Elinborg, Ásgeir, Eivør - Een reis door de mystiek van de Noordse eilanden
Asgeir

Op een frisse avond in Gent was het een bijzondere ervaring om drie iconen uit het noorden van Europa op hetzelfde podium te zien: Elinborg, Ásgeir en Eivør. Folk, elektro en pop raakten elkaar aan en dompleden ons onder in de ruige Scandinavische natuur en cultuur.

Elinborg - De mystiek van de Faeröer Eilanden
De avond begon met Elinborg, een veelzijdige artiest afkomstig uit de Faeröer Eilanden. Haar muziek is een betoverende muzikale vertaling van het land: rauw, mysterieus en krachtig. Soms hypnotiserend en soms stormachtig, je voelde als het ware de zee die tegen de rotsen beukt, de wind die door de bergen giert en de schaduwen die in de duisternis glijden. Met haar nummers als "Brimið" (bekend uit de Netflix-serie Ragnarok) en het recente werk van haar EP ‘Vera’(2022), zette ze de toon voor de rest van de line-up.

Ásgeir - De IJslandse poëet met de dromerige klanken
Na Elinborg was het de beurt aan Ásgeir Trausti, de IJslandse singer-songwriter die internationaal naam heeft gemaakt met zijn breekbare folk-pop. Het was de ideale overgang, want terwijl Elinborg de diepten van de eilandnatuur verkende, bracht Ásgeir een zekere luchtigheid en breekbaarheid in de zaal. Met een mix van akoestische gitaar en elektropopdeuntjes riep hij de typische Scandinavische sfeer van mysterie en intimiteit op.
De spanningsboog tussen zijn rustige zang en de elektronica creëerde een bijna cinematografisch effect, perfect voor een Noorse misdaadserie op Canvas. Bij nummers als "Afterglow" en "Bury The Moon" werd de zaal te betoverd met eenvoud en kracht. Af en toe was het wat experimenteel, en af en toe mislukte het ook - maar dat moeten we hem vergeven, het was de eerste show van zijn tour, en die veredelde try-out bracht alsnog zijn eigen unieke magie.

Eivør - De koningin van de Faeröer Eilanden
En dan was daar Eivør Pálsdóttir, die de avond naar grote hoogtes tilde. Het zusje van Elinborg, en samen met Heiðrik de vlaggendrager van de muziek uit dit deel van het Hoge Noorden. Als een van de meest invloedrijke artiesten uit de regio, bracht ze een set die niet alleen haar folk- en popwortels liet zien, maar ook haar uitgebreide repertoire van jazz, rock en elektronische muziek.
Ze opende met "Jarðartrá" en "Salt", twee nummers die de kracht van de natuur oproepen. Het hoogtepunt was het moment dat Eivør samen met Ásgeir het nummer "Us and Them" uitvoerde. Hun stemmen mengden zich perfect, als een samensmelting van twee noordelijke zielen die elkaar begrepen De samenwerking met Elinborg tijdens "Upp Úr Øskuni" bracht nog een ander niveau van verbondenheid. Eivør sloot haar set af met "Trøllabundin" en de toegift "Falling Free".

Het was een avond van poëzie, melancholie en schoonheid, gedragen door drie artiesten die hun muziek niet alleen als kunst, maar als een verbinding met hun omgeving en hun erfgoed zien. Dit was meer dan een concert; het was een reis door de mystiek van de Noordse eilanden die nog lang zal blijven nazinderen.

Organisatie: Democrazy, Gent

Preoccupations - Serieus blijven
Preoccupations + New Candys

Je zal ons niet horen zeggen dat New Candys (****) vanavond een totaal nieuwe sound de wereld instuurden, maar deze Italianen bleken wel heel bedreven in wat ze doen. De mosterd en andere specerijen hebben ze gehaald bij Dandy Warhols, BRMC, The Warlocks, Brian Jonestown Massacre en The Black Angels. Hun songs vertoonden heel wat psychedelische trekjes en werden overgoten met ijle zang en hypnotiserende gitaartjes waarin heel wat reverb en echo weergalmde.
Inderdaad niets nieuws onder de zon, maar het bleef wel constant boeiend en de songs hadden een immer aanzwellend en verslavend karakter. Neem nu dingen als “Regicide” en “Cagehead”, allebei intrigerende tracks uit het nieuwste album ‘The Uncanny Extravaganza”, een sterk plaatje als je ’t ons vraagt.

Met Preoccupations (***1/2), voorheen Vietcong, werd een stap teruggezet naar de zwaarmoedige eighties. Heel even dachten we aan prille Psychedelic Furs, toen die nog niet richting lichtvoetige popmuziek waren afgedwaald.
Een stel ijzersterke songs, en dan vooral de oudere beestjes “Continental Shelf”, “March Of Progress” en “Bunker Buster” kwamen vlijmscherp en staatsgevaarlijk uit de hoek, maar elders kon Preoccupations de aandacht niet altijd even strak aanhouden.
Het werd ons vanavond nog eens duidelijk dat samen met de naamsverandering ook het repertoire aan agressie, passie en gramschap heeft ingeboet. De band klonk bij momenten heel bedreven maar daarnaast getuigden enkele mindere songs toch van wat gebrek aan intensiteit en vuur.
Hier stond een band op het podium die het enerzijds echt wel meende, maar anderzijds een beetje statisch in alle ernst zijn ding deed, alsof er hoegenaamd niet mocht gefeest worden. De zwartgalligheid van de eighties was heel even terug.
De ernst haalde het te vaak van het speelplezier, wat ook een beetje kon afgelezen worden aan de reactie van het publiek, we hebben maar weinig uitbundigheid opgemerkt vanavond.
Maar goed, destijds was het op de klanken van Joy Division ook volledig uit den boze om in een fleurig hawai-hemdje een vreugdedansje te staan opvoeren. We moeten toch een beetje serieus blijven.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe

New Candys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8598-new-candys-15-09-2025?catid=category
Preoccupations
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8599-preoccupations-15-09-2025?catid=category

Organisatie: Aéronef, Lille

Die Toten Hosen - Een thuismatch op verplaatsing

Vraag aan een doorsnee Belg of hij/zij/het de band Die Toten Hosen kent en je krijgt gegarandeerd een bedenkelijke blik. Niet zo in Duitsland, want daar geniet de punk(rock)band godenstatus en prijken de Duitsers steevast bovenaan iedere affiche waar ze spelen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Ancienne Belgique tot de nok vol gevuld was met uitbundige oosterburen. Een Belg vinden was eerlijk gezegd nog een grotere uitdaging dan Wally op A2-formaat.
Dat de pioniers van de Duitse punk in hun heimat een stevige fanbase hebben, is dan ook een understatement. Niet enkel was het optreden kort na aankondiging al uitverkocht, veel fans reisden ook mee om een deel van de Europese tournee ‘Keep Calm and Carry On’ mee te beleven.

Duitsers dragen gemütlichkeit hoog in het vaandel en dat werd ook duidelijk bij het betreden van de grote zaal: de balkons waren her en der gedrapeerd met vlaggen van supporterclubs en er werd gelachen en gegrold zoals enkel Duitsers dat kunnen. Verder vloeide het bier meer dan rijkelijk, zelfs op de heilige parketvloer van Brussels gezelligste concerttempel. De sfeer die vanaf het begin in de zaal hing, verraadde dat dit optreden meer zou zijn dan zomaar een concert. Het voelde alsof de Champions League finale gespeeld werd  en dat Die Toten Hosen, de enige partij, al op voorhand gewonnen had.

De vrouwelijke punkband The Red Flags mocht de avond openen en bracht met veel passie en artistieke agressie hun songs. Het vleugje rauwheid dat bij punk hoort en een dikke middelvinger naar ‘het systeem’ ontbraken uiteraard niet. Vooral zangeres Polly wist  te overtuigen met haar krachtige stem en podiumprésence. Hoewel duidelijk was dat de zaal vooral op Die Toten Hosen wachtte, liet The Red Flags zien dat ze meer is dan een opwarmertje.
De dames in kwestie brachten een frisse set die terecht op bijval kon rekenen. Feminisme op zijn best!

Toen Die Toten Hosen omstreeks 20:30 opkwam, was het publiek eigenlijk al in extase.  Omdat het het laatste optreden van de Europese tournee was, hing er namelijk extra emotie in de lucht. De setlist zelf bleek een weloverwogen mix van oudere, snedige platen en recentere, populaire hits.
De aftrap werd gegeven met “Spiel mir das Lied vom Tod” (cover van Ennio Morricone) gevolgd door “Alle sagen das” en “Urknall” — krachtige openers die meteen het vuur aan de lont staken voor een energieke set die geen laagtes, maar enkel hoogtes kende. Zanger Campino en de zijnen genoten zichtbaar van de uitzinnige fans en keken tevreden toe hoe de ene na de andere crowdsurfer zich richting bühne liet brengen. De ambulance aan de ingang deed vermoeden dat niet iedereen opnieuw in het publiek terechtkwam achteraf.
Die Toten Hosen is meer dan enkel maar een band die zijn liedjes ten berde wil brengen. Het gaat om de totaalbeleving. Gevatte bindteksten en woorden van dank richting publiek konden dan ook niet ontbreken. Grappig was toen Campino zijn beste Frans en Nederlands probeerde boven te halen, maar snel naar het Duits overschakelde aangezien er toch quasi enkel Duitsers in het publiek te vinden waren. Enkel bij het herhaaldelijk scanderen van: “Waar is dat feestje?” werd af en toe met een zwaar Duits accent “Hier is dat feestje!” geantwoord.
Naar het einde van de set toe werd de verbondenheid met de fans nog meer in de verf gezet tijdens “Schönen Gruß, auf Wiederseh’n”. Toen werden enkele fans in de lucht gehesen met vlaggen van Die Toten Hosen en kreeg het geheel wel heel veel mee van een voetbalmatch. Nu ja, misschien wel niet geheel onterecht, want de bandleden beschrijven hun optredens vaak ook zo, en gebruiken bij de communicatie errond zowaar meer voetbalmetaforen dan in deze review. Alvorens definitieve afsluiter “Mehr Davon” in te zetten, kregen we nog de hymne “You’ll Never Walk Alone”. Voor die gelegenheid nam Campino zijn sjaal van Fortuna Düsseldorf, de voetbalclub die Die Toten Hosen nauw aan het hart ligt. De heerschappen zijn namelijk zelf afkomstig uit de hoofdstad van Noordrijn-Westfalen én daarenboven belangrijke sponsors van de club. Het publiek deed gewillig mee en zorgde zowaar voor een kippenvelmomentje.
Het optreden van Die Toten Hosen was een thuismatch op verplaatsing. Veel nieuwe zieltjes werden wellicht niet gewonnen aangezien het publiek bijna uitsluitend bestond uit doorwinterde fans die de gelegenheid grepen om hun favoriete band in een gezellige zaal als de AB mee te maken. Verder kan men stellen dat de band muzikaal erfgoed is in Duitsland.
De muziek, de teksten, de boodschap, de verbondenheid met de fans, de sfeer…  het is iets unieks en zeldzaam in het wereldje. Koesteren dus, zelfs over de landsgrenzen heen!

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Red Flags
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8601-the-red-flags-14-09-2025?ltemid=0
Die Toten Hosen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8600-die-toten-hosen-14-09-20254?ltemid=0

Organisatie: Peter Verstraelen agency

Zoli – Swing in alle muzikale windrichtingen en stemmingen

Het Zoli repertoire weet verschillende generaties en muziekstijlen uit alle windstreken en uithoeken met elkaar te versmelten. De stijl, sfeer, stemming varieert enorm en het gaat van zomers ontspannend, onthaasten, genieten, prikkelen, de dansspieren aanspreken tot wegdromen, innemende donkerte, zich kwetsbaar opstellen.
Kortom, Zoli sleept je moeiteloos een twee uur lang mee in een boeiende trip!

Zoli is een heerlijk project van zes muzikanten die reeds jarenlang met muziek bezig zijn en in verschillende bands gespeeld hebben en gerespecteerd zijn. Ze omschrijven zichzelf als ‘broers en zusters die elkaar wisten te vinden’,  met o.m. Silas en Rik die in allerhande projecten zitten (Silas en de Spreeuwen, Bootie Call, …).
De songs  – gespeeld op uitsluitend akoestische instrumenten – is een mengeling van (gypsy) jazz, rock en blues. Ze zijn gekend en onbemind, ze worden opgestoft in een eigen origineel en swingend gypsy kleedje. De groove, de swing, de opwinding versus mijmering, intimiteit, ontroering.
We worden ‘ritsikoo-gewijs’ heen en weer geslingerd in hun liefde voor de stijlvariatie in het genre, die zorgt voor een frisse, warme wind.
De akoestische instrumenten als de aanvullende contrabas, banjo, kazoo, trekzak, klarinet en de wisselende mannelijke-vrouwelijke vocals en samenzang geven kleur, dynamiek en intensiteit, spanning. De stem van Febe mag ergens gelinkt worden aan deze van Lady Linn.

Op sfeervolle, broeierige en groovende wijze wordt de set op gang getrokken, filmisch- cinematografisch, gedrenkt in tragiek naar tequila Mexicana sunrise tot het kenmerkende zweterig ‘desert’gevoel, dit met nummers “All of me”, “The love me or die” en de instrumental “Minor swing”.
De instrumentatie krijgt voldoende ademruimte, nu net bepalend voor de sfeer en de stemming. Een sound die aangeeft zaken los te laten en zich te laten meedrijven bij ondergaande zon op het klotsende water; die zomerse tunes eigenen zich een plaatsje toe.
“Golden brown” laat hier een beneveld, mistig gevoel na, de daarop volgende rockabilly van “Misirlou”, de Nederlandstalige kleinkunstpop van “Poolijs”, het Franse chanson, de Zuiderse inslag van “Just of friend of mine”, “Caravan” of “Man of constant sorrow” werken helend. Op deze laatste krijg je een interessante mix van country, bluegrass, rootsamericana en gypsyswing, die ergens de sfeer van The broken circle breakdown en The Dead South doet opborrelen.
Het warme onthaal en de respons geeft de band vertrouwen en doet deugd.
Ook het tweede deel van de set is een dolle rit doorheen de Zuiderse desert en de oneindigheid van route 69. Het klinkt in z’n totaliteit swingend, zwierig, broeierig, energiek als sfeervol, dromerig, emotievol. Een uiterst aangename loungy als twinkelend sprankelende sfeer creëren ze.
Welke song hier ook aan bod kwam, het samenspel, de vocals en de afwisseling in hun stijl intrigeerde en maakte het boeiend broeierig. Ongedwongen speels, filmisch-cinematografisch laveert het combo van een “That man” , “All the world is green” naar “Perfect”, “It don’t mean a thing”, “Cold cold heart” tot de Parijse drama-nightclubbing-cabaretchanson van Zaz. Een balorkest was hier ook te vinden, zeker als een “I wanna be like you” van Louis Prima of een Balkan verzetstraditional (“Bella ciao”) op z’n Goran Bregovics werd ingezet.

Een doorwinterde band deze Zoli, een heerlijk project … Een band, pur sang, goed op elkaar ingespeeld, met songs uit het leven gegrepen, die de ballroom moeiteloos overstijgt.
Zoli blaast, strak in het pak, in alle muzikale windrichtingen en stemmingen wat respect afdwingt en lof verdient.
Op z’n Waterlanders gezegd ‘beter meer dan zomaar wat , niets is zo goed als dat …”. Zoli, c’est Jolie. Amusement, ontroering en realiteitszin ten top! …

Organisatie: Davidsfonds Machelen-Zulte + Zoli

Zoli bestaat uit :
Ignace Borde : zang, banjo, klarinet, gitaar
Hellmut D’huyvetter : zang, percussie, gitaar, kazoo
Bernhard Polet : zang, gitaar
Rik Vanaelst : zang, contrabas
Silas Van Laeken : zang, gitaar, trekzak
Febe Demuytere : zang

Repertoire in Machelen-Zulte
Song                                       Uitvoerende artiest
1          Minor Swing                          Django Rheinhardt
2          All of me                                            John Legend
3          Why don't you do right                    Peggy Lee
4          The love me or die                            C.W.Stoneking
5          Albatros                                             Peter Green - Fleetwood mac         
6          Golden Brown                                   The Stranglers           
7          Les Feuilles mortes                           Yves Montand
8          Misirlou                                             Dick Dale
9          Poolijs                                    Bart Peeters
10        Just a friend of mine             Vaya Con Dios
11        Caravan                                             Duke Ellington
12        Man of constant sorrow                   The Soggy Bottom Boys
Deel 2
1          Hey Joe                                              Jimmy Hendrickx
2          That Man                                           Caro Emerald
3          All the world is green                       Tom Waits
4          Paris                                       ZAZ
5          Perfect                                    Fairground Atraction
6          I wanna be like you                           Louis Prima
7          It don't mean a thing            Ella Fitzgerald
8          Cold cold heart                                 versie Norah Jones
9          Jessica                                    The Allman Brothers
10        No te Asombres                                Versie Jopie Jonkers-Koen Decautere
11        Je veux                                               Zaz
Bis
Bella Ciao                               Versie Goran Bregovic           (traditional)