The 5.6.7.8.'s - Onweerstaanbare sixties garagerock en brutale surf

The 5.6.7.8.'s mogen dan al de reputatie hebben veel te touren, voor zover ik weet zijn ze nooit vaak in onze contreien geweest. Ook deze tour beperkt zich tot Spanje en Frankrijk, waarschijnlijk niet toevallig de twee Europese landen waar de rock-'n-roll nog echt bruist. Gelukkig werd Lille niet over het hoofd gezien en hoefde ik niet lang te twijfelen toen ik de groep aangekondigd zag in The Black Lab.
Bovendien werd er met The Fabulous Courettes een tweede aantrekkelijke naam aan de affiche toegevoegd.

De kiem voor The Courettes werd tien jaar geleden in Brazilië gelegd toen de Deense punkband, The Columbian Necties, er tourde in het voorprogramma van de Braziliaanse surfband Autoramas; Drummer Martin Thorsen raakte op de tourbus aan de praat met Flavia Couri en de twee bleken precies dezelfde interesses te hebben. Niet veel later trok Flavia Couri naar Denemarken en daarmee was de geboorte van The Courettes een feit.
Toen het duo in 2023 tekende bij het Britse Damaged Goods Records werd, op vraag van dat platenlabel en om hun retro imago nog wat meer glans te geven, hun naam veranderd in The Fabulous Courettes. Iets wat blijkbaar nog niet volledig doorgedrongen is bij Martin Couri (zo laat hij zich aanspreken sinds het ontstaan van de groep) want hij brulde om de haverklap "We are The Courettes". Misschien was hij er niet helemaal bij want hij had het ook telkens over 'saturday' terwijl het gewoon vrijdag was.
The Fabulous Courettes waren naar eigen zeggen helemaal uit het Deense Aalborg met de auto naar Lille gereden en hadden er duidelijk veel zin in. Flavia Couri, gekleed in een stemmig zwart wit geblokt jurkje en dito schoenen, bleek een gedroomde frontvrouw: gracieus, wild en onvermoeibaar. Haar dansmoves waren bevallig terwijl ze zich op het einde van de set letterlijk door het publiek op handen liet dragen. Even later verdween ze tussen het volk waarna we ze op de toog zagen klauteren. Wat het showelement betrof, zat het dus wel snor.
Muzikaal wisten ze me echter niet helemaal over de streep te trekken. Hun mix van garagerock en pop van de meidengroepen uit de jaren '60 klonk bij momenten wel erg aanstekelijk. Nummers als "Want you (like a cigarette)" en "Misfits & freaks" lieten zich best wel pruimen maar niet alle songs haalden dat niveau. Dat terwijl het met veel fuzz gelardeerde en de grootse gebaren niet schuwende gitaarspel van Flavia Couri toch wat mager uitviel, zeker in vergelijking met Ronnie Fujiyama die we daarna zouden zien. Maar misschien zeur ik wat te veel want het publiek genoot er met volle teugen van en uiteindelijk vond ook ik dit een ideaal voorprogramma.

Net als velen wellicht leerde ik The 5.6.7.8.'s kennen door hun optreden in de film ‘Kill Bill: Volume 1’ van Quentin Tarantino uit 2003. Toch bestaat de groep al veel langer. Oorspronkelijk gestart als kwartet in 1986 en sinds 1992 teruggebracht tot een trio werden ze vroeger wel eens Tokio's wildste exportproduct genoemd.  Dat zangeres en gitariste Yoshiko ‘Ronnie’ Fujiyama destijds geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken, bewijst de "Teenage queen delinquent" tattoo op haar rechterbovenarm. Samen met haar zus Sashiko Fujii (drums) vormt ze de oorspronkelijke kern van de band die tegenwoordig wordt aangevuld met bassiste Akiko Omo.
Intussen zijn het prille zestigers en is het wildste er wellicht vanaf. Ik heb er het raden naar hoe het er vroeger tijdens hun optredens aan toe ging, maar na hun passage in The Black Lab kon ik alleen maar concluderen dat het beslist niet te laat was om ze aan het werk te zien. Nochtans sloeg, net voordat het optreden moest beginnen, de vrees voor een debacle toe. Zangeres Ronnie Fujiyama wou in laatste instantie de microfoon vervangen door een meegebracht eigen exemplaar en toen de technicus van dienst haar zei dat dat niet kon, volgde een eindeloze discussie. Bovendien bleek ook nog eens een gitaarkabel slecht te functioneren. Ik begon al nattigheid te voelen maar eenmaal die kabel vervangen was en "The Barracuda" van Alvin Cash and The Crawlers werd ingezet, vond Ronnie haar goede humeur terug en leek er geen vuiltje meer aan de lucht.
Wat volgde was een set spetterende rock-'n-roll waarin onweerstaanbare sixties garagerock werd afgewisseld met brutale surf. Het was zeker geen alledaags zicht: drie vrouwen op gevorderde leeftijd, gekleed in drie identieke bruine jurken, die zich minzaam vergrepen aan primaire rock-'n-roll maar de soepel pompende bas van Akiko Omo, de heerlijk roffelende, soms donderende drums van Sashiko Fujii en vooral die wonderlijke, niet zelden overstuurde gitaar van Ronnie Fujiyama zorgden constant voor subtiel vuurwerk. Nogal wat Japanners hebben de neiging, eenmaal een niche gevonden, er vol overheen te gaan, maar niet Ronnie Fujiyama, haar gitaarspel bleef altijd perfect gedoseerd.
De stemmen klonken misschien wat schril, maar ze leenden zich uitstekend voor de delicate parels waar hun set bol van stond. We hoorden veel met zorg gekozen covers zoals "I'm blue"van The Ikettes of "Road runner" van The Wailers (niet de Jamaicanen maar de Amerikaanse garagerockers uit de sixties).
Hun bekendste song, "Woo hoo" (van de Rock-A-Teens uit '59) zorgde zelfs voor een bescheiden moshpit. Toch werd de bal één keer misgeslagen. "Kid" (The Pretenders), geplukt uit de vier nummers tellende nieuwe single die ze opnamen met de Britse rockgodin Ludella Black (Thee Headcoatees), bleef wat richtingloos rondzwalken. Die misstap was gauw vergeten en de delicieuze set vond uiteindelijk een smaakvol slot in "Telstar" (The Tornados) dat voortgestuwd werd door een licht dementerende gitaar.
Uiteraard kon een bisronde niet uitblijven. Die werd fenomenaal ingezet met een stormachtige versie van "Hanky panky" (bekend van Tommy James & The Shondells maar oorspronkelijk van The Raindrops, de groep van songwriters Jeff Barry en Ellie Greenwich), met dit keer een minder bescheiden moshpit als gevolg, om ingetogen af te sluiten met "Harlem nocturne", een instrumental uit 1940 van Ray Noble and His Orchestra.
Achteraf prees ik me gelukkig dat ik The 5.6.7.8.'s, 39 jaar na hun oprichting, eindelijk live heb gezien.

Organisatie: The Black Lab, Wasquehal (Lille)

Groundation – Een spirituele viering

De Californische reggaeband Groundation (*****) staat sinds de jaren '90 aan de top van de Amerikaanse reggae. De groep combineert standaard reggae en ska met jazz en dub. In combinatie met de hogere vocals van zanger Harrison Stafford levert dit mysterieuze, spirituele en meeslepende muziek op. De band wordt ook live geprezen om de fusie van genres en tilt het reggae genre naar een hoger niveau. In een zo goed als compleet uitverkochte De Casino kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen, 'Candle Burning'.

Het interessante aan een band als Groundation is inderdaad  hoe ze op uitgekiende wijze hun reggae roots trouw blijven, maar dat pad ook durven te verlaten en maar al te graag improviseren. Het zorgde  al vanaf de eerste noot voor een wervelend , kleurrijk feestje waarbij serieuze onderwerpen eveneens  aan bod kwamen.
Ook al nam Harrison telkens de leiding, hij gaf zijn muzikanten binnen die context de complete vrijheid om zich te ontplooien op dat podium. Prikkelingen van saxofoon, vloeiden samen met aanstekelijke keyboard klanken, en verder met gitaar  en drum partijen die al even veelzijdig klonken.  Twee uur lang hield Groundation het publiek bij de leest , en kon iedereen meedansen en meezingen … Een toffe spirituele viering.
Groundation creëert over de hele lijn  een sfeer van positieve vibes. De virtuositeit van elk bandlid en het charisma van zanger Harrison sierden. Iedereen sprong speels en onbedwongen met elkander en het publiek om . Hoewel de jazz invloeden wat op de achtergrond lijken te zijn verdreven op de nieuwste plaat, is het net die zin tot improviseren en de inbreng van saxofoon en trompet die bewijzen dat de jazz vibe niet compleet verdwenen is.
Aan een ijl tempo rijgen Groundation de verrassende wendingen aan elkaar. Dansen is de positieve boodschap in dit muzikaal verhaal. In de bis krijgen we weliswaar met een magische piano klank als motor - toch nog een intens mooi moment van diepe ontroering te verwerken. ''Houd de liefde levend, houd de hoop levend!”, was de onderliggende boodschap. Het publiek ging  grondig op die uitnodiging in en zong de tekst uit volle borst mee, wat zorgde voor een apotheose. Een onvergetelijk moment!
Nog een keer werden alle registers open getrokken en het gastpedaal ingedrukt, om te eindigen in een climax waarbij iedereen op en voor het podium nog éénmaal compleet uit de bol kon gaan .

Groundation zorgde in een volle De Casino, bijna twee uur lang, voor een wervelend rootsreggae feest en liet iedereen op energieke en aanstekelijke wijze dansen. Pijn en smart in het leven werd even vergeten. Wat een spirituele viering.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

ABBA GOLD, The Concert Show#Surprise – De ultieme ABBA-ervaring! Enthousiasme, verbondenheid op z’n best!

ABBA Gold brengt de popglamour van dit Zweedse viertal, die jarenlang de hitparades wereldwijd domineerden. Een liveband topmuzikanten die de gouden tijden van weleer vol glamour en glitter doen herbeleven in nostalgie, oude herinneringen oproepen en gelukzaligheid. Kortom , de ultieme ABBA-ervaring! Een goede zet van de organisatie!

Na een succesvolle wereldtournee is ABBA GOLD – The Concert Show - er terug bij met twee uitverkochte concerten in het Kursaal. Niet zomaar een tribute band, maar eentje die de ABBA performance (de artiesten, de muziek, de act) van weleer fantastisch weet weer te geven en zo goed als perfect weet te benaderen met hart en ziel.

Deze ABBA GOLD muzikanten zijn er niet zomaar, nee, ze werden speciaal samengesteld door de originele ABBA-musici zelf en komen uit verschillende landsdelen. Ze zijn de meest gevraagde ABBA-tribute wereldwijd.
De ABBA feeling met die kenmerkende, originele kostuums, de hemelse, indringende, sfeervolle zangpartijen, de synchrone bewegingen, de danspasjes en het Zweedse accent verbindt de ABBA muziek met het publiek, de fans.
Een kwalitatief hoogstaande set van telkens een uur in een mooie cirkelachtige verlichting en met mooie projecties op het achterplan, waarbij de vier en de band (zes in totaal) ons aanhoudend betrekt bij de songs. Het publiek wordt telkens getriggerd, zwaait met de armen, de handen, de handclaps volgen, de refreinen zingen ze moeiteloos mee en ze wagen zich aan een danspasje in de foyer. Het zorgt voor en maakt de sfeer. Herbeleving en entertainment ten top.
We werden getrakteerd  verwend door “Voulez-vous”, “Fernando“, “Mamma Mia”, “Take a chance on me” naar “One of us”, “Chiquitita”, “Super trouper” tot “SOS” en “Money, money, money” in het eerste deel.
Genieten van de wereldhits is het doel. En met verve slagen ze erin. Tijdens dit concert komen alle legendarische ABBA-nummers voorbij en tussenin is er de surprise waarbij songs in elkaar verweven zijn, met een eigen uniek tintje , die an sich een nieuwe Abba compositie vormen; zeker in het tweede deel van de set werd hier ruimte voorzien op de uitsmijters “I do- Ring ring - Honey honey”. Het fenomeen Abba in een vernieuwd eigentijds jasje kun je wel zeggen.
Verder nog “Waterloo”, “I have a dream” , “Gimme gimme a man after midnight”, “Dancing queen”, “Does your mother know” , de instant klassieker” Lay all your love on me” en enkele opmerkelijke minder gekende songs als “Eagle” en “Head over heels”. De “Thank you for the music” was hoedanook op z’n plaats om iedereen uit te zwaaien.

ABBA GOLD – The Concert Show - is er eentje voor alle fans van deze legendarische Zweedse band, een  must-see show, die naast de zalen ook de festival aandoet. Probleemloos word je meegevoerd in hun muzikale wereld, energiek, aangenaam, ontspannend, nostalgisch, wegdromend in samenhorigheid, singalongs en knuffels. Enthousiasme, verbondenheid op z’n best, da’s nu net de magie van ABBA GOLD!

ABBA, het verhaal zelf begint een goede 50 jaar terug geleden bij het Eurovisie Songfestival met de overwinning met “Waterloo”, die zorgde voor een wereldwijde doorbraak en meer dan 10 jaren lang bijna ongestopte zegetocht van ABBA. De rest is geschiedenis, met o.m. “I do, I do, I do” , SOS”, “Dancing queen”, “Mamma Mia”, enzovoort enzoverder … Superhits, die Agnetha, Anni-Frida, Benny en Bjorn produceerden en groots maakte.

Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende

Het Zesde Metaal – theatertour – matinee concert – Het Zesde Metaal ten voeten uit, gelachen en geweend …

Een matinee concert, ‘t is eens iets anders. Op een gezapige zondagmiddag wist Het Zesde Metaal een zachte en verbindende sfeer te blazen doorheen een niet helemaal volle concertzaal. Wannes Cappelle en de zijnen gaan voort, zelfs zonder de onderweg verloren compagnon Tom Pintens.
Ze stelden hun vijf nummers tellende langspeler ‘Randgevallen’ voor, doorspekt met gevoel, poëzie en een flinke portie ironie.

Al begon het optreden meer als een dreiging. Zitten is niet gelijk aan relaxen. Luisteren zal je doen, en wakker zal je blijven. De band ging zowaar zelfs een vrij elektronische tour op met nummers als “Oud en Nieuw” en “Paradis”. Beluister vooral eens die eerste, het is muzikaal gezien waarschijnlijk de meest interessante van de nieuwste plaat. “En we zijn nog maar begonnen”, waarschuwde Cappelle ons. Na de dreiging kwam gelukkig altijd een zalvende liefde. Het publiek bespelen moet je deze band niet meer leren. Daarbovenop mochten we zelfs flink bijleren over de instrumenten die werden gebruikt. Een vibrafoon, ja dat kende iemand. “Je kan daar niet vals mee spelen”, vertelde Cappelle. “Maar het is natuurlijk nog kwestie van op het juiste moment de juiste dingskes te raken.” De percussie werd al rechtstaand gespeeld. “Dat is stiefslicht voor zijn rug, maar Tim slaat er hem door.”
Zoals altijd remt de band af om een stilte voor de storm in te lassen. Een traan, pakkende melodieën en de pedal steel die eroverheen speelde. Zo introduceerden ze “Traagskes Groeien”: Wannes overtuigde ouders verhaaltjes op te schrijven van de fantastische uitspraken die kinderen doen. Opgroeien, daar mag wat tijd over gaan. Een ietwat herwerkt “Ploegsteert” had wat andere accenten van de gitarist. Zo houden de jongens het ongetwijfeld interessanter voor zichzelf.
Daarna hadden we nog enkele wondermooie nummers van “Randgevallen” te goed.
Licht en schaduw speelden rond de band tijdens “Label”, hetgeen iedereen tegenwoordig wel krijgt. Stevige gitaren omcirkelen vierden de randgevallen, al willen die misschien zelf het liefst ook een label. En als deze song al herkenbaar leek, gingen we helemaal de echte wereld in met “Service”. Dreunend en asymmetrisch geluid vertelt de ergernis aan procedures, keuzemenu’s, QR-codes scannen, kortingsbonnen na een toiletbezoek. Zelfs de wachttoon van Fur Elise klinken door in het nummer. Zo maatschappijkritisch en banaal dat het een rariteit is als song op zich. Dankzij een stevige sound, de humor en herkenbaarheid haalde het waarschijnlijk de nieuwe plaat. Nog zo’n - jammer genoeg – herkenbaar nummer is nog steeds “Duizend soldaten”. De herwerking ervan vond eveneens zijn weg naar de nieuwe plaat. Intens en met de lapsteel die een intriest gevoel opwekt. En dat nog altijd zoveel zinloze doden worden gemaakt. Het was een kluchtje, maar achteraf is het vooral droevig: “Ze zeggen weleens dat je in het leger vrienden maakt voor het leven. Maar ze zeggen er natuurlijk niet bij hoe lang dat leven zal duren”, aldus Wannes Cappelle. Om dan diepdonker te eindigen: “In de Westhoek ligt het vol met vrienden voor het leven”.
Gelukkig werd de zwaarte alsnog verlicht tijdens de bis. “Ik kon toch niet onderdoen”, grapte Cappelle toen hij half en half iets uit zijn accordina toverde. Een impulsaankoop van een 1000 euro. “Dat zijn er waar je spijt van kan hebben. Maar je kan ook onze nieuwe plaat impulsaankopen. Die heb je al voor 25 euro”, overtuigde de frontzanger het publiek.

Bisnummers "Naar de Wuppe” en “Bouwt ip Mie” sloten een magistrale set af met nog enkele momenten waarbij luidkeels werd meegezongen. Waarschijnlijk een zeldzaam zicht in het concertgebouw. Er werd weer gelachen en geweend, Het Zesde Metaal ten voeten uit dus, en we hadden nog een hele zondagavond om daarover te contempleren.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8697-het-zesde-metaal-12-10-2025?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge ism Peter Verstraelen agency