!!! (Chk Chk Chk) – Goose - Aanstekelijk dansfeestje
!!! - Goose
Aéronef
Lille

Een dubbelaffiche om U tegen te zeggen en een garantie voor een zweterig volgepakt huis, zouden wij dan denken. Maar daar was helemaal niks van aan, de l’Aéronef was lang niet volgelopen en deed het vanavond dan nog hoofdzakelijk met jolige West-Vlamingen die hun lievelingen van Goose kwamen aanmoedigen en ondertussen de Franse tapkranen op volle toeren lieten draaien.

Wij waren hier echter naartoe gekomen voor het fantastische !!! (Chk Chk Chk) die de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ kwam voorstellen, dit nog vòòr de releasedatum, ook voor ons was dit dus onontgonnen terrein. Hoewel, hun sound was nu ook niet zo veel veranderd, maar die was wel nog een nog een stukje heter geworden, zo bleek. De live kennismaking met het nieuwe materiaal was alvast zeer hoopvol. Het prikkelde en het swingde als een bende opgegeilde slingerapen die aan de wodka hebben gezeten. Dit was zeer aanstekelijke funky shit die zaal Aeronef moeiteloos aan het dansen kreeg. Zanger Nic Offer’s outfit was op zijn zachts uitgedrukt nogal on-rock’n’roll, maar de kerel zijn gekke act en dance moves brachten de zaal al snel op kookpunt. Zeer snel eigenlijk, want opener “Get that rhythm right” deed zijn naam alle eer aan en ontpopte zich tot een lange funky jam die steeds heter werd. Meteen een voltreffer van jewelste, hier was geen sprake van een opwarmingsronde, dit was knal er op. De temperatuur werd vervolgens een uur aangehouden met de meest tintelende funk die een mens zich dezer dagen kan voorstellen.
De veelbelovende nieuwe songs, en dat waren er nogal wat, klonken gretig, fris, uiterst catchy en funky as hell. Die nieuwe plaat wordt gegarandeerd een kanjer.
Wij hebben zo een ernstig vermoeden dat deze band met hun opzwepende funkrock menig zomerfestival in vuur en vlam zou kunnen zetten, maar we zien !!! voorlopig op geen enkele affiche staan.
Nu LCD Soundsystem er de brui heeft aan gegeven en Radio Four en The Rapture ook al een tijdje dood lijken, is !!! de nieuwe koploper in wereld van de punkfunk.
Binnenkort op Les Nuits Bota op 6 mei 2013 (http://www.lesnuits.be)

Nog een zekerheid wat opgejaagde dansfeestjes betreft is Goose. In België weten we dat al lang, maar Frankrijk moest nog overtuigd worden. Laten we hopen dat de Fransen in de vorige optredens van de tour al overstag zijn gegaan want hier in Lille, op een boogscheut van hometown Kortrijk, stond Goose voornamelijk voor eigen publiek te spelen.
De talrijke West-Vlamingen moesten uiteraard niet ontgoocheld huiswaarts keren, want Goose stond op scherp en speelde hun gretige dance-rock met power en vuur, én met gitaren deze keer. Deze werden na jarenlange verbanning terug toegelaten op het nieuwe album ‘Control Control Control’ en mochten dus ook sporadisch mee het podium op. Helemaal op het einde mondde “Words” zelfs uit in een ware gitaareruptie die we eerder van hun streekgenoten van Steak Number Eight zouden verwachten. Laat ons stellen dat die gitaren een verrijking waren voor de gekende Goose sound, de gonzende beats moesten er heus niet voor inboeten en uiteraard bleef de ophitsende dance- en synth rock de hoofdmoot uitmaken. De band spetterde in het heerlijke “Synrise” en in het absolute hoogtepunt “Can’t stop me now” waarin wederom alle registers werden opengetrokken en het boeltje uiteen spatte.
Goose is één van de meest opwindende Belgische acts van het moment. Rock Werchter en Pukkelpop mogen zich nog maar eens aan een uitbundig feestje verwachten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-26-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/26-04-2013/

Organisatie: Aéronef, Lille

Nick Cave & Warren Ellis - Duoconcert in intimiteit en luchtigheid

De aussies Nick Cave en Warren Ellis hebben elkaar duidelijk gevonden , de voorbije twee decennia . ‘Carnage’ kwam tot stand in coronatijd en tijdens de lockdown. Ze zijn nu uiteindelijk terug op het podium. Het album ‘Ghosteen’ (2019) , het verlies-rouw verwerkingsalbum over Cave’s zoon , werd samen met ‘Carnage’ voorop geplaatst tijdens deze korte Europese tour, buiten de UK.
Twee en een half uur werden we meegevoerd in een filmische trip, zalvend, innemend, als huiverend en industrial groovy van aard.  Een (vernieuwde) muzikale gedaante naast The Bad Seeds , de solo performances en de ‘Conversations’ van Cave .

Nick Cave is een real performer on the front , een virtuoos die de maat aangeeft , musiceert en z’n publiek opzuigt; Warren Ellis, on the background, is een Gandalf, die geluiden tovert uit een klein elektronica apparaat en iets eigen, unieks toevoegt aan de nummers .
Ze voeren ons mee in een soort soundtrack die nu kan model staan voor de films van Ridley Scott en Denis Villeneuve, beeldrijk, die rust , melancholie en rusteloosheid, dreiging omarmt, en soms niet veraf lijkt van Cave’s vroegere rechterhand Blixa met z’n Neubauten.
Ze hebben hun muzikale religie en mythologie uitgewerkt , een fantasierijk, grillige sprookjeswereld. Vanavond hoorden we het recente werk van deze twee klassenbakken , die live niet in duo-vorm te zien waren , maar ondersteund werden door drie achtergrondzangeressen, een soulfull gospel koor (al eens te horen op een tour) en multi-instrumentalist Johnny Hostile op bas , synths en drums.
De sound is geleest op het wonderlijke, sfeervolle, dromerige, kwetsbare spel van elektronica, piano en viool ,balancerend tussen een pakkende melodie en experimentjes. Een muzikale gedaante zonder The Bad Seeds of een full band . Vakmanschap en vriendschap , intimiteit en en luchtigheid kruisen elkaar .
‘We leren opnieuw publiek te zijn en we leren opnieuw een band te zijn’ , geeft Cave mee. Inderdaad, die twee creëren het, doen het . Dit is ‘industriële ballad blues pop noir’.
Meteen worden we in die aparte , unieke leefwereld geloodst met het grauwe, aanstekelijke “The spinning song” en de single “Bright horses” . Cave zoekt het contact op met de bandleden, is beweeglijk , loopt heen en weer en betrekt het publiek door de z’n intense, wisselende toonaard en z’n talrijke handbewegingen . “Night raid” wordt zelfs overstelpt door z’n declamerende praatzang . Een beklemmend sfeertje dus .
Over “Carnage” en “White elephant”, twee nummers van het werk van deze twee, zweeft subtiel elektronisch vernuft en getokkel . Er heerst een snijdende spanning die daarna door het rockende karakter uiteenspat. Op “Lavender fields” komt de soulfulle gospel background zang naar voor. “Waiting for you” is een goed voorbeeld hoe Cave - Ellis , piano en elektronicariedels, door de jaren heen blindelings op elkaar zijn ingespeeld.
Een elegante schoonheid horen we op het intieme, bijna zo goed als solo gespeelde, “I need you” van ‘Skeleton tree’ , meer van hetzelfde is te horen op “Cosmic dancer”, een ingetogen , emotievol eerbetoon aan T. Rex/Bolan’s glamrock; de zang is vergezeld van een pianotoets en de verdwaalde vioolklank van Ellis .
We zitten intussen al diep geworteld in hun muzikaal leefklimaat . “God is in the house” brengt ons terug naar ons Godshuis en klinkt als een verademing. “The hand of God” is een soort Gulliver’s reis van Cave , we ervaren , voelen  ons als een lilliputter bij zo’n nummer. Een allegaartje van beats, op z’n Suicide , ABBA en Neubauten, zorgt voor de nodige uptempo’s, krachtig, - alle remmen los in deze trip -, en vocaal schreeuwend  met de koorzang,  die uiteindelijk gemoedelijk eindigt in voorzichtige sounds en fluisterzang.
Cave speelt en bespeelt z’n publiek op “Leviathan”, een liefdessong met de gouden woorden ‘i love my baby, my baby loves me’ en “Balcony man” , eentje voor al de fans op het balkon en wie er zit, uit fors die woorden van de songtekst. Die betrokkenheid was op tijd weliswaar, zeerzeker na de ingetogenheid van “Shattered ground” en “Galleon ship”.
Opnieuw waren we onder de indruk van het samenspel tussen artiest, z’n bandleden, de sound en z’n publiek . Muzikale klasse en entertainment in dit anderhalf uur .
Cave - Ellis worden warm, luid, enthousiast onthaald. ‘Thank you Antwerp’, het is de aanzet van een tweede deel,  een vol uurtje ‘dirty songs’ zoals Cave zei, met het intrigerende “Hollywood”, grauw, snedig , gedreven , slepend  en qua sound en sfeer ergens tussen de “Mercy seat” en “Tupelo” . Murder ballads “Henry Lee”  en “Into my arms” bieden opnieuw die nabijheid met je hoofd op je schouder. En tot slot ervaren we een uitwaaierend gevoel van zweverige geluiden op “Ghosteen speaks”, het oudje “Love letter” en “Breathless” .

Cave - Ellis speelden een intens puur, verschroeiend, filmisch concert. De soundtrack van Zijn Duivelse Goddelijkheid, die ons in Zijn handgreep hield met z’n Apostel en z’n Volgelingen, liet sporen na. Ze tekenden voor een passioneel hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als wonderlijk, rauw en emotievol) en in momenten explosief concert.
Cave is back on stage! Deze zomer opnieuw te zien met z’n Bad Seeds op TW Classic.

Organisatie: Sportpaleisgroep

The Notwist - Sprookjes voor nooit opgegroeide volwassenen

Begin dit jaar bracht The Notwist het album ‘Vertigo Days’ uit, maar het is nog wachten tot februari 2022 vooraleer ze dat album live komen voorstellen in ons land. Ongeduldig als we zijn, wipten we zondag een paar kilometer over de Franse grens om onze Duitse indiehelden aan werk te zien in Le Grand Mix. Soms moet je echt niet ver reizen om in een compleet ander universum aan te belanden.

Een show van The Notwist heeft vaak veel weg van zo’n speeltapijt voor baby’s. Op elk moment en in elke hoek kan er plots wel ergens een verrassend geluidje opduiken. Nu eens een streepje sax of een bombardon, dan weer een sfeervolle marimba. Of een drummer die met een krauterige accuraatheid mepte alsof zijn en ons leven ervan af hingen. We voelden ons op een trip vol "oohs en aahs" voor de 99,99 procent die zich geen uitje met Elon Musk’s ruimtetuig kunnen permitteren. De rode draad doorheen die omzwervingen was ’Vertigo Days’, maar de broertjes Archer en co. plukten ook uit de vorige vijf albums (met doorbraakalbum ‘Neon Golden’ als zwaartepunt).
We hadden het gevoel dat de setlist niet was opgetrokken uit liedjes, maar uit hoofdstukken. Zo duurde de eerste brok van het concert twintig minuten, opgebouwd rond “Into Love”, “Exit Strategy To Myself” en “Kong”. Via het bescheiden hitje “Pick Up The Phone” - ook alweer twintig jaar oud - kwamen we weer terecht bij de nieuwe plaat. Oud en nieuw werk vloeiden vlotjes in elkaar over als waren het tijdloze sprookjes voor nooit opgegroeide volwassenen. Meer nog, tijdens de dubversie van “Oh Sweet Fire” waanden we ons in een kinderkamer met glow-in-the-dark sterrenhemel.
Markus Archer had als speelgoed ook wat plaatjes meegenomen. Zo floepten flarden “Last Night A DJ Saved My Life” of “Harder Better Faster Stronger” op de draaitafel. Niet dat The Notwist zo’n zijstapjes nodig had om de set bij de pinken te houden, maar zeiden we al niet dat er altijd wel ergens een onverwachte plotwending om de hoek loerde?
Aan de hand van een erg ruime selectie uit ‘Vertigo Days’ bewees de zevenkoppige band anno 2021 nog niets aan spanning te hebben ingeboet. Met drie songs uit 'Neon Golden' (2002) en 'Shrink' (1998) landde de tijdscapsule ergens rond de eeuwwisseling. Zestig kilometer verderop en drie kwartier later wreven we in Gent onze ogen uit en vroegen ons af of we alleen maar waanzinnig gedroomd hadden...
Op 17 februari 2022 staat The Notwist in De Roma te Antwerpen.

Pics homepag @Christophe Demunter

Met dank aan de bevriende website daMusic - Christophe Demunter)

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Madou - Moordsongs grijpen naar de keel

Wie ons tot voor een half jaar geleden vroeg wat Madou voor ons betekende, kreeg als antwoord: een plein in Brussel. De hits die de band Madou (genoemd naar dat plein) in de jaren tachtig had geschreven, zijn helemaal aan ons voorbij gegaan.
In die tijd vielen de nummers van Vera Coomans en Wiet Van De Leest, en vooral de teksten van Vera’s echtgenoot Jan Devos, niet altijd in goede aarde. Mannen worden vermoord, vrouwen worden verkracht, kinderen wordt er geweld aangedaan. De tijd was toen niet rijp voor de donkere wereld van Madou, maar ondertussen schreef men er op het internet wel hele analyses over bijeen.
Aan de grijze haren in het publiek te oordelen was het de oude garde fans die was komen opdagen, al waren er ook enkele tieners in de zaal. Familie allicht, want zij bevolkten achteraf de merchandise-stand.

Vijf muzikanten stonden er op het podium, maar Vera Coomans' zoon, Thomas Devos, gekend van Rumplestitchkin, leek de spil te vormen. In het begin, tijdens “Nachthuis” en “Is Er Iets?” leek de zangeres nog een beetje onwennig en moest de groep nog loskomen, maar vanaf “Niets Dringt Door” zat het helemaal goed met mooi samenspel tussen gitaar en Wiets viool.
Voor “Ronquières” gordde Thomas de elektrische basgitaar om en werd het zelfs dansbaar, op het randje van luchtig. In de tekst gaat het over “rijden langs het kanaal”, met de wind in de haren en de zon op de huid, maar “zonder handen, de ogen dicht en nooit meer terug”. Dansen leek bijna ongepast, maar even goed onvermijdelijk. De afsluitende vioolpartij van Wiet maakte een indrukwekkend einde aan dit nummer en een overenthousiast applaus volgde.
Daarna was elke schroom weg en werden een groot deel van de songs zonder blikken of blozen aangekondigd als ‘murder ballads’. Een vrouw dreigt afgetroefd te worden door haar man en zoekt dekking in het bed van haar dochter (de prachtige oude hit “Witte Nachten”), een man krijgt een hartaanval bij zijn maîtresse (“Straks Niet Meer Warm”), een andere man worden de ogen uitgestoken met een schaar (“Vannacht”). Elke keer weer greep de stem van Vera Cooman naar de keel en sleurde je mee in het bittere lot van de personages.
Maar ook het viool- en pianospel van Wiet Van De Leest maakte indruk. In het simpele “Onderweg” bijvoorbeeld, dat uiterst sober met enkel piano, zang en de meest simpele beat uit zo’n elektronisch doosje werd gebracht.

“Niets Is Voor Altijd”, nog zo'n oude hit, werd als afsluiter bewaard. En als bisnummer kregen we nog een nummer van broer Leo Coomans (“Liefde Is Een Geheim?”), enkel gebracht met het gitaartje van Thomas Devos. En, omdat het een fantastisch nummer is, nog een reprise van “Ronquières” natuurlijk.

Met dank aan de bevriende website daMusic - Kristof van Landschoot

Organisatie: Botanique, Brussel