Eefje De Visser – ‘Vlijmscherpe’ voorstelling in thuisstad

Woensdag 25 februari, niet enkel de eerste echte Gentse Lente-inval of terrasjes-dag van 2026, maar vanaf 20 uur vooral een uitverkochte Eefje De Visser passage in de Vooruit! Al 10 jaar noemt ze Gent haar thuisstad en daar speelt ze dan ook graag 3 avonden op rij in teken van nieuwe plaat ‘Vlijmscherp’.
Geen voorprogramma, dat heeft de Gentse (já, dat mag ik zeggen nu) niet nodig. Oplettende kijker zag achteraan in het rood multi-talent Noa Lee, onlangs nog bekroond met MIA voor Best Musician, dat belooft.

Het duistere “Lange Vinnen” maakte vanaf de eerste noten (én lichten) duidelijk dat dit het soort zaal is waar ze het best tot haar recht komt. Vorige passages op Werchter, of zelfs een headline-positie op Best Kept Secret vorige zomer, waren indrukwekkend, maar toch net niet zo innemend als haar clubtours. Toen ik haar kort kon spreken na een intieme show vorig jaar in Berlijn gaf ze zelf ook stiekem toe zich in deze setting het meest thuis te voelen. Opvallende afwezige op de setlist was “Stilstand” die ze vaak laat overvloeien in deze openingssong, maar met een logische sterke focus op de nieuwste plaat vergeven we haar.
Met “Net na de val”, “Gloeien” en “God Los” wordt het tempo er al meteen even (misschien net iets te vroeg) uitgehaald. De samenhang tussen de twee recentste platen ‘Vlijmscherp’ en ‘Heimwee’ wordt duidelijk, ze doopt deze shows speels om tot de mini-afsluittour van het dubbelalbum. Meer dan een simpele ‘Dankjewel Gent’ gebruikt ze niet om deze te binden. Met het terug iets meer duistere “Storm” komt het leven in de zaal terug. Ook het podium komt tot leven, waar de backingvocals nu ook instaan als dansers. De typische Eefje De Visser trio-choreografie is gearriveerd.
Tijdens een opeenvolging van iets rustigere (en best gelijkaardige) songs “Wacht”, “Verte” en “Blindelings” wordt telkens op een ander bandlid gefocust om de aandacht erin te houden. Het tempo dreigt opnieuw wat uit te doven, maar met symbolisch titeltracks “Vlijmscherp” en “Heimwee” (inclusief fietslicht choreo) snel na elkaar is De Vooruit duidelijk toe aan deel 2 van de show.
Het sterkste drieluik van de setlist schudt de zaal terug helemaal wakker, het bevel ‘Gent, hef het glas!’ uit ‘De Parade’ wordt gehoorzaam opgevolgd en met publiekslieveling “Bitterzoet” wordt nog maar eens duidelijk hoe sterk dat gelijknamige album uit 2020 wel niet is. Tijdens de lyrics ‘Je verblindt me in tegenlicht’ een felrood tegenlicht de zaal insturen is ook weer een typisch stukje perfect lichtwerk, 100% Eefje De Visser.
Meest recente radio-hit “Onomkeerbaar” inclusief catchy joggende choreo sluit dit krachtige stuk perfect af, wat een song!

Na het live steeds innemende “Vlammen”, wordt de band geïntroduceerd om later volledig af te sluiten met het opzwepende “Weekenden” en nieuwe (en live extra sterke) “Tikkend”. Tot op straat of in de supermarkt Eefje, of dat is toch waar ze beloofde haar te kunnen tegenkomen.

Setlist: Lange vinnen – Net na de val – Gloeien – God los – Storm – Wacht – Verte – Blindelings – Vlijmscherp – Heimwee – De parade – Bitterzoet – Onomkeerbaar – Ontsnapt – Vlammen – Scheef – Groen – Weekenden – Tikkend

Organisatie: Democrazy, Gent + VierNulVier, Gent ism Live Nation

Promise Down - Wij zijn Promise Down, wij spelen f*king rock’n’roll!

Op de vraag 'Wie is de meest pure rock-'n-roll band die ooit heeft bestaan? ' komen wellicht uiteenlopende antwoorden. Maar  één  band springt er toch helemaal bovenuit, m.i., en dat is Motorhead.
In de Geest van Lemmy ging in het supergezellige Crossover Music Pub een cd voorstelling door van de Belgische rock formatie Promise Down (*****). Het werd een feestelijke avond waar ook Lemmy 'himself' zich rot zou hebben geamuseerd.
In navolging van de gekende uitspraak ''We are Motorhead, we play f*king rock'n'roll' bracht ook Promise Down de meest pure rock set met alles wat erbij hoort. In hun geval whisky, bier en muzikaal een dosis virtuositeit en uitzinnige speelsheid.

Bang Bang Firecracker (*****) mocht de avond openen. Dis is een Britse hardrock/heavy metalband afkomstig uit Stoke-on-Trent,  de geboorteplaats van Lemmy, Verenigd Koninkrijk.
De band is ontstaan als een project van gitarist Kieron 'K' Berry, na een tournee met Chris Holmes (W.A.S.P.) in 2017.
De band bracht een vuurkrachtige set, met verpletterende riffs en bouwde een ondoordringbare geluidsmuur op. Vanaf de eerste tonen voelde je al 'puurder dan dit kan rock-'n-roll haast niet zijn toch?’.
Uiteraard staan hier drie puike muzikanten op het podium, en puur technisch erg sterk. Verder een pluim voor de geluidsmix.
Hoedanook , een muzikaal feest door het enthousiasme en overgave. De frontman was een gezellige teddybeer, die zijn publiek voortdurend aanporde ,en de twee muzikanten haalden alles uit de kast om die puurheid van rock’n’roll te laten weerklinken 'on stage'.
Een klein uur lang werd het gaspedaal compleet ingedrukt. Mooi overtuigend.

Het vuur aan de lont steken, Promise Down kon zich geen beter voorprogramma dromen dan hun Engelse vrienden. Amicaal, gemoedelijk ging het er trouwens de hele avond aan toe, de bandleden en fans verbroederden alsof ze elkaar al 50 jaar kenden en dat is altijd mooi. Het bier vloeide tierig, en vanaf “Crashing down”, “Go fucking wild” en “Grazy Bitch” greep Promise Down zijn publiek liefelijk bij de keel. Alle registers werden gewoonweg open gegooid. Een wervelende set bijgevolg.
De muzikanten weten vlijmscherp uit tehalen. Het was toch vooral die charismatische , spraakzame knuffel beer van een frontman die de aandacht naar zich toetrok. Al gauw ging hij het publiek opzoeken, en porde hen voortdurend aan. De verbluffende riffs, de capriolen, en de krachtige drums, het knetterde.
Als klap op de vuurpijl volgde een verjaardagsfeest voor Bang Bang Firecracker drummer Bobby Ansell. Er kwam zelfs een soort lichtgevende snoep taart aan te pas, en de fles whisky ging broederlijk rond in de zaal. “Whiskey Johny” is een song die perfect paste bij deze gelegenheid. Een beter verjaardagsfeestje had Bobby hem wellicht  niet kunnen dromen.
De pletwals draaide door tot het eind met songs als “Russian roulette”.
Het publiek wou meer en kreeg dat ook. Op “Furious Mastrubator” stond zanger William 'Lawson' als het ware te masturberen met een fles water en spoot die over het publiek heen, tot jolijt van de menigte. Het release feestje was bij deze compleet!
"Promise Down denderde als een wilde bulldozer op los zoals alleen Lemmy en c° dit konden. Met een wervelende finale tot gevolg. Pure, oprechte rock-'n-roll dus. " schreven we over het optreden van de band op het festival Devils Rock For An Angel 2023.
Bij hen is dat nog steeds de drijfveer. Promise Down doet niet mee aan moeilijkdoenerij. Geen gebruik van ingewikkelde muzikale paden bewandelen,  nee, wel gewoonweg een eerlijk, oprecht avondje in de meeste zin van pure rock-'n-roll …

Wij zijn Promise down, we spelen f*king rock’n’roll'. Zondermeer een knal en veel whisky voor een feestje!

Pics homepag @Eric Vandenbroek

Organisatie: Promise Down + Crossover Music Pub, Gentbrugge

Satellites - De verrijzenis van Lou Reed

Na tien jaar en in een deels vernieuwde bezetting staat de Lou Reed-tributeband Satelittes er terug. Het publiek in @ The Finish verwelkomt de heren en dame met open armen. Van heinde en verre (zelfs uit Izegem!) is men gekomen om dit concert live bij te wonen.
“Vijf rock-minnende zestigers en één frivole zangeres”, zo omschrijven ze zichzelf, en meer heeft deze band ook niet nodig om het werk van Lou Reed opnieuw tot leven te wekken. Wat ooit begon als een spontaan idee in een rokerig repetitie-kot, is uitgegroeid tot een hechte band die met zichtbaar plezier en overtuiging het podium opstapt. Geen verkleedpartij of gratuite imitatie, maar een oprechte muzikale buiging voor een icoon.

De setlist is rijk en gevarieerd: startend met “Real Good Time Together” en “Sweet Jane” gaat het vloeiend over naar “Femme Fatale”. Die femme, frontvrouw Marie, speelt een cruciale rol. Niet alleen geven haar stem en présence extra kleur aan het geheel, haar métier als kinesiste kan zeker van pas komen om de krakende knoken van de andere bandleden na de show te helpen herstellen. Ze zat met een hoestje – een fan van het eerste uur fluisterde ons in dat ze de hele week ziek was en nog tot ’s middags koorts had – maar dat deerde niet. Naast haar staat Koen D’haene, die met zijn karakterstem de nummers meedraagt. Hij zoekt niet naar een perfecte kopie, maar naar de juiste sfeer - en vindt die ook!
De gitaren zijn in handen van Lode “Lou” Van Assche en Koen Derieuw (die laatste bij sommigen ook bekend als de vader van boks-sensatie Oshin), en samen zorgen ze voor het snedige, soms schurende geluid dat deze muziek nodig heeft.
Met “Stephanie Says” (later herwerkt als “Caroline Says”) en ook “Sally Lane” wordt nog maar eens duidelijk hoeveel vrouwen een prominente plaats innemen in Reeds repertoire. “Waiting for the Man” en “Pale Blue Eyes” tonen dan weer dat zowel de klassiekers en als de minder evidente parels van The Velvet Underground een plaats krijgen. Ook John Cale wordt geëerd vanwege zijn onmiskenbare rol in de sound van de nummers.
Wat opvalt, is de vanzelfsprekendheid waarmee de band zich door dat immense oeuvre beweegt. Luk De Byttebier legt met zijn bas een solide fundament, terwijl Geert Almeye achter de drums de motor draaiende houdt. De sluwe zilveren vos wou blijkbaar vroeg naar huis en probeerde “Satellite of Love” over te slaan, maar dat plan werd snel afgevoerd. Sommige evergreens laat je nu eenmaal niet liggen.
De muzikanten houden duidelijk van wat ze spelen, en dat enthousiasme werkt aanstekelijk: het publiek wordt moeiteloos meegezogen in een avond die draait om liefde, vakmanschap, en de tijdloze kracht van goede songs en “propere nummers”.
Slotakkoord “White Light / White Heat” wordt begeleid door een nietsontziende stroboscoop die de grijze haren in de zaal fel doet oplichten en de intensiteit de hoogte in stuwt.
Als bisnummer krijgen we nog het romantische “Oh! Sweet Nuthin’”, opgedragen door gitarist Lode aan zijn partner Marijke, de fonkel in haar ogen duidelijk zichtbaar.
Onder luid applaus wordt de avond verdergezet aan de bar, waar er nog duchtig wordt gekeuveld over de strak gespeelde en goed gerepeteerde ode aan een eigenzinnige man en dito band.

Wie ze ook eens aan het werk wil zien, heeft nog een kans op zaterdag 21 maart in DE L!NK Sint-Eloois-Winkel, maar ’t is voor de rappe, mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. voor info en tickets!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Daan Vanassche 
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9045-the-satellites-21-02-2026?Itemid=0

Organisatie: Satellites ism The Finish, Zwevegem

Wednesday - Sfeervol, intens, toch ietwat ongemakkelijk

Wednesday speelt al geruime tijd een belangrijke rol in de alternatieve muziekscene. Met vijf albums waarin zachte indiecountry wordt verweven met rauwe shoegaze en grunge, bouwt Karly Hartzman gestaag aan haar eigen geluid. Na zes jaar brak ze met MJ Lenderman, ook bandlid, waaruit het prachtige album ‘Bleed’ voortkwam – een van de beste albums van 2025.
De verwachtingen voor het concert waren dan ook hooggespannen.

Het voorprogramma werd verzorgd door Bleary Eyed, een stevige shoegaze slowcore-band uit Philadelphia. Tijdens hun eerste Belgische show brachten ze een krachtige mix van shoegaze, grunge en slowcore, doorspekt met elektronische samples. De harde, scheurende gitaren wisselden af met zachte, afstandelijke zang van beide gitaristen, wat verrassend goed samenging met de intense noise.
Soms deed hun geluid denken aan Alex G, maar vooral aan bands als Slowcrush, Fugazi en Husker Du. Het hoogtepunt was “Birds”, dat traag en ingetogen begon om vervolgens volledig te ontploffen. Hoewel de zang niet altijd perfect was, deed dat niets af aan de beleving. Met dit strakke halfuur maakte Bleary Eyed een indrukwekkende eerste indruk op het Belgische publiek.

De spanningen voor de hoofdact waren voelbaar toen Wednesday onder een pikdonkere en rokerige sfeer het podium betrad. Met “Reality TV Argument Bleeds” werd meteen de toon gezet, waarbij de trage intro plotseling werd opgeschud door klievende steelgitaarsolo’s. Frontvrouw Karly Hartzman had weinig opwarming nodig; in “Got Shocked” liet ze haar stembanden al flink rekken. Alles viel op zijn plek met “Fate Is…”, dat als een trage shoegazegolf over het publiek rolde. Het contrast tussen snoeihard en breekbaar rustig, zoals op de platen, kwam live volledig tot zijn recht. “The Burned Down Dairy Queen” klonk zeer americana en country en werd ingetogen gebracht.
Een kruising tussen Snail Mail en The Beths flitste voorbij bij de stevige solo’s in “Wound Up Here (By Holdin On)”. Hoewel het publiek zichtbaar genoot, bleef het tussen de nummers opvallend stil, wat Karly soms ongemakkelijk leek te maken. Toch klonken “Hot Rotten Grass Smell”, “Candy Breath” en het heerlijk countryrollende “Phish Pepsi” overtuigend, contrastrijk en oprecht. Van dat ongemakkelijke gevoel was niets te merken tijdens “Gary’s II”, waarin ze solo en zeer zuiver inzette.
Contrastrijk was ook “Pick Up That Knife”, waarin ondanks de moeilijke thema’s toch een boodschap van hoop doorklonk. Op en neer, luid en stil, toonde de band hiermee hun kunnen tijdens een van de hoogtepunten van de avond. De countrycover “She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles)” paste verrassend goed in de set en deed denken aan Waxahatchee en MJ Lenderman. Hitsingle “Elderberry Wine” werd met volle overtuiging gespeeld en viel in de smaak bij de uitverkochte zaal.
Om zichzelf te ontspannen en het publiek op te zwepen, ging Karly in de laatste nummers voluit, wat leidde tot een moshpit tijdens “Bitter Everyday”. Nog meer energie bracht ze met “Townies”, dat uitmondde in een heerlijk uitgesponnen noisy afsluiter. Het beste van haar stem spaarde ze voor de slotnummers “Bull Believer” en vooral “Wasp”, waar ze haar gitaar achterwege liet om alles eruit te schreeuwen.

Hoewel de band strak speelde, bleef het concert door het merkbare ongemak van de frontvrouw net niet volledig overtuigen. Toch was het publiek dankbaar en gaf het zich volledig over aan deze intense en sfeervolle avond.

Setlist: Reality TV Argument Bleeds - Got Shocked - Fate Is…  - The Burned Down Dairy Queen - Wound Up Here (By Holdin On) - Hot Rotten Grass Smell - Candy Breath - Phish Pepsi - Gary’s II - The Way Love Goes - Pick Up That Knife - She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles) (cover) - Elderberry Wine - Bitter Everyday - Townies - Bull Believer – Wasp

Organisatie: Botanique, Brussel