TV Priest - Vloeken in de Church of England
TV Priest
Mede dankzij Brexit zit de recente muziekgeschiedenis opgescheept met een resem grimmige post-punk bandjes die intussen vlotjes de weg hebben gevonden naar de mainstream. In de slipstream van populaire wegvoorbereiders genre Idles, Fontaines D.C. en Shame kwam begin vorig jaar ook het Londense kwartet TV Priest aangewaaid met de schromelijk onderbelichte debuutschijf ‘Uppers’. Amper anderhalf jaar later is daar al ‘de moeilijke tweede’ ‘My Other People’ waarvoor de band tot zijn eigen verbazing opnieuw onderdak vond bij de iconische grunge/indie platenstal Sub Pop. Geen idee of ze écht op zoek zijn naar een groot publiek, maar geen nood, wij vonden in de 4AD precies de juiste mensenmaat om dit stelletje getalenteerde Engelsen een heuse post-punk matinee aan de Kleine Dijk te zien afsluiten.
Bij zijn eerste performance op een Belgisch podium liet weinig of niets vermoeden dat frontman Charlie Drinkwater één van de interessantste post-punk bandjes van het moment aanvoert. Met zijn loszittend maatpak en blik op oneindig laat hij zich immers gemakkelijk verwarren met een verstrooide docent Engelse literatuur die amper beseft dat er studenten in het auditorium zitten. Wat we wel zeker weten is dat de opper-Priest in zijn teksten maar wat graag uitpakt met gebalde one-liners. In opener “Bury Me in My Shoes” is het al meteen raak: ‘Life only comes in flashes of greatness’ stuiterde als een mantra heen en weer tussen een brutaal bonkende ritmesectie en een krassende staccato gitaar. Tijdens “It Was a Gift” kroop Drinkwater in de huid van de kritische historicus en vloekt hij herhaaldelijk ‘And I read about it, so it must be true’ alsof hij zich wou excuseren voor de minder fraaie pagina’s uit de Engelse geschiedenisboeken. Die excuses kwamen er even later ook daadwerkelijk met het stomende oudje “This Island” dat smalend werd opgedragen aan ‘our stupid little island’. En onvermijdelijk moest ook Boris ‘partygate’ Johnson er even later aan geloven tijdens “Lifesize”.
In tegenstelling tot hun debuut probeert TV Priest op hun jongste worp ‘My Other People’ zich meer dan eens uit het strakke post-punk keurslijf te wringen door tempo’s te drukken en met hard-zacht contrasten te experimenteren. Dé uitdaging is echter om nuance en subtiliteit in een live set binnen te smokkelen die voor het grootste deel uit louter sturm und drang materiaal bestaat. Dat lukte erg aardig met “One Easy Thing” waar de slaapdronken crooner in Drinkwater zich over zijn post-corona toekomst bezon tegen een achtergrond van een rafelige Gang Of Four riff. Het melancholische rustpunt “Limehouse Cut”, één van onze persoonlijke favorieten op het nieuwe album, ging daarentegen jammerlijk de mist in. Zonder de strijkers en met een overdosis aan schel gitaargepingel werd het nummer van alle weemoed gestript en bleef er enkel een mislukt experiment over.
Met het opzwepende “It Was Beautiful” revancheerde het Londense kwartet zich vrijwel onmiddellijk, maar tijdens het laatste kwartier sloeg de stemming toch wat om. Drinkwater deed maar weinig moeite meer om echt te vloeken of zelfs maar oogcontact te maken met het schaarse publiek, en ook muzikaal ebden spanning en variatie langzaam weg. De band kwam na een uurtje niet meer terug, en dat was niets minder dan jammer gezien de puike catalogus die de heren op minder dan drie jaar bij elkaar hebben gespeeld.
Met grote afwezigen zoals “Decoration” en “The Big Curve” in het achterhoofd trokken we dus met een lichtjes onvoldaan gevoel het onweer boven West-Vlaanderen tegemoet.
On the bright side: wie deze band na een maandje touren een herkansing gunt kan op 20 november terecht in de Witloof Bar van Le Botanique.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
The Dream Syndicate - Debuutplaat heeft na 40 jaar nog niets aan frisheid ingeboet
Steve Wynn blijft een graag geziene gast in onze contreien. Nadat hij eerder dit jaar in De Zwerver solo te bewonderen was mocht hij dit keer met The Dream Syndicate opdraven. Dat is de band waarmee hij in de jaren '80 deel uitmaakte van de Paisley Underground, een muziekstroming, ontstaan in Californië, die klassieke gitaarrock combineerde met de energie van prille garagerock of punk.
Dankzij enkele uitstekende platen werd The Dream Syndicate al snel één van de boegbeelden maar net zoals de meeste andere bands van die beweging was de groep geen lang leven beschoren. In 1989 was het sprookje voorbij maar na talloze andere projecten floot Steve Wynn in 2012 The Dream Syndicate opnieuw bijeen en intussen zijn ze nu reeds langer samen dan in de originele bezetting.
The Dream Syndicate had twee uitstekende redenen voor deze tour: een nieuwe plaat, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ en de veertigste verjaardag van hun debuut ‘The days of wine and roses’.
Ze verschenen met zijn vieren (Steve Wynn, gitarist Jason Victor, bassist Mark Walton en drummer van het eerste uur Dennis Duck) op het podium, nieuwste lid en toetsenist Chris Cacavas (Green On Red) was er niet bij.
Het werd verre van een blitzstart, openingsnummer "Bullet holes" klonk eerder als een sof. Maar meteen daarna werd met "Out of my head" het een en ander rechtgezet en klonk The Dream Syndicate zoals ze hoort te klinken dankzij een stevige song, strak gebracht en voorzien van een eerste, explosieve gitaareruptie van Jason Victor.
Dit leek de echte start te worden van een stomend concertje maar helaas diende er ook een nieuwe plaat voorgesteld te worden wat de vaart in de set aanzienlijk belemmerde.
De Zwerver mag dan al ter promotie een mandje vol lovende recensies bij elkaar gesprokkeld hebben, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ kan ik bezwaarlijk een goeie plaat noemen. Een stap in de goede richting na het onverteerbare ‘The universe inside’, dat wel. Er werd opnieuw gekozen voor compactere songs maar die bleken helaas op een enkele uitzondering na nog steeds mijlenver verwijderd van hun werk in de jaren tachtig. Het eerste nummer dat ze hieruit presenteerden, "Damian", kon ik eigenlijk best wel smaken maar dat kwam vooral door het gitaarloopje dat geleend leek bij "Satisfied fool", een wonderlijke song van Nathaniel Mayer die maar blijft roteren in mijn denkbeeldige jukebox. Ook "Trying to get over", vintage Dream Syndicate voorzien van een venijnige gitaar stond terecht op de setlist maar dat kon minder makkelijk gezegd worden van het slaapverwekkende "Hard to say goodbye" of het suikeren "Every time you came around".
Het waren enkele moeilijke momenten maar eenmaal hier doorheen geworsteld werden we beloond met een ronduit magistrale versie van "How did I find myself here?", titeltrack van de eerste plaat na de reünie en ook de enige ‘nieuwe’ die naast het oudere werk niet verbleekt. Het werd een uitgesponnen en zinderend gitaarepos waarin Wynn en Victor jongensachtig, dicht bij elkaar duelleerden wat onvermijdelijk deed denken aan Crazy Horse. "Glide" van diezelfde plaat uit 2017 werd de afsluiter van de eerste set waarin de songkeuze niet altijd even gelukkig was. Zo werd het garagerockachtige "Straight lines", één van de betere nummers op hun laatste schromelijk over het hoofd gezien.
Na de pauze volgde een tijdreis (dixit Steve Wynn) waarin ‘The days of wine and roses’ integraal en in exact dezelfde volgorde als op plaat vertolkt werd. Het contrast met het eerste deel van de avond was groot. Hier geen slappe momenten, dit bleef vanaf de eerste noten van "Tell me when it's over" tot de laatste van de titeltrack even opwindend.
De plaat bleek na veertig jaar niets aan frisheid te hebben ingeboet. Het leek wel, wanneer we de ogen even sloten uiteraard, alsof er een stel jonge honden op het podium stond die nog alles te bewijzen had. Wat klonk dit snedig en energiek! Aan wervelende gitaren geen gebrek terwijl de songs zonder moeite pal overeind bleven.
Meer nog dan op vinyl hoorde je in die subliem rammelende sound invloeden van The Velvet Underground. Het New Yorkse kwartet was zeker niet alleen een bron van inspiratie voor hun naam (een pre Velvet Underground project van John Cale met La Monte Young) waardoor ze eigenlijk atypisch klonken voor de Paisley Underground waarvan de meeste groepen hun inspiratie vonden bij de Westcoast psychedelica.
‘The days of wine and roses’ is zo'n plaat die een groep maar één keer kan maken en in de meeste gevallen gaat het dan om het debuut, net als hier dus als we even die eerste EP buiten beschouwing laten. Iets van dit kaliber komt er uiteraard nooit meer maar ik prijs me gelukkig dat ik deze buitenkans om dit live mee te maken niet heb laten liggen.
Alsof dit alles niet genoeg was trakteerde de band ons nog op een toetje dat bestond uit twee heerlijke Dream Syndicate klassiekers: "Still holding on to you" en "Boston".
Na een ietwat teleurstellende passage enkele jaren geleden in de 4AD lijkt het vuur van weleer teruggevonden.
Pics homepag @Chris Sikich
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
The Vintage Caravan - IJslandse geisers spuiten gloeiende hardrock
The Vintage Caravan + Volcanova
Een naam om te onthouden, Volcanova (****), oerdegelijke hardrock met een doom-en stonerinsteek. De vocals worden netjes verdeeld onder de drie bandleden, en vooral als de drummer zijn strot opentrekt is het indrukwekkend. De band vult een dik half uur met een strakke sound en een handvol stevige songs, waarvan we vooral het vette “MOOD” en het ronkende “Sushi Sam” onthouden, dat laatste inclusief een Sabbath extractje “Children Of Te Grave”, kwestie van nog eens duidelijk te maken waar de grondvesten liggen.
Die andere IJslandse hardrockers van The Vintage Caravan (****1/2) hebben het warm water niet uitgevonden. Hoeft ook niet, er zijn daarvoor genoeg natuurlijke bronnen in hun thuisland. De band zweert immers bij onvervalste goeie ouwe hardrock die geënt is op de jaren zeventig. Meer hardrock dan metal. Meer zang dan gebrul. Meer songstructuur dan bruut geweld. Meer nuance dan snelheid.
Het powertrio schuwt de melodie niet maar pakt daarnaast wel uit met stevige riffs, snedige gitaarsolo’s en een occasionele drumsolo. En ze doen dat met tonnen overtuiging, vuur en goesting. Ze trachten dus geenszins de clichés van het genre te mijden, maar doen er wel prachtige dingen mee.
Neem nu “Innerverse”, een juweeltje die start als een ballad en verder open bloeit tot een vlijmscherpe hardrocksong met heerlijke gitaarsolo’s. Hun songs komen trouwens allemaal live nog een stuk krachtiger voor de dag dan op de albums, The Vintage Caravan profileert zich hiermee als een hechte live band met een volle en potige sound.
Onder meer “Whispers”, “Crystallized”, “On The Run” en een schitterend “Expand Your Mind” stijgen zo ver uit boven hun studioversies en klinken krachtiger dan ooit. Zelfs heuse rockballads als “This One’s For You” en “Clarity” glinsteren in de vitrine, ze hellen net niet over naar het melige en de solo’s zijn om van te snoepen.
The Vintage Caravan is het levende bewijs dat je met onbeschaamde retro hardrock kan scoren. Misschien niet het meest populaire of sexy genre, maar dat zal ons worst wezen, want hier kunnen wij 100% van genieten.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
blackwave. - Grenzen aftasten en verleggen in het hippopgenre
Het Antwerpse hiphop duo blackwave. (****) is uitgegroeid tot een fenomeen in ons landje en in het buitenland. Sinds het begin in 2016, bewees deze band een vrij unieke sound te creëren binnen de hippop. De groove werkt aanstekelijk op de dansspieren .Ze hebben enkele opmerkelijke hits uit en onlangs kwam ' No Sleep in LA' uit. In een overvolle AB tast blackwave. de grenzen af in het genre . Sjiek!
Het duo Valéry Atohoun en Willem Ardui weten door hun charisma en talent de aandacht naar zich toe trekken. Het totaalplaatje zorgt voor een unieke magie. De blazersectie geeft een warme, groovy jazz tune en de backing vocalisten zijn een enorme meerwaarde.
De instrumentatie klinkt overtuigend .Valéry en Willem geven de muzikanten voldoende ruimte en zelf zoeken ze het publiek op; letterlijk zelfs, als ze op een bepaald moment de zaal in twee splitsen en zich een weg banen tot helemaal aan de PA om daar een 'high five' uit te delen aan de geluids-/lichtman. In een oogwenk zijn ze verdwenen in de kolkende massa van dansende lichamen, om weer vooraan het podium te verschijnen.
In de set haalt het duo voldoende clichés aan, van o.m. een wave van handjes in de lucht of mee klappen. Ook de GSM en andere lichtjes worden bovengehaald , een magisch mooi moment dus.
Op de ingetogen momenten legt Ardui zijn ziel bloot, en komt de soulvolle, gevoelige kant van blackwave. naar boven . Het onderstreept hun veelzijdigheid.
blackwave. is geëvolueerd tot een hecht collectief. En de diversiteit in het hippopgenre siert, zeerzeker door de laatst verschenen plaat , die in de spotlight kwam te staan. De klasse komt naar voor in een kleurrijke, variërende en stomende set. Een topavondje hier dus.
Opwarmer Joya Mooi (***1/2) is een Amsterdamse zangeres met een brede muzikale achtergrond. Ze studeerde als jazz-zangeres af maar in die stijl hoor jazz je hiphop, r&b en haar Zuid-Afrikaanse roots .
Live zorgt dit voor een warme, zwoele, soulvolle mengelmoes. Het publiek genoot van die aanstekelijke grooves, beklemtoond door haar stem en uitstraling. In de eerder bedwelmende nummers klinkt ze uitermate gevoelig, wat doet denken aan Meskerem Mees, die ook op ingetogen wijze iedereen inpakt. Joya durft de registers iets meer open te trekken.
Alleen een beetje jammer dat de interactie heel beperkt bleef, maar ons diep raken met deze warme performance , deed ze zeerzeker!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Appelblauwzjigroen - voorstelling EP ‘Appelblauwzjigroen’
Wil je een van de beste mulleschuivers van ons land zien, dan moet je zeker een optreden van Appelblauwzjigroen meepikken. Appelblauwzjigroen trakteerde ons op een heuse portie stampende stomende blues. Angelo Wylleman mept er niet naast met een heerlijke walking, bas Tom Demunster naast hem. Toetsenman Gilles Delaunoit bezweert zijn Nord en Hammond zonder weerga. De Zappaeske gitarist Jean-Luc Demurie vult alles in met overheerlijk gitaarspel. Metalhead Bart Billiet speelt mondharmonica als geen ander (eat your heart out, Steven De Bruyn) en brengt met zijn misthoornstem prachtig, gevatte en jawel Izegemse teksten. Wat een belevenis!
Bart en Angelo richtten de band op in 2017. Ze speelden toen al een tijdje samen onder de naam ‘BluesHoppaz’, een straatmuzikanten project die het licht zag in 2013.
In 2014 was dit duo de winnaar van het ‘kampioenschap voor straatmuzikanten’ georganiseerd door Unizo op de jaarlijks batjes te Izegem. De jaren die daarop volgden speelden Bart met z’n mondharmonica’s en Angelo met z’n cajon in zowat alle uithoeken van Vlaanderen als straatmuzikanten.
De twee bezochten ook regelmatig blues jams in Roeselare en Kortrijk en leerden zo vele andere muzikanten kennen. Op deze jams maakte Bart altijd gebruik van zijn eigenzinnige West-Vlaamse teksten die voor de nodige hilariteit zorgden bij het publiek. Al gauw werd de klik gemaakt met Jean-Luc op gitaar en niet veel later voegde ook Gilles zich bij de band met z’n keyboards en Hammond. Tom speelde al regelmatig bas in andere projecten van Bart en Angelo (‘Sorry’, ‘The psychedelics’) en de band was compleet. Het idee was om een stevige blues rock band op te richtten, maar niet zonder dat onvermijdelijke vleugje Punk en Metal die al jaren door hun bloed stroomt en gezorgd heeft voor de ‘liefde voe de muzik’!
Daarvan kun je met volle teugen genieten op hun EP ‘Appelblauwzjegroen’. Met “Der zin van die doagen” vallen ze meteen met een serieuze bluesrock deun in huis. De klassieke rock en roll riff krijgt een serieuze patat met “Patatten”, Bart breng die hem recht houdt een ode aan zijn gezin en omgeving in “Menage” (‘Min menage geef mie de courage om ’s nuchtens ip te stoan’). De welgemeende Izegemse fuck you vind je in “Wuk ist?”.
Dit oergezellige no nonsense heerschap zal vele betere bruine en andere kroegen en kleinere festivals met plezier besmetten met hun ‘liefde voe muzik’.
Check your spotify!
https://open.spotify.com/album/1NVPtY7YS6Y3TImVq84A6o...
https://soundcloud.com/.../sets/appelblauwzjigroen-ep-2021
Madrugada - Wat een emotievolle totaalbeleving van sound en visuele effecten
De Noorse band Madrugada (*****) stond in 2007 op het hoogtepunt van zijn kunnen toen het noodlot toesloeg …het plotse overlijden van gitarist Robert Burås op amper 31 jarige leeftijd luidde ook het einde van de band in. Madrugada had ondertussen een lange weg afgelegd, ze lieten na hun afscheidsconcerten in 2008 - dat hen o.a. naar Dour Festival bracht - een grote leegte achter.
In 2019 ging de band plots weer op tour en ondertussen kwam een nieuwe plaat uit 'Chimes at Midnight' . Nu stond Madrugada in een overvolle Ancienne Belgique en we vroegen ons af of de band ons nog steeds zo diep kon raken als die keer op T/W in 2002, ook al twintig jaar geleden…
Dat de band er zin in had, bleek al vanaf de start van het concert. De band speelt gretig en zanger Sivert Høyem heeft z’n kenmerkende melancholische hoge stem, die het geheel typeert. Ze zijn perfect op elkaar afgestemd en maken er een fijne, emotievolle totaalbeleving van. Bij de ene song ging het er wat meer ingetogen aan toe, terwijl op een ander nummer het gaspedaal werd ingeduwd zonder die weemoedige kant uit het oog te verliezen. Sjiek die aanpak!
Het enthousiasme van de fans en de gemoedelijke sfeer die heel de avond overheerste , in combinatie met het op elkaar ingespeeld zijn en het spelplezier, zorgden ervoor dat we werden omver geblazen.
Op de gekende songs ,"The kids on High Street” of “Vocal” kreeg de band de meeste handen op elkaar; ook de songs uit het nieuwe album gingen erin als zoete broodjes. Op die manier werd “Nobody Loves you lik I do” door iedereen mee gezongen. Bovendien kon er soms een grappige kwinkslag vanaf, of ging Sivert zijn publiek letterlijk opzoeken. Evenzeer waren we diep onder de indruk van de al even adembenemende, mooie lichtshow en beelden op het scherm; O.m. komt Sivert op “Blood Shot Adult Commitment” op het podium gekleed in een glitter jas, het licht valt op die jas, en Silvert is net een levende discobal.
Verder in de set schijnt hij met enkel een schijnwerper door de zaal. Soms is de zaal getooid in fel blauw licht , dan weer bloedrood. Het is een duiding dat de visuele effecten minstens een even grote impact hebben.
Wat een emotievolle totaalbeleving van sound en visuele effecten ervaarden we hier in dit (duister) kader.
Check https://www.youtube.com/watch?v=tM2vscbsnb4
Setlist:
Look Away Lucifer - Strange Colour Blue - Majesty - Honey Bee - Black Mambo - Blood Shot Adult Commitment - The Kids Are on High Street - Vocal - Electric - Help Yourself to Me - Nobody Loves You Like I Do - Valley of Deception - Stabat Mater - What's on Your Mind? - The World Could Be Falling Down
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Come - Come, met de ‘C’ van ‘Catharsis’
Wanneer je als beginnend bandje in de early 90ies na amper één plaat werd bewierookt door J. Mascis (Dinosaur Jr.), Bob Mould (Hüsker Dü) én Kurt Cobain dan moest er wel iets op til zijn. Het overkwam het in Boston geboren Come, al heeft de geschiedenis ons intussen geleerd dat de roem van dit noiserock gezelschap uiteindelijk nooit verder reikte dan een beperkte schare indie fans. Voor die laatste groep is er trouwens uitstekend nieuws: de recente reissues van Come’s opus magnum ‘Don’t Ask, Don’t Tell’ (’94) en hun verzamelde Peel Sessions door het Engelse Fire Records gaan vergezeld van een Europese clubtour met haltes in zowel Brussel als Diksmuide.
De perstekst van de 4AD windt er geen doekjes om: “...met Come staat hier vanavond één van de mijlpalen uit de nineties muziekgeschiedenis op de planken”. Bovendien treedt de cultband terug op in de oerbezetting ten tijde van de eerste twee albums, weinig verwonderlijk dus dat het gros van de setlist werd opgediept uit de periode ’92-’94. De pastorale slowcore van opener “Bell” maakte meteen duidelijk dat Come anno 2022 veel verder reikt dan een plichtmatige trip down memory lane. Nee, dit zou een avondje worden diep doordrongen van catharsis, een emotionele climax gedistilleerd uit de dissonante gitaaruithalen van het core duo Thalia Zedek en Chris Brokaw, de abrupte tempowisselingen van ritmetandem Sean O’Brien en Arthur Johnson, en de verwrongen zang van Zedek. Kortom, de muziek van Come intrigeert en provoceert, getuige het ‘HATE’ statement geafficheerd op Zedek’s gitaar.
Nu Zedek de kaap van de 60 lentes heeft overschreden lijkt haar vocale rasp steeds nadrukkelijker aan te leunen bij die van andere vrijgevochten muzikale boegbeelden zoals Marianne Faithfull, Patti Smith en ja zelfs een prille Courtney Love. Aan sympathiek gekeuvel met het publiek doet ze niet; veel liever identificeert Zedek zich met de getormenteerde zielen in “Finish Line”, “String” en “Dead Molly”. Haar hoekig gitaarspel haakt wonderwel ineen met het meer subtiele snarenwerk van ex-Codeine legende Chris Brokaw. Die laatste mag met “Recidivist” de enige track uit Come’s zwanezang album ‘Gently, Down The Stream’ (’98) voor zijn vocale rekening nemen, waarbij hij de 4AD familie uitvoerig bedankt dat uitgerekend Come het nieuwe concertseizoen aan de Kleine Dijk mag aftrappen.
Tijdens de tweede concerthelft toonde Come pas echt wat ze in hun mars hebben als het op muzikale moodswings aankomt. “Yr Reign” en “Poison” bleken stevige brokken noiserock die eerst vakkundig in vitriool werden gedrenkt vooraleer ze de zaal in te spuwen. Als Zedek & co vervolgens de voet van het gaspedaal halen schuren ze ineens dicht aan tegen de claustrofobische blues-noir van The Gun Club. Toevallig of niet zijn het net die gruizige slowburners zoals “Let’s Get Lost” en “Sad Eyes” die we als hoogtepunten van de avond inkaderen. En van blues gesproken: Brokaw’s monumentale slide intro van “Off To One Side” blies alle puristen in het genre moeiteloos van hun sokken.
Tijdens de korte encores trakteerden de Bostonians ons nog op “In/Out”, één van de handvol singles waarmee Come toendertijd niet verder raakte dan de onderste regionen van de alternative charts maar ondertussen wel is uitgegroeid tot een 90ies college radio classic. Het andere vermeende radiohitje “Wrong Side” bleef jammer genoeg in de kast, maar dat doet niks af aan de glorieuze terugkeer van de indie veteranen.
Tijdens de signeersessie vertrouwde Brokaw ons trouwens toe dat Fire Records weldra ook de rest van de Come catalogus gaat oppoetsen. De aanvullende aalmoes die onze welwillende regering onlangs tevoorschijn heeft getoverd kent bij deze al zijn bestemming.
Organisatie:4ad, Diksmuide
The Black Crowes - ‘Shake Your Money Maker’ bruist als nooit tevoren
Die goeie ouwe nineties, een tijd waarin rockmuziek alom aanwezig was en gitaren hoogtij vierden, een periode waarin bands als Nirvana, Pearl Jam, Smashing Pumpkins, Afghan Whigs en Jane’s Addiction, om er maar enkele te noemen, hun beste albums maakten. Tussen al dat grungy gitaargeweld kwamen ook de hennep-verslindende rock’n’roll-slungels van The Black Crowes hun neus aan het venster steken met een formidabel debuutalbum ‘Shake Your Money Maker’ dat onbeschaamd teruggreep naar de seventies. De plaat was gemarineerd in een retro-extract dat samengesteld was uit hoge dosissen Stones en Faces, lekkere ramshackle rock’n’roll met een hoog soul gehalte. Tot op vandaag is dit ook nog steeds het beste en strakste album dat The Black Crowes hebben opgenomen.
Met de integrale vertolking vanavond van dit meesterwerkje bleek dat het album nog steeds staat als een huis en dat The Crowes na al die jaren de songs nog met evenveel groove, enthousiasme als energie brachten, alsof het pasgeboren baby’s waren. Eens te meer viel het op dat er heel wat Stones-vuur in de songs brandde, meer trouwens nota bene dan bij de Stones zelf die met hun bedenkelijke doortocht van afgelopen zomer in Brussel bijlange niet zoveel vinnigheid voor de dag wisten te leggen.
Een dikke pluim ook voor zingende joint Chris Robinson wiens stem soulvoller en krachtiger dan ooit klonk, vooral in pareltjes als “Sister Luck”, “Seeing Things” en “She Talks To Angels”, pure kippenvelsoul. De Otis Redding song “Hard To Handle” was wederom een hoogtepunt, de Black Crowes bewerking moet zowat de meest swingende versie van deze klassieker zijn die ooit werd gemaakt. The Crowes schakelden moeiteloos over naar de meest potige rock’n’roll met een denderend “Thick and Thin” en stoomden dan rechtdoor naar een hevig ‘Stare It Cold’ als bruisend slotakkoord van het ‘Shake Your Moneymaker’-luik.
Als uitgebreid dessertbuffet kregen we nog een heerlijk “Bad Luck Blue Eyes” en een stevig “Wiser Time”. Daarna kwam de jam-band in The Crowes tevoorschijn met een heerlijk uitgesponnen “Thorn In My Pride”, een minutenlang borrelend steekspel van gitaren en keyboards, en niet te vergeten een verbluffende Chris Robinson op mondharmonica. Met de onvermijdelijke kolkende publiekslieveling “Remedy” daar achteraan kon er niks meer stuk gaan.
The Black Crowes hadden hier zomaar voor een onvergetelijk concertje gezorgd. Als ultieme toetje waren we dan nog eens aangenaam verrast met een superbe uitvoering van “Moonage Daydream”, onze favoriete Bowie song. Thank You, Crowes! Thank You Very Much.
Geen idee of hier nog een vervolg kan aan komen, van ons mag het zeker. Het is in ieder geval goed nieuws dat de broertjes Robinson terug door één deur kunnen, hun deurgat is blijkbaar iets breder dan dat van de Gallaghers.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4343-the-black-crowes-30-09-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4342-dewolff-30-09-2022.html
Organisatie: Live Nation
Derek And The Dirt - Nog steeds de smerigste rockers van het land
De comeback van Derek And The Dirt werd in 2017 gestart en ondanks de grote coronapauze dendert die trein nog steeds door. Er kwam een nieuw album (‘All Today’s Words’ in 2018) en daarna nog een paar singles, maar vooral veel concerten. Dat Derek en zijn Dirt nog steeds rocken als de beesten bewezen ze zopas nog eens in de Elpee.
Peter De Bosschere zit opnieuw aan de drums bij the Dirt en dat is goed nieuws. Geen kwaad woord over Frederik Van Den Berghe, maar De Bosschere voegt toch wat meer smerige rock ’n roll toe. Dat De Bosschere er ook al in de laatste jaren van de eerste versie van Derek And The Dirt bij was, maakt het plaatje compleet. Ook bassist Philippe De Vuyst eist steeds nadrukkelijker zijn plaats in de spotlights op en dat is alleen maar toe te juichen. Het is nog altijd mooi om te zien hoe Derek en Pim elkaar blindelings vinden op het podium en vaak rug aan rug of elkaar diep in de ogen kijkend duelleren op gitaar. De Wolf is overigens niet alleen een prima gitarist. Op ‘Opex’, het laatste album van Arno, krijgt hij een verdiende dankuwel voor zijn diensten als geluidstechnieker.
De set in Deinze was zoals te verwachten was een mix van oud en nieuw werk. Voor de nostalgici waren er mooie versie van “Marlene”, “Simenon Girl” en “Run”. De oude ballads – “Talking To God”, “Rosie” en “Oh By The Way” – werden nog twee tandjes trager gebracht dan in hun oorspronkelijke versie. Vooral bij “Oh By The Way” leverde dat vuurwerk op, met een lange solo van Pim Wolf.
We zagen Derek And The Dirt eerder deze zomer al een eerder slordig concert spelen, maar in de Elpee wisten we opnieuw waarom we Wolfie ooit de Slash van de Lage Landen genoemd hebben.
Van het comebackalbum kregen we in Deinze enkel “Come On”, “Sugar” en “My Mistakes”, aangevuld met de nieuwe singles “Massa” en het lekker uptempo-rockende “Listen To Me Baby”. Voorts stond er nog “Running Out” op de setlist, een nummer dat we niet meteen herkenden.
Wat we wel herkenden was “Dancing Barefoot”, een cover van Patti Smith die op veel enthousiasme werd onthaald in Deinze.
Wat de Elpee helemaal deed ontploffen was setafsluiter “Love’s Exaltation”. En dus kwam er nog een toegift en dat werd “Stealin’ From Rock ’n Roll”. Kat zegt dat ze nog eens mogen terugkomen naar de Elpee en dat is iets om naar uit te kijken.
Derek And The Dirt staat met één voet in het verleden en met één voet in het heden. En wat ons betreft is er voor deze rockers zeker ook nog een toekomst.
Organisatie: Elpee, Deinze
Laïs - Laïs heeft zijn tweede adem gevonden
Danny Feys
Je kent ze nog allemaal wel uit het verleden, het trio uit Kalmthout, Nathalie Delcroix, Jorunn Bauweraerts en Annelies Brosens die ons oude Midden-Nederlandse folk lieten kennen alsook een rits Vlaamse volksliederen a capella gezongen. Na een 8-jarige stilte komen ze toch opnieuw boven het muzikale water …
De groep zelf is volledig vertimmerd : Annelies is er niet meer bij, Nathalie en Jorunn worden nu vergezeld van een quintet supermuzikanten waaronder hun partners Boris Eriksson op allerlei gitaren en Tomas De Smet die contrabas en basgitaar speelt. Verder nog drummer Roel Poriau , akoestisch gitaarspeler Tom Theuns en als geheim wapen violiste , toetseniste maar ook vooral danseres en prima zangeres Esther Lybeert.
Ze kwamen vorige week hun nieuwe cd ‘De langste nacht’ voorstellen. Deze plaat is terug volledig in het Nederlands en verrast aangenaam. Tijdens het bijna twee uur durend concert merkten we dit op.
Een volledig uitverkocht AB , zittend weliswaar, verwelkomde de groep uitzinnig. Vooral de twee nog steeds zeer bevallige dames werden zeer warm onthaald. En het publiek kreeg die warmte volledig terug.
Het werd een afwisseling van oude en nieuwe nummers, covers ("Pieter Breughel in Brussel" van Wannes Van de Velde, "Opzij" van Herman van Veen , "Niets is voor altijd" van Madou) , ze zongen meestal in het Nederlands , soms in het Frans, soms in het Engels en zelfs in het Pools (het nummer "Sorsew") daar hun nummer" ' t Smidje" ginder nu enorm populair blijkt te zijn.
De oude nummers kregen hier en daar een verwacht nieuw muzikaal tintje maar waren nog héél herkenbaar . De nieuwe nummers verrasten aangenaam door hun Midden-Oosterse klanken en arrangementen. Samen met de buikdansende dames was het een bijzonder ontspannend, vernieuwend en interessant kijk- en luisterspel.
En wanneer de groep a capella gaat , is dit nu de dames alleen of samen met hun levenspartner, wordt het muisstil in de zaal en is het tranen van schoonheid wegpinken. Ze werden op die manier groot, bekend en zijn ze ó zó goed.
Het moment van de avond werd ingeleid door een jongere broer van Jorunn op doedelzak. Gans de zaal veerde recht en ging uit de bol bij " 't Smidje". Het blijkt nog altijd de sterkhouder van deze groep. Een volksfeest als gevolg.
De groep kreeg na afloop minutenlang een staande ovatie en waren tot tranen toe bewogen.
Eén ding weten we zeker na deze avond, Laïs is 100% terug , overtuigde compleet en toonde geen enkel zwakte. Daar zijn we dan ook bijzonder blij mee en zéér fier op.
Setlist : Wilder dan wild / Ik geniet / Als ik in de lente sterf / Orion / Marie Madeleine / Niets is voor altijd / Overal nabij / La plus belle de Céans / Sorsew / Lindeboom / Pieter Breugel in Brussel/ Zwarte feest / 1 en 1 is 2 / 't Smidje / Opzij // Le renard et la belette / Lucia / 7 steken / Soldier and the Lady ( One morning in May).
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Godspeed You! Black Emperor - De ideale soundtrack buiten met het druilerige weer in de Bota
Het Canadese postrockcollectief GYBE is een unieke band die z’n kenmerkende sound in een avantgarde kleedje stopt en er iets ongrijpbaars van maakt , het begint ergens en eindigt ergens waar een transcendent universum wordt bereikt .
Een optreden in de Botanique openlucht bood iets speciaals dus, met in die donkerte het druiligere weer, de maan op een kwart, en in en rond de tuin, die (Romaanse) beelden , de trappen en de imposante deels verlichte gebouwen . In de verte zagen we de blauwe lichten van de politie, de brandweerwagens, de ambulances en hoorden we sirenes, kortom, het ideale decor van die grauwe, onheilspellende wereld met verborgen (schone) droomplekjes die Godspeed muzikaal anderhalf uur lang tekende.
Godspeed You! Black Emperor onderscheidt zich met hun imponerende sound en hun verslavende tracks die het publiek meeslepen in een apocalyptische totaalbeleving van geluid en visuals. In coronatijd brachten ze een nieuwe plaat uit ‘G_d’s Pee at state’s end’.
De pandemie besliste er anders om hun plaat voor te stellen in de Bota Orangerie en in de 4ad, Diksmuide. In uitgesteld relais is er nu een korte tour die halt houdt in de tuinen van de Bota. Volgend jaar in april dan komen ze naar hun vrienden in Diksmuide.
‘Sfeer’, ‘Beleven’ zijn de sleutelwoorden , ze doen waar ze goed in zijn, van schoonheid tot chaos, van spanning, dreiging , woede tot kalmte en stilte, van somberheid tot euforie. Als een rustgevende vulkaan die onderhuids onder spanning komt en durft te exploderen door de lavastromen,
Een louterende ervaring , een soundtrack gevoel met hun filmische muziek . Niet meer , niet minder.
De songs zijn fijnzinnig, subtiel, bezwerend van aard , ze zijn mooi uitgewerkt, gaan van ingenomenheid naar een crescendo opbouw , klinken feller , krijgen noise erupties en durven te ontploffen en te ontsporen.
De leden stappen één voor één het podium op , houden er een stoïcijnse houding op na en zijn dé vertegenwoordigers van hun instrument , van drie gitaren, twee basses , twee drums en strijkers.
Een muzikale drone opent de avond. Die laatste plaat kwam centraal te staan , met hun composities in twee grote stukken, tussenin een adempauze, om er dan gevoelsmatig terug tegen aan te gaan. Een donkere, prachtige totaalsound die kan openscheuren , de grijze wereld om ons heen , verstevigd door grotendeels zwart-wit beelden van verbouwingen, protest , oorlogsdreiging,-geweld, riots, vliegtuigaanvallen, brandhaarden, … Gepresenteerd in een live uitvoering van muzikale magie die tot de verbeelding spreekt .
We werden al in hun aparte wereld ondergedompeld toen we naar Brussel reden, maandagavond . Onderweg het herfst-/regenweer , het fileleed in de tunnel , toeterende auto’s, ongeduldige chauffeurs , opgefokte konijnen, sirenes , wegversperringen, omleidingen, … tja beter kon kalmte en frustratie elkaar niet vinden …
Na de voorstelling van de nieuwe plaat , waarop de songs, composities , van een “Job’s lament”, “Cliffs gaze” wel eens verbouwd werden, was er ruimte om te grasduinen naar hun begindagen met o.m. “Moya” , die uitmondde in een een nietsontzeggende improvisatie, kakafonie en geloodst werd naar de grenzen van de drone/noise/en feedbackgeraas. Band als publiek bereikte hier een extatisch hoogtepunt.
De muzikale werkstukken van Godspeed zijn adembenemend en zinderen na. Het leek op een ‘Brug der Zuchten’ , vóór, tijdens en na het optreden … De niet makkelijke tijden van de coronapandemie, de talrijke crisissen waarin we steeds vertoeven , de werkdruk , de spanningen, enz onderstrepen net de muzikale wereld van Godspeed, die op zoek gaat naar contrasten , gecombineerd met ons goed doortastend vermogen van positive vibes …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4337-godspeed-you-black-emperor-26-09-2022.html
Organisatie: Botanique, Brussel
The Others Of Invention - Frank Zappa tribute - Met liefde voor de artiest
Ik heb nog al eens een optreden meegemaakt waar er weinig volk was maar wat ik zaterdag mocht beleven tart alle verbeelding. Voor het optreden van de Zappa tributeband The Others Of Invention uit het Nederlandse Zoetermeer daagden welgeteld twee mensen op, ik en mijn maat. Gebrek aan promotie zal wellicht één van de oorzaken zijn maar ik denk dat ze domweg op de verkeerde plaats stonden in een club die het vooral van metal moet hebben, geprangd tussen een Marilyn Manson en een Rammstein tribute. Doodzonde want het werd een fantastisch concert!
Normaal moet ik eigenlijk niets hebben van tributes maar als het om Frank Zappa gaat, maak ik graag een uitzondering. Bij een eerbetoon aan the moustache weet je, dankzij zijn onoverzichtelijke oeuvre, immers nooit van te voren wat het gaat worden in tegenstelling tot andere tributes die gewoonlijk doodsaai en o zo voorspelbaar zijn. Bovendien biedt zijn muziek veel ruimte voor eigen interpretatie wat voor de nodige spanning kan zorgen.
The Others Of Invention hadden niets aan het toeval overgelaten en waren met een complete bezetting (2 gitaren, bas, drums, zang, toetsen, tenorsax, klarinet en trombone) naar Eernegem afgereisd. Er stond dus letterlijk meer volk op het podium dan in de zaal waarin we naast de twee bezoekers helemaal achteraan ook nog de soundman, iemand van de club en een roadie konden ontwaren.
Maar het bonte gezelschap liet dit niet aan het hart komen en speelde zich maar liefst een uur en veertig minuten de naad uit de broek. Soms werd er wel eens verwezen naar de nogal lage opkomst ("dit was ons eerste internationale optreden en meteen ook ons laatste") maar voor de rest leek het alsof ze voor een bomvolle club speelden.
De set werd geopend met het soulvolle "City of tiny lites" gevolgd door "Easy meat" waarin de blazerssectie een eerste keer in alle glorie mocht schitteren. Qua songkeuze lag de nadruk op de eerste helft van de jaren zeventig met maar liefst zes van de zeven nummers uit ‘Over-Nite Sensation’. Terecht want ook ik vond dit zijn creatiefste periode. Heikel punt bij een onderneming als dit is uiteraard de zang. Zappa liet zich immers altijd omringen door een stel uitnemende zangers maar Jorgen van de Burgt wist zich aardig uit de slag te trekken. "Village of the sun" was misschien net iets te hoog gegrepen maar zijn geforceerd gruizig en rauw klinkende stem in "Fifty-Fifty" en "Zomby Woof" maakte zeer veel goed en moest echt niet onderdoen voor Ricky Lancelotti destijds.
Verrassendste keuze vond ik het hilarische "Stick it out" uit ‘Joe’s garage’ waarin een poging werd gedaan om het Duitstalige gedeelte van de tekst in het Vlaams te zingen. Dit waren stuk voor stuk schitterende muzikanten waarvan ik er twee een extra pluim wil toewerpen: toetsenist Peter Caspers die geregeld origineel en onvoorspelbaar uit de hoek kwam en gitarist Marcel Chrétien, de bezieler van dit project.
Dit in meerdere opzichten wonderlijke optreden werd afgesloten met een uitzinnig "Muffin man". Wat heb ik hier zoveel meer van genoten dan van The Bizarre World Of Frank Zappa, het megalomane project van Ahmet Zappa dat ik enkele jaren geleden zag in het Kursaal, Oostende. Hier was geen plaats voor egotripperij of gepruts met hologrammen maar werd de muziek van Zappa zonder gezever en met veel liefde levend gehouden.
Setlist: 1 City of tiny lites 2 Easy meat 3 Trouble every day 4 Village of the sun 5 My guitar wants to kill your mama 6 I'm the slime 7 Cletus Awreetus-Awrightus 8 Zomby Woof 9 Uncle Remus 10 Dinah-Moe Humm 11 onbekende instrumental + flard Don't eat the yellow snow 12 Fifty-Fifty 13 Montana 14 Peaches en regalia 15 Big Leg Emma 16 Stick it out 17 Oh no 18 Catholic girls 19 Dancin' fool 20 Camarillo Brillo 21 Muffin man
Organisatie: B52, Eernegem
Nederlands 
Français 
