15 jaar en 7 studio albums. Zolang heeft het geduurd vooraleer het uit Portland, Oregon afkomstige alt.countryfolk gezelschap The Decemberists eindelijk de podiumplanken van de AB heeft mogen kussen. Op zich al een kleine schande als je ziet hoe het jonge grut tegenwoordig aan amper een halve hapklare radiohit genoeg heeft om die zaal in een oogwenk te doen vollopen, maar nog groter was onze verwondering toen bleek dat frontman Colin Meloy en zijn gezellen in Brussel voor een halfvolle arena moesten aantreden.

Misschien heeft één en ander wel te maken met het wat ingewikkelde muzikale recept dat The Decemberists door de jaren heen hebben ontwikkeld en verfijnd, en waarin zowel ingrediënten uit pastorale folk, rootsy americana, lichtvoetige country en melodieuze indiepop verwerkt zitten. Hun jongste worp ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’ is wat dat betreft niet enkel hun meest veelzijdige werkstuk, het is ook de eerste plaat van de groep waar cynisme zo duidelijk de boventoon voert.
In de epische opener “The Singer Addresses His Audience” kroop Meloy in de huid van de denkbeeldige popster die artistieke credibiliteit heeft ingeruild voor publieke adoratie, een scenario dat heel even niet eens ondenkbeeldig leek voor The Decemberists toen ze op de Grammy Awards in 2012 met “Down By The Water” nipt de duimen moesten leggen voor Foo Fighters als ‘best rock performance’. Deze potige countryrocker waar een groep als The Jayhawks een moord zou voor begaan en die op momenten zelfs naar early R.E.M. rook tekende ook in Brussel voor één van de vele hoogtepunten van de avond.
Aan de oppervlakte lijken The Decemberists een wat duf imago van foute country groep in foute donkere maatpakken te cultiveren, maar in werkelijkheid heeft de band met Colin Meloy een praatgrage entertainer in de rangen die lustig dolde met het Belgische publiek, en met de kleine schare Amerikaanse fans in het bijzonder. De man heeft klaarblijkelijk nooit kunnen kiezen tussen zijn drie grote liefdes: muziek, geschiedenis en literatuur.
Niet toevallig zijn verschillende van zijn songs dan ook geïnspireerd door historische gebeurtenissen of fictieve personages, en dat leverde in Brussel een paar tot de verbeelding sprekende songtitels op als “Grace Cathedral Hill”, “The Legionnaire’s Lament” of “16 Military Wives”.
Meloy is dan wel het gezicht én de spreekbuis van de band, toch etaleerden The Decemberists zich in de AB vooral als een hecht en vlekkeloos musicerend collectief. Toegegeven, de twee voor de gelegenheid meegetroonde achtergrondzangeressen lieten sommige nummers soms gevaarlijk dicht richting kleverige doo-wop afglijden en boden amper meerwaarde. Wel essentieel voor het theatrale geluid van de groep bleek de verbluffende virtuositeit van Meloy’s sidekick Jenny Conlee, die met sprekend gemak zowel keyboards, accordeon, melodica als xylofoon hanteerde. Aan zijn linkerzijde werd Meloy dan weer geflankeerd door gitarist Chris Funk die opgejaagd door de strakke ritmesectie voor de nodige rock’n’roll punch zorgde, maar even goed overweg kon met steel pedal of banjo.
Nogmaals, hoogtepunten legio in de AB, maar de strafste stoot die de zeven Amerikanen als collectief uit hun hoed toverden moet toch ‘The Island: Come and See/The Landlord's Daughter/You'll Not Feel The Drowning” zijn. Met dit ruim 10 minuten durende epos uit het concept album ‘The Crane Wife’ (‘06) voerde de groep een ware tour de force op waarin pastorale folk en prog een al even onwaarschijnlijke als avontuurlijke flirt aangingen.
Tot twee keer toe stuurde Meloy zijn makkers richting backstage, wat telkens een beklijvend solo moment opleverde. Midden in de set stak het verstilde “Carolina Low”, een van onze persoonlijke favorieten uit de nieuwe plaat waar de uitdrukkelijke knipoog naar alt.country godfather Townes Van Zandt meer dan waarschijnlijk voor iets tussen zit. In de encores stond de frontman opnieuw alleen op de planken, dit keer om met “Wonder” het schuldgevoel wat te temperen omdat hij de verjaardag van zijn negenjarig zoontje vandaag moest missen. “A Beginning Song” sloot de avond af zoals ie begonnen was: episch en groots.

En de moraal van het verhaal hoor ik U vragen? Wel, op basis van hun zonder meer meeslepende prestatie in een schromelijk onderbemande AB zat die reeds fijntjes verborgen in de titel van het jongste Decemberists album: ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/serafina-steer-24-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-decemberists-24-02-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Een aparte , eigenzinnige figuur die Tricky aka Adrian Thaws , die trouwens zijn laatste plaat naar zichzelf vernoemde…. Samen met Portishead en Massive Attack stond hij aan de wieg van de triphopscene en had hij met het debuut ‘Maxinquaye’ een bestseller uit , duister,  rauw én toch  toegankelijk.
Al twintig jaar is hij bezig … een ondoorgrondelijk muzikaal karakter hebben we op die eerste platen ‘Nearly God’ , ‘Pre-millennium tension’ en ‘Angels with dirty faces’, die een kronkelend, hobbelig parcours bewandelen binnen de scene met die dreigende geluidscollages en tegendraadse ritmes. En natuurlijk waren er al die verschillende gastvocalistes , waarvan we Martina Topley-Bird het sterkst onthouden en met wie hij een kind heeft.
Verder was z’n materiaal wisselend en hadden we persoonlijk laatst connectie met ‘Knowle west boy’ uit 2008; van de laatste platen , eerlijk gezegd , hebben we maar bitter weinig affiniteit,  maar OK onze ‘Tricky kid’ kan live nog altijd z’n duivels ontbinden …

… En vanavond was ‘t van dat … De songs werden pittig gekruid en klonken beduidend extravert . Sommige nummers kregen stevige rockinjecties door de hoekige gitaar en de felle drums en werden ondergedompeld in intrigerende , opbouwende, hitsende  jams , die soms explodeerden , wat ferm gesmaakt werd door het publiek.
De op voorhand geprogrammeerde elektronicasounds met die duistere, lome, relaxte vibes vulden aan .
Tricky zelf brabbelt , murmelt met z’n slepende zware stem de nummers aan elkaar, en heeft nu met K Bleax een vaste zangeres . Toegegeven , zij kan niet tippen aan de vorige zangeressen , haar stem is minder indringend, sensueel en dromerig.
Een clubconcert van Tricky is evenwichtiger dan op een festival , waar hij de mogelijkheid en de ruimte heeft zich volledig te laten gaan; ook zijn muzikanten krijgen de kans zich volledig te ontplooien . Hierdoor kwamen songs als “You don’t wanna”,  “Really real , “Nicotine live” en “Breeders” sterk uit de verf en brachten ze ons in dat unieke sfeertje . Tricky trekkebekt , maakt allerhande rare armbewegingen en trekt aan zijn shirt en pull , tussenin nipt hij aan een drankje en rookt hij z’n jointje of sigaretje op , terwijl Bleax vocaal zweeft over de nummers . Op “Why don’t you” neemt zij een prominente rol in. De paar overbekende oudjes “Overcome” en “Black steel” waren mooi verdeeld in de set en werden dan ook sterk onthaald.
Op deze nummers probeert het kwartet er wel een feestje van te maken . Af en toe zakte het wat , maar op het eind kreeg de Tricky sound nog meer een eigen smoel . Hij zelf trad meer op het voorplan en trekt fel , krachtig, verbeten van leer . Meer emotie en impact! “I wanna be your dog” was een heuse rocker , maar ook “Vent” en “By meself” waren strak , hard , overtuigden en werden net als de paar andere bisnummers in een jam ondergebracht .
Hier was Tricky onder stoom , zat iedereen op dezelfde golflengte en kon hij na bijna twee uur nog doorgaan . Met een pompende reprise van Stooges’ “I wanna be your dog” werd de lekkere, chaotische, gecontroleerde, opwindende en afwisselende set besloten.

Tja live altijd wel iets apart … een grillige persoonlijkheid , die zijn  muzikale triphopwereld in een rockconcept duwde , scherp en weerbarstig.

Organisatie: Agauchedelalune + Aéronef, Lille

Aanvankelijk was Team Me een solo-project van Marius Hagen. Dit werd snel opgedoekt, nu is Team Me een zestal. De Noren hielden gisteren halt in de Rotonde van Botanique. Hun recentste worp ‘Blind As Night’ kreeg eind januari een wereldwijde release.  Dit album kwamen ze dan ook voorstellen gepaard met enkele oude nummers. Dit nieuwe album geeft hun sound een meer elektronisch kantje. Hierdoor is hun geluid te omschrijven als een mix tussen Efterklang, MGMT in de beginperiode en I’m From Barcelona.  Deze opgetogen bende in een nagenoeg volle Rotonde kan niet missen.

Team Me begon met de opener van hun nieuw album “Riding My Bicycle (from Feddersensgate to Mollerveien)”. Dit nummer is de perfecte opener van een set, beginnen met rustige gitaar intro’s en geleidelijk opbouwen met meerdere instrumenten. Uiteindelijk volgt dan de apotheose en iedereen is meteen mee met het verhaal. Om dit begin wat extra sterkte bij te zetten wordt meteen single “F Is For Faker” gespeeld. Stilstaan is onmogelijk bij deze uptempo muziek. Live krijgt hun muziek wat extra gitaar wat een speciale touch geeft aan hun muziek. De solo’s zijn opwindender en klinken zwaarder door. Hun eigen enthousiasme zorgen ervoor dat de muziek nog beter klinkt dan op cd.
Na enkele nieuwe nummers te spelen gaat Team Me terug naar de basis. Nummers van de debuutplaat en zelfs debuut-EP worden gespeeld. “Me And The Mountain” toont de simpelheid van de band en hun folky achtergrond. Het is precies alsof de haard aanligt, je knus in de zetel ligt onder een deken en het buiten aan het sneeuwen is. Dit gevoel wordt versterkt tijdens de rustige intermezzo’s. Zoals bij “Steven” waar de enige vrouw in de groep een solo-momentje krijgt. Het gevoel van voldoening en gelukzaligheid is nooit ver weg. Bij “Blind As Night” wordt een leuk effectje toegepast door gloeilampen te laten schijnen op de toon van de muziek. Team Me is dus werkelijk het licht in de duisternis.
Dit licht schijnt het felst op het einde van de set. “Patrick Wolf & Daniel Johns” wordt ingezet waarna de zaal gezellig balanceert op te tonen van de muziek.  De eerste single van de band “Show Me” is meteen het einde van de set. Hierbij schreeuwt de volledige zaal nog eens mee met de band. Ze blijven schreeuwen tot ze uiteindelijk terugkomen om nog twee nummers te spelen. “With My Hands Covering Both Of My Eyes I Am Too Scared To Have A Look At You Now” is het hoogtepunt van de set en meteen ook het einde. De zanger staat op de rand van het podium, je voelt zijn speeksel op je lichaam wanneer hij zingt. De gitarist verdwijnt wel degelijk het publiek in waar iedereen gek wordt. De band stond nog nooit zo dicht bij het publiek. Hierdoor verdwijnt de barrière tussen band en publiek en lijkt het op een groep vrienden die samenkomen.

Iedereen springt nog een laatste keer samen in de lucht waarna de band het podium verlaat. Een gevoel van gezamenlijk geluk weergalmt door de zaal. T
eam Me heeft iedereen opgebeurd op de laatste dag van de week. De band is maar met zes, maar op het podium zijn ze met honderden. De samenhorigheid, de simpelheid en vooral de bescheidenheid van de jonge band maken van dit concert een unieke ervaring.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/two-kids-on-holiday-20-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/team-me-20-02-2015/

Organisatie: Botanique, Brussel

De familie Durham wordt gerespecteerd met hun combinatie van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten  tot een heupwieg en een swing’n’boogie.
Zusjes Kitty en Daisy en broer Lewis , hebben moederlief (bas/contrabas) en vader neerzittend (slide)/gitaar) mee om er een gezellig onderonsje van te maken, samen met hun publiek als uitnodigende gast in een concertzaal .

Ze hebben een nieuwe plaat uit ‘The third’, die toegankelijk en eenduidiger klinkt in het genre en een fikse stap voorwaarts kan betekenen een breder publiek te bereiken .
Een paar jaar terug plaatsten ze zich in de spotlights op het r&b festival in Peer en sindsdien rolt de bal voor de muzikale familie. Toegankelijker betekent ook dat het allemaal een poppy groove kent, wat gepolijst en mooi klinkt, en dat de rauw in whisky doordrenkte blues wat op de  achtergrond is geduwd .
Geen nood , nog steeds hebben we een uiterst aangename, leuke set en zetten nummers aan tot een hillbilly/rockabilly party , zeker op het eind met die doorleefde, huppelende bluesy slide songs als “Going up the country”, het nieuwe “Developper’s disease”, “What quid” en “Mean sun of you” ; aan de  bar in de zaal werden nog meer pintjes en Belgische streekbieren getapt … Hier staan ze dicht tegen elkaar opgesteld aan 1 micro , wat de sfeer nog meer dampend, smachtend en gezelliger maakt!
Deze werden dus mooi bewaard op het eind , maar de 50 minuten ervoor genoten we van de unieke gedrevenheid van de drie met hun familie  uit Londen. Met een Jamaicaanse trompettist op leeftijd sijpelt de ska binnen , wordt de sound  kleurrijker , en is een saloon./bar sfeertje gecreëerd , wat de menigte ophitst (o.m. met een “Turskish delight” , “Whenever you see me” en “Good looking woman”).
Eerder konden we al proeven van hun kenmerkende stijl , door de pak songs van de nieuwe plaat , “Bitchin’ in the kitchen”, “Feeling of wonder” en de ingetogen single “Baby bye bye”, die de set openden. De mondharmonica werd niet vergeten, wat eerder het materiaal in een zompige blues onderdompelde.
Er wordt nogal veel van instrument gewisseld bij de drie, maar het enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde van het combo is en blijft ongenaakbaar. Ze zetten een “Never get back”, “No action” of “Whisky” op sobere wijze in , maar dan werd de ritmiek al gauw aangescherpt door de bredere omlijsting en de uptempo’s. Die intens spannende opbouw brengt de songs live op een hoger niveau .

En de set vloog snel voorbij op die manier . Een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer of Heavy trash hebben met de familie Durham een leuk speeltje erbij  . Ze staken voldoende variatie in hun spel, wat een uiterst boeiende, aangename, frisse, trippende, dansbare en ontspannende set opleverde …

Rock’n roll pur sang op z’n The Darkness kregen we met het andere Britse combo The Dash;
rechttoe-rechtaan, met een punky attitude zorgen ze voor een fucking crazy sfeertje, wat uiterst sterk werd onthaald door onze Franstalige vrienden . Een hoofdrol was weggelegd voor podiumbeest Marc Hayward , die dweepte met de voorste rijen . Fun & pleasure , met een knipoog naar The Clash , The Ramones en Iggy . Cheers mate!

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing