Nothing - Laagje op laagje tot het geheel uit z’n voegen barst
Nothing neemt niemand minder dan post-punk outfit van eigen bodem, The Waltz, onder hun hoede gedurende geheel hun Europese tour. Met bijna negen stops, waaronder in Praag, Berlijn, Kopenhagen en Oslo spelen de vier heren vanavond een ware thuismatch in hun dierbare Kortrijk.
The Waltz - De band ontstond in volle lock-down periode en afgelopen januari verscheen hun debuutplaat ‘Looking-Glass Self’ onder Labelman. Meteen begreep ik waarom The Waltz het voorprogramma mocht verzorgen. Hun muziek valt moeilijk onder één genre te specificeren, wat hen voor mij net zo interessant maakt. Verwacht je vooral aan post-punk met catchy hooks en een portie noise erbij met een knipoogje naar bands als Modest Mouse, Kabul Golf Club en Idles.
Ze brachten zonder gène een strakke, kwalitatieve set, voornamelijk bestaande uit nummers van hun debuutplaat, waaronder ook de single “Flowers”. De bandleden, bestaande uit gitaristen Kevin Anne (tevens zanger) en Benoit Lafaut, bassist Arne Vanhoutteghem en drummer Sybe Versluys hadden er ogenschijnlijk zin in en stonden vol goesting op het podium. Al snel hadden ze het publiek mee en voor we het wisten zat hun set er na een half uur alweer op. Zonde, want ze mochten wat mij betreft nog wat langer doorspelen. Ik hoop dat we lang nog niet alles van hen hebben gehoord, want ze zijn ‘t waard om uw trommelvlies te vertroetelen met hun aardig gestoorde sonische opwellingen.
Omstreeks half tien was het de beurt aan Nothing. De Amerikaanse post-shoegaze band rond frontman/stichter Domenic Palermo, die er een op z’n minst te zeggen, aardig parcours heeft opzitten. Maar wat maakt het uit, zonder die donkere jaren was er waarschijnlijk nooit geen sprake van Nothing, of toch al zeker niet van de band met hun eclectische sound zoals we ze vandaag kennen.
Nothing bestaat ondertussen 12 jaar en na enkele veranderingen in hun line-up staan ze volgens mij aan de top van hun kunnen. Momenteel bestaat de band uit frontman/zanger/gitarist Domenic Palermo, die ooit speelde in de hardcore-/punkband Horror Show en samen met Wesley Eisold (Give Up The Ghost, Cold Cave) schouders zette onder het muzikale project XO Skeletons. De band bestaat daarnaast ook uit zanger/gitarist Doyle Martin (tevens frontman van de rockband Cloakroom), bassiste Christina Michelle en drummer Kyle Kimball.
Hun set ving aan met de gemoedelijke intro van “Hymn to the Pillory”, het eerste nummer vanop hun eerder verschenen plaat ‘Guilt of Everything’ (2014, Relapse Records), die na ongeveer een minuut open barste tot een wall of sound van jewelste. Ik had de indruk dat de soundmix nog niet op punt stond gedurende de eerste twee nummers, maar daarna klonk alles mooi uitgebalanceerd en in verhouding met de puike akoestiek van de zaal voelde ik dat ‘t goed zat. Het derde nummer “Say Less”, vanop hun laatste plaat ‘The Great Dismal’, kwam na een geniale sample volledig op gang met de frisse, up-tempo ritmesecties van drummer Kyle Kimball. Die laatste maakte met dit nummer meteen duidelijk dat hij geen gewone simpele drummer is, maar wel een veelzijdige ‘powerhouse’. De atmosferische soundscapes van Doyle Martin bouwden zich in combinatie met het bezwerend gitaarwerk van Domenic Palermo laag na laag op, tot het nummer compleet uit zijn voegen barstte. Voor mij sowieso al één van de hoogtepunten van de avond.
Het publiek stond er naar verwondering van Domenic Palermo nog wat statig bij, maar na een -met humor overgoten- dialoog met het publiek, wist hij het publiek toch voor zich te winnen.
Hierna vuurde Nothing een de slow burner “Dead Are Dumb” op ons af, maar het had iets hypnotiserend en de het nummer slokte mij volledig op in zijn complexe gelaagdheid, de outro werd ook extra lang uitgespannen waardoor het volgende nummer “Vertigo” des te verpletterend overkwam. Na “Bent Nail” en “In Blueberry Memories” speelden ze met “The Carpenter’s Son” het enige nummer vanop hun alom-geprezen plaat ‘Dance on the Blacktop’, waarbij de stemmen van Domenic en Doyle duidelijk één complementair gegeven waren. Kippenvel. Met “Hymn Asylum” als voorlaatste nummer wisten ze mij dan ook nog eens tekstueel de mond te snoeren:
“Send the bombs
We've had enough of us
Face the facts
Existence hurts existence “
Alvorens ik het besefte, eindigde het concert in grote climax en grandeur met “B&E”. En lekker ironisch… strompelden de bandleden heel nederig het podium af.
Ik mocht vanavond getuige zijn van één van die weinige bands, met eigen, authentieke sound. En daar ben ik dankbaar voor.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Dry Cleaning - Op ontdekkingsreis in de popgeschiedenis
Dry Cleaning en Maria Somerville
Dry Cleaning is een van die hotte bands uit de UK, Londen die weet te intrigeren met het debuut ‘New long leg’ , een indie-postpunk/psychedelica jengelend gitaarpop pareltje. Het kwartet sleurde ons klein anderhalf uur lang mee in hun broeierig, groovend, bubbelend, spannend materiaal, met een zangeres, die met haar praatzang door de nummers heen brabbelt.
Dry Cleaning, goed op zich live ,niet overweldigend, maar eentje die 40 jaar popgeschiedenis samenbalt.
Le Grand Mix heeft nu twee zaaltjes, optimaliseren een dampend clubsfeertje, én hoe kleiner, hoe meer een opkomend talent er sterk kan uitkomen. In het geval van het Londense Dry Cleaning een ideale kans om hun debuut , dat in het voorjaar 2021 verscheen, en hun twee EPs, die al van 2019 dateren, na deze intense coronapandemie in de spotlights te plaatsen.
Ze slaagden er alleszins in ons mee te slepen in hun spannende sound , maar overstag gingen we nog niet direct. De dynamische groove en opwinding zien we bij de muzikanten, maar de zangeres moet nog een beetje haar positie op een podium vinden. Florence Shaw heeft wel iets mee van Florence Welch (die van Florence & the machine) met haar lange wapperende haren, en in haar pose door de armbewegingen, maar is nog teveel aan haar micro genageld, terwijl ‘de Welch’ heen en weer huppelt en zwierig om zich heen slaat.
Nochtans de sound , repetitief opbouwend, is wel goed in levendigheid en in de tempowissels; de instrumentatie krijgt voldoende ademruimte . Florence met haar armbewegingen brabbelt, draagt voor, mijmert, becommentarieert en verzucht in de nummers.
De sound is om U tegen te zeggen … Invloedrijk van PIL, Wire, Magazine, Joy Division , Stranglers, naar het dames werk van Nico, Laurie Anderson , Grace Jones over de 90s Kristin Hersh , Tracy Bonham, verder wat Strokes retro, de indie-psychedelica van Stereolab, Belle & Sebastian, The Fall naar de tennies van Kae Tempest. Er werd afwisselend geput uit de twee EPs, ‘Boundary road snacks & drinks’, ‘Sweet princess’ en het debuut ‘New long leg’.
De eerste songs van hun debuut zijn direct bindend en zorgen ervoor dat het publiek al meteen mee is. We worden meegezogen in die intense hoekige gitaarriedels , diep groovende basstunes en bezwerend , hitsende drums op “Leafy”, “Unsmart lady”, “Her hippo” en de single “Strong feelings”. “More big birds”, iets verderop in de set, laat meer psychedelica doorsijpelen . Intussen speelden ze van hun EPs meer rauwe, snedige nummers, “Sit down meal”, “Viking hear” en “Traditional fish”.
Voorbij halfweg komt die andere single boven, het intense, broeierige “New long leg”; de muzikanten steken er nog meer swing in ; het steekt wat af tegenover de statische houding van Florence, maar ok, we zitten mee in de flow en het is de aanzet naar een boeiende finale van “Magic of meghan”, die net als het afsluitende “Scratcard lanyard”, messcherp, hoekig klinkt .
Het kwartet wordt sterk onthaal en genoot van de fijne respons . “Conversation” is de definitieve afsluiter , mooi uitgesponnen, sterk uitgediept, niet vies van wat pedaaleffects, en die net die 40 jaar popgeschiedenis omarmt.
Geen echte verrassingen vanavond met Dry Cleaning, wel een talentvolle band , die op ontdekkingsreis is getrokken en ons laat proeven van zoveel ‘pop-rijks’. Op naar Bota in Brussel en op de festivals!
Ook de support verdient een eervolle vermelding … De Ierse avantgarde artieste Maria Somerville (geen familie van de Schotse Jimmy?), speelt muziek in een ‘duyster’ concept; ze mengt soundscapes, sfeervolle, fellere elektronica en zachtmoedige, opbouwende gitaarriedels met neurotische klanken en drone-ambient in een donkere walm en lichteffects. Een bezwerende , hectische , kakafonische sound van deze debutante . ‘Beautiful hypnotic & spectral’ werd het omschreven , een krui(d)spunt van dreampop en postpunk, een ontmoeting tussen Nico , Cocteau Twins , This mortal coil, Beach house, Twin Peaks en Sunn o))). Eentje die eigenlijk niet zo misstaan op een Kraak of BRDCST, met hun alternatief klankenspectrum.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Goldband - We beven op onze benen
Wie als dertiger de generatiekloof naar tienereiland wil oversteken met een gammel hangbruggetje, gaat best eens een kijkje nemen naar Goldband. Pompende beats, Haagse teksten die je je kinderen liever niet hoort meezingen en de langste blonde nektapijtjes die je ooit gade sloeg. Allemaal ingrediënten van wat gewoon een fantastisch dik feestje was.
Boaz Kok, Karel Gerlach en Milo Driessenal zijn in Nederland al wereldberoemd, maar ook bij ons is de Nederpopband al giga populair. Wie nog een kaartje wou bemachtigen was eraan voor de moeite.
Flitsende stroboscopen om de set met te beginnen. Na een lange intro bonkt “Ik zie je” in onze oren. Nu ja, wij dus niet meer. Wat normaal een redelijk rustig nummer van de Hagenezen is, testte de boxen. Maar laat je niet misleiden door de verpakking. Ook “Ik maak alles kapot” combineert delicate lyrics met knallende synths.
Goldband ziet er niet uit. Marcellekes en blote basten zijn er bij de vleet. “Ja ja nee nee” gaat dan ook gepaard met een knullig maar schattig ‘Get Ready’-dansje. Bindteksten zijn nagenoeg onverstaanbaar. Gebral over exen en drank. Maar het drietal zal er schijt aan hebben. De vergelijking met de margi New Kids is nooit ver weg, al is deze boysband toch van een heel ander kaliber. Bijna elk nummer ademt kwaliteit en de groep overstijgt ondertussen het label van guilty pleasure.
Zo hoorden we bijvoorbeeld het melancholische “De Langste Nacht” met een intro op het elektronische orgel. Het is een soort ballad op speed, met enkele raps tussen gespit. Dat echt elk nummer een full blown hit is merk je snel, al steekt er soms wel eentje bovenuit. De eerste klanken van “Noodgeval” maakten het publiek ziek van verlangen. Eerst zwierden ze er nog een treiterig rockgitaartje tussenin, alvorens te ontbranden. Het publiek zong woord voor woord mee, het trio had evengoed kunnen zwijgen. Een delirium.
Dat daarna toch even een dipje kwam, nemen we de jongens van Goldband niet kwalijk. Maar bij “Ex” van plaat “Betaalbare Muziek”, begonnen de stemvervormers en gebrek aan échte muzikanten op te vallen. Even dachten we na. Dat is fout. Dat moet je niet doen. Gewoon openstellen en gaan. Gelukkig konden we de knop snel omzetten. “Ik haat je” en “Dit is voor jou” zijn twee knallers van nummers. Met “Kinderwens” pakten ze het publiek dan weer akoestisch in. En met “Wakker worden”, wat al helemaal niet nodig was, toonde Goldband nog meer variatie in het repertoire. Op z’n berbers kreeg de song steeds weer een extra meeslepende couche. Tussendoor mocht Arthur, ongetwijfeld één van de jongste toeschouwers, stagediven tijdens “Anne-Marie”.
Dat we na “Requiem” en “Witte Was” wel heel lang moesten wachten op bisnummer “Mijn Stad” konden we wel verdragen. Deze Haagse squad had het verdiend.
Setlist: Ik zie je - De wereld - Alles kapot - Ja ja nee nee - De langste nacht - Noodgeval - Ex - Ik haat je - Dit is voor jou - Kinderwens - Wakker worden - Annemarie - Requiem - Witte was - Mijn stad
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/goldband-12-04-22.html
Organisatie: Democrazy ism Live Nation
Cate Le Bon - Kleurrijke, toegankelijke en indrukwekkende avant-garde van het moment
In de desolate Mojave-woestijn van Californië maakte Cate Le Bon tijdens de coronapandemie niet alleen als hobbyist praktische meubels, maar daar zag ook haar zesde en laatste indrukwekkende langspeler ‘Pompeii’ het levenslicht. Voor de wereldwijde concertwinterslaap hebben we Cate Le Bon met de LP ‘Reward’ aan het werk mogen zien op Sonic City 2019.
Hoe bracht ze het er deze keer van af na die winterslaap en met de nieuwe songs?
Tot onze spijt was support act Mega Bog niet van de partij voor de concertavond in de AB Club. De Amerikaanse Erin Birgy die experimentele avant-pop brengt, heeft reeds een rijke discografie waardoor ze een ideale opwarmer zou geweest zijn.
Op de tonen van een flashy 80s riedeltje en onder een mysterieuze waas, kwamen Cate Le Bon en haar vier backing muzikanten het podium op. Met een neon retro Vox-gitaar onder de armen begon ze met “Dirt on the Bed”, ook het openingsnummer op haar laatste plaat. Een riskante trage opener maar het fantasierijke gevoel en de muzikale dosering (nu eens saxofoon dan eens gitaar) bezorgden ons al meteen een vertrouwd gevoel. In “French Boys” hadden we een David Bowie-indruk tijdens diens Low-periode. De gelijkaardige duistere new wave bleef als een rode draad door Le Bon’ set lopen.
“Moderation” was een eerste uitschieter die live betrekkelijk funky klonk. Al vroeg op de avond bleek de avant-garde artieste goed bij stem maar dat viel nog meer op tijdens onder andere “Daylight Matters” en “Cry My Trouble Away”. Even dachten we Siouxsie Sioux aan het werk te zien tijdens het surreële “Mother's Mother's Magazines”, Devo tijdens het eclectische “Magnificent Gestures” of Talking Heads tijdens het eerder vermelde “Daylight Matters”.
Het publiek in de gezellige kleine club werd nummer na nummer uitbundiger, alsof er telkens een schepje indrukwekkendheid er bovenop werd gedaan. Zo was de sfeer uitgelaten naar het einde toe tijdens het toegankelijke “Harbour”, het zachte “The LIght” en het zeer herkenbare “Home to You”, het hoogtepunt van de avond. Tussenin trakteerde ze ons nog op een western passage met “Miami”. Na die vele positieve indrukken kon Le Bon nog eens op haar eigen abstracte wijze uitpakken met “Remembering Me” en “Wheel” waarmee ze haar reguliere set afronde.
UIteraard kon een bisronde niet ontbreken en verraste ze ons met het contrastrijke en wat wrange “Sad Nudes” en een zeer kleurrijke cover van Bill Nelson’s “Do You Dream In Colour”.
Ondanks de duidelijke invloeden en de niet altijd toegankelijke avant-garde muziek, heeft Cate Le Bon opnieuw een blijvende kleurrijke en fantasierijke indruk nagelaten.
Setlist Dirt on the Bed - French Boys - Moderation - Daylight Matters - Pompeii - Running Away - Cry Me Old Trouble - Mother's Mother's Magazines - Magnificent Gestures - Harbour - Miami - The Light - Home to You - Remembering Me - Wheel - Sad Nudes - Do You Dream in Color
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fontaines D.C. - Life ain't always empty. Sit beneath a light that suits ya, and look forward to a brighter future
Fontaines D.C., de Ierse post-punkband uit Dublin, opgericht in 2017, verbaasde de wijde wereld met twee strakke, rechttoe rechtaan langspelers vol hits en verborgen pareltjes. Ook live maakten ze indruk en verworven ze naam en faam tot ver buiten de Ierse pubs. Na een overtuigende set in Trix, Antwerpen staan ze nu in de l’Aéronef, Lille om het Franse (en Belgische) publiek te laten kennismaken met hun nieuwste worp ‘Skinty Fia’.
Beginnen doen ze met “A Lucid Dream”, gevolgd door het nummer “Sha Sha Sha”, een eerste aanknopingspunt. Meteen erna volgt “Jackie Down the Line”, de eerste single vanop de nieuwe plaat. Meteen creëren de Ierse mannen hun zo eigen lekkere sfeertje. “I Don’t Belong” vanop ‘A Hero’s Death’ wordt luidkeels meegekweeld, de dagdagelijkse angsten en onzekerheden waarmee we geconfronteerd worden, worden zo herkenbaar naar voor gebracht in de rake teksten van Fontaines.
Met “You Said” brengen ze nog één van de sterkere nummers vanop hun tweede album. Operating faster galmt repetitief door de boxen. Zanger Grian Chatten gebruikt weinig bindteksten, maar de muziek en rauwe lyrics spreken eigenlijk voor zich. Ze nemen ons terug mee naar de new wave ten tijde van “Killing an Arab” van The Cure, maar dan in een nieuw, modern jasje. De pikante saus erbovenop komt van Chattens unieke stem, een beetje als Morrissey die nog een kikker heeft ingeslikt. Chattens wilde, bijna spastische bewegingen doen ons vrezen dat dat van die kikker misschien wel waar is...
Na twee nummers vanop hun debuut ‘Dogrel’ zorgt “Televised Mind” voor de vetste baslijn van de voorbije jaren. Erna spelen ze “I Love You”, de tweede single van het nieuwe album. Dit nummer is één en al pure emotie, een lied dat door merg en been gaat.
De dan al zeer verzorgde en kwaliteitsvolle set wordt naar een hoogtepunt gestuwd met “Too Real”. Is it too real for ya? vraagt Chatten meteen erna. Eigenlijk wel. De realiteit overstijgt soms de fictie, dat machteloze gevoel brengen ze zo herkenbaar naar voor.
“I'm gonna be big”, zingen ze even later. Dat mag gerust in de tegenwoordige tijd staan. Lille houdt van Fontaines, en danst vlijtig mee op de opzwepende riffs. Hey ho, let’s go, scanderen de Fransen (en opvallend veel Belgen) nadien. En daar komt ie dan, hun grootste hit “Boys in the Better Land”. If you're a rock star, porn star, superstar, doesn't matter what you are, get yourself a good car, get out of here! kan tellen om Frankrijk te laten bezinnen over de uitslag van de eerste ronde van de presidentsverkiezingen.
Het publiek smaakt dit alleszins: Olé olé olé olé wordt er geroepen voor de encore. Die bestaat uit “Nabokov”, het enige nieuwe lied uit de set dat geen single is, en natuurlijk “A Hero's Death”.
Life ain't always empty. Sit beneath a light that suits ya, and look forward to a brighter future is een leuze die deze avond perfect samenvat.
Fontaines D.C. bevestigt opnieuw, en geloof me, ook de nieuwe cd zal aanslaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/fontaines-dc-10-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/just-mustard-10-04-2022.html
Pics Trix, Antwerpen op 8 april 2022
Just Mustard - 08/04/2022 (musiczine.net)
Fontaines D.C. - 08/04/2022 (musiczine.net)
Organisatie: Aéronef, Lille
James Leg - Het heilige vuur brandt nog...
Twaalf jaar geleden gooiden Black Diamond Heavies na twee sublieme studioalbums en zeven jaar intens touren de handdoek definitief in de ring. Hoewel ze het toen zelf over een korte onderbreking hadden, bleek de breuk niet meer te lijmen. Drummer Van Campbell modderde eerst nog wat aan in The Cairo Gang van Bonny ‘Prince’ Billy en King Mud om daarna volledig weg te deemsteren.
James Leg koos na een ommetje bij Cut In The Hill Gang voor een solocarrière. En hoewel zijn drie soloplaten bijlange niet kunnen tippen aan ‘Every damn time’ of ‘A touch of someone else’s class’ van Black Diamond Heavies, bleven zijn optredens, op een enkele uitzondering na, telkens knetterende feestjes.
Na een afwezigheid van meer dan twee jaar was James Leg terug in Europa voor een korte tour, tijd dus om eens te checken of het heilige vuur nog brandde. Plaats van de afspraak: de Thiemeloods, een omgebouwde oude werkplaats in het oude stadsgedeelte van Nijmegen. De enige wijk in de stad die in 1944 gespaard bleef van de Amerikaanse bombardementen, wisten enkele lokale bezoekers ons te vertellen. Daar was hij dan, James Leg, nog wat magerder dan voorheen zo leek het. De voorbij twee jaar zullen geen vetpot geweest zijn. Dolgelukkig omdat hij terug was maar helaas was hij net nu zijn stem kwijt. Maar dat viel uiteindelijk best mee, het zingen ging hem goddank beter af dan het praten.
Verder was het nog even uitkijken wie hem zou begeleiden op drums. Daar een vaste band niet haalbaar is, werkt hij met interim drummers (twee in de VS en één in Europa). Hier bleek het opnieuw de Fransman Marlon Saquet te zijn en het was zowaar hun honderdste keer samen! De jongeman deed zijn uiterste best om James Leg bij te benen wat resulteerde in knallend drumwerk waar de vonken en versplinterde sticks vanaf spatten. Dat terwijl onze man uit Chattanooga, Tennessee als vanouds beukte op zijn gehavende Fender Rhodes en zijn gegrom ondanks de stemproblemen behoorlijk onheilspellend klonk.
Zijn weergaloze mix van rock-'n-roll, soul en gospel werd met zoveel begeestering de zaal in gekatapulteerd zodat voor de meeste aanwezigen de heupen stilhouden, zelfs op een zondagnamiddag, geen optie meer was. Wat was het weer genieten van het stompende "Can't stop thinking about it" van The Dirtbombs maar het hoogtepunt vond ik dit keer "All to hell" waarin wat gas teruggenomen werd en hij zijn vingers met een speelse souplesse over de toetsen liet dansen. Toevallig het enige Black Diamond Heavies nummer dat trouwens de titeltrack is van een gloednieuwe BDH verzamelelpee. En dan plotseling uit het niets, kondigde hij met een sardonische grijns op zijn smoel een song aan speciaal voor mij waarna hij "A forest" van The Cure inzette. Hoewel hij absoluut een neus heeft voor goeie covers vond ik deze destijds totaal overbodig. Ik zal het hem vroeger wel eens gezegd hebben (of leest hij mijn recensies?) maar dat hij dit nog wist... Zijn versie overtreft trouwens ruimschoots het origineel.
We mochten ook één nieuw nummer noteren: de single "All but gone" dat hij samen met Marlon Saquet in de Elzas opnam en eigenlijk de voorbode van een nieuwe elpee moest zijn. Covid besliste daar echter anders over.
Tot slot nam hij in schoonheid afscheid met twee, wel raak, gekozen covers: het obscure "Drinking too much" van het Australische The Kill Devil Hills en Link Wray's "Fire & brimstone".
Deze James Leg is nog lang niet afgeschreven!
Rhye - Maestro in sensualiteit
Het was al even geleden dat de sensueelste R&B van Rhye nog eens kon weerklinken in een Belgische zaal. Na doorbreekplaat ‘Woman’ werkte Mike Milosh niet langer meer met producer Robin Hannibal. Toch heeft Milosh de afgelopen drie jaar niet stilgezeten en bracht ‘Blood, Spirit’ en ‘Home’ uit. Genoeg nieuw materiaal dus om romantische zieltjes live te beroeren en te winnen.
Een bijna volgeladen Koninklijk Circus wachtte vol ongeduld de komst van Rhye af, al had dat ook te maken met de mysterieuze muziek en het duistere podium. In alle stilte en wat ongemakkelijk kwamen de zeven artiesten van Rhye tevoorschijn. De spanning vervloog wanneer Milosh met zijn herkenbare androgyne falsetstem, vergelijkbaar met Sade, de eerste noten zong. Toch begon opener “Verse” zeer rustig en afwachtend. Gedurende “Please” maakte Rhye met een funky opbouw en een opzwepend eind een eerste sterke indruk. De kop was eraf en Milosh bedankte het publiek voor de eerste (en zeker niet de laatste) keer.
Hoewel de frontman grotendeels zelf de muziek maakt, liet hij live toch voldoende ruimte om elke muzikant zijn moment de gloire te beleven. Nadat de cellist met een duistere passage soleerde in “Major Minor Love”, mocht de drummer voor een eerste keer alles uit de kast halen in een indrukwekkende outro. “Count to Five” was dan opmerkelijk door de keyboardsolo en de strakke funky baslijn. Live was het alvast een totaal andere beleving dan wat we op de platen gewoon zijn. “Phoenix” was daar nog zo’n voorbeeld van waar zowel publiek als band wild van werden. Een autotune passage van de toetsenist in “Last Dance” had iets mee van Daft Punk maar die keuze bleek toch goed te pakken bij de toeschouwers.
Ondanks de muzikale uitbundigheid, was de typerende subtiele sensualiteit die Rhye niet verloren gegaan. Koppeltjes knuffelden nog intenser tijdens “Helpless” en “Last Dance”. Vervolgens imponeerde Milosh in hoogtepunt “Open” door zonder micro in een muisstille zaal de gekende zeemzoete lyrics fluisterend te zingen. Samenzang, vingergeknip en ongetwijfeld hoge endorphine-gehaltes bij het publiek waren het dankbare resultaat. “Hunger” ging nog voor een laatste keer de funky toer op.
Een bisronde zou de etherische beleving volledig teniet hebben gedaan en daarom koos Rhye om af te sluiten met “Song For You”. In dit rustig en beklijvend slot kreeg Milosh als een meesterlijke maestro de hele zaal aan het zingen.
Setlist Verse - Please - Major Minor Love - The Fall - Last Dance - Helpless - Waste - Count to Five - Phoenix - Shed Some Blood - Open - Hunger - Song For You
Organisatie: Live Nation
White Lies - Op hun beste niveau!
Als support van hun nieuwe, zesde plaat ‘As I try not to fall apart’ doen White Lies een uitgebreide Europese tournee die startte in Parijs en op Belgische bodem landde in de Vooruit. Ze hadden helaas dezelfde pech als Royal Blood vorige maand; de groep zelf raakte in Parijs maar hun materiaal bleef geblokkeerd bij de douane. Gevolg: concert annulé , hun eerste concert werd dus geannuleerd op het Europees vasteland … Maar in Gent was gelukkig alles voor handen en ze trapten hun tour af met een fantastische muzikaal optreden . Meteen een schop onder de kont! Ohja, live verder nog te zien in Trix, Antwerpen en in juli op Suikerrock, Tienen.
We zijn al grote fan sedert we ‘Fairwell to the fairground’ ontdekten in 2009 en na dit concert vanavond drukken we de groep rond zanger Harry McVeigh nog meer aan het hart. De muzikale bom ontplofte al snel toen het concert werd ingezet op de tunes van “Fairwell to the fairground”. De ganse zaal schreeuwde het nummer van de eerste tot de laatste noot uitzinnig mee. En dit zou bijna het volgend anderhalf uur niet meer stoppen. Zoiets hebben we nog maar héél zelden meegemaakt. Wat een muzikaal orgasme.
Het kennerspubliek was zo blij om deze groep terug te zien en liet dit uiterst uitbundig merken. Het meezingen en meeklappen met de gespeelde nummers was een constante door het optreden, zoals op “There goes our love again”, “Am I really going to die”, “To lose my life”, en verderop “Is my love enough?”,” Step outside”, “Take it out on me” en “Big tv”.
De groep is eigenlijk wel bescheiden en dwingt veel respect af. In tegenstelling tot hun beginjaren, waar Harry nog heel timide en publieksschuw was, toonde hij met zijn brede glimlach en (weinige maar) dankbare woorden zijn enorme appreciatie aan het publiek. Het viertal bracht een ijzersterke set met een perfecte afwisseling van oude en nieuwe nummers, letterlijk geruggesteund door een oogverblindende lichtshow.
De heldere, volumineuze stem van Harry tilt de nummers naar een hoger niveau, nog meer dan vroeger. Muzikaal altijd héél herkenbaar en nooit te lang uitgesponnen met drum- of gitaarsolo’s. Tja, daarvoor kwam het publiek. Wat een topgroep.
Het publiek gunde de groep maar een korte break door “Keep on running , there’s no place like home” uit “Farewell to the fairground” in cresendo te scanderen. Geen probleem voor het viertal.
Ze keerden al vlug terug op het podium voor hun bisronde die ze met het klassenummer “Death” inzetten. Daarna volgde de titeltrack van hun nieuwste album, “As I try not to fall apart”, gevolgd door het geweldige “ Bigger than us” , die afsloot met overvloedige confetti en witte, zwarte ballonnen. Wat een finale.
White Lies is als goede wijn, beter met de jaren. Een 24-karaats kwaliteitsgroep in live uitvoering!
Setlist: Farewell to the fairground, There goes our love again, Am I really going to die, To lose my life, Blue drift, Hurt my heart, Is my love enough?, Step outside, Take it out on me, Big tv, There is no cure for it, Unfinished business, Tokyo, I don’t want to go to Mars
Bis: Death, As I try not to fall apart, Bigger than us
Wat een tegenstelling tot het voorprogramma Charming Liars. een viertal uit London, nu opererend vanuit LA, was een miskleun. De geblondeerde zanger , half man, half vrouw, deed te veel zijn best om het publiek bij ieder nummer support te vragen. Onze reactie was dan ook “Alsjeblief help die man (zo vlug mogelijk van het podium)”. Zingen kon hij wel degelijk, maar daar is alles mee gezegd. “Een flauw afkooksel van Maneskins frontman” werd in het publiek gepreveld. Een jammer voorprogramma …
Organisatie: Live Nation ism Vooruit, Gent
Alex Cameron - Soms brilliante, soms lauwe potsierlijkheid
Voor potsierlijke, snedige, humoristische muzikale verhalen moet je bij Alex Cameron zijn. De Australische concept artiest / entertainer Alex Cameron bezingt in zijn eerste twee platen, ‘Jumping the Shark’ en ‘Forced Witness’, rare figuren met rake observaties. Na meer introversie en persoonlijkheid in ‘Miami Memory’, vond hij in ‘Oxy Music’ een middenweg tussen het imaginaire en het autobiografische. Benieuwd hoe hij met zijn band dit live zou overbrengen.
Om de Europese tour kleur te geven, was daar de Londense Rosie Alena met haar sprookjesachtige bezwerende support act. Ondanks de frivole verschijning en de krachtige, veelzijdige stem, kon zij met haar twee muzikanten helaas niet altijd boeien. Bij momenten klonk ze als een jonge Sharon Van Etten en had ze visueel iets van Joni Mitchell of Kate Bush. In “God’s Garden” deed ze een poging tot theatrale grandeur terwijl “The Light” dan wat kinderlijk aanvoelde. Tijdens het slotnummer “Adore Me” bleken de toeschouwers dan ook zijn aandacht te hebben verloren. Jammer…
We lieten het niet aan ons hart komen en keken dan ook uit naar de main act van vanavond. Niet alleen brengt Alex Cameron op plaat de nodige edge en humor, maar hij doet dat ook met een gladde en ongeremde podiumpresence. Als een echte dandy gekleed in leren broek, bloemenhemd en witte onderhemd nam hij nog voor de eerste noten vielen, zijn gekende pop pose aan. “Happy Ending” begon ondanks de hoge verwachtingen wat traag maar het einde was één en al charisma. Cameron was in het 80s popachtige “Country Figs” in zijn element en zocht vaak de concertgangers op met zijn indringende blik en androgyne (iets tussen David Bowie, Christopher Walken en Tilda Swinton in) verschijning.
Cameron bracht het vrolijk klinkende “Far From Born Again” vol kwinkslagen en zette ons vaak op het verkeerde been. “Candy May” en “Miami Memory” waren ingekleed als liefdesliedjes en waren kolfjes naar het publiek zijn hand. Een eerste hoogtepunt was het swingende “Sara Jo”, een nummer van het moment (zie: vaccinatie). Het makkelijk-mee-te-zingen refrein en de heerlijke saxofoonpassages van businesspartner Roy Molloy bleven als echte oorwormen nog lang plakken.
Helaas was de spanningsboog niet strak gespannen of zat er niet veel fut in Cameron en zijn bandleden. Zo klonken “Prescription Refill”, “Stranger’s Kiss” en “K-hole” eerder hol en lauw, alsof ze plots op automatische piloot aan het cruisen waren. De vermoeidheid mocht dan na hun Europese tour wat in de kleren zijn gekropen, toch kreeg de entertainer en de zijnen ons opnieuw aan het dansen met “Marlon Brando”. Opvallend ook was dat enkel bij dit nummer de drummer er volop van genoot in tegenstelling tot de rest van de set. Na een uitvoerige bedanking en wat complimentjes over hoe heerlijk we wel ruiken, kregen we als zoethoudertje nog “Politics of Love”.
Na slechts een uur bleven we wat achter met gemengde gevoelens en maar deels ingeloste verwachtingen. Toch konden we ons optrekken aan de enkele briljantje hoogtepuntjes die de fans en de geïnteresseerden wel wisten te overtuigen.
Setlist: Happy Ending - Country Figs - Far From Born Again - Candy May - Miami Memory - Sara Jo Prescription Refill - Stranger’s Kiss - K-Hole - Marlon Brando - Politics of Love
Organisatie: Botanique, Brussel
God Is An Astronaut - Lawaaimachines Barrens, Kokomo, en … God Is An Astronaut - Postrock is life!
De Italiaanse instrumentenbouwer Luigi Russolo publiceerde in 1913 het futuristisch manifest ‘L’arti dei rumori’, over intonarumori, zogenaamde lawaaimachines. Hij was de eerste die het intense gevoel beschreef bij het horen van een ‘wall of sound’.
Bijna 110 jaar later genoten honderden postrockliefhebbers in de Gentse Vooruit op quasi dezelfde wijze van een formidabele vier uur durende klankmuur. Vier uur lang gitaarlawaai zonder zang? Voor sommigen is het een kwelling van jewelste, voor anderen (waaronder ikzelf) een zegen. Met God Is An Astronaut slaagde het Zottegemse dunk!festival erin om hun allereerste internationale headliner terug naar België te halen. Het Duitse Kokomo en het Zweedse Barrens vergezellen de gezellige Ieren.
Barrens mocht de spits afbijten. Zelf omschrijft het trio uit Gothenburg (met twee leden van Scraps of Tape) hun muziek als ‘verdwaald zijn in de duisternis, maar er toch troost vinden’. Zoekend in de duisternis worden we overweldigd door beenharde postrock met hier en daar elektronische invloeden. Nummers als “Atomos” en “Oracle Bones” kennen een zeer zorgvuldige opbouw, iets wat de rode draad doorheen de avond zou vormen. “The Passing” en afsluiter “Arc Eye” hebben dan weer die kenmerkende bewogen soundscapes, intense arrangementen en beklijvende melodieën die ook op hun langspeler ‘Penumbra’ te vinden zijn. Van een pittige start gesproken.
Met hun nieuwe album ‘Totem Youth’ onder de arm (uitgebracht op dunk!records) overdondert Kokomo ons. Opener “Sterben am Fluss” is eveneens de opener van hun laatste plaat en brengt een mix van donkere, intense riffs. “Kaputt Finker” vanop hun self-titled album is een leuke opvolger, maar vooral “Kill the Captain, Feed the Fishes” vanop ‘Monochrome Noise Love’ komt binnen. De drummer van de groep verdient hierbij een speciale vermelding. Hij draagt de songs en brengt ze tot een hemelse climax. Hij bepaalt alles. Van ritme tot dynamiek, over dreiging tot rust.
Dit is geen dertien-in-een-dozijn bandje, dit is postrock van de bovenste plank. Af en toe horen we duidelijk grootmeesters zoals Explosions in the Sky als inspiratiebron, dat kan tellen. En dat wordt gesmaakt. Met een zwaar Duits accent drukt de frontman nadrukkelijk zijn dankbaarheid uit en kondigt hij het laatste nummer aan. Helaas krijgen we geen songs vanop hun - in mijn ogen - beste worp ‘If Wolves’, maar de plotse overgangen van “Der Vogelmann” schudden iedereen wel goed door elkaar, en geven ons enorm zin om hun laatste nog eens te draaien!
Iets na half elf is het dan de beurt aan God Is An Astronaut. Met twee decennia tours en negen albums op de teller heeft God Is An Astronaut ondertussen een trouwe fanbase opgebouwd, en die laten zich horen wanneer de mannen met hun ongewassen lange haren het podium bestijgen. Door te starten met de opener van hun nieuwste plaat passen hetzelfde trucje door als Kokomo. “Adrift” brengt een frisse afwisseling van gitaar en piano, en dat werkt verademend. Het publiek verwelkomt enthousiast nieuwe nummers zoals “Specters” en “In Flux”, en geniet ook van classics zoals “Mortal Coil” en “Sceance Room” vanop Epitaph, en “Suicide by Star” vanop All is Violent, All is Bright.
Sommige nummers gaan echt alle kanten op, maar net wanneer je de draad dreigt te verliezen, komt alles netjes samen en valt het ‘in zijn plooi’. Atmosferische artiesten zijn het, de astronauten uit Wicklow. Huns set kent vele hoogtes, bijzonder weinig laagtes, en veel meer variatie dan verwacht. Één van de songs dragen ze op aan een overleden neef en tegelijk aan Mika, een fan die trots zijn allereerste tattoo toont… van God is An Astronaut, natuurlijk. Het spelplezier druipt ervan af, dit lied is duidelijk van emotionele waarde. Live met de lichtshow erbij komt dit allemaal nog dat tikkeltje beter over dan op cd.
God Is An Astronaut bewijst hier echt waarom ze hun plekje verdienen tussen de toppers onder de lawaaimachines. Hun grootste hit “All Is Violent, All Is Bright” vormt ongetwijfeld het hoogtepunt van een geweldige avond. Synths en heerlijk getjangel op de gitaar, de bas die zachtjes stuurt richting hogere sferen. En weg zijn ze, de ruimte in! Of je nu gelooft in een schepper als hogere macht of niet, of je nu gelooft in de maanlanding of niet, iedereen gelooft dat deze heren vanavond de perfecte symbiose brachten van wat religie en wetenschap te bieden hebben.
Een houvast, een alomvattend denkkader, een leidraad doorheen het leven. Voor mij is het alvast duidelijk: postrock is life!
Organisatie: Dunk!festival ism Vooruit, Gent
RAMKOT - Rammen doen ze als de beste!
Zelden zo thuisgekomen als woensdagavond … Met piepende oren, maar met een ongelofelijke smile van oor tot oor. We hebben naar een uitgesteld concert (oorspronkelijk gepland in december 2021) van het Belgische RAMKOT in de Vooruit geweest en het was verdomd ‘Supergoed’. Wat dat drietal uit hun muzikale hoed tovert, is nog maar zelden gezien. En zeker in het zware metalengenre.
Als één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting 2021 verwacht je natuurlijk wat. En het was er boenk op!! De broers Tim (gitaar) en Tom (drums) Leyman doen het samen met basgitarist Hannes Cuyvers.
Deze man konden we in november nog aan het werk zien in de AB als gitarist bij Rhea trouwens. Maar in tegenstelling dat hij bij deze groep een ingetogen, teruggetrokken rol heeft, neemt hij bij RAMKOT het voortouw. Zijn basgitaar doet de Vooruit en ons daveren; de haren op ons lijf trilden.
Hij vuurt het publiek constant schreeuwend aan. En de zang neemt hij uitstekend op, samen met Tim.
Maar ook de broers laten zich zien en horen. Tim als zanger maar ook als volwaardig metal-gitarist. Geen noot of akkoord is hem vreemd. Hij speelt met de elektrische gitaar alsof hij er mee geboren is. En grote broer Tom ranselt de drums alsof het zijn tweede natuur is. Met zijn lange kuif en brede glimlach is hij een ontspannende factor in het harde, strakke spel van RAMKOT.
Een uur lang geselden ze onze trommelvliezen met bonkende bassen , huilende gitaren en knallende drums. En dit allemaal verpakt in goed afgelijnde nummers. Dit is zo veel beter dan de vroegere muzikale chaos van het ter ziel gegaan Raketkanon. Halverwege hun set hervormden ze zelfs “Bangerang” van Skrylex. Man,man,man, wat was dat genieten.
Met zulk een sfeer kon het crowdsurfen niet uitblijven. En het was Hannes die het moshpitten in gang schreeuwde. Zowat de hele Vooruit deed hier aan mee. Wat een knallend , rammend feestje.
Na drie kwartier waren ze blijkbaar moe, maar dat pikte het publiek niet. “We want more” schreeuwde de zaal en het duurde natuurlijk niet lang of het trio keerde terug om af te ronden met kopstootnummers “Red” en “Am I alright now”. We werden voor de laatste maal om medewerking gevraagd en dat kreeg de groep ook. Ze gaven zelfs zoveel energie dat ze die voor de volle 100% terugkregen.
Wat een professionele powergroep. We zijn er trots op! Alle coronastof en dito spinnenwebben zijn nu wel weggeblazen uit de Vooruit door dit Gentse Trio.
Setlist : Fever, Eye to eye, King of the Harmless, Valium, Dancing in a dream, Exactly what you wanted, Fire on, Tied up, Bangarang, Stevie, Broken thighs, Go see / /Red, Am I alright now
Vooraf kregen we DVKES te zien. Finalisten Nieuwe lichting 2020 en halve finalisten Rock Rally 2013!
Ook geen sukkelaars dus! En inderdaad. Met hun aanstekelijke indiepop konden ze ons bekoren. Het zestal (3 muzikanten en 3 achtergrondzangeressen) bracht frisse rock en new-wave doorspekt met elektrische gitaar en een zeer aanwezige drum. De backing vocals maakten hun songs tot aangename luisterstukken. De welbespraakte West-Vlaamse frontman Joos Houwen is een lust voor oog en oor. Hij houdt zijn vijftal perfect in het gareel. Doe zo verder!
Organisatie: Vooruit, Gent
Clannad - 50 Y of Clannad - Farewell tour - Een filmische, mystieke trip doorheen hun oeuvre
De legendarische Ierse band Clannad vierde in uitgesteld relais zijn vijftigjarige carrière . Ze zijn begonnen aan hun ‘farewell’ world tour en midden volgend jaar wordt de stekker (qua optredens) definitief uitgetrokken.
We kregen in hun goed twee uur durende set een mooie backcatalogue, een filmische, mystieke trip door de weidse landschappen van hun wondermooie land.
Een soort integere muzikale ongeschondenheid hoor je door die unieke combinatie van sfeervolle Keltische folk en etherische popelektronica in een dromerig, groovy concept. Een beeldrijke sound met een soundtrackgevoel, van prachtige songs , met oog voor traditie, niet vies van new age en een religieus sfeertje. Niet voor niks waren ze dan ook veel gevraagd voor tv-series en filmcomposities.
Even situeren: Clannad is een familiaal gezelschap van Moya Brennan en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. In 2016 stierf Padraing. We kennen het zusje van Moya ook , Eithre, beter als Enya, die begin jaren 80 kort de band vervoegde , maar een solocarrière begon en de hit “Orinoco flow” scoorde. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime" (1985) , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’.
Clannad als Moya solo waren af en toe eens in ons land te zien in theaterzalen en op enkele festivals als Labadoux en Dranouter. En nu live was het zeker de ideale gelegenheid om de band , die live met zeven op het podium staan, aan het werk te zien . Een diversiteit aan instrumenten siert de sound, de harp voorop en verder dus synths, contrabas, staande (elektrische) bas, semi-akoestische gitaren , flutes, percussie en trom.
Een rit van meer dan twintig nummers hoorden we , met voldoende afwisseling in intimiteit (die ons deed wegdromen) en groove (die de dansspieren prikkelde) , ondersteund door de mooie, prachtige vrouwenstem (die ergens tussen Lisa Gerrard (Dead can dance) , Elisabeth Frazer (Cocteau Twins) , Loreena McKennitt en natuurlijk jonge zus Enya ligt), de samenzang en de harmonieën.
En elke song heeft wel z’n verhaal . Mooi. De familie Brennan nam zoals steeds , de kans te baat, de nummers in te leiden , in historiek en met een vleugje humor.
Meteen werden we in die wondermooie wereld ondergedompeld . “Buachaill on eErne”, “d’Tigeas a damhsa” en het instrumentale “Thios chois na tra domh” tekenen voor dit invloedrijk geluid. Het was heerlijk genieten van die harp , de tin whistle, het gitaargetokkel , de basstunes , de sfeervolle keys en de bedwelmende , bezwerende percussie met een tromdreun, onder die sterke indringende , heldere vocals en vocale harmonieën. Overtuigend dus. Lord of the dance of Riverdance weet waar de mosterd vandaan komt dus, als je die Clannad-sound ondergaat .
In het Clannad concept is er ruimte voor die traditionals als o.m. het prachtige “Coinleach Ghlas Fhómhair”, uit de 19e eeuw . Of verderop “In a lifetime” en “Closer to your heart”, die ze in het tweede deel speelden. Wat een muzikale interpretatie.
“Two sisters” werd folk/acapella ingezet ,en kreeg vervolgens meer groove , mede door de handclaps. Inderdaad Clannad wil zijn publeke nauw betrekken bij hun muziek. “Newgrange” is er dan eentje die tekent voor de ideale soundtrack van mysterie en mystiek , een new age op z’n best. Het klimaat werd onder de loep gebracht op “Thios fan chosta”, die poprock injecteerde in hun mooie sound. De filmmuziek van het thema van ‘Robin of Sherwood’ werd uitgediept , vol wendingen, overgangen en ritmes; het besloot het eerste deel van de set.
Eventjes bekomen van die ingetogen pracht , er terug tegenaan , met een ietwat directer dromerig geluid op “Rhapsody na gCrann” , ”Hourglass” en “A celtic dream”. Soms hoorde je letterlijk de bladeren , takken ritselen. Hun gekende dronkemanssong "Nil Se'n La" klonk zachtmoedig-aanstekelijk ,en liet ruimte aan de instrumenten . “I will find you” was een hart onder de riem voor de mensen van Ukraine. En de herkenbaarheidsfactor hield aan op het gekende, populaire “Theme from Harry’s game” , wat Clannad zo uniek in sound (keys) en vocals (stemmenpracht) maakte. Het mooi uitgesponnen “Dulaman” , nog zo’n voorbeeld die Clannad compositorisch sterk maakte, bracht ons in de mood van een danspas, die definitief kon worden ingezet met het dansbare folky "Teidhir Abhaile Riu", dat ons tot slot uitwuifde.
50 Y of Clannad - Het is eventjes doorslikken, de muzikale finesse, magie en de verhalen bundel had een begin en krijgt nu een einde . We dragen hen in het hart . Misschien hen nog even boeken voor de festivalzomers van Labadoux of Dranouter?!
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
Nederlands 
Français 
