Mooneye op het punt van een definitieve doorbraak!
Pauwel + Mooneye

“Goeienavond. Hèhè, een zaal met volk. Effe bekomen.” Aarzelend overschouwt Pauwel De Meyer een zaal met een tweehonderdtal mondmaskers. “Merci trouwens om hier een beke vroeger te zijn voor ons.” Awel, Pauwel, het is de moeite waard gebleken.  
Pauwel en Katrien, beide uit het Waasland, openen met het ontwapenende “July”. “Will we make it through July?”, vragen ze zich luidop af. Met livemuziek en een hoge vaccinatiegraad mag dat geen probleem zijn. “Dear” is een wondermooi tweede nummer. Het duo maakt akoestische, gevoelige muziek, ideaal voor op de achtergrond, maar nog beter als je jezelf er volledig laat in opgaan. De vergelijking met Angus en Julia Stone gaat tot op zekere hoogte wel op, maar toch bewaart Pauwel een eigen stijl. De teksten zijn vaak clever en houden een spiegel voor de hedendaagse maatschappij (“Why don’t you start dancing instead of looking at your phone all night?”).  
Ook de bindteksten zitten vol van de uitgebreide, uit het leven gegrepen anekdotes (over boomhutten en drugsnaalden in het bos van Sint-Niklaas tot het krijgen van zijn eerste Pfizer-vaccin vorige zondag – hij was er toch “even niet goed van”). “Sorry, ik ga stoppen met uitwijden, ik ben dat niet meer gewoon, communiceren.” Wij gaan ook niet meer uitwijden, we zijn het niet meer gewoon, recenseren. Het volgende nummer is een knappe Daniel Johnston cover, “True love will find you in the end”. Hoedje af voor de mysterieuze man met hoed.  
Daarna volgt “Molly”, een Eels-achtig lied over een goede vriend Maxime, die veel katten heeft en op een bepaald moment het verkeerde pad was ingeslaan. Het breekbare “Waves” is misschien wel het sterkste nummer van de set, ook van zijn self-titled EP die vorig jaar in oktober uitkwam. De set wordt afgesloten met “Bones”, een song voor zijn overleden mama. “Skin of my skin, now you’re just bones”, het refrein gaat letterlijk door merg en been, en laat ons verweesd achter.  

Na het gesmaakte aperitief is het tijd voor Michiel Libberecht en de zijnen. Mooneye, zowel verwijzend naar de Hiodontidae-vissoort als naar het idyllische dorp Moen in Zuid-West Vlaanderen, baande zich pijlsnel een weg naar het Vlaamse muziekfirmament door met “Thinking About Leaving “ De Nieuwe Lichting van Studio Brussel te winnen. Vandaag brengt Michiel met een volledig nieuwe liveband vooral liedjes die op ‘Big Enough’ zullen komen, de langverwachte langspeler die in september op de planken zal liggen.  
Tijdens het eerste nummer vraagt Mooneye zich openlijk af of wij ook zo eenzaam zijn, opnieuw vormt de pandemie een inspiratiebron voor creatieve songschrijvers. Ook de andere nummers vormen mooie poprocksongs, met de uitstekende Ramses Vandeneede als drummer die alles strak in de maat houdt. “Bright Lights” is voor ons het eerste hoogtepunt, met “Not the one” kabbelt het daarna gezellig voort. Goede nummers, dat wel, maar met de nieuwe bezetting lijkt Libberecht zijn eigen touch wat kwijt, het neigt soms wel erg naar de zoveelste mainstream song. 
Met “When the lights turn orange”, een nummer over languit in de zon liggen, kunnen ze het publiek dan wel weer overtuigen, en we mijmeren mee terug naar de tijd wanneer we nog 17 waren.
Ook de titeltrack “Big Enough” slaat aan.
Toch maar uitkijken dus naar die plaat, zal het Depot dan nog wel groot genoeg zijn voor het vijftal?  

Organisatie: Depot, Leuven

STUFF. - dondert iedereen omver

STUFF. De band dat staat voor vette bassen, donderende grooves, zotte synthlijnen en improjazz bracht ditmaal hun sound aan de Gentse dokken. Een thuiswedstrijd voor dit jazzy Kraftwerkiaanse kwintet, waarbij ze hun derde album ‘T(h)reats’ eindelijk live konden voorstellen. Laat de wolken maar vonken!

“Cumulus” stormde met asymmetrische grootsheid over het publiek en vloeide onmiddellijk over in “Waksi”. Mellow en trage bassen werden afgewisseld met rommelende, lage die je trommelvliezen deden trillen. En met “Kwibus” waanden we ons echt in een opstijgend vliegtuig. Maar dan één waar de passagiers allemaal tegelijkertijd met de kopjes schudden. Blazer Andrew Claes, met ewi, en mixmonster Menno zorgden voor de dissonante geluidjes.
Met “Honu” kregen we een lekkere herhaling die in je kop kroop, om dan over te gaan in lome chaos. We hoorden tussendoor ook een rapper stevig tekeer gaan, iets wat we niet onmiddellijk herinnerden van op de plaat. Wel heel geslaagd.

Soulwax in jazzvorm soms ook: de nite version van “Krack” leek niet ver weg. STUFF. heeft zeker ook die eclectische stijl en perfecte live performance. Eén van de topnummers was “OB499”, sterk opgebouwd en meeslepend. Het publiek ging helemaal mee in het dreigende gevaar en kwam los van de stoelen om een dansje te placeren.
Met “Kairos” waanden we ons in een spookhuis, maar dan één waar Mario on speed in rondhangt. Luigi geeft ons ondertussen een schop onder ons gat met een lekkere rap. Daarna gingen we steeds in hogere versnelling met onregelmatig verhogende tonen met een soort ruis op de achtergrond. We hoorden nog “Axolotl” en “Strata”; van “Old Dreams New Planets” schiet je recht de ruimte in met alle R2D2-geluiden die je je maar kan wensen. Tegelijkertijd blijft het allemaal zo fantastisch lekker dromerig bij momenten dankzij lange uitgerokken synth-toetsen.
Als uitsmijter kregen we “Fulina” on steroids. Er waren immers maar 4 minuten over, en dat wilden ze toch ten volle gebruiken. Telkens een extra couche leggen als iets al zo goed is, dat is machtig. Dat het bij een eerste luisterbeurt al herkenbaar is alsof een cover is, dat is redelijk geniaal.

STUFF. verwondert en verbaast, dreigt en steelt de show. Ga kijken als je de kans krijgt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/democrazy-gent-gand/stuff-28-06-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent

Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke - Gezelligheid troef en complete rust binnen een sprookjesachtig kader

‘Goeste in Wies' is een gezellige locatie om te eten, te drinken of gewoon met het gezin te vertoeven; een ideale plek op een zondagnamiddag … en dan nemen we er maar al te graag een lokaal biertje bij …

Wij waren er echter aanwezig voor een fijn aperitief concert van Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke (****)  die optraden in de pittoreske kiosk die in het midden stond; helaas een nadeel, veel mensen komen voor de algemene gezelligheid en beschouwen de muziek als een extraatje. Het deerde het duo niet, die een mooie combinatie bracht van eigen songs en covers. Het applaus telkens kwam oprecht.

Karel Van Marcke speelt  piano op  heel ingenieuze, emotionele wijze, wat erg belangrijk is om de veelzijdige vocals van Kyoko  perfect aan te voelen. Emoties staan centraal in hun muziek. Het donkere randje dat we kennen , bleef hier achterwege . Het weemoedige, melancholische bleef wel overeind en raakte diep.
“Yellow” klonk ingetogen, een uitnodigende stap naar de sprookjesachtige wereld van Kyoko. Een ideale temperatuur om de sound te ondergaan . Haar bijzondere stem viel op bij songs als “Vinegar and salt”;  “Life on Mars” steeg zelfs naar een kookpunt. We droomden langzaam weg; soul en jazz werden toegevoegd. Het eigen materiaal “Sometimes” en “Summertime” ondersteunt Kyoko’s  uiteenlopende vocals en haar talent als componist en singer-songwriter.
De set klinkt boeiend en verrassend; een pakkende “My Funny Valentine” en een meeslepende “Ne Me Quitte Pas” onderstrepen het nog eens.
Recent schreven we nog over een recensie van een ander project van haar, samen met Ronald Vanhuffel,’Basa Mortuko’ “Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze,  waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren .''
De volledige recensie kun je hier nalezen  
Ook hier bij Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke overvalt ons dat gevoel waarbij beelden verschijnen, en we prompt een gemoedsrust voelen neerdalen .

We kregen een heel mooi , emotievol optreden van dit duo dat gezelligheid en complete rust bieden binnen een sprookjesachtig kader.

Setlist: Yellow//Bang Bang//Back to Black//Vinegar and salt//Life on Mars//I wonder why//Sometimes//Summertime//Dance me to the end of love//I don't mean a thing//My Funny Valentine//Ne me quitte pas.

Organisatie: Goeste in Wies, Wieze

Endlingr + Pothamus - Een intense totaalbeleving binnen een donker kader

Er werd onweer voorspeld, dat kwam er ook later in de nacht … Of de twee bands Endlingr en Pothamus , met hun toch vrij rauwe, donkere sound, waarbij putten uit de Hel dreigen open te gaan, de aanleiding vormden voor het gedonder en bliksem, laten we in het midden … Maar in elk geval zorgden ze voor een intens avondje in DOK, Gent van kippenvelmomenten en koude rillingen van innig genot!

Pothamus (****) klonk energiek en gedreven. De heren maken er niet teveel woorden aan vuil en stuwen het tempo telkens op naar een oorverdovende climax, iets wat we over heel de set hoorden; alles op dezelfde lijn én allesbehalve storend.
Wat een intense totaalbeleving binnen een donker kader, die op het buikgevoel inwerkt en perfect klinkt, gedreven door percussie, gitaar en zang, die door het lijf gieren. Je voelt het echt door je gewillig te laten meegaan in hun trip. Trouwens, hun debuut ‘Rava’ bewees het reeds.
We sloten de ogen en lieten hun imposante sound inwerken; duistere gemoedsrust en angstzweet waren ons deel. Echte beelden mochten erbij horen bij hun muziek .
Pothamus gaat een gevecht aan tussen licht en donker en deelt op een bijzonder golvende wijze prikkels uit, tot je helemaal zen wordt  en je veilig voelt in dat donker hoekje …  

Endlingr (*****) legt de lat nog wat hoger in ‘de intense totaalbeleving binnen een donker kader’. Het combo staat gehuld in een donkere walm, de lichtspots voelen aan als een muur van licht en klank waar je voortdurend tegen botst. De riffs klieven door je vege lijf, en de drums/percussie doen het gedonder later in de nacht verbleken.
Endlingr drijft het tempo op , die putten van de Hel compleet doen open zwaaien. Eens het publiek onder hypnose is gebracht door dit verschroeiend klankentapijt, ontstaat net die occulte totaalbeleving.
Een soort collectieve muzikale waanzin … waarbij we zelfs met de ogen open voortdurend demonische wezens zien verschijnen. We blijven hier verweesd, verdwaasd achter …
Ook hier is er echt het gemis aan beelden op de achtergrond, hoedanook weet Endlingr je fantasie te prikkelen. Een ondoordringbare ‘wall of sound’.

Beide bands verstaan de unieke  kunst om een oorverdovende, onwrikbare sound te creëren, die een intens totaalbeleven binnen een donker kader sterk onderstreept. Een schitterende ‘dark side’.

Pics Endlingr homepag @John Van De Mergel

Organisatie: Democrazy, Gent