaagdheid in muziek en tekst die je nog maar zelden hoort.
Nuits Blanches EP
Kloot Per W Group
Jezus Factory Records
Lise Reyners (ook van Feliz) bracht als Lizzy al een reeks puike singles uit. Haar nieuwste single, “In Love With Her”, is opnieuw een schot in de roos: muzikaal een beetje minimaal aangekleed, licht soulvol en jazzy, met vooral haar bijna smachtende, betoverende stem en dus de persoonlijke lyrics heel centraal. Ergens tussen Lana Del Rey en Billie Eilish in. De productie was opnieuw in handen van broer Simon Reyners (Pelikaan, Mirranda, Wavemaker en Lønus) en die heeft heel goede keuzes gemaakt.
Deze “I’m In Love With Her” zou perfect passen in elke late night-radioshow.
https://www.youtube.com/channel/UCewyZOiajBjOqA6qlW3WICA/featured?view_as=subscriber
De Amerikaanse band Everdawn is eigenlijk zo'n beetje de verderzetting van Midnight Eternal … Midnight Eternal ontstond in 2014 en zorgde, na een titelloze EP in 2015, ook voor een titelloos debuutalbum in 2016. Tijdens het tweede full-length album waren drie van de vijf bandleden ontevreden over de vocale inbreng van zangeres Raine Hilai. Het overgebleven trio - Dan Prestup (drums), Richard Fisher (gitaar, zang) en Boris Zaks (keyboards) - wilden geen risico's nemen en besloten verder te gaan onder Everdawn. Alina Gavrilenko, een professionele operazangeres (sopraan), nam haar plaats in qua vocals en bassist Mike LePond, is de meest recente aanwinst van de band (hoewel hij er ook al bij was in het prille begin). 'Cleopatra' telt elf tracks die als symfonische metal omschreven kunnen worden. We hadden hier reeds een interview met gitarist Richard Fisher
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen. Everdawn brengt binnen het genre een kwalitatief hoogstaande plaat uit, waardoor ze niet moeten onderdoen voor (top) acts in het zogenaamd 'female fronted' genre. “Ghost Shadow” is er eentje van typische gestroomlijnde gitaarriedels en die mooie opera-achtige stem van Alima Gavrilenko,
Je voelt de adrenaline door de aders stromen, en je wordt meegesleurd naar een sprookjesachtige wereld, ook zo typerend in het genre. Je wil gewoonweg niet meer terugkeren naar de realiteit.. Everdawn overtuigt dus!
Door de uitstekende mix van gestroomlijnde riffs, drums en die perfecte zang zakt het niveau niet. “Cleopatra”, “Heart of a Lion”, “Toletdo” en het prachtige “Rider of the storm” toont de virtuositeit van de band , zowel vocaal als instrumentaal.
Vernieuwend is het allemaal niet wat Everdawn doet, maar ze brengen wel een kwalitatief hoogstaand schijfje uit, dat elke liefhebber van het genre - met zelfs een sceptische kijk op de zaak - over de streep trekt.
Wij lieten ons alvast van begin tot einde meedrijven door het muzikaal sprookjeslandschap, en kregen een ferme adrenalinestoot bij zo’n trips. Missie geslaagd dus!
Tracklist: 1. Ghost Shadow Requiem 5:42 2. Stranded In Bangalore 3:26 3. Cleopatra 5:37 4. Your Majesty Sadness 4:55 5. Infinity Divine 4:04 6. Pariah's Revenge 4:23 7. Lucid Dream 4:03 8. Heart Of A Lion 4:19 9. Toledo 712 A.D. (instr.) 2:25 10. Rider Of The Storm 4:11 11. The Last Eden 5:00
His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruim18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere. His Trust Fund's eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
His Trust Fund bracht onlangs een gloednieuwe schijf uit 'The Free Market Love You'. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet.
Hij doet het in een melancholisch kader, wat binnen de sing-songwriting erg sterk is, o.m. “Oppressed rulers” en het wondermooie'”Closer to the bone” raken op z’n Leonard Cohen’s. Philippe laat zich omringen door top muzikanten die zijn stem perfect aanvoelen en aanvullen; we hebben gitarist Menno Buggenhout (Undskyld, FourAces Guitar Quartet, De Delvers…), contrabassist Mattias Geernaert (Compro Oro, Kosmo Sound) en zangeressen Sara Raes (The Jacquelines) en Eva Tulkens (Adam's Eve, (TULSK)i).
Voor de opnames van dit album kreeg het vijftal versterking van percussionisten Xan Albrecht (Pura Vida), Sep François (The Colorist) en Robbe Kieckens (Myrddin). Ze geven songs als “Dear Black Man” of “Back Up Against the wall” kleur . Die laatste is zelfs een heel fijn reggae uitstapje.
Het draait rond His Trust Fund dus om pure melancholie en weemoed. “Love is a Disease”, “The Road” en afsluiter “For Every woman” passen mee in het muzikaal plaatje.
Interessant is ook de inbreng van folk en Latijns Amerikaanse invloeden , wat het geheel kleurrijk maakt.
"De dingen des levens’ worden door His Trust Fund uit de doeken gedaan, gedrenkt in een badje van weemoed en melancholie; ook de dansspieren worden aangesproken, schreven we nog over het streaming concert van de band eind februari. Een knap meesterwerk dus
Oppressed Rulers 07:02 Closer To The Bone 04:07 Dear Black Man 02:50 Back Up Against The Wall 05:31 The Glory Of The Body 05:34 Tyche 04:42 Love Is A Disease 03:10 A Faun 03:47 The Road 04:15 For Every Woman 06:00
Al van 99 drukt het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel op de Belgische jazz. Ze hebben bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond onlangs, onder de noemer 'Footprint' op het podium van De Bijloke, Gent. We volgden de streaming; het verslag kun je hier nog eens nalezen
Ondertussen hadden we ook een fijn interview met de artistieke leider van het Brussels Jazz Orchestra, Frank Vanganée: hier
Brussels Jazz Orchstra is een bigband die de eigen comfortzone durft te verlaten, 'Two Places' is er nieuw voorbeeld van, we citeren even: ''Brussels Jazz Orchestra kijkt de vernieuwende kracht van jazz uitdagend in de ogen en doet dat in goed gezelschap. ‘Two Places’ is een uniek project. Het glorieuze geluid van het orkest wordt gecombineerd met mijn stem, Zediam's rhymes en DJ Grazzhoppa's turntablism. Er is jazz én soul én funk. Het is een cocktail waarvan je niet zou verwachten dat hij zo goed smaakt." (Monique Harcum. Bron) https://www.brusselsjazzorchestra.com/nl/event/33/two-places-with-zediam-mo-grazz
Jazz met Hip Hop is en blijft een unieke samensmelting. De oerkracht van het Brussels Jazz Orchestra is dat ze jarenlange ervaring combineren met experimentjes en buiten de lijntjes kleuren; binnen het concept is er voldoende plaats voor pure jazz. Grensverleggend en een kleurrijk geheel dus in die twee stijlen .
Zediam, ook bekend als Zed, is een Belgisch zanger, rapper en poëet, die pakkende teksten brengt , op heel intense wijze of eens stevig doordukkend . De arrangementen van Brussels Jazz Orchestra hebben hier hun voorname plaats .
De in Philadelphia (US) geboren zangeres Monique Harcum toerde met het R&B duo Les Nubians, het wereldwijd gerespecteerde Zap Mama en met de Grammy Award winnende R&B artiest Jill Scott. Haar muzikale ervaring horen we in hartverwarmende soul. Nu wordt ze geruggensteund door de sound van een intens mooie trompet of sax .
Haar echtgenoot Grazzhoppa is dj, turntablist en producer. Al van 1984 is hij met hiphop bezig. Zijn inbreng is van belang die de twee stijlen mooi samenbrengt en grenzen vervaagt .
Een uniek intrigerend project dus .
Tracklist: 1 The Beginning 2 Travelling into Time, Pt. I (feat. DJ Grazzhoppa) 3 Traveling into Time, Pt. II (feat. Zediam & DJ Grazzhoppa) 4 African Streetdreams (feat. Monique Harcum, DJ Grazzhoppa & Zediam) 5 Oeil Céleste 6 Funky Haircut (feat. DJ Grazzhoppa) 7 Leap of Faith (feat. Monique Harcum) 8 Another Day Another Night (feat. Monique Harcum & DJ Grazzhoppa) 9 What If (feat. DJ Grazzhoppa & Zediam) 10 Get Down
jazz/hip hop
Brussels Jazz Orchestra with Zediam, Monique Harcum & DJ Grazzhoppa
Two Places
Bjørn Berge is een Noorse zanger/gitarist die al aan diverse projecten heeft mee- en uitgewerkt; ook als solo-artiest drukte hij zijn stempel op de (heavy) bluesrock in binnen- en buitenland. Zijn eerste solo-album dateert van 1997. De man is een gitaarvirtuoos, in één adem te noemen met alle grootheden binnen de gitaarscene.
Met zijn ijzersterke reputatie bracht hij in 2019 de schijf uit: 'Who Else’ . De plaat kon op lovende kritieken rekenen, het verslag kun je hier nog eens nalezen
Ook live wist Bjorn heel wat nieuwe zieltjes te winnen. De man heeft duidelijk de smaak te pakken, onlangs kwam een nieuwe schijf uit’ ‘Heavy Gauge’. Het is duidelijk, Bjorn kan eigenzinnig te werk gaan , en breit blues en rock tot een magisch geheel.
Het lekker uptempo “The Wrangler Man” doet je verlangen naar een lange zomeravond rond het kampvuur. Berge rockt of gaat meer weemoedig te werk als op het emotionele “Bound To Ramble” .
‘Exquisite guitar playing, ballads, groove, blues and a lot of good time music’ zijn de elementen die hij naar boven haalt. Berge intrigeert met warme , integere blues en lekker uptempo rockmateriaal . Een klassemuzikant.
The Wrangler Man - A Matter Of Time - Bound To Ramble - I Got It Made - Rip Off - Stray Dog - Alone Again - Coliseum - Bottle Floats
'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some BigBand met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een stevige stap zetten als hedendaags ensemble. Het orkest is in 2015 opgericht met de bedoeling een stem te geven aan een nieuwe generatie jazzmuzikanten.
"Q-Some BigBand wil een huis zijn waar ruimte is voor ontwikkeling, waar met een open geest naar compositorische inventiviteit wordt geluisterd en waar jonge mensen samenwerken en voor elkaar kansen creëren." Zegt Manten Van Gils daar zelf over.
We zagen het gezelschap in februari, via streaming, het beste van zichzelf geven. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook die plaat 'Dreamin'’ eens onder de loep te nemen. Over het optreden schreven we nog: '' Q-some BigBand brengt jazz in een breed kader , doet de grens vervagen en spreekt bewust andere stijlen aan . Op basis van deze streaming zien we een big band met enorm veel potentieel. Live ervaarden we het zeer zeker. Wat een klankenspectrum en totaalbeleven in emoties!"
We krijgen een uiteenlopende sound van blazers, trompet, sax, viool en contrabas over bedwelmende drums en gitaar virtuositeit. Het zit allemaal fijn verweven in dit filmisch totaalpakket dat Q-Some BigBand ons aanbiedt. O.m. het kleurrijke “Portotype” en “Square Planet” .
Eens lekker durven experimenteren en improvisatie is de volgende stap. De “Raw I” en “Raw II” bewijzen dat Q-Some Big Band je meeneemt op reis in een land waar jazz wordt verbonden met zoveel muziekstijlen. Een vleugje melancholie en gemoedsrust ervaren we door intens mooie piano klanken. Of het trompetgeschal wordt gecombineerd met songs die je tot dansen aanzet. Het ontroerende “For Klaus”, opgedragen aan een dakloze uit de geboortestad van trompettist Pierre Antoine Savoya , gaat letterlijk door merg en been.
Algemeen kom je terecht van de ene in de andere verrassing en ontdek je nieuwe dingen .
De band is al aan een nieuwe plaat bezig, die in september op de markt zal komen; een doelstelling die ze al hadden in 2019 om twee jaar later een nieuwe plaat uit te brengen.
Er is ook een samenwerking in de steigers met Claire Parsons, een Luxemburgse zangeres die waanzinnige muziek maakt; in november op de planning.
Ook hier in Mechelen zitten enkele dingen in de pipeline. En uiteraard gaan we onze release tournee sowieso doen dit jaar, zei Manten van Gils ons in een interview.
Het volledig interview kun je hier nog eens nalezen:
Afsluiten doet Q-some Big Band met het extatische “Powerful People” en het weemoedige “Soft Viking”. Melancholie en vreugde zijn de twee belangvolle elementen in de sound.
Line-up: Ruben Vanacker, Jany van Lul, Thadeus Jolie, Marthe Van Droogenbroeck en Pierre-Antoine Savoyat trompet; Marten van Gils, Kristof Decoster, Roel Vanacker en Els Verbruggen trombones; Dieter Vaganee, Artur Hirtz. Marjan van Rompay, Tobias Volckaert en Tom Cautaerts saxofoons; Gabriele di Franco gitaar; Robbe Willems piano; Wim Ramon contrabas; Brecht Adriaenssens drums; Dunja Mees zang.
Tracklist: Prototype 05:13 Square Planet 05:11 Raw - part I 02:13 Raw - part II 04:19 Blues for F 06:29 Playful 04:19 A Girl Named Eddie 06:47 Flugled 06:20 For Klaus 04:21 Powerful People 05:14 Soft Viking 06:38
We doen het niet altijd, maar steeds vaker. Terugkeren in de tijd. Omdat kwaliteit aandacht verdient. Neem nu You Nervous? De plaatselijke punkrockers brachten in mei 2020 hun tweede schijf 'True Believe' uit. Een knaller van een punkrock plaat. Nummers die bijblijven en bewijzen uit het goede punkrockhout gesneden te zijn.
‘Furry Tales’ is alvast een heel overtuigend visitekaartje van een band aan het begin van een hopelijk veelbelovende muzikale opmars en carrière.", schreef onze recensent over het debuut. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
En eigenlijk kunnen we die lijn gewoon doortrekken van deze opvolger. You Nervous? brengt punkvarianten, ook al profileren ze zich als skapunk. Doet You Nervous? iets vernieuwends? Nee. Ze brengen wel kwalitatief technische hoogstaande punkrock; vanaf de eerste song “New Start”, een knallende mokerslag in het gezicht, valt dit al op. You Nervous? behoudt dit op de volgende songs “Empty Feelings” , “The Cause”, “Hollywood” ,“Freedom” en “Eleven”.
Ze moeten niet onderdoen voor grotere bands in het genre; verschroeiend klinkt het allemaal. Knappe plaat dus.
Punkrock vanuit het hart, rauw, knallend en catchy, zonder enige scrupules. Wat moet dit live een beleving zijn.
Tracklist: New Start 04:00 True Belief 03:17 Empty Feelings 03:12 It's You 03:42 The Cause 02:25 Hollywood 02:34 Nightstalker 03:01 Freedom 02:57 Differences 02:51 ACB 02:33 Eleven 03:24
Punkrock
True believe
You Nervous?
Para Lia komt oorspronkelijk uit Falkenberg en is een indierockduo, dat nu vanuit Cottbus (bij Berlijn) opereert. Beïnvloed door de ritmes en de tunes van de 90s alt-rock, de synths van '80s darkwave, brengen ze een eigen geluid van melodieuze gitaren en een resonerende synth. ‘Gone With The Flow' is het tweede album van de band en de titel van een nieuwe online mixed art tentoonstelling.
Met 11 nieuwe tracks, zijn de kernthema's de relatie en de muze, een strijd van lagen geluid en arrangementen die balanceren tussen licht en donker.
Deze plaat kwam al uit in oktober vorig jaar digitaal, en werd nu pas op de markt gebracht.
Die nostalgische trip intrigeert ons. Uiteraard grasduint het duo in dat verleden. Donkere melancholische songs als “Riders on the Dike” of “Kassandra” doen je wegdromen naar die '80s. De kruisbestuiving van de vocals, gecombineerd met knetterende postpunk en een streepje weemoed, zorgen voor een donker badje elektronisch vernuft.
Artiesten als Kim Sanderson, Terry Wgmore -bij het pakkende mooie “Fools”- en Fady Haddad zijn binnen die context zeker een meerwaarde. Het duo Rene Methner (vocals, all instruments), Cindy Methner (vocals) houdt de teugels stevig in handen.. Hun darkwave/alt-rock weten ze heruit te vinden op deze prachtige schijf. Het is een pareltje van een plaat waarbij elke song een even diepe indruk op ons achterlaat. Het totaalpakket bekoort ons.
'Gone With the Flow' is dan ook een erg mooi divers plaatje van verschillende muziekstijlen , darkwave als rode draad, en intrigeert vocaal als instrumentaal.
Tracklist: My Muse 04:27 Fade To Grey 03:55 Children Of The Flood (feat. Fady Haddad) 03:43 Kassandra 04:09 Riders On The Dike (feat. Amanda Kim Sanderson) 03:26 Fools (feat. Terry Wigmore) 05:01 Fire (My Chemical Imbalance) (feat. Fady Haddad) 04:13 Time And Again 04:49 Kaleidoscope 04:09 The Painter 03:53 No Time For Butterflies 04:42
indie/darkwave/alt-rock
Gone With The Flow
Para Lia
Mooneye - Fix the Heater - Meesterlijke Popsong en Arrangementen
De veelbelovende Zwevegemse dorpsgenoot gooide al hoge ogen in de Nieuwe Lichting, werd hoog geprezen door Oor en dook samen met Jo Francken (Admiral en Zesde Metaal) en PJ Maertens (Tamino) om in september het debuutalbum op ons los te laten.
We zijn het al gewoon van het pareltje “Bright Lights”: poppy akkoordenschematjes, verfrissende arrangementen en een fluwelen stem staan ook hier op het tweede voorproefje “Fix the Heater”. Benieuwd of dit ook een oorwurm zal worden.
Na de albumrelease volgt dit najaar een eersteklas clubtour die Mooneye (met nieuwe leden Jesse Maes, Ramses Van Den Eede en Guillaume Navarro) langs de mooiste zalen van Nederland en België gaat brengen.
Kennis maken met Mooneye 2.0 kan op hun live stream concert in Transfo/Zwevegem (zondag 21 maart). Meer info op Mayway Records www.maywayrecords.com
Het Belgische Dead High Wire wist ons in 2018 te verrassen met het fijne postpunk-album ‘Pray For Us’. Dat konden ze gaan promoten in eigen land, Nederland en Duitsland. Toch mooi dat een Belgische band over de landsgrenzen kan kijken. En inzake postpunk hebben we toch een zekere reputatie hoog te houden.
Het trio van Dead High Wire nam tijdens de viruscrisis nieuwe nummers op en deze “Hide” is de eerste single die wordt losgelaten op de mensheid. Het is lekker uptempo en heeft een paar zinnen die je lekker kan meezingen, iets dat we al eens missen bij een Whispering Sons. De sound is op deze single overigens een heel knappe blend van rock en postpunk die zeker internationaal zal gesmaakt worden.
Dead High Wire speelt in het najaar op Sinner’s Day. Hopelijk hebben we tegen dan nog een paar van die straffe singles of misschien al een nieuw album.
https://www.youtube.com/watch?v=uZbgCHjP0oU
Goldkimono, dat is Nederlander Martijn Konijnenburg. Hij schreef al hits voor anderen (Kygo) en voor zichzelf. Zijn nieuwste single is “Morning Sun”, hij schreef ‘m naar verluidt op een strand in Amerika en hij gaat over de dag aanvatten met veel vertrouwen. Een gevoel dat we sinds de viruscrisis al eens moeten missen. “Morning Sun” is fris, zomers en dansbaar. En het klinkt vooral een beetje als (onze) Gabriel Rios ten tijde van “Broad Daylight”. Geen ripp-off, wel bijna dezelfde vibe.
Zet deze “Morning Sun” in je Spotify-playlist en speel het elke morgen en je dag zal goed begonnen zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=Qapc55GTJi4
Nederlands 
Français 
