‘Welkom terug’ leken de sleutelwoorden te zijn als samenvatting van de avond. Bij de eerste nummers stond een zichtbaar geëmotioneerde Max Colombie het applaus aan te nemen. De lichten van de zaal werden zelfs aan gezet zodat zowel publiek als zanger volop konden genieten van de hereniging.
In het begin liet de groep het applaus telkens lang duren alsof het telkens weer het laatste nummer van het concert was. Om maar te zeggen, het publiek en Max hadden elkaar gemist.
Het langverwachte nieuwe , ‘The shimmer’, derde nu, in een goed acht jaar tijd , verscheen in deze herfstperiode, en vier jaar na ‘Infinity’ . “James” , “Oliver”, “Livestream “ werden intussen gedropt, die de unieke, vertrouwde sensuele , dromerige , prikkelende sound ondersteept in een badje van van electropop , r&b, in zweverige melodieën, zalvende, pulserende, dansbare beats en zijn androgyne vocals . Een schemerzone waar het noch triest, noch vrolijk is , omschrijft hij zelf. Naast de sound , ervaren we in z’n bewegingen en de kledij de continue balansoverweging van drama, sensualiteit en verlangen.
Vanavond een voorproefje van wat we in april volgend jaar kunnen verwachten en een avond die de band en z’n het alter - ego van Max terug op het voorplan plaatst . Het materiaal en de singles van de drie platen werden mooi verdeeld in de set.
Het waren eerst enkel de voorste rijen parterre die van in het begin mee waren in de energie, die hij losliet met “The game”, “James” en het groovy , dreunende “You’re mine”, het nummer met Raving George. Op de balkons en de zitplaatsen bleef het rustig en zongen mensen enkel lippend mee. Het leek vanuit de band wel een bewuste keuze om daarna op te bouwen.
Vanaf “Your choice” en “Breathing” begonnen meer mensen wakker te worden tot bij “Fever” iedereen danste of zong. Ze konden moeilijk anders met hun heer en meester als voorbeeld. Die kleedde en danste zoals we van hem gewend zijn, zwoel en smachtend. Hij trok z’n publeik mee, porde hen aan , sprak de dansspieren aan, maakte pirouettes en ontroerde. Colombie weet zo heel goed hoe hij toeschouwers van alle leeftijden aan z’n lippen weet te hangen.
De dreampop overheerst en zit gegrift in ons geheugen, met die rits singles. Onhou zeerzeker het intrigerende, slepende “Nostalgic bitch”, het muzikaal addertje onder het gras van ‘The shimmer’, die op het eind van de set werd gespeeld.
Desondanks bleef het aanvoelen als een try-out waarbij we nog niet knock-out werden geslagen zoals op eerdere concerten. Het is nog een beetje ‘onder stoom komen’, had ik het gevoel. Misschien moeten we daarvoor wachten tot volgend jaar als hij terug in België is na zijn Europese tour, die show, kitsch en muziek nog meer met elkaar doen versmelten.
Maar tot dan zullen menig fans in hun hoofd alvast meezingen met “Princes” , “Joaquim” en “Strange entity’, want deze bleven het hoogtepunt van de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Oscar & The Wolf
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/oscar-and-the-wolf-12-11-2021.html
David Numwami
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/david-numwami-12-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Someone - Een extra straaltje hoop in donkere tijden
Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze 'Orbit II' uit, een plaat die de twee vorige EP's omvatte met vier nieuwe tracks. De lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk 'non-stop nieuwe muziek ging schrijven'. Op die manier kwam 'Shapeshifter' tot stand.
De recensie van deze knappe schijf kun je hier nog eens nalezen.
Ze kwam nu de plaat uiteindelijk, met voltallige band, voorstellen in de gezellige Witloof Bar van de Botanique, Brussel. Het zaaltje was goed gevuld. We genoten van de filmische, dromerige songs die Tessa en co op deze druilerige novemberavond speelden.
Een ingetogen “One by One” onderstreepte haar breekbare, indringende, krachtige stem. De muzikanten pikken in bij “Nothing Really Matters” en tonen hun belangvolle waarde in het concept. De backing vocals voelen de zangeres aan, bedwelmende keyboards (met prachtige soli), en de gitaar riedels zorgen voor innerlijk genot en welbehagen. En verder de baslijntjes en de zachte drums als satijn, die lekker aanstekelijk klinken en op de dansspieren inwerken. Het maakt de sound compleet en overtuigend. Elke schakel is even belangrijk. Een magisch sprookjesachtig geheel. En ja, hypnotiserend zelfs door haar fluwelen stem. Een sterke uitstraling.
“Blowin in The Wind” van Bob Dylan is erg innemend en ze geeft er een eigen draai aan. “Braver Times” is knap huiverend. De weemoed klinkt door in het materiaal; de boodschap die Tessa brengt is en blijft positief; in die donkere tunnel schijnt er een mooi lichtje van hoop. “Save Me” en het wondermooie “I'm not leaving” zijn de volgende voorbeelden. “Empathy” bevestigt dit aanvoelen.
Someone is Tessa Jackson en co; met haar stem en uitstraling weet ze het publiek te ontroeren en in te pakken. Met haar muzikanten brengt ze voldoende variaties aan.
De sound balanceert tussen ingetogenheid en extravertie, weemoed en hoop, met net dat fonkelend lichtje (in de verte) in deze donkere tijden…
Setlist: One By One // Nothing really matters//Strange world// Paris At Midnight // Take it // The Deep// Shapeshifter// Healt //Blowin in the wind (Bob Dylan cover)// Braver times//Save me//I'm not leaving
BIS: Empathy
Organisatie: Botanique, Brussel
Compact Disk Dummies - Een neonverlichte energiebom
De avond voor de start van het lichtfestival in Gent kregen we in de Handelsbeurs al een klein voorproefje. Een neon lichtshow begeleid door de energieke nummers van de gebroeders Coorevits ter gelegenheid van het 40-jarige bestaan van muziekclub Democrazy.
De set was nog maar geopend of Lennert, Janus en drummer Robin Wille waren al snel in hun matching shirts rondhuppelend op het podium te vinden. “Na 2 jaar terug in Gent, dat doet deugd” klonk het aan het einde van “On Repeat”. En Gent had er duidelijk zin in, het opzwepende “Matter of Time” veroorzaakte knikkende hoofden en de eerste danspasjes.
De futuristische, elektronische beats met passende verlichting van “Neon Fever Dream” vloeiden vlekkeloos over naar “Satellites” – “What’s up Gantoise”. Lennert nam een momentje om even uit te rusten op de rand van het podium, terwijl het hologram op de achtergrond voor het nodige entertainment zorgde. De frontman besloeg vervolgens de ritmische beats op de cowbell. Zijn nachtmerrie dat niemand aanwezig zou zijn door corona, maakte in de realiteit gelukkig plaats voor een erg uitgelaten Handelsbeurs.
Ook met “Drugs Don’t Work” en “Cry for Me” gunde de Compact Disk Dummies ons geen adempauze. Bij het laatste sprong Lennert voor de eerste keer het publiek even in. Stilstaan op deze aanstekelijke synths was geen optie. De broers verrasten ons met de cover van “Are “Friends Electric?”. Mogelijks een inspiratiebron voor het newwavegehalte van hun nieuwste album. Het publiek moest micro’s ontwijken tijdens “Easy Life”. Lennert en zijn spirit fingers maakten het publiek laaiend enthousiast. De trompettonen van “Holy Love” en het catchy “Girls Keep Drinking” deden er ons aan herinneren waarom het Desselgemse duo na Silver Souls zo succesvol is doorgebroken. Tussen deze twee nummers in deed ook publieksfavoriet “I Remember” de vloer daveren. “We komen terug maar jullie gaan f*cking hard je best moeten doen”.
En terugkomen deden ze. Met een nieuwe lading pakkende deuntjes en een ietwat eng poppenkoor op de videobeelden van “Remain in Light”. “The Reeling” werd dan weer ingezet met een old-school sit down en de Handelsbeurs knalde verder.
De Compact Disk Dummies hebben nog steeds de gave om zich volledig te smijten en hun enthousiasme in volle glorie over te brengen. “Gent, de beste stad van Vlaanderen” zeg dat Coorevits het gezegd heeft.
Setlist: On Repeat - Matter of Time - Neon Fever Dream - Satellites - The Drugs Don’t Work - Cry for Me - Are ‘Friends’ Electric? (cover) - Easy Life - Holy Love - I Remember - Girls Keep Drinking - Remain in Light - The Reeling
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/compact-disk-dummies-9-11-2021.html
Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Wanthanee - Een nieuwe diamant op de Belgische bünhe
Dan win je in 2016 in de AB ‘De Nieuwe Lichting’ van StuBru. En kan je 2 richtingen uit. Je bestormt in euforie verscheidene podia in de roes van de overwinning, maar zonder veel bagage reis je niet ver, of… je neemt je tijd en werkt aan stevig , doordacht en goed materiaal.
Clever als ze is koos ze voor het 2e. Als je iemand als Orson Wouters aan je zijde hebt, is dit een evidente keuze. Hij vormde mee de sound van de plaat en mixte en producete alle nummers. In 2016 stond nog een ruwe diamant op de bünhe, nu blinkt Wanthanee bij de release van haar debuutalbum als geen ander.
Het voorprogramma werd verzorgd door Caspar Auwerkerken. Een 21-jarige Hasseltse singer-songwriter, en ook al een aanstormend talent. Past perfect in de stijl van Wanthanee. Met ook enkel en gitaar en cello brengt hij op een vertellende, soms fluisterend, soms met de nodige power, mooie ingetogen nummers. De manier waarop , z’n stem, de hoogtes, doen me denken aan een mixtuur van Tamino en The War On Drugs. Maar dan zonder de vele arrangementen. Ook de bindteksten zijn verrassend grappig… Zo’n ingetogen nummers brengen, en dan beginnen over stagediven, en een zwakke rug. Je moet het maar bedenken… Zonder twijfel op te volgen.
Bijgestaan door 6 muzikanten , 3 strijkers , een percussionist, een contrabassist en een toetsenist, wou Wanthanee haar debuurplaat lanceren, daar waar het allemaal begon. Het was dan wel in de AB Club, maar dat maakte de sfeer nog intiemer.
Ze had al aangegeven dat de focus op de nummers zelf moest liggen, en niet op de show er rond. Daar is het team rond Wanthanee wonderwel goed in geslaagd. Elke song werd zeer passelijk qua sfeer omringd en/of geaccentueerd.
Openen deed Wanthanee met “I would do it all for you” en “Cold summers”.Waardoor we direct in de dromerige sfeer van indiepop worden gedompeld. Na het wat donkere “Concrete” volgde gelukkig het iets meer uptempo “Mid day dream”, waarmee ze indertijd de releasealbum aankondigde.
“Bleeding” en “Once there was” waren een mooi intermezzo , maar staan niet op de releasealbum.
Met “Soon” komt het bijna breekbare in haar stem naar boven, en door “Painting satisfied” doet ze echt denken aan London Grammar. Vooral door de laagtes die ze haalt, om dan hier en daar een soort ‘doorstart’ te maken.
Het dak ging er, door de diehards, even af door “Only shadows remain”, hét lied welke voor de doorbraak zorgde.
Dat de ondersteuning van het sextet een perfecte symbiose vormt met Wanthanee is een understatement, maar voor “Taipei” werd er nog een Chineese viool aan toegevoegd via ‘Garageband’ ( software ). Een duidelijke meerwaarde en beklemtoont een beetje haar Oosterse afkomst. Om dan met een ongeziene power a capella af te ronden. Wat een mindblower! Overwhelmed!
Kippenvelmoment.
Voor “23” verwees ze naar de leeftijd van Orson, waarbij ze het belang van zijn input in haar carrière nog eens onderstreepte. Afgerond werd er met “Lightshow”, waarbij ook nog eens duidelijk werd dat het sextet niet alleen muzikaal sterk is, maar ook qua zang z’n mannetje staat.
Eén ding staat vast : dit is niet zomaar een ééndagsvlieg. Er STAAT iets op het podium. Brains, looks en voice. En wat voor stembereik! Er wordt vaak de link gelegd met London Grammar, Lana Del Rey, Aldous Harding. Ik voeg er graag Adele aan toe.
Ze is een beetje een melange van deze stijlen, kwaliteit en stembereik. Sommigen hanteren dezelfde indiestyle, de anderen gebruiken hun stembereik van high to bottom gecombineerd in hetzelfde lied.
Maar, Wanthanee heeft haar eigen sound gevonden. Net zoals ze haar eigen weg vindt. Sedert haar overwinning in 2016 is er veel aan slijpwerk en finetuning gedaan. En door al dat slijpwerk is ze al veel aan karaat gewonnen. Meer optredens kunnen haar alleen maar meer doen schitteren….
Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/caspar-auwerkerken-09-11-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wanthanee-09-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Whispering Sons pakt de Vooruit helemaal in
Enkele Vlaamse concertzalen klagen dat de jongste maanden op concertavonden altijd wel een percentage van het publiek dat een ticket kocht alsnog afhaakt. Omdat ze schrik hebben besmet te worden in een volle zaal, of ook omdat ze soms net vastgesteld hebben dat ze besmet zijn, of omdat ze geen Covid Safe Ticket willen tonen, … Niets daarvan op de voorbije dinsdagavond in de Vooruit in Gent, waar Democrazy een Belgische halte van de Europese tournee van Whispering Sons had opgezet. Het concert was maanden vooraf uitverkocht en als er hiervoor al mensen thuisgebleven zijn, zal dat dan toch een wel heel klein percentage geweest zijn.
Voor Whispering Sons komt het Gentse concert na een week doorheen Frankrijk als support voor Balthazar, met een passage in de Olympia in Parijs als voorlopig orgelpunt. Ze volgen Balthazar -als alles goed gaat - nog naar Nederland en de UK, maar in Gent mocht Whispering Sons nog eens headlinen. Zie ook hun concert in Lille ikv Halloween
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre! (musiczine.net)).
De indiepoppers van Teen Creeps mochten openen en daarmee maakt Whispering Sons vooral duidelijk dat ze niet willen vastzitten aan het etiket van postpunkband. Postpunk is dan wel een belangrijk onderdeel van hun sound, ze gaan met plezier die genregrens over. Teen Creeps dus, ook al niet meteen voor één gat te vangen. Het trio mengt 90’s indiepop met wat grungy garage en wat jumpy slacker. De set bestond overwegend uit materiaal van het eerder dit jaar verschenen album ‘Forever’, aangevuld met een paar tracks uit ‘Birthmarks’ en eentje van hun split-EP met Mind Rays. Een paar keer wordt het Whispering Sons-publiek flink enthousiast. Een eerste keer als “Mercury” een lange, op een groovy baslijn pompende outro krijgt. Een tweede keer als de drummer tijdens “The Point” zo te keer gaat dat er een cimbaal naar beneden dondert en een derde keer bij setafsluiter “Crash/Land”, een midtempo-rocker die bij het oudste deel van het publek herinneringen aan Buffalo Tom zal oproepen.
Whispering Sons dan. Zangeres Fenne was een paar keer zichtbaar blij verrast door het overweldigende enthousiasme waarmee het publiek in Gent reageerde. De set werd minutieus opgebouwd met alle tracks van hun jongste album ‘Several Others’ (ook nog eens in de album-volgorde), doorspekt met ouder materiaal als “White Noise” of “Performance”. Zo werd de spanning opgedreven tot een eerste kookpunt dat bestond uit de singles “Surface”, één van de weinige echte meezingers uit hun oeuvre, en “Hollow”. Het vuur bij het publiek werd dan zacht gedoofd met een klein en intiem gebrachte “Aftermath” om dat smeulende vuur dan weer hard op te poken met “Satantango” (die vibrerende drumcomputer-achtige intro!) en na het helse “Surgery” nam het vijftal een eerste keer afscheid van het publiek. In de bisronde brachten ze nog het nieuwe “Tilt” (misschien niet meteen single-materiaal, maar wel een heel degelijke track), “Alone” (de tweede meezinger) en als allerlaatste “Waste”.
Live valt op wat een goed geoliede machine deze Whispering Sons zijn. De drummer en de man achter de toetsen vormen het kloppende hart. Dan heb je twee schaduwkopmannen op bas en gitaar die zonder haantjesgedrag hun plaats gevonden hebben net naast de spotlight. Die spotlight staat op zangeres Fenne. Zij weet het publiek te begeesteren zonder ook maar iemand rechtstreeks aan te spreken of op te hitsen. Ze gebruikt niet veel meer dan haar lyrics, een bik in het publiek en een paar rudimentaire danspassen om haar band, de muziek en het publiek naar een hogere dimensie te brengen. Het is een formule die absoluut werkt en we mogen er fier op zijn dat deze muziek ook tot ver in het buitenland gesmaakt wordt.
Kortom, Whispering Sons - Wereldklasse!
Organisatie: Democrazy, Gent
Thurston Moore Group - Masterclass in ontspoorde gitaren
In de post- Sonic Youth periode, die toch al meer dan 10 jaar aan de gang is, mogen we nu wel zeker stellen dat Thurston Moore het meeste van dat unieke Sonic Youth DNA in de genen heeft. Kim Gordon is immers alsmaar verder in de avant-garde en quasi ontoegankelijke underground verzeild geraakt en Lee Ranaldo verdiepte zich onverstoord in al dan niet experimentele poprock die mijlenver verwijderd is van de originele SY-sound. Het is hen van harte gegund, maar wij halen nog altijd het liefst een goeie ouwe krakende en scheurende Sonic Youth plaat uit het rek, dus zijn wij maar al te blij dat Thurston Moore grotendeels trouw gebleven is aan die unieke sound die hij voor een groot stuk zelf heeft uitgevonden, met uiteraard als belangrijkste inspiratiebronnen The Velvet Underground en de onvolprezen Glenn Branca. Vanavond bleek dat vooral die laatste meer en meer zijn stempel heeft gedrukt op de composities en songs van Moore, alsof Thurston hem sinds zijn dood in 2018 steeds meer wil eren. Check even Glenn Branca’s avant-garde meesterwerk ‘The Ascension’ uit 1981 en u zal weten waarover we het hebben.
De laatste plaat ‘By The Fire’, wederom een bijzonder sterk album met alle gekende ingrediënten, is de reden waarom Thurston Moore met zijn gevolg eindelijk nog eens de oversteek mocht maken. De hoofdmoot van de setlist kwam vanavond uit dat imponerende album, inclusief een paar ferme lappen van die o zo herkenbare noise met overstuurde gitaren die zonder pardon in de cirkelzaag-modus werden gezet. Zo ging het al meteen minutenlang van start scheuren in de intro van opener “Locomotives” en werd aan het einde van de set de noise-hendel nog eens volledig opengedraaid in een verstikkend “Venus”. Een ouwe vos verleert zijn kuren niet, Thurston Moore kleurt nog altijd het liefst buiten de lijntjes want daar ligt zijn universum.
Met “Cantaloupe” en “Hashish” mocht het iets bondiger, twee solide rockers die zowaar al eens een ‘cleane’ gitaarsolo in de aanbieding hadden. Hiervoor verantwoordelijk was de geweldige James Sedwards die samen met Moore een al even indrukwekkende gitaartandem vormt als destijds Moore-Ranaldo. “Siren” ontpopte zich als de ultieme Thurston Moore -of als u wil Sonic Youth- song met repetitieve gitaren die optrokken, gas gaven, terug afremden, piepten, kraakten, ontspoorden en vervolgens met horten en stoten terug op de rails belandden, een Sonic Youth masterclass zeg maar. Dat Thurston zijn klassiekers kent bleek uit de verrassende adaptatie van de VU song “Temptation Inside Your Heart” die hij sterk naar zijn hand zette zonder het respect voor het origineel te verliezen, met Lou Reeds’ songs wordt er immers niet geklooid.
Uit ‘The Best Day’ plukte Thurston Moore het voor zijn doen eerder afgelijnde maar wel fantastische “Speak To The Wild” en helemaal op het einde “Forevermore” dat, een beetje jammer misschien, een ferm ingekorte bewerking kreeg omdat de tijd er nagenoeg opzat.
Dit was anderhalf uur Thurston Moore zoals we hem het liefst hebben, knarsend, scheurend, bijtend, experimenteel, nonchalant, noisy en steeds met een gezonde hoek af. Iets anders hadden we ook niet verwacht, of we waren teleurgesteld afgedropen.
Op 15 november in de AB, Brussel (ism les Ateliers Claus)
Organisatie: Aéronef, Lille
De jonge artieste Justine Bourgeus, beter bekend als Tsar B, ooit violiste bij School is Cool , heeft een uniek muziekgenre op haar naam staan: dark-blue oriental R&B. Op haar debuut 'Indiequeen' (2016) hoorden we het al. Haar recente EP 'Unpaintable' zet het nog meer in de verf. Ken je het gevoel dat je gewoon sprakeloos een zaal verlaat na een bevreemdend mooie set, waarbij intimiteit en intensiteit zorgen voor magi , een warm deken tegen koude winterdagen, da’s wat we hier vanavond in de Club meemaakten! In de vrij korte set, liet Tsar B horen dat ze een veelzijdige artieste is .
Werden we sprakeloos in een magisch, intiem kader en houden we er een mooi, goed gevoel van over bij Tsar B, dan werden de dansspieren geprikkeld bij de support act. Dit bleek niet White Dress te zijn zoals in het programma aangegeven, maar het trio Monokimono (****). Een band die flirt tussen ingetogenheid en extravertie , een zachte wervelstorm in de kleine zaal, althans toch in het begin van de set. Plots trokken ze alle registers open en vlogen de beats in het rond. Monokimono bezorgde ons een eerste adrenalinestoot en liet ons verweesd achter; de emotie werd aangesproken en de gevoelige snaar geraakt.
Bij Tsar B (*****) wordt nog meer op emotie gespeeld. Zij aan zij met muzikante Trui Amerlinck (Rosa Butsi, Ivy Falls, Another String Quartet) op cello, gezeten achter een gedekte tafel, klaar voor het avondmaal.
Ze liet ons sprakeloos achter, in een intiem kader . We voelden een bevreemdende doch mooie magie aan . Een overweldigend gevoel van welbehagen overvalt ons als de strings onze oorschelpen doen trillen. Naast de viool-cello klank, heeft Justine trouwens een engelachtige, breekbare en indringende, krachtige stem. Sprookjesachtig klinkt het, dat je verder doet wegglijden naar verre oorden. Door de ingetogenheid worden echter geen geluidsmuren verpulverd , wel harten diep geraakt. Een gevoelig aanstekelijke sound die uit de viool, cello komt , ondersteund van unieke vocals.
We genoten ten volle van het muzikale schouwspel van twee muzikanten die perfect weten hoe ze die gevoelige snaar kunnen raken.
In de bis geeft Tsar B ons met haar fluwelen stem nog een laatste adrenalinestoot, waardoor we compleet zen de AB Club verlieten, sprakeloos in dat magisch, intiem kader die ze hadden gecreëerd.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/tsar-b-07-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Millionaire ≠ Millionaire
Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars, Horns, The Hickey Underworld, … het lijstje met topbands waar Tim Vanhamel deel van uitmaakt(e), is schier eindeloos. Toch kennen we hem best als frontman van Millionaire, de Limburgse rockband die begin jaren 2000 furore maakte in De Afrekening en op menig festivalwei. Na een pauze van 12 jaar werden we de voorbije periode tweemaal getrakteerd op nieuw werk, benieuwd dus wat dit optreden in de Gentse Handelsbeurs brengt.
Als opwarmer krijgen we eerst Mattias De Craene voorgeschoteld. Naast Rumble Jungle Orchestra, MDCIII en Nordmann brengt de neef van Wim De Craene ook solomuziek uit. Na de EP ‘MATTIASDECRAENE’ vorig jaar, komt eind deze maand zijn eerste album ‘Patterns For (A) Film’ uit. De experimentele, minimalistische jazz, met af en toe streepje sax, komt niet alleen op cd maar ook live tot zijn recht, mede dankzij de mooi verzorgde lichtshow van Rien Coorevits. Na het concert brengt Mattias nog een leuke anekdote: blijkbaar moest Tim Vanhamel kiezen tussen hem of een goochelaar als voorprogramma, hij is dus maar al te blij dat hij het podium op mocht!
Na dit spannende voorspel verwachten we een spetterende climax. Naast Vanhamel herkennen we ook bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil en drummer Damien Vanderhasselt. “I'm Not Who You Think You Are” zet meteen de toon voor de rest van het concert. De single uit de comeback-plaat ‘Sciencing’ wordt erg gesmaakt, alsook de “Strange Days” en “Love Has Eyes”, nummers uit de allernieuwste ‘APPLZ ≠ APPLZ’. Appelen en peren vallen niet te vergelijken, dat geldt ook voor oude vs. nieuwe nummers van Millionaire. De herkenbare ruwe en tegelijk sexy sound is steeds aanwezig, al zijn de nieuwe songs toch net dat tikkeltje braver.
‘Streetlife Cherry’ luidt een trio ‘Paradisiac’-hits in en toont aan waarom de band gerust de ‘Queens of The Stone Age van Zonhoven’ genoemd mag worden. Na deze vette riff kondigt Tim aan de hand van een gebarenrebus de volgende klassieker aan: “We Don’t Live There Anymore”. Watchoutforthegiants-frontman Bicky kan als eerste raden over welk lied het gaat, en verliefde blikken worden uitgewisseld. Ik ben stiekem jaloers, maar geniet des te meer “Wake Up The Children” nadien.
Het langgerekte hoogtepunt van de show start met de single “Can’t Stop The Noise”, gevolgd door de twee monsterhits van weleer: “I’m On A High” en “Champagne”. De doorzichtige gitaar van Sjoerd Bruil schittert door licht en lucht en een voorzichtige mosh pit bewijst dat het publiek zin heeft in snoeihard lawaai. Dat hebben de heren goed begrepen, want na het uitgesponnen “Little Blue Boy” (waarbij ook Mattias De Craene meespeelt) sluiten ze af met “A Face That Doesn’t Fit”, misschien wel het hevigste nummer dat ze ooit schreven.
Millionaire overtuigt zonder te overdrijven. Deze knappe mix van oud en nieuw materiaal toont aan dat de band gegroeid is. Het is zinloos om de oude en de nieuwe Millionaire te vergelijken, beide versies brengen supermuziek uit, en dergelijk vakmanschap komt live uitstekend tot zijn recht.
Tim kondigt nog aan dat dit het voorlopig laatste optreden in België was en dat er nu opnieuw een pauze volgt. “Hoe lang, dat weet ik nog niet. Dat kan een korte pauze zijn, maar ook een lange. Of een medium pauze”. Wacht maar niet te lang, Tim!
Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent
Fatoumata Diawara - Multitalent + wereldburger + activiste = topperformer
Fatoumata Diawara is een Malinese zangeres die op een schijnbaar achteloze manier haar publiek kan innemen. Het multitalent - ze is ook actrice en een uitstekend gitariste - brengt op speelse wijze haar nummers die overstromen van moderne, dansbare Afrikaanse ritmes.
De wereldburger - ze werd geboren in Ivoorkust en woonde een tijdlang in Frankrijk - brengt daarbij ook een belangrijke boodschap rond gelijkheid en gelijkwaardigheid. De geëngageerde activiste is extreem trots op haar roots en deelt deze passie maar al te graag met de uitverkochte zaal.
De Ancienne Belgique wordt getrakteerd op nummers uit allebei haar albums, het bloedmooie ‘Fatou’ uit 2011 en het ietwat recentere ‘Fenfo’ uit 2018. Door het opzwepende karakter van de wereldmuziek en de feilloze overgangen van het ene nummer naar het andere, is het soms moeilijk om door te hebben welk lied nu plots te berde wordt gebracht. We herkennen “Kanou Dan Yen”, “Bonya”, en het de oorwurm “Sowa”, maar vooral bij Nina Simone’s “Sinnerman” gaat het publiek uit de bol, swingen de heupjes los en klappen alle handjes moeiteloos op elkaar.
Fatoumata kwam al eens naar de AB in 2014 en weet perfect hoe ze het Belgische publiek moet bespelen. Enkele woordjes in het Frans en het Engels en iedereen is mee in het verhaal.
Er komen ook steeds meer muzikanten het podium op waardoor we op den duur kunnen spreken van een waar volksfeest. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk en ons geluk kan niet op.
Deze performance is een plezier voor het oog én voor het oor, want we mogen ook de uitstekende gitaarsolo’s niet vergeten.
De funky encore “Anisou” legt nog eens een vette baslijn bovenop de heerlijk zomerse akoestische klanken. Wij knikken instemmend en zijn maar wat blij dat we deel mogen nemen aan dit unieke groepsmoment.
Schrijven dat we in hogere sferen kwamen is misschien ietwat overdreven, maar deze ervaring kwam toch dicht in de buurt. Bedankt, Fatou, dit moeten we nog eens doen! Op 12 maart 2022 in de Roma, Antwerpen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Cold Stares - Bezeten, gruizige, intense, harde bluesrock
Een verrassend talrijk opgekomen publiek mocht iets na achten kennismaken met Shtevil, een powertrio rond Mechelaar Steven Vergauwen. Zelf beweert de man beïnvloed te zijn door Led Zeppelin, The Black Crowes en Grand Funk Railroad en classic rock met een randje soul te spelen. Dat laatste prikkelde mijn nieuwsgierigheid maar de soul bleef helaas beperkt tot het plaatje,"(I can't get no) satisfaction" van Otis Redding, dat gebruikt werd om ons op te warmen voor zijn komst.
Getooid met een imposante hoed zette hij er meteen de beuk in met een aan de seventies herinnerende sound. Maar al snel bleek zijn ego van hier tot ginder een geslaagde set in de weg te staan.
Nochtans heeft Shtevil best een paar aardige songs op het palmares staan. "On fire", dat je zou kunnen kennen van de generiek van "Make Belgium great again" en hier helemaal vooraan in de set zat of "Who I am (thank you)", ondanks die er wat haaks op staande gitaarsolo. Wanneer hij zich niet vergreep aan demonstraties van zijn onmiskenbare zangtalent of nodeloze tempowisselingen kon ik me nog verzoenen met dit soort classic rock. Helaas kon hij het niet laten om het publiek voortdurend te laten participeren. Zo moesten we zingen, klappen en werden we voortdurend gevraagd of we elkaar nog graag zagen.
Mijn laatste restje voorbehoud verdween tijdens "Little dress" waarin de drie midden in de song abrupt stopten met spelen. Toen het volk daar niet in trapte en stil bleef, vroeg hij ons dan maar zelf om te applaudisseren. Tja, niets kon hem stuiten maar toen hij afsloot met een flard "Satisfaction", waarmee de cirkel rond was, slaakte ik toch een zucht van opluchting.
Niemand minder dan Joe Bonamassa vond The Cold Stares uit Evansville, Indiana de grootste muzikale ontdekking van 2019. Voldoende reden om er in een grote boog omheen te lopen maar wat prijs ik me gelukkig dat ik hun laatste plaat, ‘Heavy shoes’, nog voor het lezen van deze quote, had beluisterd en hun naam in mijn geteisterde brein was blijven ronddwalen.
Chris Tapp (zang, gitaar) en drummer Brian Mullins startten de band in 2010 na in talloze andere bandjes te hebben aangemodderd. Met een ongeziene gretigheid stortte Chris Tapp zich op dit project dat tot op heden vijf albums opleverde, waarvan er slechts twee via een label verschenen. De andere drie bracht hij dan maar uit in eigen beheer. Die gedrevenheid heeft een verklaring. In 2009 kreeg Chris te horen dat hij nog zes maanden te leven had na de diagnose van een huidkanker in een vergevorderd stadium. Na 18 maanden bestraling en chemo geraakt hij toch genezen en begint hij met Brian Mullins meteen The Cold Stares, genoemd naar een nummer uit de debuutplaat, "Shake your moneymaker" van The Black Crowes, "Stare it cold". Vastbesloten er te geraken met harde, bluesy rock ontdaan van alle overbodige ballast, rechtdoor en altijd eerlijk.
Die laatste en door velen fel bejubelde plaat kon me toch niet helemaal overhalen, vooral met de sound heb ik wat last, maar op dat grote podium in Leffinge viel alles op zijn plaats en hing er magie in de lucht. De bescheidenheid zelve, wat ver achteruit op het podium zorgden ze vanaf de eerste noten al voor een zelden gehoorde intensiteit. Harde blues georiënteerde rock met gonzende fuzzriffs en gruizige zang die flagrant aan The Bonnevilles deed denken. Knappe songs ook met steeds datzelfde strakke stramien: Chris Tapp tovert een catchy riff uit zijn gitaar die hij dan blijft herhalen geassisteerd door een bezeten beat van Mullins.
Net toen ik dacht dat het iets te veel van hetzelfde werd verbaasde het duo me met een sobere maar wondermooie cover van "Whipping post" (The Allman Brothers Band). Dit was blijkbaar het sein om meer afwisseling in de set te smokkelen. Dat deden ze vooral met songs uit hun oudere platen toen ze zich nog niet hadden vastgepind op die specifieke sound van "Heavy shoes". "Red letter blues" en ""Cannonball" uit hun debuut en het op een Black Sabbath-riff gemonteerde "Neighbor blues" bleken pareltjes. Black Sabbath in garage modus, het smaakte warempel naar meer. Maar ook het nieuwe "In the night time", het buitenbeentje van de plaat, mocht er met zijn jengelende sixtiesgitaar zijn.
Ze hadden ook nog een onuitgegeven nummer bij: "Mojo hand" dat blijkbaar gebruikt wordt in de trailer van een video game (Cyberpunk 2077).
Na een vrij lange, zinderende set zonder ook maar één misser volgde nog een obligate bis waarna Chris Tapp de riem uit zijn broek haalde om er zijn gitaar mee te kastijden. Ik vraag me nog steeds af wat het ding verkeerd deed.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre!
In de l’Aéronef was er een soort Halloweenfeestje met een rits Franse artiesten en één van Belgische bodem , een smaakmaker in het donkere genre , Whispering Sons. Ze onderscheiden zich door de intense , dreigende spanning in hun materiaal , de energiek , gedreven , meeslepende set en een zangeres die ons meevoert in haar unieke leefwereld.
Whispering Sons kreeg het publiek over de grens mee. Ze zijn klaargestoomd voor de clubtour in ons eigen landje …
Een welige sound van postpunk, waverock horen we op de totnutoe twee uitgebrachte cd’s, ‘Image’ (2018) en het recent verschenen ‘Several others’. Een mokerslag in het genre , kun je wel zeggen , die de muziek laat doorsijpelen van wijlen The Sound , Joy Division, ons eigen Red Zebra, TC Matic omarmt en de brug slaat tussen bands als The Cure , Gang of four en The Chameleons met de revivalsound van Nick Cave, Editors, White Lies, Interpol en Savages.
Ze zijn één van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock Rally weg. Het gaat goed met de band rond Fenne Kuppens . Het kwintet behoudt hier vanavond een uur lang de aandacht met hun donker broeierig, spannend materiaal. Kenmerkend zijn de melodieus stuiterende ritmes in het genre door de snedige, tintelende, frisse en slepende gitaarlijnen, de repetitief, dreunende , grommende, diepe basses, de zwartkleurige electro en de zachtmoedige, hitsende drums, ondersteund door de indringende, grauwe vocals van dame Kuppens , die de hoogdagen van Patti Smith en Polly Harvey doet opborrelen ; vol overgave draaft ze over het podium, geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance .
Whispering Sons klinkt grotendeels vertrouwd aan het genre. De intensiteit en de afwisseling in die lagen muziek , zorgen dat die revival en het geheel boeiend , interessant blijft.
Het recente album kwam meteen op het voorplan met “Dead end” en “Heat”, twee sterke groovy openers omgeven in een rode , blauwe gloed en witte spotlights. Het zijn songs met een intrigerende opbouw , dynamiek, die durven te exploderen . Ze werden warm onthaald . Het doet de band deugd trouwens hier in Nord de la France, dat zeerzeker te vinden is voor dit soort muziek.
“Got a light” van hun debuut laat een iets slepender geluid horen, meer wave. En ze durven echt diep graven met “White noise” en “Wounded” , die traag en dreigend zijn .
Eén van de doorbraaknummers “Alone” en het nieuwe “Vision” volgden , het tempo werd dus terug opgeschroefd. “Skin” en “Flood” trekken een duister, mistroostig decor op . De electro en synths eisen in het mistige decor hun plaatsje op .
De singles “Surface” en “Hollows” maken opnieuw een vuist op het juiste moment, en rocken dus. We worden probleemloos meegevoerd in die dreigende , meeslepende , energieke , explosieve sound . “Satantango” en “Surgery” versmelten wave, rock, pop, electro, en zijn om van te smullen in de instrumentatie door de repeterende, doordrammende en opbouwende ritmiek . “Waste” sluit de overtuigende set af .
Magie ervaarden we door de vakkundigheid en het spelplezier. Licht en duisternis. De band is goed op elkaar ingespeeld. Terecht trots mogen we zijn op dit Belgische combo, die verder zoekt om het genre spannend, boeiend (en leuk) te houden door melancholie en opwinding te verbinden.
Verder hadden we vanavond het gezelschap, om Halloween definitief in te zetten, met de electro/EBM/industrial/wavepunk van Louisahhh Live Band (knipoog naar Siouxie) en de harde rave dancepop van Ascendent Vierge.
Organisatie: Aéronef, Lille
The Abba Story - Thank you for the music, de onvergetelijke muziek en het verhaal van Abba
Je moet het verleden kennen om het heden te begrijpen. Daarom trokken we - net voor de release van het nieuwe album ‘Voyage’ van Abba op 5 november, naar de tribute show ‘Thank you for the music, The Abba Story’ in het Kursaal in Oostende. De Agnetha, Benny, Björn en Anna-Frid van dienst brachten de grootste hits van de iconische Zweedse band met de nodige bravoure. De vier leken heel goed op hun originelen en op het grote scherm was een fijne mix te zien van live beelden en originele. Wat muziekgeschiedenis tussendoor werkte het geheel mooi af.
Het spektakel begon met enkele kanjers, onder andere “A man after midnight”, “Super trouper” en “Fernando”. Het publiek, heel gevarieerd van jong tot (vooral) ouder, begon al instemmend te knikken en al vlug zat de sfeer erin. Helaas vroegen de artiesten voortdurend om in de handen te klappen, soms zelfs bij ingetogener nummers als “S.O.S”. Dat lijkt ons toch minder gepast in een nummer over een koppel dat uiteen gaat.
Abba en Unicef
Tussendoor gaf gastvrouw Virginie Claes, Miss België 2006, in het Engels, doorspekt met wat Nederlands en Frans, info over de groep. En het moet gezegd: we leerden toch heel wat bij. Bijvoorbeeld wat Abba, Jesus Christ Superstar en Unicef gemeen hebben. Claes vertelde ook dat Abba het songfestival in 1974 won ten koste van de gedoodverfde favoriete Oliva Newton-John. Daarop kwam ook een lookalike van de Britse artieste enkele nummers brengen, maar – hoe goed gebracht ook – het publiek kwam toch duidelijk daar niet voor.
In het tweede deel zat er meer romantiek en dramatiek in de nummers. ‘Frida’ en ‘Agnetha’ zaten precies beter in hun rol en met hun prachtige kostuums pakten ze het podium in. Met “Knowing Me, Knowing You” begon het publiek al zachtjes ‘aha’ mee te zingen, en met “The winner takes it all” en “I have a dream” verschenen de gsm-lichtjes in de zaal. Het mooiste moment was “Chiquitita” waarbij mensen spontaal uit hun zetel opsprongen en bij iedereen toch wat klanken uit de eigen mond vlogen. Daarna was het allemaal wat geforceerder, met Claes die het publiek bijna verplichtte recht te staan, maar naar het einde toe was er toch een groot rockgehalte met onder andere “Voulez-Vous” en “Take a chance on me”.
Spleetje tussen de tanden
De show wordt met verschillende internationale casts gebracht, en de vier van dienst brachten het er goed van af. Soms miste ik wat de loepzuivere stem als een bel van de echte Agnetha, maar dat is waarschijnlijk te veel gevraagd. Net als het spleetje tussen haar tanden. Misschien was ‘Frida’ vocaler iets zuiverder, maar ‘Agnetha’ had dan weer présence te over. Ook pretty ‘Benny’ en partybeast ‘Björn’ gaven het beste van zichzelf, met een keyboard- en gitaarsolo om van te smullen. Het publiek wou op het einde meer, en kreeg het natuurlijk ook, met “Mamma Mia” en een ingetogen lied, bijna a capella, waarbij de stemmen nog het meeste tot hun recht kwamen. Uiteraard kon de titelsong “Thank you for the music” niet ontbreken.
“We can face it together, the way old friends do.” Abba is inderdaad een oude vriend en we kijken reikhalzend uit naar het nieuwe (en laatste) hoofdstuk. We hebben alvast kunnen genieten van de albums, de films, de musicals en de tribute optredens.
Wie dit spektakel, georganiseerd in België door LiveNation, nog eens terug wil zien, kan op 14 mei naar de Stadsschouwburg in Antwerpen trekken.
Volgens Claes mogen mensen die ‘in full Abba-costume’ naar een concert gaan, gratis binnen tijdens de volgende show. Hadden we dat geweten …
Organisatie: Live Nation ism Kursaal , Oostende
Nederlands 
Français 
