The Gaslight Anthem - Weer van helemaal terug !

Eindelijk , Brain Fallon en zijn groep zijn terug. Na jaren van stilte en negen jaar na hun vorige plaat, brachten ze in het najaar van 2023 hun zesde plaat uit, ‘History Books’. Ze zijn nu op tournee en hielden terecht halt in ons landje … Ohja, deze door Bruce Springsteen ferm gerespecteerde band is na vanavond nog te zien op Rock Werchter …

Met hun onvervalste, doorleefde retrorootsrock konden ze ons vroeger al bekoren en we waren hoe dan ook nieuwsgierig of ze nog altijd bij ons in één van die bovenste rockschuiven mogen liggen … Als zevenkoppige formatie waren ze nu op het podium. Zanger Brian heeft de reputatie om niet zo toonvast te zijn en dat was helaas ook nu nog steeds merkbaar, zeker het eerste halfuur. De extra kilo’s die hij nu moet meesleuren, doen er misschien geen goed aan.
De bijna volledig uitverkochte AB was omringd door doorwinterde fans! Zij hielpen hun idool , hun meester Brian door het moeilijke eerste half uur, door zo goed als alle nummers luidkeels en woord voor woord mee te brullen. Tja, soms luider dan de groep zelf. Mooi, Indrukwekkend om te horen en … te zien!
De stevige nummers doen regelmatig denken aan Dropkick Murphys, In de rustige songs hoor je duidelijk die sound en klankkleur, niet veraf van The Boss. Een leuke, geslaagde afwisseling hoorden we , waarbij tot tweemaal toe Emily Wolfe kwam meedoen (“The weathermen”, “Bluejeans & white t-shirts”) . Ze had zich inderdaad zeer verdienstelijk gemaakt als support en werd op deze manier extra beloond.
Na iets meer dan anderhalf uur viel het doek over een aangenaam stomend concert. Klasse. “Er is inderdaad toekomst voor dit genre van muziek”, liet de meegereisde bassist van Old Town Lewis (Belgische groep, zelfde genre) mij weten.

Het valt wel op bij de return van verschillende bands na zo een lange stilte, dat de oudere songs sterker scoren o.m. een “Old white lincoln”, “Great expectations”, “Mae” en verderop “45”, “The ’59 sound” en “The backseat”. Hartverwarmende, emotievolle , intens spannende straight forward rock’n’roll, puur oprecht , zonder al te veel poespas.
Terecht op Rock Werchter, maar de mainstage lijkt me na vanavond iets te hoog gegrepen, live eerder het clubgevoel als in The Barn of The Klub.
We besluiten intussen dat ze nog steeds in diezelfde ‘muziek’ kluis liggen … Goed toch  …

Organisatie: Live Nation

Roisín Murphy – Magie en talent ineen van een ware legende

Op deze druilerige avond waren we onder de indruk van de magie van de Ierse muzikale diva Róisín Murphy. Het Koninklijk Circus werd omgetoverd tot een waar circus met royale allures.
Het publiek, een diverse mengeling van fans oud en nieuw, werd opgewarmd door de eclectische dj-set van Ruf Dug terwijl ze wachten op het optreden van de iconische zangeres.

Zodra de lichten in de zaal dimmen en het geroezemoes van de menigte verstomt, verschijnt Róisín Murphy op het podium, gekleed in een eerste van vele extravagante outfits.
Het concert opent met "Pure Pleasure Seeker", één van de hits van Moloko. Terwijl velen Murphy nog altijd associëren met Moloko, wordt het met ieder concert toch duidelijker dat Moloko maar de eerste act in haar carrière is.
Wat een charisma heeft ze toch, haar plaats tussen andere acts meer dan waard! Daarna gaat het in een steeds hoger tempo verder met een mengeling van oud en nieuw werk, een gegoochel aan klanken, ritmes en beats , een potporri van electro, pop, disco , soul, r&b, funk, disco en kitsch in een theateract.
En Murphy zweept het publiek op als een ware circusdirecteur, iedere song heeft zijn eigen outfit en verhaal. Murphy zoekt en vindt ook connectie met het publiek, ze gaat meerdere keren tegen de eerste rij aan staan, o.m. geeft ze iemand een roos, daarna haalt ze sensueel een lintje vanonder haar bloes en daarna eerder suggestief en seksueel vanonder haar rok, waarna ze de lintjes ook telkens het publiek in gooit. Het voelt als een vlam in de pan, het publiek is in extase.
Maar daarmee is het nog niet gedaan. Iets later gaat ze nog een stap verder, met haar rug naar het publiek zingt ze eerst naar een camera terwijl dat alles op groot scherm in zwart wit terug geprojecteerd wordt naar het publiek. Het creëert een sfeer van oude cinema, maar doet ook denken aan ‘Erotica’ van Madonna. Naarmate het nummer vordert, escaleert de suggestie ook, tot de camera bijna alleen haar mond en tong registreert. Je voelt je voor een stuk voyeur, maar wegkijken lukt niet, want dit is een show die subtieler is dan Madonna hem nu brengt en daardoor voelt het ook origineel en vernieuwend.
Sommige songs zijn net als Murphy na iedere songwissel in een nieuw jasje gestoken. “CooCool” is er zo één. Het duurde zelfs even voor we door hadden dat ze dit nummer had ingezet. "The Time Is Now' en "Sing It Back" mogen natuurlijk niet ontbreken, maar ook eigen interessant werk als "Overpowered" en "Ramalama" komen aan bod.
Naarmate het concert tot een climax komt, wordt de sfeer in de zaal steeds meer uitgelaten. Het publiek is helemaal mee en danst, zingt en wordt meegesleept door de muziek en de show. Het is een avond vol extase en vervoering, waarin iedereen verenigd werd door een gedeelde liefde voor de muziek van Róisín Murphy.
Na twee indrukwekkende toegiften "Forever More", "Flash Of Light" en een outro van "Pure Pleasure Seeker" verlaat Murphy het podium onder luid gejuich en applaus, haar legacy als een van de meest invloedrijke en iconische artiesten van haar generatie stevig verankerd. Voor het publiek in het Koninklijk Circus is het een avond om nooit te vergeten, doordrenkt van de magie en het talent van een ware legende.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5812-roisin-murphy-13-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation

Zimmerman - Rijker van klank, dieper in emoties

Zimmerman vindt naast het touren als bassist met Balthazar toch voldoende tijd en energie om zijn persoonlijk ei kwijt te geraken. Simon Casier bracht zo’n klein jaar geleden een albumlange single uit ‘Wish You Were Here’ (2023), als eerbetoon aan zijn overleden broer.  Onlangs broedde hij het zeemzoete ‘Love Songs’ (2024) uit, een plaat over - hoe raad je het? - de liefde. In die laatste langspeler breidt hij verder zijn composities uit en voegde er wat meer instrumentatie aan toe dan zijn debuutplaat ‘The Afterglow’ (2016) en opvolg EP ‘Chances, Changes, Choices’ (2017). Wat wel ongewijzigd bleef, waren de doodeerlijke onversneden lyrics en emoties.

Het podium gebaad in een rode gloed, gedrapeerd in een zachtroze gordijn, en gedecoreerd met een hartjesballon, maakte die oprechtheid al meteen duidelijk. Uiteraard is ie al wat meer gewoon dan een vol AB Café, maar hij zocht al meteen contact op tijdens opener  “Hold me Close”. Na de eerste drumslagen van Laurens Billiet was het ijs dan volledig gebroken en slaakte het publiek al kreten. In “Other Plans” kwamen enkele Balthazar-gewoontes op vlak van geluid en présence naar boven, maar toch brachten hij en zijn tweede bandleden het met veel gevoel en kracht. “I Don’t Want It That Bad” stak dan in een nieuw jasje met een funky pianosolootje van toetsenist Senne Guns.
Casier is muzikaal een vat vol emoties en gevoel, in de omgang is hij wel heel nuchter. Zo leidde hij al lachend “Perfect Guy” in nadat hij even zijn laatste plaat ‘Love Songs’ vermeldde. Dat hij iets meer effort steekt in zijn muziek, klonk ook in zijn goede zang. Meer van datzelfde in “Hard to Pretend”, een complexe song die nu wat meer pit kreeg en het publiek aandachtig deed luisteren. Billiet aan de drum kreeg even de basgitaar uit Casier zijn handen waardoor Zimmerman zelf zijn huwelijksaanzoeknummer “Noémie” volledig kon uit de doeken doen. Het mag dan wel klef aanvoelen, maar dit toont hoe Casier authentiek is. Of het nu een klucht was of deel van de oprechtheid, hij kreeg iedereen aan het zingen om Noémie, die ook aanwezig was, zowel ongemakkelijk als geliefd te doen voelen.
Met “Choices” en “Someday Maybe” grabbelde hij even in de oldies bak en slaagde erin op die voller te doen klinken en goed te laten aansluiten op de lange intro van “The Way to My Heart”. Opnieuw overladen met liefde in “How Much I Love You” dat met kracht bijgezet werd door opnieuw een rake freewheelende solo van Gunns. Na een klein uur van oprechte emoties van zelfrelativering en liefde, was er nog tijd voor één nummertje.
“Wish You Were Here” kon uiteraard niet ontbreken en werd voor de gelegenheid ingekort tot ruim een half uur. Met een krop in de keel, kippenvel, oorverdovende stilte nam Casier en de zijne ons mee op een rollercoaster van emoties. Van een rustige opbouw tot een kale gestripte piano solo om terug naar een opborrelend hoogtepunt te gaan waar de drummer zich nog eens volledig gaf… En dat alles getemporiseerd met de rake, trieste woorden van Casier. De afsluiter was een totaal nummer waar het verdriet en het gemis van zijn broer, Wannes Casier, ons raakte in het diepste van ons hart.

Als soloartiest is Zimmerman ontbolsterd naar een wat geserveerd persoon, naar een doodeerlijke en pakkende artiest. Zijn keuze voor rijkere verfijnde composities in zijn laatste plaat trok hij live door zonder gevoel en oprechtheid te verliezen. Eens over liefde, eens over verdriet, in zijn eenvoud wist Zimmerman ons te raken.

Setlist
Hold Me Closer - Other Plans - I Don’t Want It That Bad - Perfect Guy - Doing Nothing - Hard To Pretend - Noémie - Choices - Someday Maybe - The Way To My Heart - How Much I Love You — Wish You Were Here

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Metejoor – Metejoor trekt de kaart van Samenhorigheid

Metejoor blikt terug en kijkt vooruit … Hij is onder de indruk van de sterke respons op één van z’n grotere optredens tijdens deze (theater)tour. Metejoor weet met z’n band anderhalf uur lang de kaart van samenhorigheid te trekken, reikende hand te zijn en te ontroeren. Hoedanook de hartslagen in het publiek waren duidelijk voelbaar …

het Nederlandstalige lied zit in de lift , zie maar wat een Clouseau , Bart Peeters, een Willy Sommers, verder jongere wolven Bazart, Pommelien Thijs, de Nederscene met Meau, Eefje de Visser, de mooves van Regi en zelfs de hippopscene weten los te maken met een tHof, Brihang, Zwangere Guy. We mogen dit koesteren. Even verenigbaar voor iedereen wordt, is Metejoor momenteel, die met pop, rock, schlager en een ballad de mensen bij elkaar brengt … ‘Erop’ is het nu want naast de clubs, de theaters, de lokale festiviteiten, lonken de grote zalen als een Sportpaleis. Metejoor blikt terug en kijkt vooruit …

Joris van Rossem, 33 intussen, heeft intussen twee platen uit en een rits singles die een breed Nederlandstalig publiek aan het hart houdt; hij is niet meer weg te denken uit de hitlijsten (o.m. met “1 op een miljoen”, “Rendez-vous”, “Dit is wat mijn mama zei”, “Wat wil je van mij”, “Laat ons een bloem” en “Eigen schuld”). Een droom die in vervulling ging voor dit opkomend talent. De enthousiaste leerkracht uit Vosselaar, deelt het met z’n publiek.
We krijgen een uiterst aangename, leuke, ontspannende, opwindende als emotievolle, intieme set, dit door de recente persoonlijke plaat ‘Joris’.
De diversiteit en variatie sprak iedereen aan, zeker door z’n enthousiasmerende aanpak. De voltallige band is goed afgestemd op de artiest en krijgt voldoende ruimte te soleren, waar nodig; samen met zus Lisa, die meezingt, krijgen (sommige) nummers een Meatloaf-Ellen Foley jasje aangemeten.
Uiterst genietbaar avondje dus, die met “Groot”, “Kom dichterbij” wordt ingezet. “Curaçao” is één van de nieuwtjes die hij tijdens deze tour stilaan vorm heeft gegeven en het met iedereen wenst te delen, in een soort kampvuur aanvoelen met de band rond zich, een sobere aanpak van ingehouden instrumentatie en akoestische gitaren. Bart Peeters is meteen één van de referenties die hier opborrelt. Het volgende “Cappuccino” is zelfs bijna a capella. Het illustreert de brede aanpak van deze artiest, die iedereen in zijn verhaal wenst te betrekken (lijkt wel een geboren presentator) en er met verve in slaagt. Zijn muzikaal verhaal overtuigt en vertaalt zich steeds in een warm aandoenlijk applaus.
We worden verder gezwind geswitcht in zijn oeuvre met “De zijlijn”, “Het pleintje”, “Laat me los” (zijn knipoog naar Daan, die het voor hem deed in het nummer “Metejoor” in ‘Liefde voor Muziek’), en de resem hitsingles die hier vanavond niet worden vergeten en de revue passeerden.
De set eindigt bijna in schlagergehalte met “Dit is wat mijn mama zei“, “Eigen schuld”, “1 op een miljoen” en “Laat ons een bloem”; de handclaps, het handjeszwaaien, het heen en weer wiegen en de outtro voor beter mentaal zijn en voor mensen met een beperking tonen hoe dynamiek en kwetsbaarheid elkaar vinden.

Op een paar tijd heeft Metejoor zich sterk weten op te werken. Sjiek, hoe hij een breed publiek aanspreekt, animeert, enthousiasmeert in zijn muzikaal verhaal dat tot slot het Nederlandstalige lied (en beter welzijn) sterker maakt … Wordt vervolgd …

Organisatie: Basketvrienden, Hansbeke ism Live Nation