Die!Die!Die! is een collectief uit Nieuw-Zeeland rond Andrew Wilson en Michael Prain , al een kleine tien jaar bezig, en al toe aan hun vierde album. En kijk , nooit te laat voor hun ontdekkingstrip die het houdt op rauwe energie en prikkelende emoties van intens broeierig soms zenuwslopend materiaal, die een versmelting is van shoewavepop en DIY punk. Ze weten ons sterk te overtuigen door een reeks songs, waarbij de fuzz/wahwah golven ons omringen, als “Oblivious , oblivious”, “Trinity” , “Changeman”, “16 shades of blue”, de titelsong en de afsluiter “Get back”.
Een kleine veertig minuten worden we in die heerlijke trip ondergedompeld , en een gebaar naar de 90s van The God Machine door de donkere , bezwerende, opwindende , repetitieve ritmes. Puike plaat dus!
Ondanks het feit dat de vorige plaat al ruim die jaar oud is heeft Billie Joe Armstrong van Green Day, niet stilgezeten . Hij stond in voor groots opgezette punkrockopera’s en Broadway producties . Hij heeft met z’n twee oude kompanen terug de eenvoud en simpelheid opgezocht . Gewoon rocken met z’n drie zonder al te veel tralala. Hij heeft intussen alle spanning, stress en verslavingsperikelen geweerd.
Met een goede conditie is Green Day goed voor ruim dertig nummers, die verdeeld worden over drie cd’s ‘Uno/Dos/Tré’. Het zijn onschuldige, goed in het gehoor liggende ‘power’/’punk’ popsongs … nou power? punk?... Gewoonweg melodieuze rock , soms wat zeemzoeterig .
Het levert al met ‘!Uno!’ een ‘goede’, ‘lekkere’ plaat, die weinig nieuws en verrassends heeft. De nummers klinken fris, vitaal , jeugdig en ontspannend, een visie die Green Day hoog in het vaandel houdt .
Ze hebben met “Nuclear family”, “Carpe diem”, “Kill the DJ”, “Loss of control” (knipoog naar Heideroosjes’ “Time is ticking away”) en “Oh love” een handvol hits. Niets meer , niets minder . Uitkijken wat deel 2 en deel 3 ons zal te bieden hebben nu .
Lord Huron is het muzikale project van de Amerikaanse kunstenaar Benji Schneider. Na 3EPs debuteert hij nu met ‘Lonesome dreams’, die ergens het midden houdt van folk, americana en countrypop. Er rijzen invloeden van sixties Simon (& Garfunkel), de ‘Nebraska’ stijl van Bruce Springsteen , en de huidige rits Fleet Foxes, Local Natives en Bon Iver . Sfeervol en broeierig materiaal , vooral het eerste handvol, daarna toegegeven, niet altijd even geslaagd, door ietwat eenvormigheid.
Natuurlijk vergeten we de gevoelige vocals en stemmenpracht niet die op een “Lullaby” en op één van de extra tracks (van de EP) sterk uit de verf komt . Lord Huron zal wel het kleine broertje zijn van eerder vernoemde bands , maar heeft algemeen een fijn en goed debuterend album uit .
Traumahelikopter is een Nederland trio uit Groningen die sterk voor de dag komt met deze korte, krachtige, kernachtige plaat . Elf garagerockende songs in een nog geen dertig minuten, een heerlijke , snelle (risicoloze) rit en trip . En ze houden het uitermate boeiend , want we noteren rauwe , energieke , heftige , hitsige en spannend broeierige melodieuze rock’n’roll, grungy en punky gekruid , met een Jon Spencer en een jonge Blood Red Shoes in ons achterhoofd.
De naam van het 13e album ‘Delta Machine’ is goed gekozen: ‘Delta’ verwijst naar het ‘blues’-aspect (de Mississippi-delta) en ‘Machine’, naar de keys van de band . Ook leuk: de initialen ‘DM’ komen overeen met die van de groep. Uitgebracht bijna vier jaar na ‘Sounds Of The Universe’, werd ‘Delta Machine’ vorig jaar in New York en Santa Barbara opgenomen. Het werd geproduced door Ben Hillier en gemixt door Flood.
Het is altijd moeilijk om een oordeel te geven over het nieuwe album van een zeer bekende band of artiest: je moet telkens de eigen verwachtingen en die van de marketing-machine en z’n boodschap overwegen .
We verplichten onszelf op de muziek te focusseren, en alleen muziek. En vanuit dit oogpunt, is ‘Delta Machine’ een zeer goed album: het is directer, meer electro, meer pop-gericht dan ‘Sounds Of The Universe’, dat eerder filmisch was. ‘Delta Machine’ doet de sfeer van 'Violator' (in het bijzonder van "Personal Jesus") en van ‘Songs Of Faith And Devotion’ herleven. Catchy melodieën dus ; bluesy tunes vullen aan en de hot items zijn sex, religie en liefde.
‘Welcome To My World’ begint traag, met dub accenten; je krijgt de indruk dat DM deze stijl wat meeneemt van Muse, maar nee, het is maar een knipoog naar hen, en het nummer ontwikkelt naar een typisch synth-pop nummer, met een mooie refrein, in harmonie gezongen door Gahan en Gore. We hadden al "Angel" vroeger gehoord, een lied met een gospeltint en scherpe synths/industrial structuur. "Heaven" is een van de mooiste composities van Martin L. Gore; een DM classic in wording die begint met een piano riff à la Lennon en dan evolueert naar een melodie die doet denken aan Radiohead ("Karma Police"). "Secret To The End" is hier de eerste compositie die door Dave Gahan in samenwerking met Kurt Uenala, een muzikant/geluidstechnicus uit Zwitserland, werd geschreven en het resultaat is overtuigend. Het is een typisch synth-pop juweeltje, een Depeche Mode hit.
Verandering van sfeer is er op "My Little Universe", dat trip-hop klinkt, wat ons natuurlijk aan Portishead doet denken. De stem van Gahan is rustig, crooner-achtig en het nummer eindigt in experimentele 'minimal techno' sfeer: Fun! Nogmaals, een draai van 180 graden en je hoort de bluesy intro op gitaar van "Slow". Hier wordt het tempo overstag, erg sensueel en de woorden zijn openlijk seksueel: Hot!
In "Broken", toont Dave Gahan nogmaals aan dat hij perfect in staat is om klassieke Depeche Mode hits te componeren. Alles is er: ritme, harmonieën en melodieën. "The Child Inside" is de 'klassieke' rustig ballade gezongen door Martin Gore, hier versierd met prachtige synth geluiden. "Soft Touch / Raw Nerve" is direct en zonder opsmuk: een zeer clubby beat plus een schokkende zang en het resultaat is een potentiële hit. In “You Should Be Higher", ook van Gahan, word je direct gevat door de erg sensuele ritmiek, in de stijl van "Closer "van NIN en het refrein is gewoon subliem, zeer hypnotisch: geweldig!
De intro en de arrangementen van "Alone" herinneren aan John Foxx And The Maths, vooral in de synth-arpeggiato's en de etherische synths. Het lied begint zachtjes maar wordt geleidelijk sterker om dan te sluiten met een tapijt van analoge sequenties. Dan is het "Soothe My Soul", een absolute club hit. Een onweerstaanbare electro beat, gecombineerd met pakkende melodieën, en plotseling improviseer je een dans in je huiskamer... Dit nummer heeft al zijn plaats verdiend in de playlist van mijn volgende DJ set! Het album sluit op een bluesy toon met "Goodbye". Maar het refrein is een echte verrassing: het klinkt als een tune door de Beatles of de Stones ("Goodbye, Ruby Tuesday"?)! Ik zie al het publiek van Depeche Mode dit refrein oneindig zingen aan het eind van de concerten van de volgende tournee!
Als bonus op de dubbel-CD en de dubbel LP, vinden we de enige lied geschreven door Gore en Gahan samen: "Long Time Lie". Het is een langzaam stuk, gedomineerd door een betoverende melodie en een erg rauwe klank. "Happens All The Time", van Gahan/Uenala, is in dezelfde geest, maar hier is de programmering iets minder succesvol. "Always" is een andere ballade gezongen door Gore en het laatste nummer, "All That's Mine", die al op de EP ‘Heaven’ stond, bewijst nogmaals de kwaliteit van de composities van Gahan/Uenala; dit nummer had volgens mij perfect in de 'main tracklist' kunnen opgenomen worden.
We concluderen dat dit album een groots succes is. De composities zijn briljant, de arrangementen zijn inventief en het klinkt 100% modern. Na 30 jaar carrière, hebben de oude vrienden niets verloren van hun inspiratie en lijken ze erg blij op hun elan verder te gaan. Geen twijfel, Depeche Mode is steeds... ‘à la Mode’!
Tracklisting : 1. Welcome To My World 2. Angel 3. Heaven 4. Secret To The End 5. My Little Universe 6. Slow 7. Broken 8. The Child Inside 9. Soft Touch/Raw Nerve 10. Should Be Higher 11. Alone 12. Soothe My Soul 13. Goodbye
Bonus op de Deluxe 2CD en de 2LP 14. Long Time Lie 15. Happens All The Time 16. Always 17. All That’s Mine
De Deluxe-versies omvatten ook een prachtig booklet van 28 pagina's met foto's van Anton Corbijn
Philippe Blackmarquis – vertaling Johan Meurisse en Philippe Blackmarquis
Chesea Light Moving is het post Sonic Youth groepje van Thurston Moore en klinkt als euh… Sonic Youth. Nu goed, de man heeft die gruizige gitaarsound voor een groot deel zelf uitgevonden, waarom zou hij er dan niet mogen op verder borduren. Bovendien vonden wij die laatste solo plaat van Lee Ranaldo ook niet echt iets om over naar huis te schrijven en hetgeen Kim Gordon dezer dagen uitspookt in de ondergrond van de avant garde noise doet pijn aan onze oren.
Moore heeft trouwens zelf al eerder andere paden verkend, zijn singer songwriter uitstapjes ‘Trees outside the academy’ en ‘Demolished thoughts’ waren meer dan verdienstelijke platen, maar toch vinden wij het helemaal niet erg dat hij de distortion knoppen op zijn gitaren terug overuren laat draaien. En als dat dan klinkt als Sonic Youth, so be it, geen mens die het beter doet dan hem.
Moore zijn gitaar vuurt bij momenten heavy riffs af die zelfs al eens neigen naar de machtige stonerrock van Karma To Burn (in “Sleeping where I fall” en het lange imposante gitaarmonster “Alighted”) en in het tegendraadse punkertje “Lip” lijkt het alsof Mike Watt en zijn Minutemen hier een potje meespelen. Voor de rest is dit een plaat die eigenlijk alle ingrediënten van het betere Sonic Youth album in zich draagt. Het knarst, scheurt, is voorzien van de nodige stoorzenders en gaat geregeld uit de bocht maar bij momenten is het heel integer en breekbaar.
De plaat eindigt met een venijnig bommetje, afsluiter “Communist Eyes” is een korte brok snerende lo-fi punk die de jeugdige driften van een rebellerende Thurston Moore nog eens onderstreept.
In een post Sonic Youth tijdperk is dit het beste wat uit die nog smeulende resten is herrezen.
Na een winterslaap van meer dan 22 jaar zijn de vleermuizen van Crime and The City Solution terug aan de oppervlakte gekomen. De band van Simon Bonney is destijds geboren uit de assen van The Birthday Party en put zijn energie nog altijd uit dezelfde desolate voedingbodem, ergens in de omtrek van de spelonken waar ook andere Australische gruizige holbewoners als The Scientists, Hugo Race, The Drones, Grinderman en Beasts Of Bourbon zich schuilhouden.
De gejaagde grilligheid van “Goddess” en “Riven Man” contrasteert perfect met het sluipende onheil in de donkere ballads “Domino” en “The Colonel”. De bariton van Bonney bepaalt de donkere sfeer van het album en in het verslavende titelnummer dringt hij zich op als een declamerende preacher die het onkuise evangelie van Iggy Pop en Jim Morrison verkondigt.
Bronwyn Adams (violiste, tevens Madame Bonney) en gitarist Alexander Hacke zijn de andere overgebleven krijgers van de vorige generatie. Ondermeer Dave Eugene Edwards komt hier een handje toesteken en dat komt de sound van Crime zeer goed uit.
Crime and The City Solution klinkt nog even grimmig en indringend als vroeger. ‘American Twilight’ is dan ook een plaat die wederom sterk tot de verbeelding spreekt en die ons even hard kan raken als ‘Room of Lights’ uit ‘86.
Een come back plaat die nu al tot hun beste werk behoort.
Ze komen uit Manchester maar Britpop is niet hun ding, The Virginmarys maken compromisloze no-nonsens rock, hard, wild, grungy en zonder veel omwegen. We zouden hen eerder een mooie toekomst voorspellen in de States, hun muziek leunt veel dichter aan tegen Foo Fighters en de betere (lees eerste) platen van Buckcherry dan tegen pakweg Kaiser Chiefs of Arctic Monkeys. De rauwe rasperige stem van Ally Dickaty zit de rechttoe-rechtaan rocksongs als gegoten, het helpt immers altijd als je wat schuurpapier in combinatie met een flinke scheut whisky naar binnen werkt vooraleer je aan het zingen slaat. De gitaren en de beukende ritmesectie doen de rest, namelijk wild om zich heen schoppen en ondertussen een paar rake klappen van songs uitdelen als “Dead man’s shoes”, “My little girl” en, het venijn zit in de staart, de geweldige afsluiter “Ends don’t mend”.
The Virginmarys gaan met ‘King Of Conflict’ niet de prijs der originaliteit winnen, maar ze rocken een flink eind rechtdoor, en veel meer moet dat soms niet zijn.
Het West –Vlaamse Goose blijft op het scherpst van de snee bezig . De derde cd ‘Control Control Control’ knalt in het begin opnieuw heerlijk wild om zich heen met “Control” , “Real” en “United”.
Goose debuteerde in 2006 met ‘Bring it on’ en ontpopte zich als een prominente rockende elektronische band . Energiek en opzwepend gingen ze te werk . dancepop met een resem hits, die een onweerstaanbare groove en pompende beat hadden. Een referentie aan Front 242 en Kraftwerk , waren op z’n plaats .
Hun opvolger ‘Synrise’ klonk breder en bewandelde de niet toegankelijke paden door de sfeervolle , psychedelische tunes , houdt van filmische sounds en experimentjes, een erkenning in hun elektronisch horizont . Bedwelmende, hypnotiserende ritmes en een bezwerende trance blijven onderhuids aanwezig op hun op Giorgi Moroder geleeste sound, waarbij ze af en toe eens lekker hard konden doorgaan .
En ook die derde is overtuigend. De doorwinterde electrofan heeft hier opnieuw een vette kluif aan, waarbij hun power net de kracht is. Goose rockt naast het elektronisch materiaal, er is de voorliefde voor gitaar – bas en drums , die hier nog meer op voorplan treden, in de helft van de nummers . Op “fatal” en “right in the games” kunnen ze nog eens lekker loos aan . Goose heeft opnieuw sterk materiaal afgeleverd!
Het is nu al de vierde keer in 10 jaar dat ze ons dit lappen. Telkens als we een nieuw Strokes album in onze handen krijgen vragen we ons verbijsterd af : Is dat dezelfde band die in 2001 het legendarische ‘Is this it’ op de wereld heeft gezet ?
Nu is het echt wel genoeg geweest, we nemen één song mee (“80s Comedown Machine”), trekken de deur resoluut achter ons dicht en laten The Strokes voorgoed stikken.
Een groep die het orgeldeuntje van “Take on Me” van het belachelijke boysbandje A-Ha jat en dat dan nog als single uitbrengt (“One way trigger”), kunnen we echt niet meer serieus nemen, zeker als de rest van het album al even belabberd is. De songs zijn zo mager dat ze elke vorm van leven ontberen. Geen emotie, geen kracht, geen inspiratie, geen hersenen, geen ziel, geen passie. Niets, gewoon niets.
Als The Strokes dit menen dan is er iets heel ergs met hen aan de hand. Als het om te lachen is dan is dit de flauwste grap voor 1 april, die we in jaren gehoord hebben.
‘Beaten Borders’, de derde van de Rhythm Junks onderscheidt zich wederom door variatie en veelzijdigheid. Het is een moderne rootsplaat die getuigt van ritme, speelsheid, melancholie en muzikale hoogstandjes. Jazz, blues, americana, world music en pop worden in een bruisend stoofpotje gegoten en er komen fijne dingen uit als “Offline Land” en het op een prachtig deuntje gebouwde “Some people”. Vooral de alweer virtuoze mondharmonica van Steven De Bruyn maakt het verschil, het ding blaast leven, passie en avontuur in de songs. Enkel hij en de kloeke opa Toots Thielemans kunnen zoveel emotie in dat kleine blaasinstrumentje leggen.
Het is de betrachting geweest van The Rhythm Junks om met deze plaat een eigen smoel te krijgen en daarin zijn ze bijzonder goed geslaagd. Het album verkent verschillende richtingen maar vormt toch een hecht sfeerscheppend geheel. Als de lente nu nog mee wil, zijn we er.
In eigen land hebben deze Zwitsers al een sterke reputatie opgebouwd . Hier dient het kwartet nog z’n visitekaartje af te leveren . Ze zijn al enkele jaren bezig en proberen met deze plaat de rest van Europa in te lijven . Dit moet hen wel lukken , want voor wie valt voor Keane , zal zeker deze Pegasus wensen te ontdekken . Gevoelige melodieuze pop , waarbij de songs broeierige, snedige pop als balladpop kenmerken . De synths/keys zorgen voor kleur , groove en bieden elan aan het materiaal . “The great unknown”, “ Rise up” en “City lights” komen hier goed uit . “Skyline” en “Technology” zijn zelfs niet vies van een ferme beat. “Waiting” en “Go out and get there” houden van de intimitiet .
Het twee deel van de cd is wat eenvormiger en raakt minder . maar goed , Pegasus kan Europa winnen met deze toegankelijke cd .
Foxygen is een opkomend bandje uit LA die de retropopsychedelica nauw aan het hart ligt. De ambassadeurs van vrede en magie houden van wat rammelpop op z’n Pavements en Pete Doherty , integreren hippietunes op z’n Ariel Pinks en kunnen het in toegankelijke, stuurloze , maar dromerige , aanstekelijke songs gieten . “On blue mountain” , “Shuggie en de titelsong zijn de opwindendste nummers. De andere nummers laten ons lekker wegdromen in een wereld waar regelgeving uit den boze is . Fijn debuut!
Yasmine Hamdan is een zangeres van Libanese afkomst. In haar thuisland zong ze in de electrogroep SoapKills. Sedert enige tijd is ze uitgeweken naar Parijs, waar ze ondermeer samengewerkt heeft met Mirwais (producer van Madonna geweest).
Ze heeft een prachtige stem en ze wordt vooral akoestisch begeleid, dit ondersteund met spaarzame electro arrangementen. Ze zingt een mengeling van Arabisch en verschillende plaatselijke dialecten. Beste nummers zijn “Samar” en “Khayyam”.
Betoverende muziek die het best tot haar recht komt op zonnige dagen. Haar muziek wordt gebruikt in de nieuwe film van JIm Jarmusch.
Nederlands 
Français 
