Thorium - We staan op een punt nu dat we stapsgewijs moeten uitzoeken hoe we verder kunnen doen

Sinds hun ontstaan in 2016 zijn we de band Thorium op de voet blijven volgen. Hun drie albums zijn pareltjes van heavy metal, waarmee ze niet hoeven onder te doen voor de groten op aarde.
Ook live is Thorium steeds een bom . Ook op het festival Blast From The Past wist Thorium ons compleet van de sokken te blazen. We schreven erover: “Alsof je op een rollercoaster terecht bent gekomen, maar niet goed weet waar die zal uitkomen. De perfecte manier waarop de muzikanten op elkaar zijn ingespeeld is wellicht het meest opvallend, gelukkig blijft de spontaniteit en speelsheid eveneens voorop staan. Van spijkerhard naar boterzacht en alles daartussen, dat schotelde Thorium ons drie kwartier lang voor”  
En toch lijkt het de laatste tijd wat minder te vlotten met Thorium. Over het hoe, waarom en wat eraan te doen, hadden we naderhand een fijne babbel met Dario Frodo en Tom Tee.

Ik volg jullie al van het prille begin, en er was doorheen de jaren heel wat activiteit. Sinds 2023 en jullie laatste plaat ‘Extraordinary Journeys, Pt. I’ lijkt het echter wat stiller rond de band. Hebben jullie er een verklaring voor
Nee, je hebt zeker niets gemist. Ik (Dario) had persoonlijk wat problemen met mijn gezondheid, en dat heeft een grote rol gespeeld. Het gaat ondertussen al wat beter, maar het muzieklandschap in zijn totaliteit is intussen heel erg veranderd. De ambities die we hadden nagestreefd zijn we willens nillens moeten gaan herzien – onder andere wegens financiële problemen die de kop kwamen opsteken. Het maken en uitbrengen van een plaat is altijd een duur gegeven geweest, maar we merken dat er vroeger meer interesse was voor het kopen van fysieke platen, dan de laatste tijd. Dat merkten we ook, helaas, aan de verkoop van onze laatste plaat. Post-corona is er nu eenmaal veel minder interesse voor nieuwe muziek in het algemeen – toch als die muziek niet uit een populair of commercieel vaatje tapt; ook binnenin de Metal scene.

Is er ook niet een beetje een ‘leeftijdsgebonden probleem’ wat metal betreft? Ik merk dat er een ouder publiek op afkomt, en de zestig-plussers (waartoe ik behoor) haken langzaam af. Ook is er weinig doorgroei van een jong publiek. Ligt daar ook niet het probleem?
Dat speelt inderdaad ook mee. Vroeger kreeg je altijd een nieuw publiek in de plaats. Wat daarin ook speelt...neem nu Graspop: als ik die line-ups zie, ken ik er amper nog bands van. Zoek je die bands op, dan zie je dat het ofwel gaat om carnaveleske pop-achtige Metal met kostuumpjes en dergelijke, of om bands die zo waanzinnig extreem uit de hoek proberen komen als ze maar kunnen. De verbreding, of eerder vervlakking, is ingezet door een andere, minder puur muzikale beleving door het publiek. Daarnaast is alles ook veel duurder geworden; mensen kunnen niet meer honderd shows op een jaar doen, ook om het drukke leven. Dan maakt men keuzes, waarbij de massa-spektakels en grote festivals sowieso winnen.

Er komen steeds meer bands bij, maar er zijn minder clubs. Ook is er inderdaad zoveel te doen, waardoor op 50 km van elkaar zaken worden georganiseerd en de ene is uitverkocht, terwijl de andere amper tickets heeft verkocht.
In die muzikale chaos, waar is er dan nog plaats voor een band als Thorium, denk je?
Het is een vicieuze cirkel. Elke band probeert die trap op te klimmen, binnen dat overaanbod aan bands. Je kunt daarvoor moeilijk kwaad zijn op die bands, want uiteraard willen wij net datzelfde. Platen maken kost echter geld, om maar te zwijgen van ontiegelijke hoeveelheden tijd, werk en energie. Als deze voorgaande zaken steeds maar opnieuw dienen te worden geïnvesteerd, maar er steeds minder “return” op komt, in termen van interesse, financiën, shows, verkoop,... Dat is een verliezend spel. In dat opzicht leven we natuurlijk ook een beetje in een verkeerd land; Belgen zijn te weinig chauvinistisch.

Ik pik hier even op in, dat is niet per se een Belgisch probleem toch? Ik hoor Nederlandse bands met hetzelfde probleem kampen, die geraken ook niet op Pinkpop omdat ze ‘Nederlanders’ zijn … Of zie ik het verkeerd?
Als we op nationaal vlak kijken, hebben we als Belgen toch best wel top bands en artiesten voortgebracht die moeiteloos zouden moeten kunnen wedijveren met de internationale scene. Ook met de bagage die we hadden zouden we, ergens toch, meer kansen moeten hebben gekregen?  Misplaatst chauvinisme is ook niet goed, dat gebeurt in sommige gevallen ook; maar een Belg is toch zeer sceptisch over ‘eigen kweek’, en dat resulteert typisch in zeer weinig succes in ons eigen land. Terwijl net daar je eerste publiek zou moeten zitten.

Ik heb All Shall Perish gezien in de Casino, Sint-Niklaas, het was uitverkocht, mét opvallend een jong publiek. Muzikaal deathcore, zitten jullie wat in de ‘verkeerde’ stijl, ligt het daar aan?
We maken inderdaad geen ‘core’ muziek, maar gewoonweg pure Metal. De trend is er tegenwoordig echter om te kiezen voor extremen – alles “core”-gerelateerd, of inderdaad net die carnavalistische ‘feestjes’ metal. En daar staan wij helemaal buiten... We zijn ons daar bewust van, en het is daardoor verdomd moeilijk om ons te presenteren. Maar we willen onze eigenheid daarom niet verloochenen.

En toch, vooral live heb ik gemerkt o.m. met BFTP jullie toch vrij veel succes hebben, het publiek was goed mee
Er zijn zeker positieve punten. Misschien leggen we de lat wat te hoog voor ons zelf, wat ambitie betreft? Dat kan ook. Het geven en nemen is gewoon niet in balans op dit moment, en dat is wel frustrerend.  We waren er ons vanaf het begin van bewust dat we zouden moeten investeren. Misschien is deze mindere periode ook een moment opname; dat kan...

Neem nu Dyscordia, die hebben het enkele jaren geleden ook gehad, een periode dat alles in een slop geraakte, maar spelen nu wel mooi in het buitenland... Opgeven is nooit een optie, toch?
Opgeven daarom niet; maar het loont wel de moeite om de dingen te herbekijken wanneer je merkt dat je werkwijzen en manieren van muziek uitbrengen en presenteren weinig tot geen effect hebben.

Zijn er ondanks alles plannen voor een nieuwe plaat?
De onzekerheid over onze toekomst...het was effectief de ambitie om na ‘Extraordinary Journeys Part 1’ een vervolg te maken. Onmiddellijk. We waren zo tevreden over ‘Part 1’ – niet dat we onze vorige twee platen niet goed vonden, maar bij deze hadden we het gevoel van: ‘this is it’. Alle registers werden opengetrokken en we konden niet trotser zijn op onze nieuwste worp. En toen zagen we ineens veel minder respons, veel minder verkoop, veel minder reviews, en zelfs enkele onbegrijpelijk rotslechte recensies. Daardoor hebben we onze toekomstplannen ook even in de koelkast gestopt. We moeten alles eens goed bekijken.

En toch, live had ik het gevoel dat die nummers uit de laatste plaat het meeste bijval kregen. Mensen stonden zelfs mee te zingen. Hoe verklaar je het dan?
Dat zijn van die positieve momentopnames. Het gaat ons echter ook om interesse van boekers, van streams en van verkoop van de platen zelf. De realiteit haalt ons wat in, we moeten zien dat we niet te diep in een put vallen. Daarom is het, wat platen uitbrengen betreft, goed dat we even alles ‘on hold’ zetten. We moeten er bijvoorbeeld vanaf stappen dat we om de twee jaar een plaat “moeten” uitbrengen. Er zijn tegenwoordig genoeg bands die amper albums uitbrengen, of al tien jaar geen plaat hebben gemaakt, en die gewoonweg kunnen spelen en touren – vooral omdat hun social media –aanwezigheden zo immens zijn. Het lijkt allemaal wel een omgekeerde wereld; zoals op zoveel vlakken tegenwoordig.

Op dat vlak merk ik ook een verandering, veel bands brengen eerst een single uit, nog een single en pas in laatste instantie een album. Ze brengen die single ook niet per se fysiek uit maar via streaming en zo.
Een werkwijze om uit te proberen denk je?
Van streaming hou je natuurlijk bitter weinig over, je hangt dan weer af van een fysiek uitbrengen. Het is wel zo dat het gebruik van tik-tok en andere sociale media boomt; artiesten of muzikanten waar je gewoonweg nog nooit van hebt gehoord, krijgen puur door het maken van zo’n tik-tok filmpjes grote podium kansen. Misschien zijn we wat vastgeroest en moeten we op zulke dingen wat inspelen? Geen idee … We staan op een punt waarop we begrijpen, nu pas, dat we stapsgewijs moeten we uitzoeken wat we verder kunnen doen; dat is nu ons doel.

In elk geval, ik heb vanaf het prille begin in jullie geloofd en blijf het doen, na ‘down’ komt altijd ‘up’. Laten we ons hieraan vasthouden ? Veel succes nog, tot binnenkort!
Dank je wel weerom, Erik! Voor deze interview opportuniteit, en voor je tijd en moeite, zoals steeds!! =)  

Epistulum – Je krijgt in de deathmetal een heleboel informatie binnen in korte tijd. Het kenmerkt het genre en slaat je gewoonweg in het gezicht

De jonge band Epistulum zag het levenslicht in 2018 en bracht in eigen beheer een EP uit . Een eerste langspeler verscheen, ‘From The Dead Masses’, in 2022. In oktober vorig jaar, 2025, kwam Epistulum met een gloednieuwe plaat op de proppen, ‘Cantiga Psychotica’, geprezen om zijn episch karakter. Het durven kleuren buiten de deathmetal, de toegevoegde keys en de emotionele impact waren belangvol.
We hadden hierover een fijne babbel met de bezieler, Thijs Ronteltap (zang/keys) en polsten naar de ambities en verdere toekomstplannen.

Jullie begonnen in 2018, er is al een mooi parcours afgelegd, vertel gerust …
Ik ben zeer tevreden over hoe het nu verloopt, met deze band. Muziek maken is een proces, en als band is het ons doel om als alles klaar is te kunnen zeggen, ook nadat we er later naar luisteren, dat we best tevreden zijn met wat er is gebeurd.  Het is dus  heel mooi om die tijd dat we dit doen,  dit ook zo te mogen ervaren met andere muzikanten die dezelfde kant uitkijken. Ja ik ben dus best wel tevreden over het parcours dat we tot nu toe hebben afgelegd.

Geen nadelen ondervonden van die COVID periode dan? Want dat was er net op ‘moment van lancering’?
Tijdens die corona crisis konden we niet meer optreden, en merkte ik deels dat er wel iets weg viel: er waren geen sociale contacten meer. Maar ik ben wel de bedenking gaan maken om in andere dingen te gaan duiken in mijn leven, waar ik voordien nog niet aan toe was. Aan het begin van de corona periode ben ik begonnen aan mijn jazz studies op piano. De vrijheid van het genre heeft wellicht wel gezorgd voor een zeker ‘bruutheid’ in mijn schrijven, evenals een harmonische souplesse die de intensiteit wat sterker maakt. De titel van het eerste volledige album ‘From The Dead Masses’ verwijst daar ook naar. Chaos, wrok en vrijheid.

Ik heb gelezen dat die periode de aanzet was om, na een solo start, toch een band op te richten. Kun je er wat meer over vertellen?
Zeker weten! Nadat de lockdown aan zijn einde kwam heb ik eerst een oud-bassist van de band Contorted Mind gecontacteerd. Hij was alweer een aantal jaar bandloos dus hij was blij om bij de club te mogen komen. Daarna kwam Jeroen erbij, een gitarist waarmee ik in de band van de Leidse studievereniging van de faculteit biologie had gespeeld. Daarna volgde al snel Ramón op drums en Billy op ritmegitaar. Wij hebben in dat jaar aardig wat afgesloopt om een release show te mogen doen van ‘From The Dead Masses’, die we met succes hebben mogen spelen! Sindsdien heb ik de jongens op zowel creatief als logistiek vlak veel beter mogen kennen! Mooi clubje bij elkaar, dunkt mijn zo!

Naast de EP brachten jullie een eerste full-length album uit in eigen beheer, ‘From the Dead Masses’ dus . Een melodieuze deathmetal schijf; jullie moesten niet onderdoen voor gekendere bands in het genre. De inbreng van synths is interessant. Was het een bewuste keuze om buiten die lijntjes te kleuren van de doorsnee deathmetal? Hoe moet ik het zien?
Ik was eigenlijk al sinds 2015 met allerlei sounds aan het experimenteren, in die tijd met een beetje powermetal en zo. En wat me opviel is dat ik een heel interessante sound kon creëren met die keyboard. Weet je, de ene helft van onze nummers zouden zelfs techno nummers kunnen zijn, en een andere deel blastbeats. Het kan daadwerkelijk alle kanten uit. Dat kunnen doen zorgt voor een soort jongensachtig enthousiasme. Je hebt iets om te kneden, maar weet hoegenaamd niet tot wat het leidt. Dat is zeer leuk om te doen en te beleven. En dat maakt elke release weer interessanter eigenlijk.. Dus ergens is dat zeker een bewuste manier van werken. Buiten die lijntjes kleuren.

Maar jullie worden ondanks die diversiteit in het genre binnen de kern van deathmetal geduwd; heb je daar een verklaring voor?
Omdat we ons wel willen toeleggen op een brute sound. Die deathmetal met zich mee brengt. Voordien heb ik nog bij andere bands gespeeld, binnen de extreme omkadering van deathmetal. Ondanks de inbreng van keyboard en synthesizer wil ik bewust die typische bruutheid behouden. Daardoor wordt onze muziek ook met die deathmetal geassocieerd.

Het technisch hoogstaand niveau, die ‘stomp in de maag’ in een emotioneel beladen -kader vind ik ook terug op deze nieuwe schijf ‘Cantiga Psychotica’. We ervaren vergelijkingen tussen beide platen. En toch is het anders, maar het ontgaat me. Wat is het grote verschil tussen het debuut en deze tweede klepper?
‘Cantiga Psychotica’ heeft een nog ruwere inbreng dan de vorige plaat, dat is het grote verschil tussen beide. Ik haalde mijn inspiratie uit de astigmatische houding in de samenleving. Ik wou eigenlijk aankaarten dat, als je wat leeft buiten wat de maatschappij als ‘normaal’ ziet, je direct de stempel van abnormaal door de strot geramd krijgt. Maar dat je als mens daar ook nog steeds kracht in vind.  De reden van deze plaat is dat mensen in mijn omgeving psychoses hebben gehad. En dat die ondanks dat er nog steeds in slagen om er een fantastisch leven op na te houden. Dat is zeer opmerkelijk. Zeker in een wereld waarin we nu heden den dage leven. Je hoeft dus niet bang te zijn om in het leven ‘compleet buiten de lijn te kleuren’ , ook dan komt het wel goed, was de onderliggende boodschap die ik meekreeg. ‘From Dead Masters’ bestond in dat opzicht uit eerder verschillende schetsen van menselijk wrok. Verschillende diepgaande conflicten die daar ontstaan. De grote vraag hoe manifesteren die zich? Daar draaide het echt om. Kortom: Ik probeerde met ‘From The Dead Masses’  een soort innerlijke rebellie op te roepen en mensen los te maken van sluimerende frustraties die ze in het leven met zich meedragen. Met ‘Cantiga Psychotica’ probeerde ik  dan weer de psychische kant aan de kaak te stellen en mensen bloot te stellen aan grenzeloze morbiditeit als een katalyst voor persoonlijke groei. Daar zit het grote verschil. 

Je had het over ‘mensen die buiten de lijntjes van het normaal zitten, vaak een stempel krijgen’; is het nu niet nog slechter geworden door de invloed van sociale media, denk je?
De sociale media is een belangrijk platform om je als muzikant of kunstenaar de kunnen profileren. Die sociale media gebruiken als doel daarvoor, daar is op zich niets mis mee, integendeel. Wat dat betreft vind ik sociale media best ok. En nodig zelfs. Het is een goede manier om mensen binnen te halen, en je project te leren ontdekken. Het is wetenschappelijk bewezen, langs de andere kant, dat sociale media heel verslavend is. Het is eigenaardig hoe die sociale media platformen perfect weten wat mensen triggered en ze spelen daar ook op in. Als je echter sociale media gaat gebruiken om jezelf te profileren, terwijl je achter de schermen een heel ander persoon bent, dan ben je echter totaal verkeerd bezig. Dat kantje van sociale media is dan weer minder mooi. Doe dat niet, want dat creëert sowieso een innerlijk conflict.

Sfeerbepaling is van belang, tempowissels die me op het verkeerde been zetten, prachtig! Is het een bewuste opzet, of komt het heel ‘naturel’ over?
Ik wou muziek maken die je bij wijze van spreken meesleurt, en doorheen schudt als het ware. Een artiest als Frank Zappa was daar een grootmeester in. Zeker in context van deathmetal heb ik het altijd een enorm interessante manier van componeren gevonden . Je krijgt binnen deathmetal een heleboel informatie binnen, in een heel korte tijd. Dat typische aan het genre, het hoort je gewoon in het gezicht te slaan. Wat dan weer resulteert in die tempowisselingen. Om je op dat moment in iets totaal anders mee te nemen, is zo tekenend voor deathmetal. Met het besef dat het onderliggende deel nog wel bestaat. Ik herinner me dat, tijdens onze release show, net bij dit nummer “Invocation of Insanity” op heel wat bijval kon rekenen. Dat kwam enorm binnen.

Er schuilt een filosofisch en spiritueel denken in de muziek. Het is ook een visuele plaat,  althans ik voel ik het aan. Klopt het, of is het wat te ver gezocht?
Nee, je slaat de nagel op de kop met die stelling. Het is voor mij zeker vanuit een filosofisch statement om de uitdaging aan te gaan om buiten conventies om te denken. En om bepaalde gedragsnormen echt aan te kaarten. En daarmee aan de gang te gaan als het ware.  En dat op een soort brute wijze door de strot te rammen, als het ware. In dat opzicht is het schrijven van dit album, als het schrijven van een boek of horror film. Zeker als je kijkt naar het sociale media gedrag, waar we het net over hadden. “Unearth the Dark Mother” is zo een nummer die dat wat weergeeft. Een soort commentaar op de perversie die je ziet in veel showbusiness  dat soort zelfdestructief patroon, dat het publiek daarin volgt. Wou ik met dat nummer eigenlijk aankaarten. Het sluit dus ook aan bij dat statement. Bij “Unearth the Dark Mother” creëer ik de figuur van Kali de Godin van de Dood.  Ik wou dat op een heel morbide wijze uitbeelden in die song. Ik wou bewust een boodschap meegeven,  om die weg niet te volgen. dat vormt ook de rode draad doorheen de hele plaat. Wat vrezen we precies? Wat zijn de dingen die buiten die conventies vallen?  En  hoe ga je daarmee om? En daarin een dialoog vinden? Die dingen. Dus ja dat filosofisch en spiritueel is zeker niet ver gezocht, integendeel.

Het ‘filosofische ‘, ‘spirituele’ in die deathmetal. Ook de nieuwe plaat is in eigen beheer uitgebracht. Zorgt dit niet voor beperktheden om een ‘groter publiek’ aan te spreken? Welk publiek wil je bereiken met je muziek?
Het is niet de bedoeling om een revolutie te beginnen zoals wij bekend zijn met de term. De bedoeling is om mensen te stimuleren om hun eigen krachten en mogelijkheden te herkennen. Eerder een innerlijke revolutie, dus. Vooral in het gene wat maatschappelijk niet direct geaccepteerd wordt. Ik neem het voorbeeld van Carl Jung een tijdsgenoot van Sigmund Freud. Hij is een van de grootvaders van de analytische psychologie. Hij had een heel mediatieve kijk op de zaak en het leven. Mensen die vastzitten in bepaalde problemen die anderzijds een confrontatie met een trauma ondervinden, en proberen binnen die context een oplossing te vinden wil ik heel graag aanspreken met mijn muziek. geef het voorbeeld van een man die achternagezeten wordt door twee tijgers. Op het moment valt hij in een ravijn, en kan zich vastgrijpen aan een tak. De ene tijger komt naderbij, de andere beneden. Hij zal sowieso een gruwelijke dood sterven. Maar er hangt een lekkere aardbei aan die tak en dat is het lekkerste dat hij ooit heeft gegeven. Dat is zeer symbolisch, maar net daar wou ik het over hebben in mijn muziek. Ik wou vooral meegeven, zelfs op momenten tussen leven en dood zitten altijd lichtpunten als het ware. Wie zich daarvoor open kan zetten,  een confrontatie wil aangaan , en toch een perspectief vinden om daaruit te geraken.  Net die mensen zou ik met muziek graag willen bereiken.

Het is, als ik het goed begrijp, niet de ambitie om op grote festivals te staan? Wat zijn de ambities precies?
Het is de ambitie een klik op te bouwen met onze muziek, en daar een publiek voor te vinden, sowieso.  Het is sowieso mijn ambitie om daarmee een zo ruim mogelijk publiek mee aan te spreken. Dus ook grote festivals als dat kan. Maar het belangrijkste is nu om gewoonweg iets te creëren.  Waardoor alle gaatjes, hoekjes van ons wezen wordt geprikkeld. Met een soort frisse energie als het ware. Er zit heel wat vuur in een droom om bekendheid te vergaren. Maar als je dat als doel gaat stellen? Dan ondermijn je het creatie proces. Ongeacht of we die bekendheid vergaren of niet, altijd willen we een sound hebben waar we allemaal 100% achter staan. Dat is de allerbelangrijkste ambitie. En dat geeft mij persoonlijk veel meer voldoening dan op een groot podia staan, maar niet meer mezelf zijn binnen die context.

Ik zie opvallend veel jongeren grijpen naar death, black en doom. Heb je er een persoonlijke verklaring voor? Op pure heavy metal komt een ouder publiek , me dunkt…
Het is rauwer. Het is bloter en directer. Waarbij veel oudere metal zeg maar bands als Iron Maiden of Judas Priest echt ook nog een bepaalde spanningsboog aanhielden in hun muziek zijn de genres death, black en doom wat meer bakstenen qua bouw en muzikale verhaallijn. Het gevoel wat deze genres willen creëren voor de luisteraar is meestal vanaf de eerste seconden van een song al gegeven. Daarmee weet je als luisteraar sneller waar je aan toe bent, waardoor het ergens ook weer makkelijk wordt om erin te rollen, ondanks de ontoegankelijkheid van deze genres. Aangezien onze spanningsbogen door technologie langzamerhand ook steeds korter worden denk ik juist dat de jongere generatie zich daarom ook verdiept in deze extremere genres. Is een heel natuurlijke ontwikkeling vind ik, maar ik denk dat het misschien ondanks dat wel waardevol is om af en toe echt voor je muziek te mogen zitten en een Maiden of Priest rauw op je dak te nemen.

Ik veronderstel dat de echte promotie rond de plaat in 2026 wordt doorgetrokken; wat zijn de plannen voor 2026?
Wij hebben sowieso een partnership met Mike de Coene van Hard Life Promotion die onze persdingen regelt en we hebben al een festival op de playlist staan in Duitsland. We hebben ons ook aangemeld voor Wacken Open Air Battle. Er zitten ook wel dingen in de pijplijn, die in de loop van volgend jaar ‘tot openbaring komen’, maar voorlopig is het nog beetje afwachten, buiten die paar dingetjes.

In Duitsland is er ook een zekere deathmetal scene, die je in de Lage Landen toch minder hebt; Speelt dit niet in jullie nadeel om die doorbraak te forceren?
Ik maak er geen probleem van, als we in Duitsland bij wijze van spreken zouden doorbreken en hier niet (of minder) eerlijk gezegd. Ik ga elk jaar naar WOA met een hele groep Duitsers en Nederlanders. In 2024 hebben we in Ahrensburgen gespeeld en daar werden we heel goed ontvangen. Maar we vinden persoonlijk ook in die lage landen wel ons publiek. Echter, dat ideaal dat Rammstein arena’s uitverkopen. Dat speelt soms wel. Maar het is gewoon belangrijk om voor onszelf als muzikant iets fascinerend te creëren. Dat maakt muziek een dialoog, en dat is belangrijker dan per se willen doorbeken in lage landen of grote podia betreden.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op de nieuwe plaat?
De rode draad doorheen onze recensies is, velen omschrijven het als een heel intensieve ervaring. ook dat ons album hen enorm meeneemt. Het is niet alleen goed voor een moshpit , maar ook voor een soort meditatieve sessie thuis. Komt het tot een moshpit in de slaapkamer, dat is dat ook ok (haha). Dat was ook de bedoeling van deze plaat, en ik ben heel blij dat het over het algemeen ook zo binnen komt.

Bedankt voor de fijne babbel… Zijn er nog opmerkingen die je graag zou bespreken?
Ik wilde graag jou ook bedanken voor dit interview! Voor de lezer: check onze nieuwe plaat ‘Cantiga Psychotica’ uit op de daarvoor aangewezen kanalen (Spotify, Youtube, Bandcamp) en laat je meevoeren in een trip van primordiale, aan-het-randje-van-psychotische beukerij!

Meer info
[Black Lotus Cannibal Official Video] https://www.youtube.com/watch?v=aBZlLv2NRHM
[Voidwalker Official Video] https://www.youtube.com/watch?v=HXk6OpCHRGQ
[SPOTIFY]  https://open.spotify.com/artist/2mDf2N2Ibvy07OiyJAtvwG
[YOUTUBE] https://www.youtube.com/@epistulum6075
[FACEBOOK] https://www.facebook.com/Epistulumband
[INSTAGRAM] https://www.instagram.com/epistulum/
[BANDCAMP] https://epistulum.bandcamp.com/album/epistulum