Left Lane Cruiser - Meteen een marathonset met de nieuwe drummer
Voor deze laatste editie van Stad Onderstroom, een festival dat sinds 2001 onze zomermaanden opvrolijkt met gratis culturele activiteiten, wist de 4AD nog een verleidelijke naam van internationale allure te strikken. Hoewel Left Lane Cruiser nog maar een jaar geleden dit podium in vuur en vlam zette, kwam er ook dit keer een pak volk opdagen. Wat nog maar eens bewijst dat men dit duo uit Fort Wayne, Indiana nooit genoeg gezien kan hebben, maar ook de openingsact had heel wat fans weten te mobiliseren.
Die opener werd aangekondigd als Me, Myself and I maar leek beter gekend als Dries One Man (Blues) Band. Die Dries staat dan weer voor Dries Laveyne, een jongeman uit Gistel die zijn hart duidelijk verpand heeft aan de blues en zich liet inspireren door onder meer Tiny Legs Tim.
Gewapend met een elementair drumstel, een nadrukkelijk aanwezige mondharmonica en een vettige gitaar zong hij met een rauwe, zelfverzekerde strot enkele iconische bluesnummers. Daarbij zocht hij voortdurend contact met het publiek en deed er werkelijk alles aan om de sfeer tot een kookpunt te brengen. Zo eindigde hij een nummer al staand op de basdrum. Opzwepende, door slide gitaar gedreven blues werd afgewisseld met pompende boogie waarbij een innige liefde voor Canned Heat leek door te schemeren. Minstens vier nummers stonden ook op het repertoire van die legendarische band uit Los Angeles: "On the road again", "Going up the country" (Bull Doze Blues van Henry Thomas uit 1929), "Let's work together" (Wilbert Harrison) en "Rollin' and Tumblin''" (het best gekend in de versie van Muddy Waters).
Het bleek bijzonder moeilijk om daarbij de heupen stil te houden en Dries kon zijn set dan ook niet toepasselijker afsluiten dan met "Shake your hips" van Slim Harpo.
Ik was al aangenaam verrast dat een prille dertiger zich aan dit soort rudimentaire blues waagde, maar wat hij bracht bleek zowaar een revelatie. Iets wat ook Freddie J IV van Left Lane Cruiser niet ontgaan was, want maar liefst vier keer sprak hij lovende woorden over hem uit.
Het was maar de vraag of Left Lane Cruiser me hetzelfde euforische gevoel kon bezorgen als tijdens hun passage vorig jaar, toen hun tour één lange triomftocht leek. Dat bleek de eerste twintig minuten alvast niet het geval te zijn. Daarvoor was ik te veel uit het lood geslagen door de onverwachte, onaangekondigde verschijning van een nieuwe drummer. Het jarenlange gesukkel met verschillende drummers leek in 2022 definitief voorbij toen Brenn Beck, drummer van het eerste uur, terug op het oude nest streek. Maar die heeft dus opnieuw moeten afhaken en daar zullen de moordende tourschema's van Left Lane Cruiser wellicht niet vreemd aan zijn.
Geen in een Appalachian ambiance gedrenkte "Wash it" als opener dus, met Brenn Beck op basdrum, wasbord en koebel. Die minimale stijl leek me ook niks voor deze nieuwkomer die wat nerveus leek en na ieder nummer wel iets moest bijstellen aan zijn, naar Left Lane Cruiser-normen, uitgebreide drumstel.
Rick Kinney -zo heet de man- is een succesrijk ondernemer en zakenman die tevens reeds meer dan 20 jaar de vellen roert bij Moser Woods, een instrumentale progrockband waarvan hij medeoprichter is. Een vreemde keuze, zo lijkt het, maar Kinney was de laatste jaren ook actief bij Pete Dio and The Old & Dirty en die Pete Dio is een ex-drummer van Left Lane Cruiser. Vandaar wellicht dat hij in beeld kwam bij Freddie J IV.
Bij gebrek aan wasbord werd er dan maar afgetrapt met "Wild about you baby" van Hound Dog Taylor, een nummer dat eerder ook al meermaals als opener diende en waarin Freddie meteen uitpakte met zijn verschroeiende slidegitaar.
Verrassend weinig covers dit keer, ik hoorde enkel nog het altijd even mooi klinkende "Mule plow line" van Jimbo Mathus.
Wel veel werk uit de laatste en uitstekende plaat ‘Bayport BBQ Blues’ maar ook de parels uit het verleden werden niet vergeten. Zo passeerden onder meer drie nummers uit hun nog steeds indrukwekkend klinkend debuut op Alive Records uit 2008 , ‘Bring yo' ass to the table’, de revue.
Aan de songkeuze kan het dus zeker niet gelegen hebben dat ik aanvankelijk het gevoel had dat er iets ontbrak. Ook de bezieling waarmee Freddie J IV -die zoals altijd het ene pintje na het andere achterover sloeg- kromgebogen op zijn stoel de snaren van zijn gitaar molesteerde, was als vanouds. Zelfs onder die vele lagen gruis valt trouwens op hoe zijn gitaarspel alsmaar subtieler wordt, zo bleek ook uit de twee nummers van de nieuwe single: "Broke down lines" en "Hit the stone".
Nee, ik had gewoon wat tijd nodig om me aan te passen aan de licht gewijzigde sound die de komst van een nieuwe drummer met zich meebracht. Eenmaal verzoend met de aanpak van Rick Kinney (meer power en explosiviteit dan bij Brenn Beck), leek de magie geleidelijk aan terug te keren. Toen ook de koebel plots weer zijn plaats kreeg viel alles terug in de vertrouwde plooi.
Het werd uiteindelijk een marathonset van maar liefst een uur en drie kwartier, glorieus afgesloten met twee stevige versies van de oude goudklompjes "Mr Johnson" en "Hillgrass Bluebilly".
Zelfs het zoveelste ontslag van een drummer kon Freddie J IV niet uit zijn evenwicht brengen en Left Lane Cruiser lijkt dan ook verre van uitgeteld. Meer nog: als de nieuwe single een voorbode is dan gloort er nog heel wat fraais aan de horizon.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Ray Collins' Hot Club + Thee Andrew Surfers - Great Gigs in The Park 2025 - Swingende slotavond
Ray Collins' Hot Club
Na drie zonnige weken, met temperaturen rond de dertig graden, was het op de slotdag van Great Gigs in The Park iets minder warm. Echter zouden de afsluiters van dit bijzonder fijne event, ervoor zorgen dat de temperatuur tot een kookpunt steeg. Ray Collins' Hot Club (****) deed dit op een swingende, opwindende wijze. Echter was het naderhand het voorprogramma Thee Andrew Surfers (*****) die met hun geestige set het meest tot de verbeelding sprak …
In strak pak, om een uur of half tien, zet Ray Collins' Hot Club zijn set spannend in. We kregen sax- en trompetgeschal, een aanstekelijke sound en vocals die doen terugdenken aan de hoogdagen van de swing. Meteen waren de mensen aan het dansen, al dan niet met hun partner. Het was leuk ontspannend avondje gratis genieten, en ondanks het iets mindere zonnige weer, was er nogal wat volk komen opdagen.
Ray Collins' Hot Club zorgt voor sfeer en ambiance ; er is geen setlist, geen script. De Duitse band ademt de sfeer van de jaren veertig en staat garant voor een authentieke, directe, speelse concertervaring. Het orkest concerteerde al overal ter wereld (New York, Las Vegas, Parijs, Londen, …) en met die ervaring spelen ze een uitgekiende set op GGITP.
Gemoedelijk een aanstekelijke jamsessie met een spraakzame frontman die zich profileert als een groots entertainer en een band die op speelse wijze zijn publiek aftast en bespeelt om er een swingend feestje van te maken. Het publiek had er zin in.
Kortom, swing en dynamiek. Een feestelijke avond zondermeer.
Eerder had het trio Thee Andrew Surfers de lont aan het vuur gestoken. Ze konden moeiteloos concurreren met hun swingende Duitse vrienden. Het trio bestaat uit doorwinterde muzikanten. Jens De Waele en C° spelen ook bij het Gentse Fifty Foot Combo. We kregen een portie doorleefde, vurige en vunzige mix van garage, surf en moddervette rock. Het publiek ging voor wat het instrumentale trio bood.
Eerst waren ze te zien in de Kiosk , dan bij het publiek … de drummer plaatste zijn drumstel, tot jolijt van de omstaanders, tussen het publiek in. De beide gitaristen gingen mee en het trio zorgde voor een wervelende set tussen de fans.
Wat een energie hier waarbij het publiek zo dicht mogelijk bij het trio aan kroop en hen zelfs van drank voorzag.
Een feestelijke stemming en een opzwepend, wervelend rock feestje.
Dit was een avond van twee bijzondere leuke, swingende acts.
Kortom , een schitterende closing final!
Pics homepage @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Sheila E - Great Gigs in The Park 2025 – Een innemend, groovy funky feestje in een pittoresk kader
Hoeft Sheila E (***1/2) nog voorgesteld te worden? Ze werd vooral bekend door haar connectie met Prince, met wie ze op en naast het podium een bijzondere relatie onderhield. Het is Prince die haar de naam Sheila E. gaf en ook een relatie met haar had. In 1987 vroeg hij haar zelfs tijdens een concert ten huwelijk, ze zegt ja maar tot een bruiloft kwam het echter nooit. Die samenwerking heeft haar geen windeieren gelegd, want ondertussen wordt ze geprezen als één van de grootste percussionisten ter wereld.
Naast Prince heeft ze met nog veel artiesten gespeeld, maar ook solo bracht ze enkele parels van platen uit.
In een uitverkochte Great Gigs In The Park werd haar optreden een innemend, aanstekelijk funky feestje in een pittoresk kader.
Goed zondermeer het optreden maar niet echt verrassend …
Het begon nochtans uitstekend met een opwindend "Come Together", de handjes in de lucht, de sfeer zat meteen goed. Sheila E en haar band hadden er duidelijk zin in en zetten alles op alles in de beginfase. Funksoulpop, die de dansspieren prikkelt. Sheila onderhoudt een nauw contact met haar publiek. Ze zoekt de fans persoonlijk op, zelfs tot aan de PA, met gitaar omgord en met haar indringende soulvolle stem, weet ze het publiek in te palmen.
Toegegeven, haar vocals waren niet steeds even sterk, maar harten breken deed ze nog altijd. En de band is goed op haar afgestemd.
"The Belle of St. Mark" en "17 days" zorgden voor een wervelend dansfeestje. Ook de uit de nieuwste plaat afkomstige "Bailar" kon op bijval rekenen.
Emoties borrelden op en de intimiteit stijgt als Sheila vraag om de onbekende naast ons te omarmen, het publiek ging er wel gretig op in. Een magisch moment van samenhorigheid.
Maar in deze tijden merk je wel hoe mensen het moeilijk vinden om een compleet onbekend persoon 'aan te spreken', zelfs op dit moment waar gelijkgezinden aanwezig zijn. Het was een sterke prestatie van Sheila, die in haar opzet slaagde.
De soul kwam nog meer boven in de ingetogen momenten. We kregen een verbluffende solo, naar het einde van de set; op haar percussie bewees Sheila E wat voor een drum talent ze wel is. 'The Queen of Percussion' is een terechte titel. Op diezelfde solo vervoegde een tweede drummer haar. Sjiek.
Sheila E is een charismatisch performer op percussie en met haar soulvolle stem. Ze is een klasse entertainer, en ze is omringd van een goed geoliede band. Soul, r&b, funk en afro zijn belangvolle elementen. We ervaarden een overwegend gezapig sfeertje. Naar het einde toe twinkelde en sprankelde het meer met funky tunes door "The Glamourous Life".
Sheila E raakte en zorgde voor een aanstekelijk, wervelende dansfeestje. Een innemende groove in dit pittoresk kader.
Pics homepage @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Kassi Valazza - Unieke singer-songwriter houdt De Zwerver in haar greep
Ondanks het warme weer dat eerder uitnodigde om op een terrasje te blijven plakken, was er toch behoorlijk wat volk komen opdagen voor een van de nieuwe fenomenen aan het singer-songwriterfirmament, Kassi Valazza.
Maar eerst kregen we met Thomas Decock & Artan Buleshkaj een niet meteen voor de hand liggend voorprogramma gepresenteerd. Oostendenaar Thomas Decock leerde ik kennen als gitarist bij zijn stadsgenoot, singer-songwriter Nir Shemmer maar in wezen is hij vooral een jazzmuzikant. Met zijn eigen band deinst hij niet terug voor innovatieve projecten zoals zijn recenste plaat, ‘Erudite’, waarop hij literatuur en jazzfusion verweeft.
Op een jamsessie ontmoette hij de Gentse Kosovaar Artan Buleshkaj. Het klikte meteen tussen die twee, in die mate zelfs dat het leidde tot een gezamenlijke plaat, ‘Plain songs’, die ze nu kwamen voorstellen.
De twee heren brachten fijngevoelige, volledig instrumentale interpretaties van zowel jazz-, folk- als countrysongs die toch telkens een jazzy ondertoon hadden. Beiden speelden op verschillende gitaren, zonder effecten. Hun virtuositeit was onmiskenbaar maar werd nooit in de etalage gezet. Hier geen halsbrekend snarengepluk of duizelingwekkende notenreeksen maar minutieus geboetseerde klanktapijten.
De set werd geopend met twee jazznummers, Plain song" van John Scofield (titeltrack van hun plaat) en "Prairie avenue cowboy" van Paul Motion gevolgd door "Freight train", een stokoude folksong van Elisabeth Cotten, en wellicht het bekendste nummer uit de set.
Er was nog meer folk met Doc Watson's "Deep river blues" maar er was ook ruimte voor een eerder verrassende keuze: "Shotgun down the avalanche" van Shawn Colvin die Thomas Decock omschreef als een countryzangeres al zou ik haar zelf eerder in het folk- en popgenre situeren. Wat trouwens niet wegneemt dat dit misschien wel het meest beklijvende moment uit hun optreden was.
Ze sloten af met een andere grote dame: Joni Mitchell ("Marcie"). Mooi maar toch wat lastig. Dit was niet meteen muziek om op te headbangen, eerder iets om achterover geleund in de zetel te savoureren, bij voorkeur met een goed glas binnen handbereik.
Kassi Valazza groeide op in Arizona en begon al op haar tiende met het schrijven van songs. Toch zou het duren tot ze als volwassene verhuisde naar Portland, Oregon vooraleer ze echt de gitaar ter hand nam. Daar ontmoette ze enkele gelijkgestemde zielen die haar op weg hielpen.
Terwijl haar debuutplaat ‘Dear dead days’ (2019) nog geruisloos aan me voorbij ging werd ik door haar tweede, ‘Kassi Valazza knows nothing’ uit 2023, compleet overrompeld. Dit was de beste singer-songwriterplaat die ik in jaren had gehoord.
En soms lacht het leven me toe want de schepper van dit pareltje werd dan ook nog eens aangekondigd in een van mijn favoriete clubs.
Intussen is Valazza naar New Orleans verhuisd, terwijl ze eigenlijk eerst naar Nashville wou en heeft ze een derde plaat uit. ‘From Newman Street’ werd half in Portland en half in New Orleans opgenomen en is toch wat minder indringend dan haar vorige. Daardoor bekroop me even de vrees dat haar momentum wel eens voorbij zou kunnen zijn, maar dat bleek geenszins het geval.
Kassi Valazza mag dan al naar New Orleans zijn verhuisd, ze tourt nog steeds met haar band uit Portland, een stel uitgelezen muzikanten. Op bas zagen we Lewi Longmire, niet minder dan een begrip in Portland. Deze multi-instrumentalist werkte samen met talloze artiesten en was of is actief in tientallen groepen waaronder Jenny Don't and The Spurs ten tijde van hun eerste plaat. Ook de subtiele drummer Ned Folkerth, die tijdens de stillere momenten met allerlei belletjes in de weer was, is geen onbekende: hij maakt deel uit van Pinetop Seven van wie ik toch ook een plaat op het schap heb liggen. Ten slotte was er nog gitarist Adam Witkowski die het met wat minder referenties moet stellen maar daarom niet minder aanwezig was.
Kassi Valazza opende haar set net zoals op haar laatste plaat met "Better highways" en "Birds fly". Twee bijzonder sterke songs die me meteen meesleurden in het betoverende universum van deze bijzondere zangeres. Haar ronduit indrukwekkende stem deed in de verte soms denken aan Karen Dalton terwijl haar frasering een enkele keer Joni Mitchell in gedachten riep maar bovenal klonk ze volstrekt uniek.
Erg spraakzaam was ze niet. Tijdens de eerste twintig minuten zei ze behalve een richtlijn voor de soundman eigenlijk helemaal niets. Nadat ze plots een genante anekdote met ons deelde, ontdooide ze zichtbaar en begon ze wat vrijer te praten. Uiteraard stond de muziek op de eerste plaats en die mocht er zijn: stuk voor stuk prachtige songs met wortels in de country en de folk en voorzien van een mespuntje psychedelica.
Alle nummers kwamen uit haar laatste twee platen behalve "Johnny Dear" dat op haar debuut, dat ik trouwens dringend eens moet beluisteren, te vinden is.
Een van de hoogtepunten en mijn persoonlijke favoriet was "Watching planes go by" dat zomaar op ‘Jingle Jangle Morning: The 1960's U.S. Folk-Rock Explosion’, een verzamelbox waar ik de laatste tijd veel naar geluisterd heb, had kunnen staan.
Maar ook de andere nummers deden denken aan die glorieperiode voor singer-songwriters en folkartiesten. Met "From Newman Street", een ode aan haar oude appartement in Portland, sloot ze haar set solo en in schoonheid af.
Waarna een grappig moment volgde. De groep stond voor een gesloten deur en geraakte niet weg zodat er automatisch een bis volgde. Gelukkig maar want die bis was er eentje om in te kaderen: de traditional "Matty Groves" in de sublieme versie van Fairport Convention waarin Kassi Valazza zich beslist kon meten met Sandy Denny, met wie ze trouwens wel eens vergeleken wordt. Het nummer bleek verrassend genoeg niet erg gekend door het publiek dat al begon te applaudisseren nét voor de instrumentale appendix werd ingezet. Schitterend slotakkoord van een schitterend optreden!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Jean-Michel Jarre – Dank U Sire in dit indrukwekkend elektronisch decor
Een zinderende (hete) samenvatting van 53 jaar carrière. Eigenlijk was dé elektronische muziekpaus niet van plan dit jaar op te treden, maar locaties als Pompey, Venetië, Pula en dit zeer mooie Paleizenplein werden hem voorgesteld en zoiets mag je niet weigeren. En dat vinden wij ook. Na Neil Young op maandag komt ook Jean-Michel Jarre ‘zijn ding’ doen in dit indrukwekkend decor. Danku Sire.
“Vanaf het begin van mijn carrière wilde ik breken met de standaard van traditionele concertzalen”, lazen we . Evenementen doet hij liefst op Place de la Concorde met niet minder dan 1 miljoen toeschouwers, (geboortestad) Lyon, de voet van het Atomium, de voet van de Piramides van Caïro, de Acropolis in Athene en de slotceremonie van de Paralympische Spelen, waarmee hij het Stade de France in vuur en vlam zette, letterlijk en figuurlijk.
De deuren van dit bijzondere plein openden om 19h, we hebben een 350 meter lang plein bij 70 meter. Enig minpuntje: het podium staat aan de hoogste kant waardoor de achterste rijen weinig tot heel weinig zien. Had het podium aan de laagste kant gestaan dan hadden we een Torhout-gevoel van weleer met optimaal zicht. Dan denk ik zo, daar hoeft men toch geen ingenieur voor te zijn…
Opwarmen doen we met de Belgische DJ’s Antilope, Calumny en de zinderende zon.
Tegen 22 uur begint het aftellen van 10 naar 0 maar op 3 staat de Paul Jambers van de elektronische muziek al achter zijn instrumenten. Jean-Michel Jarre. Hij zal dit later zijn keuken heten. “Les Chants Magnétiques” …
‘Je vous salu et je salue la royal et la nature’ zegt meneer Jarre. Het moet de eerste keer zijn in het Frans op deze tour want hij komt van Scandinavië, over Estland, Hongarije en Kroatië.
“Epica - Oxygene” weerklinkt en wordt gevolgd door “Oximore” waarin we o.a. werken van Margritte zien passeren. Hij is een echte kunstliefhebber, zal hij nog vertellen. Met een heel speciaal soort instrument, een triangelachtige, eindigt hij dit nummer.
Met een nieuwe bril met camera op nodigt de Meester ons nu uit in zijn keuken bij “Oxigène part 2”. De nacht valt en dan komt Dracula vindt hij.
We krijgen nog mee dat elektronische muziek iets is van hier, van Europa en dat dat geen jazz, geen rock, geen pop is en dus niks te maken heeft met USA. Wij weten dat deze muziek in België, Duitsland, Italië en Frankrijk natuurlijk diepe wortels heeft.
Zijn voorprogramma’s Antilope en Calumny worden bedankt en het volgende “Arpegiateur” wordt aan hen opgedragen. Wat een eer.
Ondertussen staan al 2 vensters open aan het paleis, wat zullen die vanavond muggen hebben binnen gehad met dit weer en die lichtshow … waarvan vele lichtjes binnenschijnen.
“Vergeet niet te drinken zoals ik”, horen we van meneer Jarre. 'Op het einde, daar achteraan, ik zie jullie, jullie mij ook? Harder, oh ja danku, ik hoor jullie ook.' Jean-Michel Jarre is geen leeuwentemmer maar zijn glinsterende glimlach (misschien ook wel ogen) en warme woorden doen veel. Die man kan toch niet al 76 worden in augustus? Maar dan zag ik filmpjes waarop hij lustig aan het roeien is in zijn fitness, uren voor zijn optreden.
“Zoolookologie” volgt en de duisternis valt met echt vuurwerk plots, de rondzwevende drone wordt bang en snelt snel weg naar achteren.
Nu begint het een beetje raar te worden “Équinoxe 7” volgt met de woorden ‘Merci Bruxelles’ en dan direct “Zero Gravity”, “The Architect” en “Exit”.
Het prachtige “Révolution Industrielle 2” weerklinkt nu. Ik moet toegeven dat de namen van de songs soms ingewikkeld zijn omdat vele nummers verschillende cijfers hebben. Deze zin is zelfs ingewikkeld. Shazam heb ik eens geraadpleegd en ja hoor elk nummer is direct herkenbaar. Dit wil zeggen dat de Meester eigenlijk zijn eigen nummers aan het mixen is.
Het is een spectaculaire mooie lichtshow en hij heeft in zijn carrière prachtige creaties gemaakt.
De bevallige dame naast mij vraagt zich af wanneer het eigenlijk losbarst?
Dan vraagt hij of we ons goed voelen en of we de grenzen van het creatieve willen wegduwen? “Robots don’t cry” … so far (voegt hij er aan toe). En nog maar eens ‘Merci Bruxelles’ weerklinkt.
Hoogste tijd nu voor “Herbalizer” en “Oxygène (part 19)”, wat dus eigenlijk een sample is van zichzelf “oxygène (part 4)”. Nu volgen nog “Équinoxe 4”, een bedanking en het originele “Oxygène 4” en alweer helpt Shazam me voor het juiste cijfer. “Epica” komt en dan is het weer even gedaan en valt het weer stil. Het is een ‘Stop & Play’-spel en dat is jammer want zo wordt het een beetje een Tomorrowland voor gepensioneerden.
“Stardust” klinkt nog, een korte ‘Salut, cava? Merci’
‘We gaan eens tonen hoe een dinsdag in Brussel is’ zegt Jean-Michel en ‘Willen we ons nog amuseren of gaan we liever naar huis?’ We krijgen “Quatrième rendez-vous” en “Les Chants Magnétiques 2”.En die 2 samen zijn dan ook zijn signatuur.
£
De leukste deuntjes hoorden we op het laatst en na elkaar en die gaan nog dagen in ons hoofd hangen. Hij bedankt ons en zijn team nog iets voor middernacht. Dankuwel Sire!
Wij stappen opgewekt en meer dan voldaan het plein af . Een fijn optreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7816-jean-michel-jarre-01-07-2025?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Amyl And The Sniffers - Bijzonder Gevaarlijk: Hoogst ontvlambare punkrock bij een hittegolf
Big Noter bleek een gloednieuwe band te zijn die in l’Aéronef pas aan zijn vierde optreden toe was, en het allereerste op Europese bodem. Eigenlijk is dit het nieuwe rock-project van de rapper Briggs, een ferm uit de kluiten gewassen en hevig getatoëerde Australiër met aboriginal roots.
Die had na al dat rappen de ingeving gekregen om een soort rap-metal band op te richten. Niet te bijster origineel als je ’t ons vraagt, want ene Ice-T had het hem meer dan 30 jaar geleden al eens voorgedaan met Body Count. En dat is ook precies waar we deze band vanavond mochten situeren, rap-metal op zijn Body Counts met wel een zeer vette knipoog naar Rage Against The Machine. Dat laatste vooral omwille van een gitarist die al zijn kunstjes schaamteloos uit de grote trukendoos van Tom Morello had gegraaid. Maar het moet gezegd, hier stond een stevige en hechte band te spelen, die gasten meenden het en het was er niet aan te merken dat ze nog maar voor de vierde keer samen op een podium stonden. Hun rap-metal werd trouwens bijzonder goed gesmaakt door het publiek dat naarmate de set vorderde alsmaar enthousiaster werd.
We hebben dit allemaal al eerder gehoord en gezien, maar in tijden waarin rap-metal en nu-metal aan een soort revival toe zijn kan het misschien wel iets worden voor Big Noter. Check ook even “Identity”, voorlopig de enige song die op de streaming platformen te vinden is, een vette track.
Met het derde full album ‘Cartoon Darkness’ zijn Amyl and The Sniffers gegroeid tot een groep die grotere zalen en festivals onveilig maakt met straight forward punk-rock. Eind vorig jaar stonden ze nog in een uitverkochte en kolkende AB, dit wilde feestje is nog altijd integraal te bewonderen op AB TV of YouTube.
De rauwheid van de begindagen is onaangeroerd gebleven, de groep is er gewoon steeds bekender, beruchter en succesvoller op geworden. En dat is voor een groot deel te danken aan de wilde frontdame Amy Taylor, een volbloed entertainster met tonnen flair, sex-appeal, charisma én onuitputtelijke energie. In een strak s-m pakje gehesen zag ze er met haar wulpse blonde haren en bloedrode lipstift een beetje uit als een sexpop, eentje die door de ganse zaal geadoreerd werd.
Het publiek at al van bij de eerste seconden uit haar hand, Taylor snelde als een dolgedraaid veulen heen en weer over het podium, de band raasde ondertussen met een rotvaart doorheen een stel van adrenaline doordrenkte in-your-face punkrock songs. Hevige uppercuts als “Don’t Need A Cunt Like You To Love Me”, “Doing In Me Head”, “I Got You” en “Do It Do I” wisselden af met riffmonstertjes die intussen al tot heuse klassiekers zijn uitgegroeid zoals “Starfire 500”, “Security”, “Guided By Angels”, “Hertz”, “Jerkin’”, “You Not Should Be Doing That” en “Some Mutts Can’t Be Muzzled”.
De zeldzame rustpuntjes van hun platen waren hier nergens te bespeuren, zelfs “Big Dreams”, een op plaat welgekomen halve ballad, werd als eerste bis door een losgeslagen punkmolen gedraaid. Daarop volgde nog een uitzinnig “GFY” als finale klap, nog iets sneller, harder en luider dan al hetgeen eraan voorafging.
We gaan het blijven herhalen, de beste punkrock komt dezer dagen uit het verre Australië, met deze uitgelaten bende als voortrekkers. Amyl & The Sniffers staan voor de rest van de zomer en het najaar op zowat alle belangrijke festivals op de planeet, en dat is volkomen terecht. Ook Rock Werchter moet eraan geloven, daar zullen Amy en haar gevolg fungeren als een welgekomen muilpeer zijn op het bakkes van al die tieneridolen, r&b zangeresjes, kindsterretjes en halfbakken popartiesten.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7874-amyl-and-the-sniffers-30-06-2025?Itemid=0
Organisatie: Aéronef, Lille
High Hi - Great Gigs in The Park 2025 – De stap van veelbelovende band naar de Grote Doorbraak
In de laatste rechte lijn biedt de organisatie van Great Gigs in The Park ook een podium voor bands die groeien en kunnen doorbreken. Neem nu High Hi (*****) die ons in 2022 op de Lokerse Feesten doorheen schudde in de Club om de avond af te sluiten. "De samenzang tussen drummer Dieter 'Didi' Beerten en gitariste Anne-Sophie Ooghe, en hoe ze elkaar aanvullen was gewoon magistraal. Ook de snedige riffs van Koen Weverbergh waren de moeite. High Hi is, net als ILA, een band die z'n songmateriaal in de set mooi weet op te bouwen en die verschroeiend kan uithalen. Die variërende aanpak siert en overtuigt. Te koesteren , deze beloftevolle band." , schreven we toen.
Ondertussen is er heel wat water door de Durme gevloeid. In het gezellige park van De Casino zagen we een band die niet alleen is gegroeid in aantal bandleden, maar de stap heeft gezet van veelbelovende band naar de Grote Doorbraak!
Er was op deze zondag niet zoveel volk komen opdagen, maar vanavond was het terug de moeite. Wat High Hi deed, is niet alleen van muzikaal en vocaal hoogstaand niveau, ook in entertainmentgehalte overtuigden ze. In die context zijn de twee meest spraakzame muzikanten wellicht Anne-Sophie en drummer Dieter.
Ze geven hun instrumenten voldoende ruimte, we zien vooral een sterk geoliede band, goed op elkaar ingespeeld. De twee extra bandleden zijn een enorme meerwaarde.
De grappige bindteksten en hun verbluffende spel tillen de dromerige sound naar een hoger niveau en spreekt de dansspieren aan. Het toont hoe High Hi is gegroeid intussen.
In de try-out dan worden veel nieuwe nummers voorgesteld. Het opwindende karakter in hun sound onderstreept dat ze nogal wat in hun mars hebben.
De ietwat oudere songs kregen ook een plaats in hun korte set van een uur. In een intiemer moment gaat Anne Sophie haar publiek persoonlijk opzoeken.
High Hi klinkt zelfverzekerd. In de bis worden de registers nog eens opengetrokken. Het eindigt in een muzikale wervelstorm van dromerige, groovy, snedige soundscapes.
High Hi is klaar voor het grotere werk en podia. Op Great Gigs In The Park verbaasden en overtuigden ze ons met een dromerige , broeierige, opzwepende mooie set, die wat melancholie en weemoed omfloerst. Uitbundig , opwindend als integer, intiem.
Ciska Ciska (****) is het project rond singer-songwriter Ciska Dhaenens en wordt aanzien als ‘één van de hypes van 2025’. De single “Biotope” klinkt mooi. In Sint-Niklaas stonden ze met twee op het podium. "Maak je klaar voor een lach en een traan, want deze vrouw laat niemand onberoerd.", lezen we. Ciska Ciska bewandelt die dunne lijn tussen humor en bittere, uitbundig als intiem. We duimen op een beloftevolle toekomst.
Pics homepag @Tim Vermoens
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Fischer-Z - Great Gigs in The Park 2025 - Eigenzinnige set vol verrassingen
Ze worden in één adem genoemd met bands als Depeche Mode en The Cure. Het klinkt weliswaar muzikaal anders, deze Fischer-Z (****), een band die in de smaak viel bij de doorsnee new wave en punk liefhebbers. Hun album 'Red Skies Over Paradise' (1981) is tot nog steeds een klassieker die generaties verbindt.
Van de originele bezetting schiet enkel nog boegbeeld John Watts over, maar de man laat zich steeds omringen door gelijkgestemden. Meer nog, Fischer-Z isnu, onder de vleugels van papa John Watts, gewoonweg een nieuwe band geworden.
Voor zijn nieuwste album 'Triptych' verzamelde hij vrienden en familie (o.m. zijn dochter zingt mee en zijn schoonzoon levert het nodige drumwerk). Op Great Gigs In The Park kregen we geen nostalgietrip of een jukebox concert, maar een eigenzinnige weergave van het werk van Fischer-Z, met enkele spannende, verrassende wendingen. Mooi alternatief creatief dus!
Er werd duchtig gegrasduind in de klassiekers als de nieuwe songs, die allen even doorleefd, energiek werden gespeeld. Een goedlachse John Watts heeft op zijn 70ste duidelijk een nieuwe adem gevonden, en dartelt als een jong veulen op het podium. Hij balanceert tussen nostalgie, poëzie en een maatschappijkritische blik. Want ja, in zijn bindteksten spuwt John Watts vaak zijn frustratie uit, hij krijgt er alvast de handen op elkaar.
Uiteraard mochten songs als “So Long”, “Red Skies over Paradise” of “The worker” niet ontbreken.Wat een response op deze nummers. Ook de nieuwe songs als “A Plea” gingen erin als zoete broodjes. Net als van het solo werk van John Watts, o.m. het prachtige “Angel of Gardenia” en “Head On”. Avontuurlijk spannend voor de fans als voor de band eigenlijk.
“A Hundred Wised up Monkeys” is er een volgend voorbeeld van.
Iedereen genoot van deze veelzijdige backcatalogue. De avond was compleet uitverkocht. Verschillende nummers werden verrijkt door een jonge zangeres. Haar heldere, levendige stem contrasteerde prachtig met de korrelige van Watts en voegde er dus een frisse laag aan toe.
Zijn muzikanten speelden gretig enthousiast, een soort verjongingskuur als het ware, waarmee Fischer-Z nog tientallen jaren kan doorgaan. De Fischer-Z klassieker “Marliese” sloot hun set met brio af.
Wellicht bleven de fans om enkel de hits van weleer te horen wat op hun honger, maar de brede veelzijdigheid van het oeuvre sierde en tekende de eigenzinnigheid vol verrassingen. Mooi.
Setlist: Wax Dolls - A Plea - Man in Someone Else's Skin (John Watts song) - When Love Goes Wrong - So Long - The Worker - The Wonder - Red Skies Over Paradise - A Hundred Wised Up Monkeys - Berlin - Angel of Gardenia (John Watts song) - Damascus Disco - I Smelt Roses (In the Underground) (John Watts song) - One Voice (John Watts song) - Head On (John Watts song)
Encore: Further From Love - Marliese
De jonge, veelbelovende band Salvia (****) overtuigde ons evenzeer. De formatie rond de piepjonge Nicole Selivan speelde een dromerige, zwoele, groovy set. In hun sound horen we ook wat new wave van vroeger.
Trouwens, hun singles werden hier alvast sterk ontvangen, lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97420-time-single https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98637-you-and-me-single
‘Op het kruispunt tussen Bjork en Sylvie Kreusch' …
Live kunnen we dit beamen. De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding.
Salvia is een band in volle groei en wist het publiek van de 80s aan te spreken. In het oog houden dus!
Pics homepag @Rivertown Photography
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Asermoietuitkomt + De Stoeptegels – Nederlandstalige punk en hardcore om van te genieten
Asermoietuitkomt
Fans van Nederlandstalige punk en hardcore konden vorige zaterdag naar Eernegem voor een dubbelconcert van De Stoeptegels uit het Nederlandse Eindhoven en Asermoietuitkomt uit Heist-op-den-Berg. Twee bands die elkaar kennen en respecteren, ondanks de leeftijdsverschillen.
Toen Asermoietuitkomt in 1987 voor het eerst optrad, waren die van de Stoeptegels nog niet geboren. Voor Asermoietuitkomt begint het wat te lopen in Nederland en De Stoeptegels krijgen stilaan voet aan de grond in Vlaanderen.
De opkomst kon beter, veel beter zelfs. Waar lag het aan? Te warm? Het einde van het schooljaar dat moest gevierd worden? Of misschien was het dat The Dirty Scums (de lokale referentie inzake Nederlandstalige punk) op een flinke boogscheut een thuismatch speelden?
Belangrijker evenwel: beide bands lieten dat in de B52 allemaal niet aan hun hart komen. Alsof dat nog niet genoeg was, bleek de voorziene geluidsman opgenomen in het ziekenhuis. Ondanks zijn afwezigheid zat het geluid de hele avond gewoon goed.
De Stoeptegels zijn een relatief jonge band die hun uptempo punk afkruiden met elementen uit de metal. Ze wilden graag de avond openen hoewel dat eigenlijk andersom voorzien was. De setlist leest zanger Bas af van zijn mobieltje dat op de podiumvloer ligt. De papieren setlist is dus voorbijgestreefd, net op het moment dat die voor de fans steeds vaker de gratis trofee geworden is die ze mee naar huis willen nemen. Een klein beetje zonde maar er komt altijd een punt waarop je oude tradities moet achterlaten. Benieuwd overigens hoe lang dat mobieltje zal overleven als er eens een schoen of microstatief op landt.
De Stoeptegels houden wel van een feestje en in de B52 brengen ze een leuke selectie uit hun albums ‘Liedjes Voor Het Slapengaan’ en ‘De Titelloze Tweede’ (een albumtitel met meer dan een knipoog naar ‘De Titelloze Eerste’ van hun landgenoten De Dood). Er is ook al een derde album zo goed als klaar. Daarvan krijgt het Belgische publiek al een voorsmaakje met “Nein, Nein Nicht Tun” (ik vermoed dat dat (een stuk) in het Duits was) en “Te Groot Is Ook Niet Mooi” (een nummer over zelfoverschatting?). De band heeft overigens een flinke grabbelton met ideetjes voor nieuwe nummers die dan vaak pas in de studio uitgewerkt worden tot een volledige track. Op de stoep van de B52 wordt het idee geboren voor een nummer over Poolse bouwvakkers, waarbij alleen al de Google Translate van de werktitel voor hilariteit zorgt en er meteen al wilde plannen gesmeed worden voor een Poolse tournee. Als die song een album haalt, zal de album-teller al minstens op 4 staan.
De Stoeptegels staan op het podium in het plunje van wegenwerkers en dat extra laagje textiel van hun veiligheidshesjes helpt natuurlijk niet in de zo al bloedhete B52. Wel goed dat ze ondanks alles vasthouden aan dat concept, zelfs voor weinig publiek. Bas praat de set netjes aan elkaar en de band speelt retestrak. Hoogtepunten van de Stoeptegels-set? Zo zijn er wel wat. De grafgrunt in “Tex-Mex Grindpunk Massacre”, “Pablo’s IJscobar”, het superagressieve “Tand Door Je Lip”, het opmerkelijke “AltF4” (met een mix van soundsystem-reggae en grindcore), “Hoofdluizen Piemelkaas” (op de tonen van het kinderliedje “Hoofd Schouders, Knie en Teen”?) en “Cowboys From Helmond”. De Stoeptegels zijn een prima live-band, bewijzen ze nogmaals in de B52.
Asermoietuitkomt houdt ook wel van een grapje. In de Stoeptegels-set zat er tussen elke track wel een opmerking over de hitte in het zaaltje. Na amper twee nummers in de Asermoietuitkomt-set moet zanger Ronny al een badhanddoek inzetten om het zweet op zijn kale knikker te drogen, met de plagerige opmerking “Warm? Ik vind dat die Stoeptegels overdrijven”. Deze Belgische band met grappige teksten in het Nederlands bestaat sinds 1987 en maakte rond 2020 zijn comeback na een lange pauze. Sindsdien zijn er drie full albums uit die de basis vormen voor de set in de B52: ‘Welle Zen terug’, ‘Onkruid Vergaat Niet’ en ‘Miauw’. Van de democassette uit de begindagen haalde geen enkel nummer de set. Die set had er (volgens de papieren (!) setlist) een van 20 nummers kunnen zijn, maar Ronny slaat er een paar over, uit ademnood van het publiek en hemzelf.
De communicatie met het publiek verloopt niet altijd vlot. Heist-op-den-Berg blijkt toch op een ander continent te liggen dan Eernegem. Een West-Vlaamse fan komt naar het podium voor een verzoeknummer en bijna wordt een tolk opgetrommeld als plots duidelijk wordt dat het gaat over “Boerderie”, van Belgian Asociality. De vergelijking tussen Asermoietuitkomt en Belgian Asociality ligt voor de hand. Het zijn zo goed als generatie-, genre- en streekgenoten en ze hebben beiden grappige teksten in het Nederlands. Ronny trakteert de fan gewillig op een paar strofes van de song, maar het hele nummer kent hij niet zomaar uit het hoofd.
Hoogtepunten waren er ook bij Asermoietuitkomt genoeg: “Liegeneer”, “Onkruid”, “De Poes” en “Duisternis” (zonder de backing vocals van Jeroen van Fleddy Melculy). De avond werd in stijl afgesloten met het laatste nummer van het voorlopig laatste album (‘Miauw’): “Laat Mij Nu Gerust”, met het door de ‘hele’ zaal meegebrulde refrein: Laat mij nu gerust, Ik drink Karmelieten, Ik probeer gewoon van mijn leven te genieten. Daarmee is het laatste restje zuurstof in de B52 opgebruikt en sleept iedereen zich via de merch naar de uitgang.
De Stoeptegels en Asermoietuitkomt zorgden voor een leuke avond die een talrijker publiek verdiend had. Er komen vast nog genoeg andere avonden waarop ze dat nog eens zullen overdoen.
Organisatie: Club B52, Eernegem
Carlos Santana - Sterren komen, sterren gaan, maar Santana blijft bestaan
Wie had gedacht dat een man op zijn 77 de pauze knop zou indrukken, en met een rits hits zou zorgen voor een jukebox effect, binnen een relax, gezapig kader had buiten een virtuoze veelvraat Carlos Santana (*****) gerekend.
Bijna twee uur lang dompelde de man ons onder in een Zuid-Amerikaans badje van verbluffende gitaarriedels, lange solo's en songs die oneindig intens raken. Santana heeft zich altijd laten omringen door één voor één top muzikanten. Van de band uit de Woodstock periode schiet enkel hij nog over, maar in 2025 weet hij zich nog steeds te omringen met muzikanten die zijn muziek en zijn emoties begrijpen. Zij weten zijn (muzikale) verhalen ingenieus te spelen en uit te beelden alsof 1969 nog niet voorbij is …
Met een bijzonder aanstekelijke intro en met “Soul Sacrifice” worden al meteen de dansspieren geprikkeld. De dansende mensen op het scherm versterken die sfeer. Op “Jin-go-lo-ba” staat bijna iedereen recht, ook in de tribunes. Santana zelf neemt de zang niet op zich, dat laat hij over aan twee zangers Andy Vargas en Ray Green die voortdurend het publiek aanporren mee te zingen en te dansen. Het moet een feest zijn , en daar slagen ze met brio in.
Santana geeft zijn muzikanten de volledige spelvrijheid, maar hij trekt evenzeer de aandacht naar zich toe. Met witte hoed op en zijn jengelende gitaar om zich, drijft hij het tempo met verbluffende solo's op naar ongekende hoogtes, meestal zittend op een stoel, want veel bewegen zit er echt niet meer in. Zijn vingervlugheid en zijn zin om te entertainen is hij gelukkig nog niet verloren. “Black Magic woman/gyspsy queen” tekent een eerste hoogtepunt. Op “Samba pa ti” wanen we ons in een Zuid-Amerikaans pub; we zweven over die heerlijk ontspannende folklore klank. “Maria Maria” doet het publiek weer recht veren. Het was trouwens mooi om te zien bij het publiek, neerzitten en rechtveren telkens van recht. Iedereen bleef bij de leest gedurende deze twee uur durende set. “Everybody’s Everything” was er terug één om volledig loos te gaan.
Emotievol sterk klonk hert allemaal en Santana, de meester, liet vooral de muziek voor zich spreken, aan bindteksten deed hij zelden. Eén keer nam hij het woord, pakkend, met een oproep naar wereldvrede los van politiek en geloof. Waarna hij, vooraan het podia gezeten op een stoel, een intens mooi beladen solo speelde, waarbij de lichtjes van GSM's prompt de lucht in gingen. Magisch mooi!
Op “No One To Depend On” pikte de rest van de band terug in. Bassist Benny Rietveld had voordien al enkele puike, gevoelige solo’s gespeeld. Hij deed het nog maar eens.
Eén van de meest memorabele momenten was echter toen Santana samen met gitarist Tommy Anthony er compleet voor gingen met een gezamenlijke solo, waarna Tommy de zang voor zijn rekening nam op oudje “She's not there”.
We dachten toen het beste te hebben gezien, maar wat volgde was echt de apotheose. Eerst gingen alle GSM lichtjes de lucht in op het overweldigende mooie “Put your lights on”, en in de bis kwam Cindy Blackman Santana een lange schitterende onaardse drum solo brengen op “Toussaint L'ouverture”; ze kreeg terecht een staande ovatie. Carlos Santana genoot!
Het was ons trouwens al opgevallen hoe het percussie trio - Karl Perazzo (percussie, vocals), Paoli Mejías (percussie ), Cindy Blackman Santana (drums) -, een voorname rol speelden bin dit geheel.
Afsluiten deed het combo met “Smooth'; de bandleden werden hier voorgesteld.
'Sterren komen, sterren gaan, maar Santana blijft bestaan' , kunnen we besluiten. De man is niet meer de beweeglijkheid zelve op zijn 77ste , maar wat een klasse, wat een entertainment kregen we hier van het unieke, virtuoze gitaarspel van Santana en z’n topband, die de man perfect aanvoelen. Wat een avond!
Setlist: Woodstock Chant //Soul Sacrifice// Jin-go-lo-ba (Babatunde Olatunji cover)// Evil Ways (Willie Bobo cover) // Black Magic Woman / Gypsy Queen// Oye cómo va (Tito Puente cover) // Maria Maria //Foo Foo // Samba pa ti// Everybody's Everything //Europa (Earth's Cry Heaven's Smile) // No One to Depend On// She's Not There (The Zombies cover)// Hope You're Feeling Better// Corazón espinado // Bass Solo // The Game of Love // (Da le) Yaleo // Put Your Lights On // Encore: Sentient // Toussaint L'Ouverture (with Cindy Black Santana drum solo) // Smooth (preceded by band intros)
Organisatie: Greenhouse Talent
Yevgueni – Mooie backcatalogue van 25 kaarsjes
‘The holy garden sessions’ is een interessant, leuk initiatief in Kortemark. Het vindt plaats op een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Op gemoedelijke wijze worden twee warme zomerse avonden besloten. Het is feest want ’the holy garden sessions’ mag al vijf kaarsjes uitblazen ….
En er was meer … nog een jarige, Yevgueni bestaat 25 jaar. Met een uitgebreide club- en zomertour blaast Klaas Delrue en C° 25 kaarsjes uit. We kregen een hartverwarmende mooie backcatalogue van hun muzikale carriere, over 7 albums heen , anderhalf uur lang op gemoedelijke wijze. De keuze viel op een rits belangvolle nummers en bands favorits . Dit is catchy poprock, moderne kleinkunst pur sang die het Nederlandstalige lied naar een hoger niveau tilt.
Yevgueni begon er eraan met Klaas Delrue, Geert Noppe en Maarten Van Mieghem. Intussen is het een goed gestabiliseerd vijftal die de kunst in zich heeft goede, puntige, subtiele, emotievolle Nederlandstalige nummers te schrijven, onder ‘een liefde voor elkaar’ noemer, in een perfecte taalbeheersing, mooi om te horen wat woorden kunnen betekenen. Beetje in de lijn van De Mens, Kommil Foo, Bart Peeters, Stijn Meuris, Marcel Vanthilt of van onze Nederlandse vrienden Boudewijn de Groot, Ramses Shaffy en The Lau.
Niet voor niks kregen ze reeds de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek. Yevgueni is een band in feeststemming nu, we kregen een mooi overzicht van hun plaatwerk, meer songs van vroeger, minder recent. Centraal in dit anderhalf uur ‘Kannibaal’ (debuut), ‘Aan de arbeid’ , ‘We zijn hier nu toch’ en ‘Welkenraedt’. Het recente materiaal kwam dus minder aan bod. Met dit jubileum verscheen ook een nieuwe EP.
Delrue met West-Vlaamse roots in Rekkem, is altijd wel blij eens op te treden in de buurt. De interacties zijn erg aangenaam. Alles dus om er een fijne avond van te maken.
Ze begonnen met twee sterkhouders van het tweede deel van hun carrière, de puike single “Adem”, samen met “Waar jij niet bent” uit ‘Tijd is alles’, semi-akoestische pop, die kleur krijgt door keys en gedragen is door die integere, indringende vocals van Delrue. Een extravert zanger die z’n publiek nauw bij de songs betrekt, wat we meermaals voelden door de handclaps, het handjeszwaaien, de gsmlichtjes enz . We worden zelfs letterlijk “Aan de arbeid” gezet.
De set kabbelt voort in die melodieuze, dromerige pop. Hun eerst uitgebrachte single volgt, “We doen gewoon alof of er niets gebeurde” en “Alles waar ik nu wil zijn”. Ze klinken krachtiger, elektrischer, o.m. op het verhaal rond “Robbie”, “Welkenraedt” en “Manzijn”. Een heerlijk genietbare sound die zinspeelt op gevoelige, emo-woorden en zinnen.
Delrue houdt van zijn publiek en het publiek, hier talrijk aanwezig, houdt van Delrue en Yevgueni. Sfeervoller waren “Pannenkoeken”, het recentere “Ze danst gewoon op straat” en de nieuwe single “Wat niemand kan”, uit de in het voorjaar verschenen EP. Het tempo werd meer opgeschroefd om de eindsprint in te zetten, “Straks is ook goed”, “Alleen zijn” en het gekende “nNeuwe meisjes” die hier in een dansversie te horen was, met meer elektronicabeats en in een rockjasje. Enthousiasmerend is het allemaal, Yevgueni kan rekenen op een warme respons op deze zwoele zomeravond.
Met de krop in de keel vatten ze de bis aan, want net vijftien jaar terug verliet zangeres/presentatrice Yasmine ons. Ze werkte af en toe samen met Yevgueni. Als hommage schreef Delrue “Een veel te mooie dag”, intiem, broos, kwetsbaar, met een pakkende tekst, akoestisch toon gezet en spaarzaam opgebouwd met piano/keys. Breekbaarheid ten top. De harten sloegen sneller toen ze Yasmine hier muzikaal uitwuifden. Het integere “Sara” volgde , met de gsmlichtjes gericht op de talrijke bekers die het publiek in de hand had. En natuurlijk kon “Als ze lacht” niet ontbreken, eentje met een meezinggehalte, de ultieme afsluiter van hun jubileum.
Het wordt alvast uitkijken wat Yevgueni verder bewandelt, maar met deze onderstrepen ze hun ijzersterke livereputatie, een dromerige, emotievolle terugblik en de verpersoonlijking van het hedendaags Nederlandstalige lied.
Opener was Franz Kalf, half Amsterdammer, half Gentenaar. Ook hij is geïnspireerd door die Nederlandse grootmeesters als Shaffey, De Groot, The Lau, met sober spaarzaam gespeelde songs in een poëtische context van gebroken harten en een schaterlach, eerlijk, speels, onhandig.
Hij ontroert en brengt friste in z’n materiaal , maar solo op deze zwoele zomeravond smol zijn sound wat in het geroezemoes …
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark
Portland – Veelbelovende try-out in functie van TW Classic en de najaarstour
‘The holy garden sessions’ is een interessant, leuk initiatief in Kortemark. Het vindt plaats op een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Op gemoedelijke wijze worden twee warme zomerse avonden besloten. Het is feest want ’the holy garden sessions’ mag al vijf kaarsjes uitblazen ….
Op de eerste avond was het zoeken naar afkoeling op Portland, de band rond spil Jente Pironet, die na een gekweld fysiek jaar terug in het circuit is en in volle voorbereiding is van de nakende derde plaat. De handvol try-outs zijn een warming up op wat komen zal op TW Classic over anderhalve week en in het clubcircuit, dit najaar.
We hoorden een goed uur een goed geoliede band die in het oude en nieuwe materiaal muzikale emotionaliteit, melancholie en opwinding in elkaar verweven houdt. Op hun boeiende, wisselende dreampop durfde de temperatuur nog een graadje te stijgen; meer dan zwoel transpireren dus op de vooravond van de langste dag en de kortste nacht …
Portland is een grootse band geworden, zondermeer. Meer dan verdiend als je het muzikaal parcours bekijkt. Een pak jaren terug, in 2018, wonnen ze nog de talentenwedstrijd ‘De nieuwe lichting’ van StuBru. Een ontdekking. De band heeft intussen al een grote rugzak te dragen gehad in muzikale afstemming , het vertrek van Sarah Pepels en de kankerbehandeling die Jente doormaakte. Maar alles kwam zo goed mogelijk terug op z’n pootjes terecht en het was nu een unieke kans om hen in een kleine setting als deze aan het werk te zien. Naast d’Oude Pastorie waren ze nog te zien op GGITP, De Casino Sint-Niklaas en op Bolwerk van Wilde Westen, Kortrijk.
Lees gerust Portland - Great Gigs in The Park 2025 - Dromen zijn geen bedrog
Na ‘Your colours will stain’ en ‘Departures’ wordt er nu gewerkt aan de derde plaat. De goede melodieuze poprocker “Lay me down” is het uitgangsbord ervan. Eentje die de levenslust verbindt met kwetsbaarheid en kracht in een noemer van positiviteit.
Benieuwd zijn we dus wat Portland nu te bieden heeft …
Centraal op plaat komt het melancholische, het zeemzoeterige en het broze, kwetsbare op het voorplan, en klinkt het dus gevoeliger, innemender. Op Portland live wordt het beest losgelaten en onderscheiden ze zich als een energieke, emo-rockende band die hun instrumenten ademruimte biedt en onder spanning houdt, zeker het gitaarspel, niet vies van wat gewaagde stukjes en experimentjes. Een echte liveband dus . En met Jente als entertainer en podiumbeest, die z’n publiek voor zich weet te winnen, hen betrekt bij het materiaal en durft te ontroeren, met z’n expressieve, soms hoog uithalende neuzelende stem en die intense gitaarsoli. Wat een charisma.
Portland heeft sinds de vorige plaat, twee jaar terug, een nieuwe backing vocaliste, Nina Kortekaas, die op keys speelt en zich vocaal goed nestelt in die meerstemmige zang.
Jente en C° hadden er duidelijk zin in, bijna allemaal waren ze in maagdelijk witte kledij. We kregen een mooie afwisseling van vooral songs uit hun debuut en nieuw materiaal. ‘Departures’ werd hier bijna volledig links gelaten. “Good girls” kreeg hier een plaatsje , maar geen “Sensational” of “Stardust” van die plaat.
Goed rockend werd de set aangevat met “Time is now”, die kleur kreeg met de toegevoegde keys. Melodieus top met puike zangpartijen, ondersteund van hun kenmerkende meerstemmige zang. In de juiste stemming geraakte het publiek met kleppers “Pouring rain” , “Killer’s mind”, “Good girls” en “Lucky clover”, songs die boeien door de tempowissels, de sterke broeierige, meeslepende opbouw, de snedige , felle interventies én die ergens durven te exploderen in een stevige outtro of omgeven worden door een dromerige kalmte.
Portland weet het publiek bij het nekvel te grijpen in ontroering en extravertie. Het publiek geniet, kan de refreinen mee neuriën, -zingen of handjeszwaaien met de gsmlichtjes. De songs worden naar een hoger niveau getild. Goed gevonden allemaal.
Dit is ‘Music from the heart’, met enkele krachttoeren. In het slot van deze weliswaar korte set kregen we nieuwtjes “Exactly what I need” en de huidige single “Lay me down”, pop en rock die aantonen wat Portland in z’n mars blijft hebben en benieuwd doet uitkijken naar de derde plaat.
Een paar sterkhouders van de voorbije twee platen bleven nog in de koelkast vanavond, maar die zullen ongetwijfeld aan bod komen in de grotere optredens.
Solo evenzeer is hij een sterke frontman, weet hij te boeien, o.m. “Don’t stop believing” , een nieuwe gevoelige ballad op spaarzaam, sober gehouden elektrisch gitaargetokkel en hartverwarmend door z’n stemvariatie.
“She really really means it” (eentje omgebouwd van Metejoor uit ‘Liefde voor muziek’!) bouwt spannend op en het afsluitende “Aftermath” brengt alle elementen samen die Portland groots maakte.
Portland beet duidelijk van zich af en bood iedereen een mooie avond, klaar om iedereen (opnieuw) te veroveren.
Opener Liz is een opkomend bandje, die het houdt op vrouwelijke sing songwriting en dromerige popfolk door akoestische gitaar, keys en viool.
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark
Nederlands 
Français 
