Green Milk From The Planet Orange - Avontuurlijke mix van postrock en psychedelica
Zelden een concertavond meegemaakt waarbij de twee groepen zo goed bij elkaar aansloten. Twee avontuurlijk ingestelde trio's waarin de gitarist de dans mocht leiden en zowel de bassist als de drummer telkens een even prominente rol opeisten. Het werd een avond vol niet voor de hand liggende muziek die helemaal niet van deze tijd leek, maar door het publiek gul werd ontvangen.
Muziek waarvan je je afvroeg: waar maken ze die nog? Zowaar in Oostende, zo bleek. Soy Fish, zo heette de band met Haroun Minhas aan het roer. Een gitarist die, wars van alle hypes, zijn eigen koers voer. Zijn avontuurlijke gitaarspel kronkelde zich een weg door het schemergebied van jazz, experimentele rock, psychedelica en progrock waarbij ik meende invloeden van Jimi Hendrix te horen en ook John McLaughlin even in gedachten kwam.
Ik kon niet altijd volgen maar dat zal wellicht de bedoeling geweest zijn. Dat onvoorspelbare maakte het net zo mooi. Een volledig instrumentale trip, die één keer werd onderbroken door een soort monoloog die Minhas via zijn smartphone activeerde.
Dit had zwaar op de hand kunnen zijn, maar dat was het helemaal niet, mede door de twee al even intrigerende muzikanten naast hem. De pulserende bas van de bijzonder expressieve David Colameo en de bruisende drums van Louis Feys (zoon van Serge) zorgden ervoor dat alles licht verteerbaar en appetijtelijk bleef.
En dan waren er nog die Engelstalige bindteksten van Haroun Minhas, die hij af en toe wat opvrolijkte met een kwinkslag in het Oostends.
Kortom, een smaakvolle set waarbij ik Soy Fish die paar misstappen richting temerige jazzrock graag vergeef.
Groen en oranje zijn onverwacht wel heel actuele kleuren geworden. Gelukkig had Green Milk From The Planet Orange (GMFTPO) daar niets mee van doen en liet het trio uit Tokio ons zelfs even de dagelijkse realiteit vergeten.
GMFTPO tourt momenteel door Europa; dit was hun vierde van 27 shows, ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan. Hoewel dat laatste niet helemaal klopt.
De band werd 25 jaar geleden opgericht maar kapte ermee in 2008 om in 2016, met een nieuwe bassist, een comeback te forceren. GMFTPO noemt zichzelf een progrockband – ‘progressive rock never dies’, is de lijfspreuk van zanger-gitarist dead k - maar veel progrock heb ik niet gehoord. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Ik zou hun muziek eerder omschrijven als een avontuurlijke mix van postrock en psychedelica. Het was een mooi zicht: met zijn drieën zittend rond een denkbeeldig kampvuur. Althans voor wie vooraan stond, de mensen achteraan zullen daar wellicht een andere mening over hebben. Slechts een enkele keer verwaardigden ze zich om recht te staan, waarbij dead k dan ook meteen boven op zijn stoel klom.
Maar uiteindelijk ging het hem om de muziek en die mocht er verdomd wezen. Het lange openingsnummer ontvouwde zich vanuit een knap geboetseerde soundscape waarna het langzaam en bijna onopvallend in crescendo ging. Het had een hypnotiserend effect, maar dat werd plots bruusk onderbroken door de zang van dead k waarmee hij leek te solliciteren bij een hardcoreband. Die zang vormde niet echt een meerwaarde, tenzij de teksten relevant waren natuurlijk, maar daar heb ik geen fluit van verstaan. Nu bleef de zang vrij beperkt terwijl het instrumentaal voortdurend vingers en duimen aflikken was.
Hoewel het zeer zeker drie topmuzikanten waren, lieten ze zich niet betrappen op het etaleren van hun technische virtuositeit en gaven ze steeds voorrang aan de emotionele impact. De impulsieve gitaar van dead k baande zich een weg door de meest prachtige melodieën. Al even opmerkelijk was de solide en melodieuze bas van Damo, die soms leek te gaan zweven, balancerend op zijn stoel met zijn benen in de lucht. En dan had ik het niet eens over A (hoe kort kan een naam zijn?), de baarlijke snelheidsduivel achter het drumstel.
Deze unieke combinatie van drie muzikanten met elk een eigen, erg uitgesproken visie leverde pure schoonheid op. Na het bijzonder mooie "Tragedy Underground", de nieuwe, 22 minuten durende single maakte GMFTPO er ietwat onverwacht een einde aan.
Wat mij betreft had dit gerust nog een tijdje mogen doorgaan.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Even voorstellen – Pelican dealer – Fever season – Eyes on the prize (EP)
PELICAN DEALER - 'FEVER SEASON' - 'EYES ON THE PRIZE (EP)'
Na de release van PELICAN DEALER's debuut-EP 'Tragic Dancing' breekt een nieuw hoofdstuk aan. De band kondigt met trots hun opvolger aan: de EP 'Eyes On The Prize', die momenteel in de steigers staat.
Fever Season
Als voorbode daarvan lost Pelican Dealer, rond de broers Mulier, de eerste single 'Fever Season'. De track verschijnt op 23 januari 2026 en is vanaf dan te beluisteren op alle streamingplatforms.
Als kers op de taart wordt 'Fever Season' diezelfde dag door nationale radiozender Willy uitgeroepen tot 'Plaat Van De Dag', aangekondigd door Roos Van Acker, en meteen opgenomen in rotatie.
De release luidt de aanloop in naar de EP 'Eyes On The Prize', die in mei verschijnt en gevierd wordt met een releaseshow in Het Depot op 28 mei 2026.
PELICAN DEALER BIO, NL:
Pelican Dealer ontstond uit een gedeelde liefde voor muziek van de broers Jasper en Mats Mulier. Wat begon als een huiskamerproject barstte al snel uit zijn voegen, en leidde tot een vijfkoppige band met Daan Pyfferoen, Michiel Van Acker en Dries Janssen. Hun muziek laat zich omschrijven als eigenzinnige, vaak off-kilter indie rock, met een voelbare, melancholische ondertoon.
Al vanaf het begin van hun ontstaan staat Pelican Dealer bekend om hun sterke livereputatie. Daar werd duidelijk dat hun muziek niet alleen op plaat overtuigt, maar live op een unieke, temperamentvolle manier tot leven komt. Dat resulteerde in passages op festivals als Suikerrock en Kneistival, en in supportshows voor namen als XINK, RHEA, Noordkaap, Customs en Zornik, waaronder twee keer in een uitverkochte Ancienne Belgique. Van een vliegende start gesproken.
Na hun bekroning tot Sound Track-laureaat in 2023 bleef de band in een stroomversnelling. In 2025 verscheen hun debuut-EP Tragic Dancing, voorgesteld tijdens een uitverkochte releaseshow in Het Depot, hun thuishaven in Leuven. Daarna volgde bredere erkenning, met de titel "Belofte van de Maand" bij Radio Willy en airplay op onder meer Studio Brussel, Radio 1, Willy en KINK FM (NL).
Voor Eyes On The Prize (2026) sloeg Pelican Dealer de handen in elkaar met producer David Poltrock. De focus verschoof naar een meer verhalende insteek, ondersteund door een karaktervolle en vaak stripped-down, rechttoe rechtaan muzikale aanpak. Ze snijden thema's aan als vervreemding, verslaving, obsessie en escapisme, vaak verteld door personages die zich buiten de wereld geplaatst voelen.
Met Eyes On The Prize presenteert Pelican Dealer een nieuwe sound die klaar is om ieders hart voor zich te winnen.
Eyes On The Prize wordt op 28/05/2026 voorgesteld in Het Depot, Leuven.
FFO: Arcade Fire, Miles Kane, Cage The Elephant, David Bowie, MGMT, Foals, Arctic Monkeys
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi Trio Brass & Bow - Een magi-e-straal concert
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-21
Erik Vandamme
Als resident van dienst mocht pianist Wajdi Riahi drie projecten voorstellen.
Op 16 januari was dat Riahi, Blake, Juki? & Sumbry
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Op zondag 18 januari stond hij solo op het grote podium van Flagey
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
En nu deze avond stond hij er met zijn vertrouwde trio, Wajdi Riahi, piano - Basile Rahola, contrabas -Pierre Hurty, drums met aanvulling van trompettist Jean-Paul Estiévenart en het strijkerskwartet van Brussels Philharmonic, d.i. Adèle Viret, cello - Elke Wynants, cello - Emmanuel Tondus, cello - Karel Stylaerts, cello.
Onder de muzikale noemer Wajdi Riahi Trio Brass & Bow (*****) zorgde dit gezelschap voor een 'magi-e-'straal, emotioneel beladen en hypnotiserend mooi optreden, nu al 'één van de optredens van het jaar'.
Als trio vullen de drie tenoren elkander niet zomaar aan, er is een bepaalde band tussen die drie. Een wisselwerking tussen gelijkgestemden, eentje van een uitzonderlijk kaliber.
In het begin van de set toonden ze wat dat oplevert. Een avontuurlijke trip, waarbij de grenzen worden verlegd. Geruggesteund door een betoverende trompetklank van tenor Jean-Paul Estiévenart, lieten we ons wegvoeren en konden we wegdromen.
Echter, eens aangevuld door het cello kwartet, ontstond er iets unieks van zachts, intiems naar een forsere klank, waardoor we bedwelmd raakten door zoveel schoonheid en weerbarstigheid. We voelden ons wegglijden naar een heel andere wereld.
Er hing hier magie in de lucht. Een van die magische momenten bleek toen Basile Rahola zijn groovy , warme contrabasklank liet samenvloeien met de drumpartijen van Pierre Hurty. De zacht strelende drumvellen vulden perfect de contrabas aan.
Wat een verrassende wendingen maakten we mee. Er viel steeds iets te beleven. We genoten er optimaal van. Wat een emoties borrelden op.
We kregen een krop in de keel toen Riahi alleen aan zijn piano, zijn vocals etaleerde met enkel die toegevoegde cello. Schoonheid binnen een verstilde sfeer, het voelde haast spiritueel aan.
Riahi stelde iedereen voor aan het publiek, met veel liefde en respect. We kregen nog een wervelende finale waarbij elk van de instrumentalisten hun onaardse virtuositeit tentoonspreidden. Alles kwam terug mooi samen in een rollercoaster van een bedwelmende klankenpracht.
We hadden hier een hemelse pracht van klank, een samenspel, de zin en speelsheid in improvisatie en avontuur, die een magi-e-straal concert tekenden door de instrumentalisten en Riahi zelf.
Mooi dus wat Wajdi Riahi Trio Brass & Bow ons meer dan een uur lang brachten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Matoka's last & first - Spannende set in klank en beeld
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-20
Erik Vandamme
In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière.
Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz. Onder de naam Matoka's last & first (****) trad hij op in een goed gevulde Studio 4.
We vroegen ons wat hen zo bijzonder maakte, waardoor ze deze prestigieuze wedstrijd hebben gewonnen …
Een opvallend jong publiek was in grote getale aanwezig. Vermoedelijk ook heel wat mede studenten en vrienden. Na enkele toespraken van mensen rond de organisatie van 'Toots Thielemans Award' en Koninklijk Conservatorium Brussel kreeg bezieler van het project Yarno Matoka nog een prijs overhandigd, onder luid applaus. Het werd ons vrij snel duidelijk, Matoka's last & First speelde hier een ware thuismatch.
Wat we kregen bleek dan ook veel meer dan een doorsnee jazz concert. Enerzijds is er die piano virtuositeit van Yarno zelf, die - vooral op de intieme momenten - liet zien en horen wat voor een gepassioneerde en talentvol pianist hij wel is. Hemelse klanken, met een lichtjes mysterieuze zweem eraan verbonden, bracht hij. Een tweede opvallendheid was de opstelling van de band, ze stonden in een soort boog naast elkaar opgesteld, waardoor niemand echt op de voorgrond stond, maar iedereen een even belangrijke plaats toebedeeld kreeg. Het derde interessante punt, de verlichting. Verplaatsbare mozaïeken die door mensen met kennis van zaken, werden verplaatst naargelang de sfeer binnen de sound ook veranderde. Een meerwaarde binnen een spannend geheel.
De muzikanten waarmee Yarno zich laat omringen zijn eveneens uitzonderlijke instrumentalisten. We waren onder de indruk van hoe de klarinet/fluit klanken van Lucia Pires mooi samen vloeide met de magistrale altosaxofoon van Elly Brouckmans. Geruggesteund door de groovy klinkende bas gitaar van Zé Almeida en het diverse, brede drumwerk van Umberto Odone.
Het vloeide allemaal mooi samen in een muzikale wervelstorm. En dat dan nog met de mooie synth klanktapijtjes van Victor Maillard.
Om maar te zeggen, elk van deze muzikanten lieten in de soli wel horen hoezeer ze hun instrumenten onder de knie hebben, eens alles samenvloeide ontstond er een apotheose van een bijna onaards mooi allooi.
Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw. Spelenderwijs, avontuurlijk werden grenzen afgetast. Er zijn nog groeimogelijkheden geven ze toe. Maar hier lieten ze ons met verstomming achter. Een terecht staande ovatie.
We zagen hier in de ruimschoots negentig minuten de toekomst van de Brusselse jazz voorbij komen. En we vermoeden stiekem dat er nog andere topmuzikanten in en rond het Brusselse zijn. Als ze allemaal in die verlengde zijn van deze talentvolle formatie, dan ziet de toekomst binnen die jazzscene er veelbelovend uit.
Het smaakte in elk geval naar meer … Dit was een mooie, kleurrijke combinatie van klank en beeld. Schitterend dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026 – Met The Afghan Whigs op 10 juli 2026
THE AFGHAN WHIGS KOMEN NAAR CACTUSFESTIVAL
Cactusfestival heeft een nieuwe naam beet. The Afghan Whigs vieren dit jaar hun 40ste verjaardag en dat doen ze op vrijdag 10 juli in het Minnewaterpark in Brugge, meteen hun enige festivalshow op Belgische bodem in 2026.
Sinds hun comeback in 2012 dropte de band rond Greg Dulli drie platen die zich met gemak kunnen meten aan ultieme cultclassic 'Gentleman' en tijdloze hit 'Debonair'. Ook op nieuwer werk blijft de unieke Afghan Whigs sound intact. Het is een sublieme combinatie van Sub Pop alt-rock met invloeden van de R&B van Motown en Stax, afgetopt met Greg Dulli's imposante stemgeluid, dat van hem een van de beste rockzangers ter wereld maakt.
Greg Dulli is een graag geziene gast in het Minnewaterpark. Al twee keer speelde hij Cactusfestival - één keer met The Afghan Whigs, een weergaloos concert in 2014, en één keer naast wijlen Mark Lanegan als The Gutter Twins. En de liefde is volledig wederzijds. In hun jubileumjaar kunnen The Afghan Whigs dan ook niet ontbreken op Cactusfestival.
Tickets & info
Cactusfestival is dit jaar aan z'n 43ste editie toe. Het Brugse festival, op 10, 11 en 12 juli in het Minnewaterpark, loste eind 2025 onder andere al Editors, Madness en Zwangere Guy en belooft snel meer namen. Tickets & info via www.cactusfestival.be
Siglo xx - try-out – Het coldwave vuurtje is terug aangewakkerd
Er zijn zo van die Belpop undergroundlegendes … Eentje was Siglo xx die begin jaren 80 furore maakte, dan ergens een kleine dertig op een waakvlammetje stond, om dan sinds 2018 nieuw leven te worden ingeblazen.
In 2021 was er ‘40 Y’ later, we tellen er nu 5 bij … Het combo klinkt nu de dag van vandaag intens, donker, rauw, grillig, strak, spannend, apart, eigenzinnig binnen die mooie noemer van new-/coldwave, kortom postpunk avant la lettre en na al die jaren sterk overtuigend!
In de originele bezetting vinden we ze niet meer, maar het is duidelijk dat Siglo xx in deze formule ‘alive & kicking’ is, scherp, gedreven, meeslepend, donker onderkoeld. Jeugdsentiment in een modern opgestoft zwart jasje, die er na al die jaren in slagen ons nog steeds bij het nekvel te grijpen. De songs kregen een broeierige injectie en spanning, er worden mokerslagen toegediend, zonder aan intensiteit en donkerte te verliezen. Zwartgallige, grillige zielsmuziek blijft de rode draad, die het nauwst beantwoordt aan een Joy Division en de eerste jaren van New Order. Toegegeven, we leefden toen in een andere tijd, waar de toekomst onzekerheden had met crisissen, zoekende was (is het nu beter?!), geen perspectieven bood, zeker in Limburg vanwaar deze band afkomstig was, met de sluiting van de mijnen, die de muziek beïnvloedde. We werden in die jaren overspoeld met enkele albums, single EPs, rarities, compilaties enz.
Het muzikaal waakvlammetje maakte dat Siglo xx kon overleven. De songs zijn deels meegegroeid met de tand des tijds, zoals postpunk nu wel klinkt. Met hen zie je waar bands als Editors, Interpol, White lies of dichter bij huis Customs, Whispering sons de mosterd vandaan haalden.
De donkerte van de Belpop siert met bands als deze (remember Aroma di amore, De Brassers of Red Zebra), ook al was het meer underground. Ze hebben nooit de erkenning gekregen in hun sterkste levensjaren. Op die manier bleef Siglo xx op de cultradar. Muziek die kon troosten en niet troosten en in die coldwave had het iets unieks, beetje rebels eigenwijs.
45 jaar later is het een uitgebreid combo geworden, met toevoeging van altsax, flute en een violiste in sommige nummers. En dat ze van zich afbijten, hoorden we met de gitaristen, de diepe basstunes, de keys, de opzwepende, bezwerende drums en allerhande muzikale tierlantijnjes tussenin. Het toont aan dat Siglo xx muzikaal niet heeft stilgestaan.
De huivering en protest voelde je in sommige video’s, tja hier schuilde ergens ook wel een Godspeed of Amenra. We werden in hun wereld gedropt met “Until a day”, “Endless corridor”, “Shadows”, “Guilt and desire” en “Silent house”, die diep terug groeven in hun archief. Ze intrigeerden door de donkere repeterende crescendo opbouw , de rauwe ritmiek en de balans introspectief- extravert, zonder het sfeervolle, dromerige, sombere, zwarte kader te verloochenen. En inderdaad , hier zorgde de bijhorende instrumentatie van altsax, viool en flute voor een kleurrijker geheel, met kenmerkende projecties op het achterplan.
Er schuilt ook een zeker escapisme, het willen ontsnappen in hun materiaal, maar met een lichtje in de verte. We behielden het aparte, unieke karakter met een “After the dream” en “Sister suicide”. Meegaand met de tand des tijds durfde het combo gaandeweg forser, krachtiger, feller te klinken, zoals op “The pain came”, “Sister in the rain”, “End of the night” (met een industrial tintje) en het gekende “Individuality”, die nu terug in de belangstelling komt door een promoclipje. Niet verwonderlijk eigenlijk, hun sound is ook filmisch en lijkt wel getekend voor een soundtrack van allerhande mistroostigheid. “No one is innocent” is er dan eentje met weerhaken, die dreigend, triest als alternatief, explosief, noisy klinkt. Een snedig waverockende “Factory” en “The beginning” sloten de set overtuigend af.
Nee, we kregen spijtig genoeg in de bis geen depri-gevoelige “The naked and the death”, die de aanzet vormde van hun carrière, wel het gekende “Dreams of pleasure” en “The act of war”, die moeiteloos op een album van Joy Division terecht konden. Schitterend hoe deze twee intense, opbouwende, broeierige, boeiende nummers een stevige touch kregen. Wat een sterke afsluiters. De C-Mine in Genk kon hier een warme gloed krijgen.
Het muzikaal concept van Siglo xx is nog niet ten eind, het vuur is terug aangewakkerd. Na de try-outs was er hun optreden in een uitverkochte AB.
Ze hebben nog een rits concerten in het vizier, het komende najaar, een rewind zeker waardig. Postpunk avant la lettre, of hoe onderkoelde wave, punk, somberheid, duisternis en spanning elkaar vinden …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut at AB, Brussel op 17 januari 2026
Siglo xx
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8948-siglo-xx-17-01-2026?Itemid=0
Rehash neu klang
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8947-rehash-neu-klang-17-01-2026?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Paleface Swiss + guests, Ancienne Belgique, Brussel op 20 januari 2026 – Pics
Met Stick to Your Guns en Static Dress als special guests
Een show van Paleface Swiss is geen gewoon concert, het is een slag in je gezicht. Wie erbij was tijdens Graspop Metal Meeting is waarschijnlijk nog aan het bekomen van de circle pits en de hoeveelheid adrenaline.
De metalcoreband was er opnieuw bij.
Sinds hun ontstaan in 2017 in Zürich rond frontman Marc "Zelli" Zellweger, blaast Paleface Swiss alles en iedereen omver met hun mix van deathcore, beatdown en hardcore. Op hun nieuwste album, 'Cursed' (2025), trekken ze die lijn door. De plaat bouwt verder op het brute geluid van 'Fear & Dagger' (2022), maar is met thema's als pijn, verraad en innerlijke strijd nog zwaarder en duisterder. Gewapend met dit nieuw werk, is Paleface Swiss klaar om de clubs opnieuw te veroveren
Concert: Coproductie tussen Ancienne Belgique, Biebob en Live Nation.
(bron: Live Nation/AB)
Live GRASPOP 2025
Graspop Metal Meeting 2025 - Sun, thumbs and horns up!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Paleface Swiss
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8985-paleface-swiss-20-01-2026
Stick to your Guns
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8986-stick-to-your-guns-20-01-2026
Static Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8987-static-dress-20-01-2026
Org: Live Nation + Biebob + Ancienne Belgique, Brussel
Sjock 2026 wordt 50 – van vrijdag 10 juli tot en met zondag 12 juli 2026 in Gierle – volgende reeks namen
20 NIEUWE NAMEN VOOR SJOCK#50: O.A. L7 (exclusieve Europese show!), COCK SPARRER, JON SPENCER, ZEKE, NINE POUND HAMMER, SONS, THE LIMIÑANAS, VANDOLIERS
EERDER AL AANGEKONDIGD: JOAN JETT AND THE BLACKHEARTS, CHRIS ISAAK, THE RAVEONETTES, OSEES, SOUTHERN CULTURE ON THE SKIDS, THE DWARVES, THE DATSUNS, THE PARANOIACS (EENMALIGE '40TH ANNIVERSARY'-SHOW), E.A.
SJOCK#50 VAN VRIJDAG 10 JULI T/M ZONDAG 12 JULI IN POEYELHEI GIERLE (BE) NABIJ TURNHOUT
- SJOCK: YOUR ROCK & ROLL HIGHLIGHT OF THE YEAR -
De veelgebruikte uitspraak "If it's too good to be true, it probably is" kan de vuilbak in, want vandaag kondigt het Sjock-festival weer twintig namen aan voor zijn jubileumeditie. Die acts lijken misschien 'too good to be true', maar ze staan intussen niettemin wél echt op de affiche van Sjock#50.
Zo komen onder andere de Amerikaanse female punk/grunge/alternative-rockband L7 (exclusieve Europese show!), de Britse Oi!-punkveteranen Cock Sparrer, garage-/bluesrockheld Jon Spencer (USA), Sjock's vaste Amerikaanse huisband Zeke (Motörhead-garagepunk on speed), cowpunks Nine Pound Hammer (USA, mede-opgericht in 1985 door Blaine Cartwright van Nashville Pussy), SONS (garage/punkrock uit België), The Limiñanas (Franse psychedelische-garage-indie rock) en de alternative-countryband Vandoliers uit Texas naar Europa's best bewaarde festivalgeheim.
Het festival vindt deze zomer plaats van vrijdag 10 juli tot en met zondag 12 juli in Gierle, vlakbij Turnhout.
Daarnaast treden op: The Courettes, Public House, Ellis Bullard, Arrested Denial, Bikini Beach, The McCurdy Brothers, Split Dogs, Provocador, Deke Dickerson & The Whippersnappers, Rob Heron & Tea Pad Orchestra, Emily Nenni en Sjock's Rendevouz Band.
Eerder werden al vijftien namen bekendgemaakt, waaronder Joan Jett and the Blackhearts, Chris Isaak, The Raveonettes, Osees, Southern Culture On The Skids, The Dwarves, The Datsuns, Street Dog en The Paranoiacs - met een exclusieve ‘40th anniversary’-show.
Binnenkort worden de laatste 15+ acts aangekondigd. In totaal zullen zo'n vijftig bands gedurende drie zomerse dagen optreden op de podia Titty Twister, Bang Bang Stage en Main Stage.
Tickets zijn te koop via sjock.com/tickets.
De dagindeling tot nu toe is als volgt (in alfabetische volgorde):
VRIJDAG 10 JULI
Chris Isaak, Ellis Bullard, Emily Nenni, Split Dogs, Vandoliers, The Untamed Youth.
ZATERDAG 11 JULI
Bikini Beach, Cock Sparrer, Deke Dickerson & The Whippersnappers, Jon Spencer, Osees, Slacktone, SONS, Southern Culture On The Skids, Surfer Joe, The Courettes, The Datsuns, The Limiñanas, The Raveonettes, Zeke.
ZONDAG 12 JULI
Angry Zeta, Arrested Denial, Joan Jett and the Blackhearts, L7 (exclusieve Europese show), Los Skarnales, Mike McColgan and the Bomb Squad, Nine Pound Hammer, Provocador, Public House, Rob Heron & Tea Pad Orchestra, Sjock's Rendevouz Band, Street Dogs, The Dwarves, The McCurdy Brothers, The Paranoiacs ('40th anniversary'-show), Sjock's Rendevouz Band.
** SJOCK 1976-2026 **
Wie jarig is, trakteert. Omdat Sjock dit jaar zijn vijftigste (!) verjaardag viert - en daarmee één van de oudste en langstlopende festival ter wereld is - pakt de organisatie groots uit met een reeks internationale iconische bands, en spaart kosten noch moeite om van deze driedaagse outdoor jubileumeditie een beleving te maken die nog lang zal heugen. Sjock 2026 betekent immers vijftig jaar rock-’n-roll, vijftig jaar eigenwijsheid, vijftig jaar feest. Dat belooft dus vooral véél sfeer, véél muziek en wellicht ook een vleugje gezonde waanzin.
Al een halve eeuw lang doet Sjock tegen alle heersende trends, hypes, inflatie en overige gekkigheid in gewoon stoïcijns zijn eigen ding: middenin de zomer een driedaags zonovergoten rock-'n'-roll-happening organiseren met de tofste acts uit de wereld van de punk- en garagerock, hardcore, trash, surf, rock- en psychobilly, country(blues) en aanverwante muziekgenres.
Om zijn vijftigste verjaardag extra muzikaal cachet te geven, doet deze live-jukebox er nog flink wat toeters, bellen en scheppen bovenop, en trekt alles uit de kast voor een jubileumprogramma met verrassingen voor oude rockers én voor nieuwe fans, plus volop extra aandacht voor het roemrijke verleden én uiteraard voor de toekomst.
Tickets + Website: www.sjock.com
MayWay records news - Aure ‘A Ti Te Tengo’
Debuutalbum ‘Printemps’ verschijnt op 27 maart 2026
A ti te tengo - Album van Aure
De ster van onze Parijse folkie Aure blijft gestaag stijgen — en niet alleen in haar thuisland, waar ze te zien was op het bekende MaMA Festival en uitgroeide tot een vaste waarde bij radiozenders FIP en France Inter.
Haar nieuwe single ‘A Ti Te Tengo’ (‘Ik heb jou’) is volledig in het Spaans en put uit de vijf jaar die ze in Mexico woonde, waar ze zich onderdompelde in de lokale muziekcultuur. Het resultaat is een staaltje grensloze folk, authentiek en ingetogen, en recht naar de kern.
Debuutalbum ‘Printemps’ verschijnt op 20 maart en wordt in april voorgesteld in Parijs, Antwerpen en Utrecht.
“‘A Ti Te Tengo’ is een liefdeslied. Het gaat over een thuis vinden bij iemand en waarderen wat je samen hebt. Over het vermogen om elkaars schoonheid te blijven zien, in goede en minder goede dagen,” legt Aure uit. “De gitaarlijn vormt de rode draad van het nummer en beweegt subtiel mee naarmate het lied zich prijsgeeft. We wilden dat de arrangementen stem en gitaar versterken, evenwel zónder ze te overladen, zodat het nummer aanvoelt alsof het zachtjes in iemands oor wordt geneuried.”
AURE LIVE
13 apr 2026 | Amor (De Roma), Antwerpen (BE)
14 apr 2026 | TivoliVredenburg, Utrecht (NL)
16 apr 2026 | Les Trois Baudets, Parijs (FR)
Even voorstellen - UM! lanceert nieuwe single ‘Na-Na-Na’
De Brusselse muzikant en producer UM! (Umi Defoort) stelt Na-Na-Na voor, de tweede single uit zijn aankomende soloalbum PULSE, dat op 13 maart 2026 verschijnt. Na zijn veelgeprezen debuutalbum UM! (2020) en samenwerkingen met onder meer Zwangere Guy en Chibi Ichigo, verdiept UM! zijn muzikale universum verder met een geluid dat tegelijk intiem, elektronisch en eigenzinnig is.
Melancholie zit in de single Na-Na-Na als een winters gewaad, geweven uit een dampende en bevroren adem, ontstaan in de naar binnen gekeerde stilte van de winter door UM!. De klanken dragen de ingetogenheid van het seizoen in zich, loom en tegelijk rusteloos.
Dat de song verschijnt met de lente in zicht voelt haast voorbestemd, want de melodie draagt niet enkel een peinzende pijn, maar ook de zachte roerselen van hoop en het ontluiken van een kinderlijke onschuld. In de tweede helft wordt de sample in de melodie verweven en hult vervorming het nummer in zijn eigen dromerigheid, waarbij de zuiverheid wordt getemperd en de kwetsbare kern zorgvuldig bewaard blijft. Wat zich ontvouwt is warmte, en een hoop die door de schemering breekt.
Het nummer is geankerd in de UK garage sound en 2-step van de jaren 90, gecombineerd met sample technieken en synths om zo te komen tot een nostaligische maar tegelijkertijd moderne kijk op het genre.
UM! over de tweede single: "Met Na-Na-Na wilde ik een zekere tweestrijd neerzetten tussen melancholie en extase: het gevoel van je problemen wegdansen, bewust naïef zijn en je laten meeslepen door een moment."
Met deze tweede single geeft UM! opnieuw iets meer prijs van de mooie en sonische wereld van zijn project PULSE, een album dat niet alleen digitaal zal verschijnen, maar ook live tot leven zal worden gebracht.
https://www.dropbox.com/scl/fo/sxft4c615ycgfx5ufgkni/AFN9GZHNjkMjgxn-Cm1-Uqw?rlkey=bafd7r1fun9ghd2rves2mst4t&dl=0
Belangrijke data:
22 januari 2026: lancering tweede single Na-Na-Na op alle platformen
14 februari 2026: show tijdens We Are Open Festival! in Trix
13 maart 2026: album relase PULSE
Even voorstellen - The Bordershow - 'Naxos', single
Release: 22 januari 2026
NAXOS
'Naxos' is de debuutsingle van The Bordershow, de nieuwe band rond Maarten Huygens, die reeds zijn sporen verdiende als gitarist en co-writer bij Intergalactic Lovers. Een onwaarschijnlijke combinatie van buitenbeentjes heeft elkaar nu gevonden als een bende lotgenoten uit een vorig leven. Guy Kokken, voornamelijk gekend als geniaal fotograaf, blijkt op de bas elke jeugdige rockgod naar huis te kunnen sturen. Friso Veldeman, de man die ooit zoveel drumstokken brak dat zijn ecologische voetafdruk zwaar in het rood ging, maar zich nu ontwikkelt als een originele muzikant met vele petjes. Bert Noël, de gitarist wiens onuitputtelijke passie voor muziek hem zover heeft gekregen dat hij zich is beginnen verdiepen in keyboards, enkel omdat de band dat nodig had. Tim Supply, fijnbesnaard als een Afrikaanse J.J. Cale, weet hij zijn spel steeds geduldig tot de juiste lijn te kunnen distilleren. En Maarten Huygens, de koppige dromer die via muziek een magisch gevoel probeert te capteren dat zich meestal net buiten de grenzen van van zijn waarnemingen bevindt. Deze band is uniek.
Ongrijpbaar maar soms toch vaag vertrouwd, alsof je de band reeds bezig zag in die ene droom die je je net niet meer kon herinneren, maar die je de daaropvolgende dag een extra sprankel magie bezorgde. Dromen zijn dan ook één van de inspiratiebronnen voor de muziek. Intuïtie en een gevoel van diepe resonantie krijgen ten allen tijde voorrang op het geijkte pad.
In 2026 treedt The Bordershow meer in de openbaarheid. In de loop van het jaar zal de band verspreid muziek lossen. Met als orgelpunt de release van het debuutalbum, gebaseerd op muziek die Maarten schreef in de tijd dat hij in Galway woonde. De nabijheid van de ruwe beukende oceaan had een diepe invloed die nog versterkt werd door er dagelijks in te duiken. De bron van inspiratie die daar werd aangeboord lijkt eindeloos en had ook al zijn invloed op het succesvolle album 'Liquid Love' van Intergalactic Lovers.
"Tijdens een vakantie op het eiland Naxos ben ik bewust op zoek gegaan naar wat er muzikaal leefde. Daarbij ben ik levende tradities tegengekomen die ver weg liggen van de 'veredelde Griekse moussaka-muziek' die we hier soms horen. Het deed mij effenaf meer denken aan hetgeen wij als Ierse, Schotse of Bretoense folk zien. Ik zag zelfs een soort van doedelzak die eruitzag als een leeggemaakte en opgeblazen geit met wat pijpen in. De melancholie is hier ook aanwezig, maar komt soms nog stekender over omdat ze is ingebed in een lichtvoetiger geheel. Het ontdekken van die analogieën deed mij beseffen dat onze muzikale geschiedenis nog veel rijker moet zijn dan we vermoeden. Dat gevoel heeft mij een aantal jaren later de trigger gegeven om 'Naxos' te schrijven. Nadat de basisstukken en voornaamste melodieën vorm hadden gekregen, is de tekst is er in één keer uitgerold. Deze is gebaseerd op gewaarwordingen, dromen en persoonlijke gebeurtenissen die samen kwamen tot één geheel. Een soort van contrast tussen een geborgenheid in het kleine en een groot overweldigend doemgevoel." - Maarten Huygens / The Bordershow
File under: Girls In Hawaii, Lankum, Magnolia Electric Co., Air, Damien Jurado
Even voorstellen – Plantoid – Flare
Het aankomende album van de opkomende prog-rock band Plantoid verschijnt op 30 januari 2026. Deze plaat hebben ze afgelopen weekend al laten horen op ESNS in een bomvolle zaal!
Na het succes van hun debuutalbum Terrapath brengen ze op 30 januari hun tweede album FLARE uit. Op deze plaat blijft de band trouw aan hun math-rock roots, met zware guitaarlicks en tempowisselingen, maar trekt hun sound verder open richting wall-of-sound shoegaze en vocal-forward rock.
Met hun tweede album heeft de band er doelbewust voor gekozen om meer tijd te nemen voor elke track. Naast hun jazz-achtige intuïtieve manier van spelen hebben ze samen met producer Nathan Ridley gezocht naar een diepere laag. Het resultaat is dat ze hun groovy kant laten horen en dat ze al hun kenmerkende ingrediënten als band hebben laten fermenteren tot iets echt nieuws.
bron: Mattan records
Pias news – Apparat shares new album ‘ a hum of maybe’
single APPARAT SHARES NEW SINGLE
NEW ALBUM "A HUM OF MAYBE"
OUT FEBRUARY 20, 2026
VIA MUTE£NEW TRACK "HUM OF MAYBE" OUT NOW
06.02.2026 — VIERNULVIER, GHENT SOLD OUT
Apparat - Hum Of Maybe
Berlin-based musician, producer and composer Apparat (aka Sascha Ring) has a new track from his sixth studio album, A Hum Of Maybe. The new album will be released on Mute on limited edition double turquoise vinyl, double vinyl, CD and digitally on 20 February 2026.
A Hum Of Maybe is a complex and deeply personal album – one that carries the weight of the years that have passed since his last album, 2019's LP5 – and the new track, Hum of Maybe drifts through the sensation of being trapped inside your own head.
"Rooms felt too small, time folded in strange ways, and every sound seemed to hum with doubt," says Ring. Shrieking siren-like sounds, acoustic riffs and a motoric drumbeat fill the air, creating a heavy sense of pressure and claustrophobia. But once the achingly beautiful chorus arrives with its ethereally airy vocals, there is also a faint shimmer of something brighter trying to break through.
The album took form after a long period of writer's block, where his connection to music seemed lost, buried deep, untraceable. To break this block, he challenged himself with a radical resolution: to come up with one idea for a song every day, free from pressure, judgement and the pursuit of perfection, it didn't matter how undeveloped or incomplete the sketches were. Gradually, this new daily routine had a therapeutic effect, helping him to regain his confidence in himself and his musical process. From the countless fragments created in over six months in 2025, the strongest songs soon emerged, taking shape as the contours of his sixth album, A Hum Of Maybe.
At its core A Hum Of Maybe is about love – for himself, his wife and his daughter – and about holding onto it, protecting it and constantly recalibrating as it is in a constant state of flux. Working on the lyrics helped him focus on what was important to him in the midst of it all the turmoil. As the album title suggests, the songs are about being stuck in between: not a clear yes or no, but A Hum Of Maybe. "It's a maybe that is not weakness, but a space where things can grow," explains Ring. The album embraces a state of limbo, where there are no longer any unbreakable certainties or clear answers, only a multitude of simultaneities and intermediate states. Not or, but and: Analogue and digital. One and zero. Micro and macro. Light and shadow. "The hum is that undercurrent of potential - the in-between, where life actually happens."
The album was created with the help of his long-standing musical collaborators who lend the eleven tracks a warm, organic band dynamic, and who will also be performing with him at upcoming live shows: Philipp Johann Thimm (cello, piano, guitar), who also co-wrote and co-produced the album, Christoph "Mäckie" Hamann (violin, keyboard, bass), Jörg Wähner (drums), and Christian Kohlhaas (trombone). In addition, Armenian-American singer KÁRYYN features on 'Tilth', and Berlin-and Rome-based musician Jan-Philipp Lorenz (aka Bi Disc) on 'Pieces, Falling'.
A Hum Of Maybe is detailed, finely crafted, and wonderfully unpredictable, rich in melodies, textures, free forms, and modulations. Ring elegantly combines the perspectives of an electronic producer and a classical composer.
A new chapter.
A bold dive into the complexities of life.
A Hum Of Maybe will be released on Mute on 20 February 2026.
Tomorrowland Belgium 2026 unveils names
CONSCIENCIA presents a powerful and diverse line-up, bridging generations, genres and global sounds.
Boom, Belgium | During the last two weekends of July, De Schorre in Boom will once again transform into the magical world of Tomorrowland. In 2026, the festival introduces CONSCIENCIA as its new theme. All Global Journey packages are already sold out, while festivalgoers worldwide are now preparing for the upcoming pre-sales and worldwide ticket sale. Just ahead of the pre-sale moments, Tomorrowland reveals a wave of artists. Once again, the festival delivers something for everyone: from timeless electronic classics to cutting-edge sounds, rising young talent and global icons. From the Mainstage to CORE, Freedom, Atmosphere and many more stages, artists from Belgium and all over the world will take the stage. CONSCIENCIA presents a powerful and diverse line-up, bridging generations, genres and global sounds.
Check www.tomorrowland.com to discover all the names.
Calvin Harris to perform at Tomorrowland Belgium for the first time
Calvin Harris returns to the Tomorrowland universe and will make his very first appearance at Tomorrowland Belgium. After his iconic performance at TomorrowWorld in the United States in 2013, the Scottish superstar now finally takes the Mainstage in Boom. With an unparalleled catalogue of global hits, his set promises to be a standout moment for the People of Tomorrow.
More world-class names confirmed for the Mainstage include David Guetta, NERVO, Martin Garrix, Fisher, Miss Monique, Hardwell, Indira Paganotto, Sebastian Ingrosso, Sara Landry, John Summit, Dimitri Vegas & Like Mike, Henri PFR, Kevin de Vries, Lost Frequencies, Agents of Time and Chainsmokers.
Tomorrowland Belgium 2026 – CONSCIENCIA
July 17-19, 2026
July 24-26, 2026
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-18
Erik Vandamme
Wij leerden piano wonder Wajdi Riahi (*****) kennen met zijn trio in De Casino, Sint-Niklaas. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93291-wajdi-riahi-trio-een-culturele-schokgolf .
Hij speelt met dit trio op woensdag 21 januari op Brussels Jazz Festival, deze keer zelfs samen met een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. Eerder in dit kader stond hij met een heus kwartet ook al op het podium. Lees gerust de review!
Nu bekleedde hij Studio 4 helemaal op zijn eentje achter zijn piano, op een vroege zondagavond omstreeks zes uur. Zo alleen op een podia schept natuurlijk risico's. Maar Riahi haalt al zijn troefkaarten boven en weet het publiek en mezelf ruimschoots 90 minuten bij de leest te houden.
Zijn troeven – Hij is een sympathiek man met een enorm charisma; verder zijn Tunesische roots weet hij mooi te verbinden met zijn Brussels avontuur, ook in de muziek. Hij heeft een fluisterende, emotionele stem. Maar die liet hij deze keer achterwege. En vooral hij is een uitzonderlijk pianist die zijn instrument laat spreken. Sterk!
Al meteen wist hij ons te hypnotiseren met een klankenpracht, subtiel, intiem en breed klinkend. Wat een diversiteit hoorden we hier.
Heel subtiel was er nu ook weer, mooi verpakt, die milde botsing van de Brussels en de Tunesische roots. Hij brengt een warme klank, gecombineerd met de mooie kantjes die Brussel stad te bieden heeft. Wajdi Riahi doet niet mee om hard en bars de rauwe kant te tonen van de wereld, maar hij doet ook niet mee aan zeemzoetigheid. Virtuoos speelt hij met zijn piano de grijze zone tussen licht en duisternis, tussen vreugde en weemoedigheid, tussen melancholie en somberheid, zonder in uitersten te vervallen. En dat maakt hem als pianist bijzonder. Helemaal alleen op het podium, toont hij wat hij echt allemaal in zijn mars heeft. We waren diep onder de indruk van die emotionele aanpak. Het daverende applaus was terecht.
Wajdi heeft solo met brio aan de hoge verwachtingen voldaan. ''Een culturele schokgolf'' schreven we over zijn optreden in de Casino, maar toen kreeg hij wel de support van twee andere al even grote tenoren. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Corto.Alto - De dansbare kant in jazz
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
2026-01-17
Brussel
Erik Vandamme
Onlangs hadden we een interview met het jazz fenomeen Julien Fillion. Op onze vraag 'wat betekent 'jazz' voor jou als muzikant antwoordde hij: ''Pour moi, le jazz, c'est la liberté. Freedom" En dit staat ook voor een artiest als Corto.Alto (****).
Trombonist en producer Liam Shortall maakte indruk met zijn debuut ‘Bad With Names’: "Een nieuw hoogtepunt voor de jazz in Schotland" (Skinny Mag). Live zorgt dit voor een tsunami in melodie en beats met een oneindig improviseren en energieke uitspattingen. Althans dat bleek ook uit de filmpjes die we vooraf bekeken op YouTube. We waren dus uitermate benieuwd hoe het live echt klonk op deze derde avond van Brussels Jazz Festival in een overvolle Studio 4.
Het is een multi-instrumentalist, want naast trombone speelt Liam ook gitaar en zorgt hij voor opzwepende elektronische beats. Hij is omringd van twee muzikanten die hem perfect aanvoelen en dezelfde ingesteldheid hebben. Drummer Graham Costello heeft op zijn drums enkele opvallende cimbalen hangen, waarmee hij maar al graag op experimenteert. Saxofonist Mateusz Sobieski zorgt op zijn beurt voor de nodige 'groove’, die het jazz gevoel aanport. Met een geluid dat het midden houdt tussen jazz, club en experimenteel, is de uit Glasgow afkomstige band Corto.Alto moeilijk te omschrijven. De diversiteit in aanpak siert hen. Het is aanstekelijk muziek, die de dansspieren prikkelt. Het publiek durfde te heupwiegen op hun stoel in die sound. Corto.Alto spil Liam weet z’n publiek te bespelen, port hen aan en gaat moeiteloos van trombone naar elektronica tot gitaar alsof het de normaalste zaak is.
De energie tijdens het optreden was dan ook erg voelbaar. De muziek van de componist is een eclectische mix van soul, funk, elektronica en hiphop, allemaal gefilterd door een jazzbril. Stuwende bas, weelderige blazers en sfeervolle tunes zorgden dan ook voor een boeiend muzikaal klankentapijt. De verassende wendingen, de brede, uiteenlopende weerhaakjes en de voortdurende opzwepende beats gaven ons zelfs het gevoel van een Tomorrowland feestje. Binnen die context van experiment met klanken, bleef het trio echter de jazz invloed even trouw. We kregen echter het gevoel dat er steeds uit hetzelfde opzwepende vaatje werd getapt. Maar Corto.Alto hield ons in de ban. Een staande ovatie volgde. Het publiek had dus enorm genoten van hun muzikale gretigheid. Dus En dus trokken ze nog één keer alle registers open.
Heel wat variërende muzikale prikkels dus van Corto. Alto, die zorgden voor een dansbaar kantje in de jazz. Een uniek totaalbeleven. Een bijzondere parel dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
Datum: 2026-01-16
Erik Vandamme
De tweede Brussels Jazz Festival avond moest en zou een top avond worden. Met enerzijds in studio 1 het nieuwste project rond alleskunner Stéphane Galland - Kanda en anderzijds de onvolprezen pianist Wajdi Riahi , resident voor deze elfde editie, in Studio 4. En dat werd het ook. Een oneindige speelsheid, virtuositeit en voortdurende improvisatie hield ons volledig in de ban. wisten beiden ons compleet van de sokken te blazen.
De drum grootmeester Stéphane Galland verwierf bekendheid met bands als AKA Moon en in allerlei projecten als Stéphane Galland & The Rythm Hunters, waarmee we hem in 2024 twee keer zagen optreden. Hij brengt talenten samen en zorgt op die manier met hen voor onvergetelijke concerten.
Nu is er een gloednieuw project Stéphane Galland - Kanda (*****). Hij is omringd door puike muzikanten, die de speelsheid en improvisatie moeiteloos aanvoelen. De bas van Louise van den Heuvel klinkt intrigerend. Eerlijk gezegd was Lúcia Pires, flute en EWI, ons totnutoe niet bekend. Haar charisma en haar muzikale bagage was sterk.
De muzikanten waren op elkaar ingespeeld, en ze porden elkaar aan in de intieme momenten en wanneer de registers werden opengetrokken, in een wervelstorm aan piano, flute, bas en drums. De speelsheid primeerde. Het publiek was mee in hun verhaal dat ze vertelden. Ze werden sterk onthaald. Verdiend. ‘Krachtig & fragiel’ lazen we in de bio. Een emotionele trip, die alle kanten uitging.
Wajdi Riahi is een sympathiek man en talentvol pianist, die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizont te verbreden. We zagen hem nog in 2024 aan het werk in De Casino. Er volgde zelfs een interview: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/94069-wajdi-riahi-trio-muziek-gaat-over-emoties-overbrengen-verhalen-ervaringen-vertellen-en-het-delen-met-anderen-dat-is-wat-ik-wil-doen .
In het kader van het huidig Brussels Jazz Festival staat hij er met drie projecten. Op 18 januari solo, op 21 januari als trio aangevuld door een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. En vandaag bracht hij, letterlijk, een internationaal gezelschap samen onder de noemer: Riahi, Blake, Juki?, Sumbry (*****).
"Dit project gaat over luisteren, risico's nemen en elkaar muzikaal uitdagen, geworteld in een diepe onderlinge connectie", staat te lezen in de bio. En dat is zeker niet uit de lucht gegrepen. In de opstelling staan alle muzikanten broederlijk naast elkaar, wat bewijst dat elk van hen een even belangrijke plaats inneemt in dit project.
Oneindig improviseren vormt de rode draad. Gelijkgezinden die elkaar vinden in een drang om speelsheid tot een kunstvorm te verheffen. Elkander voortdurend aanporren, met knappe solo’s, die niet te luid gaan, maar wel ook de geluidsmuur durven te treffen.
Muzikaal sterk, er valt heel wat te beleven, of het nu die wervelende groovy saxofoon is, of de warme contrabas of de subtiele drums aangevuld door adembenemende piano lijntjes. Een onaards aanvoelende wereld. Er hing magie in de lucht.
De apotheose volgde echter op het einde van de set, toen Riahi zijn warme stem liet horen in een best lang nummer, die alle registers compleet opentrok. Een staande ovatie volgde voor het kwartet , toen die rollercoaster ons overspoelde.
Kortom: Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk van deze virtuozen. Wat een knal van een tweede festival dag!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - N?BOU - Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic – Wat een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-15
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival is aan zijn elfde editie toe en is zo goed als uitverkocht. Niet zo verwonderlijk, want elk jaar presenteert de organisatie artiesten van een uiteenlopend allooi die binnen de jazz scene naam en faam hebben verworven. En bovendien durft de organisatie buiten de comfortzone van het genre te treden. Het zorgt voor een gevarieerd publiek van jong en oud.
Flagey, in het hartje van Brussel, is eveneens een historisch locatie die sowieso tot de verbeelding spreekt. En hiermee is de cirkel rond.
Dit jaar verwelkomt Flagey Wajdi Riahi als artiest in residentie met drie nieuwe projecten. Wij waren aanwezig op elke avond. De eerste avond stond in het teken van enerzijds de trombose virtuoze N?BOU die haar nieuwste plaat 'Indigo' kwam voorstellen en Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, een heus ensemble van muzikanten aangevuld door het Vlaams Radiokoor. Het zorgde letterlijk voor een overvol podium in studio 4.
Het werd zonder meer een boeiende avond, een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Na het succes van 'You Know 'en 'Hubert' is N?BOU (*****) terug van weggeweest. Met een nieuwe bezetting, frisse energie en een gloednieuw album dat persoonlijker klinkt dan ooit. Tromboniste Nabou Claerhout – is nog steeds herinnerd als artist in residence op het Brussels Jazz Festival 2023 - laat haar meest intuïtieve en kwetsbare kant zien in muziek die schraapt, groovt en verrast.
Met haar nieuwste plaat 'Indigo', waait er dan ook duidelijk een nieuwe wind doorheen haar emotioneel beladen set. Verdriet en vreugde lagen nog nooit zo dicht bij elkaar. Uit de nieuwe plaat grijpt ze terug naar songs over beide onderwerpen. “Johanna” over haar dochter is zo een weemoedige song, die enorm veel liefde uitstraalt. Maar evengoed zijn er momenten waar ze het heeft over een overleden vriend, wat haar diep heeft geraakt. Ook hij krijgt een ode op de nieuwe plaat en het podium.
In haar bindteksten is ze eveneens erg open over alles wat met haar is gebeurd. En ze laat zich ook verdomd goed omringen. De muzikanten krijgen voldoende ruimte om te schitteren. We waren we danig onder de indruk van de groovy contrabaslijntjes en de zwevende gitaarriedels. Ook de drum solo op het einde van de set zorgde voor een daverend applaus.
N?BOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium.
Een klasse optreden van een klasse artieste pur sang!
Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic (***1/2) bleek een vrij ambitieus concept. Alleen al wat de podium opstelling betrof. Een heus orkest van blazers, viool, cello en zelfs een harp en piano stonden op dat podium, naast de instrumenten van het trio zelf. En verder een heus Vlaams Radiokoor.
Een overvol podium dus, dat zorgt voor een overvolle sound, binnen een intimistisch kader. Er viel muzikaal veel te beleven. Het tonen van de schilderijen van Tal R en de tot stand koming ervan, werd op een scherm getoond. Het zorgde op zijn beurt voor een extra impuls De dirigent, die met zachte hand de leiding nam, vuurde iedereen aan. De aandacht was op die manier verdeeld en niet enkele toegespitst op Jakob en C°.
Het was het totaalconcept wat zorgde voor een pak prikkels die op ons afkwamen. We waren hier danig onder de indruk van de percussie wizard Midori Takada, die een heel arsenaal aan percussie gebruikte; het creëerde voortdurend sfeervolle, minimalistische texturen die elke hoek van de zaal bekleedde. Binnen die context konden we ook niet voorbij de saxofoon van Mark Turner en hoe Jakob daar enkele groovy gitaarlijnen aan toevoegde. Gaandeweg sloeg helaas de verveling wat toe, maar gelukkig was er naar het einde van de set dat Vlaams Radiokoor die zorgde voor enig soelaas. Het gezang zorgde zelfs voor een bevreemdend mooie sfeer; gerust mocht het wat meer voorkomen. Maar het vervelde soms allemaal weer in diezelfde aanpak als voorheen, helaas.
Met zo’n arsenaal aan instrumentatie hadden we iets meer kleur en verrassende wendingen verwacht. Compleet op onze honger bleven we gelukkig niet met Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, maar aan de hoge verwachtingen muzikaal voldeden ze niet volledig, ondanks de immense opstelling van muzikanten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 - Shot ambiance in line-up
De Dolfijntjes, Gustave Brass Band en Die Verdammte Spielerei kaept Kaempfert toegevoegd
Festival Dranouter kondigt drie nieuwe acts aan die het feestgehalte naar een nog hoger niveau tillen: De Dolfijntjes, Gustave Brass Band en Die Verdammte Spielerei kaept Kaempfert. Voor positieve vibes, een ongekend feestgehalte en ambiance die je voelt tot in je tenen moet je deze zomer dus in Dranouter zijn. Binnenkort volgen nog enkele kleppers, heel wat folk & roots bands en jonge ontdekkingen. De focusregio heb je ook nog tegoed... Kortom: ook dit jaar krijg je weer die typische Dranouter-mix! De ticketverkoop gaat hard: in amper 2 weken waren alle early bird weekendtickets de deur uit. Vanaf 1 maart stijgt het BTW-tarief op tickets van 6 naar 12%. Wil je nog aan voordelig tarief een ticket bemachtigen, wacht dan niet te lang.
Festival Dranouter vindt plaats op 7, 8 & 9 augustus 2026. Op de line-up: ZAZ, ISE, Raymond van het Groenewoud, Katherine Priddy, Dressed Like Boys, Pommelien Thijs, Sylvie Kreusch, Flip Kowlier '25 jaar Ocharme Ik' & meer.
Balkanklassiekers, grote technoklanken en hitarrangementen: Gustave Brass Band doet het allemaal. Na honderden optredens en evenveel doorweekte marcellekes, schakelde Gustave Brass Band een versnelling hoger. In 2024 was de release van hun eerste album een feit. Dit zootje ongeregeld bereikt in de zomer van 2026 een nieuwe piek: Festival Dranouter. Ze doen je grooven alsof het het einde van de wereld is, beloofd!
De Dolfijntjes glibberen al 35 jaar over de nationale podia. De belangrijkste muzikale bijzaak van de heren Wim Opbrouck en Wim Willaert is misschien wel oud van zak, maar nog immer jong van geest! De Dolfijntjes schudden enkele nieuwe poëtische meesterwerken uit hun staartvin: 'Annie Eet Gezond', 'Tous Les Dimanches', 'Django'… En gelukkig blijven vintage Dolfijntjes-meezingers 'Geofrey', 'Kom toch were', 'Verre Rien' en vele andere op de playlist staan. Nog steeds even funky prediken De Dolfijntjes als vanouds de liefde voor het absurde universum. Rechte deure, gif mo buzze!
Die Verdammte Spielerei kennen Dranouter-gangers als graag geziene fanfare over de uitgestrekte weide. Deze knoddige bende dook op bij tal van onze straattheaterproducties de voorbije jaren. Dit jaar zie je ze niet op het gras, wel op het podium!
Voor dit concert breidt Die Verdammte Spielerei uit. Met meer dan tien muzikanten en twee dansende zangeressen duiken ze in het oeuvre van Bert Kaempfert. Kaempfert is een van de grootste songschrijvers, en zit achter wereldhits als 'Strangers In The Night' en 'A Swingin' Safari' tot 'Living It Up' (intro van Kapitein Zeppos). Die Verdammte kaapt niet alleen Kaempferts muziek, maar ook zijn stijl. Verwacht een set vol vreugde, humor en vergeten oorwurmen, gedragen door frontman Stefaan De Winter. De Winter praat, zingt en grapt. Geen dubbele bodems, wel sprankelende eenvoud en tijdloze hits die nog lang blijven nazinderen - Kaempfert-geweiss!
BTW-verhoging in zicht: koop nu je ticket & pik je voordeel mee
Meer info zie site
Epica & Amaranthe, ‘Arcane Dimensions Tour 2026’, Vorst Nationaal, Brussel op 18 januari 2026 – Pics
Begin 2026 bundelen de symfonische metalpioniers EPICA en metalpowerhouse AMARANTHE hun krachten voor de Europese Arcane Dimensions Tour. Met afwisselende co-headline slots zal de tour hen langs 26 steden in 13 landen brengen, met een stop in Vorst Nationaal, Brussel.
EPICA staat al bijna twee decennia aan de top van de symfonische metalscene. Voor de Nederlandse band wordt dit de eerste Europese tour in opvolging van hun negende album Aspiral, dat uitkwam in april 2025.
Het album wordt omschreven als "een meesterwerk in storytelling, grandeur en tijdloze melodieën". Simone Simons & Co staan te popelen om hun kenmerkende epische sound en visuele spektakel opnieuw naar het podium te brengen.
Sinds hun oprichting in 2008 volgt AMARANTHE hun eigen pad. Hun unieke mix van aanstekelijke pop-metal anthems en energieke live-optredens, zorgde direct voor een blijvende impact op de scene. Hun nieuwste album The Catalyst laat wederom de scherpste kanten van melodieuze metal en elektronische rock horen. Met niet minder dan drie vocalisten op het podium heeft AMARANTHE allang bewezen dat ze meesters zijn in hun genre.
Als special guest voegt CHARLOTTE WESSELS' THE OBSESSION zich bij de line-up. De Nederlandse singer-songwriter en voormalige DELAIN-zangeres bracht onlangs haar eerste soloalbum The Obsession uit.
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Epica
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8982-epica-18-01-2026?Itemid=0
Amaranthe
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8983-amaranthe-18-01-2026?Itemid=0
Charlotte Wessels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8984-charlotte-wessels-18-01-2026?Itemid=0
Org: Live Nation
Little Kim & Friends - A Dolly Day to remember - Voor één avond lag Dollywood aan de Leie
Little Kim (Kimberly Claeys) is een bezige bij. Als ze niet op tournee is met haar solo-materiaal, met Kadril of met Guido Belcanto, dan verzint ze nog wel iets anders. Ze zat bijvoorbeeld al mee in een John Prine-tribute en we mochten eerder ook al genieten van A Country Night To Remember, een ode aan het genre. Met A Dolly Day To Remember bracht ze die twee formules samen: een eerbetoon aan haar heldin Dolly Parton, met een uitgebreide bezetting. Dat zorgde deze maand voor een reeks volle zalen. Wij gingen luisteren op de slotavond van de tournee, in een uitverkocht Leietheater in Deinze.
Het moment van deze korte tournee was raak gekozen, zo net voor de 80ste verjaardag van de Amerikaanse country-diva. Eind vorig jaar leek het er overigens even niet goed uit te zien voor haar, toen ze werd opgenomen in het ziekenhuis, maar enkele dagen later kon ze haar fans en de rest van de wereld geruststellen. We zijn nog niet van haar af. En de taaie tante treedt overigens nog steeds op, ondanks haar 80 lentes.
In de bezetting op het podium van het Leietheater zagen we vooral bekende gezichten van bij eerdere Little Kim-concerten, met onder meer Bruno Deneckere en Andries Boone. De uitbreiding kwam van het Belgische countryduo Eriksson-Delcroix en van verteller Christophe Vekeman. Toegegeven, vooraf vreesden we een beetje dat een verteller de vaart uit de voorstelling zou kunnen halen. Maar die vrees was onterecht, want hij kan perfect doseren in zijn wist-je-datjes en anekdotes over het leven en de muzikale loopbaan van Dolly Parton. En geboeid vertellen is een kunst op zich. En, in Deinze kunnen ze geboeid luisteren. Ook niet onbelangrijk.
De set – deze keer zonder Nederlandstalige interpretaties - was minutieus opgebouwd. Na opener “My Tennessee Mountain Home” werd al verrassend snel “Coat of Many Colors” weggegeven. Die hartverscheurende en heel autobiografische song hadden we misschien eerder in de finale verwacht, maar dit werkte ook goed. In de eerste helft zaten voorts nogal wat nummers uit de periode dat Dolly Parton aan deze kant van de oceaan nog niet zo bekend was.
Niet alle gebrachte nummers van A Dolly Day To Remember zijn door Dolly Parton geschreven, maar er was altijd een link met de verhalen die Vekeman bracht of met de mensen op het podium. Zo is “If Teardrops Were Pennies” het eerste lied van Dolly Parton dat Bruno Deneckere en Little Kim ooit samen brachten, in de Missy Sippy. En zo is “Islands In The Stream” het ‘trouwfeestlied’ van het duo Eriksson-Delcroix, maar op hun trouwfeest zelf is het nog even wachten. Iets met een op café verloren verlovingsring nog voor de aanzoek kon gebeuren. Het komt allemaal ooit wel goed.
Een selectie maken voor één avond is altijd een beetje verliezen. Want Dolly Parton heeft zowat 3.000 eigen nummers geschreven en opgenomen en ze was/is ook niet vies van een cover. In de verhalen komt een stukje over Elvis Presley en dan wordt ‘zijn’ “In The Ghetto” ingezet. Van dat nummer heeft Dolly Parton dus ook ooit een cover uitgebracht als single.
Uiteenzetten wie welke song of welk deel van een song gezongen heeft, dat zou ons te ver leiden, maar laat het ons erop houden dat misschien vooral de twee zingende dames fel uitblonken, elk in hun eigen stijl en timbre. Wel leuk is dat een nummer uit één van de Trio-albums (van Dolly Parton met Linda Ronstadt en Emmylou Harris, drie dames dus) in het Leietheater gezongen werd door Bruno en Bjorn, de twee zingende mannen op het podium. Voorts zat ook bij de muzikanten iedereen perfect in zijn rol. Het spelplezier spatte van het podium af.
De duiding van Vekeman gaf de songs wel vaak nog een extra laagje. Zijn inleiding zorgt mee voor het eerste echte kippenvelmoment bij “I Will Always Love You” en zo volgden er nog wel een paar. “Down From Dover” is op zich al geen vrolijk lied, maar als je dan te horen krijgt wat op de achtergrond speelde bij Dolly Parton, dan snijdt die song nog harder door je ziel. Dan zitten we al aan het kantelpunt van de avond en gaan we naar de grotere hits. Allemaal kwamen ze aan bod in Deinze, van “Jolene” tot “9 To 5” en “You Are”.
Persoonlijk had ik nog graag “Heartbreaker” op de setlist zien staan, maar zo zal wel iedereen in de zaal er één of meer hebben die hij nog graag eens had teruggehoord. Uit de concerten van A Country Night To Remember had Little Kim nog “Blue Bayou” meegebracht en ze bracht die song alweer met heel veel passie.
Na de staande ovatie van een uitverkocht Leietheater moest er snel nog een toegift gekozen worden en dat werd uiteindelijk een swingende herneming van “My Tennessee Mountain Home”.
Little Kim en haar vrienden hebben een gouden formule in handen. Er zijn vast nog wel een paar interessante aanleidingen te vinden om nog meer bij een breed publiek bekende country-artiesten te eren met een avondvullend programma. Dat allemaal terwijl we geduldig wachten op nog een nieuw album van haar.
Organisatie: Cultuursmakers ism Leietheater, Deinze
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98580-little-kim-ademhalen-is-een-veel-persoonlijker-album-dan-moederland
https://musiczine.net/index.php/nl/item/92708-little-kim-friends-a-country-night-to-remember
Alberta Cross worstelt met onzekerheid in nieuwe single ‘Toy Soldiers’
Alberta Cross brengt vandaag hun nieuwe single ‘Toy Soldiers’ uit, hun eerste muziek van 2026,. De track is een voorloper van een nieuwe EP waarvan de verdere details in de komende maanden bekendgemaakt worden.
Alberta Cross is een Anglo-Zweedse band, oorspronkelijk opgericht in Londen en aangevoerd door songwriter Petter Ericson Stakee. Na een lange periode in Brooklyn, New York, is het project opnieuw in het Verenigd Koninkrijk neergestreken. Al na vier optredens tekenden ze bij Fiction Records (VK) en Geffen (VS) — een bliksemstart die de toon zette voor een carrière gebouwd op onafgebroken touren en gestage cultgroei. Doorheen de jaren deelde Alberta Cross het podium met uiteenlopende artiesten zoals Oasis, Neil Young, Them Crooked Vultures, The Shins, Portugal. The Man, Mumford & Sons en Black Rebel Motorcycle Club. Ze speelden al op Pukkelpop en Lowlands en hebben al heel wat opgetreden in de Benelux. Daarnaast speelden ze op andere iconische festivals als Coachella, Glastonbury, Bonnaroo, Fuji Rock, Reading & Leeds en Splendour In The Grass.
Hun muziek vond ook een breed publiek via tv, film en games, met syncs in onder meer Californication, Sons of Anarchy, Dirty Sexy Money, CSI, Hawaii Five-0, A Million Little Things en Longmire, evenals in Madden NFL, naast live-optredens in The Late Show with David Letterman, Last Call with Carson Daly en meer. Alberta Cross heeft een reputatie opgebouwd met grootse, doorleefde songs die balanceren tussen Amerikaanse mythologie en Europese melancholie, en zo een trouwe cultaanhang verwierven aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Hun werk werd geprezen door onder meer Rolling Stone, Billboard, NPR, UNCUT, MOJO, NME, BBC Radio 1 en BBC Radio 6.
De nieuwe single ‘Toy Soldiers’, geproduced door Luke Potashnick (The Temperance Movement) in Wool Hall Studios, is een verleidelijke ritmische storm die Alberta Cross op hun meest rauwe en vurige laat horen. Snelle, hoekige keys en hypnotiserende gitaren bewegen over strakke drums — een ruige maar gecontroleerde track die fungeert als een anthem van hoop en mogelijkheden in een wereld vol onzekerheid.
Over de thematiek achter de single zegt vocalist en tekstschrijver Petter Ericson Stakee:
“Er zit een bepaalde zwaarte in het nummer, maar die hebben we niet bewust opgezocht — het is de wereld die in de muziek sijpelt. Het nummer worstelt met onzekerheid, maar pretendeert geen oplossingen. We namen het op als een rauw powertrio met leden van The Vaccines en The Temperance Movement, in de legendarische Wool Hall Studios (The Smiths, Tears For Fears).”
De band speelt deze lente vier shows in Nederland. Belgische shows worden nog aangekondigd.
07-05-2026 dB’s, Utrecht
08-05-2026 Hedon, Zwolle
09-06-2026 Willem Twee, Den Bosch
10-06-2025 Victorie, Alkmaar
ONLINE:
Website: https://albertacrossmusic.bandcamp.com/music
LISTEN:
Spotify: https://open.spotify.com/artist/1hPgyZ5YatVFXQBhsXKTpq
Zomerarena Koksijde – Zomer 2026
Het plein voor de Onze-Lieve-Vrouw ter Duinenkerk is deze zomer terug het decor voor de Zomerarena.
Topmuziek op een hemelse locatie. Ambiance voor, tijdens én na de show.
Op vrijdag 24 juli spelen een handvol Vlaamse topartiesten een thuiswedstrijd. Tijdloze Tribute Festival slaat er een dag later, op 25 juli, zijn tenten op.
De line-up is indrukwekkend.
Zomerarena Koksijde - zomer 2026
Topmuziek op een locatie die je nergens anders vindt. Met ambiance voor, tijdens en na de show.
Vrijdag 24 juli 2026 - AT SEA
Met Vlaamse topartiesten Cleymans & Van Geel, Novastar, De Mens en Bart Peeters & zijn Ideale Mannen.
Ozark Henry is opnieuw host van de avond.
Zaterdag 25 juli 2026 - De Tijdloze Tribute Festival (zomereditie)
Een nostalgische totaalbeleving met tributes aan ABBA, The Beatles, Dire Straits en Tina Turner, afgesloten met De Tijdloze Dansant (afterparty).
www.show-time.be
Metal Blade releases
2025
10-01 Nine Treasures – Awakening from Dukkha/Wisdom eyes (single ‘Wisdom eyes’)
Jan 25: Paganfest with Ensiferum, Alestorm, Tyr, Heidevolk, Elvenking (20 Jan 25, AB, Brussels)
Febr 25 Revocation – single ‘Confines of infinity’ ft Travis Ryan (Cattle Decapitation)
Febr 25 The last ten seconds of life
Febr 25 Ingested – Altar of flesh
Febr 25 Ensiferum – Winter storm (single ‘Victorious’)
14-02-25 Mantar – Post apocalyptic depression (single ‘Halsgericht’) (single ‘Rex Perverso’) (single ‘cosmic abortion’)
21-02-25 Killswitch Engage – This consequence (single ‘forever aligned’) (single ‘I believe’) (single ‘collusion’) (single ‘aftermath’)
28-02-25 Daath – Run ft Cynic’s Paul Masvidal
07-03-25 Whitechapel - Hymns in dissonance (release) (single ‘hate cult ritual’) - single 'prisoner 666'
14-03-25 Sanhedrin – Heat lightning (single ‘blind wolf’) (single ‘franklin county line’) (single ‘let’s spill some blood’)
04-04-25 Allegaeon – The ossuary lens (single ‘driftwood’) (single ‘the swarm’) (single ‘wake circling above’)
11-04-25 Messa – the spin (single The dress’)
18-04-25 LIK – Necro (‘war praise’) (‘morgue rat’) (‘deceased’)
25-04-25 Cirith Ungol – Live at the roxy (single ‘down below’)
25-04-25 Kardashev – Alunea (single ‘reunion’) (single ‘seed of the night’)
02-05-25 Hate – Bellum regiis (single ‘iphigenia’) (single ‘bellum regiis’)
10-05-25 Harm’s way – ‘Other world’ EP
10-05-25 DVNE – Live at The Bisquit Factory
May 25 Cattle Decapitation – From this flesh: a Cattle Decapitation story
23-05-25 Midnight – Steel, rust and disgust (single ‘cleveland metal’)
30-05-25 Rivers of Nihil – Rivers of Nihil (single ‘house of light) (single ‘american death’) (single ‘water & time’)
06-06-25 A-Z – A2Z 2 (single ‘no- thing is over’) (single ‘i am numb’) (single ‘now i walk away’)
06-06-25 Vader – Litany (25th anniversary reissue)
13-06-25 Byzantine – Harbingers (single ‘the obtainable sleep’) (single ‘harbinger’)
20-07-25 Amon Amarth – single ‘we rule the waves’
22-08-25 Desaster – Kill all idols (single ‘towards oblivion’) (‘throne of ecstasy’)
12-09-25 Behemoth – Pandemonic incantations (reissue)
15-09-25 Cognitive – People = shit (cover of Sliphnot)
19-09-25 Igorrr – Amen (single ‘adhd’) (single ‘blastbeat falalel’ ft Trey Spruance and Timba Harris) (single: ‘infestis’) (single ‘headbutt’)( single ‘daemoni’)
19-09-25 Dead heat – Process of elimination (single ‘by my will’) (single ‘the order’)
27-09-25 Vulture – single ‘Power trash’
27-09-25 Revocation – single ‘Dystopian vermin’
17-10-25 Wretched – Decay (single “Radiance”)
24-10-25 Nine Treasures – Seeking the absolute (single ‘Until now’)
24-10-25 Wolfbrigade – 30Y anniversary – Hostile wasteland EP, Kil lto live
24-10-25 Tuesday the sky – Indoor enthusiast (project Helmed by Fates Warning guitarist)
24-10-25 Ingested – Nefarious tongues (single)
30-10-25 Entheos – single ‘empty on the inside’
09-11-25 Primordial – Live in NYC – single ‘victory has 1000 fathers, defeat is an orphan
09-11-25 Whitechapel - single 'prisoner 666'
2026
20-02-26 W.E.B. – Darkness alive – single ‘dragonia’ live
15-05-26 Slayer, 40th anniversary reissue of ‘hell awaits’
MayWay records news - Frans Kalf, debuutsingle, ‘Terwijl Je Voor Me Stond’
Maak kennis met Frans Kalf (22), né Mika Ram, cynisch-vrolijke levenskunstenaar. Half Amsterdammer, half Gentenaar. Met pakkende liedjes en rake teksten neemt hij je onder het goedkeurende oog van Shaffy, Brel en Spinvis mee in zijn bitterzoete wereldje, waar er plaats is voor een gebroken hart en een schaterlach.
Terwijl Je Voor Me Stond - Album van Frans Kalf
Nu verschijnt debuutsingle ‘Terwijl Je Voor Me Stond’, een song die meteen de contouren van Frans Kalf tekent, waar chanson en kleinkunst versmelten met indie en folk.
Ondertussen pakt de kersverse Nekka- en Sound Track-laureaat al een jaar lang moeiteloos podia en publieken in. Dit voorjaar is Frans Kalf veelvuldig te zien in Vlaanderen en Nederland, en gaat hij op tour met mooi volk als Dressed Like Boys, Kaat Van Stralen en Johannes Is Zijn Naam.
FRANS KALF LIVE
06 feb 2026 | Nachtwacht, Tielt (BE)
07 feb 2026 | Ancienne Belgique, Brussel (BE) support Johannes Is Zijn Naam
14 feb 2026 | We Are Open, Trix, Antwerpen (BE)
13 mrt 2026 | Het Depot, Leuven (BE) support Dressed Like Boys
14 mrt 2026 | De Zwerver, Leffinge (BE) support Kaat Van Stralen
15 mrt 2026 | Nieuwe Nor, Heerlen (NL) support Dressed Like Boys
26 mrt 2026 | De Avonden, Destelbergen (BE)
02 apr 2026 | HA Concerts, Gent (BE) support Dressed Like Boys
04 apr 2026 | LIFT, Turnhout (BE) support Dressed Like Boys
07 mei 2026 | Gebouw-T, Bergen-Op-Zoom (NL) support Dressed Like Boys
09 mei 2026 | Get Out Of My Garage, Genk (BE)
30 mei 2026 | Geluidsolven, Antwerpen (BE)
21 jun 2026 | WABLIEF!, Bree (BE)
meer tba
Frans Kalf is
Frans Kalf (gitaar & lead)
Jil Willems (drums)
Tuur Geldhof (bas)
Lukja Vanaverbeke (gitaar & backings)
Robbe Embrecht (gitaar & keys)
www.maywayrecords.com
Even voorstellen - Fallenium - nieuwe single ‘Entre mes jambes...’
“Als deze song mensen boos maakt, hoop ik vooral dat ze zich afvragen waarom.”
'Entre mes jambes...' van Fallenium
Entre mes jambes...
Antwerpen — Met de nieuwe single Entre mes jambes... stelt de Belgische artiest Fallenium een fundamentele vraag die verder reikt dan muziek alleen: hoe gelijk zijn we werkelijk zolang we mensen blijven indelen en beoordelen op basis van geslacht? En kan er ooit sprake zijn van echte gelijkwaardigheid zolang respect verschilt naargelang iemand als man of vrouw wordt gezien?
Entre mes jambes... is geen provocatie om te choqueren, maar een doordachte, filosofische en cinematografische popsong die de maatschappelijke omgang met gender en identiteit in vraag stelt. De titel klinkt scherp, maar de boodschap is helder: zolang we blijven denken in man of vrouw, blijft echte gelijkheid onbereikbaar.
De centrale zin van het nummer — “Entre mes jambes, y’a mon cerveau” (vertaald: Tussen mijn benen zit mijn verstand) — vat die gedachte samen. Niet het lichaam, maar het denken zou leidend moeten zijn. “Als ik mensen een beetje ongemakkelijk maak met mijn liedje, heb ik mijn werk gedaan,” zegt Fallenium. “Niet omdat ik wil provoceren, maar omdat echte groei bijna altijd begint met ongemak.”
Ontstaan uit een gesprek dat bleef hangen
De song ontstond na een gesprek dat Fallenium had met een koppel dat al meer dan vijftig jaar samen was. Tijdens dat gesprek gaven zij aan dat hun relatie zou eindigen mocht één van hen ooit van geslacht veranderen.
“Dat vond ik onthutsend,” vertelt Fallenium. “Je deelt een leven, liefde, verdriet en herinneringen… en toch zou dat allemaal wegvallen door een lichamelijke verandering? Dat zette me aan het denken over hoe diep onze ideeën over gender en geslacht verankerd zitten.”
Die reflectie mondde uit in een nummer dat niet beschuldigt, maar bevraagt. De slotzin van het lied laat weinig ruimte voor gemakzucht: ‘Entre mes jambes, c’est tout c’qu’il te faut pour te faire chaud?’ (Is wat er tussen mijn benen zit écht alles wat je nodig hebt om opgewonden te raken?)
Geen pamflet, wel een spiegel
Fallenium benadrukt dat Entre mes jambes… geen aanval is op mannen of vrouwen, maar op een systeem dat mensen voortdurend reduceert tot labels en geen ruimte laat voor interseks en non-binaire personen.
“Ik heb het altijd vreemd gevonden dat we doen alsof geslachtsdelen iets zijn dat absoluut verborgen moet blijven in de publieke ruimte, terwijl de sociale druk tegelijk enorm hoog is om je zó te gedragen en te kleden dat iedereen meteen denkt te weten wat je tussen je benen hebt zitten. Dat is toch een vorm van hypocrisie.”
Tegelijk benadrukt Fallenium dat het niet gaat om provocatie of grenzen verleggen om het verleggen zelf. “Ik pleit er niet voor om morgen naakt over straat te lopen,” zegt Fallenium. “Ik pleit ervoor om te stoppen met die dwang om mensen onmiddellijk te willen labelen als ‘meneer’ of ‘mevrouw’. Laat mensen zelf bepalen wie ze zijn. Het is niet aan ons om te analyseren, te speculeren of te beslissen wat een wildvreemde tussen de benen heeft zitten.”
Een breder maatschappelijk vraagstuk
De thematiek van Entre mes jambes… sluit aan bij bredere maatschappelijke discussies over gender en veiligheid. Onderzoek toont aan dat stereotypen en vastgeroeste genderrollen een directe invloed hebben op ongelijkheid en geweld. UN Women (2023) stelt dat wereldwijd meer dan één op drie vrouwen zich onveilig voelt in publieke ruimtes. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) wijst erop dat traditionele gendernormen rechtstreeks bijdragen aan seksueel grensoverschrijdend gedrag. En onderzoek van de Universiteit van Cambridge (2021) toont aan dat hoe sterker mensen denken in “mannelijk” en “vrouwelijk” gedrag, hoe groter de tolerantie voor agressie en machtsmisbruik.
Volgens Fallenium raakt het nummer aan bredere vragen over hoe we vandaag naar gender en gedrag kijken. “We groeien allemaal op met bepaalde verwachtingen over hoe iemand zich hoort te gedragen,” zegt Fallenium. “Misschien zouden we minder bezig moeten zijn met controleren of beschermen, en meer met wederzijds respect en verantwoordelijkheid. Dat gesprek voeren we nog te weinig — en precies daar wil dit nummer ruimte voor maken.”
Muziek als ruimte voor twijfel
Ondanks de zware thematiek blijft Entre mes jambes… een toegankelijke cinematografische popsong, gedragen door melodie en emotie. Geen slogans, geen opgeheven vingertje — maar een uitnodiging om stil te staan bij wat we vanzelfsprekend vinden. “Ik wil niemand overtuigen,” besluit Fallenium. “Dat kan ik niet. Ik wil alleen dat mensen zich afvragen waarom ze denken wat ze denken.”
OVER FALLENIUM
Fallenium (uitgesproken als Fa-lé-ni-um) is een van de weinige openlijk non-binaire producers en songwriters uit Antwerpen (Stabroek), België. Hun muziek, die moeiteloos balanceert tussen pop, electro, rock en folk, bouwt bruggen tussen persoonlijke verhalen en maatschappelijke thema’s. Eerder scoorde Fallenium in 2024 met hun debuutalbum “Immortals Who Die”. Nu laat Fallenium zich van hun meest rebelse en authentieke kant zien met hun tweede album “I'm Not He”.
In 2024 startte Fallenium hun eigen muzieklabel, Purple Moon, op. Voor hun soloproject schreef Fallenium al liedjes voor onder andere de Turkse Eurovision Song Contest-legende Serhat en comedian Els de Schepper. Nummers zoals 'I've Made Love To The Sea', 'Breathtaking Day', 'Not The Girl', 'Human Throughout', 'Teach Me What Teachers Don't Teach At School', 'Lucky Number 13' en hun allereerste Franstalige nummer 'French My French Friend' vonden al hun weg naar nationale en internationale radiozenders. £
Fallenium staat vooral bekend om hun lyrische teksten en leent hun naam van hun Zweedse overgrootvader Will Fallenius, maar koos voor een genderneutrale variant die eindigt op –um. Het muziekproject van Fallenium draait om familie en filosofie, waarbij het creëren van een veilige en inclusieve omgeving voor iedereen centraal staat. Door middel van muziek wil Fallenium kritisch denken, empathie en zelfreflectie bevorderen en eenzaamheid tegengaan.
INFO "ENTRE MES JAMBES...":
Record Label: Purple Moon
De albums 'Immortals Who Die' (2024) en 'I'm Not He' (2025) staan zowel op alle mogelijke streamingdiensten alsook zijn ze verkrijgbaar op cd en vinyl
Megadeth brengt nieuwe vierde single uit ‘puppet parade’, afscheidsalbum ‘Megadeth’
MEGADETH BRENGT NIEUWE (VIERDE) SINGLE 'PUPPET PARADE' UIT VAN AFSCHEIDSALBUM 'MEGADETH'
RELEASEDATUM AFSCHEIDSALBUM 'MEGADETH': NU VRIJDAG 23 JANUARI 2026 VIA BLKIIBLK (/FRONTIERS LABEL GROUP)
NIEUWE BIOSCOOPFILM 'MEGADETH: BEHIND THE MASK' OVER DE 40-JARIGE CARRIÈRE VAN DE BAND: WERELDWIJDE PREMIÈRE DONDERDAG 22 JANUARI IN MEER DAN 1000 BIOSCOPEN
MEGADETH AFSCHEIDSTOURNEE IN 2026, O.A. SOUTH OF HEAVEN MAASTRICHT (NL) OP ZATERDAG 6 JUNI, ROCKHAL LUXEMBURG OP DONDERDAG 11 JUNI, EN GRASPOP METAL MEETING (BE) OP DONDERDAG 18 JUNI
Op vrijdag 23 januari brengt Megadeth zijn afscheidsalbum 'Megadeth' uit via Frontiers Label Group (IT). Vandaag is daarvan de nieuwe (vierde) single 'Puppet Parade' te horen, met scherpe, snelle riffs en een strakke ritmische precisie. Het nummer heeft een donkerdere en meer reflectieve ondertoon, die past bij de bredere context van een afsluitend hoofdstuk.
Frontman Dave Mustaine liet eerder dit jaar weten dat zijn band Megadeth er na ruim vier decennia mee gaat stoppen. Maar voor het zover is, volgen eerst nog een afscheidsalbum en een mondiale afscheidstournee in 2026, met onder meer drie allerlaatste Benelux-shows ooit:
- zaterdag 6 juni als afsluiter op festival South Of Heaven in Maastricht (NL)
- donderdag 11 juni Rockhal in Esch-Sur-Alzette in Luxemburg (LUX)
- op donderdag 18 juni als headliner op Graspop Metal Meeting (BE), waar de band sinds 1997 maar liefst acht keer optrad.
En dan is er ook nog de nieuwe bioscoopfilm ‘MEGADETH: BEHIND THE MASK’, waarin Dave Mustaine openhartig vertelt over de ruim 40-jarige geschiedenis van een van de invloedrijkste metalbands ooit, zich uitlaat hij de creatieve motor die hem al die tijd drijft. De film gaat nu donderdag 22 januari wereldwijd in première — de avond vóór de release van de allerlaatste studioplaat ‘Megadeth’ - en draait in meer dan 1000 bioscopen verspreid over ruim 35 landen, waaronder 8 in Nederland, 5 in België, en drie in Luxemburg.
De kaartverkoop is inmiddels gestart.
Meer informatie en updates zijn te vinden op megadethfilm.com.
ONLINE LINKS
Website: https://www.megadeth.com/
Facebook: https://www.facebook.com/Megadeth/
YouTube: https://www.youtube.com/megadeth
X: https://x.com/megadeth
Even voorstellen – Doodseskader, new single ‘weaponizing my failures’
DOODSESKADER RELEASE NEW SINGLE ‘WEAPONIZING MY FAILURES’
NEW ALBUM ‘THE CHANGE IS ME’ OUT APRIL 3RD
Weaponizing My Failures
DOODSESKADER clearly haven’t had enough of redefining boundaries - they’ve only just gotten started. Tim De Gieter and Sigfried Burroughs return on April 3rd, 2026 with their third full-length album, The Change Is Me, a rollercoaster that can only be described as the unstable lovechild between witch house, hip-hop, industrial dream pop, and stadium rock that can’t decide if it wants to watch the world burn or shout from the rooftops that we need to save it.
The second single of ‘The Change Is Me’ is called ‘Weaponizing My Failures’.
It’s a song about how true friendship starts where regular friendship would fall apart. A declaration that choosing to love a person creates a bond that is stronger than being hurt by that person; that sometimes, you need to feel the bad to appreciate the good.
This April and May, Doodseskader returns to the stage for multiple shows across Belgium
BE shows in 2026
17 April - Wintercircus, Ghent
23 April - Bootstraat, Hasselt
08 May - Trix, Antwerp
09 May - Ancienne Belgique, Brussels
NDL
Doodseskader brengt op 3 april het nieuwe, derde studioalbum The Change Is Me uit op 45 Records. Het album werd in hun eigen Much Luv Studio bij Gent opgenomen. De nieuwe single Weaponizing My Failures is nu uit.
Doodseskader heeft duidelijk nog niet genoeg van het verleggen van grenzen – ze zijn nog maar net begonnen. Tim De Gieter en Sigfried Burroughs keren met The Change Is Me terug met een achtbaan die alleen kan worden omschreven als: het onstabiele liefdeskind dat niet kan beslissen of het de wereld wil zien branden of vanaf de daken wil schreeuwen dat we haar moeten redden.
The Change Is Me markeert het begin van Doodseskaders' verschuiving naar een positiever tijdperk, zowel muzikaal als conceptueel. In de loop van het 40 minuten durende album horen we hoe de twee vrienden zich verenigen in een strijd tegen een wereld die steeds teleurstellender wordt. Muzikaal gaat het album van witch house naar hiphop, en van industrial dream pop richting stadionrock. Het album is een combinatie van grungy jaren 90-melodieën met vervormde synths, modderige bas, stevige autotune, rappen, zingen en explosies van onverdunde woede over de huidige toestand van de wereld doen je afvragen wat je gisteravond precies hebt gerookt, en of het te veel of te weinig was. The Change Is Me is een album dat je bij de arm grijpt, vraagt of je klaar bent voor een groot avontuur, en je vervolgens in zijn chaos trekt voordat je 'ja' of 'nee' hebt kunnen zeggen.
De Gieter en Burroughs doorbreken niet alleen de grenzen tussen genres, ze breken ook uit hun eigen jaarcyclus, een pad dat ze voor zichzelf hadden uitgestippeld bij de oprichting van de band in 2020. Tot nu toe had het duo zich ten doel gesteld om hun 'reis naar verbetering' vast te leggen door elk jaar een album te schrijven: Year Zero (2020), Year One (2022) en meest recent Year Two (2024). Na acht maanden in 2024 en 2025 te hebben besteed aan het schrijven, opnemen, produceren en mixen van Year Three, schrapte de band het voltooide album volledig. Het spelen van shows en tegelijkertijd het mixen van Year Three zorgde voor een soort disconnectie: de mensen die ze waren toen ze dat album schreven en de mensen die ze door het spelen van shows waren geworden, waren niet langer dezelfde. "We zijn mensen met foute en sterke punten, en we realiseerden ons dat we dat moesten accepteren. Dat is zowel somber als bevrijdend. Als je zo gefocust bent op zelfverbetering, kun je jezelf niet eens applaudisseren voor hoe ver je bent gekomen", legt de band uit. "Dit project is bedoeld als een document van ons en van de menselijke conditie, niet als een zelfverbeteringshandboek dat is ontworpen om ons allemaal vast te houden aan wat er in het verleden wel of niet met ons is gebeurd of door ons is veroorzaakt." Dit proces is door de band vastgelegd in de minidocu Now I Know You See Me.
De nieuwe single Weaponizing My Failures gaat over vriendschap: "Dit is een lied over hoe echte vriendschap begint waar gewone vriendschap zou breken; dat er voor kiezen om van iemand te houden een band schept die sterker is dan gekwetst worden door die persoon." Eerder bracht het duo al de single No Laughter Left In Me uit.
Liveoptredens van de band in de afgelopen jaren hebben een belangrijke rol gespeeld bij het vormgeven van hun ideologie. Uitverkochte releaseshows in thuisland België, een Europese tour met Alcest in 2024, en optredens op festivals als ESNS, Roadburn Festival en Jera On Air droegen bij aan hun groei.
More info and tickets: https://www.doodseskader.com
House Of Entertainment news - Kommil Foo krijgt Lifetime Achievement Award op Gala van de Gouden Jefkes
Broers in de bloemetjes tijdens feest van de comedy in de Arenberg op 4 maart 2026
Tijdens het Gala van de Gouden Jefkes - op 4 maart 2026 - krijgt Kommil Foo een Lifetime Achievement Award. Het cabaretduo, bestaande uit de broers Raf en Mich Walschaerts, gaat al meer dan 30 jaar mee en krijgt nu de award die ze dubbel en dik verdienen. Het Gala van de Gouden Jefkes is een awardshow waarbij de Vlaamse comedy gevierd wordt en zal dit jaar voor de tweede keer plaatsvinden in de Antwerpse Arenberg.
Al meer dan dertig jaar laten Raf en Mich Walschaerts zich als Kommil Foo niet in één hokje duwen: muziek, humor, theater, ontroering en scherpe observatie vloeien in hun werk moeiteloos in elkaar over. Kommil Foo is grappig zonder oppervlakkig te zijn, ontroerend zonder sentimenteel te worden en eigenzinnig zonder in een egotrip te zitten.
Raf en Mich laten al generaties lang mensen lachen, nadenken en stilvallen. Het is in die combinatie dat hun uitzonderlijke kracht schuilt: ze tonen dat humor veel vormen kent en dat comedy ook poëtisch, warm en muzikaal mag zijn. Daarom kent de professionele jury van het Gala van de Gouden Jefkes hen een Lifetime Achievement Award toe.
“Hun invloed reikt verder dan hun eigen voorstellingen. Voor veel spelers binnen de comedy- en theatersector geldt Kommil Foo als een referentie, als voorbeeld van hoe je jouw eigen stem kan volgen, genres doorbreken en toch een breed publiek aanspreken. Ze hebben het speelveld van de Vlaamse comedy verruimd en ons ondertussen verrast, uitgedaagd en ontroerd,” klinkt het bij de jury.
Op 4 maart nemen Raf en Mich hun Lifetime Achievement Award in ontvangst, tijdens het Gala van de Gouden Jefkes in Arenberg. Ze zijn super verbaasd maar heel dankbaar voor deze benoeming:
"Wat? Nu al? Bedankt!"
De Gouden Jefkes
Het Gala van de Gouden Jefkes, vernoemd naar Arenberg-programmator Jef Staes, zag in 2025 het levenslicht. Geert Hoste nam de eerste Lifetime Achievement Award in ontvangst, Karim Shatla kreeg het Gouden Jefke voor Jong Talent en een rist comedians (Wouter Deprez, Wim Helsen, Amelie Albrecht…) ging met een absurdere award naar huis.
Op 4 maart 2026 gaat de tweede editie door, opnieuw in Arenberg. De winnaar van het Gouden Jefke voor Jong Talent wordt pas tijdens de awardshow bekend gemaakt, in het bijzijn van de volledige Vlaamse comedyscene en met William Boeva als host. Deze awardshow is een productie van Arenberg en House of Comedy.
Tickets voor het Gala zijn beschikbaar via arenberg.be.
www.houseofentertainment.be
Spirit Of 66, Verviers - agenda
2026
02/01 BROTHERS IN ARMS Dire Straits
03/01 BROTHERS IN ARMS Dire Straits
6/01 AND YOU AND YES Yes
09/01 Sting tribute 2.5 (Sting & Police)
10/01 Maine road (Oasis)
11/01 El K Mino, Vox Populi
15/01 Marc Libbrecht Band
16/01 And you and yes (Yes tribute)
28/01 Sasha & The Lunatics
30/01 Crazy world (Scorpions)
31/01 PARADIS BLANC Michel Berger
02/02 STONE SENATE Southern Rock
05/02 CARL SENTANCE The voice of Nazareth
06/02 The Bluesbones
07/02 SUPERMODEL plays MANESKIN & FLY AWAY plays LENNY KRAVITZ
10/02 ZAC SCHULZE Gang Blues Rock
13/02 The FLYNTS Rock
14/02 ENVOLE MOI Jean Jacques Goldman
18/02 Till dawn , Fdon
20/02 BROTHERS OF THE PEACH Allman Brothers Band
06/03 Kaz Hawkins Blues Quintet
10/03 Lazuli
13/03 CIRCLE OF HANDS Uriah Heep (new date)
14/03 Green bay (tribute to Green day) , Blink 182 tribute (tribute to Blink 182)
17/03 John Primer & The Giles Robson Band
20/03 Andy Timmons
21/03 Abbey road (Beatles)
24/03 Mississippi MacDonald
27/03 Strange Kind of women (Deep Purple)
29/03 Brol makers (Arno)
30/03 Gazpacho
31/03 Studebaker John & The Shakedown Cadillacs
03/04 Layla Zoe
04/04 Talk (tribute to Coldplay)
08/04 Guy Verlinde & The Artisans of solace
09/04 Le Orme
10/04 Jacques Stotzem
11/04 Reise Reise (Rammstein)
14/04 Climax Blues Band
17/04 Mylene Chamlain
19/04 Jungle underground, Wondertones
20/04 Martin Barre & B and (Jethro Tull guitarist)
23/04 Dom Martin trio
24/04 Blaze Bayley
25/04 Curiosity (The Cure)
30/04 Connolly Hayes
01/05 The Stagedicks , The Guts
02/05 Electric guitarlands w/ Michael Angelo Batio, Vinnie Moore, Rowan Robertson, Johnny Nasty Boots
05/05 Randy Hansen plays the music of Jimi Hendrix
08/05 Brad ‘guitar’ Wilson
09/05 Be 80s
10/05 Velvet Goldmine (David Bowie)
16/05 Lipstick (Daniel Balavoine)
27/05 Bywater call
29/05 Absolva
30/05 The Minds (tribute to Simple Minds)
01/06 Jax Hollow
04/06 Muddy what?
05/06 Ed Hunters (Iron Maiden)
06/06 Muse by Museum
12/06 Fred & The Healers
18/06 Rockin’ Johnny Burgin Band
19/06 Whiteshake (Whitesnake)
20/06 Be Floyd (Pink Floyd)
24/06 Neal Morse solo
26/06 From the roasd (tribute to Lynyrd Skynyrd)
27/06 Romy Conzen & Band
30/06 The damn truth
04/09 Bleach, tribute to Nirvana
07/09 Leinai Kilgore
08/09 Samurai of prog
17/09 Thomas Frank Hopper
22/09 Eddy Smith & The 507
30/09 Big big train
03/10 Easy lover (Phil Collins & Genesis)
06/10 Ben Poole
09/10 Red beans & Pepper Sauce
Hygiaphone (Telephone, Aubert, Bertignac)
2027
05/02 Ian Paice & Purprendicular (Deep Purple)
Spirit Of 66 - Belgian Blues awards
http://www.spiritof66.be
Live Nation concert - Stephen Sanchez
"Sing Love Again" Tour
Op zondag 26 april 2026 in La Madeleine, Brussel
Met wereldhit "Until I Found You" katapulteerde Stephen Sanchez een hele TikTok-generatie terug naar de jaren '50 en '60. Na een uitverkochte show in Le Botanique in 2024, keert hij met zijn "Sing Love Again" Tour terug naar België! Op zondag 26 april 2026 brengt Stephen Sanchez zijn nostalgische en romantische nummers naar La Madeleine in Brussel. Hij brengt de indiefolkband Tors mee als special guest.
Stephen Sanchez, geboren in 2002, ontwikkelde op jonge leeftijd al een grote passie voor muziek en songwriting. Daarbij combineert hij klassieke melodieën met een eigentijdse gevoeligheid en persoonlijke verhalen. Zijn inspiratie haalt hij bij crooners uit de jaren '50 en '60, zoals Elvis Presley, Frank Sinatra en Roy Orbison. Met zijn virale hit "Until I Found You" brak Sanchez in 2022 wereldwijd door. Het nummer raakte miljoenen luisteraars, zowel jong als oud, door zijn tijdloze sound en oprechte emotie. Dankzij zijn succes op TikTok en zijn debuutalbum 'Angel Face' belandde hij hoog in de internationale hitlijsten en groeide hij uit tot een opvallende stem binnen een nieuwe generatie artiesten. Zijn nieuwste single "Sweet Love" vormt de volgende stap in zijn snelgroeiende carrière en doet alvast verlangen naar meer. Geniet van retro vibes, swingende dansmoves en de onweerstaanbaar romantische stem van Stephen Sanchez in La Madeleine!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €30,90 (inclusief servicekosten). Voor de grootste fans zijn er ook VIP packages beschikbaar.
Belangrijk: De Belgische regering heeft een verhoging van het btw-tarief op onder andere festival- en concerttickets aangekondigd, van 6% naar 12%. De sector wacht op officiële duiding over de exacte toepassing en timing, maar een prijsaanpassing is niet uit te sluiten. Wie zeker wil zijn van de huidige prijzen, koopt best tijdig een ticket.
www.livenation.be
Nederlands 
Français 
