Elinborg, Ásgeir, Eivør - Een reis door de mystiek van de Noordse eilanden
Asgeir
Op een frisse avond in Gent was het een bijzondere ervaring om drie iconen uit het noorden van Europa op hetzelfde podium te zien: Elinborg, Ásgeir en Eivør. Folk, elektro en pop raakten elkaar aan en dompleden ons onder in de ruige Scandinavische natuur en cultuur.
Elinborg - De mystiek van de Faeröer Eilanden
De avond begon met Elinborg, een veelzijdige artiest afkomstig uit de Faeröer Eilanden. Haar muziek is een betoverende muzikale vertaling van het land: rauw, mysterieus en krachtig. Soms hypnotiserend en soms stormachtig, je voelde als het ware de zee die tegen de rotsen beukt, de wind die door de bergen giert en de schaduwen die in de duisternis glijden. Met haar nummers als "Brimið" (bekend uit de Netflix-serie Ragnarok) en het recente werk van haar EP ‘Vera’(2022), zette ze de toon voor de rest van de line-up.
Ásgeir - De IJslandse poëet met de dromerige klanken
Na Elinborg was het de beurt aan Ásgeir Trausti, de IJslandse singer-songwriter die internationaal naam heeft gemaakt met zijn breekbare folk-pop. Het was de ideale overgang, want terwijl Elinborg de diepten van de eilandnatuur verkende, bracht Ásgeir een zekere luchtigheid en breekbaarheid in de zaal. Met een mix van akoestische gitaar en elektropopdeuntjes riep hij de typische Scandinavische sfeer van mysterie en intimiteit op.
De spanningsboog tussen zijn rustige zang en de elektronica creëerde een bijna cinematografisch effect, perfect voor een Noorse misdaadserie op Canvas. Bij nummers als "Afterglow" en "Bury The Moon" werd de zaal te betoverd met eenvoud en kracht. Af en toe was het wat experimenteel, en af en toe mislukte het ook - maar dat moeten we hem vergeven, het was de eerste show van zijn tour, en die veredelde try-out bracht alsnog zijn eigen unieke magie.
Eivør - De koningin van de Faeröer Eilanden
En dan was daar Eivør Pálsdóttir, die de avond naar grote hoogtes tilde. Het zusje van Elinborg, en samen met Heiðrik de vlaggendrager van de muziek uit dit deel van het Hoge Noorden. Als een van de meest invloedrijke artiesten uit de regio, bracht ze een set die niet alleen haar folk- en popwortels liet zien, maar ook haar uitgebreide repertoire van jazz, rock en elektronische muziek.
Ze opende met "Jarðartrá" en "Salt", twee nummers die de kracht van de natuur oproepen. Het hoogtepunt was het moment dat Eivør samen met Ásgeir het nummer "Us and Them" uitvoerde. Hun stemmen mengden zich perfect, als een samensmelting van twee noordelijke zielen die elkaar begrepen De samenwerking met Elinborg tijdens "Upp Úr Øskuni" bracht nog een ander niveau van verbondenheid. Eivør sloot haar set af met "Trøllabundin" en de toegift "Falling Free".
Het was een avond van poëzie, melancholie en schoonheid, gedragen door drie artiesten die hun muziek niet alleen als kunst, maar als een verbinding met hun omgeving en hun erfgoed zien. Dit was meer dan een concert; het was een reis door de mystiek van de Noordse eilanden die nog lang zal blijven nazinderen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Preoccupations - Serieus blijven
Preoccupations + New Candys
Je zal ons niet horen zeggen dat New Candys (****) vanavond een totaal nieuwe sound de wereld instuurden, maar deze Italianen bleken wel heel bedreven in wat ze doen. De mosterd en andere specerijen hebben ze gehaald bij Dandy Warhols, BRMC, The Warlocks, Brian Jonestown Massacre en The Black Angels. Hun songs vertoonden heel wat psychedelische trekjes en werden overgoten met ijle zang en hypnotiserende gitaartjes waarin heel wat reverb en echo weergalmde.
Inderdaad niets nieuws onder de zon, maar het bleef wel constant boeiend en de songs hadden een immer aanzwellend en verslavend karakter. Neem nu dingen als “Regicide” en “Cagehead”, allebei intrigerende tracks uit het nieuwste album ‘The Uncanny Extravaganza”, een sterk plaatje als je ’t ons vraagt.
Met Preoccupations (***1/2), voorheen Vietcong, werd een stap teruggezet naar de zwaarmoedige eighties. Heel even dachten we aan prille Psychedelic Furs, toen die nog niet richting lichtvoetige popmuziek waren afgedwaald.
Een stel ijzersterke songs, en dan vooral de oudere beestjes “Continental Shelf”, “March Of Progress” en “Bunker Buster” kwamen vlijmscherp en staatsgevaarlijk uit de hoek, maar elders kon Preoccupations de aandacht niet altijd even strak aanhouden.
Het werd ons vanavond nog eens duidelijk dat samen met de naamsverandering ook het repertoire aan agressie, passie en gramschap heeft ingeboet. De band klonk bij momenten heel bedreven maar daarnaast getuigden enkele mindere songs toch van wat gebrek aan intensiteit en vuur.
Hier stond een band op het podium die het enerzijds echt wel meende, maar anderzijds een beetje statisch in alle ernst zijn ding deed, alsof er hoegenaamd niet mocht gefeest worden. De zwartgalligheid van de eighties was heel even terug.
De ernst haalde het te vaak van het speelplezier, wat ook een beetje kon afgelezen worden aan de reactie van het publiek, we hebben maar weinig uitbundigheid opgemerkt vanavond.
Maar goed, destijds was het op de klanken van Joy Division ook volledig uit den boze om in een fleurig hawai-hemdje een vreugdedansje te staan opvoeren. We moeten toch een beetje serieus blijven.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
New Candys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8598-new-candys-15-09-2025?catid=category
Preoccupations
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8599-preoccupations-15-09-2025?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Die Toten Hosen - Een thuismatch op verplaatsing
Vraag aan een doorsnee Belg of hij/zij/het de band Die Toten Hosen kent en je krijgt gegarandeerd een bedenkelijke blik. Niet zo in Duitsland, want daar geniet de punk(rock)band godenstatus en prijken de Duitsers steevast bovenaan iedere affiche waar ze spelen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Ancienne Belgique tot de nok vol gevuld was met uitbundige oosterburen. Een Belg vinden was eerlijk gezegd nog een grotere uitdaging dan Wally op A2-formaat.
Dat de pioniers van de Duitse punk in hun heimat een stevige fanbase hebben, is dan ook een understatement. Niet enkel was het optreden kort na aankondiging al uitverkocht, veel fans reisden ook mee om een deel van de Europese tournee ‘Keep Calm and Carry On’ mee te beleven.
Duitsers dragen gemütlichkeit hoog in het vaandel en dat werd ook duidelijk bij het betreden van de grote zaal: de balkons waren her en der gedrapeerd met vlaggen van supporterclubs en er werd gelachen en gegrold zoals enkel Duitsers dat kunnen. Verder vloeide het bier meer dan rijkelijk, zelfs op de heilige parketvloer van Brussels gezelligste concerttempel. De sfeer die vanaf het begin in de zaal hing, verraadde dat dit optreden meer zou zijn dan zomaar een concert. Het voelde alsof de Champions League finale gespeeld werd en dat Die Toten Hosen, de enige partij, al op voorhand gewonnen had.
De vrouwelijke punkband The Red Flags mocht de avond openen en bracht met veel passie en artistieke agressie hun songs. Het vleugje rauwheid dat bij punk hoort en een dikke middelvinger naar ‘het systeem’ ontbraken uiteraard niet. Vooral zangeres Polly wist te overtuigen met haar krachtige stem en podiumprésence. Hoewel duidelijk was dat de zaal vooral op Die Toten Hosen wachtte, liet The Red Flags zien dat ze meer is dan een opwarmertje.
De dames in kwestie brachten een frisse set die terecht op bijval kon rekenen. Feminisme op zijn best!
Toen Die Toten Hosen omstreeks 20:30 opkwam, was het publiek eigenlijk al in extase. Omdat het het laatste optreden van de Europese tournee was, hing er namelijk extra emotie in de lucht. De setlist zelf bleek een weloverwogen mix van oudere, snedige platen en recentere, populaire hits.
De aftrap werd gegeven met “Spiel mir das Lied vom Tod” (cover van Ennio Morricone) gevolgd door “Alle sagen das” en “Urknall” — krachtige openers die meteen het vuur aan de lont staken voor een energieke set die geen laagtes, maar enkel hoogtes kende. Zanger Campino en de zijnen genoten zichtbaar van de uitzinnige fans en keken tevreden toe hoe de ene na de andere crowdsurfer zich richting bühne liet brengen. De ambulance aan de ingang deed vermoeden dat niet iedereen opnieuw in het publiek terechtkwam achteraf.
Die Toten Hosen is meer dan enkel maar een band die zijn liedjes ten berde wil brengen. Het gaat om de totaalbeleving. Gevatte bindteksten en woorden van dank richting publiek konden dan ook niet ontbreken. Grappig was toen Campino zijn beste Frans en Nederlands probeerde boven te halen, maar snel naar het Duits overschakelde aangezien er toch quasi enkel Duitsers in het publiek te vinden waren. Enkel bij het herhaaldelijk scanderen van: “Waar is dat feestje?” werd af en toe met een zwaar Duits accent “Hier is dat feestje!” geantwoord.
Naar het einde van de set toe werd de verbondenheid met de fans nog meer in de verf gezet tijdens “Schönen Gruß, auf Wiederseh’n”. Toen werden enkele fans in de lucht gehesen met vlaggen van Die Toten Hosen en kreeg het geheel wel heel veel mee van een voetbalmatch. Nu ja, misschien wel niet geheel onterecht, want de bandleden beschrijven hun optredens vaak ook zo, en gebruiken bij de communicatie errond zowaar meer voetbalmetaforen dan in deze review. Alvorens definitieve afsluiter “Mehr Davon” in te zetten, kregen we nog de hymne “You’ll Never Walk Alone”. Voor die gelegenheid nam Campino zijn sjaal van Fortuna Düsseldorf, de voetbalclub die Die Toten Hosen nauw aan het hart ligt. De heerschappen zijn namelijk zelf afkomstig uit de hoofdstad van Noordrijn-Westfalen én daarenboven belangrijke sponsors van de club. Het publiek deed gewillig mee en zorgde zowaar voor een kippenvelmomentje.
Het optreden van Die Toten Hosen was een thuismatch op verplaatsing. Veel nieuwe zieltjes werden wellicht niet gewonnen aangezien het publiek bijna uitsluitend bestond uit doorwinterde fans die de gelegenheid grepen om hun favoriete band in een gezellige zaal als de AB mee te maken. Verder kan men stellen dat de band muzikaal erfgoed is in Duitsland.
De muziek, de teksten, de boodschap, de verbondenheid met de fans, de sfeer… het is iets unieks en zeldzaam in het wereldje. Koesteren dus, zelfs over de landsgrenzen heen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Red Flags
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8601-the-red-flags-14-09-2025?ltemid=0
Die Toten Hosen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8600-die-toten-hosen-14-09-20254?ltemid=0
Organisatie: Peter Verstraelen agency
Zoli – Swing in alle muzikale windrichtingen en stemmingen
Het Zoli repertoire weet verschillende generaties en muziekstijlen uit alle windstreken en uithoeken met elkaar te versmelten. De stijl, sfeer, stemming varieert enorm en het gaat van zomers ontspannend, onthaasten, genieten, prikkelen, de dansspieren aanspreken tot wegdromen, innemende donkerte, zich kwetsbaar opstellen.
Kortom, Zoli sleept je moeiteloos een twee uur lang mee in een boeiende trip!
Zoli is een heerlijk project van zes muzikanten die reeds jarenlang met muziek bezig zijn en in verschillende bands gespeeld hebben en gerespecteerd zijn. Ze omschrijven zichzelf als ‘broers en zusters die elkaar wisten te vinden’, met o.m. Silas en Rik die in allerhande projecten zitten (Silas en de Spreeuwen, Bootie Call, …).
De songs – gespeeld op uitsluitend akoestische instrumenten – is een mengeling van (gypsy) jazz, rock en blues. Ze zijn gekend en onbemind, ze worden opgestoft in een eigen origineel en swingend gypsy kleedje. De groove, de swing, de opwinding versus mijmering, intimiteit, ontroering.
We worden ‘ritsikoo-gewijs’ heen en weer geslingerd in hun liefde voor de stijlvariatie in het genre, die zorgt voor een frisse, warme wind.
De akoestische instrumenten als de aanvullende contrabas, banjo, kazoo, trekzak, klarinet en de wisselende mannelijke-vrouwelijke vocals en samenzang geven kleur, dynamiek en intensiteit, spanning. De stem van Febe mag ergens gelinkt worden aan deze van Lady Linn.
Op sfeervolle, broeierige en groovende wijze wordt de set op gang getrokken, filmisch- cinematografisch, gedrenkt in tragiek naar tequila Mexicana sunrise tot het kenmerkende zweterig ‘desert’gevoel, dit met nummers “All of me”, “The love me or die” en de instrumental “Minor swing”.
De instrumentatie krijgt voldoende ademruimte, nu net bepalend voor de sfeer en de stemming. Een sound die aangeeft zaken los te laten en zich te laten meedrijven bij ondergaande zon op het klotsende water; die zomerse tunes eigenen zich een plaatsje toe.
“Golden brown” laat hier een beneveld, mistig gevoel na, de daarop volgende rockabilly van “Misirlou”, de Nederlandstalige kleinkunstpop van “Poolijs”, het Franse chanson, de Zuiderse inslag van “Just of friend of mine”, “Caravan” of “Man of constant sorrow” werken helend. Op deze laatste krijg je een interessante mix van country, bluegrass, rootsamericana en gypsyswing, die ergens de sfeer van The broken circle breakdown en The Dead South doet opborrelen.
Het warme onthaal en de respons geeft de band vertrouwen en doet deugd.
Ook het tweede deel van de set is een dolle rit doorheen de Zuiderse desert en de oneindigheid van route 69. Het klinkt in z’n totaliteit swingend, zwierig, broeierig, energiek als sfeervol, dromerig, emotievol. Een uiterst aangename loungy als twinkelend sprankelende sfeer creëren ze.
Welke song hier ook aan bod kwam, het samenspel, de vocals en de afwisseling in hun stijl intrigeerde en maakte het boeiend broeierig. Ongedwongen speels, filmisch-cinematografisch laveert het combo van een “That man” , “All the world is green” naar “Perfect”, “It don’t mean a thing”, “Cold cold heart” tot de Parijse drama-nightclubbing-cabaretchanson van Zaz. Een balorkest was hier ook te vinden, zeker als een “I wanna be like you” van Louis Prima of een Balkan verzetstraditional (“Bella ciao”) op z’n Goran Bregovics werd ingezet.
Een doorwinterde band deze Zoli, een heerlijk project … Een band, pur sang, goed op elkaar ingespeeld, met songs uit het leven gegrepen, die de ballroom moeiteloos overstijgt.
Zoli blaast, strak in het pak, in alle muzikale windrichtingen en stemmingen wat respect afdwingt en lof verdient.
Op z’n Waterlanders gezegd ‘beter meer dan zomaar wat , niets is zo goed als dat …”. Zoli, c’est Jolie. Amusement, ontroering en realiteitszin ten top! …
Organisatie: Davidsfonds Machelen-Zulte + Zoli
Zoli bestaat uit :
Ignace Borde : zang, banjo, klarinet, gitaar
Hellmut D’huyvetter : zang, percussie, gitaar, kazoo
Bernhard Polet : zang, gitaar
Rik Vanaelst : zang, contrabas
Silas Van Laeken : zang, gitaar, trekzak
Febe Demuytere : zang
Repertoire in Machelen-Zulte
Song Uitvoerende artiest
1 Minor Swing Django Rheinhardt
2 All of me John Legend
3 Why don't you do right Peggy Lee
4 The love me or die C.W.Stoneking
5 Albatros Peter Green - Fleetwood mac
6 Golden Brown The Stranglers
7 Les Feuilles mortes Yves Montand
8 Misirlou Dick Dale
9 Poolijs Bart Peeters
10 Just a friend of mine Vaya Con Dios
11 Caravan Duke Ellington
12 Man of constant sorrow The Soggy Bottom Boys
Deel 2
1 Hey Joe Jimmy Hendrickx
2 That Man Caro Emerald
3 All the world is green Tom Waits
4 Paris ZAZ
5 Perfect Fairground Atraction
6 I wanna be like you Louis Prima
7 It don't mean a thing Ella Fitzgerald
8 Cold cold heart versie Norah Jones
9 Jessica The Allman Brothers
10 No te Asombres Versie Jopie Jonkers-Koen Decautere
11 Je veux Zaz
Bis
Bella Ciao Versie Goran Bregovic (traditional)
The Throwing Muses - Charismatisch bandje die na 40 jaar nog steeds bewijst dat ze er staan
In uitgesteld relais was dit een heerlijk aangenaam concert en weerzien van Kristin Hersh op Belgische bodem met haar oorspronkelijke Amerikaanse band The Throwing Muses. Anderhalf uur lang werden we meegesleept in een speels, ongedwongen nostalgische sfeer die de 40 jarige muzikale carrière, van deze nooit in de radar én eigenlijk nooit uit de radar verdwenen belangvolle band, samenbalt.
De Amerikaanse band rond sing/songschrijfster Hersh, is sinds 2020 terug opgetrommeld en herenigd met de oude leden David Narcizo (drums ) en bassist Bernard Georges. Eerlijkheidshalve kan je zeggen dat de laatste twee platen ‘Sun racket’ en het nieuwe ‘Moonlight concessions’ zich kunnen zich meten met de sterkte van hun 90s albums ‘The real ramona’, ‘Red heaven’, ‘University’ en ‘Limbo’. Opvallende, interessante singles waren “Counting backwards”, “Not too soon”, “Firepile”, “Bright yellow gun”, “Limbo” en “Shark” . Bizar genoeg waren tracks van ‘Red heaven’ hier niet te horen.
Hersh zette dikwijls haar band on hold voor het uitbouwen van een solocarrière (remember “Your ghost” met Michael Stipe van REM uit haar ‘Hips and makers’ van 94) en het zich uitleven in haar ander eigen bandje 50 foot wave , het nauwst verwant aan de sound van de Throwing Muses.
Hoedanook, het was toch wel een bepalende band toen, uit Atltanta afkomstig, mede opgericht door Tanya Donelly (na haar eigen band Belly weinig niks meer van gehoord trouwens!).
Ze zorgden voor broeierige, meeslepende, bezwerende, snedige poppy gitaarsongs, die die 90s gitaarpopgrunge en de vrouwenrock elan en kleur gaf. Een inspiratievolle band btw die o.m. PJ Harvey, The Breeders, Sleater-Kinney, Babes in toyland deed groeien. En ze waren een bron voor Warpaint, Haim en de huidige rits The Beaches, Girl in red of The last dinner party. De strakke, scherpe sound van weleer wordt gekatapulteerd dus naar de huidige, meer onschuldige rockscene.
De frêle dame Hersh, intussen 59, speelt strakke, scherpe, vinnige, stevige, rauwe, noisy als emotievolle, innemende gitaarpartijen uit haar mouw alsof het niks is, op haar dooie gemak. Haar nimmer, nooit nalatende glimlach, haar wisselend gevoelige, indringende, lichthese vocals en voordacht doen de rest.
Naast haar twee vaste bandleden was er nog een cellist, die in elk nummer nadrukkelijk is te horen en de sound moeiteloos verbreedt. Het klinkt opwindend, energiek, broeierig, dromerig, spannend en ademt een zomergevoel uit; inderdaad die kenmerkende psychedelische westcoast pop valt meer te bespeuren in het recent(er) materiaal.
Dit was een langverwachte passage, eventjes uitgesteld door de stemproblemen van Hersh, maar nu dik ok én na 40 jaar nog steeds de moeite, venijnig, grillig als gevoelig, wegdromend … We kregen een rits van wel 25 songs te horen in een boeiende backcatalogue.
Een erg goed op elkaar ingespeelde band loodst ons op ongedwongen wijze dooreen de set. We krijgen eerst recentere nummers te horen; single “Theremine” opent , “Sunray venus” en “Darkblue” volgen. Iets verderop “Bywater” en “Slippershell”. Deze songs kunnen zich meten met het oudere materiaal, o.m. “Bea” ,met z’n talrijke zwierige, strakke tempowissels, dat dateert van de 80s zelfs, en ze zet enkele oudere in als “Colder”, “Him dancing” . Lekker melodieus rammelend, zonder de dynamiek, stekelig- en gevoeligheid te verliezen . Maar The Throwing Muses laten vooral het nieuwere horen, zonder de oude pareltjes te verloochenen.
Het hoeft ervoor niet steeds even strak, stevig, snedig, opzwepend te zijn, het kan ook ietwat sfeervoller zijn zonder scherpte te verliezen, middenin de set als ze haar akoestische gitaar vastpakt, op nummers als “Summer of love”, “Kay Catherine” en “Libretto”.
Het tempo wordt dan terug opgedreven in een rauwer spel op het nieuwe “South coast”, “Albatross”, “Bo Diddly bridge” met een grommende, diepe klinkende bas, de dwepende percussie en de cello die eroverheen zweeft. Hersh wisselt af en draaft op met de herkenbare tunes van “Limbo”, “Counting backwards”, “Shark” en natuurlijk “Bright yellow gun”, afsluiter van de set, waarvan het refrein werd meegebruld en die de definitieve doorbraak van het combo betekende. De andere klassesongs “Firepile”, “Furious”, “Pearl” of “Not too soon” zijn en blijven eigenlijk al een tijdje opgeborgen.
Ook uiterst genietbaar waren de dromerige, sfeervolle “Sally’s beauty” en “Moonlight concessions”, titelsong van de laatst recente plaat.
Een stijlvolle, emotievolle set kregen we van het TM oeuvre ,dat spannend genoeg klonk door al de boeiende, verrassende en wisselende ritmes en tempowisselingen. Verder wordt het energieke, opwindende, aangename gekoppeld aan het dromerige, sfeervolle karakter, gedragen door Hershs zalvende, scherpe zang. Een nostalgische belevenis dus, die de brug met ‘het nu’ slaat.
Throwing Muses zijn een voornaam, charismatisch bandje die bewees dat ze er nog steeds staan. Band die een warm plekje toe wordt bedeeld in ons hart …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8590-throwing-muses-08-09-2025?Itemid=0
Organisatie : Cactus Club, Brugge ism Stricto Tempo
KrashKarma + Behind The Veil - A match made in Heaven or Hell
DVG Club bood het scenario voor 'A Match made in Heaven ' of was het nu ‘Hell’?! Met twee bands die als een sterk geoliede machine beide kanten laat horen en zien.
Je kreeg de speelse lichtvoetige kant , met een dosis humor én een duistere, verstikkende walm van de donkerte.
Opvallend naderhand, zowel bij Behind The Veil als bij KrashKarma is elke schakel binnen de band even belangrijk, wat zorgt voor een magisch geheel.
Behind The Veil (*****) volgen we al sinds hun overwinning op Metalworkfest Battle in 2022. Door de vele wissels en andere beslommeringen, bleef de band helaas een beetje slabakken. Onlangs kwam zangeres Delphine De Vusser erbij, wat zorgde voor twee vocalistes, met Sofie Foster. Delphine is binnen de metal scene geen onbekende, o.m. als zangeres bij Bone Of Elk. De sympathieke dame die we spraken vóór haar optreden, ontpopte zich op het podium tot een demonische figuur die iedereen leek te verscheuren met haar rauwe, dreigende stem. Net het contrast met de eerder zalvende vocals van Sofie, zorgde voor een unieke insteek. We wisten daardoor soms niet goed of we nu in de hemel of in de hel waren aanbeland. De band speelde op zijn beurt verbluffende riffs en drums. En iedereen voelde en vulde elkaar aan, zelfs als de band het ietwat liet afweten tijdens een technisch probleem met de bas.
In een wervelende finale bewees Behind The Veil dat ze eindelijk klaar zijn voor die grote stap voorwaarts!
We vernamen dat ze in de studio zitten, en dat er volgende jaar wellicht een plaat zou uitkomen. Ook iets om naar uit te kijken als je dit concert zag.
Ook KrashKarma (*****) omarmt zowel de duisternis als het licht. Het duo kwam met veel show van achter het publiek, met trommel en een luidspreker, in fel licht. Een feestelijke intrede, die ze verder zetten op het podium.
Het duo wordt soms in één adem genoemd met Lacuna Coil, Amaranthe en Slipknot. KrashKarma brengt inderdaad die invloeden samen maar beschikt vooral over een eigen smoel. In elk geval etaleert het duo Niki Skistimas, op drums, en Ralf Dietel, op bas/gitaar, nogal wat muziekstijlen. Een verbluffende sound is het resultaat, alsof hier een ganse band staat. De twee gaan nogal tekeer op hun instrumenten, pure waanzin soms. Ook vocaal sterk overtuigend. Ralf springt op en over het drumstel, terwijl Niki haar drumvellen gor mept en huivert met haar bijzondere stem. Wat een bezetenheid hier!
KrashKarma balanceert tussen licht en donker, speels, grauw én met een vleugje humor. Het pedaal werd telkens fors ingedrukt. Uppercuts worden uitgedeeld. Wat een muzikaal waanzinnige rollercoaster.
Hemel of Hel, telkens word je verweesd achtergelaten. Een wervelend, energiek optreden van het duo, zondermeer. KrashKarma is in ons geheugen gegrift.
Pics homepage @ Virginie Sayoen (V’s Metal Media)
Organisatie: DVG Club, Kortrijk
Belinda Carlisle – Backcatalogue bij ondergaande zon aan zee
Een icoon uit de ladiespop, Belinda Carlisle, uit de eighties, onderneemt na jaren opnieuw een heuse tournee. De ‘heavenly hit tour’ bundelt haar solocarrière samen in een rits frisse, aanstekelijke en sfeervol innemende songs. Sterkhouders van bijna veertig jaar terug zijn “Circle in the sand” en “Heaven is a place on earth” uit haar classical album ‘Heaven on earth’, konden rekenen op de meeste respons.
Ze ontpopte zich als een dame die haar publiek een klein anderhalf uur lang een nostalgische, weemoedig-sprankelend, trip down memory lane bezorgde.
Eigenlijk zijn de nummers op zich zijn relatief eenvoudig, melodieus, ritmisch, stemmig; ze zijn melancholisch-twinkelend , ontspannend-vrolijk. Ze worden gedragen door een enthousiaste zangeres , die in presence en uitstraling haar publiek weet te imponeren en onder de arm houdt; ook in de vocals ervaren we nog steeds die brede, indringende, lichthese inslag.
Van haar oude ladiesband The GoGos en van haar talrijke samenwerkingen tussenin (o.m. met The Smithereens “Blue period”) hoorden we niks, nee, we krijgen hier een backcatalogue van de pensioengerechtigde Amerikaanse uit Californië, die telkens opnieuw het publiek zo goed mogelijk nauw tracht te betrekken in haar songmateriaal, en ergens de sfeer ademt van een avondje nagenieten aan de kust bij ondergaande zon.
Voor een goed half gevuld KC begint ze de set met een statement van een song, “Life your life to be free”, een sfeervol groovende popsong; sterkte en kleur krijgt het nummer door haar band, die telkens voldoende adem- en speelruimte krijgt. Het vormt en is de algemene noemer in de sound.
Ze heeft hier een enthousiasmerend publiek, die mee is in haar muzikaal verhaal; elk nummer wordt warm ontvangen in handclaps en meezing.
Het is een typical american show die als doel heeft het publiek een aangename, ontspannende avond te bezorgen; een vat nostalgie, ontdaan van glamour en glitter. De huidige sliert jonge (tiktok)telgen als Olivia Rodrigo, Sabrina Carpenter , Chappell Roan, Addison Rae, Lola Young of Rosalia, hebben wel hier ergens de mosterd gehaald. Ook ladiesbands als The Beaches of The last dinner party hebben wel ergens een link aan deze Belinda en haar GoGos.
De 80s keys en pianoloops van weleer blijven kenmerkend in haar oeuvre, o.m. met “We want the same thing”, “Do you feel like I feel”, “Should I let you in” en “Big big love”; het straalt een soort onschuld uit.
Middenin de set is de vaart wat teruggedrongen en worden we in een meer dromerige, ingetogen sfeer gedropt met het gekende “I get weak”, gevolgd door “Circle in the sand” (beiden uit die klassieke soloplaat van 87) die ons stapje dichter bij elkaar brengt. Een fijne subtiele melodie, een puike zangpartij, de zwierige danspasjes en een intense solo hier en daar, het siert en het publiek geniet. Knuffelrock op z’n best.
Ze heeft zelf wel enkele favorietjes als “Vision of you” en “Summer rain” uit ‘Runaway horses’.
“Leave a light on” en haar bekendste hit “Heaven is a place on earth” zijn mooi uitgediept en zorgen voor de meeste respons, singalongs en een nostalgie sfeer. Heerlijk mooi om deze terug te horen.
Ze breidt er na een goed uur nog een extravert slot aan, met de uptempo’s van “Big scary animal” (het opkomen voor de dierenrechtorganisaties) en “Runaway horses”. Het nieuwe “Right now” (uit ‘Once upon a time in California’, een album met covers uit de 60-70s) sluit de eigenlijke set af, maar het warme onthaal doet de harten van de band en Belinda zelf smelten, en ze komen met een uitsmijter van dertig jaar terug, “A woman and a man”.
Het was fijn, leuk, aangenaam de popartieste van weleer met haar band terug eens aan het werk te zien. We kregen een popconcert pur sang, melodieus nostalgisch, fris tintelend en sfeervol ontspannen, nagenietend met een cocktail van een warme zomeravond bij ondergaande zon aan zee!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Belinda Carlisle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8499-belinda-carlisle-03-09-2025?Itemid=0
Guy Swinnen solo
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8498-guy-swinnen-03-09-2025?Itemid=0
Organisatie: FKP Scorpio
Matt Berninger - Ontspannen melancholie
Matt Berninger
OLT Rivierenhof
Deurne
2025-09-01
Jérôme Bertrem
De nazomeravond in OLT Rivierenhof stond in het teken van Matt Berninger, frontman van The National, die er zijn solowerk en klassiekers bracht in een setting die zowel intiem als uitbundig aanvoelde. Met Ronboy als special guest en voorprogramma kreeg het publiek een dubbele portie indierock en melancholie, afgewisseld met speelse humor en onverwachte momenten.
Ronboy mocht de avond openen en bewees dat ze méér is dan een sidekick. Met haar mix van grungy rock en emotionele ballads wist ze meteen te overtuigen. “Boogeyman” en “I Am Only Playing” klonken vol en ruw, terwijl ze in “Retriever” en “Brass Knuckles” haar stem en basgitaar alle ruimte gaf. Een verrassend rustpunt bracht ze met de piano-ballad “Your Way”, breekbaar en intiem. Tegen het einde ging ze voluit in “Oceans of Emotion” en “Get Rich Fix”, nummers die haar rauwe energie perfect samenvatten. Haar duet met Matt tijdens “Disaster” was wat rommelig in de mix, maar gaf wel een mooi voorproefje van de wisselwerking tussen beide artiesten.
Toen Matt Berninger zelf het podium betrad, was de toon meteen gezet: energiek, speels en met zijn typische baritonstem die de hele avond herkenbaarheid en sfeer bracht. Hij werd bijgestaan door dezelfde band als Ronboy, wat zorgde voor een vlotte overgang.
Al vroeg in de set zorgden “No Love” en “Breaking Into Acting” voor een levendige wisselwerking tussen podium en publiek, met Matt die vaak zijn glas deelde met de voorste rijen. “Distant Axis” en “Junk” lieten dan weer een meer ingetogen kant zien, zorgvuldig gezongen en subtiel opgebouwd.
De afwisseling bleef boeien: een duet met Ronboy in “Silver Springs” (met een knipoog naar Fleetwood Mac), nieuwe songs als “Black Letter Font” en “Why Don’t Nobody Love Me?”, en natuurlijk klassiekers als “One More Second” die op luid applaus konden rekenen.
Hoogtepunt van de avond was zonder twijfel “Terrible Love” van The National, waarbij Matt het publiek in trok, handen schudde en knuffels uitdeelde. De warmte tussen artiest en publiek werd hier tastbaar.
In de bisronde verraste hij met een swingende cover van New Order’s “Blue Monday” en sloot hij af met “Inland Ocean”, een zacht neergelegd slot dat de avond mooi afrondde.
Matt Berninger bewees in OLT Rivierenhof dat hij solo even sterk staat als met The National. Met humor, melancholie en een flinke scheut publieksliefde bracht hij een avond die zowel luchtig als beklijvend was. Een concert waarin hij genoot van de intimiteit en de directe interactie – en het publiek minstens evenveel.
Setlist: No Love - Frozen Oranges - Breaking Into Acting - Distant Axis - Silver Springs - Junk - All for Nothing - Black Letter Font - Nowhere Special - One More Second - Silver Jeep - Little by Little - Why Don't Nobody Love Me? - Gospel (The National) - Terrible Love (The National) - Bonnet of Pins — Times of Difficulty - Blue Monday (New Order cover) - Inland Ocean
Organisatie: Live Nation ism OLT Rivierenof, Deurne
Psychedelic Porn Crumpets - Uitzinnige psychrock van een fenomenale liveband
Psychedelic Porn Crumpets
De Zwerver
Leffinge
2025-08-29
Ollie Nollet
Om eerlijk te zijn: ik heb me eigenlijk nooit beziggehouden met de Psychedelic Porn Crumpets. Niet dat de groep uit het Australische Perth me onbekend was. Eenmaal hun fascinerende naam gehoord, vergeet je die trouwens nooit meer, maar me verdiepen in hun muziek had ik tot een paar weken geleden nooit gedaan. Maar wanneer een band die zo'n uitzonderlijke live-reputatie geniet naar één van mijn favoriete clubs komt wil ik dat toch niet missen. Een reputatie die ze overigens helemaal waarmaakten maar eerst mocht Bront zich aan ons voorstellen.
Zoek niet te hard naar de betekenis van hun naam: Bront is gewoon een vervorming van de voornaam van Brent Pauwels, geestelijke vader van de groep. Bront was oorspronkelijk het slaapkamerproject van Brent Pauwels, maar intussen heeft hij een viertal uitstekende muzikanten rond zich verzameld die allen ook actief zijn in meerdere, mij meestal onbekende, andere groepen. Me wel bekend waren de broers de Geus die ik eerder al aan het werk had gezien: gitarist Casper bij Brorlab en Moar, drummer Simon bij Meltheads en eveneens Moar.
Brent Pauwels (met een onvervalste pornosnor) bleek meteen een innemende frontman. Zijn lage stem, die soms aan Warren Thomas van de veel te vroeg ter ziele gegane The Abigails deed denken, klonk misschien afstandelijk maar dat maakte ze enkel intrigerender.
Muzikaal tapte Bront uit nogal wat vaatjes: lofi, postpunk, garagerock, jangle pop,... Toch was er één constante factor: de sterke songs.
De groep stond meteen op scherp met 2 nummers uit hun gloednieuwe, uitstekende EP "#9" waarmee Bront zes jaar na de vorige plaat weer helemaal terug is. "#9" bevat slechts vier nummers zodat er ruimte genoeg was om royaal in het verleden te graven. Dat oudere werk bleek de tand des tijds goed doorstaan te hebben en moest zeker niet onderdoen voor het nieuwe materiaal. Het door de bas van Niels Elsermans voortgestuwde "Nipples of society", waarin de zanger bewees ook de hoge noten aan te kunnen, vond ik zelfs het absolute hoogtepunt en dat nummer stond reeds op de eerste EP ‘The blonde koala show vol.1’ uit 2017.
Het werd een mooie, erg gevarieerde set zonder inzinkingen die groots werd afgesloten met het op een marsritme voortdenderende "Hard and sad" waarna ik alleen maar tot het besluit kon komen dat De Zwerver zijn voorprogramma's telkens met veel zorg weet uit te kiezen. Dit was er zeker eentje om te onthouden.
Met drie gitaren in de frontlinie ontpopte Psychedelic Porn Crumpets zich tot een nog uitgesprokener gitaarband dan ik had verwacht. De elektronica beperkte zich tot een minimum en gitarist Chris Young ruilde zijn gitaar slechts een enkele keer voor een keyboard. Dat zat dus wel goed.
Toch duurde het een tijdje vooraleer ik volledig werd meegezogen in de slipstream van een af en toe met zijn gitaarriem worstelende Jack McEwan en zijn vier vrienden. Het was even aanpassen aan die grootse, trippy sound waarin psychrock vakkundig gemixt werd met stoner en verder op smaak gebracht werd een mespuntje progrock.
Ook de nummers zelf waren niet instant behapbaar. Het leken wel spinnenwebben. Wat aanvankelijk een onoverzichtelijke wirwar leek, bleek bij nader inzien dan toch fijne compositorische elementen te bevatten waarin niet zelden een machtige riff verscholen lag. Blijkbaar was ik niet de enige die wat rodage nodig had.
Ook de niet onaanzienlijke meute devote fans had wat tijd nodig om haar roemruchte reputatie waar te maken. Maar eenmaal het hek van de dam stuiterden de lijven moorddadig hoog en vormden zich uitzinnige circlepits. Op een gegeven moment ging een groep diehards zelfs even samen op de grond zitten voor wat ik niet beter kan omschrijven dan de Marie-Louise, een beweging die ik tot nu toe enkel kende van banale trouwfeesten. Ook vocaal lieten deze enthousiastelingen zich niet onbetuigd. Er werd uitbundig meegezongen, opvallend genoeg meer met de gitaarriffs dan met de vocals, en het gejoel tussen de nummers was zo mogelijk nog luidruchtiger. Of zouden die twee strategisch op de rand van het podium opgestelde microfoons, richting het publiek, daar voor iets tussen gezeten hebben?
In ieder geval laafde de groep zich gulzig aan die energie van het publiek waardoor ook zij steeds geestdriftiger werden.
Hun laatste, "Carpe diem, moonman" vind ik niet bepaald wereldschokkend, toch staan er twee fantastische nummers op: "Another Reincarnation" en " March On For Pax Romana" en die zaten netjes bij de drie geselecteerde nummers uit die plaat. Het maakte me alleen maar euforischer. Zelfs de talloze verstilde gitaar intro's van Jack McEwan, die verrassend conventioneel klonken voor iemand die zich ooit liet ontvallen dat hij elke natuurlijke conventie in het gitaarspel wilde vergeten, konden me mateloos boeien. Alleen enkele kalmere passages die me deden denken aan Tame Impala, een groep die niet mijn definitie van psychedelica deelt, kon ik wat minder smaken.
Psychedelic Porn Crumpets bewees met een set uitzinnige psychrock, die in al zijn grootsheid soms even flirtte met stadionrock maar die grens gelukkig nooit echt overschreed, een fenomenale liveband te zijn.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Vinnum Sabbathi - Pure cosmic stoner
Vinnum Sabbathi + Within A Mile
Op een warme zondagnamiddag trokken we naar Het Omgekeerde Kruis in Merelbeke. Een oude, bruine kroeg die om de een of andere reden overgeslagen werd door projectontwikkelaars en die nu dienst doet als concertzaaltje.
Op tal van affiches staat dat Het Omgekeerde Kruis in grootstad Gent zou liggen, maar deze fijne plek ligt officieel in de nog-niet-geannexeerde voorstad Merelbeke-Melle. Deze Merelbeekse concertruimte kreeg eerder al leuke bandjes over de vloer als The Mono Kids en Röt Stewart. Voor een avond cosmic stoner liep het Omgekeerde Kruis goed vol.
Within a Mile mocht openen om iets voor 18 u. Een paar bezoekers hadden niet door dat dit een (late) matinee-voorstelling was en zij druppelden pas binnen als het eerste concert al een stuk gevorderd was. Within A Mile is een relatief nieuwe band uit stad Sint-Niklaas, ontstaan uit de restanten van een spacerock-band. Sinds 2023 zitten ze in de huidige bezetting. Dat ze als band nieuw zijn, wil niet zeggen dat ze jong of onervaren zijn. De bandleden deden al ervaring op bij onder meer Mountain Tree, The Black Jaguar Club en White Van Men. Ze hebben al een paar tracks staan op Spotify en binnenkort komt hun eerste clipje uit.
Within a Mile brengt catchy en grungy stoner met soms nog wel een spacerock-vibe.
No Name Collective, de organisator van de avond (die in verschillende, vooral Gentse venues organiseert), had deze band al eens op de affiche gezet, maar op dat optreden leek wel een vloek te rusten. Eerst gaf de voorziene Gentse venue Hollywood er de brui aan en toen er een nieuwe locatie gevonden was, bleek een bandlid van hoofdact Tier ziek. Tier komt nog wel eens terug naar Gent, maar Within a Mile kreeg een herkansing als support van Vinnum Sabbathi.
De set van Within a Mile in Merelbeke was prima. Stoner volgens het boekje en de extra invloeden van grunge en spacerock geven deze band wat extra eigen gezicht. Inzake podiumprésence lieten de drie mannen in de frontlinie al eens wat steken vallen. Dat werd gecompenseerd door drummer Davy die heel vaak oogcontact maakte met het publiek. De grappige bindteksten van zanger Koen vielen wel mee. Een flink deel van het publiek in Het Omgekeerde Kruis was vooral voor Within a Mile gekomen en die bekende gezichten in de zaal deden de band deugd.
De tracks die we opschreven als gedenkwaardig zijn “Black Fire”, “Place Below” en “Voyage”. We kijken uit naar het eerste full album van deze band.
Vinnum Sabbathi komt uit Mexico en brengt instrumentale cosmic stoner. Instrumentaal, maar wel met gesproken geluidsfragmenten in zowat elke song. De bandleden hebben een grote interesse in ruimtevaart en ze droegen hun jongste EP (‘Intersatelital’) op aan de eerste Mexicaanse astronaut Rodolfo Neri.
Deze band werd vernoemd naar het openingsnummer van het album ‘Dopelord’ van Electric Wizard. De bandnaam verwijst volgens de vertaling naar de wijn die voor de sabbat gedronken wordt, al zijn er ook mensen die er een verwijzing naar weed in zien.
Vinnum Sabbathi was deze zomer toe aan zijn derde Europese tournee. Dat gaat volgens het beproefde scenario dat ze uitgenodigd worden door één of meer festivals en dat ze voor en na die festivals enkele extra optredens proberen te vinden. De organisatie van Desertfest haalde dit viertal in 2017 naar Londen en Sonic Whip nodigde hen in 2023 uit naar Nijmegen. Op de lijst van de kleinere clubs die ze in 2023 aandeden zag ik onder meer de Molotov in Gent en La Zone in Luik. In eigen land speelden ze al op interessante festivals als Ripplefest Mexico en Fuzz Tiujana. Dit jaar stonden ze voor de tweede keer op Sonic Blast in Portugal (samen met onder meer Gnome en Amenra) en voor het eerst op HofLärm in Duitsland (met Graveyard en Monolord). Tussenin speelden ze vaak in Duitsland en een paar keer samen met Witchrot.
Vinnum Sabbathi brengt zijn cosmic stoner met veel overtuiging en grinta. De gesproken geluidsfragmenten en andere effectjes en geluidjes komen van Roman. Hij haalt alles uit een combinatie van laptop, keyboard en zijn mobieltje en vaak haalt hij alles nog eens door een met de hand aangestuurde effectpedaal. Een beetje jammer is dat de gesproken tekstfragmenten in het Spaans zijn, waardoor voor heel wat fans die geen Spaans spreken de betekenis wat verloren gaat. Maar als geheel klinkt het prachtig en vormen het volwaardige toevoegingen aan de muziek. Straf ook hoe Roman alles live doet. Hij heeft per track wel een soort van spiekbriefje om te weten wat wanneer komt, maar het is dus geen vaste of voorgeprogrammeerde loop waar de band rond improviseert.
Het Omgekeerde Kruis vormde het einde van de derde Europese tournee van Vinnum Sabbathi en de band was tevreden dat ze de hele tournee zonder kleerscheuren overleefd hadden en misschien ook dat ze een dag later opnieuw het vliegtuig naar huis mochten nemen. Hun merch-tafel was al van voor het concert zo goed als leeg, op een paar shirts in niet-zo-populaire maten en de laatste tourposters na. Dat is al zeker een indicatie van het succes van deze band. Het viel ook op dat een handvol fans al een Vinnum Sabbathi-shirt aanhadden voordat ze het zaaltje binnenkwamen. Je hoeft dus geen grote zalen te vullen om heel toegewijde fans te hebben.
Voor de set met vijf (lange) tracks in Merelbeke gingen de vier Mexicanen kriskras door hun repertoire: “In Search of M-Theory” uit 2020, “Gravity Waves” uit 2017, dan twee tracks uit de EP van dit jaar (“Sistema de Satelites Morelos” en “Rodolfo Neri Vela”) en als afsluiter “The Probe B” uit 2017.
Voor heel wat vaste volgers van No Name Collective was dit een aangename kennismaking met Vinnum Sabbathi. De hele tent was mee ‘in orbit’ met de band en het enthousiaste applaus en gejoel na elke track werd met veel dankbaarheid onthaald.
Organisatie: No Name Collective
Private Function - Brutaal, zonder remmen en vol humor
Het was zeker niet op basis van hun platen dat ik besloot om Private Function te gaan zien want die vind ik verre van indrukwekkend. Maar het aantal lovende reacties dat ik te horen kreeg van mensen die de groep eerder aan het werk zagen was dermate hoog dat ik haast niet anders kon dan dit livefenomeen eens te gaan checken.
En dat kon, in The Pit's maar dat zou zomaar eens de laatste keer geweest kunnen zijn. Eigenlijk is Private Function dit soort cafés inmiddels al ontgroeid maar omdat ze The Pit's zo'n geweldige locatie vinden, wilden ze er absoluut nog eens opdraven. Er werd dan ook een stormloop verwacht (The Pit's werkt zonder voorverkoop) maar die bleef gelukkig net beheersbaar.
De eer om te openen was weggelegd voor Tipi., een duo uit Brussel dat ons een mix van punk, hardcore, garage en psych beloofde. Ik hoorde vooral met veel power gebrachte punk die in de verte deed denken aan Japandroids. Knallende drums, een laagvliegende gitaar en twee brulboeien waren daarbij de voornaamste ingrediënten. Een gebrek aan energie kon je zanger-gitarist Martin (Mr. Fartface, Alien Nation,...) en drummer Makhmo (Asile, Suicides De Lapins,...) moeilijk verwijten. Vooral die drummer, die zijn broek thuis had laten liggen, wist geen raad met zijn onstuimigheid. Hij klom voortdurend op zijn drumkruk en haalde in al zijn furiositeit ook nog eens het spandoek van Private Function naar beneden.
Tipi. week geen millimeter af van de gekozen stijl, maar wist dankzij de knappe nummers toch voor voldoende variatie te zorgen. Een gesmaakte set waarin een nummer werd opgedragen aan de een dag eerder overleden Ozzy.
Daarna was het de beurt aan het zeskoppige livemonster uit Melbourne dat haar gloednieuwe plaat, met een titel die voor mij onmogelijk te typen is, kwam voorstellen. Een plaat waarvan de hoes minstens even inventief is als de muziek. Die hoes -de eerste microscopische volgens de groep- bestaat uit 2590 individuele platenhoezen ontworpen door Bootleg Comics en is voorzien van een speciaal gebouwd vergrootglas om zich volledig in het artwork te kunnen verdiepen.
Dat lijkt een nogal artistiekerige aanpak maar op het podium bleek meteen het tegendeel waar. Het publiek wist verdomd goed waarvoor het gekomen was. Vanaf de eerste noten barstte de moshpit los en spoot het bier in alle richtingen. Hun ondefinieerbare mix van punk en psychrock klonk luid, explosief en ongeremd. Nummers als "Ready to be rich" en "Fuck me dead" klonken meteen vertrouwd en nodigden uit tot meebrullen.
Zanger Chris Penney wist als geen ander hoe hij een publiek moest ophitsen. Hij sprong vrijwel meteen op de toog en waagde zich af en toe aan een rondje crowdsurfen waarbij mijn hoofd een paar keer kennismaakte met zijn bottines.
De heksenketel werd zo mogelijk nog heter toen bassiste Milla Holland de microfoon van Penney toegespeeld kreeg. Het hardcoregehalte schoot meteen fors omhoog terwijl haar akelig indringende stemgeluid niet te omschrijven viel.
Er was ook plaats voor een gezonde dosis humor. Daar zorgden in de eerste plaats enkele verminkte covers voor: "I get around" van The Beach Boys" en "Free bird" van Lynyrd Skynyrd. Achteraf hoorde ik dat ze ook een nummer van Coldplay door de mangel gehaald hadden. Ook de vier ultrakorte nummers, telkens onder de 10 seconden en voorafgegaan door een 1-2-3-4 in Ramones-stijl, kon je moeilijk erg serieus nemen.
Een van energie barstende set werd afgesloten met het splinterbommetje "Duct tape", waarna Chris Penney de benen nam. De rest van de band bleef gewoon op het podium staan en toen de zanger niet meteen terug kwam opdagen, speelde gitarist Anthony Biancofiore met een brede grijns op het gelaat feilloos de intro van "Radar love". Een mooi eerbetoon zonder woorden voor de net overleden George Kooymans en tevens het bewijs van de veelzijdigheid van Private Function die veel groter bleek dan ik had kunnen vermoeden.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Marcus King brengt broeierige southern soul naar intieme AB Ballroom
Marcus King bracht een unieke mix van country, soul, honky-tonk en rock-‘n-roll naar de Ancienne Belgique in Brussel. Hoewel de zaal niet volledig gevuld was – de zitplaatsen achteraan en de balkons waren met gordijnen afgeschermd – zorgde precies die ingreep voor een intieme sfeer die perfect paste bij het karakter van het concert. De AB Ballroom-setting gaf het geheel iets huiselijks, zonder aan professionaliteit of sfeer in te boeten. Dat het concert niet was uitverkocht, is misschien niet geheel onverwacht. Met het warme zomerweer en het festivalseizoen dat volop aan de gang is, lijkt het publiek zich wat meer te spreiden over openluchtoptredens en grote evenementen. Toch was iedereen die de weg naar de AB vond getuige van een avond vol topmuziek in een sfeervolle, kleinschalige setting.
De avond werd geopend door de Belgische singer-songwriter Emma Hessels. Nog een vrij onbekende naam, maar eentje om in de gaten te houden. Met slechts één nummer (“Insular”) beschikbaar op streamingdiensten en een setlist waarin zelfs een titelloos nummer figureerde, getuigde haar optreden van een eerlijke, oprechte benadering. Hoogtepunt van haar korte set was een semi-cover van Robert Johnsons “Love in Vain”, gebracht in een poëtische versie rechtstreeks uit een bundel met bluesgedichten. Hessels’ stem en sobere begeleiding zetten de toon voor een avond vol hartverwarmende muzikaliteit.
Wanneer Marcus King het podium betreedt, samen met zijn band, is meteen duidelijk dat we met een uitzonderlijk muzikant te maken hebben. Zijn muziek laveert moeiteloos tussen genres, zonder ooit zijn roots te verloochenen. Country-gitaarlicks, soulvolle vocals, honky-tonk piano en stevige rockpassages wisselen elkaar naadloos af.
De band staat als een huis: Mike Runyon op keys, Drew Smithers op tweede gitaar, Stephen Campbell op bas en Jack Ryan op drums. Samen vormen ze een hechte eenheid die King perfect aanvult, zonder ooit in zijn schaduw te verdwijnen.
De setlist was rijk en gevarieerd. Van de energieke opener “The Well” tot het gevoelige “Beautiful Stranger” en het zinderende “Honkytonk Hell”, bracht King zijn nummers met evenveel technische beheersing als emotionele diepgang. Vooral “Too Much Whiskey/Trudy”, “Save Me” en “Rita Is Gone” dat naadloos overging in “Homesick” toonde zijn talent om ballades op te bouwen tot epische momenten vol melancholie en kracht.
“Goodbye Carolina” zorgde voor kippenvel, terwijl “Lie Lie Lie” en “Wildflowers & Wine” en het afsluitende “Ramblin’ Man” (een duidelijke knipoog naar The Allman Brothers Band) het publiek meesleepten in een meeslepende finale.
Ondanks de bescheiden publieksopkomst wist Marcus King een krachtige, memorabele show neer te zetten. De kleinere setting werkte hier net in zijn voordeel: de connectie met het publiek voelde oprecht, de muziek kreeg de ruimte om te ademen, en elk nummer landde met impact.
Met zijn band als solide ruggengraat en zijn eigen stem en gitaarspel als leidraad, bewees Marcus King waarom hij tot de top van de moderne americana- en southern rock-scene behoort.
Een avond die nog lang nazindert – zelfs in de klein gehouden AB Ballroom.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7933-marcus-king-10-07-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
