Bullet For My Valentine is één van de vele namen die dit jaar op Graspop te bewonderen is. Ze trekken alvast naar Dessel met een zeer degelijk vierde album. ‘Temper Temper’ is zoals verwacht geen stijlbreuk in vergelijking met vorig werk.
Het album staat vol catchy, melodieuze en bijwijlen poppy metal en bevat verschillende tracks die je na enkele luisterbeurten lekker meebrult dankzij de uitmuntende stem van Matt Tuck en de goedgeplaatste sing-a-longs. Nummers als “Riot”, “Dirty Little Secret”, “Leech”, “P.O.W” en “Dead To The World” hebben het nodige single-gehalte en zullen enthousiast onthaald worden door de veelal jonge fans van deze band.
Toch hebben we een flinke kanttekening want het album ontbeert ons over het algemeen wat passie en een donker randje .
We vrezen daarom dat eens ‘Temper Temper’ een plaatje krijgt in onze platenkast, het daar niet snel opnieuw zal uit geraken.
We moeten schoorvoetend toegeven dat we tot voor kort niet bekend waren met de Franse metalband Klone... Nadat we met dit album kennismaakten, zullen we de band alleszins niet rap vergeten.
‘The Dreamer’s Hideaway’ is de vierde plaat van een groep die al sinds 1999 bestaat. Klone staat voor atmosferische, alternatieve en innovatieve metal die moeiteloos (!) de vergelijking doorstaat met bands als Tool, A Perfect Day, Meshuggah en King Crimson. Deze groep beschikt bovendien over een weergaloze zanger die met zijn rauwe stem een grungy toets aan de muziek toevoegt. Songs als “Rocket Smoke”, “Into The Void” en “Siren’s Song” zijn opgebouwd uit diverse, dreigende en donkere riffs die meeterlijk afgewisseld worden. De meeste tracks worden trouwens vakkundig opgebouwd en monden steevast uit in een weergaloze climax. Klone voegt daarnaast heel wat speciale accenten (wat saxofoon, hier en daar wat keyboards...) aan de muziek toe waardoor alles uitzonderlijk fris, catchy en allesbehalve doorsnee klinkt.
‘The Dreamer’s Hideaway’ is een absolute aanrader voor liefhebbers van progressieve metal!
Taneytown is een groep uit Groningen. De groep heeft zich vernoemd naar een nummer van Steve Earle, nl. “Taneytown”. En eigenlijk refereert de muziek van deze groep naar de country-blues rock van deze artiest.
Feitelijk kunnen we spreken van americana, maar op Hollandse wijze. In hun muziek vind je invloeden van The Eagles, Springsteen, Cash en Presley. De meeste nummers zijn geschreven door gitarist en zanger Edwin Jongendijk en gitarist Joost Prinsen.
Deze cd luistert lekker weg en is het best beluisteren voor in de wagen. Bevat enkele hoogtepunten nl. “Until”, “Sunday Morning” en “Industrial Rust”.
Het artwork is van de Amerikaanse kunstenaar Gary Schirmer.
John Carrie is een Ierse singer-songwriter die in Nederland woont. Eerder speelde hij in de band Moor Green. Dit is zijn eerste solo album. Verdwenen is de folkrock en ingeruild voor een soberder en intiemere sound. Vergelijkingen met Jeff Buckley, Neil Young en Nick Drake vallen dan ook meteen op. We krijgen dan ook tedere , breekbare songs te horen, dit met een spaarzame begeleiding. Het nadeel is wel dat na een tijdje de verveling een beetje toeslaat. Zoveel triestigheid is niet voor iedereen weggelegd. Beste songs zijn “Coming back to life” en “Killer Blows”. Met mate te consumeren dus.
Esben & The Witch is een trio uit Brighton, rond de tengere verschijning van Rachael Davis (vroeger op percussie, nu gitaar/bas) die over een sterke stem beschikt. Ze debuteerden met ‘Violet cries’, die perfect paste binnen het concept van Bat For Lashes, Miranda sex garden en The Cranes, door de repeterende lijnen binnen de sombere, dreigende, etherische gothic pop, sierlijk ondersteund van trippop en postrock. Verder haalden we nog de invloed aan van Curve, Cocteau Twins, Siouxie Sioux, Evanescence (Amy Lee), de oude PJ Harvey en de Twin Peaks soundtrack (het ritme en de zanglijn van Julie Cruise). Een suspens geluid van prikkelende gitaarloops , - getokkel, onheilzwangere elektronica en dof apocalyptisch drumgeroffel; het vormt de spanningsboog van het trio , door een broeierige gevoelige opbouw. Het geheel klinkt in die ‘spooky’ coldwave/indiepop nu gelaagd, dromerig toegankelijk en betoverend . Het levert een reeks overtuigende songs af als “Shimmering”, “Deathwaltz” en “Putting down the grey”. Opener “Iceland spar” en afsluiter “Smashed to pieces” zijn niet vies van wat shoegaze effects en de midtempo snedige “Slow wave”, “When the head splits” en “Despair” trekken de aandacht en overtuigen ... Jawel Esben & The Witch hebben opnieuw iets fraais afgeleverd!
Een stemmige , atmosferische debuutplaat horen we van het uit Florida afkomstige Hundred Waters. Hun naam hebben ze ontleend aan de Oostenrijkse kunstenaar Friedensreich Hundertwasser.
Het kwintet scherpt de aandacht al met de hemels, bezwerende zuivere zang van Nicole Miglis en muzikaal plaatst men hen graag onder de folktronica van Tunng door het semi- akoestisch getokkel en en de fleurige, kleurige, dromerige, brede(re) inslag van elektronica en allerhande toeters, bellen en tierlantijntjes .
De eerste nummers overtuigen in soberheid, “Sonnet”, “Visitor” en het intieme “Me & Anodyne” op piano; af en toe worden sfeervolle en zalvende drum’n’bass beats toegevoegd op “Caverns” ,” ‘….---…’ “, morsecode voor “Lalalal” en “Wonderboom” , die op z’n beurt eindigt in een Cocteau Twins sfeertje. Verder is de invloed van o.m. een Björk, Stereolab, Alt-J, Animal Collective en tUnE-yArDs onmiskenbaar , gezien Hundred Waters oog heeft voor details, balanceren tussen speelsheid en verstilde schoonheid en hun songs mooi hebben uitgekiend; ze boeien door een arsenaal aan genres , instrumentatie en stemmingen. En nergens klinkt het té overvloedig . In hun romantische , dromerige klankenwereld is alles gepast. Warm en trefzeker debuut .
Het predikaat ‘supergroep’ is een term die in de muziekwereld al te vaak bovengehaald wordt. Wie de personeelsbezetting bekijkt van Walking Papers, een nieuwe rockgroep uit Seattle kan niet anders dan deze benaming te gebruiken …
De band bestaat nl uit gitarist Jeff Angels van The Missionary Position en drummer Barrett van Screaming Trees. Verder zijn er nog Duff Mc Kagan, gewezen bassist van Guns N’ Roses en bijdrages van Mike MC Cready, gitarist bij ... Pearl Jam.
In veel gevallen staat een dergelijke superbezetting garant voor een tegenvallend album, denk bijvoorbeeld maar een band als Audioslave...
Gelukkig is dit bij dit titelloze debuut niet van toepassing want ‘Walking Papers’ bevat elf klassenummers die variëren tussen enerzijds groovy blues rock en spooky vocalen en anderzijds meer experimentele tracks.
Sommige muziekliefhebbers zullen de traag opgebouwde songs zoals opener “Already Dead” , het balladachtige “Leave Me in The Dark” of de duistere, onheilspellende klanken van “The Butcher” preferen, anderen verkiezen misschien de vunzige bluesrock van “The Whole World’s Watching” of “Two Tickets And A Room”....
Wij vinden het album alleszins over de hele lijn wereldklasse en hopen dat dit niet de enige plaat zal worden van deze Amerikanen.
Wie houdt van een stevige streep van simpele, rechttoe-rechtaan, opzwepende (punk)rock zit met Black Sheriff meer dan goed. Deze Duitse groep met Ierse zanger (!) zal ook met dit derde album geen originaliteitsprijs wegkapen maar dat deert ons geen seconde. De invloeden van bands als Motorhead, AC/DC, Lynyrd Skynyrd, The Ramones en Gluecifers liggen er dik op maar waar het vooral om draait bij Black Sheriff is enthousiasme, passie en pure energie. Het is vooral in de snellere tracks als opener “Turn Me On”, titeltrack “Night Terrors”, “Last Night” en meezinger “Flying Hight” dat deze band weet ons te imponeren. Andere nummers zijn vrij middelmatig maar toch helt de balans van het album naar het positieve. Het lijkt ons ook dat dit een band is die je vooral live dient te beluisteren. Meer info op www.blacksheriff.com .
The truth about love
P!nk
De Amerikaanse r&b rock’bitch’ star Pink aka Alicia Moore heeft de opvolger klaar op ‘Funhouse , nu al ruim vier jaar oud . Tussenin verscheen nog een ‘Greatest hits’ cd . De P!nkformule blijft ongewijzigd , stevige poprocksongs en lichtvoetig werk, die houden van een vleugje dance, hiphop en skatepunk, gedragen door haar heldere, krachtige zang . Ze heeft al een pak hits op haar actief!
Ook hier noteren we een reeks vaardige , puntige , melodieuze popsongs als “Are we all we are”, “Blow me (one last kiss)”, “How come you’re not here” en “Slut like you” . Haar ballads koesteren we “Just give me reason”, “Beam me up” , “Where did the beat go” en “The great escape” . Op “Here comes the weekend” komt Eminem er zelfs bij .
De nimmer ouder lijkende dertigplusser verhaalt de ups & downs van haar relatie met motorcrosser Carey Hart in een goed afwisselend maar weinig verrassend nieuw album .
OMD, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Andy McCluskey en Paul Humphreys, waren samen met bands als The Human League, Soft Cell, The Simple Minds, Ultravox, Gary Numann en Pet Shop Boys één van de smaakmakers van de ‘80’s synthi/electropop. Begin ‘80’s hits “Electricity”, “Enola Gay” en de plaat ‘Architecture & Morality’ uit ’81 zorgden ervoor dat de band in verschillende top honderden aller tijden kwam te staan.
Sinds ’84 nam het duo meer afstand van de ‘new-wave’ en kwam de klemtoon op kitsch en discotunes binnen hun electropop, wat originaliteit en avontuur deed afnemen. OMD werd resoluut een hitmachine. En toen hield het ergens op … Maar ze waren alvast in ons geheugen gegrift als fijne nostalgische band .
OMD werd geprikkeld door de voorbije elektronicarevival, en het duo is aan een volgende (tweede?, … ) jeugd toe . ‘History of modern’ zette hun return in , een veilige plaat binnen de synth/electropop , die nu niet direct beklijfde.
De nieuwe plaat ‘English Electric’, weet alvast meer te raken . We horen hier een sterke Kraftwerk inslag en de electrotunes hebben een boeiende broeierige, zweverige tune . Al meteen hebben we een single van formaat, het lang uitgesponnen “Metroland”, die zich meet met hun oude werk, intrigeert en overtuigt . . Verder hebben ze met “Helen of Troy” , “Our system” en “Stay with me” sterke nummers uit. Ook werd ergens een oude track opgerakeld en herwerkt , “Kissing the machine” , in de jaren 90 met Karl Bartos en zijn project Elektric Music, met een vocoder stem van Claudia Brücken.
Toegegeven , niet alle tracks boeien en er zitten gerust een paar niemandalletjes in tussen, maar OMD is opnieuw gelanceerd . Dat is wel duidelijk. Ze proberen zich - ondanks hun gezegende leeftijd – terug een plaatsje binnen de elctroscene op te dringen en dat verdient een pluim !
Het West-Vlaamse The Black Heart Rebellion , nu kortweg TBHR, staat garant voor een intens, broeierig, spannend geluid in de donkere sferen en holtes van Cult of Luna, Red Sparowes, Isis , Neurosis, en met een link naar de muzikale wereld van Steak Number 8, Amenra en Madensuyu .
Net als bij de vorige cd ‘Monologue’ voelen we filmische dreiging en onheil , een post-apocalyptische sound, waar ook iets betoverends in schuilt. Sfeer creëren, verwezenlijkt door een spanningsboog van energieke, bezwerende ritmes , galopperende drums en Einstürzende Neubauten rinkelmetalen.
We hebben met overtuigende , emotioneel geladen composities te maken door de repetitieve, opbouwende ritmes, de variaties van hard – rauw – gevoelig – innemend, en de onderhuidse melancholie en weemoed, te horen in nummers als “Avraham”, “Crawling low and eating dust” en “Animalesque . En naast een Swans , tot zelfs in de zang (smachtend – hijgend – schreeuwend – verbeten) komt Dave Eugene Edwards en Wovenhand om de hoek sluipen in “Into the land of another”. ‘Har Nevo’ werd door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé geremixed. Sterke nieuwe plaat!
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber is de nieuwe band van de Française Melody Prochet; die we nog kennen van My Bee’s Garden ; haar muziek situeerde zich binnen de sfeervolle , dromerige, zweverige indiepop , met een knipoog naar Stereolab en Au Revoir Simone. Een sound met een zekere gemoedsrust en toen we hen vroeger aan het werk zagen, flitste het beeld van ‘déjeuner sur l’herbe’ ons voor de ogen , tja, zo ver zaten we soms met onze gedachte .
Bij Melody’s Echo Chamber hielp Kevin Parker van Tame Impala mee . Niet moeilijk want na hun gezamelijke tour in 2010 zijn beide close geworden . En zijn inbreng misstaat niet op muzikaal vlak . De zweverige pop durft weerbarstig te klinken en dat komt het ‘MEC’ concept ten goede : de galmende melodielijn, de repetitieve en opbouwende structuur, de breed uitwaaierende psychedelische tunes, de overstuurde drumcomputer en haar ijle vocals. Op die manier dringt zich ergens een charmante Tame Impala en ergens een venijnige Beach House op.
Best spannend debuut dus!
Vanaf hun debuut album ‘When The Candle Dies Out’ uit het jaar 2008 is deze jonge band uit Wevelgem gestaag aan het opklimmen in de muziekwereld. Vorig jaar stonden ze op diverse podia van festivals om hun troeven op tafel te leggen, met name hun atmosferische sludge rock/metal waarbij je rekening moet houden dat de nummers allemaal een handvol minuten in beslag nemen eer ze de revue gepasseerd zijn. Na hun uitermate goed ontvangen release ‘All is Chaos’ zijn deze jongens terug de studio in gestapt om hun nieuwste werken te bundelen in een langspeler getiteld ‘The Hutch’.
En ja, uiteraard ligt deze schijf opnieuw in het verlengde van hun voorgaande album waarbij je dus vanaf de eerste noot weet dat dit werk afkomstig is van Steak Number Eight en ze dus hun wil qua muziek verder zetten. In tegenstelling tot hun vorig album merk ik op dat er meer vocalen in betrokken zijn en er nog meer variatie is tussen de screams en de cleane rockstem van Brent Vanneste, die in mijn ogen toch weer wat gegroeid is van stemvolume en stemkwaliteit.
Tussen de nummers zijn opnieuw beukers te vinden zoals “Black Eye”, en noteren we uitschieters “Pilgrimage of a Blackheart” en “Excile of our Marrow”. Maar uiteraard zijn ook rustig opgebouwde nummers te horen zoals “Photonic” (meeslepend nummer met een leuke melodie in verwerkt die volgens mij live zeker en vast een toppertje wordt) en “Tearwalker” die je het best kunt omschrijven als een zweer die opeens openbarst. Wat vooral opvalt na het beluisteren van deze plaat is dat alle nummers voorzien zijn van een uitstekende opbouw en dat er een perfecte balans heerst tussen de 11 nummers met gitaarwerk van de bovenste plank!
De fans van SN8 mogen ‘The Hutch’ blindelings aanschaffen en niet-kenners van deze jongens moeten deze schijf zeker de kans geven! Puik werk weeral en men mag trots zijn dat er nog talenten zoals hen in Belgenland rondlopen!
Zullen we nog maar eens met de teletijdmachine terug naar de sixties reizen, deze keer met Foxygen. Tijdens de reis is een onbeperkte dosis LSD in alle maten en gewichten beschikbaar en knallen jonge Stones, Bob Dylan, The Doors, The Kinks, The Mothers of Invention, Funkadelic en The Flaming Groovies door de speakers. De psychedelica vloeit rijkelijk door de ruimte, we zien het leven door een kleurrijke bril en we gooien allerlei substanties achterover. ‘We are the 21st century ambassador of peace’ is de perfecte soundtrack bij onze geestesverruimende retro trip en we laten ons gewillig meevaren met de feelgood flow van Foxygen.
Het doet maar vreemd aan als we hierna terug in de bewoonde wereld komen. Wat een heerlijk plaatje.
Nederlands 
Français 
