Voor Anthony en Josephine van het duo Oh Wonder ging het zeer snel. Iets meer dan een jaar geleden brachten ze hun eerste nummer uit dat meteen zwaar gehypet werd. Ze vonden een strategie om iedere maand op de eerste dag een nieuw nummer uit te brengen. Het bleek te werken want iedere maand bleef hun fanbase uitbreiden.
Begin september was er dan uiteindelijk hun debuutplaat. Het was dan ook in het verlengde van die plaat dat ze begonnen met live op te treden. Nog geen twee maand geleden deden ze hun eerste show en in Brussel konden we hun tweede optreden ooit zien op het Europese vasteland.
Dat ze hun hype konden verzilveren bleek al snel door de AB Club volledig uit te verkopen. In Brussel was de zaal dan ook tot de nok gevuld om hun favoriete duo aan het werk te zien. Voor de gelegenheid had de groep wel een band mee die bestond uit een drummer en een bassist. Al vanaf dat de band het podium betrad merkte je dat het publiek hen echt op handen droeg. Het gegil was niet te dragen en ook de band was al meteen onder de indruk. Het was vooral dankzij het voornamelijk vrouwelijk publiek dat dit gegil er zo zwaar bovenuit stak.
De muziek zelf klonk al vanaf het begin zeer teder. Door met “Livewire” te beginnen wist de band dan ook meteen hun kenmerkende stijl naar voor te brengen. Hun rustige electrofolk die we het best kunnen vergelijken met The XX en London Grammar sprak dan ook boekdelen. De muziek was zo kalm en rustgevend dat iedereen al snel in een extase geraakte. Het duo was wel zeer geconcentreerd bezig waardoor ze soms hun voeling met het publiek wat verloren. Gelukkig was er dan nog de grote O & W op de achtergrond die een lichtspektakel van jewelste verzorgden waarin je jezelf wel eens kon verliezen.
Josephine, de zangeres van het gezelschap, is wel een schat van een meisje. De jongedame kon haar gelukzalige lach niet bedwingen telkens het publiek enthousiast meezong. Het zijn de perikelen van een beginnende band. Hierdoor verloor de zangeres soms haar toonvastheid en kwamen de nummers minder emotioneel over dan ze eigenlijk zijn. Toch probeerde ze op een bepaald moment als een echte frontvrouw rond te bewegen op het podium en deed ze dit uiteindelijk toch voortreffelijk. Dit was vooral te danken aan het feit dat ze halverwege het concert haar staart uit het haar haalde waardoor ze wat wilder overkwam en ook wat wilder deed.
Het grote voordeel aan dit concert waren wel de aandachtige luisteraars waardoor het op de gepaste momenten muisstil was en er op de uitbundige momenten meer ambiance aan te pas kwam. De band stopte na net geen uur te hebben gespeeld, en dit leek wel kort. Hoewel ieder nummer van de groep hetzelfde klinkt werd het toch niet vervelend. Alleen moet er nog wat aan hun podiumkunsten gewerkt worden, maar voor een beginnende band deden ze dit toch voortreffelijk.
Het aanwezige publiek was duidelijk getuige van een historische avond van een band die later in wat grotere zalen zal spelen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
… Shirley Manson heeft het licht gezien (zegt ze zelf) … Als kind toen ze met haar ouders in Brussel was … Na een resem kleine bandjes kwam Shirley begin jaren ’90 terecht bij Garbage. Misschien heeft ze ook in onze hoofdstad inspiratie opgedaan voor de eerste plaat die ondertussen al 20 jaar oud is, waarop deze tour is gebaseerd en ze halt houden in Vorst. En onze Shirley heeft wel iets mystieks, mysterieus om zich. Een rockbitch!
Het podium werd afgeschermd met een groot doek waarop beeldmateriaal te zien was van de band uit lang vervlogen tijden.
Het was wachten, lang wachten tot het doek viel. We kregen de indruk dat het niet wilde vallen. Het was er wel voor gedaan hoor, het eerste nummer werd in de schaduw gespeeld. En die schaduw, toon van het concert, voelden we de ganse avond. Garbage is niet meer die band waarop je van begin tot einde staat te springen. Ze moeten het hebben van net die oude “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles als “Only happy when it raines” en het prachtige “Stupid Girl”. Maar daar stopt het ook.
Garbage is een goede grunge-, rockband, die mee wou met de tijd en elektronische invloeden niet schuwde. Shirley Manson als zangeres, zorgt altijd wel voor opwinding, is het niet muzikaal dan vindt ze het wel op een andere manier in de show; ‘een attractie’ om bezig te zien op het podium, dartelend als een jong veulen; niet te vergeten dat ze al bijna 50 is! Geen slecht woord over haar zangtalent, haar hits zingt ze na 20 jaar nog als vanouds. Maar het kapsel links gelaten, de wilde haren zijn er een beetje van af.
Ze hebben nog die fans die er al bij waren midden jaren ’90, toen het succes zich opstapelde. Maar die hebben moeilijker de weg naar dit concert gevonden dan gedacht.
Toch moeten we toegeven , het is een band die is blijven bestaan na een overdonderd succesvolle debuutplaat, gebruik makend van allerhande trends. Ze dwingen respect af .
We hoorden dat nieuw werk opborrelt . . Een combinatie om na de clubs hen richting festivals te brengen en ervoor kan zorgen dat iedereen een uurtje recht veert ?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/garbage-5-11-2015/
Organisatie: Live Nation
Circa Waves! Nieuw, jong en nog vol energie. Dat laatste viel ook meteen op wanneer ze het podium van de Charlatan opkropen. Het viertal uit Liverpool begon razend enthousiast aan hun set en dat enthousiasme loonde! Nog nooit zagen wij de Charlatan zo energiek.
Vooral meisjes in de zaal, die één voor één wegkwijnden voor de charmes van deze band uit Liverpool. Het is verbazingwekkend hoe een brede fanbase Circa Waves al uitgebouwd heeft voor nog maar net een debuutalbum uit te hebben.
Het optreden van Circa Waves werd een sneltrein vol catchy nummers die het publiek konden bekoren. Van de uptempo nummers ‘Young Chasers’, ‘Good for me’ en ‘Stuck in my teeth’, tot het iets rustigere ‘My love’. Een groepje fans slaagden er in op elk nummer stevig te trekken en te duwen en ook dat stoorde niemand. We waanden ons even op een optreden van Arctic Monkeys in de prille begin jaren.
Tijdens de bis ontplofte de Charlatan helemaal. Fans kropen het podium op, namen de micro over en stelden hun even in de plaats van Circa Waves. Bisnummers waren “101”, dat ons enorm deed denken aan “The view from the afternoon”, en het tegenwoordig enorm populaire “T-shirt weather”.
We waanden ons voor even terug op de festivals en dat is een heerlijk gevoel om een top optreden als dit mee af te sluiten.
Organisatie: Democrazy, Gent
Unknown Mortal Orchestra - Moeizaam afkicken van verslavende melodietjes
Unknown Mortal Orchestra
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2015-11-02
Stefaan De Weireld
Ze zijn talrijk en succesvol, de groepjes van vandaag die gretig de zonovergoten popdeuntjes uit de jaren ’60 recycleren, niet zelden aangelengd met nog een extra laagje psychedelische vibe. Maar als we er, naast de onvermijdelijke Tame Impala, ééntje mogen uitpikken die de afgelopen warme zomer onze oren deed spitsen is het toch wel Unknown Mortal Orchestra. Zelfs zovele radio draaibeurten verder blijft hun catchy doorbraaksingle “Multi-Love” ons onverminderd bekoren. Dat we met deze publieke bekentenis lang niet de enige zijn bleek maandag uit een volledig volgelopen en bij momenten bijzonder enthousiaste en zwoele AB Box.
Zoals op basis van hun eerder dit jaar verschenen, gelijknamige album ‘Multi-Love’ te verwachten viel, injecteerde dit Amerikaans viertal hun lo-fi psychedelica met hitsige dosissen soul en funk. Dat leverde een ongemeen boeiend en geslaagd optreden op dat spannend bleef tot de allerlaatste noot uitstierf. Voor een voorspelbare show was je deze avond duidelijk aan het verkeerde adres in de AB. Wie daarentegen voor de verandering gezapige west coast deuntjes à la Simon & Garfunkel vakkundig aan flarden wou horen rijten door spacy gitaar riffs kwam ruimschoots aan zijn trekken.
Tijdens “Like Acid Rain” en “Necessary Evil” kon UMO haar bewondering voor de levende soul legende Stevie Wonder niet langer onder stoelen of banken steken. En wie zich iets muzikaals tracht voor te stellen bij een apestonede versie van Prince werd bij “Ur Live One Night” en “The World is Crowded” op zijn wenken bediend.
Maar wat UMO pas echt onderscheid van de rest is hun vakkennis om, dwars van genres en ondanks de onconventionele aanpak, verslavende melodietje binnen te smokkelen in elke song. En daarmee hun publiek op te zadelen met een moeizame afkick periode.
De toetreding van zanger Ruban Nielson tot het liefhebberslegioen van de Westvleterse trappist, met schuimende kelk ostentatief in de hand, leverde dit optreden in extremis zelfs nog een halve ster extra op.
Een dag eerder waren ze ook nog te gast in de Grand Mix, Tourcoing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In Groot Brittanië moeten ze deze band niet, en bij ons is het al niet veel beter. Waarom ? dat vragen wij ons eerlijk gezegd ook af. Misschien is het omdat Archive niet in één hokje te krijgen is. De band flirt zowel met trip-hop en post-rock als met prog-rock en alternatieve rock. Het gaat van Massive Attack tot Mogwai, van Pink Floyd tot Radiohead. De Britse pers breekt Archive niet echt af, maar wat eigenlijk nog erger is, ze zwijgen hen dood. Archive is niet cool genoeg, en is al zeker de nieuwe Oasis of Libertines niet. Gelukkig maar.
Deze zomer schitterde Archive nog op Rock Werchter. Zij die zich de moeite getroost hebben om dat ‘onbekende ‘ groepje eens te checken, waren allemaal bijzonder enthousiast en vroegen zich terecht af waarom ze deze band nog niet eerder hadden ontdekt. Zoals in Frankrijk bijvoorbeeld, waar Archive steevast voor uitverkochte zalen speelt.
Vlamingen zijn duidelijk hardleers want ondanks die succesvolle passage op Rock Werchter was zaal Depot in Leuven wederom maar half volgelopen voor deze schitterende rockband. Nu goed, wij waren er wel, en we mochten alweer een uitmuntend concertje meemaken. Al heel vroeg in de set liet Archive het adembenemende “Fuck You” op het publiek los, voor ons was dit een duidelijk opgestoken middelvinger naar al die onwetenden die weer eens hun kat gestuurd hadden. Archive speelde met klasse, passie, sfeer en onnavolgbare drijfkracht.
De band wist de ene climax na de andere te produceren, we werden haast duizelig van zoveel pracht. “Finding It So Hard” werd gedreven door jachtige percussie, een song zo opzwepend dat een mens er het bewustzijn zou bij verliezen. Dit was verdomme drum’n’bass, maar dan uit het goeie hout gesneden, en met echte instrumenten. Ook “Crushed”, uit die laatste alweer fantastisch plaat ‘Restricted’, beukte op dat elan door.
De vocals werden vanavond netjes verdeeld onder de twee breinen achter Archive, Darius Keeler en Danny Griffiths, zei wisten onder meer “Dangervisit” en “Bullets’, twee absolute parels uit ’Controlling Crowds’, naar ongekende atmosferische hoogtes te loodsen.
Eén gemis merkten we op. Archive heeft doorgaans één of zelfs twee fabelachtige zangeressen mee op tournee, maar deze waren nu helaas thuis bij de kroost gebleven waardoor de band enkele van hun meest wonderlijke songs noodgedwongen uit de set moesten schrappen.
Maar ook zonder de dames zat er meer dan genoeg spirit en emotie in de set, de aanhoudende spankracht en veelzijdigheid zorgden ervoor dat dit ons eindeloos kon blijven boeien. Waarmee we meteen op gemis nummer twee uitkwamen, de set was te kort, ook al duurde die anderhalf uur. En vooruit dan maar, dan gaan we maar meteen door naar gemis nummer drie, onze favoriete Archive song, het buitenaardse “Again”, haalde helaas de setlist niet. Maar de bis maakte veel goed, het lange sfeervolle en tot iets wondermoois aanzwellende “Lights” was hier een waardige vervanger als absolute apotheose van een alweer ongelooflijk straf Archive concert.
Archive werkt verslavend, volgende keer zijn we terug van de partij. En U?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robin-foster-01-11-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/archive-01-11-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Oscar & The Wolf is één van de Belgische smaakmakers geworden , één cd uit en in hun hoogst vijfjarige carrière hebben ze snel de harten veroverd, want na het clubcircuit, lonkte de grote podia en werden ze op de festivals gegeerd . Terecht lonkte het Sportpaleis dat uitverkocht geraakte. Straf dus wat deze Oscar & The Wolf rond Max Colembie presteert. De band explodeert naar het grote publiek.
Er was al vanaf 19u15 muziek en vertier voorzien. Raving George aka Charlotte De Witte, die al instond voor één van de hits ,warmde het publiek met haar bleeps’n’beats … Het duurde toch even voor dat het publiek in de juiste stemming kwam. Haar lange haren wapperden en daar had ze meer werk mee dan het knoppengefreak …
Tourist MC (Johannes Faes) kreeg met zijn Antwerpse hippop wel het publiek vanaf het eerste moment mee. Antwerpen boven zo blijkt. Vooral de nummers “ Liefde, liefde“ en “De Troubadours” werden fel gesmaakt en meegezongen zelfs. Verrassend leuk en dit kan een blijvertje worden!
Om kwart voor tien begon het dan allemaal rond Oscar & The Wolf … En de boel ontplofte meteen … door zijn verschijning …In een schitterende mantel, die hij in de loop van de avond tot viermaal toe omruilde voor een ander exemplaar, blootvoets en met zonnebril, verscheen Max samen met zijn 3 muzikanten op het riante podium, dat in verschillende niveaus was opgebouwd. Op een reusachtige scherm vonden verassend prachtige projecties plaats.
Max is nog maar amper 24 en deed in een ver verleden (2005) mee aan Junior Eurosong. Tien jaar later neemt hij ons mee in zijn theatrale, dromerige, soms duistere wereld van indie/electropop . Die zweverige , aanstekelijke sound slaat aan en krijgt het publiek makkelijk aan het dansen o.m. op het gekende “Strange Entity”.
Colembie gleed niet alleen over het podium, hij maakte ook gebruik van een tweede klein podium in de zaal waar hij, compleet in een wit glinsterend pak, de lucht in ging met een podiumlift. ‘De Messias’ steeg ten hemel, bracht en predikte heel vernuftig zijn muzikale boodschap, wat uiterst geslaagd was en gesmaakt werd.
Van muzikale uitstapjes is Max niet bang. Een vergeten danshitje van Gala “Freed from desire” werd een ingetogen ballade, en als voorlaatste nummer bracht hij samen met Justine Bourgeus van School is Cool “Back to black” van Amy Winehouse. Ondanks alles ervaarden we dit echter een beetje als een miskleun. Jammer.
Maar geen paniek , we hadden een strak geregisseerde show …”Joaquim, “Undress”, “You’re mine”, Vitamins” en “Princess” met rook, vuur, glitterpapier en straffe visuals op de podia en de schermen. Om dan af te sluiten met een tweede “Strange Entity”, waarop iedereen rechtveerde …Een dansende, zingende , vierende mensenzee in Antwerpen.
Oscar & The Wolf - Een zeer geslaagde professionele en uitgewerkte show die de passage van Coldplay deed opborrelen. Uitnodigend naar een definitieve internationale doorbraak. En dat verdienen ze!
Organisatie: Live Nation
Laat het ons hier over eens zijn: ‘Pampered Menial’, de inmiddels 40 (!) jaar oude debuutplaat van het uit St. Louis afkomstige Pavlov’s Dog is méér dan een voetnoot in de rock-geschiedenis.
Het is een meesterwerkje binnen het progressieve rock genre, één van de zeldzame Amerikaanse antwoorden op een overwegend Britse stroom van bands die toendertijd in dit genre de lakens uitdeelden.
De plaat paste perfect binnen de tijdsgeest van die vroege jaren 70 (van punkrock nog geen sprake) : een eigenzinnige en unieke mix van virtuoze prog en folk rock, tevens voorzien van een voldoende potige gitaarsound om ook de fans van het zwaardere werk te bekoren. Daarenboven ook een plaat met echte songs, iets wat destijds binnen het genre nogal eens schromelijk over het hoofd gezien werd.
Amper een jaar nadien, voor opvolger ‘At The Sound Of The Bell’ waren de reflexen al wat afgezwakt, want de nogal makke plaat voldeed totaal niet aan de hoge verwachtingen die gepaard gingen aan het klassieke debuut. Achteraf gezien, kan deze 2e schijf inderdaad absoluut niet tippen aan het debuut, maar toch heeft ie zijn sterke momenten.
Kort daarna gaf de band er dan ook de brui aan, en op een handvol CD’s met live en restopnames na, en één halfbakken teleurstellende reünieplaat in ’90, bleef het voor de fans 35 jaar wachten op een heuse come back. De langverwachte ‘Echo & Boo’ CD uit 2010 bleek jammerlijk genoeg eveneens verre van het verhoopte vervolg op ‘Pampered Menial’, maar pluspunt was dat Surkamp en de zijnen terug regelmatig begonnen touren !
In 2013 speelde de vernieuwde band voor een volle Vooruit in Gent en blies de oude songs terug tot leven. Onze reporter van dienst was toen allerminst teleurgesteld (Zie de vroegere live review).
Intussen alweer 2 jaar verder en Pavlov’s Dog anno 2015 blijkt enkel nog zanger David Surkamp als enig overgebleven oorspronkelijk bandlid. No issue !, want in wezen is Pavlov’s Dog = David Surkamp en vice versa ! De man stond immers in voor het gros van de songs en zijn uniek nasale hoge stem is ook hét handelsmerk van de band ! (Uniek op één andere rockstem na : We durven er ons zieltje op te verwedden dat Rush’s Geddy Lee van diezelfde verafgelegen planeet afkomstig is!)
In Leuven bleek al na enkele songs dat die stembanden in 4 decennia quasi intact gebleven zijn (oef !!). “Late November” en “Fast Gun”, twee pareltjes uit die fameuze eersteling, werden ons al vrij vroeg in de set geserveerd. Geruggesteund door een 50/50 man-vrouw ‘gelijke kansen beleid’ band, putte Surkamp veel uit matig eigen solomateriaal en nieuwer werk, en smeet er als hommage aan zijn vriend Kim Simmonds van Savoy Brown (wie kent die nog?) ook nog een blueske tegenaan. Surkamp en blues ??? No way! : ‘Helmut Lotti goes Death metal’ zou nog beter uitpakken dan die hoge falset stem los te laten op een bluesstamper. Dat wist onze upperdog zelf ook, dus tijd om vrouwlief Sara -de mannenstem ten huize Surkamp- te laten opdraven voor “Crying forever”, een song die hij 10 jaar eerder schreef voor de ‘Steel’ CD van Savoy Brown. Knap, maar de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat moeder de vrouw niet echt de onmisbare factor binnen de band is, wat niet gezegd kan worden van gitariste Amanda McCoy en violiste Abbie Hainz Steiling, die beiden wel 2 uur lang schitterden en de originele Pavlov’s Dog sound alle eer aandeden ! ! Bassist Heinz Steiling (inderdaad ‘man van’, het leek hier wel een familie-uitstap), deed de ganse show vrij onopvallend zijn ding, maar was in die paar minuten waar ie ruimte kreeg om solo zijn 4 snaren te geselen, dermate indrukwekkend, dat zelfs een baswonder als Les Claypool onder de indruk zou zijn !
Alle blues en bas & gitaarsolo’s ten spijt, de goed volgelopen Depot hunkerde duidelijk naar het oudere werk. “Standing here with you”, “Try to hang on” en “Gold nuggets”, drie oudjes uit die onderschatte 2e plaat uit ’76, maakten dit deels goed. Een furieus “Song Dance” was het pièce de resistence van deze avond en het lang uitgesponnen “Valkerie”, met toepasselijke meezingstonde “Bring back the good old days”, rondde de set af.
In de bissen een knap slepend “Theme from Subway Sue”, een pracht van een song waarin onze frontman bewees zelf ook een niet te onderschatten gitarist te zijn, alhoewel hij nagenoeg de ganse show het stunt en vliegwerk grotendeels overliet aan Mss. McCoy. Als obligate afsluiter –hoe kan het anders- “Julia”. Surkamp haalde net niet die vocale hoogtes van het origineel, de song werd dan maar opgesmukt met wat extra snarenplukkerij, maar het blijft niettemin een classic van formaat.
Een nieuw meesterwerk zie ik er niet meer inzitten, maar na 2 uurtjes puik gebrachte nostalgie -en verwachtingen grotendeels ingelost – durven we terecht concluderen dat Pavlov zijn bel nog niet moet opbergen. Zijn beestje kan nog een tijdje mee. Waf waf!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pavlov-s-dog-30-10-2015/
Organisatie : Depot, Leuven
Tourist Lemc neemt A mee op troubadourstocht
Tourist Lemc
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
30-10-2015
Jens Ryckx
Al enkele jaren heel actief in Antwerpen, maar sedert kort ook nationaal aan het doorbreken, met dank aan samenwerkingen met grote kleinkunstenaars zoals Bart Peeters en Flip Kowlier.
Wie van 't Stad is, kent hem dus wellicht al. Wie van de parking is, herkent misschien wel zijn recentste hits "Koning Liefde" en "De Troubadours (met Flip Kowlier)". De Jan Hoet onder de kleinkunstkenners heeft al ‘Antwerps Testament’, ‘Bilan’ (EP), ‘Deze Nacht’ (EP) en ‘En Route’ in zijn platencollectie staan en kan daar binnenkort ook het live album aan toe voegen, dat tijdens dit optreden werd opgenomen.
Om het publiek op te warmen, kon gerekend worden op Brihang: een jonge West-Vlaamse rapper die dankzij StuBru's De Nieuwe Lichting bekendheid kreeg over de dialectische taalgrens. Dat ze op één avond zowel het agrarische West-Vlaams als het stedelijke Antwerps kunnen combineren, heeft alles te maken met de poëtische teksten en meeslepende melodieën van beide artiesten. Het is dan ook niet toevallig dat de set van Tourist aanvoelt als een troubadourstocht die van West naar Oost elke grootstad van Vlaanderen aandoet.
Tourist Lemc start zijn tocht bij het ochtendgloren logischerwijs met "En Route", waar hij letterlijk het publiek mee op stap neemt. Ergens rond de middag houdt de bende halt in de sfeer van een jazz club, waar je overal ergens in het publiek een meeschuddend hoofd ziet. De muzikale begeleiding brengt dan ook een breed gamma aan muzikale genres die niemand onbewogen laat. Zelfs bij stiltes blijft de beat verder zweven door de ruimte, of was het nu door het dynamische verder bewegen van de bassist?
De hele avond werd een interessante mix voor liefhebbers van ska, reggae, hiphop, kleinkunst, Antwerpen, straatlantaarns en rood meubilair. Zelfs fans van The Simpsons kregen een déjà entendu bij het horen van de zwoele tonen van een saxofoon.
De wandeling gaat daarna verder om terecht te komen in, wat Tourist noemt, "Mijn Stad" om slechts enkele nummers later terecht te komen ergens "Weg Van Hier". De avond valt en de set wordt iets intiemer, als bij een kampvuur met akoestische gitaren. Nog een "Klein Gebedje" alvorens te gaan zoeken naar "Liefde, Liefde" en bijgevolg in de straten verdwalen tijdens "Deze Nacht", een ode aan Wannes Van De Velde.
Geen tijd meer voor bisnummers, want Tourist laat een uitverkochte AB Box achter zich en gaat verder naar de volgende locatie om daar zijn verhalen te zingen over de goede en slechte kanten van het leven en de maatschappij. Bedankt voor de fijne tocht en nodig ons de volgende keer ook maar uit!
Setlist: En Route - Bilan - Verhalen van de wijk - De Troubadours - Adieu - Miljonaire - Mijn Stad - Als Ge Wilt Vrijen - Hulpverlener - Weg Van Hier - Man Zijn - Huwelijk van de toekomst - Klein Gebedje - Ik Denk On A - Liefde Liefde - Chanter - Koning Liefde - Meester Kunstenaar - Horizon - Deze Nacht
Neem gerust een kijkje naar de pics van het optreden in OLT Rivierenhof, Deurne afgelopen zomer
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tourist-lemc-02-07-2015/
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Dit was de tweede groep, die zich onledig hield met het spelen van Frank Zappa composities, die ik zag in amper tien dagen tijd. Eerst was er Zappa Plays Zappa in Borgerhout, dit keer Banned From Utopia in Diksmuide.
De vraag die zich hierbij meteen opdringt : wie was er de betere? Moeilijk te zeggen want de omstandigheden waren totaal anders. Zappa Plays Zappa vond plaats in een uitverkochte grote zaal met zitjes (De Roma) terwijl de 4AD een kleine club is met een staand publiek. Ondanks een licht teleurstellende opkomst geniet die laatste plaats mijn voorkeur omdat het gewoon altijd leuker is om een groep in zo’n intiem kader aan het werk te zien.
Ook qua aanpak verschilden beide bands grondig. Terwijl Dweezil Zappa voor jonge muzikanten koos zagen we hier een stel Zappa-veteranen en dat waren dan nog niet van de minsten. Leider Bobby Martin (vocals, toetsen en sax) was van 1976 tot 1984 actief bij de maestro, Ray White (vocals, gitaar) van 1976 tot 1984, Tom Fowler (bas) van 1973 tot 1975 om in ‘78 nog eens terug te keren en Albert Wing was er enkel bij tijdens de allerlaatste tour. Zij werden aangevuld met gitarist Robbie Seaheg Mangano (o.a. Grand Mothers Of Invention) en drummer Joel Taylor (o.a. Al Di Meola, Stanley Clarke).
Wat de bezetting betreft kies ik resoluut voor Banned From Utopia want met Ray White en Bobby Martin hebben zij twee geweldige zangers in huis, iets wat ik bij ZPZ toch (meer dan) een beetje miste. Bovendien was dit een bijzonder hechte band waarbij je nooit de indruk kreeg dat ze krampachtig probeerden het origineel zo dicht mogelijk te benaderen. Nee, alles werd bijzonder vlot uit de mouw geschud terwijl de valkuilen der nostalgie handig vermeden werden. De songkeuze van Dweezil vond ik dan weer misschien wel net iets beter (die twee nummers uit ‘The Grand Wazoo’!). Hoewel, de setlist van Banned From Utopia bestond eigenlijk ook uit niets dan hoogtepunten.
Het begon al indrukwekkend met het fascinerende gitaarnummer “Chunga’s revenge” waarin jongeling Robbie Mangano, die blijkbaar naar dezelfde kapper gaat als Frank destijds, mocht tonen wat hij in de vingers had en Bobby Martin zijn hoorn bovenhaalde.
Meteen was de toon gezet voor een set die vooral focuste op de eerste helft van de jaren zeventig, de periode waarin FZ duidelijk op het toppunt van zijn creatieve kunnen stond. Het blijft heerlijk om songs als “Zomby Woof”, “I’m the slime”, “Village of the sun” en het onvermijdelijke “Montana” terug te horen. Tijdens “Dupree’s paradise” kregen zowel bassist Tom Fowler als saxofonist Albert Wing hun verdiende solospotje en werd nog meer duidelijk wat voor rasmuzikanten hier op het podium stonden en waarop bovendien de leeftijd (resp. 64 & 63) blijkbaar geen vat krijgt.
Tijdens de reguliere Zappa-optredens was er altijd tijd en ruimte voor een gezonde portie waanzin op het podium. Hier probeerde Bobby Martin dat door zijn medemuzikanten te dirigeren met een viertal simpele handbewegingen. Later mochten twee vrouwen uit de zaal dat ook eens proberen. Leuk maar de hilariteit die de oppersnor op de planken wist te creëren bleef hier toch enigszins achterwege. Toch was het beslist beter dan de halfslachtige poging tot publieksparticipatie van Dweezil in Antwerpen. Sympathiekste kerel vooraan was zonder twijfel Ray White die voortdurend contact zocht met de aanwezigen. Zijn moment de gloire was hem dan ook van harte gegund, alleen jammer dat daarvoor het soulvolle “City of tiny lites” onderbroken werd.
Bissen waren het fenomenale “Andy” (Is there anything good inside of you. If there is, I really wanna know) en “Whipping post” (Allman Brothers Band-cover).
Ik vond het toch wat vreemd klinken dat net tijdens dit enige niet Zappa-nummer (hij speelde het wel live en het belandde op wel op één van zijn platen) Bobby Martin het had over de muziek van Zappa die er altijd zal zijn.
Uiteindelijk kwam de band nog een tweede keer terug voor een, door de zaal uit volle borst (la la la la la la) meegezongen instrumental, “Peaches en regalia”! Dat we dit nog mochten meemaken.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Het duo Adam Stephens (zang en gitaar) en Tyson Vogel (drum en zang) hebben nooit het succes gekend van The White Stripes en The Black Keys, maar blijken het uiteindelijk nog het langst van al uit te zingen met zijn tweeën. The White Stripes zijn dood en begraven en The Black Keys staan de laatste tijd met een volledige band op het podium, waarmee ze jammerlijk vaarwel gezegd hebben tegen hun originele sound, wij gaan heus niet verschieten als hun volgende plaat met het filharmonisch orkest wordt opgenomen.
Maar goed dus dat Two Gallants wel trouw blijven aan hun roots. Natuurlijk hebben ze naar Stripes en prille Keys geluisterd, maar ze hebben vooral ook zitten snuisteren in het beste en meest oprechte werk van Bob Dylan en Neil Young. Wij herkennen er trouwens ook de bevlogenheid van de intiemste songs van Buffalo Tom in. Na vijf albums heeft hun mix van blues, rauwe folk en passionele garage-rock een geheel eigen gezicht gekregen. Hun recentste album ‘We Are Undone’ is nog maar eens een ongeslepen diamant die op alle vlakken die halfslachtige laatste plaat van The Black Keys overstijgt.
De vlijmscherpe folk-rock van “Despite What You’ve Been Told” en de ongeschoren bluesrock van “We Are Undone” lieten al meteen het beste verhopen. Dit zou een avondje pure rootsy muziek worden recht vanuit het hart, met zinderende drums en een snedige gitaar die hard kon slaan en gevoelig kon troosten.
Dankzij Stephens emotievolle rasperige stem en zijn rauwe gitaarspel klonk Two Gallants heel bezield. “My Love Won’t Wait” en “Seems Like Home To Me” ontpopten zich als ruwe pareltjes waar we echt stil van werden. Nog zo een adembenemend moment was “Fly Low Carrion Crow” waarvoor Stephens achter de piano ging postvatten om een onversneden brokje emotie op het publiek los te laten. Zaten wij daar al met de krop in de keel en toen moest die piano nog overvloeien in een wondermooi “InvitationTo The Funeral”, gingen we al helemaal in katzwijm.
Met de rauwe folk-rock pareltjes “Steady Rollin’” en “Las Cruces Jail” uit die prachtige plaat ‘What The Toll Tells’ zette het duo een grof staaltje ongekende authenticiteit neer. Nog zo een absoluut hoogtepunt was ongetwijfeld het vurige “Some trouble”, een begeesterde song die dreef op een snedige Crazy Horse gitaar.
Dit duo overtuigde vooral door een vorm van puurheid die we dezer dagen niet veel meer tegenkomen. Two Gallants konden vanavond met hun rauwe songs tegelijkertijd het hardste hout doorklieven en het taaiste vrouwenhart veroveren.
Organisatie: Democrazy, Gent
The Hickey Underworld – een uurtje lekker rammelen
The Hickey Underworld
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2015-10-30
Johan Meurisse
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. De harde verwoestende , rauw klinkende sound blijft hun handelsmerk zoals bij de openingssalvo’s van “Floor opened up” en Whistling”, strakke rock’n’roll rollende songs , die een stevige scheut noise verdragen . Met “Mystery bruise” , “Blonde fire”, “Future words” en “High school lawyer”, die laatste, single van de nieuwe cd ‘III’, hebben ze al vier sterke overtuigende singles die mooi verdeeld werden in de set .
De derde cd was klaar in april met Tim Vanhaemel nu in de rangen die Jonas Govaerts vervangt , die zich nu op een rol als filmregisseur heeft gestort (zie maar eens de Vlaamse ‘Welp’). Op zijn eigen unieke manier zorgt hij , net als bij Millionaire of bij Evil Superstars, voor wat tegendraadsheid in de sound , hoewel … het nieuwe werk bevat wat bedaarde slepende tracks, die de indie op z’n Pavements, Slint of Wedding Present goed verteert . “Weed greed” is een klassesong in het genre met zijn verslavende inwerkende , opbouwende gitaarriedels , die ergens middenin de set was ; ook “Frog” zorgt voor die slopende intensiteit en een breed uitgesponnen “Cold embrace” intrigeerde door explosieve injecties .
In het voorjaar moesten enkele optredens worden uitgesteld door de beenbreuk van Tim , maar al kort erna , beperkt in zijn beweeglijkheid , was hij er al (zittend) op het podium. De hese screamo’s van zanger Younes Faltakh, drukken hun stempel op het materiaal .
Alle registers werden in de (korte) bijna uur durende set nog eens opengetrokken op een “Dwamgoz” .
Stevig gedreven rauw rammelende gitaarrock , met een zalvend indierandje , heerlijk genietbaar, daar tekenen ze nu voor tijdens deze tour , die de derde puike ‘III’ elan geeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas (11 november 2015)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-11-11-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Nederlands 
Français 
