Mudhoney waren grondleggers van de Grunge in een tijd dat het genre nog geen modeverschijnsel was. Van de commerciële restyling van het genre wou Mudhoney niet weten. Al sinds begin jaren negentig maakt de band gestaag bloedstollende plaatjes die altijd te grillig en te compromisloos zijn geweest om een groot publiek te bereiken. Terwijl de bankrekeningen van groepen als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden uit hun voegen barstten bleven de punks van Mudhoney in de marge verder hun eigen ding doen met een handvol ongeslepen ruwe diamantjes als gevolg.
Ook de nieuwe ‘Vanishing Point’ is alweer gemaakt in de geest van de prille jaren negentig. De heren mogen dan al de middelbare leeftijd hebben bereikt, hun sound getuigt nog steeds van een onbegrensde punkspirit en hun songs klinken nog altijd vuil, gruizig, korrelig, jeugdig en wild. Het roffelt alweer een eind in alle richtingen, als het maar niet mainstream is, en de gitaren vliegen regelmatig uit de bocht.
De niet altijd toonvaste vocals van Mark Arm doen aan een jonge Iggy Pop denken in de onstuimige stroomstoten “I like it small”, “The final course”, “I don’t remember you” en “Douchebags on parade”. Als het even nog wat snediger moet dan briest Mudhoney er een snerende punksong uit als “Chardonnay” of een tegen alle muren tegelijk botsende vuile gitaarrocker als “The only son of the widow from nain”.
‘Vanishing Point’ is er al doorgeramd in 34 opgejaagde minuutjes, heerlijk. Geen band die de oorspronkelijke spirit van de grunge meer begeestert dan Mudhoney.

De zogenaamde hippe critici zullen u komen vertellen dat Autre Ne Veut (alter ego van knoppendraaier Arthur Ashin) de nieuwste belofte is in popland. Maar dan zijn wij er gelukkig nog altijd om hen de mond te snoeren. Autre Ne veut is gewoon de zoveelste synthpop- of R&B act die met behulp van knopjes, laptops en drumcomputers een steriel geluid voortbrengt. Hij probeert via wat elektronisch gepruts om artistiek te klinken en tracht in het voetspoor te treden van Jamie Lidell, TV On The Radio en Yeasayer, maar dat lukt langs geen kanten. Waarom niet ? Omdat je gewoon hoort dat dit kunstmatige zielloze pop is die uit allerlei machientjes komt. Laptop gezwets zonder enige vorm van emotie, laat staan kloten. Hier en daar een soulvolle stem kan het zootje ook niet redden.
Een artiest om in de gaten te houden ? Ja, in een groot gat (een septische put of zo), en dan dicht metsen die handel.

Hoe hard, luid en extreem ze ook mogen klinken, de meeste metalbands kunnen ons niet echt bekoren omdat ze met zijn allen steeds in dezelfde onvruchtbare vijver zitten te vissen en maar zelden met een goede vangst naar boven komen.
Hier en daar komt er bij wijze van uitzondering toch wel eens opwindende band aan de oppervlakte. Het Noorse Kvelertak (Noors voor ‘wurggreep’, what’s in a name?) is er zo eentje, en wel omdat ze een tomeloze energie tentoonspreiden. Die gasten klinken echt boos en rammen hun ophitsende metal dwars een hardcore muur. De zanger bedient zich niet van de gebruikelijke geforceerde metal grom, maar hij kotst zijn vocals eruit met een ongehoorde agressie. We verstaan geen jota van dat Noors, maar we horen wel dat hij kwaad is. Het doet denken aan die gek van het geniale hardcore combo Fucked Up.
Achter het lawaai en de sneltreinvaart zit er vernuftige metal verscholen met mokerslagdrums, gortige riffs, vinnig soleerwerk en hier en daar zelfs een fijne akoestische gitaar. Dit alles verpakt in compacte en vaak korte songs met verrassende tempowisselingen en steeds met een brutale gedrevenheid. Anthems als “Bruane Brenn” en “Kvelertak” zullen luidkeels en met gebalde vuisten worden meegekeeld op menig festival, daar kan je van op aan.
In het tweede deel van de plaat zijn de tracks wat langer en wordt meteen duidelijk dat er naast het brute geweld een pak muzikale hoogstandjes te bespeuren zijn (“Nekrokosmos”, “Undertro” en het pronkstuk van 9 minuten “Tordenbrak”).
Hard, wild, meedogenloos en bijzonder opwindend.

‘Great North’ is Fourteen Nights At Sea hun tweede album. Fourteen Nights At Sea zijn Australies crème de la crème op het gebied van instrumentale postrock. Je kan er duidelijk invloeden van Mogwai, Sigur Ros, Laura, This Will Destroy You en andere groten in horen en dat is enkel als compliment bedoeld.
De cover voor dit album reflecteert de muziek die erop staat; ijzig, ruimtelijk, desolaat, vertakt, statisch met contrasterende bewegingen van donker naar licht,  getuigend van een subtiele schoonheid. Ze creëren dat ijzig zachte en vaak overheersende sonische geluid die je als rode draad doorheen hun album in elk van de nummers terugvindt en die een gevoel van weidsheid doet ontwaken. Dit kleuren ze verder in met afwisselend noise soundscapes en vibrerende outro’s, voorzien van vernufte overgangen die de beweging eigen aan kwaliteitsvolle postrock accentueren.  Hoewel we spreken van een rode draad slaagt Fourteen Nights At Sea erin om toch een variëteit aan texturen te brengen wat het luisteren enkel boeiend maakt.
Met de opener “Glass Monster” halen ze meteen alles uit de kast. “Glass Monster” stroomt op serene golven en gaat over naar een meer melancholisch doch dynamisch crescendo. Daarna wordt het rustiger, meer ingetogen met de klemtoon op het creëren van diepte. Zoals ze in grandeur beginnen eindigen ze ook met “Ghost”. Een nummer die langzaam aan uit z’n voegen barst als een gure noorderwind om uit te doven in atmosferisch zachte toonaarden waar de gitaar als een zomerbries z’n laatste adem uitblaast.
‘Great North’ is een veertig minuten durende reis doorheen een landschap die ze zelf creëren. Een landschap zo zuiver en weids dat tijd tijdloos wordt, en muziek een eenheid oproept. Met deze omschrijving sluiten we af en geven we Fourteen Nights At Sea  een tien op tien.
Hun album kan je momenteel beluisteren via http://hobbledehoy.bandcamp.com/album/great-north