Op het eind van 2018 werd de nieuwe plaat van La Muerte, die dezelfde titel als de bandnaam meekreeg, op de wereld losgelaten. En dit werd op zaterdag 12 januari kracht bijgezet met een optreden in de Brusselse AB. Tevens ook een soort viering van hun 35-jarig bestaan, en dus ook een poging om hun levendige cultstatus alle eer aan te doen. Maar ze waren niet allen op hun ‘LOVE-SEX-FEAR-DEATH’ optreden, want ze hadden gevist in de poel van de Noorderburen. Vanuit Frankrijk werd  Hangman’s Chair (sludge doom rock band) aan de line-up, en vanuit Nederland Dool toegevoegd.

Ik moest helaas Hangman’s Chair aan mij voorbij laten gaan, maar was toch tijdig om het grotendeel van Dool hun show mee te pikken. Een mix van donkere rock, gotische uitspattingen, aangevuld met psychedelische geluiden is de drijfveer van deze band, en met frontvrouw Ryanne Van Dorst hebben ze een vrouw met ballen in de gelederen. Mijn inziens hoorde ik toch veel elementen van Steak Number Eight terug in hun muziek, maar deze krachtige en explosieve band maakte toch een sterke indruk deze avond, terwijl bij ondergetekende in het begin nog niet alles op zijn plaats viel tijdens het luisteren. Gelukkig  voor mij bewezen ze over sterke songs te beschikken, met als primus de cover van Killing Joke getiteld “Love Like Blood”.

Maar de mensen waren toch vooral afgezakt om de hoofdaffiche te aanschouwen, en mee te vieren op hun jubilee en promotie van hun nieuwste album. La Muerte startte met een videoclip die iedereen verwelkomde in hun wereld, waarna zanger Marc Du Marais (getooid in een muts gemaakt van een soort jutezak) het nummer “Crash Baby Crash” inzette. De vocalen van deze man klinken ietwat gestoord, maar aangezien ikzelf een metalfanaat ben, heb ik al dreigendere stemmen mogen aanhoren die voor mij persoonlijk minder schreeuwerig overkwamen. En meestal werd dit ook doorgetrokken in de lijn van hun nummers deze avond, want ik hoorde toch redelijk wat rommelige stukken in mijn oren suizen en niet elk nummer klonk even strak.
Uiteraard kan het evenwel de bedoeling zijn van La Muerte om zo over te komen, maar als je zoals ikzelf niet zo bekend bent met de band, dan voelt het toch ietwat raar aan. Niettemin klonk deze band toch lekker stevig en waren ook enkele nummers die hoge punten scoorden. In het bijzonder dan twee nummers van hun nieuwe schijf: “Darkened Dreams” en “LSD for the Holy Man”. De sfeer was alvast aanwezig (mede ook door duistere zaal), ondanks dat de zaal niet volgelopen was.

Om te besluiten vond ik beide optredens (sorry Hangman’s Chair) toch wel geslaagd, want ik heb mij alvast geamuseerd, ook al klonk niet alles altijd even zuiver, bedoeld of onbedoeld. Ja, dit bewijst toch maar eens dat het soms de moeite loont om spontaan bands te aanschouwen die niet geheel gekend zijn bij het grote publiek of door jezelf, en dat verrassingen nooit veraf zijn, zelfs niet in Brussel!
Misschien nog een tip voor de lezers: ik heb veel positieve reacties verkregen op hun nieuwste plaat, dus zeker eens de moeite om te checken als je houdt van stevige alternatieve rock!

Neem gerust een kijkje naar de pics
La Muerte http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/214
Dool http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/215
Hangmans chair http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/216

Organisatie Ancienne Belgique, Brussel

Lajos Van Peteghem (trombone), Guido Ros (piano), Danny Verleyen (saxofoon en klarinet), Arnold De Schepper (bas) Marcel Vermeir (banjo), Koen Van Peteghem (drums) en Jan De Coninck (trompet) vormen samen The N.O. Train Jazzband. We kunnen stellen dat hier een legendarisch concept op het podium staat van de Lokerse Jazzklub. We citeren uit de biografie op de website van Jazzklub. "De wortels van de New Orleans Train Jazzband (ontstaan in 1974 en al 37 jaar het huisorkest van de Lokerse Jazzklub liggen in Dendermonde, waar de leider van de band,  trombonist Lajos Van  Peteghem, medestichter was van de Jeggpap New Orleans Jazzband en van  de Honky Tonk Jazzclub. Hij is nu penningmeester van Jazzcentrum Vlaanderen in Dendermonde." Dat is toch heel wat, mede omdat dit concept tot ver in het buitenland gekend is binnen het jazzgebeuren. Een perfect kerstfeest dus, vanuit inderdaad de wortels van waaruit jazz is ontstaan, om een concert- en festivaljaar met een knal af te sluiten.

De Lokerse Jazzklub is niet enkel een begrip in Lokeren, het is een vermaarde jazzclub met allures tot over de taal en andere grenzen. We keren even terug in de tijd. De Lokerse JazzKlub werd opgericht in 1964 en is intussen zowat de oudste muziekclub van het Waasland en zelfs één van de oudste van het land. Klinkende namen binnen de scene als Toots Thielemans, Philippe Catherine en Jef De Neve hebben in de Jazzklub gestaan. Oud-voorzitter Guido Ros - zelf een icoon in Lokeren en omstreken trouwens - leeft letterlijk voor de  jazz en kent enorm veel mensen in die scene. Dat opent natuurlijk veel deuren. Meer nog, mede dankzij stichtend lid Marc De Gryze stond de Jazzklub circa veertig jaar geleden aan de wieg van Lokerse Feesten. Ook dat is een statement om mee uit te pakken toch? De Jazzklub moest in 2014 verhuizen naar een andere locatie. Wie ooit in die locatie in de Gasstraat in Lokeren is geweest, weet dat dit een gezellige zaal was die al even iconisch kan genoemd worden als de club zelf. Het was een beetje afwachten hoe die nieuwe locatie de fans zou bevallen. Het voormalige atletieklokaal van AVLO is echter heel goed gelegen. Er is voldoende parkeerplaats en bij het binnenkomen van de intieme zaal en bar voel je jezelf ondergedompeld worden in een gezellige atmosfeer, die je prompt doet terugdenken aan de tijd van toen. Huidig voorzitter is Iwein van Malderen.  
Missie geslaagd zo blijkt nu, want men vertelde ons bovendien dat men dit jaar zeker niet hoeft te  klagen over de opkomst naar de concerten die daar plaats hebben gegrepen in 2018.

Jazz leeft!
Ook op deze zaterdagavond was het gezellige zaaltje goed volgelopen. Het gerstenat vloeide tierig, de trompet en sax klonken warm en gemoedelijk. En iedereen applaudisseerde met evenveel enthousiasme na weer eens een magische solo. Nergens valt er een speld tussen te krijgen als de blazers instrumenten samenwerken en een wolk over de zaal jagen, die aanvoelt als een warme gloed die je hart binnendringt. Waardoor prompt menig gevoelige snaar wordt geraakt. Echter beland je hierdoor niet in een tranendal, want de sfeer is gemoedelijk en de humor en kwinkslagen vliegen eveneens in het rond. Ondanks de gezegende leeftijd van de bandleden op dat podium, stralen ze trouwens nog steeds een jeugdige spontaniteit uit van jonge wolven in het vak. De soort jazz die ze brengen is de basis waarrond die muziekstijl is ontstaan, maar waaruit ook de moderne free jazz van heden den dage is ontsproten, net door die zin om te improviseren tot in het oneindige tentoon te spreiden.

Nog zo een opvallend gegeven, dat met verstomming slaat: pianist Guido Ros komt iets later aan, terwijl de band er toch al een paar songs heeft opzitten, gaat aan de bar achter een fris potje gerstenat. Hij slaat een babbeltje met mensen in het publiek en gaat met een kwinkslag achter zijn piano zitten om daar plots magie uit te toveren alsof hij al twee uur aan het spelen is. Dat alleen al getuigt van grote klasse. Een soort klasse dat elk van de leden van The N.O. Train Jazzband uitstraalt trouwens. Menige saxofoonsolo van Danny Verleyen of trompetgeschal van Jan De Coninck doen de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Bovendien blijkt daarbij het drumwerk van Koen Van Peteghem en de verdovende baslijnen van Arnold De Schepper een meerwaarde te zijn binnen het geheel. Om niet te spreken over de zwevende banjo klanken die Marcel Vermeir uit dat instrument tovert. De kers op de taart wordt geleverd door Lajos Van Peteghem die niet alleen een virtuoos is met zijn trombone, maar bovendien een klasse entertainer blijkt te zijn, en geregeld zijn warme jazzstem in de strijd gooit.

Laat echter één ding duidelijk zijn, ook al is elke inbreng apart  indrukwekkend te noemen, net door het feit dat elk van de heren dezelfde kant uitkijken en evenveel spelplezier aan de dag leggen ontstaat het soort magie dat ons terug doet keren naar de hoogdagen van de jazz. Heel, heel lang geleden. The N.O. Train Jazzband bewijst daardoor dat jazz, of toch de soort jazz van bijvoorbeeld de jaren '40, nog steeds springlevend is. De band bestaat trouwens uit topmuzikanten die niets meer moeten bewijzen, als je weet dat de band in zijn circa veertigjarige carrière op jazzfestivals van Dendermonde, Gent, Namur, Breda, Eindhoven, Tilburg, Enkhuizen, Dunkerque (F), Brecon en Llangollen (Wales), Dresden (ex-DDR) en Nürnberg (D) heeft gestaan. Maar ze mochten ook ons land vertegenwoordigen op Expo 98 in Lissabon (Portugal), op Expo 2000 in Hannover (D), Expo 2005 in Aichi (Japan) en in 2008 in Zaragoza (Spanje). Dan hoeven we daar toch geen tekeningetje bij te maken? En toch weigert de band een routineklus af te werken, maar doet ze net door die spontaniteit en het oneindige improviseren eerder een oorgasme ontstaan, waardoor we wegzweven naar verre jazz-oorden. En met een brede glimlach, een traan wegpinken van innerlijk genot. Bij elke sax, trompet of piano aanslag. Tot in het oneindige.

De toekomst van Lokerse Jazzklub
Dat Lokerse Jazzklub ook vooruit kijkt? Dat is een vaststaand feit. Bekijk even het programma voor 2019, en je stelt vast dat deze Jazzklub telkens heden, verleden en toekomst met elkaar verbindt.
INFO: http://www.lokersejazzklub.be/ en of de facebook pagina van De Lokerse Jazzklub: https://www.facebook.com/lokersejazzklub

Organisatie: Lokerse Jazzclub

Dirt-A-Gogo, de hardrockabillyband uit Amersfoort, speelde zopas zijn afscheidsshow in de Elpee in Deinze. De aankondiging van het opdoeken van de band kwam er enkele dagen voor de benefietshow voor de vrienden van Whiskeydick. Hopelijk gaat de band enkel even de koelkast in en pluggen ze binnen een jaar, of twee, opnieuw de gitaren in de versterkers.

Toen Dirt-A-Gogo zeven jaar geleden begon met hun bandje, kozen ze voor hardrockabilly: rockabilly met flink wat hardrock in de mix. Ongebruikelijk, maar het slaat aan bij een publiek van metalheads en rockabilly-fans. De voorbije zeven jaar veroverde deze Nederlandse band met veel zweten en zwoegen en enkele fraaie albums binnen- en buitenland. Vorige zomer stonden ze op Wacken Open Air. Een fraaie prestatie, maar ook één die de bandleden tot terugkijken, vooruitkijken en bezinning bracht. En daarom gaat de stekker er (even) uit.

Eén van de bevriende bands van Dirt-A-Gogo is het Amerikaanse Whiskeydick. Dat Texaanse duo speelt een akoestische mix van heavymetal en honky tonk-blues. Als Whiskeydick in Europa komt spelen, zijn die van Dirt-A-Gogo altijd wel in de buurt. Elpee is/was een vaste halte voor beide bands. Eén van de leden van Whiskeydick was onlangs wat op de sukkel en daarom zetten ze in de Elpee een Warmste Week/Maand op. Een benefietshow van Dirt-A-Gogo kan dan niet ontbreken en daarom stonden ze op zaterdag 29 december op het podium van de Elpee.

Dirt-A-Gogo zette een moddervette show neer in Deinze. Vooral zanger Youri en gitarist Marco hebben er een memorabele avond van gemaakt en gingen zelfs in op stripteaseverzoekjes van enkele vrouwelijke fans. Bassist John Watermeloen, doorgaans één van de smaakmakers in de shows, stond bij aanvang wat met een lang gezicht op het podium, of was hij helemaal gefocust op zijn staande bas? Naarmate de avond vordert, krijgt hij er alsnog schik in. Hij sleurt dan naar goede gewoonte zijn immense bas alle kanten op en zwaaide die  zelfs even boven z’n hoofd.
“Take You For A Ride” mocht de set in Deinze openen. En of ze het publiek getrakteerd hebben! Het publiek was meteen helemaal mee. Dirt-A-Gogo toonde nog één keer, vol passie en overgave, waar ze zo goed in zijn: stevige, snedige rockabilly, met behalve wat hardrock ook nog wat glampunk erbij. Na “Take You For A Ride” volgden nog  klassiekers als “Goddamned”, “Sick In The Head”, “Gasoline” en “Psycho Fuck”. Het publiek wachtte in de reguliere set tevergeefs op een Whiskeydick-nummer. De band had wel het plan om er een paar op verzoek te brengen, maar in het heetst van de strijd en met het afscheid van de band in zicht verschoof dat plan naar de achtergrond.  Wel kregen we nog vurige versies van “Drinker” en “You Gave Me Nothin”. De klassieke afsluiter, “Kickstart My Heart” van Mötley Crüe, werd gevolgd door nog één toegift: “Go Down”.

Als Dirt-A-Gogo opnieuw bij elkaar komt, zal een afspraak in de Elpee zeker en vast op het programma staan.

Organisatie: Elpee, Deinze

A hard, soft or no Brexit: de nabije toekomst zal het uitwijzen, maar wat de Zuid-Londense kerels van het fel gehypte Shame betreft verkeert hun land nu al in een verregaande staat van sociale ontbinding. Onder het motto ‘never waste a good crisis’ vonden ze er een gedroomde voedingsbodem om hun existentiële levensvragen in een trits melodieuze postpunk songs te persen. De samenbundeling daarvan, ‘Songs of Praise’, legde bij de release afgelopen januari de lat al meteen erg hoog in de categorie ‘Debuutalbum van het jaar’.

Afgelopen donderdagavond incluis heeft Shame dit jaar niet minder dan 162 live gigs op de teller staan. Geen wonder dus dat we in een uitverkochte ABBox een goed gerodeerde bende jonge honden aantroffen, perfect gegangmaakt door hun charismatische brulboei Charlie Steen. We zijn amper halfweg het met prikkeldraad gitaren doorweven openingsnummer “Dust on Trial”, en Steen rolt al als de nieuwe Messias van een verloren generatie over de moshende massa. Er volgen nog verschillende andere van dit soort intense kennismakingen met het publiek, dus de hippe bretellen die de frontman draagt blijken eerder pure noodzaak dan een weloverdachte modegril.
In minder dan een uur tijd raast Shame als een pletwals doorheen alle nummers uit ‘Songs of Praise’. In de huiskamer klinken die nog behoorlijk melodieus, maar onder de spotlights van een bezweet podium worden het manisch in het rond vliegende splinterbommetjes die genadeloos op hun doel afgaan. Muzikaal zet het Engelse vijftal daarbij geen nieuwe bakens uit: de rauwe punk uit de begindagen van The Clash en de überstrakke maatpakken rock van The Godfathers zijn daarvoor te prominent aanwezige referentiepunten.
En toch is Shame ontegensprekelijk een groep van nu die met tonnen branie op het podium staat en hun dagdagelijkse observaties in post-Brexit land in weinig cryptische teksten weet te vertalen. Het (overwegend) jonge publiek lustte er in Brussel wel pap van. Wanneer Steen in “Tasteless” een stevige uppercut uitdeelt aan de onverschillige politieke elite scandeert iedereen alert mee: “I like you better when you’re not around”.
Tijdens interviews zit Shame een beetje verveeld met hun imago van political band, want hun inspiratie reikt nu eenmaal veel verder dan dat. In hun meest radiovriendelijke single “One Rizla” worden sociale media en het bijhorende fake image building door de bril van een adolescent op de korrel genomen. Tijdens het zeldzame rustpuntje “Angie” suggereert Steen een relatie met een meisje dat later zelfmoord pleegt; dichter bij een Oasis anthem kwamen ze nooit eerder.
Ook de drie nieuwe nummers die in de AB het daglicht zagen verraden een zekere verbreding van het toekomstige Shame geluid. “Human, For A Minute” klonk vooralsnog wat te braafjes, maar “Cowboy Supreme” en vooral het lang uitgesponnen “Exhaler” lieten uitschijnen dat het tweede Shame album het muzikale avontuur niet zal schuwen.
Met de ultrakorte Stooges rip-off “Donk”, door Steen ingeleid als ‘the last song we’ll play this year’, haalde Shame afgepeigerd maar voldaan de finish van hun dolle rit op Belgische bodem. De pletwals mag even naar de garage voor een welverdiend groot onderhoud, maar de tabloids in hun thuisland weten het nu al: the unstoppable force named Shame will be back!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel