Aeveris -try-out- Uitzonderlijke virtuositeit, een speelsheid van jonge wolven
AEVERIS is een gloednieuwe metal band bestaande uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. Met hun eerste single “Shapeless” lieten ze al horen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Door enkele try-out shows komen ze zichzelf live aan het publiek voorstellen. Wij waren erbij in de Asgaard, Gentbrugge en zien een bende virtuozen, die ervoor gaan.
Het zaaltje was goed vol gelopen. Een band vol potentieel. De gitaristen Jeffrey Behiels en Dennis Wyffels spelen naar goede gewoonte vlijmscherpe riffs, aangevuld door het intense basspel van Pieter Nyckees en de mokerslagen van drummer Louis van der Linden. De emotioneel beladen, gevarieerde vocals van Louis Soenens zijn een meerwaarde.
De virtuositeit en het spel-speelplezier siert. Jonge wolven die er tegenaan gaan. Er ontstond een kleine moshpit en de hoofden gingen gewillig op en neer. Louis sprak zijn publiek voortdurend aan. Zijn vocals intrigeren.
De muzikanten zijn beweeglijk en staan met grimassen in volle overgave te spelen. De songs zitten in een dreigend, donker sfeertje en de registers worden open getrokken.
Het was een korte set, zoveel songs zijn er nog niet uit, maar in die korte tijd liet Aeveris een overtuigende, positieve indruk na. Ze zijn niet vies de comfortzone te verlaten en durven de grenzen in het genre te verleggen .
Ze bereiken hiermee een breder publiek in/rond het genre. We houden hen in het oog!
Volg hun FB pagina https://www.facebook.com/Aeveris/
Pics homepag @Tom Van Meerssche
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism Aeveris
Damon Albarn - Duizend-en-één ambachten in wondermooie muziek
Muzikale duizendpoot Damon Albarn bundelt de uitgangspunten , de veelzijdigheid en de stijlen van z’n muzikale projecten samen in een solo album, live gebracht in stemmigheid, intimiteit , breekbaarheid en extravertie. Een louterende ervaring ,een katharsis in een filmisch beleven van IJsland, waar hij de plaat schreef; die de natuur met zijn landschappen, waters en z’n kilte, warmte uitdrukt in een klein anderhalf uur durende set.
In 2020 was hij bezig aan het voorbereidend werk van deze soloplaat , en zouden we in dat voorjaar al een tip van de sluier horen , maar toen gooide het coronavirus roet in het eten … Twee jaar later is de plaat af . ‘The nearer, the fountain, more pure the stream flows’ is een orkestraal avontuur in z’n tweede thuisland IJsland; het weer , de zee en de wijsheden zet hij met een rits muzikanten om in z’n landhuis aan de kust van Devon in een integer, pakkend, visionair album .
Vanavond maakten we kennis met zijn leefwereld in dit werkstuk, waar de songs van de plaat, mooi uitgewerkt, met z’n band en strijkersensemble, op elkaar volgden.
Anderhalf jaar coronapandemie heeft ons en Albarn in zijn greep gehouden , maar het werd letterlijk afgeschud in afwisselende fraaie nummers , die ergens het midden houden tussen het werk van Blur (pop), Gorillaz (worldgroove), The good, the bad, the queen (donkerte), z’n ervaringen in film-/opera-/theaterkringen (soundtrackgeluiden) en bands als Sigur Ros , Bjork (typical Iceland); bovenop creëert hij nog een dreigend, spannend doomdrone sfeertje op z’n Swans.
Hij heeft nog maar net in Nederland een paar concerten achter de rug met het Concertgebouworkest onder de noemer ‘symphonic loops’. Wat kan die man nog allemaal?
De titelsong zet meteen de sfeer, opener van de plaat als van de avond. In het donker zien we Albarn, die dus een soort drieluik voorstelt met verder “The cormorant” en de single “Royal morning blue”. Albarn plaatst op de half instrumentale , half gezongen nummers het pianogetokkel centraal , het is de rode draad, sober, lichtvoetig, dromerig en dreigend omlijst door z’n band en strijkers. Van minimal tot pop.
Elk instrument heeft z’n plaatsje , de pianotunes , de (verdwaalde) gitaarslides, de lapsteelgeluidjes (knipoog Swans) , de diepe (groovende) bas, de zachtstrelende , aanzwellende drumpartijen , de soundscapes-oriënterende keys, een verdwaalde blazer en de innemende , zwierige strijkers.
Een heerlijk , genietbare trip aan de IJslandse geisers , vulkanen , waar de eerste zonnestralen op ons gezicht priemt , de wind over ons heen waait, … “Royal morning blue” mondt uit in klassiek, groove en pop. Een warm applaus volgt na dit sterk kwartier.
Het instrumentale “Combustion” volgde en kon evenzeer nog worden toegevoegd in dit eerste geheel. Het klinkt zachtmoedig, zalvend als dreunend, noisy, experimenteel. Een soort misthoorn als instrument, door Damon zelf gespeeld, siert het nummer. Een mistig decor duikt op en doet een soundtrack opborrelen van mystery/sf films op z’n Stephen King/John Carpenter, denk maar even aan ‘The fog’ bijvoorbeeld.
Het publiek wordt meegezogen op de pianotunes van “Daft wader” , Albarm hitst het publiek op, handclaps volgen. De sound zwelt aan door een vol instrumentarium. Het klinkt zelfs dansbaar en barst uit in een lavastroom van fuzz en distortion . “Darkness to light” brengt opnieuw innerlijke rust door de sfeervolle , dromerige aanpak.
Zon , zee, een blauwe hemel , een IJslandse bries voelen we op het filmische “Esja” door de vibrafoon, de soundscapes. We wanen ons dus aan de kust , met het klotsende water en vogelgeluidjes om ons heen. Het gaat hier over in de groovende jazz van “The tower of Montevideo” en “Giraffe trumpet sea”, een zachte , feller wordende en gedreven sound, die tintelt, sprankelt en dan terug uitdeint.
“Polaris” roept ergens Gorillaz op , het werkt in op de dansspieren door de bas , percussie , harmonium en strijkers; “Particles” wuift ons uit .
Het uur ging zo voorbij , sfeervol wegglijdend in de IJslandse en Britse vlakte en de kust . Met een knipoog naar de orkestrale periode van Blur kregen we “The bollocked man”, een innemend “Island” en tot slot “Strange news from another star” , een nummer opgestoft van het ‘Blur’ album van 97, waarvan we “Beetlebum” en “Song 2” kennen . Het nummer werd sterk uitgediept , aangepakt met lapsteel , experimentjes en allerhande geluidjes.
Vanavond telt de ingetogenheid die het publiek ondergaat . Een andere Albarn zien we , die anders z’n publiek nauw betrekt ophitst .Een overtuigende set van een orkestraal project in een soloplaat, kleurrijk , intiem , die donker en licht weet te kruisen . De sing/songwriter en artiest die z’n duizend-en-één ambachten bundelt, en allerhande gevoelens speelt in wondermooie muziek.
Een tweede avond in de Bozar staat geprogrammeerd om de wonderschone sound en beelden vast te houden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/bozar-brussel/damon-albarn-28-02-2022.html
Organisatie: Bozar, Brussel
SX Unplugged - Fijn, elegant, heel intiem … en toch … niet helemaal ‘unplugged’
In 2012 haalden Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut voor het eerst uit met “Black Video” en debuutplaat Arche. Tien jaar en drie langspelers later trekken de twee de stekker uit SX met een verrassende afscheidstour.
SX unplugged is fijn, elegant en heel intiem. Al klonk het tegelijkertijd niet helemaal ‘unplugged’.
De band zette in met “Pearls” van die eerste plaat. Minder bekend, maar het zette de toon van het optreden: ijzersterke muzikanten, we herkenden Tom Pintens en Tom Coghe, begeleidden de frêle maar krachtige Stefanie voor prachtige symbioses. De zangeres nam de tijd om ons mee te nemen naar het verleden. Ze vertelde nog voor het tweede nummer over hun speciale band met Gent. Dat ze verschoten bij hun eerste optreden in de Kinky Star. “We hadden dat nog nooit meegemaakt, dat was geskift”. Na het innemende verhaal hoorden we “Gold”, opgedragen aan het Gentse publiek. Stefanie haalde haar klok boven en tien jaar na de Kinky Star was het nog steeds één van de topsongs van de avond.
£Tom Pintens wisselde van instrument als van onderbroek en zorgde bij “Give” voor de luchtigheid met klarinet en pianotoetsjes. Schattig wanneer hij telkens een gegeneerd bedankje gaf aan het crewlid die weg en weer moest sprinten met het materiaal.
Gezeten op een kruk, met wijd t-shirt en stiletto’s bracht Stefanie de Handelsbeurs in vervoering met haar stem. “Elysian” klonk nog voller dan de andere nummers. Ze schreven het bewust als laatste SX-song. “We zullen elk onze eigen route varen, maar we hebben een schatkaart en we hebben ze bewaard”, vertelde de zangeres poëtisch.
“Designed/Desire” transformeerde misschien wel het meest in de unplugged versie. De intro klonk op z’n berbers, waarbij Stefanie als een elegante Egyptische farao doorheen bewoog. Het nummer ontplofte lekker en de riffs van de gitaren zorgden voor een mooi afgewerkt nummer, minder rommelig dan toen we het voor een eerste keer leerden kennen.
“Falling” begon misschien wat zeurderig, al genoten we wel van de drummer die zijn stokken even aan de kant legde en zijn drumstel als een grote tamtam gebruikte. Uiteindelijk bleek het één van de zwaardere nummers en werd zelfs een soort stroboscoop bovengehaald.
Echt dansbaar bleek het jammer genoeg niet helemaal. Maar als een band kan spelen als SX, dan is het ook al genieten van fijnzinnigheid en kwaliteit. Er is geen hoekje af, alles perfect gespeeld, en wie zijn wij om daar dan een negatief woord over te vertellen.
Ook “Black Video” bleef duidelijk een hit, maar toch zaten we misschien een beetje op onze honger. Weinig onverwachts, subtiel of krachtig zoals de rest van de songs. Het leek bijna alsof de band het nummer die hun groot maakte ondertussen kotsbeu is.
Maar het beste moment van de avond hadden we net daarvoor gehad. “Real Life” haalde de unplugged plaat niet maar Stefanie pakte het publiek in met een beroerende ballad, enkel ondersteund door enkele gitaartokkels van Tom Pintens. Ze toonde alles te kunnen met haar krachtige en unieke stem. Zo goed dat je haar niet onmiddellijk bij een West-Vlaamse indie popgroep plaatst.
Benieuwd wat we in de toekomst van haar mogen verwachten als de stekker uit SX wordt getrokken. Voor de rest genieten wij nog even na van SX unplugged.
Setlist: Pearls - Gold - Give - Devotion - Elysian - Graffiti - Mercury - Designed/Desire - Falling - Real Life - Black Video - Vision- The Future - Godspeed
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/sx-25-02-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent ism Handelsbeurs , Gent
Left Lane Cruiser - Stomende bluestrash op atoomkracht
Zou dit een verdoken vorm van knaldrang kunnen zijn? Samen met een copain de auto instappen om er vijf en een half uur terug uit te stappen voor een optreden van Left Lane Cruiser. Veel te lang verstoken van rock-'n-roll werd de drang te groot en moest ik het duo uit Fort Wayne, Indiana absoluut aan het werk zien. Eerst dacht ik nog aan Rouen (wat een stuk dichter bij huis ligt) maar daar was het nog een zittend evenement zonder bar (laatste dag dat het nog verplicht was in Frankrijk) en dus werd het Nancy.
Het optreden kaderde in ‘Les nuits de l'alligator’, een soort rondtrekkend minifestival dat zes Franse steden aandeed.
Fileleed en parkeerperikelen zorgden ervoor dat we slechts de laatste vier nummers van de openingsact zagen. Théo Charaf is een geschikte kerel uit Lyon, die na acht jaar als barman in concertzalen te hebben gewerkt, in 2019 besloot voortaan zelf op het podium te staan. De eerste songs die ik hoorde lieten vermoeden dat ik niet al te veel gemist had. Brave, akoestische indiefolk, zeer mooi gezongen, dat wel maar ik kreeg het er niet warm van. Het volgende nummer klonk wat traditioneler, schoof wat op richting Townes Van Zandt, die Théo al eens als één van zijn voorbeelden durft aan te halen, en kon me al wat meer bekoren. Eindigen deed hij op een elektrische gitaar, die verrassend gruizig klonk, met een ijzingwekkende versie van Skip James' "Hard Time Killing Floor".
Daarna verscheen Jerron 'Blind Boy' Paxton op het podium, een 33-jarige reus van een vent uit Los Angeles die intussen naar Queens, New York is verkast. Blind sinds zijn zestiende, waar hij in navolging van bluesgrootheden als Blind Lemon Jefferson of Blind Willie Johnson, graag mee aangesproken wordt, en zelfverklaarde zoon van Robert Johnson's neef. De man wist met zijn ontwapenende eenvoud en zijn heerlijk gevoel voor humor meteen alle harten voor zich te winnen. Even dreigde het mis te gaan toen iemand van de organisatie hem na het eerste nummer totaal onverwacht een glas whiskey kwam aanbieden en hij zich haast een beroerte schrok. Tijdens de daaropvolgende song volgde nog meer ellende toen de brug van zijn banjo plots met een doffe knal neerklapte. Maar de man was niet uit het lood te slaan en hij ontpopte zich als een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is.
Naast de banjo speelde hij ook gitaar, piano en fiddle terwijl hij zich lang niet beperkte tot de blues alleen. Ook New Orleans jazz, zydeco, cajun, hokum, ragtime en Appalachian mountain music kwamen in deze erg gevarieerde set aan bod.
Alsof dat nog niet genoeg was begon hij plots een ellenlange lofdicht op de whiskey te debiteren. Het hoogtepunt was ongetwijfeld zijn tamelijk ingetogen versie van "I ain't got nobody", vooral bekend van Louis Prima, wat zorgde voor een spontane publieksparticipatie. Deze bijzonder mooie opwarmer deden de verwachtingen voor Left Lane Cruiser alleen maar stijgen.
En dan waren ze daar, Freddie J IV en Brenn Breck (originele drummer die er na 8 jaar opnieuw bij is) en meteen leek het alsof corona nooit had bestaan. Een zinderende R.L. Burnside cover liet de sfeer meteen verhitten terwijl Brenn Beck tijdens het tweede nummer, "Wash it", duidelijk maakte dat hij en niemand anders (sorry, Pete Dio) dé drummer van Left Lane Cruiser is. Staand, met washboard op de buik en de koebel in ere herstellend. Dit was misschien wel hét beeld van de avond. Wat deed dit mijmeren naar die begindagen waarna we onvermijdelijk op onze nostalgische wenken werden bediend met onder meer "Amy's in the kitchen", "Big Momma" (nadat de meute er maar bleef om huilen) en de, wat mij betreft, misschien wel ultieme Left Lane Cruiser klassieker "Cheyenne".
Zittend op een stoel, de muts diep over het hoofd getrokken geselde Freddie J IV met een ongeziene gretigheid de snaren geaffirmeerd door de glorieus knallende drums van Brenn Beck. Dat geselen mag je vrij letterlijk nemen want na ieder nummer moest de gitaar nodig gestemd worden. Het haalde misschien de vaart wat uit de set maar Freddie is minutieus en het leverde telkens ook een overweldigende en absoluut unieke sound op. Het leek erop alsof de snaren waren ingesmeerd met een mengsel van olie en schurend zand. Dit klonk ontzettend gruizig en smerig maar tegelijk ook mooi en zalvend als balsem voor de ziel. Die scheurende gitaar (veel slide), het schorre gegrom van Freddie en die pompende drums zorgden voor draaikolken waarin je murw gebeukt werd. Blues zoals ik het graag hoor: uitermate rauw, intens en met een hoge rock-'n-rollfactor.
Tijdens de set doken nog meer covers op: een tweede maal R.L. Burnside (“Skinny woman”), Muddy Waters (“Feel like coming home”) en Jimbo Mathus (“Mule plow line”). Niet echt nodig want na veertien jaar en elf albums heeft Left Lane Cruiser echt wel eigen sterke nummers genoeg. Maar die covers blijven natuurlijk een eerlijk en oprecht eerbetoon aan hun muzikale helden.
Hoewel een nieuwe plaat er niet meteen zal komen was er, naar het einde toe, toch ruimte voor enkele nieuwe songs en dat bleken weer echte parels voorzien van monstrueuze riffs. Intussen was de knusse club gemetamorfoseerd in een ziedende moshpit. Wat me enkele blauwe plekken opleverde maar die koester ik als waren het waardevolle relikwieën.
Dit was een herboren Left Lane Cruiser op atoomkracht. Een gig zonder twijfel een 10!
Organisatie: Les nuits de l’alligator
Killthelogo - Een verschroeiende energiebom!
De crossover/hardcore/nu-metalband .Calibre maakte in 2002 grote sier in België met singles die vlot opgepikt werden door StuBru en de toenmalige clipzender TMF. Er volgden concerten op alle grote Belgische festivals en een beetje in het buitenland. Er kwam één album, 'Kill The Logo', en daarna doofde de kaars van .Calibre traag uit, tot de band werd opgeheven.
Een deel van de fans bleef vragen naar een reünie. Die kwam er , onder de naam Killthelogo. Met "Riot As One" liet de band al een eerste single op ons los. Ondertussen is er ook een debuut album uit 'Reset' - de recensie kun je hier eens nalezen. Hun gig werd eerst uitgesteld door de coronapandemie, nu kon 'Reset' eindelijk aan een publiek voorgesteld worden in een uitverkochte AB Club!
De opdracht van een voorprogramma is simpel, de lont aan het vuur steken om de boel te doen ontploffen. En dat was wat Through The Void (***1/2) met brio deed. We pikten de laatste vier nummers op en hoorden een energieke uitbarsting in de vocals als in de instrumentatie; een razende wervelstorm doorheen de AB Club, niet vies van een moshpit en een verdwaalde crowdsurfer. Puur muzikaal niks nieuws, maar een aanpak die altijd een feestje biedt! De gensters vlogen er vanaf seconde één tot de laatste ronde in een verschroeiend, oorverdovend tempo gewoon af. Missie geslaagd!
Werden alle registers open getrokken bij de openingsact, dan leek Lalma (****) eigenlijk een soort 'rustmoment' in te luiden. Toen we de band rond John Roan, al meer dan 20 jaar de ene helft van Arsenal, op de Lokerse Feesten en Alcatraz aan het werk zagen, waren we vooral onder de indruk van de vele donkere emoties die de band over onze hoofden heen liet waaien. Een beetje de vreemde eend in de bijt vanavond met hun hardcore/crossover sound. Niet iedereen viel ervoor, maar persoonlijk genoten we toch van dat lekker doomachtig, dreigend sfeertje. Lalma is een band van doorwinterde muzikanten die flirten tussen ijzig koude ingetogenheid en snoeihard de trommelvliezen te doen barsten.
Killthelogo slaagt erin hun vertrouwde, nostalgische formule van weleer te combineren met een verfrissende, vernieuwende aanpak , die hen uit hun comfortzone brengt. Een nieuw hoofdstuk dus. Killthelogo (*****) overtuigt op die manier. Het publiek moest wat warmdraaien, na al die concert-loze maanden om compleet uit de bol te gaan. Killthelogo ging gretig te werk en de charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan. Band en publiek zijn met elkaar verbonden!
''Song na song deelt Killthelogo verschroeiende mokerslagen uit en drukt nog steeds zijn stempel op het genre. Deze songs schreeuwen om op het podium gebracht te worden”, schreven we over het album 'Reset'. In de AB Club zetten ze dit probleemloos knallend in de verf.
Een verschroeiende energiebom live dus , met enkele ingetogen momenten! Een link naar Rage Against The Machine is niet vreemd. Killthelogo bewijst dat ze vooral over een eigen smoel beschikken en 100% klaar zijn voor een nieuw hoofdstuk, verbonden aan het '.Calibre' verhaal. Klaar voor het grote werk dus!
Pics homepag @John Van Der Mergel
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
SX Unplugged - Een unieke ervaring en een thuismatch
SX, de Kortrijkse groep rond Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut, kleden zich volledig uit, gooien hun elektronica overboord en creëren een nieuw doordringend universum om ons op een totaal andere manier te overtuigen, fascineren en te begeesteren. Ben het Brein en Stefanie de Misthoorn laten zich omringen met geenszins de minste muzikanten. Tijl Piryns leerde de klappen van de zweep kennen in het Leuvense met Kreimerie Franswaaze, beheerst zijn vellen perfect en vormt samen met bassist Tom Coghe van Goose een ritmesectie om u tegen te zeggen.
Het klinkt paradoxaal , maar ik durf gewag maken van een ingetogen explosiviteit die je met een fantastische sound probleemloos meeneemt. Multitalent en multi-instrumentalist Tom Pintens kent iedereen van Tamino, Flowers For Breakfast en Het Zesde Metaal en parfumeert heel het gebeuren met fantastisch gitaarwerk, toetsenwerk en her en der wat blaaswerk.
Op de voorgrond uiteraard het fantastische duo Stefanie met haar weergaloze stem en Ben op zijn akoestiek. Ze heeft weliswaar wat moeite om stil te zitten en blaast iedereen omver met haar stem. Stefanie praat met plezier, en anekdotisch de nummers aan elkaar en zorgt zo voor het nodige vleugje humor en relativering.
Ze plukken gretig uit hun meesterwerkjes ‘Arche’ (2012), ‘Alphabet’ (2016) en ‘Eros’ (2018) én nieuwe muziek. SX presenteert zich nu in een uitzonderlijk pure vorm. Omringd door boven vernoemde topmuzikanten worden hun hits als “Black Video”, “Gold”, “Hurts”, “Designed”, “Desire” vakkundig herkneed . Alle nummers blijven overeind en bewijzen hun sterkte, zeker met telkens weer die gelaagde opbouw.
Het valt enorm moeilijk om te vatten dat ze ermee ophouden. Laat ons hopen dat ze op hun beslissing terug komen of dat deze natuurtalenten elders potten breken.
Playlist: Pearls/Gold/Give/Devotion/Elysian/Graffiti/Mercury/Designed/Desire/Falling/Real Life/Black Video/Vision/Godspeed //The Future
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Stadsschouwburg, Sint-Niklaas (op 27 februari 2022 (Org: CC Sint-Niklaas)) @Wim Heirbaut
Pics homepag @Wim Heirbaut
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/stadsschouwburg-sint-niklaas-sint-niklaas/sx-27-02-2022.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk ism Schouwburg, Kortrijk
Arno - Vivre, een 3 gangen-menu op sterrenniveau
Arno, notoir Brussels Oostendenaar, begroette een bomvol Kursaal met de universeel verstaanbare Oostendse quote "Zet ulder". Zet jullie neer voor een 3 gangen-menu op sterrenniveau.
Een rustig, intiem, gevoelig voorgerecht. Een broze stem in een gebroken lichaam, sober begeleid door piano en bas. Arno zat breekbaar, voorovergebogen neer op een stoel. “Solo Gigolo”, “Je Veux Vivre” en “Lonesome Zorro” raakten gevoelige snaren en dan hadden we “Les Yeux De Ma Mère” nog niet gehad... Ode aan zijn moeder....'Ik ga je binnenkort bezoeken, maar nu nog niet, ik ga eerst optreden'...
Dit emotioneel moment werd op zijn Arno's onmiddellijk gerelativeerd en gecounterd met een grappige anekdote over een reis met een vriendin naar St-Tropez, begin jaren '70, lastig gevallen door seksueel geobsedeerde muggen (“Quelqu'un a touché ma femme").
Het hoofdmenu was ondertussen ingezet met een surrealistisch, Belgisch liedje met oneliners uit andere meesterwerken van de meester himself : "Do the Kangaroo" was de perfecte overgang van het intiem voorspel naar de stomende apotheose. Mirko sloeg bezeten op zijn bas, een dreigende bas die deed denken aan Ferre Baelen tijdens de betere TC Matic periode.
Na "Do the Kangaroo" vlogen de gordijnen omhoog, werd met "Meet the freaks" een stevige beat en scherpe gitaren aangesneden. Een recept dat tijdens het hoofdmenu werd aangehouden, efkes afgewisseld met een rustiger "Lady Alcohol" en "Oostende bonsoir".
Arno wilde weten of er Oostendenaars in de zaal zaten. Trots vertelde hij dat hij in Oostende geboren is, in een taxi, want hij wilde heel rap de wereld zien.... "Vives les moules", Arno gaf toe verslaafd te zijn aan "mussels", maar ze moe'n nat zijn... "Oostende bonsoir", een tweede rustbaken in een stomende tweede deel.
"Ratata" zette de climax in, een song die uitblonk qua opbouw en arrangement. "The Parrot Brigade", misschien wel het beste nummer van TC Matic, zette de tent in vlam. In "Funky You're not" konden we genieten van de fantastische gitaarsound van Bruno Fevery. Arno weet zich zoals altijd te omringen met bijzonder sterke muzikanten : Mirko Banovic is sinds jaar en dag zijn vaste 'orkestleider', Sam Gysel mocht plaatsnemen achter de drums.
De obligatoire eindsprint werd ingezet met "Oh la la la" en "Putain". Iedereen recht, inclusief de meester himself. Hij genoot duidelijk van het oorverdovend enthousiaste publiek.
Als dessert kregen we een funky en metal uitsmijter : "Whoop that thing" en "Hahaha" illustreren de veelzijdigheid van één van de belangrijkste figuren in de Belgische music-scene.
Moe, maar tevreden verliet Arno het podium, nadat hij nog een keer of 5 'Merci Oostende' had gemompeld …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (set 25.02, Kursaal, Oostende)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/arno-25-02-2022.html
Organisatie: Kursaal, Oostende
RONKER - Live at Hightime Studio (live sessie) - Flirten tussen licht en duisternis
Binnen de sludge/post rock/postmetal weet de vrij jonge band RONKER zich te onderscheiden. De muzikanten mogen dan in allerhande projecten bezig zijn, met RONKER tasten ze hun grenzen af, treden ze uit de comfortzone en spelen ze op hoog niveau.
We hadden vorig jaar, tijdens hun allereerste optreden ooit, een fijn gesprek met de band over het ontstaan, de impact van de coronacrisis, de toekomstplannen en Rage Against the Machine. Dat interview kun je hier nog eens nalezen
Ondertussen heeft RONKER niet stil gezeten, Eind 2021 nam RONKER een EP op in de Hightime Studios, waar Thomas Valkiers als Vlaamse equivalent van Steve Albini de plak zwaait. De EP verschijnt later dit jaar, maar omdat de band zich daar zo thuis voelde, werd er besloten een live-sessie op te nemen.
De ontlading begint op “Goliath”. Het spelplezier valt meteen op van deze virtuozen. De emotievolle sound van verschroeiende riffs zijn energiebommetjes die op elk moment kunnen ontploffen. De vocals klinken weemoedig als vuurkrachtig; je wordt compleet omver geblazen. Er heerst een zekere dreiging en het gaat van ingetogen, opbouwend tot hard. De registers kunnen worden opengetrokken; we komen terecht in een geordende chaotische brij.
RONKER is een band met enorm veel potentieel. Ze pinnen zich niet vast aan één stijl, het is een mengelmoes van post rock, post metal en sludge; er wordt duchtig geëxperimenteerd met de sound. Nummers als “Old Reliable” en “MJ” bevestigen dit verder.
Ze flirten tussen licht en duisternis in hun sound, ingetogen, opbouwend, hard, oorverdovend waarbij telkens gevoeligheid en emotionaliteit om de hoek kijkt. Dat is het live aspect @ de Hightime Studio set!
Te bekijken via YouTube https://www.youtube.com/watch?v=3UUwYjOM5gI
Setlist: GOLIATH //SHAME //OLD RELIABLE// MJ
Pics @Monaware
Organisatie: Ronker, the band
Compro Oro & Murat Ertel - Een exotisch feestje, een ontmoeting, kruising van verschillende culturen
Het psychedelisch jazz collectief Compro Oro stelde reeds in 2020 hun nieuwe project 'Simurg' voor, een samenwerking met Murat en Esma Ertel (BaBa ZuLa) , grootmeesters in het genre Turkse psychedelica.
Compro Oro houdt van verkenning en mixt nu een exotische wereld in hun kenmerkende jazz met het kleurrijke duo . Ze hebben de perfecte ‘match’; het is een sprankelend project. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De plaat werd nu pas door de ganse coronapandemie voorgesteld. Momenteel met een zittend publiek weliswaar, maar dat kon de sfeer niet drukken, integendeel.
Het is niet alleen de instrumentatie en de vocals (mannelijk en vrouwelijk) die belangrijk zijn in dit bijzondere concept, ook het visuele aspect op het podium is straf en spreekt tot de verbeelding. De bevreemdend mooie, uitbundige danspasjes vermengen de Westerse en Turkse cultuur, een feestelijke uitbarsting is het. Compro Oro pakt niet enkel het publiek in, ook Murat Ertel (BaBa ZuLa), Hindi Zahra en Esma Ertel leveren hun bijdrage. Sjiek!
Die diverse psychedelica tunes zorgen voor een hypnotiserend effect , het werkt bedwelmend, aanstekelijk en klinkt als een magisch geheel. Murat Eretel zoekt zelfs het publiek letterlijk op door gewoon op de stoelen te gaan wandelen, waarbij hij intussen ingenieus op zijn instrument speelt.
Er gebeurt steeds iets . Er is een overaanbod aan muzikale prikkels in die klein twee uur durende verrassende set.
Deze artiesten houden er van muziek tot kunst te verheffen. Een exotisch feestje, een meltpot, ontmoeting en kruising van verschillende culturen en zeerzeker bij dit combo dat tekent voor een Westerse en Turkse magie.
Wat een levendige subtiel uitgewerkte performance, overtuigend sterk! Na de try-out in de 4ad, opnieuw een bevestiging in Gent!
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Gisela Horat Trio - Uitbundigheid en intimiteit in een muzikaal wondermooi landschap
Wanneer ik in een interview de vraag stel , 'wat is jazz anno 2022' krijg ik daar verschillende antwoorden op. 'Het naar hartenlust flirten met improvisatie' wordt het meest gezegd. Dat is ook de reden waarom ik mezelf een jazz liefhebber noem. Het aftasten en verleggen van grenzen is wat terugkomt bij de Zwitserse band Gisela Horat Trio (****) die op een koude zaterdagavond kwamen optreden in een goed gevulde Lokerse Jazzklub.
We citeren de introductie op de website: '' De Zwitserse Gisela Horat laat met haar trio gecomponeerde en geïmproviseerde muziek in elkaar overvloeien. Deuntjes die uit het niks lijken te komen, gaan over in groovy sounds en weerspiegelen op lyrische wijze het dagelijkse leven met zijn gelukkige en minder gelukkige momenten, gevoelens en dromen. Uitbundig, ingetogen, doordacht en spontaan beweegt de muziek zich tussen pop, jazz en minimal music."
Improvisatie en het aftasten (en verleggen) van grenzen, jazz-gerelateerd, op een bijzonder fijnzinnige, groovy wijze vormt de rode draad. Een contrabas speler als Simon Iten is van vele markten thuis, niet enkel in jazz, maar ook in de pop en rock. De bedwelmende baslijnen vloeien over de hele set, samen met de diverse ingenieuze piano klanken van Gisela Horat, zonder echt het spelplezier uit het oog te verliezen. Prikkels worden naar elkaar verzonden, een glimlach verschijnt op eenieders lippen. We vergeten drummer Samuel Büttiker in het ganse verhaal niet; hij streelt, intimistisch, voortdurend zijn cymbalen met zijn drumstokken, op subtiele wijze; alsof zijn drumstel een porseleinen kastje is dat hij voorzichtig aan het poetsen is. Hij biedt een meerwaarde, en weet de bas en de piano perfect aan te vullen. Het trio is niet alleen perfect op elkaar ingespeeld, ze verrassen ons steeds onverwachts.
Op een bepaald moment klinkt het zo ingetogen, subtiel, dat je een speld kan horen vallen, waarna plots de registers worden open getrokken. Genoeg om er net niet voor te zorgen dat we in een chaotische brij terecht komen. Een contrabas speler als Simon Iten is van vele markten thuis, niet enkel van jazz, maar ook in de pop en rock.
Gisela Horat Trio houdt ons een kleine twee uur in de ban, op een bijzonder intens groovy wijze. We genoten van een uniek samenspel van uitbundigheid en intimiteit in een muzikaal wondermooi landschap door drie viruozen.
Pics homepag @Cedric Craps
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Black Snow In Summer + Next!: Let’s All Do The Modern Dance!
Black Snow In Summer is op dreef. Ondanks de - inmiddels uitdovende - coronamaatregelen hebben ze een paar mooie live-data in hun agenda staan. Na het interview eerder met hen op deze site, was het daarom tijd voor een liveverslag. Daar kregen we als extraatje nog Next! bovenop.
Black Snow In Summer brengt dark elektro en minimal wave en of dat live sterk overkomt hangt doorgaans meer af van de performer achter de microfoon en minder van de m/v achter de knoppen. Dat gaat ook op dit duo. Kurt is de master of ceremonies die de basis legt en zangeres Corina is de zwarte priesteres die alle aandacht krijgt. Een combinatie die heel goed werkt.
De belichting in Den Deugniet was niet spectaculair, maar dat werd goedgemaakt met een rookkanon dat overuren draaide.
Corina voelt zich thuis op het podium en weet het publiek te begeesteren op de bezwerende muziek van Kurt. De setlist voor Kortrijk was een mooie mix tussen songs uit het album ‘Shadows At Night’ uit 2019 en de integrale EP ‘Lost Feelings’ van vorig jaar.
Het publiek is helemaal mee op deze donkere trip en in de helft van de set krijgt de show wat extra vaart, met “Power And Corruption” en “Distance”. Het zuiverste goud zit vaak op het einde van de ader en zo ook hier: “Julia” en “Lust” zijn de absolute hoogtepunten van de set.
Als toemaatje krijgt het publiek nog het nieuwe “Dark” te horen en dat klinkt meteen al goed. Black Snow In Summer is helemaal klaar om postcorona alle podia te veroveren.
Next! is een zeskoppige coverband met ook eigen songs. De klassieke bandbezetting is aangevuld met een saxofonist en het leuke is dat ze dan niet covers zoeken waar al een sax in zit, maar de sax de ‘plaats’ geven die normaal ingenomen wordt door de synths. Ook leuk: op het kleine podium van Den Deugniet staat de band opgesteld in twee rijen van drie en dan is het eens niet de gitarist(en) die naast zangeres Saskia mag/mogen plaatsnemen, maar bassiste Sonja en saxofonist Lieven. Gitaristen Bruno en Christof mochten zich de hele avond anoniem in het zweet spelen in een donker hoekje van het kleine podium, maar plezier hadden ze wel.
De meeste Next!-covers in Kortrijk zijn klassiekers uit de new wave en (post)punk (“Blitzkrieg Bop”, “Tainted Love”, “Psycho Killer”, “One Way Or Another” van Blondie…), maar ze brengen ook nummers van buiten die genregrenzen (“Nude As The News” van Cat Power). Misschien niet zo bekend bij het brede publiek zijn “Winning” van The Sound en “Identify” van X-Ray Spex.
Het eerste hoogtepunt van de set is een krachtige versie van “(I Can’t Live In A) Living Room” van Red Zebra, ook al gaat de band collectief de mist in bij de outro. Bij Next! ligt het accent meer op het amusement bij band en publiek dan op de compleet correcte uitvoering.
De eigen songs van Next! (“Greedy”, “Lovesong” en “War”) missen misschien nog wat punch om zich te kunnen meten met de klassiekers. “Lovesong”, niet van The Cure dus, heeft van de drie de grootste X-factor.
Den Deugniet is de venue waar de Kortrijkse punk/wave-band Definitivos kind aan huis is, en dus brengt Next! uiteraard “Modern Dance” van de Definitivos. En misschien niet geheel toevallig staat Definitivos-zanger Lucien goedkeurend mee te doen aan de toog.
Voor de bisronde wordt Lucien dan ook het podium opgesleurd en scandeert de hele Deugniet nog eens “Let’s All Do The Modern Dance”.
Itv black snow in summer
Black Snow In Summer - Zonder platenlabel of boekingskantoor is het moeilijk om speelkansen te krijgen (musiczine.net)
Organisatie: Den Deugniet, Kortrijk + bands
Bart Peeters & De Ideale Mannen - Always look on the bright side of life
Wat een warm persoon is die Bart Peeters toch . Het doet deugd in deze tijden zo’n man, op weliswaar behouden afstand, dicht bij jou te hebben in dit hobbelig coronaparcours . Vanavond na lange tijd hebben we in zaal , theater terug een full house optreden, met mondmasker, cst ticket zittend in een goed geventileerd Kursaal.
‘De kat zat op de krant’ is het nieuw verschenen album (najaar 2021), dat in de spotlights wordt geplaatst in een goed twee uur durende afwisselende set van z’n uitgebreide oeuvre van stemmige, gevoelige en groovy , ambiance nummers.
Bart Peeters is van alle markten thuis , als zanger/muzikant , entertainer, acteur, presentator, kortom een manusje van alles; dat staat als een paal boven water; zalen , theaters , festivals , wat dan ook, het behoort allemaal tot zijn biotoop . Optimistisch als hyperkinetisch kennen we hem, in een ongeziene muzikale creativiteit en gretigheid . Samen met z’n band , De Ideale Mannen, zorgt hij voor een positieve vibe.
Hij is een rasecht verteller , de nummers worden moeiteloos aan elkaar gebreid door gevatte bindteksten en kwinkslagen. Hij observeert de dagdagelijkse dingen, waar we soms nog te weinig bij stilstaan, en hij pent ze neer in fijngevoelige popsongs , die een kruisbestuiving zijn van stijlen, pop, folk, soul , swing , afro , latin , balkan,, … De brede instrumentatie van z’n getalenteerde muzikanten, naast mans akoestische gitaar, onderstrepen net die brede waaier. En uitwaaien doen we letterlijk op deze muziek , het is genieten, ontspannen, , ontladen . Tja je hebt programma’s van 7 tot 77 jaar , Bart Peeters hier zet dit muzikaal om in zo’n publiek.
Positivisme en melancholie , ze overlappen elkaar voortdurend in de nummers. Hij weet er jou optimaal bij te betrekken. Sjiek. Ook de Nederlandstalige bewerkingen van sommige evergreens (klemtoon op het Franse lied,) , waar hij altijd al sterk is in geweest trouwens , plaatsen zich perfect naast het origineel . Het zijn nummers met een knaldrang gevoel , feestelijk en sfeervol , lichtvoetig.
Je leest, we zijn vol lof van de Bart Peeters’ voorstellingen , terecht , want hij zorgt met z’n band voor die zonnestraaltjes en smileys op ons gezicht.
De muziek raakt , klinkt lieflijk, heeft een solidariteitsgevoel en is een herkenning van allerlei ervaringen. “Je nam je jas” opende de set , eerst Bart op akoestische gitaar , dan komt de viool , de accordeon en het tot slot wordt het verder sober, gemoedelijk omlijst van de andere instrumenten. Het is een song gelinkt aan “Porque te vas” van Jeanette . Het sfeervolle “Genstertje” en “Winterdip is over” volgen . Het zijn meteen drie songs van de laatste plaat , die ritmisch mooi, aangenaam , fris, sfeervol klinken . De conga’s bieden een nog warmer gevoel, het zijn de eerste lenteperikelen. “Poolijs” doet de applausmeter de hoogte ingaan . Door het hotsen-botsen, de springmoves, de gekke bekkentrekken van Bart , de folky tunes en de handclaps van het publiek, is de song de eerste sfeermaker . Ambiance dus. Het publiek veert hier recht na een klein half uur …
Hij duikt opnieuw in die laatste plaat … We krijgen een rits sfeervolle, broeierige nummers . Hij nodigt ons uit op een fijne wandeling aan het “Zilvermeer “, hij doet ons rondkijken en stilstaan hoe mooi de omgeving wel is. “Brombeer” buigt hij om in positive feelings . “Wat een gek ervoor geeft” krijgt deels de ‘into folk’- tunes van The Radios . Ook “Voor de zon weer opkomt” , een verwijzing naar wat zijn grootvader beleefde in de oorlog , krijgt een ontspannende tune mee. We herkennen hier ergens Lennon’s ‘War is over’ … Het is zoals Arno het dezer dagen omschrijft ‘always look on the bright side of life’! “Lepeltjesgewijs” en “Denk je nog aan mij” geven terug die drive , boost en doen iedereen heupwiegen , grooven … in z’n zetel! Schitterend.
Titelsong “De kat zat op de krant” sluit het eerste deel van de set af, op z’n Flying Pickets/De Nieuwe Snaar a capella-gewijs door Bart en De Ideale Mannen. Een innemende boeiende versie.
Het tweede deel laat de songwriter in Bart nog meer los , met goed uitgediept, uitgewerkt materiaal in geluid o.m. “Zelden of nooit” , “Allemaal door jou”, “Dingen die er niet toe doen” en “Wat mag er dan nog wel “. Elk instrument heeft z’n plaatsje hier en onderstreept de brede waaier in het stemmige materiaal . Na het gevoelig , breekbare ‘Dat komt door jou” (Axelle Red cover), wordt het tempo omhoog geschroefd door de gitaarriedels, de percussie, de footsteps, de zwierige viool en de accordeon; “Konijneneten”, “Heist aan zee” en “AAA” , brengt net iedereen veilig samen , de gsm lichtjes fonkelen en de danspasjes in de zetel zijn gemeend . Wat een live beleven!
Na die ambiance touch , tijd voor rust …met “Het groter geheel” , afsluitende song van de nieuwe plaat, de piano zet in en we worden meegevoerd in ons sterrenstelsel op kwetsbaar innemende wijze. Nog eenmaal mogen we uit ons dak gaan op “Brood voor morgenvroeg” en een pakkende Nederlandstalige herbewerking van “Pour que tu m’aimes encore” van Celine Dion, met name “Tot je weer van me houdt”.
Hij is één van die artiesten , die we koesteren . Hij kan nu verder werken aan z’n jubileumconcerten, die in zaal , theater, … op het achterplan waren geraakt in deze coronatijden. Komende zomer zien we ‘em fullforce op de festivals .
Het nieuwe repertoire van ‘De kat zat op de krant’ (je voelt zo de gemoedsrust over je) en zijn classics klinken kleurrijk , zwierig , dynamisch en sfeervol, gevoelig , ingetogen. Het is een luchtige, integere cocktail en een boeiend geheel. Een therapeutisch effect hier wordt verwezenlijkt door die treffende zin ‘Always look on the bright side of life’ , niet?! … Topavond!
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
Nederlands 
Français 
