Millionaire ≠ Millionaire
Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars, Horns, The Hickey Underworld, … het lijstje met topbands waar Tim Vanhamel deel van uitmaakt(e), is schier eindeloos. Toch kennen we hem best als frontman van Millionaire, de Limburgse rockband die begin jaren 2000 furore maakte in De Afrekening en op menig festivalwei. Na een pauze van 12 jaar werden we de voorbije periode tweemaal getrakteerd op nieuw werk, benieuwd dus wat dit optreden in de Gentse Handelsbeurs brengt.
Als opwarmer krijgen we eerst Mattias De Craene voorgeschoteld. Naast Rumble Jungle Orchestra, MDCIII en Nordmann brengt de neef van Wim De Craene ook solomuziek uit. Na de EP ‘MATTIASDECRAENE’ vorig jaar, komt eind deze maand zijn eerste album ‘Patterns For (A) Film’ uit. De experimentele, minimalistische jazz, met af en toe streepje sax, komt niet alleen op cd maar ook live tot zijn recht, mede dankzij de mooi verzorgde lichtshow van Rien Coorevits. Na het concert brengt Mattias nog een leuke anekdote: blijkbaar moest Tim Vanhamel kiezen tussen hem of een goochelaar als voorprogramma, hij is dus maar al te blij dat hij het podium op mocht!
Na dit spannende voorspel verwachten we een spetterende climax. Naast Vanhamel herkennen we ook bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil en drummer Damien Vanderhasselt. “I'm Not Who You Think You Are” zet meteen de toon voor de rest van het concert. De single uit de comeback-plaat ‘Sciencing’ wordt erg gesmaakt, alsook de “Strange Days” en “Love Has Eyes”, nummers uit de allernieuwste ‘APPLZ ≠ APPLZ’. Appelen en peren vallen niet te vergelijken, dat geldt ook voor oude vs. nieuwe nummers van Millionaire. De herkenbare ruwe en tegelijk sexy sound is steeds aanwezig, al zijn de nieuwe songs toch net dat tikkeltje braver.
‘Streetlife Cherry’ luidt een trio ‘Paradisiac’-hits in en toont aan waarom de band gerust de ‘Queens of The Stone Age van Zonhoven’ genoemd mag worden. Na deze vette riff kondigt Tim aan de hand van een gebarenrebus de volgende klassieker aan: “We Don’t Live There Anymore”. Watchoutforthegiants-frontman Bicky kan als eerste raden over welk lied het gaat, en verliefde blikken worden uitgewisseld. Ik ben stiekem jaloers, maar geniet des te meer “Wake Up The Children” nadien.
Het langgerekte hoogtepunt van de show start met de single “Can’t Stop The Noise”, gevolgd door de twee monsterhits van weleer: “I’m On A High” en “Champagne”. De doorzichtige gitaar van Sjoerd Bruil schittert door licht en lucht en een voorzichtige mosh pit bewijst dat het publiek zin heeft in snoeihard lawaai. Dat hebben de heren goed begrepen, want na het uitgesponnen “Little Blue Boy” (waarbij ook Mattias De Craene meespeelt) sluiten ze af met “A Face That Doesn’t Fit”, misschien wel het hevigste nummer dat ze ooit schreven.
Millionaire overtuigt zonder te overdrijven. Deze knappe mix van oud en nieuw materiaal toont aan dat de band gegroeid is. Het is zinloos om de oude en de nieuwe Millionaire te vergelijken, beide versies brengen supermuziek uit, en dergelijk vakmanschap komt live uitstekend tot zijn recht.
Tim kondigt nog aan dat dit het voorlopig laatste optreden in België was en dat er nu opnieuw een pauze volgt. “Hoe lang, dat weet ik nog niet. Dat kan een korte pauze zijn, maar ook een lange. Of een medium pauze”. Wacht maar niet te lang, Tim!
Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent
Fatoumata Diawara - Multitalent + wereldburger + activiste = topperformer
Fatoumata Diawara is een Malinese zangeres die op een schijnbaar achteloze manier haar publiek kan innemen. Het multitalent - ze is ook actrice en een uitstekend gitariste - brengt op speelse wijze haar nummers die overstromen van moderne, dansbare Afrikaanse ritmes.
De wereldburger - ze werd geboren in Ivoorkust en woonde een tijdlang in Frankrijk - brengt daarbij ook een belangrijke boodschap rond gelijkheid en gelijkwaardigheid. De geëngageerde activiste is extreem trots op haar roots en deelt deze passie maar al te graag met de uitverkochte zaal.
De Ancienne Belgique wordt getrakteerd op nummers uit allebei haar albums, het bloedmooie ‘Fatou’ uit 2011 en het ietwat recentere ‘Fenfo’ uit 2018. Door het opzwepende karakter van de wereldmuziek en de feilloze overgangen van het ene nummer naar het andere, is het soms moeilijk om door te hebben welk lied nu plots te berde wordt gebracht. We herkennen “Kanou Dan Yen”, “Bonya”, en het de oorwurm “Sowa”, maar vooral bij Nina Simone’s “Sinnerman” gaat het publiek uit de bol, swingen de heupjes los en klappen alle handjes moeiteloos op elkaar.
Fatoumata kwam al eens naar de AB in 2014 en weet perfect hoe ze het Belgische publiek moet bespelen. Enkele woordjes in het Frans en het Engels en iedereen is mee in het verhaal.
Er komen ook steeds meer muzikanten het podium op waardoor we op den duur kunnen spreken van een waar volksfeest. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk en ons geluk kan niet op.
Deze performance is een plezier voor het oog én voor het oor, want we mogen ook de uitstekende gitaarsolo’s niet vergeten.
De funky encore “Anisou” legt nog eens een vette baslijn bovenop de heerlijk zomerse akoestische klanken. Wij knikken instemmend en zijn maar wat blij dat we deel mogen nemen aan dit unieke groepsmoment.
Schrijven dat we in hogere sferen kwamen is misschien ietwat overdreven, maar deze ervaring kwam toch dicht in de buurt. Bedankt, Fatou, dit moeten we nog eens doen! Op 12 maart 2022 in de Roma, Antwerpen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Cold Stares - Bezeten, gruizige, intense, harde bluesrock
Een verrassend talrijk opgekomen publiek mocht iets na achten kennismaken met Shtevil, een powertrio rond Mechelaar Steven Vergauwen. Zelf beweert de man beïnvloed te zijn door Led Zeppelin, The Black Crowes en Grand Funk Railroad en classic rock met een randje soul te spelen. Dat laatste prikkelde mijn nieuwsgierigheid maar de soul bleef helaas beperkt tot het plaatje,"(I can't get no) satisfaction" van Otis Redding, dat gebruikt werd om ons op te warmen voor zijn komst.
Getooid met een imposante hoed zette hij er meteen de beuk in met een aan de seventies herinnerende sound. Maar al snel bleek zijn ego van hier tot ginder een geslaagde set in de weg te staan.
Nochtans heeft Shtevil best een paar aardige songs op het palmares staan. "On fire", dat je zou kunnen kennen van de generiek van "Make Belgium great again" en hier helemaal vooraan in de set zat of "Who I am (thank you)", ondanks die er wat haaks op staande gitaarsolo. Wanneer hij zich niet vergreep aan demonstraties van zijn onmiskenbare zangtalent of nodeloze tempowisselingen kon ik me nog verzoenen met dit soort classic rock. Helaas kon hij het niet laten om het publiek voortdurend te laten participeren. Zo moesten we zingen, klappen en werden we voortdurend gevraagd of we elkaar nog graag zagen.
Mijn laatste restje voorbehoud verdween tijdens "Little dress" waarin de drie midden in de song abrupt stopten met spelen. Toen het volk daar niet in trapte en stil bleef, vroeg hij ons dan maar zelf om te applaudisseren. Tja, niets kon hem stuiten maar toen hij afsloot met een flard "Satisfaction", waarmee de cirkel rond was, slaakte ik toch een zucht van opluchting.
Niemand minder dan Joe Bonamassa vond The Cold Stares uit Evansville, Indiana de grootste muzikale ontdekking van 2019. Voldoende reden om er in een grote boog omheen te lopen maar wat prijs ik me gelukkig dat ik hun laatste plaat, ‘Heavy shoes’, nog voor het lezen van deze quote, had beluisterd en hun naam in mijn geteisterde brein was blijven ronddwalen.
Chris Tapp (zang, gitaar) en drummer Brian Mullins startten de band in 2010 na in talloze andere bandjes te hebben aangemodderd. Met een ongeziene gretigheid stortte Chris Tapp zich op dit project dat tot op heden vijf albums opleverde, waarvan er slechts twee via een label verschenen. De andere drie bracht hij dan maar uit in eigen beheer. Die gedrevenheid heeft een verklaring. In 2009 kreeg Chris te horen dat hij nog zes maanden te leven had na de diagnose van een huidkanker in een vergevorderd stadium. Na 18 maanden bestraling en chemo geraakt hij toch genezen en begint hij met Brian Mullins meteen The Cold Stares, genoemd naar een nummer uit de debuutplaat, "Shake your moneymaker" van The Black Crowes, "Stare it cold". Vastbesloten er te geraken met harde, bluesy rock ontdaan van alle overbodige ballast, rechtdoor en altijd eerlijk.
Die laatste en door velen fel bejubelde plaat kon me toch niet helemaal overhalen, vooral met de sound heb ik wat last, maar op dat grote podium in Leffinge viel alles op zijn plaats en hing er magie in de lucht. De bescheidenheid zelve, wat ver achteruit op het podium zorgden ze vanaf de eerste noten al voor een zelden gehoorde intensiteit. Harde blues georiënteerde rock met gonzende fuzzriffs en gruizige zang die flagrant aan The Bonnevilles deed denken. Knappe songs ook met steeds datzelfde strakke stramien: Chris Tapp tovert een catchy riff uit zijn gitaar die hij dan blijft herhalen geassisteerd door een bezeten beat van Mullins.
Net toen ik dacht dat het iets te veel van hetzelfde werd verbaasde het duo me met een sobere maar wondermooie cover van "Whipping post" (The Allman Brothers Band). Dit was blijkbaar het sein om meer afwisseling in de set te smokkelen. Dat deden ze vooral met songs uit hun oudere platen toen ze zich nog niet hadden vastgepind op die specifieke sound van "Heavy shoes". "Red letter blues" en ""Cannonball" uit hun debuut en het op een Black Sabbath-riff gemonteerde "Neighbor blues" bleken pareltjes. Black Sabbath in garage modus, het smaakte warempel naar meer. Maar ook het nieuwe "In the night time", het buitenbeentje van de plaat, mocht er met zijn jengelende sixtiesgitaar zijn.
Ze hadden ook nog een onuitgegeven nummer bij: "Mojo hand" dat blijkbaar gebruikt wordt in de trailer van een video game (Cyberpunk 2077).
Na een vrij lange, zinderende set zonder ook maar één misser volgde nog een obligate bis waarna Chris Tapp de riem uit zijn broek haalde om er zijn gitaar mee te kastijden. Ik vraag me nog steeds af wat het ding verkeerd deed.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre!
In de l’Aéronef was er een soort Halloweenfeestje met een rits Franse artiesten en één van Belgische bodem , een smaakmaker in het donkere genre , Whispering Sons. Ze onderscheiden zich door de intense , dreigende spanning in hun materiaal , de energiek , gedreven , meeslepende set en een zangeres die ons meevoert in haar unieke leefwereld.
Whispering Sons kreeg het publiek over de grens mee. Ze zijn klaargestoomd voor de clubtour in ons eigen landje …
Een welige sound van postpunk, waverock horen we op de totnutoe twee uitgebrachte cd’s, ‘Image’ (2018) en het recent verschenen ‘Several others’. Een mokerslag in het genre , kun je wel zeggen , die de muziek laat doorsijpelen van wijlen The Sound , Joy Division, ons eigen Red Zebra, TC Matic omarmt en de brug slaat tussen bands als The Cure , Gang of four en The Chameleons met de revivalsound van Nick Cave, Editors, White Lies, Interpol en Savages.
Ze zijn één van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock Rally weg. Het gaat goed met de band rond Fenne Kuppens . Het kwintet behoudt hier vanavond een uur lang de aandacht met hun donker broeierig, spannend materiaal. Kenmerkend zijn de melodieus stuiterende ritmes in het genre door de snedige, tintelende, frisse en slepende gitaarlijnen, de repetitief, dreunende , grommende, diepe basses, de zwartkleurige electro en de zachtmoedige, hitsende drums, ondersteund door de indringende, grauwe vocals van dame Kuppens , die de hoogdagen van Patti Smith en Polly Harvey doet opborrelen ; vol overgave draaft ze over het podium, geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance .
Whispering Sons klinkt grotendeels vertrouwd aan het genre. De intensiteit en de afwisseling in die lagen muziek , zorgen dat die revival en het geheel boeiend , interessant blijft.
Het recente album kwam meteen op het voorplan met “Dead end” en “Heat”, twee sterke groovy openers omgeven in een rode , blauwe gloed en witte spotlights. Het zijn songs met een intrigerende opbouw , dynamiek, die durven te exploderen . Ze werden warm onthaald . Het doet de band deugd trouwens hier in Nord de la France, dat zeerzeker te vinden is voor dit soort muziek.
“Got a light” van hun debuut laat een iets slepender geluid horen, meer wave. En ze durven echt diep graven met “White noise” en “Wounded” , die traag en dreigend zijn .
Eén van de doorbraaknummers “Alone” en het nieuwe “Vision” volgden , het tempo werd dus terug opgeschroefd. “Skin” en “Flood” trekken een duister, mistroostig decor op . De electro en synths eisen in het mistige decor hun plaatsje op .
De singles “Surface” en “Hollows” maken opnieuw een vuist op het juiste moment, en rocken dus. We worden probleemloos meegevoerd in die dreigende , meeslepende , energieke , explosieve sound . “Satantango” en “Surgery” versmelten wave, rock, pop, electro, en zijn om van te smullen in de instrumentatie door de repeterende, doordrammende en opbouwende ritmiek . “Waste” sluit de overtuigende set af .
Magie ervaarden we door de vakkundigheid en het spelplezier. Licht en duisternis. De band is goed op elkaar ingespeeld. Terecht trots mogen we zijn op dit Belgische combo, die verder zoekt om het genre spannend, boeiend (en leuk) te houden door melancholie en opwinding te verbinden.
Verder hadden we vanavond het gezelschap, om Halloween definitief in te zetten, met de electro/EBM/industrial/wavepunk van Louisahhh Live Band (knipoog naar Siouxie) en de harde rave dancepop van Ascendent Vierge.
Organisatie: Aéronef, Lille
The Abba Story - Thank you for the music, de onvergetelijke muziek en het verhaal van Abba
Je moet het verleden kennen om het heden te begrijpen. Daarom trokken we - net voor de release van het nieuwe album ‘Voyage’ van Abba op 5 november, naar de tribute show ‘Thank you for the music, The Abba Story’ in het Kursaal in Oostende. De Agnetha, Benny, Björn en Anna-Frid van dienst brachten de grootste hits van de iconische Zweedse band met de nodige bravoure. De vier leken heel goed op hun originelen en op het grote scherm was een fijne mix te zien van live beelden en originele. Wat muziekgeschiedenis tussendoor werkte het geheel mooi af.
Het spektakel begon met enkele kanjers, onder andere “A man after midnight”, “Super trouper” en “Fernando”. Het publiek, heel gevarieerd van jong tot (vooral) ouder, begon al instemmend te knikken en al vlug zat de sfeer erin. Helaas vroegen de artiesten voortdurend om in de handen te klappen, soms zelfs bij ingetogener nummers als “S.O.S”. Dat lijkt ons toch minder gepast in een nummer over een koppel dat uiteen gaat.
Abba en Unicef
Tussendoor gaf gastvrouw Virginie Claes, Miss België 2006, in het Engels, doorspekt met wat Nederlands en Frans, info over de groep. En het moet gezegd: we leerden toch heel wat bij. Bijvoorbeeld wat Abba, Jesus Christ Superstar en Unicef gemeen hebben. Claes vertelde ook dat Abba het songfestival in 1974 won ten koste van de gedoodverfde favoriete Oliva Newton-John. Daarop kwam ook een lookalike van de Britse artieste enkele nummers brengen, maar – hoe goed gebracht ook – het publiek kwam toch duidelijk daar niet voor.
In het tweede deel zat er meer romantiek en dramatiek in de nummers. ‘Frida’ en ‘Agnetha’ zaten precies beter in hun rol en met hun prachtige kostuums pakten ze het podium in. Met “Knowing Me, Knowing You” begon het publiek al zachtjes ‘aha’ mee te zingen, en met “The winner takes it all” en “I have a dream” verschenen de gsm-lichtjes in de zaal. Het mooiste moment was “Chiquitita” waarbij mensen spontaal uit hun zetel opsprongen en bij iedereen toch wat klanken uit de eigen mond vlogen. Daarna was het allemaal wat geforceerder, met Claes die het publiek bijna verplichtte recht te staan, maar naar het einde toe was er toch een groot rockgehalte met onder andere “Voulez-Vous” en “Take a chance on me”.
Spleetje tussen de tanden
De show wordt met verschillende internationale casts gebracht, en de vier van dienst brachten het er goed van af. Soms miste ik wat de loepzuivere stem als een bel van de echte Agnetha, maar dat is waarschijnlijk te veel gevraagd. Net als het spleetje tussen haar tanden. Misschien was ‘Frida’ vocaler iets zuiverder, maar ‘Agnetha’ had dan weer présence te over. Ook pretty ‘Benny’ en partybeast ‘Björn’ gaven het beste van zichzelf, met een keyboard- en gitaarsolo om van te smullen. Het publiek wou op het einde meer, en kreeg het natuurlijk ook, met “Mamma Mia” en een ingetogen lied, bijna a capella, waarbij de stemmen nog het meeste tot hun recht kwamen. Uiteraard kon de titelsong “Thank you for the music” niet ontbreken.
“We can face it together, the way old friends do.” Abba is inderdaad een oude vriend en we kijken reikhalzend uit naar het nieuwe (en laatste) hoofdstuk. We hebben alvast kunnen genieten van de albums, de films, de musicals en de tribute optredens.
Wie dit spektakel, georganiseerd in België door LiveNation, nog eens terug wil zien, kan op 14 mei naar de Stadsschouwburg in Antwerpen trekken.
Volgens Claes mogen mensen die ‘in full Abba-costume’ naar een concert gaan, gratis binnen tijdens de volgende show. Hadden we dat geweten …
Organisatie: Live Nation ism Kursaal , Oostende
Morris and son - Voor wie The Doors nooit heeft kunnen zien
Normaliter is het not done om tribute bands of cover bands te recenseren. Maar hier maak ik met plezier een uitzondering. Een aantal toppers (Dominique, Piet, Gunter en Luc) nemen nog een topper (Zanger Roy) onder hun hoede en geven de meest puike interpretaties weer van een aantal Doors klassiekers. In de al even toplocatie Den Trap in Kortrijk.
Er wordt met sobere en efficiënte belichting en prachtige sound een sfeertje gecreëerd die duidelijk The Doors ademen. Uitgelezen intro’s en beklijvende versies zorgen ervoor dat je zo waar een Doors concert meemaakt. ‘Te kloffe erop’, zeggen ze in West Vlaanderen. Roy is Jim Morisson ‘gespogen en gescheten’, zeggen ze in West Vlaanderen.
We weten al van bij de opener “Break on through” dat het onvergetelijk zal worden. Drummer Do en bassist Luc sturen als een locomotief de gedreven oerrif. Toetsenist Gunter en gitarist Piet creëren zowaar de perfecte Doorssound. De voormalige zanger van Kolos Roy zet een kolossale Jim Morisson neer. Ook 27, ook het metier en ook het aura. En zo gaat het maar verder met een uitgelezen playlist.
De intro van “People are Strange” pakt je bij de strot. Het dreigende van “Riders on The Storm”, afgewisseld met “Love Street”, het rockende en stomende “Roadhouse Blues”, het perfecte “Waiting fort he Sun”, het pletwalsende “Light my fire” (wat een solo!), enzovoort….
U leest het goed: Er zijn superlatieven te kort en het publiek staat in brand. En het houdt maar niet op. “Alabama Song” is zowaar sterker dan de eerste uitvoering. Eventjes denk ik aan Live @ The Hollywood Bowl, die een dezer remastered in de bioscoop te zien zal zijn. Het niet evidente “The Changeling” krijgt een eigenzinnige interpretatie met de nodige en fantastische Doors sauzen. Roy zet een schorre en licht vervallen Morisson neer in “LA Woman” en laat ons proeven van het verval van Zijne Steeds In Leren Broek Dwarrelende.
Bissen doet Morris and Son niet met het voor de hand liggende “The End”, maar wel met het voor de hand liggende “When the Music is over”.
Het in leeftijd variërende en dolgedraaid publiek heeft The Doors meegemaakt tot in het diepste van hun vezels in de CBGB van Kortrijk, ook Den Trap genaamd. I rest my case.
Line up:
Roy Silverans ( Kolos, Ruis Wingman): Zang.
Gunter Callewaert (tig bands en projecten): Toetsen
Luc Buyttebier (Dolfijntjes, Les Sacs, Rebecca,…….): Bas
Dominique Dedecker (multi-instrumentalist bij Les Sacs, Discobars, Ride This Train…) :
Drums
Piet Clarysse ( De Boomn van De Weireld, Les Sacs, Ride This Train, Satellites, tig projecten) : Gitaar.
Playlist:
Break on through /People are strange/Riders on the storm/Love Street/Roadhouse blues/Waiting for the sun/Light my fire/Alabama song/Love me two times/The Changeling /L.A. Woman/BIS - When the music ’s over
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
Briqueville - De ultieme hoogmis voor duistere zielen
B R I Q U E V I L L E zorgde voor een duistere hoogmis van donkere zielen in De Casino. Nog steeds bieden ze een intense beleving , ervaring , die verschroeiend klinkt door een waanzinnig klantentapijt en de spotlights die ons verblinden. Totaal verweesd bleven we achter.
De hoogmis werd echter al ingezet door Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You, …) en Siegfried Burroughs (Kapitan korsakov, The K, …).die elk op hun wijze perfect die duistere gevoelens weergeven. Hun project wordt in een intens mooie vorm gegoten .
Ze zijn het duo Doodseskader (****) , die een experimenteel onderonsje zijn, en die de comfortzone van het genre verlaten .
Luister maar eens naar de single “Lepers” - de recensie kun je hier nog eens nalezen. Ook hun debuut 'MMXX: Year Zero' is een schot in de roos. Het duo zit niet stil en tekent voor dat toepasselijk donker sfeertje door het produceren van een klankentapijt en een dosis experiment. Een bijzonder project voor duistere zielen dus. De visuele effects en de bevreemdende beelden op het scherm zijn duidelijk een meerwaarde in het genre.
In diezelfde trend gaat ook 6SISS (****) tekeer, met een korte, bondige set. Als een profeet effent hij de weg voor de Messias . Solo staat hij aan de knoppen en zijn klankenwereld biedt een cinematografisch totaal beleven. We lieten ons meedrijven. 6SISS verstaat die unieke kunst om even de realiteit te vergeten; het klinkt bevreemdend , het is een soort horrorverhaal zonder begin of einde, een vicieuze cirkel van duisternis. Wat een waanzinnig geluid!
Zonder pauze staat plots B R I Q U E V I L L E (*****) op het podium; muzikale waanzin wordt aangewakkerd . Ze brengen een verschroeiende sound, die elan krijgt door een aparte lightshow. Visueel verschijnt er nog een danser die waanzinnig tekeer durft gaan , over de hoofden kijkt, alsof hij de toeschouwers zal verscheuren. B R I Q U E V I L L E doet duistere machten ontwaken. Het is duidelijk, dit is geen muziek voor tere zieltjes!
Je wordt meegevoerd naar hun unieke donkere, duistere wereld. Demonisch zelfs met een mate van angst.
B R I Q U E V I L L E voert ons naar hun hel. Wat een maalstroom! Ze onderstrepen dat ze een niet te onderschatten band in het genre zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Briqueville
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/briqueville-29-10-2021.html
Doodseskader
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/doodseskader-29-10-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Bicep - Warme innemendheid en prikkelende dance in visuele diepgang
Het Noord-Ierse Bicep, Andy Ferguson en Matt McBriar, tillen de elektronische muziek naar een ander niveau met hun bijzonder verfrissende en vernieuwende house. In uitgesteld relais hebben ze in korte tijd tweemaal de AB uitverkocht . En de muzikale honger qua elektronicabeats was en is groots na deze heuse corona epidemie … Letterlijk werd de poort naar hopelijk betere tijden open gebeukt en worden we door de dancecrisis geloodst.
Bicep is geen nieuwkomer in het genre. Eerder waren ze actief als bloggers van house, breakbeats en techno wanneer ze rond 2010 zelf begonnen met eigenzinnige elektronische beats te produceren. Het resulteerde een handvol jaar terug in het titelloze ‘Bicep’ album. En in coronatijd in die closedown, verscheen de opvolger ‘Isles’.
In die clubloze maanden zijn ze nu eigenlijk wel de clubs ontgroeid. Meer en meer tekent Bicep live zich tot een headliner en ervaren we muzikaal hun warme troostende en kleurrijke dance, die drama en uitbundigheid kruisen op het plaatwerk en nu live.
Bicep straalt het live zeerzeker nog meer uit door nogal wat visuele effecten, die diepgang biedt aan hun muziek: ledwalls, lasers, rook,.... Het moet iets onvergetelijks zijn , na al die tijd opgesloten te zijn .
De twee freaks staan hoog op het podium aan de draaidecks, met een knipoog naar de tenoren van Daft Punk en 2 Many DJs . Het tilt de sound letterlijk naar een hoger niveau. Optische en muzikale diepgang dus. En dat werd duidelijk gemaakt.
De show bouwde rustig, mooi sfeervol op in hun golvende synths, bleeps en beats, als op “Atlas” en “Just”, om op die manier dan melodieus te worden voortgedreven, crescendo, uptempo en opwindend met o.m. “Aura”, "Glue" en "Apricots".
Bicep is moeilijk in een hoekje te duwen in die elektronica diversiteit. Ze zijn eigenzinnig, experimenteel, spannend, mysterieus, intiem ... Ze hebben hier hun weg gevonden en een eigen pad ingeslagen in de wondere wereld van elektronische muziek. Het moeten niet altijd harde beats zijn om een dj set goed te maken, het is de kunst te doseren en gevoeligheid te doen opborrelen, mooi , intens , emotievol en energiek.
De elektronica liefhebber ervaarde dat house/dance een andere, bredere dimensie krijgt tussen warme innemendheid en prikkelende dance van puur spierballengerol…
Organisatie: Live Nation
DIRK. - Geen woorden meer voor
Verrassing! Als intro een razende drumsolo die over het publiek dendert. Zo maakte DIRK. zijn opwachting in Brugge. Licht krankzinnig doch scherp en raak. Het zou een voorbode zijn voor de rest van de set.
Met “Toulouse” als opener pakten Jelle Denturck en de zijnen iedereen onmiddellijk in. Altijd fijn als je één van je hits als opwarmer kan gebruiken. Ze hebben alleszins genoeg materiaal om uit te putten. Een West-Vlaamse zinsnede hier en daar helpt natuurlijk ook om de Bruggelingen te ontdooien. Tegelijkertijd zagen we geen moshpits opduiken, hoewel nummers als “Waste” zich er zeker toe lenen. “Milk” zorgde wel voor een eerste meezingmomentje en een zwaar lijzige riff die ferm in je kop nestelt.
“Small Life” wisselde het a-melodische af met bijna naïef gestroomlijnd zang en gitaarspel. Het abrupt einde maakte het een van de vreemdste nummers in de set. Toch maakt het de band tot wat het is. Eigenwijs maar lief. Ruige gitaren maar vriendelijk melodieus. Schreeuwerige stem maar open voor zangstondes. Het zorgt ervoor dat DIRK. één van de interessantste Belgische bands van het moment is.
“Scumbag Teens” zette Jelle Denturck alleen in met krakende stem. Een soort opzwepend Egyptisch klinkende gitaarsolo kleurt het nummer en gaat over in chaos. Het publiek dreunde mee als was het een sekte. Het spreekt ook van groot talent dat “Komrad Shoes” er zonder moeite werd aangeplakt. Het passeerde en wie niet had opgelet, kon het zo missen.
De intro van “Hit” deed vreemd genoeg denken aan “Porselein” van Yasmine, al was het zeker en vast de rommelige rockversie. Een hardere aanzet met wat speciale elektrisch klinkende deuntjes kregen we met “Gnome”. De gitaren schoten even overal heen om dan overgenomen te worden door de constante drum en Jelle zijn klagerige stem. Gelukkig mochten ze af en toe nog eens gezellig samen ontploffen. Er waren geen woorden meer voor.
Onze oren mochten op het einde wel nog even rusten bij “Fuckup”. Het was tijd voor de armen om heen en weer te zwaaien en wat mee te zingen. “I only hate myself, when I fuck things up. And I fuck things up, all the time”, schalde door de zaal. Een fijn a-cappella momentje op het eind van de set.
“Artline” sloot een meer dan geslaagd DIRK.-optreden af als een speedboat die lijkt te vertrekken. Een paar keer aan het touw trekken en gaan. Jammer genoeg was het deze keer aan ons om te vertrekken. De nummers waren simpelweg op.
Setlist: Toulouse - Waste - Milk - Small Life - Counterfeit - Golly - Sick ’n Tired - Scumbag Teens (+Komrad Shoes) - Pastime - My Dog’s Dead - Hide - Hit - Toothpick - Gnome - Fuckup - Artline
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/dirk-23-10-2021.html
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Black Country, New Road - Overweldigend veelbelovend potentieel bevestigd
Black Country, New Road, al enkele jaren veelbesproken, stak na een geweldige passage op Sonic City 2019 opnieuw het Kanaal over om niet alleen hun eerste LP ‘For the First Time’ (begin 2019) voor te stellen maar ook om al een tipje van de sluier te lichten van hun aankomende tweede ‘Ants from Up There’ (begin 2021). Met ondere andere Squid en black midi, maakt het zevental van BC,NR deel uit van een boeiende, eclectische scene in Londen. Trending dus en dat lokte veel volk naar de Botanique.
Drug Store Romeos, een trio begeesterd door 90s dream pop en DIY, zorgde als voorprogramma voor een eerste zaligmakende roes. Beïnvloed door Galaxy 500, Cocteau Twins en alles wat dromerig is, klinkt het geheel veelbelovend. Opvallend in “Frame of Reference” is de eenvoud van de melodieën en de lichtheid van de zang die toch aanstekelijk werken. In het veelzijdige “Secret plan” en het speelse “Walking Talking Marathon” klinkt Electrelane even terug van weggeweest. De schoonheidsfoutjes hier en daar waren zo vergeten door de aanstekelijke charme van het drietal.
Black Country, New Road’s muziek is doorspekt met culturele referenties (het speurwerk laat ik aan u over). Het is dan ook geen wonder dat de band onder de tonen van Travis Scott en Drake’s “SICKO MODE” - bijna aarzelend - het podium opkwam. De verwachtingen van het publiek en de zenuwen van de band leken strak gespannen, waardoor je vóór de eerste noot een speld kon horen vallen. De splijtende experimentele jazzy opener “Instrumental” zorgde voor een zucht van opluchting en ontlading. Bevestigen deden ze meteen met “Athen’s, France” waar de Gang of Four-achtige tonen, doorweven met Isaac Wood’s grillig gezang, uitgespannen waren en zachtjes landden met een Neutral Milk Hotel-einde. In de halve ballade “Concorde” zette Wood ons lyrisch op het verkeerde spoor, iets wat regelmatig voorvalt als je de songteksten ontleedt.
Hoewel de frontman helemaal links op het podium stond, was Wood, nu eens aarzelend
dan weer eens rechttoe rechtaan, het kloppend hart van het zevental. Zijn ijzige, onwennige, harde lyrics zetten ons aan het denken. Toch zat de ultieme sterkte van BC,NR in de versmelting van genres die door de instrumentatie perfect samenvielen. In het noisy maffe “Science Fair” kreeg de saxofoon een sleutelrol. Daaropvolgend in het folky en nerveuze “Chaos Space Marine” wisselden de muzikanten onderling deuntjes uit alsof ze even aan het praten waren. Met “Track X” lieten ze ons even op adem komen en rustig genieten.
Opmerkelijk ook veel nieuwe nummers die aan bod kwamen. “Good Will Hunting” en “Bread Song” was nog meer van BC,NR’s gekende recept maar dan beter. Een kleine stijlbreuk was er met het verrassende “The Place Where He Inserted the Blade” waar Wood donkere humor bovenhaalde over de centrale passages van viool en dwarsfluit.
Alsof er niet genoeg hoogtepunten waren, was er daar de lange (15 minuten!) geweldige afsluiter “Basketball Shoes” die een bisronde volledig overbodig maakte. Het ruime publiek kwam, zag en werd overweldigd door het veelbelovend potentieel.
Setlist
Instrumental - Athen's, France - Concorde - Science Fair - Chaos Space Marine - Good Will Hunting - Track X - Bread Song - The Place Where He Inserted the Blade - Basketball Shoes
Organisatie: Botanique, Brussel
Nestter Donuts - The full monty
Nestter Donuts + Chiff Chaffs
Liefst 43 jaar na de vorige keer belandde ik opnieuw in het JOC te Ieper... Het kan want JOC Ieper bestaat al sinds 1973 maar is ondertussen wel van locatie veranderd.
Ik kwam vooral voor Chiff Chaffs. Een nieuwe rock-'n-roll sensatie uit Kortrijk en wijde omgeving had ik me laten wijsmaken. Twee vertrouwde gezichten uit de Pit's op het podium: Nolf Kaka (toetsen) en Jantie (drums). De andere twee waren me ook niet onbekend: zanger-gitarist Gilles Deschamps die ik nog gezien heb met Garbage Bags en Adios Pantalones en Au Tys uit de Doornikse scene.
De vier serveerden no-nonsense rock-'n-roll gemarineerd in tequila met nogal wat surfinvloeden. Het soort muziek waar ik mijn ganse leven al naar teruggrijp. Dit had dan ook alles om een losgeslagen feestje te worden. Vier mannen die het volle pond gaven en er duidelijk van genoten, een charismatische voorman en een orgeltje dat voor de nodige afwisseling zorgde. En toch wisten Chiff Chaffs me slechts een paar keer te enthousiasmeren. Een echt duidelijke reden waarom het niet echt klikte heb ik niet meteen. Een te schrale sound, het had best wat vettiger gemogen, was de drive niet dwingend genoeg of was ikzelf er na die lange onthouding niet klaar voor? Op basis van hun single, "Filthy kicks", vermoed ik toch dat Chiff Chaffs tot meer in staat zijn. (rating: 6)
Nestter Donuts is een vinnig kereltje uit het Spaanse Allicante met een indrukwekkende knevel en een fetish voor de gaten in donuts. Hij zag het (rock-'n-roll) licht toen hij in 2017 mocht openen voor Reverend Beat-Man. Sindsdien verscheen er een single en belandde één van zijn songs op een compilatie van ‘Voodoo Rhythm Records’, het label van Reverend Beat-Man, alweer hij. De twee zijn trouwens met elkaar te vergelijken, beiden vissen in de vijver van de trash one man bands al maakt Nestter daar een 'flamenco' trash one man band van.
Die flamenco invloeden leken in Ieper wat minder aanwezig dan voorheen. Slechts een paar keer liet hij zich verleiden tot die typische "cante flamenco" (de flamencozang). De trash was duidelijk gebleven en vertaalde zich in nijdige amfetamine garagepunk voorzien van verzengende ritmes. Het bleef me opnieuw verbazen wat voor een volle sound hij in zijn eentje, enkel geholpen door zijn gitaar, een basdrum en een cymbaal, wist te produceren. Bovendien hield hij het veel strakker dan vorig jaar in Bolwerk, Kortrijk wat voor een veel intensere ervaring zorgde. Vooral die verbijsterend knappe gitaar joeg het adrenalinepeil de hoogte in.
De vraag bij Nestter Donuts, dit keer gehuld in een stemmige catsuit met pantermotief, is niet of we zijn harige reet te zien zullen krijgen maar wanneer dat zal gebeuren. Dit keer duurde het vrij lang maar we kregen dan ook meteen de full monty, hier geen gepruts met een mondkapje. De laatste keer dat ik zoiets meemaakte was bij Margaret Doll Rod (Demolition Doll Rods) in 't Lintfabriek, toen eenmalig op aandringen van notoire viespeuk Andre Williams zaliger. Ik moet toegeven dat ik het toen wat appetijtelijker vond dan deze bungelende Spaanse onderdelen.
Even later zocht hij helemaal de grenzen van het fatsoen op toen hij op zijn basdrum klauterde en zichzelf, goed zichtbaar voor iedereen, met zijn micro probeerde te penetreren waardoor ik plots een opwelling van medelijden met de materiaalmeester kreeg. Wat bezielt zo'n Nestter Donuts eigenlijk? Mocht het de bedoeling zijn om wat extra aandacht te krijgen dan was zijn missie zeker geslaagd.
Plots was het wel erg druk vooraan, vooral de liefhebbers van vrouwelijke kunne waren ineens massaal present.
rating: 8
Organisatie: JOC, Ieper
Uma Chine - Sprookjes van 1001 nacht, volgens Uma Chine
In 2020 bracht Uma Chine hun adembenemend mooie, ondertussen tweede plaat uit 'Changes'.
De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen.
Door de coronatoestanden heeft de band de plaat nog niet kunnen voorstellen voor een publiek. Eindelijk nu, in een zeer goed gevulde Handelsbeurs kregen we een passage uit ‘Sprookjes van 1001 nacht’, volgens Uma Chine. We zweven dan ook gedurende een dik uur op een mysterieus wolkje, naar verre oorden in ons onderbewustzijn, waar het fijn vertoeven kan zijn.
Eerst mocht Rosa Butsi (*****) solo, enkel met gitaar, haar warme stem en sprankelende uitstraling optreden. Rosa Butsi spreekt haar publiek voortdurend aan , al dan niet met een grappige kwinkslag. En doet ons met die bijzondere stem alvast wegdromen naar een mooie wereld. Ze haalt betoverende riffs uit haar gitaar.
Ze wordt omschreven als een kruising tussen Suzanne Vega en Joni Mitchell. We houden niet van namedropping, maar die bijzondere, heldere stem en uitstraling doen ons inderdaad denken aan die dames. Ze ontpopt zichzelf tot een groots entertainer op een warme, openhartige, charismatische wijze, helemaal alleen. Sjiek.
Uma Chine (*****) - Drie bevallige dames etaleren een sensualiteit, die doet denken aan bosnimfen die een nietsvermoedende wandelaar hypnotiseren en ‘em doen wegdromen naar de mooiste plekken in het onderbewustzijn. In trance geraak je sowieso ; ze klinken ingetogen en durven de registers open te trekken. De sound wordt kleurrijker en brengt iedereen in beroering . We ervaren een zwevend gevoel.
Er is ook de visuele kracht van Uma Chine, ondersteund door de collectieve samensmelting van de talentvolle muzikanten en zangeressen. Op speelse wijze prikkelen ze onweerstaanbaar de fantasie. Ze weten waarmee ze bezig zijn.
De bis wordt ingezet met een a-capella gebrachte strofe waarbij de vocals mooi samenvloeien. Ze gaan nog eens crescendo naar een wervelende finale met percussie, gitaar, en zang.
Wat een magie voelen we hier, een magie van ‘de sprookjes van 1001 nacht’, die wonderbaarlijk tot leven worden gebracht, volgens de muzikale regelgeving van Uma Chine, Uma Chine varieert dus in hun kleurrijke sound en nodigt je uit in hun dromerig muzikaal landschap, verwezenlijkt door die prachtige vocals en het sprankelende instrumentarium. Ze zorgen voor een intense beleving , een ‘zen-ervaring.
We besluiten met een anekdote uit een interview dat we met Nele De Gussem hadden. ‘Ik keek onlangs naar die docu over Bob Dylan's Rolling Thunder Revue, en daar zei iemand; het is tussen muzikanten en publiek alsof je batterijen elkaar ziet opladen, je ziét die energie, dat is iets prachtigs. Daarvoor doe ik het!' vertelde ze ons (lees het hier nog eens na) .
Ze kregen een warm , daverend applaus . Iedereen werd meegevoerd in hun unieke droomwereld en was diep ontroerd Deugddoend. Missie geslaagd!
Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
