De naam Tony Sly zal de gemiddelde muziekliefhebber niet veel zeggen. Toch is de man niet de eerste beste want Sly is al sinds eind jaren tachtig de zanger van No Use For A Name, een van de meest invloedrijke punkrockbands die Californië voortbracht.
Sinds een aantal jaren gaat Tony Sly een totaal andere richting uit want hij opteerde voor een volledig akoestische carrïere. Na ’12 Song Program’ in 2010 is ‘Sad Bear’ zo zijn tweede full album dat op Fat Wreck Chords wordt uitgebracht. Voor NUFAN –fans is het ongetwijfeld schrikken bij het horen van de gevoelige, introspectieve kant van Tony Sly die we op ‘Sad Bear’ horen . Angst, woede, frustratie, blijdschap, nostalgie, verliefdheid, liefdesverdriet… zowat alle mogelijke gevoelens passeren de revue en het is duidelijk dat Sly op tekstueel nooit meer open en eerlijk was dan nu.
Ook de muziek lijkt ons voor een doorgewinterd punkicoon vrij gewaagd want zeer moeilijk te categoriseren en bovendien horen we een zeer divers instrumentarium. Een hoofdrol is er voor de akoestische gitaar maar daarnaast horen we ook een accordeon, piano, dwarsluit, drums, mandoline, cello en klarinet de revue passeren. Toch is het vooral de mooie stem van Sly die het meest opvalt in de melodieuze songs waarvan het merendeel ballads zijn.
Alles klinkt zeer braaf en gepolijst, tracks zoals “Dark Corner”, “Devonshire and Crown” en “Discomfort Inn” zouden bijvoorbeeld perfect passen in een of andere, typische Amerikaanse jongerenreeks op tv.
Wij kunnen best genieten van de zachte vocalen van Sly maar vinden toch dat er een scherp randje ontbreekt op deze ‘Sad Bear’. Deze tweede solo-plaat is voor ons niet onverdienstelijk maar jammer genoeg ook niet onvergetelijk.
Wu Lyf is een kwartet uit Manchester die debuteert met broeierige synthpop , met intrigerende gitaarriedels en orgeltje. Deze twee instrumenten sijpelen steeds door in de nummers, samen met de rauwe, schorre , schurende en hese stem van Ellery Roberts. Het geeft de songs hier een emotionele lading. Een beladen sfeertje door de finesse en subtiliteit. De songs winnen aan zeggingskracht per luisterbeurt. Ze moeten op “Cave song” en “L Y F” wat op dreef komen, maar overtuigen sterk op “Such a sad puppy dog”; vanaf song 5 “We bros” geven ze er een aangename, lichte (verteerbare) en bezwerende groove en swing aan. ‘Go tell fire to the mountain’ heeft wel een erg sterk tweede deel , wat maakt dat dit een boeiende artyfarty popplaat is geworden !
De jonge wolven Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Dat is duidelijk te horen op de derde cd ‘My perception’ die een potpourri bevat van de twee vorige, ‘Set your head on fire’ en ‘Silver threats’. Als algemene noemer hebben we rock’n’roll ‘pur sang’, eenvoudigweg gitaar, drums en zang, en bewerkingen die smerig, ruig, kleurrijk, onstuimig, catchy en melodieus zijn.
Hun perceptie is breder en pittig gekruid door de verrassende wendingen en het afdwalen naar een bluesy Jon Spencer, een Barkmarket dreiging en een woestijnrockende Kyuss.
Rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of broeierig, slepend, intens kan zijn. Op die manier houden we van de snedige “Rattle my heart” , “Skin”, “Shadowman” en de titelsong als de straffe robuuste “Sealed with thorns” en “New sun”. …
Maw nog steeds straf spul wat de twee verwezenlijken.
Feelgood folkpop met een prettig melancholische ondertoon serveren Charlie Fink en z’n bende op de nieuwe derde cd. Ze breken definitief naar een breder publiek door en samen met dat plaatje van The Naked & Famous, The Decemberists en Mumford & Sons brengen de Britten iets leuks en ontspannend … Inderdaad, lekker in het gehoor liggende pop door een zwierige viool of toetsen; want moeiteloos neuriën we “Tonight’s the kind of night” , “Life goes on” en “Wild thing” . ‘Last night on Earth’ heeft met “Paradise stars” en “The line” nog een paar sfeervolle pareltjes klaar.
De elektronica heeft op rustige en swingende wijze een plaatsje bemachtigd binnen de sound . En in de vocals horen we in de verte de invloed van Tom Petty en Cornershop ...
Fink had de kunst van songschrijven al op de vorige platen, die warm, broeierig en donker konden zijn. Door het mistig gordijn heen, klinkt nu de fleurigheid door , wat resulteert in een toegankelijk album van geraffineerd uitgewerkt songmateriaal vol fijne melodieën.
‘Last night on earth’ is een spannende plaat, intrigeert en … overtuigt.
Begonnen als een uit de hand gelopen grap mag het parcours van Me First And The Gimme Gimmes al meer dan gezien zijn. Deze supergroep bestaat uit leden van NOFX, Lagwagon, Swingin‘ Utters en Foo Fighters en specialiseert zich sinds de oprichting in 1995 in het coveren van songs uit de meest diverse genres. Uiteraard steken de gekende leden Fat Mike, Joey Cape, Dave Raun, Chris Shiflett en Spike Splawson de gecoverde liedjes in een lekker punkrockjasje. The Gimme Gimmes hebben zo al ontelbare albums, ep’s en singles op hun conto staan en ‘Sing In Japanese’ is bijvoorbeeld al de tweede EP in 2011.
Zoals de albumtitel aangeeft, zijn alle zes de songs in het Japanees ingezongen. De nummers zijn oorspronkelijk van illustere bands als Kai Band, Tulip, Yoshida Takuro, Tigers, Kaze en Blue Hearts. Enkel het laatste nummer “Linda Linda” was mij bekend en is met zijn gemakkelijk meezingbaar refrein misschien wel het topmoment van dit plaatje. Ook de andere vijf tracks zijn dik de moeite waard en tonen dat The Gimme Gimmes absolute top zijn in wat ze doen, nl energieke en uptempo punkrockcovers maken van nummers waarvan je nooit zou vermoeden dat ze tot een punkrockcover zouden verworden. Dit vrolijke plaatje zal alleszins nog een heel eind in mijn cd-lader blijven steken.
Slechts weinig bands (pioniers zoals Bad Religion, NOFX, Bouncing Souls en Screeching Weasel niet te na gesproken) die al zo lang bestaan en nog steeds zo relevant zijn in de hedendaagse punkrockscène als deze Swingin’ Utters.
Constante in het bestaan van deze formatie is dat binnen het voortdurend veranderende wereldje de band nooit compromissen sloot om er toch maar bij te horen en dat er steeds kwalitatief hoogstaand materiaal werd uitgebracht.
Swingin’ Utters staat voor gemakkelijk verteerbare en op folk geïnspireerde punkrock met daarbij een hoofdrol voor fijne en catchy gitaren en ietwat rauwe vocalen. ‘Here, Under Protest’ is het eerste full album in acht jaar en zal zeker de oude fans maar ook het nieuwe publiek weten te boeien.
Nummes als “Brand New Lungs” en het enorm catchy “Time On My Own” hebben verdomd stevige riffs terwijl tracks als “Kick It Over” en “Sketch Squandered Teen” de meer poppy kant van de Utters illustreren. Een nummer als “(You’ve Got To) Give it All To The Man” klinkt op zijn beurt dan weer lekker old school, razendsnel en to the point en komt als het ware recht uit de jaren negentig. Het folky “Scary Brittle Frame” tenslotte is een buitenbeentje op deze plaat maar konden we desondanks best smaken.
Voor de jonge fans die willen weten waar veel van hun favoriete acts de mosterd halen; is ‘Here, Under Protest’ absoluut verplicht luisterwerk.
Wat ons betreft, is dit alleszins een van onze top 10 favoriete punkalbums van 2011!
Loaded lijkt ons een band die uit het goeie hout gesneden is. Deze punkrockende Duitsers bestaan al sinds 1994 en hebben al van bij deze start slechts één ding voor ogen: zo veel mogelijk goeie shows spelen. De heren traden ondertussen meer dan 500 keer op in 13 verschillende landen en door de prima reputatie die ze met de jaren verwierven, konden ze het podium delen met grootheden als Beatsteaks, Dropkick Murphy’s, Cocksparrer en Mad Sin.
Hoewel de mannen al vier platen op hun conto hebben, is ‘Bloodshot Forget-Me-Nots’ het eerste album dat wij van hen horen. De opmerkelijke mix van klassieke punkrock, oi, ska, reggae en door bier doordrongen rock-‘n-roll weet ons flink te bekoren en het is duidelijk dat Loaded een vrij apart geluid heeft.
De muziek klinkt enorm fris; is zeer catchy en telt ontelbare koortjes waar je lekker mee kan brullen. Naast de ijzersterke gitaren vallen ook de vocalen in postieve zin op , iets wat voor een Duitse band wel dikwijls anders is.
Een laatste (en misschien wel belangrijkst)e pluspunt van ‘Bloodshot Forget Me Nots’ is dat we eigenlijk geen enkel slecht nummer hoorden (en ook dat hebben we bij veel andere punkrockbands al anders geweten).
We kunnen diverse tracks naar voor schuiven die Loaded als single zo naar voren kan schuiven. Wie ons een aantal topsongs vraagt, kunnen we de stevige, okselfrisse opener “Bring Out Your Dead”, het Mexicaans klinkende “Tell Ramirez, Ramirez is Dead” en het aan Dick Dale schatplichtige “The Lesser Saints” (met de bijdrage van een opmerkelijke gastvocaliste) aanraden. Met deze schijf heeft Loaded alle troeven in handen om veel verder te mikken dan de louter Duitse landgrenzen!
Dirty Beaches is het alter ego van Alex Zhang Hungtai, een Taiwanese Canadees die houdt van ‘on the road’ soundtracks. Beelden van eeuwig op drift zijn en talloze nachtelijke autoritten verschijnen op de donkere, broeierige sound; een in elkaar geknutseld geluid van ‘80s elektronica, punk, rockabilly en garagerock Suicide, David Lynch en The Cramps zijn invloedrijk bij deze do-it-all.
In een lofi attitude horen we acht songs die door knip- en plakwerk, onrustige, paranoïde synths, holle experimentele gitaarklanken, cassettegeruis , sobere pianoriedels aan elkaar verweven zijn en gedragen worden door een declamerende , verhalende zegzang op z’n Alan Vega’s (Suicide!) en Dave Eugene Edwards (Woven Hand) .
De songs hebben een mysterieus, begeesterend triphoptintje door de klanken en de repetitief spannende opbouw.
‘Badlands’ is een overtuigende doorbraak. Het mengen van titels ‘Dirty’ en ‘Bad’ in de groeps- en titelcd en songtrips als “Speedway king”, “A hundred highways”, “Horses” en “Hotel” wakkeren dit aanvoelen enkel maar aan .
De Dum Dum Girls , onder ‘Dee Dee’ Kristen Gundred, zijn afkomstig uit California. De indiegirlgroup debuteerde met aanstekelijke rammelpop en rock’n’roll/shoegaze in een ophitsend tempo en in een catchy verpakking. Ze houdt op die manier het midden tussen Blondie, The GoGo’s, L7, Vivian Girls, Jesus & Mary Chain en The Raveonettes; met een knipoog naar de Yeah Yeah Yeahs (Karen O) en Chrissie Hynde (Pretenders) .
Op de tweede cd ‘Only in dreams’, die ‘I will be’ opvolgt, zitten er heel wat verlieservaringen, wat resulteert in ideale treursongs, “Coming down” en “Hold your hand” , die het nauwst leunen aan The Mazzy Star van Hope Sandoval .
En ze balanceren tussen catchy en rauwe rock’n’roll . Algemeen horen we dromerige kauwgomballen rock; een vettige gitaarlick en een verloren gelopen gitaarfuzz klinkt door op “Always looking”, “Just a creep” en “Teardrop on my pillow”. Songs met een charmante ruis! “Bedroom eyes”, “In my head” en “Heartbeat” zijn verradelijk zeemzoetig, lichtvoetig , meezingbaar en laten soms bittere tranen na. Tja, Dum Dum Girls houdt het bij de leest van meidengroepen als de Supremes, The Shangri-La’s en The Ronettes.
‘Only in dreams’ is al bij al een goede plaat, lekkere popdeuntjes, gimmicks , maar voorspelbaar en niet verrassend …
Het Londense trio Male Bonding zijn toe aan de tweede plaat, gekenmerkt van korte, kernachtige rocksongs, die niet vies zijn van een stevige brok shoegaze. Het sierde alvast het debuut ‘Nothing hurts’. Ze slagen erin frisse, aanstekelijke, toegankelijke melodieën te schrijven .
De opvolger ‘Endless now’, in een productie van John Agnello, verschijnt nogal redelijk snel na het debuut . Gruizige; rafelige en melodieuze poppunk, uptempo, energiek, opzwepend en broeierig waarbij ze over je heen razen.
De zang van John Arthur Webb is nu niet meteen ‘angry’, maar eerder dromerig en lijzig , wat de songs wat meer doet opentrekken . Het trio brengt een knap staaltje rock, prachtige songs met een basisinstrumentarium van gitaar-bas-drums en vocals, die door de fraaie samenzang nog een opvallende meerwaarde toebedeeld krijgt.
Heerlijk genieten is het op songs als “Carrying”, “Seems to notice now” , “Bones” en iets verderop “What’s the scene”, “Mysteries complete” en “Channeling your fears”. Af en toe noteren we een tierlantijntje als aanvulling, maar dit stoort het strakke tempo en ritme niet ... Op “The saddle” nemen ze zelfs even gas terug om de eenvormigheid wat te doorbreken .
‘Endless now’ is een fantastisch tweede plaat , eentje die bands in het genre als de Thermals (in hun begindagen) doet verbleken!
Oude tijden doen herleven, het lijkt dé bestaansreden van de Oostenrijkers van Killed By 9 Batteries. De naam doet vermoeden dat het hier gaat om een of ander metalcollectief maar niks is minder waar.
Killed By 9 Batteries is een indierockband die zo uit begin jaren negentig lijkt weggeplukt en zwaar beïnvloed is door rockiconen als Thurston Moore en Lou Barlow. Deze Oostenrijkers zijn alleszins veelschrijvers want sinds de oprichting in 2002 volgden verschillende split-cd’s en drie full albums (inclusief deze ‘The Crux’). Wie op zoek gaat naar een band met een eigen smoel of een uniek geluid is er met dit trio aan voor de moeite. Deze muziek is voorheen al gedaan door honderden gelijkaardige bandjes, laat staan dat deze Killed By 9 Batteries in de buurt komen van Sonic Youth, Dinosaur JR of Sebadoh.
Toch is ‘The Crux’ een degelijk album met een paar leuke songs (dit geldt vooral voor single “Worst Of Total Anarchy” en opener “Need More New Wrecks”). De verschillende nummers klinken ook vrij poppy wat volgens ons veel te maken heeft met de figuur van producer Patrick Pulsinger (die bijvoorbeeld ook het laatste album van Hercules and Love Affair opnam).
‘The Crux’ is zeker een verdienstelijk werkstuk maar we vrezen dat het plaatje niet echt zal opvallen binnen het genre.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, we komen werkelijk superlatieven tekort om deze plaat te bewieroken! ‘Clash Battle Guilt Pride’ is het derde album van Polar Bear Club, een band uit Rouchester (New York) die een mix brengt van post-hardcore, punk- en indierock in navolging van een formatie als Hot Water Music. Hun vorige album ‘Chasing Hamburg’ uit 2009 hebben we letterlijk grijsgedraaid en dat zal met deze cd niet anders zijn. ‘Clash Battle Guilt Pride’ bevat elf tracks die je van begin tot einde bij je nekvel grijpen. De muziek van Polar Bear Club is ingenieus opgebouwd, kent verschillende tempowisselingen en klinkt ongelooflijk catchy. Het gitaarwerk is ronduit schitterend maar het is vooral de vocale prestatie van Jimmy Stadt die dit album zo geweldig maakt. Eerlijk, oprecht… het zijn slechts twee van de vele adjectieven die ons te binnen schieten als we luisteren naar de stem van Stadt.
Openingstrack “Pawner” start met kalme gitaarakkoorden die geleidelijk opbouwen onder invloed van de krachtige stem van Jimmy Stad’ts en voor je het weet, schiet “Killin It” uit de startblokken en kun je niet anders dan luid meezingen met Polar Bear Club… Tot op heden hoorden we in 2011 geen enkele release die met twee dergelijke kopstoten van start gaat. Wat volgt zijn nog negen lekkere songs waarvan er geen enkel vullertje tussen zit. “Scream In Caves” en “My Best Days” zijn stevige tracks die we van PBC al voordien kenden, terwijl “Bottled Wind” en “Religion On The Radio” een nieuw en meer catchy kant van de ijsberen laat horen. “I’ll Never Leave New York” die zeer rustig start om uit te monden in een stevige climax is dan weer onze absolute favoriet.
Dit is een ronduit indrukwekkende plaat van een band die groot, heel groot zal worden.
U zegt Gavin Friday (Fionan Hanvey…)? … In de jaren ’80 was hij het boegbeeld van de Ierse The Virgin Prunes die postpunk, coldwave, industrial en cabaret in elkaar deden vloeien. In de begindagen was er nog een connectie met Paul Hewson ( Bono van U2) , die nog steeds een goede vriend is van Friday. De band hield van experimentele performances, testten de grenzen van de ‘goede smaak’ en ontwikkelden een eigen kijk op de esthetiek (schoonheid en puurheid) met platen ‘A new form of beauty’ en ‘If I die I die’ ( met “Pagan lovesong” en “Baby turns blue” als singles) .
Na ’86 hield het avontuur op en Friday legde zich toe op het chanson. Drie cd’s bracht hij al uit, “Each man kills the thing he loves” (met The Man Seezer), ‘Adam & Eve”, die vooral piano, akoestische gitaar en de stem beklemtoonden, en het breder georkestreerde ‘Shag tobacco’. Op de soloplaten horen we politieke en persoonlijke bloedmooie songs met een donker, destructief randje .
Intussen 51 geworden , en zestien jaar later, brengt hij een nieuwe cd uit , een emotionele, persoonlijke plaat , niet meer scherp of confronterend , maar gemoedelijk tussen bittere tranen, troost en hoop. In een licht elektronisch decor horen we een stemmige, filmische plaat, die een surrealistisch , droomachtig decor opbouwt met cello, akoestische en elektrische gitaar, piano en veel violen. Zijn krakende fluisterstem en backing vocals zorgen voor de pastelkleuren . De dood zal - net als bij Robin Proper-Sheppard (Sophia) - de rode draad blijven vormen .
We luisteren naar fijn materiaal toon gegeven door opener “Able” en “Land on the moon”; de plaat eindigt met “Lord I’m comin’” , samen met ex-Clannad folkzangeres Maya Brennan. ‘catholic’ (met kleine c ) is opnieuw een machtig mooi album geworden ...
Net als Peter, Bjorn & John (single – “Young Folks”), een paar jaar terug , floten we nu ook moeiteloos “Pumped up kicks” mee van de Californische band rond Mark Foster. Fris en lekker in het gehoor liggende pop die door de toegevoegde elektronica en percussie gewichtiger klinkt. De groep refereert deels aan het toegankelijke materiaal van MGMT en Phoenix en houdt van ‘80s elektronica .
Opener “Helena beat” beantwoordt al meteen aan de muzikale ingrediënten van de band. “Pumped up kids” volgt, maar ook “Call I what you want” tekent voor lichtvoetig, hitgevoelig werk, gekenmerkt van een lichte swing. En we houden van “I would anything for you” en “Houdini”, verderop de cd. De percussie knalt op “Miss you”; “Don’t stop” en “Warrant” zijn hitsend en dynamisch .
Foster The People heeft alvast een leuk ontspannend, twinkelend, bruisend en zeemzoeterig plaatje uit … Eentje om van te snoepen!
Nederlands 
Français 
