Blaublues 2025 - Selwyn Birchwood schittert op geslaagde jubileumeditie
Blaublues 2025
Zaal De Levaard
Haringe
2025-11-08
Ollie Nollet
Dit was al de 25ste editie van het Blaublues festival in Haringe, een vergeten dorpje, diep verscholen in de Westhoek vlak bij de Franse grens waar de blauwers ooit vrij spel hadden.
En toch was ik er slechts één keer, in 2008, maar het optreden toen van Boo Boo Davis herinner me nog levendig. Meestal paste het niet in mijn drukke concertagenda, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn liefde voor de contemporaine blues de laatste jaren flink bekoeld is. De Joe Bonamassas en Marcus Kings van deze wereld weten me nauwelijks te raken.
Toch wilde ik er voor deze jubileumeditie bij zijn. Niet dat ik het programma wereldschokkend vond, maar eerder uit sympathie voor de organisatoren die zoveel jaren trouw bleven aan het oorspronkelijke concept. Daar kan ik alleen maar mijn pet voor afdoen.
De zaal was al behoorlijk gevuld toen Alice Armstrong eraan mocht beginnen. Armstrong is een aanstormend talent uit Engeland dat de European Blues Challenge 2025 won en Joe Bonamassa (ja, hij!) tot haar fans mag rekenen. Tja, de blues lijkt tegenwoordig eerder een sportdiscipline. Bij iedere beschrijving van een groep vind je vandaag de dag een lijst met de gewonnen prijzen. Zelfs de halve finaleplaatsen en de nominaties duiken in sommige bronnen op. Voor mij hoeft het in ieder geval niet.
De blootvoetse Alice Armstrong bleek zo al een imposante verschijning, maar haar stembereik was nog indrukwekkender. In tegenstelling tot wat haar postuur liet vermoeden was haar stem zuiver, soulvol en uitgerust met een scala aan emoties. Armstrong is uiteraard in de eerste plaats een blueszangeres maar ook zoveel meer dan dat. Dat bewees ze onder meer met het lichtjes fantastische "Bombshell" dat naar de vaudeville neigde. Verder hoorden we mooie covers van Howlin' Wolf en Freddie King maar het moment suprême kwam er toen ze op magnifieke wijze een geheel eigen draai gaf aan "Bang bang (My baby shot me down)" van Cher. Laat ik vooral ook niet vergeten dat Alice Armstrong deel uitmaakte van een heerlijk down to earth klinkende band met Olly Knight-Smith op een spaarzame maar effectieve gitaar, een laconieke Josh Rigal op bas en een nadrukkelijk aanwezige Kev Hickman op drums.
Mark Hummel maakte samen met The Blues Survivors zijn album debuut (‘Playin' in your town’) midden in de jaren '80 blues revival. Het grote succes bleef evenwel uit, maar de man is tot op de dag van vandaag smaakvolle platen blijven maken. Zijn laatste, ‘True believer’ verscheen vorig jaar nog.
In Haringe verscheen hij met een Californisch-Texaanse band die bol stond van gerenommeerde namen. Aan de Californische zijde zagen we naast Hummel zelf bassist Bill Stuve, een man die 30 jaar lang deel uitmaakte van Rod Piazza & The Mighty Flyers waarmee hij talloze artiesten kon begeleiden, gaande van Big Joe Turner tot Willie Dixon. De Texanen waren drummer Wes Starr, die nog op de loonlijst stond bij onder meer Omar and The Howlers en Jimmy Vaughan, en meester-gitarist Anson Funderburgh, gekend van zijn eigen band Anson Funderburgh and The Rockets en zijn samenwerking met Sam Myers. Vier topmuzikanten, dan verwacht je vuurwerk, maar Hummel en Funderburgh zijn inmiddels prille zeventigers en het ging er wat bedaarder aan toe.
Veel eigen werk waartussen toch enkele nummers van Muddy Waters ("She's got it") en uiteraard Little Walter ("Who").
Het nooit minder dan delicieus klinkend mondharmonicaspel van Mark Hummel doet trouwens voortdurend aan Little Walter denken maar daar is absoluut niets mis mee. Dat zijn zang niet altijd even gracieus klonk, was telkens snel vergeten zodra hij zijn smoelschuiver tegen de lippen zette.
En dan was er nog die andere gigant, Anson Funderburgh, die de snaren van zijn gitaar met fluwelen vingers toucheerde. Wat klonk zijn gitaar helder, stijlvol en elegant. Toch had ik net iets meer verwacht. Zijn zelfgecreëerde comfortzone, die hij nooit verliet, mocht wat mij betreft wel wat ruimer zijn.
Toch bleef het genieten, en het geeuwen, waar ik tijdens bluesoptredens, en gitaarsolo's in het bijzonder, al eens last van durf te hebben, bleef uit. De twee konden bovendien rekenen op stevige steun in de rug. De droge meppen van Wes Starr, die één van zijn drumsticks tussen wijs- en middelvinger moest klemmen omdat hij bij een zaagincident een deel van zijn linkerduim had verloren, misten hun doel niet. De lichaamshouding van Bill Stuve deed vermoeden dat hij vaak de staande bas hanteert, maar zijn soepel plukkende vingers op de elektrische bas waren een lust voor oor en oog. Dat alles leverde een geraffineerde, goed geoliede bluesset op: pure klasse maar zonder verrassingen.
Die waren er wel bij Selwyn Birchwood. Al van bij de instrumentale opener, waarin een zweem van ska rondwaarde, werd duidelijk dat bluespuristen bij hem niets te zoeken hadden. Het was vooral dat tweede nummer dat me van de sokken blies: "Freaks come out at night". Wat klonk dit zompig en broeierig! Met een brede grijns ging Selwyn Birchwood meteen helemaal loos en bespeelde zijn gitaar zowaar met zijn tong. Dit was ongetwijfeld de beste song van het hele festival. Daarna werd het vanzelfsprekend wat minder maar zijn mix van deep blues, psychedelische rock, funk en southern soul - zelf noemt hij het electric swamp funkin' blues - bleef bijzonder intrigerend.
Hij werd omringd door vier uitstekende muzikanten: Henley Connor III op drums, Donald "Huff" Wright op vijfsnarige bas, Eric Cannavaro, wiens keyboard standaard plots in elkaar zakte, op toetsen en geheim wapen van de groep, Regi Oliver op bariton sax.
Birchwood bleef me verbazen met zijn rauwe stem, waarmee hij perfect het gehuil van John Lee Hooker kon imiteren, en zijn flamboyante gitaarspel. Zijn doorleefde interpretatie van Robert Johnsons "Come on in my kitchen" zorgde opnieuw voor een kippenvelmoment.
Maar Birchwood maakte deel uit van de Chicago Blues Festival-tournee - inmiddels al aan haar 55ste editie toe - en dus kwam er nog een tweede artiest het gezelschap versterken. "Helaas", ben ik geneigd te schrijven, maar dat zou de grootse talenten van Carly Harvey tekortdoen. Chicago Blues dekt niet echt de lading want Selwyn Birchwood komt uit Orlando, Florida en Carly Harvey werd in 2016 uitgeroepen tot D.C.'s Queen of the Blues en woont nog steeds in Washington D.C.. Maar dit geheel terzijde.
Harvey bleek zo mogelijk een nog imposantere verschijning dan Alice Armstrong terwijl ze vocaal al even indrukwekkend uit de hoek kwam. Deze diva wist gratie en branie perfect te combineren en kon zo dan toch mijn honger naar meer Selwyn Birchwood laten vergeten.
De laatste band begon om twintig over twaalf, een uur waarop ik normaal al lang schaapjes aan het tellen ben. Ik was dan ook vast van plan, mocht het enigszins tegenvallen, meteen mijn biezen te pakken.
Blaublues koos met Nico Wayne Toussaint voor geen kleine jongen om deze jubileumeditie af te sluiten. De man werd geboren in het Franse Toulon-Sur-Mer maar pendelt vanaf zijn achttiende voortdurend tussen Frankrijk en de Verenigde Staten, waar hij alle knepen van het vak leerde.
Hij was in 2002 al eens eerder te gast in Haringe. Dit keer kwam hij zijn laatste album, ‘From Clarksdale with love’, opgenomen na een verblijf in die stad, bakermat van de blues, voorstellen. Dat deed hij met een 'Big Band' - drums, gitaar, toetsen, bas, trompet, saxofoon en trombone - waarin ik op de trompet Louis De Funès meende te herkennen. H
et werd me toch even zwart voor de ogen toen Toussaint, met een kamerbrede grijns waar zelfs tandpasta adverteerders van zouden schrikken, als een op hol geslagen Duracell-konijn het podium op stuiterde. Gelukkig herpakte hij zich snel en bleek hij dan toch niet de gladjanus te zijn die ik aanvankelijk in hem zag. Het hielp ook dat hij al vlug mijn favoriete nummers van die laatste plaat prijsgaf: het aan Bo Diddley schatplichtige "Valentine" en het samen met Neal Black geschreven "Jesse James".
Toussaint toonde zich net als zijn mentor James Cotton een mondharmonicaspeler met passie en temperament. Het werd een wervelende set vol variatie maar niet alle nummers pasten in dit Big Band jasje. Zo ging "Rocket 88", van Jackie Brenston maar vermoedelijk geschreven door Ike Turner en vaak beschouwd als het allereerste rock-'n-rollnummer, jammerlijk de mist in.
Tijdens de afsluiter blies hij nog één keer de longen bijna stuk op de mondharmonica, waarbij hij Magic Dick van The J. Geils Band naar de kroon stak.
Uiteindelijk bleek de Nico Wayne Toussaint Big Band, ondanks die desastreuze start, dan toch een waardige afsluiter van een mooie festivalavond, waarin Selwyn Birchwood de hoofdvogel afschoot en er geen afknappers te noteren vielen.
Organisatie: Blaublues, Haringe
Bruges Is Doomed 2025 - Tussen droom en donder met Marissa Nadler en Pothamus
Bruges Is Doomed 2025
Cactus Club
Brugge
2025-11-05
Kristof Acke
Onder de noemer Bruges Is Doomed woonde ik begin november in de Cactus Club een opmerkelijke double bill bij: twee optredens die qua sfeer en intensiteit nauwelijks verder uit elkaar konden liggen, en die elkaar juist daardoor perfect aanvulden. Eerst stond Marissa Nadler op het podium, daarna Pothamus.
Wat begon als een intieme avond vol fragiele melancholie, eindigde in een geladen, bijna sacrale explosie van geluid en emotie.
Er waren net iets meer dan tweehonderd tickets verkocht voor de avond. Aanvankelijk vreesde ik voor een halflege zaal, maar Cactus had dat mooi opgelost: achterin hing een zwart gordijn dat de ruimte kleiner maakte en de setting extra intiem deed aanvoelen. Het paste wonderwel bij de sfeer van het eerste optreden.
Marissa Nadler betrad het podium in stilte, enkel vergezeld door Milky Burgess op gitaar. Vanaf de eerste noten hing er een breekbare spanning in de zaal, het soort stilte die niet leeg is, maar juist vol verwachting. Ik had de indruk dat het merendeel van het publiek vooral voor Pothamus was gekomen, met bepaalde verwachtingen van dat soort muziek. Toch stelde iedereen zich met ingehouden adem open voor Nadlers verstilde universum. Haar stem was zacht, maar doordrong alles. De trage gitaarakkoorden klonken als echo’s van iets ouds en dieps, en elke toon leek te trillen van emotie. Het was muziek die niet duwde, maar trok — langzaam, onontkoombaar, naar binnen toe. Alles was klein, intiem, en toch gelaagd; onder die stille oppervlakte schuilde een enorme geladenheid.
Het contrast met Pothamus kon haast niet groter zijn. Waar Nadler fluisterde, donderde Pothamus. En toch, ook hier stond emotie centraal. Nog voor de eerste klanken weerklonken, was de sfeer veranderd: op het podium stond een wierookbeker waarin kruiden werden verbrand, de rook kringelend als wierook, de geur doordringend. De drie muzikanten, een bijna heilige drievuldigheid, namen hun plaats in: de twee gitaristen tegenover elkaar, zijdelings naar het publiek gericht, met de drummer centraal achter hen. Alleen al hun opstelling straalde iets ritueels uit.
Wanneer de eerste tonen losbarstten, voelde ik het letterlijk in mijn lichaam. De klanken waren massief, maar nooit chaotisch, elke laag zorgvuldig opgebouwd, als een gebed in feedback en resonantie. Pothamus speelde met geladenheid, met stilte en eruptie, met het spanningsveld tussen vernietiging en verlossing. Het deed me denken aan Amenra, niet in klank, maar in beleving, ook hier werd de muziek iets religieus, iets wat je niet alleen hoort maar ondergaat.
Na afloop hoorde ik iemand zeggen: “Zelfs als je hoofd volzit, komt dit nog altijd binnen.” En dat was precies het gevoel: de muziek brak niet door gedachten heen, ze overspoelde ze. Toen de laatste resonantie wegstierf, bleef er een bijna heilige stilte achter.
Twee optredens, twee uitersten: het tedere en het onstuimige, het intieme en het overweldigende. En toch voelden ze als delen van één geheel — een gelaagde avond waarin stilte en lawaai elkaar raakten in hetzelfde punt van intensiteit.
Bruges Is Doomed bleek allesbehalve doemdenken: het was een onderdompeling in emotie, een avond waarin muziek haar puurste vorm aannam — geladen, gelaagd en bezwerend.
Pics homepag: Pothamus
Neem gerust een kijkje naar de pics
Marissa Nadler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8801-marissa-nadler-05-11-2025?Itemid=0
Pothamus:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8802-pothamus-05-11-2025?Itemid=0
Organisatie Bruges Is Doomed ism Cactus Club, Brugge
Desertfest 2025 – Andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld
Desertfest 2025
Trix
Antwerpen
2025-10-17 t-m 2025-10-19
Sam De Rijcke
Desertfest bracht andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld naar Antwerpen, en zoals steeds waren quasi alle acts wederom lovend voor de organisatie en uiterst dankbaar voor de immer enthousiaste respons van het publiek.
Desertfest blijkt een unieke ervaring voor zowel bands als fans, en dat zal de komende jaren niet anders zijn, want zowat iedereen wil altijd naar hier terugkomen.
dag 2 - zaterdag 18 oktober 2025
Het was aan de meiden van The Miffs (****) om de tweede dag van een stoner/doom/metalfestival te openen met … een surfgitaartje. Om daarna over te schakelen naar een sound die evolueerde van grunge naar garagerock naar psych en terug. Het klonk allemaal best origineel en spannend. Frontdame Erin Grace Donnarumma was duidelijk de drijvende kracht, haar vocals neigden al eens naar Grace Slick en op haar gitaar speelde ze de meest frisse en tintelende dingetjes. Check het verse debuutalbum, het is de moeite.
De Desertstage verwelkomde ons al meteen met een gevuld drieluik Mars Red Sky-Monkey3-Monkeys on Mars. Het begon met een uitgelijnde, maar ook nogal statische set van het Franse Mars Red Sky (*** ½). Glooiende prog-stonerrock die echter een beetje te beleefd werd uitgestrooid. Er kwam meteen meer animo in de zaak toen de heren van Monkey3 (****) de band kwamen vervoegen, zo stond hier dus al meteen een nieuwe act genaamd Monkeys On Mars (****) op het podium, waarbij de energie toch vooral van Monkey3 bleek te komen, want dat kereltje van Mars Red Sky stond precies meer zijn gitaar te stemmen dan dat ie erop speelde.
Wij hadden er daarna dus helemaal geen erg in dat de heren van Mars Red Sky terug van het podium stapten, want dat was het sein voor Monkey3 om hun potente instrumentale stonerrock met panache de zaal in te stuwen. Daarin werd de Pink Floyd touch alweer niet geschuwd tussen de monsterlijke riffs en heerlijke gitaarsolo’s in.
Daarna kwamen de Fransen van Mars Red Sky alweer opdraven om er samen onder de noemer Monkey On Mars nog eens een finale lap op te geven, maar deze keer waren de heren beter op dreef en leken de violen gelijkgestemd. Die samenwerking is ook te bewonderen op de splinternieuwe tracks “Seasonal Pyres” en “Hear The Call”, twee lange epossen die net werden gereleased en hier dus hun geslaagde live vuurdoop kregen.
Acid King (***1/2) is nog zo een stoner/doom band die al een kwart decennium in het wereldje vertoeft en al meerdere keren Desertfest aandeed. Ze kenden dus de knepen van het vak, zetten een stevige sound met vette gitaren neer met daarop snedige female vocals. Maar om te zeggen dat ze er bovenuit staken? Niet echt.
Op de kleine Vulture Stage was het aangenaam kennismaken met het Zwitserse hitsige collectief Fomies (****1/2). Een opgehitste vrolijke bende die hun psychrock brachten met een knetterende intensiteit en een hels tempo. Denk Frankie & The Witch Fingers en Osees in de roetsjbaan. Een dolle rit en een uiterst vermakelijke set waarmee de Zwitsers het steeds enthousiaster wordende publiek helemaal inpakten, onder meer met bijzonder energieke songs als “Reflections” en “Colossus” uit hun laatste vlammende album ‘Liminality’.
De Vulture Stage, of zeg maar gewoon het café, leek plots veel te klein voor dit opwindende bandje. Wordt zeker vervolgd.
Op naar donkerder oorden. Met het Brusselse Neptunian Maximalism (*** ½) kwamen we terecht in de apocalyptische wereld van Swans, Gnod, Sun O))) of Godspeed You!Black Emperor. Zwaar, begeesterend, duister en verslavend, zo klonk het en zo was het ook de bedoeling.
Het Duitse Colour Haze (*****) leek nog maar eens een pareltje van het zuiverste water (nou ja, zuiverste, er zullen wel wat paddo’s in gezeten hebben). De gitaren van Kyuss uitvergroot tot hoog in het melkwegstelsel, dit omschrijft hun sound nog altijd het best. Nu al zo een 30 jaar lang maken deze heren space-rock met wortels in het stenen tijdperk en jammen ze er bij wijlen duchtig op los. Vandaag was alweer zo een heerlijke Colour Haze trip met prachtige uitgesponnen tracks, een verslavende sound en een immer aanhoudende groove.
Frontman Stefan Koglek speelde de meest wonderlijke solo’s die uitgespreid werden over een bedje van psychedelische stonerrock. De verrukkelijke keyboards deden het geheel nog meer naar de seventies neigen, maar in Duitsland zijn de seventies nooit weggeweest, daar is Colour Haze het mooiste voorbeeld van.
Met Telepathy (****) stapten we de wereld van de postrock binnen, en dat was een aangename genreswitch. Telepathy speelde energieke postrock/postmetal in de lijn van Russian Circles, Sleepmakeswaves en And So I Watch You From Afar. Misschien nog niet met even sterke songs als deze kleppers, maar wel met evenveel gedrevenheid, passie en withete energie. Hier spatten vonken uit.
Over naar het absolute hoogtepunt van de dag, YOB (*****), een band die zijn publiek steevast naar hogere dimensies bracht. Een machtige en bezwerende doom-metal sound verpakt in 4 verpletterende bulldozers van songs die tot diep onder het nekvel kropen. YOB was tegelijkertijd rauw, meedogenloos en gevoelig. Vanaf het ongemeen harde “Prepare The Ground” ging de sound van YOB door merg en been, het bleek een pitbull die niet meer zou aflaten. Een uur lang ondergingen we met de hoogste bewondering deze helse trip, en met de monsterballad “Marrow” als afsluiter hadden we 20 minuten aan een stuk aanhoudend kippenvel.
De Argentijnen van Mephistofeles (****) konden ons bekoren met hun smerige en rauwe hardrock die gesierd was met venijnige gitaarsolo’s. Dit was heerlijke dirty metal zoals we die ook kennen van Satan’s Satyrs. Eén van Mephistofeles hun albums heet ‘Satan Sex Ceremonies’, zo klonk het ook, als u zich daar iets kan of wil bij voorstellen.
Over naar een afscheid. Orange Goblin (****1/2) gaf aan er mee op te houden na deze tournee, hoewel ze met ‘Science, Not Fiction’ in 2024 nog een potent album uit hun stenen mouw geschud hebben. Hun setlist was dan ook een reisje doorheen hun hele repertoire en dat resulteerde in een stevige dollemansrit.
Orange Goblin heeft nooit nagelaten om wat punk of hardcore in te lassen in hun energieke stonerrock, zo hebben ze zich nimmer laten verleiden door ellenlange songs maar hebben ze het steeds compact gehouden.
Dat bleek ook nu het geval. Neem nu “Your World Will Hate This”, hardcore zoals pakweg Suicidal Tendencies die destijds met gebalde vuisten tegen de muren kwakte, of “The Devil’s Whip”, pure Motorhead op ramkoers.
Uiteraard graaide Orange Goblin ook rijkelijk in hun pure stonersongs, met een moddervet “Scorpionica”, een giftig “Blue Snow” en een denderend “Some You Win, Some You Loose”.
Als dit zoals ze zelf beweren echt een afscheidsconcert was, dan is het eentje om in te kaderen. Maar het zouden de eersten en ook de laatsten niet zijn die binnen 2 jaar alweer met een comeback-tour uitpakken.
dag 3 - zondag 19 oktober 2025
Blue Heron (***1/2) opende de laatste dag van Desertfest op de Vulture Stage met potige en baardige stonerrock met een grunge toets. Een sound die we dit weekend wel meer hebben gehoord, maar waar ze wel in bedreven waren, hoewel we iets later op de dag vaststelden dat hun maatjes van High Desert Queen het allemaal net iets beter, scherper en vinniger deden.
Messa (**1/2) mocht op het laatste moment komen opdraven omdat Masters Of Reality om gezondheidsredenen moest afzeggen. Tweemaal jammer, zo bleek. Ten eerste omdat wij hier een legendarische band moesten missen (nog een geluk dat wij MOR eerder dit jaar zagen schitteren in het Wintercircus) en ten tweede omdat de invallers een nogal onsamenhangende band bleken te zijn. De in zwart gehulde zangeres had een klok van een stem maar klonk alsof ze liever bij Nightwish of godbetert Within Temptation had gezongen, de schitterende gitarist leek dan weer te solliciteren voor een job bij Guns’n’Roses terwijl de bassist liever in Black Sabbath had gezeten. Maar dat laatste geldde voor zowat elke bassist die hier op desertfest stond, en Black Sabbath is niet meer, zoals iedereen nu wel weet. Wat de drummer betreft, die gast zat zodanig verveeld achter zijn drumstel dat hij waarschijnlijk gewoon liever thuis was gebleven met een zak chips en een paar blikken bier op de sofa. Het zou ons niet verwonderen mocht hij Onslow heten.
Om maar te zeggen, de leden van Messa musiceerden naast elkaar, niet met elkaar. Een hechte sound hadden ze hoegenaamd niet.
High Desert Queen (****) uit Texas bracht een sterk gedynamiteerd concertje op de Canyon Stage. Verdomd stevige Amerikaans stoner met een geanimeerde zanger die zijn fans lekker wist op te stoken. De band had een stel ijzersterke songs in de aanbieding, check het almachtige “Head Honcho”, “Palm Reader” en “Tuesday Night Blues”. Potige stonerrock zoals ook Monster Magnet en Clutch die in hun beste tijden uit de voegen persten. Het gros kwam uit het laatste album ‘Palm Reader’ en dat is veruit hun beste. Voor herhaling vatbaar op Desertfest, maar dan op de mainstage.
Nieuw bloed op de Vulture Stage met Requiem Blues (****1/2). Het powertrio uit Liverpool heeft nog maar één EP met 5 tracks op hun conto, maar van zodra we dat opwindende plaatje gehoord hadden wilden we hun set op Desertfest voor geen geld van de wereld missen. Requiem Blues pakte uit met onvervalste Britse retro hard-rock met een bluesy inslag en voorzien van vingervlugge gitaarsolo’s. De bassist was bij zijn zangbeurten niet altijd even toonvast, maar dat speelde ook geen rol bij deze band.
Dit was vooral genieten van de retro hard-rock met splijtende riffs en dito solo’s. Deze houden we zeker in de gaten.
Vertrouwde gezichten op Desertfest, My Sleeping Karma (****). Altijd garant voor een aangename verpozing met hun epische instrumentale en oosters getinte stonerrock. Het is alweer van 2022 gelden dat ze nog eens met nieuw werk voor de dag kwamen, dus er waren hier geen noemenswaardige verrassingen te beleven.
Wel een gekende setlist verdeeld over al hun albums, met pareltjes als “Brahama”, “Ahimsa” en natuurlijk “Ephedra”. Niks nieuws onder de Indische zon, maar toch weer bijzonder van genoten.
Wat te denken van Castle Rat (***1/2)? Een grap, een karikatuur, een gimmick, een geflipte halloween party, of ontspoorde Spinal Tap? Feit is dat de zaal bij de Canyon Stage tot de nok gevuld was voor dit stukje metal-theater. We zagen een vogelbekmasker, schaars geklede dames, fake bloed en slecht toneel. We hoorden daarbij een soundtrack die overliep van de metal clichés. Maar toch hebben we ons kostelijk vermaakt, we namen immers alles wat we aanschouwden met een flinke korrel zout en ondertussen hoorden we een goed geoliede band die bij momenten echt wel strak en stevig van jetje stond te geven. Maar of de songs van Castle Rat op zichzelf zouden kunnen staan zonder al die show en theater, dat is maar zeer de vraag.
Castle Rat is het soort act waarvan je blij bent het een keer meegemaakt te hebben, maar de volgende keer toch maar links laat liggen.
Lowrider (*****), dat aanvankelijk vroeger op de affiche was ingepland maar door het uitvallen van Masters Of Reality pas ’s avonds moest aantreden, werd een onverhoopte headliner op Desertfest. Een rol die de Zweden maar al te graag aannamen en ook met klasse vervulden, want uiteindelijk bleek Lowrider, wat ons betreft toch, de sterkste act van de dag te worden. De band heeft er een lange carrière op zitten, maar heeft desondanks toch amper 2 full albums uit, met daar tussenin een hiaat van maar liefst 20 jaar. De klassieker ‘Ode To IO’ dateert immers van 2000, de opvolger ‘Refractions’ van 2020. In 2024 was er dan nog met ‘The Long Forever’ een soort van split album met de kompanen van Elephant Tree, en dat is het dan wat hun discografie betreft.
Dat er bij Lowrider een onbegrensde adoratie voor Kyuss bestaat, dat hoorde je aan alle kanten. Maar dat ze uit die invloeden een strakke eigen sound en beresterke songs wisten te creëren, is eveneens een feit. En hieruit kregen we een heuse bloemlezing, gebracht door een strak spelende band die met evenveel ervaring als spontaniteit meerdere songs naar diverse hoogtepunten loodste. Het wonderlijke lang uitgesponnen “Pipe Rider” zullen wij niet snel vergeten. Wat een song !
Rauwe doom-metal met overstuurde Sabbath gitaren, daarvoor zorgde het Griekse Acid Mammoth (***1/2). Een massief, volumineus en dichtgemetseld geluid. Opvallend, hier stonden vader en zoon samen op het podium, waarbij vader de minst beweeglijke was maar wel een verdomd snedig stukje gitaar kon spelen. Hij legde met zijn scheurende gitaar immers de fundamenten voor de verwoestende en slepende sound van Acid Mammoth.
Hoewel ze op de laatste albums heel wat braver zijn geworden, is het toch altijd uitkijken naar een live-gig van Graveyard (****), een groep die op een podium steeds zichzelf overstijgt. En dat dankzij een overtuigende frontman en een band die in hun live set de songs altijd een stuk snediger en intenser weet te brengen dan in de studio.
Hun set hier op Desertfest was daarop geen uitzondering. Graveyard nam ook opvallende de tijd om wat trage, intieme en bluesy songs in de set te loodsen, en dat was voor het publiek een aangename verpozing na een weekend dat volgeplamuurd zat met loden riffs, hels lawaai en verschroeiende gitaren.
Graveyard kwam als het ware Desertfest uitwuiven met een verzachtende pleister op een stel onvermijdelijke wonden die door al dat geweld van de afgelopen dagen waren ontstaan.
Op naar volgend jaar, ons verlanglijstje ligt hier al klaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8740-desertfest-antwerp-2025
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Here’s The Thing 2025 - Vier zalen, duizend decibels: Here’s The Thing 2025!
Here’s The Thing 2025
013
Tilburg
2025-10-11
Kristof Acke
Het festival Here’s The Thing vond op zaterdag 11 oktober 2025 plaats in en rond Poppodium 013 in Tilburg. Vanuit België aankomen was al een aangename ervaring: de parking naast en boven de zaal maakte het praktisch en stressvrij. Het festival, dat zichzelf omschrijft als een chaotische viering van post-punk, garagerock, psychedelica en indierock, maakte die belofte volledig waar.
De organisatie had vier podia voorzien: het hoofdpodium Mamamain in de grote zaal, The Naughty Next in de kleinere zaal ernaast, The Boogie Basement in de kelder onder de bar, en The Dirty Dungeon, een kelderruimte aan de overkant van de straat.
Daarnaast waren er ook workshops, ateliers en standjes met vinyl en merchandise, wat het geheel een gezellige, alternatieve sfeer gaf.
Zoals bij elk showcasefestival moest ik keuzes maken, want het was onmogelijk om alles te zien. Ik bleef vooral in het hoofdgebouw, met af en toe een uitstapje naar de kelderpodia. De dag begon met Andy & The Antichrist op The Naughty Next: luidruchtig en energiek, maar met iets te weinig overtuiging. Misschien was het gewoon nog wat vroeg op de dag.
Crybabies, vier punkchicks met uitgelopen mascara, brachten dan weer toegankelijke maar pittige nummers in The Boogie Basement. De kleine ruimte stond stampvol, en dat al vroeg in de middag.
Een eerste echte verrassing volgde met Grote Geelstaart in The Dirty Dungeon: jonge Nederlanders met veel flair en attitude, strak in het wit met foute dassen. Ze brachten hoekige punk met de juiste energie, en het was het ommetje naar de overkant van de straat meer dan waard.
Real Farmer overtuigde in eerste instantie minder. De nummers hadden potentie, maar de frontman leek wat afwezig. Naarmate het concert vorderde kwam er meer schwung in, maar ik vertrok iets te vroeg om Smudged te kunnen zien op Mamamain. Die brachten een soort ‘cowboys op speed’: punkattitude met dansbare beats. Een vreemde maar geslaagde combinatie die de zaal meteen wakker schudde.
Later op de dag was er opnieuw een hoogtepunt met Eosine in The Boogie Basement. Ik had de band kort voordien nog gezien op Leffingeleuren en ze wisten ook hier te overtuigen. Frontvrouw Elena, nog herstellende van een armoperatie, stond zonder gitaar op het podium en dat gaf haar extra bewegingsvrijheid. De nieuwe drummer zorgde voor een frisse drive.
Daarna was het tijd voor The Pill op The Naughty Next, een vrouwelijk punkduo van het Isle of Wight met een drummer erbij. Hun aanstekelijke energie werkte onmiddellijk, en hun songs klonken fris en direct.
Coach Party op Mamamain speelde degelijk, maar de connectie met het publiek bleef wat afstandelijk. Frontvrouw Jess Eastwood oogde bedeesd, wat de dynamiek op het grote podium wat temperde.
Gelukkig maakte Cardigan Inn in The Boogie Basement dat meteen goed: een Amsterdamse new waveband die ’80s synths mengt met een moderne sound, vergelijkbaar met Whispering Sons. De kleine ruimte paste perfect bij hun dromerige, donkere sfeer.
Brògeal, een Schotse folkpunkband, bracht dan weer feest en chaos in The Naughty Next. Denk aan The Pogues en The Dubliners, maar dan met een moderne, Schotse twist. De sfeer was uitbundig en het publiek zong mee van begin tot eind.
Daarna volgde een van de sterkste optredens van de dag: Marathon op Mamamain. De Amsterdamse band combineert post-punk, shoegaze en indie met rauwe intensiteit. Frontman Kay Koopmans vroeg aandacht voor World Mental Health Day en droeg een nummer op aan Ramón van Geytenbeek, de overleden zanger van HOOFS. Het werd een emotioneel en krachtig optreden, dat perfect de geest van het festival belichaamde.
In The Naughty Next ging het ondertussen volledig los bij Getdown Services, die ik nog net op het einde kon meepikken. De zaal stond in lichterlaaie, en de sfeer deed denken aan Goldband maar dan zonder franjes.
Sports Team zette daarna een stevige set neer op Mamamain, met catchy nummers en een energieke frontman. Het was een band die het publiek moeiteloos mee kreeg en een groot festivalpodium helemaal aankon.
Het absolute hoogtepunt van intensiteit kwam met Heavy Lungs, opnieuw in The Naughty Next. Dit was geen gewoon optreden, maar een ervaring. De band speelde alsof hun leven ervan afhing, en het publiek werd volledig meegesleurd. Tijdens de finale kwamen de mannen van Getdown Services nog meedoen, wat het feest compleet maakte.
De afsluiter Lynks op Mamamain speelde voor een uitgedund publiek, maar leverde een bijzonder grappige en dansbare show af — camp, beats en zelfspot in één. Een perfecte afsluiter voor wie tot het einde bleef.
De organisatie van Here’s The Thing verdient veel lof. De overgangen tussen podia waren vlot, de sfeer informeel en open. Het viel op hoe vaak muzikanten van andere bands in het publiek stonden, of spontaan meespeelden tijdens optredens. Die laagdrempelige, spontane interactie gaf het festival een uniek karakter.
Na een dag vol post-punk, zweet, riffs en onverwachte ontdekkingen bleef vooral het gevoel hangen van een perfect georganiseerde chaos — precies zoals het festival zichzelf aankondigde.
Moe maar voldaan keerde ik terug naar huis, met de stille overtuiging dat Here’s The Thing volgend jaar weer een tussenstop waard is.
Neem gerust veen kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8718-here-s-the-thing-2025?Itemid=0
Organisatie: Here’s The Thing ism 013, Tilburg
Thrash of the Titans 2025 – Testament, Obituary + guests - Thrash ‘til Death!!
Thrash of the Titans 2025
Trix
Antwerpen
2025-10-12
Frederik Lambrecht
Een zondagavond in Antwerpen waar de originele line-up van K3 ging presteren, liet ik wijselijk aan mij voorbij gaan. Maar een avondje waar gitaren, drums en woeste uithalen geprogrammeerd stonden in concertzaal Trix te Antwerpen, neen, dat ging ik voor geen geld missen.
De site vermeldde trouwens dat het uitverkocht ging zijn, maar op zich viel de drukte heel goed mee in de zaal. Op de baan was het aanschuiven in de file op de Antwerpse ring, vooraleer ik mijn opwachting kon maken en nog een halve set van Destruction kon meepikken.
Spijtig genoeg heb ik de openingsact Nervosa aan mij moeten voorbij laten gaan, nochtans niet mijn gewoonte om een vijftal dames in de kou te laten staan…
Destruction dan, waar ik het prachtige nummer “Nailed to the Cross” op zijn einde hoorde lopen, maar gelukkig nog “Mad Butcher” van hun gelijknamige EP uit 1987 tegen mijn trommelvlies hoorde knallen. Deze Duitse thrash formatie speelt zonder al te veel uitleg, niet dreigen, maar slaan en blijven kloppen totdat je murw en gesloopt bent. Thrash metal met een niet aflatende snelheid in hun nummers. De fans maakten alvast een leuk onderonsje vooraan het podium onder het goedkeurend oog van reus Schmier. Het viertal beukte erop los en ging door met het oudere werk onder de noemer “Thrash ‘til Death” en het zware en ruwe “Bestial Devastation”.
Begin dit jaar werd hun recentste album afgeleverd (‘Birth of Malice’), en deze kreeg ook de nodige aandacht met twee nummers van deze schijf, waarbij nummer “Destruction” deze geslaagde set afsloot. Het zweet stond al op menig voorhoofd te parelen, en toen moest volgens de affiche het beste nog komen haha.
Wil je klasse aanhoren? Wel, geen paniek, Obituary stond opnieuw klaar om hun death metal door je lichaam te persen. Nog niet zo lang geleden stond ik op dezelfde plek mee te headbangen met deze legendes uit Florida. Qua setlist van vorige keer in de Trix een beetje verschil qua nummers alvast…het oog dat prijkt op het sublieme album ‘Cause of Death’ overschouwde hun troepen en de zaal werd donker gemaakt op de tonen van “Snortin’ Whisky” van Pat Travers om moeiteloos over te gaan op de instrumentale intro “Redneck Stomp” vooraleer frontman John Tardy z’n grommende stembanden losliet op de tonen van “Sentence Day”, een nummer van nauwelijks 3 minuten, maar gevuld met een handvol gitaarsolo’s. Er zijn geen regels in death metal, zoveel is duidelijk haha.
Hun laatste album kreeg maar 1 nummer toegewezen, maar er werd duchtig meegebruld op de tekst van “The Wrong Time”! De drumriff die nummer “A Lesson in Vengeance” doet opstarten mag ik niet vergeten vermelden, maar het blijft toch altijd dikke feest als de oude topnummers hun intrede doen.
De zaal werd muisstil en geleidelijk aan werd de drum aangetikt om te starten met enkele nummers van het album ‘Cause of Death’ die dit jaar ondertussen 35 kaarsen mocht uitblazen! Het rustige begin van “Infected” die overgaat in een karaktervolle grunt van Tardy, “Body Bag” die de laatste jaren meer in hun setlijst verwerkt wordt, het slopende titelnummer zelf die gestaag opbouwt, maar uitbarst in rauwe pracht. De moshpits en crowdsurfers hadden te tijd van hun leven, en voeg nog energiebommen met titels “Chopped in Half” en “Turned Inside Out” toe aan deze voortreffelijke show en iedereen kon zich uitleven.
Afsluiten deden ze in stijl en met het snelle en agressieve sluitstuk “Slowly We Rot” konden we een wederom machtig optreden afvinken van onze titanenlijst. Zo’n muziek kan ik dagelijks omarmen, en ik ben ongetwijfeld niet de enigste… en zo hebben de aanwezige old school trash fans ook kunnen smullen van old school death metal! Het is dan ook maar een kleine stap naar the dark side moehahahaha.
Bovenaan de affiche prijkte Testament, met boegbeeld Chuck Billy nog steeds achter de microfoon, gitaristen van het eerste uur Skolnick en Peterson present, bassist Steve Digiorgio (heeft in 2004 een tiental jaren vanop afstand gekeken) en drummer Dovas die nog maar sinds 2023 de drumkit voor zijn rekening neemt.
Nog maar sinds vrijdag was hun nieuw album klaar voor verkoop, helaas was deze vandaag tijdens de merchandise NIET beschikbaar (hartpijn!!). Soit, de commentaren op deze nieuwe plaat ‘Para Bellum’ zijn allemaal heel positief en in de set werden single “Infanticide A.I.” en “Shadow People” verwerkt die alvast bij de eerste luisterbeurt de goede commentaren bevestigen.
Maar misschien moet ik beginnen bij het begin…een wit doek verborg de podiumindeling en op de tonen van “Fight for you Right” van The Beastie Boys werden de aanwezigen klaar gestoomd. De set was alvast heel gevarieerd, want we begonnen met “D.N.R.” uit 1999, sprongen direct naar 2023 naar het album ‘Titans of Creation’ (nu weet ik waar ze de naam van deze tour vandaan hebben gehaald) met nummer “WWIII” en deden de oude albums zonder verpinken heropleven, maar daarover meer.
Op de achtergrond een grote skull met hoorns en venijnige tong uit zijn bek hangend, af en toe grote fusees die vooraan aangestoken werden en de drum die mooi gepositioneerd stond op een verhoog waar drummer Dovas een mooi overzicht had en de handen en benen van de thrashers continue over de dranghekken zag vliegen.
Meebrullen werd gedaan met het sterke “Practice what you Preach”, gevolgd door “Sins of Omission” van hetzelfde album. De nummers van ‘Low’ waren de meest ingetogene - “Return to Serenity” (dit nummer is opnieuw sinds 2024 vanonder het stof gehaald) en “Trails of Tears” (krachtig en innemend met de cleane stem van Chuck die voor het laatste live werd gespeeld in 2008!) zorgden voor de beklijvende rustpuntjes, waarbij Digiorgio romantisch zijn basgitaar omarmde en de liefde voor zijn instrument extra in de verf kon zetten.
Maar thrash metal draait toch vooral om snelheid, energie en gedrevenheid en enkele nummers zijn speciaal gemaakt om het publiek in de nodige setting te brengen! “First Strike is Deadly” zorgde voor 1 gesneuvelde soldaat in de pit, “Electric Crown” deed je lusteloos mee knikken met je hoofd en afsluiter “Into the Pit” was het hoogtepunt die deze show op zijn einde bracht. Beste nummer volgens mij, gevolgd door meezinger “More than meets the Eye” die deze – zoals reeds aangegeven – heel gevarieerde set als heel geslaagd kan bestempelen.
Duimen in de lucht voor de goede klank in de zaal, de setting op het podium en de bands die ons een heel leuke avond bezorgden. Thrash ‘til Death!!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Testament
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8691-testament-12-10-2025?ltemid=0
Obituary
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8690-obituary-12-10-2025?ltemid=0
Destruction
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8692-destruction-12-10-2025?ltemid=0
Nervosa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8694-nervosa-12-10-2025?ltemid=0
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
V's Metal Media 2025 - Metal Sunday – Wat een brede muzikale metal wervelwind
V's Metal Media 2025 - Metal Sunday
DVG Club
Kortrijk
2025-10-12
Erik Vandamme
Onder de noemer 'Metal Sunday' organiseerde V's Metal Media voor het eerst een zondagnamiddag/avond met vijf gerenommeerde bands binnen eigen contreien, en als afsluiter eentje die reeds 15 jaarbezig is én niet elke dag te zien in ons landje.
Dit event heeft nog tijd nodig om te groeien , want helaas was er hier bitter weinig respons… Maar de aanwezigen genoten, net als de bands op het podium zelf. Elke band haalde alles uit de kast We kregen een brede waaier van een muzikale metal wervelwind. Het smaakte naar meer…
De Gentse power metal band Far Beyond (****1/2) zette die brede muzikale wervelwind meteen in de verf. Het gemis van de zich ziek gemelde bassist werd goed opgevangen door de gitaristen. Meteen werd het gaspedaal ingedrukt. Zanger Angelo ging als een waanzinnige tekeer en stond na een kwartier al in ontbloot bovenlijf te brullen. Gitarist Sander ging zelfs het publiek letterlijk opzoeken. Het publiek smulde van deze energieke opener, vooraan stond men voortdurend te headbangen. Far Beyond speelden de puurste rock en metal, sspringlevend van aard! Wat een uppercuts!
Sanity's Rage (****1/2) was even sterk bezig. We kregen een oorverdovende, luide, rauwe aanpak. Wat een massieve, energieke sound in de instrumentatie als in de vocals. Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokersalgen ten top.
Cult of Scarecrow (*****) op z’n beurt zit eerder in sombere doom sferen met een metal kantje aan , en met een zanger/frontman die bijzonder theatraal - met hoge hoed op - zijn publiek zowel vocaal als qua uitstraling betovert. Cult Of Scarecrow klinkt iets specialer door de keys. Op Alcatraz klonk de band een beetje verloren maar hier op Metal Sunday, een mooi plaatsje wat hen muzikaal ten goede kwam.
Een mystiek klankentapijt uit die keys, maakten er nog meer een spooky grimmig sfeertje van. En met de gitaren en drums borrelden donkere gedachten op en werd angst en weemoed de balansoverweging.
Mystiek en theater zijn het muzikale houvast van Cult of Scarecrow, een band in wording in dit genre. Een hoogtepunt.
Verder nog muzikale pareltjes … . Neem nu Solitude Within (****), een Belgische symfonische hardrock/metalband, die klassieke muziek combineert met moderne rock en metal, met een sterke focus op de zang van frontvrouw Emmelie Arents.
De band is uitgegroeid tot één van onze absolute favorieten in dit genre. Hun muzikale diversiteit intrigeert en is ergens gelinkt aan een sprookjeskasteel. Het gaat van rauwheid, naar zalvend zacht, tot iets mysterieus en ongrijpbaar. Een veelzijdige emotrip die ons voortdurend wist te prikkelen.
"Een sprankelende, sprookjesachtige performance de rust deed neerdalen in ons hart. Zonder ons in slaap te wiegen echter, maar net door gevoelige snaren op een gevarieerde wijze enorm diep te raken." schreven we over hun optreden op Frietrock in 2018. Na al die jaren blijft dit overweldigend gevoel van welbehagen nog steeds stevig overeind.
SEVI (****), een Bulgaarse band die al zo'n vijftien bezig is, is in hun thuisland razend populair. Ze waren de afsluitende band. Ze gaven er geen barst om dat er nog maar een twintigtal mensen stonden te kijken. Ze gingen er totaal voor.
Na circa 15 jaar weet de band rond zangeres Svetlana ‘Sevi’ Bliznakova van aanpakken. Svetlana schreeuwt haar stem schor, zoekt het donkere hoekje op, en bespeelt aanhoudend haar publiek. Ze wordt ondersteund door voortreffelijke muzikanten die haar capriolen perfect aanvoelen.
SEVI bewandelt eveneens het paadje van sprookjesachtige sferen, maar er zit meer duisternis in. Misschien onderhuids ‘iets’ van de Bulgaarse cultuur. Deze band was alvast een ontdekking van jewelste.
SEVI verbond z’n eigen unieke cultuur met een voortreffelijke sound, bol van mokerslagen.
De laatste aanwezigen stonden als één blok voor het podium , een hart onder de riem voor deze band; én met de handen in de lucht staat iedereen luid mee te brullen en te headbangen. Een verbluffend slot van een meer dan geslaagde Metal Sunday!
V's Metal Media organiseert nog meerdere evenementen:
Eerstvolgend op 8 november in Londerzeel: https://www.vsmetalmedia.com/event-details/vs-metal-fest
Er staat ook al een tweede Metal Sunday op de planning, met name op15 februari 2026: https://www.facebook.com/reel/834449535602106
Voor meer informatie verwijzen we jullie graag door naar de website: https://www.vsmetalmedia.com/event-list
Organisatie: V's Metal Media ism DVG Club, Kortrijk
Sound Track 2025 – Parels voor de toekomst - Eén van de voorrondes Oost-Vlaanderen
Sound Track 2025
2025-10-11
De Casino
Sint-Niklaas
Erik Vandamme
Het Clubcircuit en VI.BE presenteren de vierde editie van Sound Track, hét podium- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Uit een recordaantal inzendingen selecteerde de demojury maar liefst 144 artiesten die doorstoten naar de voorrondes.
Na een voorronde in de N9 (Eeklo) en Club Wintercircus (Gent) was het op 11 oktober de buurt aan De Casino (Sint-Niklaas) voor de derde voorronde van Sound Track, editie Oost-Vlaanderen.
De Gentse formatie Galan Galan (*****) boeide door de vele variaties in de instrumentatie als in de vocals. Het gaat werkelijk alle kanten uit. De zangeres Louise Desmet springt eruit als danseres die ons weet te bedwelemen als met met haar dromerige, ontroerende jazzy stem Naast haar zanger/gitarist Alexander Van Vooren, die eveneens sterk kan uithalen.
De songs ondergaan verrassende wendingen en allerhande emoties, pakkend-wegdromend, met een poëtische ondertoon, borrelen op. Een uitgekiende set is het resultaat.
Louise weet haar teksten soms uit te schreeuwen, eentje zoals enkel een artieste als Anne Clark dat kan. Een avontuurlijk boeiende, bewonderenswaardige set dus.
In de Nederlandse taal zingen is momenteel ‘in’. Veel jonge artiesten pakken hier mee uit. Neem nu Jesse Vandamme (****) een getalenteerde, charmante, charismatische entertainer. Hij benadert kleinkunst op eigenzinnige wijze. Hij bracht songs ‘straight from the heart’ en vertelde verhalen in een glimlach van herkenning. Goed in het gehoor liggend materiaal, dat je zonder problemen kunt meezingen.
Hij treedt in de voetsporen van de betere troubadours en rasse verhalen vertellers in de stijl van Raymond Van het Groenewoud of Willem Vermandere. Hij kan zich ontpoppen tot een ware hartenbreker en ontwijkt de moeilijke onderwerpen niet. Jesse Vandamme straalt een positieve vibe en energie uit die aanstekelijk werkte. In het oog te houden.
Kiki Abels (****1/2) etaleert een veelzijdige aanpak. Op theatrale wijze balanceert ze tussen pijn, vertwijfeling en vreugde, door haar tot de verbeelding sprekende vocals en uitstraling. De muzikanten zijn een bijzondere meerwaarde; onder de indruk waren we van de keys van Lissa Staepels, die met haar zalvende stem intrigeerde. De broeierig, gevoelige sound en de vocals doen je wegzweven naar fantasieprikkelende oorden. Het klinkt boeiend door de talrijke muzikale wendingen. Dit is sing-songwriting op z’n best door die betoverende sound, die een sprookjesachtige wereld opent. Licht en donker worden op magische wijze met elkaar worden verbonden. Mooi, indrukwekkend!
Liar/Liar (****) gooide het over een heel andere boeg met hun korte, straight-forward, krachtige, verpulverende nummers,. Er was niet zoveel interactie met het publiek, de band liet vooral de muziek voor zich spreken. Het tempo was verschroeiend. Goed zondermeer , maar het klonk een beetje teveel 'dertien in dozijn'. Hoedanook, wellicht de 'hardste' band van de avond, eentje die makkelijk geluidsmuren kan verpulveren.
De uit Sint-Niklaas afkomstige FINN (*****) speelde een thuismatch, en er stond dus redelijk wat publiek in de zaal als support voor hen. Ook hier boeiend door de talrijke muzikale variaties en de Nederlandstalige teksten.
De spring-in-het-veld frontdame Finn Teerlinck - amper 18 jaar jong – klinkt zelfverzekerd Ze heeft een indringende, emotievolle stem die vele kanten uitgaat. De songs zijn groovy, dansbaar als innemend, gevoelig. Ze trekt de meeste aandacht naar zich toe.
In de intiemere momenten , als ze keys speelt, deed ze ons denken aan MEAU en andere Nederlandse artiesten. De factor herkenbaarheid is groot.
Deze jonge, beweeglijke, charismatische zangeres wist ons te verbazen …
Helaas stond erna iets minder publiek in de zaal, nochtans volgde een nieuw hoogtepunt, met name Rosie Stuart (*****). Haar vocals zijn rauw-zalvend, die heel wat emoties doen opborrelen. Eerlijk, diepmenselijk weet ze te raken.
We zagen haar in 2023 reeds aan het werk in de AB, in het voorprogramma van Mayorga, en toen al waren we danig onder de indruk van haar. Vanavond zagen we een zelfverzekerde performster die ergens een ‘zwart/wit, donker/licht’ opzocht. Wegglijden in donkere gedachten en muziek met lichtpuntjes ervaarden we. Een rollercoaster aan emoties, warmhartig en gemoedsrust werd aangeboden.
Tomas Casella (****) viel op door z’n Braziliaans/Portugees aanvoelende vocals. De man kan zijn roots niet verstoppen, en trekt dan ook met dit timbre muzikaal die kaart. Een warme sound. De Belgisch/Braziliaanse klemtoon en melancholie deed ons wegdromen en de harten sneller slaan.
Eerst was Tomas solo, met gitaar, te horen. Stem en gitaar , een gouden combinatie alvast. Met band klonk het beduidend breder. Hij behield die sympathieke, charismatische uitstraling.
Een Gabriel Rios en tamino zijn voorname ankerpunten in de Zuiders toegankelijk, warme aanpak.
We konden rond middernacht nog iets meepikken van Lucy Djoanna (****) die evenzeer dat Zuiders temperament met haar vocals hoog in het vaandel droeg. Een stomend setje kregen we van deze beloftevolle band . Spijtig genoeg konden we maar kort iets horen, gezien we op dit uur van de nacht de trein nog moesten halen … Volgende keer beter om de muziek te ondergaan …
Persoonlijke top drie vanavond: Galan Galan, FINN, Rosie Stuart
Ondertussen zijn ook de Sound Track finalisten bekend, we geven ze op een rijtje:
Antwerpen, 13 december – Trix : Aghogho, Amaea Rae, C I M E, Hannah Nollet, Jengman, Kwaku Benson x W9nted, Mixed Waste, Olga
Brussel, 21 december - Ancienne Belgique : All-Turn, Celenges, Edouard van Praet, Marios Bellas, mudawi collective, Nemode, Nuna, Stonks
Limburg, 13 december – Bootstraat : Anthe, Blue Robin, De Twins, Julèn, Lintworm, Max Forage, Otsamo, SUNA
Oost-Vlaanderen, 20 december - HA Concerts : Birame, Finn, Frans Kalf, Jonas De Kesel, Kiki Abels, Nana Osei Twum Barima, Rosie Stuart, Wodiwo
Vlaams-Brabant, 13 december - Het Depot : Blum X, Gender Reveal Atomic Bomb, Gos Rosling, Loïs Grant, Maud Verstraeten, New Trash, SLAGADER, TROY
West-Vlaanderen, 20 december - Muziekclub 4AD : C-Rhyms, Cesar Sun, Frances, Liz, Kimtanq, Sander Boury, Yuma, diln_rachkovsky
Organisatie: Sound Track, Clubcircuit, Vi.be ism De Casino, Sint-Niklaas
Devils Rock For An Angel 2025 – Diversiteit troef - Een rollercoaster aan emoties
Ieder van ons is ooit wel geconfronteerd geweest met die vieze ziekte met een 'K'. Onder de naam 'Devils Rock For An Angel' werd het festival in 2015 opgericht ter ere van te vroeg overleden Celeste , amper 16 jaar jong, om haar ouders te ondersteunen die een fietstocht organiseerden in het kader van 'kom op tegen kanker' .
Ondertussen is het festival uitgegroeid tot een begrip, waarbij dus vooral de ondersteuning van dit Goede Doel centraal staat.
De tiende editie ging door op 19 & 20 september, twee dagen dus. Op de eerste avond traden o.a. Bleedskin, Milhaven en Fat Bastard aan.
Wij waren aanwezig op de tweede festival. Een dag met veel Belgische parels en bands die in die tien jaar op één of andere manier hun stempel hebben gedrukt op het festival Devils Rock For An Angel.
At The Front (****) mocht het festival openen en deed dat op een spijkerharde en meedogenloze wijze. De band brengt een mix van thrash en groove metal voor met sterke invloeden van bands als Machine Head. En daar kan nooit iets mis mee zijn. At The Front maakte er naar goede gewoonte niet teveel woorden aan vuil, en liet zijn muziek voor zich spreken.
Het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur van gitaar en drumgeweld, en een bulderende stem vormden de rode draad. Gewoonweg de aanwezigen bij de strot grijpen, en doorgaan tot iedereen compleet murw is geslagen. Dat er van enige interactie met het publiek weinig sprake was, stoorde allerminst. Wat een uppercuts
Catalyst (***1/2) gooit het over een andere boeg. Met hun progressieve melodieuze death metal openen ze de donker muzikale poortjes. Aanstekelijke refreinen en een spraakzame zanger/frontman zorgen voor een huiveringwekkende set. "Wat een verschroeiende wervelstorm!" schreven we over hun optreden op Frietrock. Ook nu was het 'ondergaan'. Geen hapklare brok, maar een donkere wolk van verdoemenis en duisternis …
Nog meer melodieuze duisternis hoorden we bij Cathubodua (****1/2). Al klinkt de muziek van deze band toegankelijker. "Sprookjes van Grimm, met een lichtpuntje aan het einde van de tunnel” omschreven we hun stijl regelmatig, De combinatie van gevoelige vioolklanken en die intense vocals van zangeres Sara, die ons als een donkere elf omarmde, zorgde voor een trip in het sprookjesbos van tot de verbeelding sprekende wezens.
Het werd haast letterlijke uitgebeeld op het podium door een soort boomstammen die waren opgesteld tussen de muzikanten in. De band haalde muzikaal alles uit de kast met hun helende pijn-smart. Een aanpak die hen siert.
Eén van de grote pluspunten aan een festival als Devils Rock For An Angel is de muzikale diversiteit waarin ieder metal liefhebber zich kan vinden. Na een groovy start en het aanbieden van donkere paadjes, werd het tijd voor pure rock & metal uppercuts, zonder alteveel franjes.
Hunter (*****) brengt een oorverdovende set speedmetal met een hoek af. De zanger is op het podium gemaskerd met twee messen in zijn hand. Deze band bestaat uit één voor één doorwinterde muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Veel woorden eraan vuil maken doen ze dan ook niet. We krijgen verbluffende mokerslagen. Hunter drijft het tempo genadeloos op met een moshpit tot gevolg. Wat een tsunami.
Minder volk bij de sympathieke gasten van Primal Creation (****). We hoorden meesterlijke riffs, verbluffend drumwerk en er was de heel beweeglijke frontman die zijn stem schor schreeuwde en het publiek aanporde. Helaas ontbrak deels de connectie, op enkele headbangers na. Bijzonder jammer, maar kwalitatief zat het goed in elkaar en het spelplezier droop er van af. Wij waren alvast overtuigd.
Cult Of Scarecrow (*****) kreeg meer publiek voor zich, hun 'Doom' achtige aanpak sprak aan. Interessant waren de keys, een beetje verstopt achteraan het podium, door de klankentapijtjes. De toon werd verder gezet door de striemende gitaren en het drum geroffel. De zanger was goed bij stem, en zorgde voor een haast sacrale ingesteldheid die het donkere sfeertje compleet maakte. De traag op gang komende songs, kliefden. De registers werden open getrokken en het prikkelde de dansspieren. De donkere walmen overheersten bij Cult of Scarecrow en hun speelsheid en virtuositeit sierde.
Wie op heel wat bijval kon rekenen was Objector (*****). 'Bij elk optreden lijken ze steeds sneller te spelen dan voordien', vertelde me iemand. We zagen de band al verschillende keren en steeds overtuigden ze ons. Thrash metal pur sang. En ze spelen steeds sneller en meedogenlozer, alsof de duivel hen achternazit op een wilde rollercoaster richting Hel; ze sleuren hun publiek mee op die wilde rit.
Hier was het headbangen en de kenmerkende klankentapijtjes sierden.
DRAKKAR (****) was dan iets anders. Sinds 1983 bouwt DRAKKAR aan de weg binnen de Belgische heavy- en speedmetal, met een krachtige sound en intense optredens. Hoewel doorwinterd spelen ze met een speelsheid van jonge wolven. Opvallende verschijning is de beer van een frontman, met volle baard, die met zijn bulderende stem de grondvesten deed daveren. De muzikanten vullen aan , zonder verpinken. Een stomend setje zondermeer. Wat een geoliede machine.
Reject The Sickness (*****) is door de jaren heen uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten in de Lage landen. Ze zijn een band die donker, gruwel, angst en pijn kunnen uitbeelden om je eigen smart een plaats te kunnen geven. Guy Vercruysse schreeuwt zijn stem schor. De muzikanten porren hem aan. Een demonisch emotionele geladenheid ervaarden we.
Bittere ernst en humor vinden elkaar. Confetti vloog doorheen de zaal die de bekommernissen van elke dag even opzij plaatsen . Het deed deugd zoiets.
Tot slot nog de coverband Arrow (***) met mannelijke en vrouwelijke vocals. De band bracht een gros aan rock hits op aanstekelijke wijze als “Like A Huricane” en “Breaking the Law”.
Vrij leuk allemaal, surplus de combinatie van de vrouwelijke stem en het mannelijk gebulder die zorgde voor een unieke insteek. Een gezellige 'after party' dus …
Met dank aan Musika.be)
Organisatie: Devils Rock For An Angel
Zingem Beeft 2025 - Ondanks enkele hindernissen een geslaagde editie
Zingem Beeft 2025
Kruisem
De Mastbloem
2025-09-13
Filip Van der Linden
Zingem Beeft was dit jaar toe aan zijn achtste editie in negen jaar. Volgend jaar viert dit festival dus zijn tiende verjaardag, en we hopen dat dat een vet feestje mag worden, maar eerst kijken we even naar wat er dit jaar te beleven viel in De Mastbloem in Kruisem.
Het loont op Zingem Beeft vaak de moeite om echt de hele line up te komen bekijken, omdat er al eens een positieve verrassing te spotten valt in de eerste uren van dit festival.
De opener van dit jaar was Walfang. Inzake genre kleven ze het label ‘post-everything’ op zichzelf, maar je kan het ook omschrijven als een mix van duistere grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en mathrock. De band komt uit Sint-Niklaas, ze spelen samen sinds 2011 (eerst nog als Monkey Juice) en hun muziek gaat van dynamisch naar dromerig, van zacht naar een kopstoot. Ze speelden onlangs nog als support voor Cobra The Impaler in de Trix in Antwerpen. Inzake releases hebben we vooral goede herinneringen aan ‘LØV’ uit 2021.
Ondanks dat de band zou openen en alle instrumenten ruim op tijd klaar stonden na de soundcheck, werd de band niet aangekondigd op het voorziene uur. Het duurde minstens 10 minuten voor de bandleden met bedrukte gezichten het podium opgingen. Pas een dag later zou duidelijk worden waarom, op de Facebookpagina van de band: een discussie over het al dan niet tonen van een Palestijnse vlag op het podium. Een moeilijke discussie. Je vindt het hele verhaal op Facebook voor wie er het fijne van wil weten. Jammer genoeg voelde je aan de hele set dat de band hierdoor niet lekker in zijn vel zat. Ze hebben er nog het beste van gemaakt voor zichzelf, het publiek en de organisatie. Ze hadden ook kunnen weggaan zonder te spelen. Toch een beetje een valse start. In de ingekorte set herkenden we twee nummers uit ‘LØV’ en één nummer uit 2023.
Setlist: Walfang: Get Away / Season / Tighten The Hope / Create, Decimate / Eerie / MVP
Na Walfang was het de beurt aan Ka’Una. Hier minder onduidelijkheid over het genre, want deze band staat voor postmetal. Ka’Una bestaat onder meer uit leden van Thurisaz, een band die al eens headliner was op Zingem Beeft. Als Ka’Una moeten ze – nu in een ander genre – opnieuw vanaf nul beginnen, maar dat doen ze met veel enthousiasme.
Ka’Una serveert een soundscape van zware riffs, pompende drums, een diepe bas en een stem waarvan je nekharen omhoog komen. Een sonisch landschap waarin ambient, noise, psychedelische en progressieve sounds naadloos samenvloeien. Ka'Una's debuutplaat 'Focus' werd uitgebracht in 2024 door Dunk!records en deze band passeerde ook al op Dunkfest. Vorig jaar deden ze een korte tournee door Turkije.
In De Mastbloem zagen we een enthousiaste en gretige band die binnen de grenzen van de postmetal een herkenbaar eigen gezicht gevonden heeft. Ze brachten naast drie tracks uit ‘Focus’ al een nummer van hun volgende album, met gastvocalen van Tine Moniek. Haar kan je kennen van haar Nederlandstalige synthwaveband Drift, maar ze zit in heel uiteenlopende projecten. Haar Nederlandstalige monoloog in ‘De Piranha der Consumptie’ maakte flink indruk op de aanwezigen.
Setlist: Ka’Una: Careless / My Burden / De Piranha Der Consumptie / A Way
An Evening With Knives is een band uit Nederland tussen een voorts volledig Belgische affiche. Dit was nog maar de tweede buitenlandse/Nederlandse band in de geschiedenis van Zingem Beeft, na Cryptopsis vorig jaar. An Evening With Knives stond al eens op de affiche, maar dat was op de afgelaste corona-editie van 2020. Deze Nederlandse band mixt postmetal, psychedelische rock en doommetal. Ze brachten hun eerste EP uit in 2015, stonden in 2019 op Alcatraz en deelden al podia met Truckfighters, Corrosion Of Conformity, Elder en Steak Number Eight (nu Stake). Dit jaar brachten ze hun derde studio-album ‘End of Time’ uit, maar het was het vorige album dat de grootste brok vormde in de set op Zingem Beeft.
An Evening With Knives is altijd goed voor een feestje. Net als bij pakweg Psychonaut bewijst dit trio dat postmetal ook met veel energie, publieksinteractie en grinta kan gebracht worden. Dit was in publieksbeleving het eerste hoogtepunt van de dag. Beste song van de set was het onverwoestbare “Drowning in Daybreak” waarmee de set werd afgesloten.
Setlist: An Evening WIth Knives: Endless Night / On your Own / The Mistake / Pride of Lions / Levitate / Sacrifice / Slift / Voices / Drowning in Daybreak
Heisa is een Vlaamse noiserockband met invloeden van Tool, maar ook van Battles en Warpaint. Ze brachten dit jaar hun derde album ‘Trois’ uit. Een beetje een klassiek geval van de ‘moeilijke’ derde. Nog eigenzinniger dan hun sublieme eerste en tweede album. Maar niet dat ze een ontoegankelijk album gemaakt hebben. Dan zouden ze dit jaar niet op Pukkelpop gestaan hebben voor een ruim en enthousiast publiek. Voor wie zijn metal puur en onversneden lust, was Heisa misschien wat exotisch. Wie de tijd en moeite nam om echt te luisteren en mee te gaan op de trip van deze band, kreeg enkele pareltjes te horen.
Heisa bracht één van de meest intense sets van Zingem Beeft, terwijl een aanzienlijk deel van het publiek liever een pintje dronk aan de toog. Hopelijk laten de organisatoren zich hierdoor niet ontmoedigen. De leukste nummers in de set van Heisa waren “The Harmonist”, “Lazar” en het oudere “Serenity Now”.
Van bij de start van eisa’s set keken we met wat verwondering naar de veel te ruime en dikke wollen trui van drummer Jonathan. Hij leek er echt mee te worstelen achter zijn drumstel. Bij het laatste nummer kwam de aap uit de mouw, of beter, kwam de Palestina-T-shirt vanonder de wollen trui. Wat bij Walfang niet gelukt was, werd hiermee een klein beetje rechtgezet.
Setlist Heisa: Nandor / Flowers / Let Go / The Harmonist / Lazar / Serenity Now / Starting To Think I’m Pretty / Sad Dancer / Fivefour / Shifting
Temptations for the Weak werd opgericht in 2011. Dit is een metalcoreband met invloeden van bands als Killswitch Engage en Machine Head, met de focus op vette riffs, knallende ritmes en een combinatie van ruwe en cleane vocalen. Ze stonden al op Graspop, Alcatraz, Summer Breeze, Jera on Air.
Hun meest recente studio-album is ‘Fallen From The Stars’ uit 2022. In 2024 verscheen ook al de nieuwe single “Silver Lining”. Temptations For The Weak stonden net als An Evening With Knives op de afgelaste covid-editie van Zingem Beeft van 2020, maar deze metalcoreband kon die nare herinnering in 2021 al uitwissen met een geslaagde herkansing. Dat ze dit jaar opnieuw gevraagd werden, is een mooie opsteker voor de band.
Deze band kreeg het meeste volk tot voor het podium en bijna alles wat ze vroegen, gebeurde ook: circle pit, wall of death, meezingen, het ritme meeklappen, …
De band speelde liefst vijf nieuwe nummers en die klonken net zo vet als het oudere materiaal (“Trade This Life”, “Tear It Down” en “The In-Between”). Mijn nieuwe favoriet is “Drowning World”.
Setlist: Temptations For The Weak: Tear It Down / Saviour / The In-Between / Final Straw / Your Own Suffering / Crossroads / Silver Lining / Drowning World / Trade This Life
Headliner Cobra The Impaler moest op het laatste nippertje afzeggen voor Zingem Beeft om medische redenen. Na heel wat rondbellen mocht No Prisoners aantreden als invallers. No Prisoners is sinds 2023 de band van Pieter-Paul Devos (Raketkanon, Kapitan Korsakov), Pieter De Wilde (Raketkanon, Cowboys & Aliens, Welkin) en Leander Van het Groenewoud (zoon van Raymond en van onder meer Lee Anderson). Vorig jaar was er een EP, dit jaar een album. Ze spelen een grungy punk (Wipers, Hüsker Dü, Dead Kennedys…) en ze staan al eens in het voorprogramma van bands als Brutus, Stake en Psychonaut.
Ondanks dat ze vooraf niet aangekondigd waren voor Zingem Beeft, bleven verrassend veel mensen toch gewoon in de zaal om de hele set van No Prisoners uit te kijken. De band stond gretig op het podium, ook al hadden ze eerder die dag al het beste van zichzelf gegeven op Leffingeleuren, een ander leuk festival.
Het helpt ook dat dit powertrio een heel toegankelijke versie van punkrock brengt, anders dan ten tijde van Raketkanon of Kapitan Korsakov.
Setlist: No Prisoners: Put Me Out / Spray Paint God / Them / Carmelita / Get Out Of The Way / Sub Sunburn / Wired / Move So Fast / Neverything / Wishing Well / Man’s World / I’D
Geen Cobra The Impaler als headliner, wel Arson. Beide bands delen dezelfde drummer, dus stond er toch één vijfde van de voorziene headliner op Zingem Beeft. De oorsprong van Arson gaat terug tot de lente van 2016 wanneer leden van verschillende Gentse metal en screamo bands samen komen en zich los willen scheuren van de subculturen waar ze al jaren in vertoefden. Tijd voor good old fashioned loeiende gitaren, strakke drums en intense vocals. Arson brengt een harde mix van rock 'n roll, punk, hardcore en southern rock. Voor fans van Every Time I Die, John Coffey, Kvelertak, Frank Carter & The Rattlesnakes, ...
Dit jaar stonden ze onder meer op Zwarte Cross en op Graspop Festival Baflo (niet het ‘echte’ Graspop in België, maar ergens in Nederland).
De mannen van Arson zaten naar goede traditie strak in het pak, ze hadden hun vaste ober bij die shotjes whiskey uitdeelde aan de eerste rijen van het publiek en de set eindigde met het in de fik steken van een deel van het drumstel. Wie de band al wat langer volgt, herkent het ritueel. Ook een vaste waarde: chaos. Van bij de start hossen de bandleden over het podium, gooien ze zich in de fotopit en maken ze een rondje door het publiek. De chaos kreeg nog een extra dimensie met enkele confettikanonnen, ballonnen en wc-rollen die vanuit het publiek het podium werden opgegooid.
Arson staat voor een onstuitbare energie. Arson werkt aan een opvolger voor hun debuutalbum ‘All In, All Sin’ uit 2023, maar in Kruisem vormde het ‘oude’ album nog de hoofdbrok van de set.
Er was geen toegift, wat nochtans een mooie traditie is op een dergelijk festival. Arson was dan wel onverwacht tot headliner gepromoveerd, ze droegen die titel waardig.
Setlist Arson: Smuggler’s Soul / Cult of the Castaways / Lords of Misrule / Bright Light / Curbside Violet / Church of Mine / Decay So Lovingly / Empire / Young Slave / You Know It/ Old Gods, Saints & Sinners / The Troublemaker
Alles bij elkaar was het een bijzondere editie van Zingem Beeft. Een uitdagende affiche, een headliner die afzegt en het gedoe met het Palestina-protest, maar aan de andere kant ook de uitstekende ticketverkoop, het snel kunnen uitwerken van een plan B, een massa tevreden gezichten in de zaal, …
Op naar de tiende verjaardag van Zingem Beeft in 2026
Organisatie: vzw Agera Events
Leffingeleuren 2025 – Ontdekkingsfestival bij uitstek, voor tweede maal op rij uitverkocht!
Leffingeleuren 2025
Festivaldorp
Leffinge
2024-09-12 t-m 2024-09-14
Ollie Nollet
Leffingeleuren behoort samen met onder andere Gentse Feesten, Rock Werchter, Dranouter en Sjock tot de oudste nog bestaande festivals van ons land. Voor het eerst georganiseerd in 1977, groeide Leffingeleuren in de jaren 2000 uit tot een behoorlijk groot festival met net geen 20.000 bezoekers.
Na enkele tegenvallende edities werd in 2015 opnieuw gekozen voor een kleinschaliger festival. Naast de betalende optredens in de zaal, het café en een kleine tent (aanvankelijk de Kapel, later de Apollo) kwam er ook een gratis gedeelte waar bezoekers tussen de foodtrucks konden genieten van ontluikend Belgisch talent op de Busker Stage of een pittige dj-set aan de DJ-Booth. Het was even zoeken maar intussen lijkt de organisatie de ideale formule gevonden te hebben.
Leffingeleuren is vandaag een waar ontdekkingsfestival met naast enkele gevestigde waarden vooral minder gekende namen, waaronder veel buitenlandse, op het programma. Intussen lijkt ook het publiek gewonnen voor deze formule want het festival was voor de tweede maal op rij uitverkocht.
Mijn jaarlijkse bedevaart naar Leffingeleuren legde me ook dit jaar geen windeieren. Een verslag van drie dagen pendelen tussen Zaal, Apollo, Café, Busker Stage en op zaterdag ook nog Kerk.
dag 1 – vrijdag 12 september 2025
Mijn festival begon in de Apollo met 1-800-Mikey uit Sydney. 1-800-Mikey is eigenlijk het lo-fi slaapkamer project van muzikale duizendpoot Michael Barker die verder ook nog actief is bij Gee Tee en R.M.F.C.. Op het podium koos hij voor de gitaar en liet zich bijstaan door een tweede gitarist die ook de synths voor zijn rekening nam, een drummer en een bevallige bassiste. Dat leverde melodieuze powerpop op die net rafelig genoeg klonk om me over de streep te trekken. De pittige gitaren zorgden voor aanstekelijke hooks terwijl de synths zich beperkten tot de overgangen tussen de nummers. Daarbij werd het showelement niet vergeten. Zo zwierden ze plots met zijn drieën synchroon het linkerbeen sierlijk de lucht in. Het was nog vroeg, toch kon een eerste moshpit niet uitblijven.
Heavy Lungs, een viertal uit Bristol, heeft met zanger Danny Nedelko een waar fenomeen in huis. Het eveneens uit Bristol afkomstige Idles maakte in 2018 een single die zijn naam droeg, nu weten we waarom. Nedelko toonde zich een frontman met een wel erg dominante podiumuitstraling die onvermoeibaar en gracieus over het podium dartelde en ook geregeld interactie met het publiek zocht. Zo liet hij dat publiek in tweeën splijten om het op zijn teken te laten clashen. Geen enkele truc liet hij onbenut om de aandacht naar zich toe te zuigen.
En de muziek? Met zijn Metz-shirt gaf Nedelko meteen een duidelijke hint waar we het moesten zoeken. Een van energie barstende mix van noise en punk, waarin de scheurende gitaar van Oliver Southgate de dans leidde. Idles, voor ze gingen experimenteren, kan een ander referentiepunt zijn; en dan was er nog de drummer die met zijn felgekleurde short eerder in een boxring leek thuis te horen. De oerwoudgeluiden die hij ons liet maken waren niet bepaald fijnzinnig in tegenstelling tot zijn backing vocals die wel verrassend verfijnd waren.
Niet alle nummers waren even overtuigend maar de energie maakte veel, zo niet alles, goed.
Ik had er geen goed oog in toen ik de podiumopstelling van Yard (uit Dublin) zag. Die bestond uit twee electronicatafels en een gitaar met een indrukwekkend pedalboard. Geen drumstel dus. In de plaats daarvan kregen we pompende techno beats die een vreemde combinatie vormden met de gezwollen zang van Emmet White, die je eerder in een hardrockband zou verwachten.
De presentator van dienst had ons een scherpe gitaar beloofd maar daar had hij zich schromelijk in vergist. Don Malone boetseerde eerder subtiele soundscapes die soms verdronken in de pulserende beats. Bij momenten kon het me wel bekoren en Emmet White, die wat leek op Bart Cocquyt van Pink Room, bleek een gedreven frontman maar de weinig inspirerende beats lieten me uiteindelijk toch afhaken.
Daarna mochten we één van de hoogtepunten noteren in het café. Daarvoor zorgde Checkpoint, een bont gezelschap (4 mannen, 2 vrouwen) uit Melbourne. De groep heeft een eerste plaat, ‘Drift’, uit op een Duits label en die kwamen ze voorstellen. Het was hun negentiende optreden op een rij, maar van vermoeidheid was geen spoor te bekennen. Prettig gestoorde egg punk met funky vibes en een garagerandje die geïnspireerd leek door Alien Nosejob werd ons deel.
Twee drummers, waarvan één elektronisch, een bas en drie gitaren waarvan er soms één werd ingeruild voor een goedkoop klinkend orgeltje, zorgden voor de feestvreugde. Wat zich liet uiten in een bijzonder wilde moshpit waarbij het plafond en een zijdeur het bijna begaven. De innemende frontman, Erik Scerba, genoot er, balancerend op een monitor, met volle teugen van. Na een overrompelende set vielen de groepsleden elkaar uitvoerig in de armen terwijl wij uitgeteld achter bleven.
Sons uit Melsele wordt nog steeds aangekondigd als een garagerock of garagepunk band maar dat label bleek niet meer te kloppen. De garage is wellicht al lang ingeruild voor een professionele studio en dat was er aan te horen. Dit was een geoliede machine, grossierend in (veel te) grootse riffs en poppy meezingrefreinen. Het publiek lustte er duidelijk pap van en ging alweer uitzinnig te keer, maar dit soort uitvergrote rock is niet echt aan mij besteed. Maar als het even vervelend dreigde te worden, kon ik me nog altijd concentreren op Jens De Ruyte die in zijn T-shirt van The Cramps de prijs voor de meest beweeglijke bassist in de wacht sleepte.
Even later werd ik wel op mijn wenken bediend in de Apollo met Gee Tee, een vijfkoppig collectief uit Sydney, waarin ik meteen Michael Barker, die we enkele uren eerder aan het werk hadden gezien met 1-800-Mickey, herkende. Zanger en oprichter van de band, Kel Mason, zag er met zijn skimasker nogal vervaarlijk uit terwijl hun muziek aanvankelijk eigenlijk vrij braaf klonk. Braaf is hier voor één keer niet synoniem voor slecht.
Dit was heerlijk rammelende old school punk gegoten in korte, melodieuze nummers die herinneringen opriepen aan groepen zoals The Stranglers of Buzzcocks. Naarmate de set vorderde werden de songs wel wat ruiger maar ze bleven altijd even catchy terwijl de meute steeds wilder tekeer ging. Een mooi opgebouwde set die me aan de rand van de extase bracht en ik was duidelijk niet de enige.
Tegen beter weten in deed ik vervolgens een manmoedige poging om Nicky Du Soleil uit Brussel te savoureren. Na eerst het oeverloos geëmmer van een ambiancemeter te hebben aanhoord, verscheen eindelijk de nieuwe ster aan het schlagerfirmament. Helaas moest ik na één nummer de zaal verlaten met hevige darmkrampen...
dag 2 – zaterdag 13 september 2025
Op zaterdag hoorden we er al vroeg bij te zijn want de eerste band, Ryan Davis & The Roadhouse Band (oorspronkelijk uit Louisville, Kentucky maar intussen verkast naar Jeffersonville, Indiana), was meteen een topper. De zang deed meteen denken aan Bill Callahan en ook muzikaal zat het niet heel ver uit diens buurt.
Dit was bedachtzame americana met een indie insteek waarin de gitaren af en toe keet mochten schoppen. Alleen jammer dat de nummers meestal noodgedwongen uitgerokken werden door de onstuitbare en ongetwijfeld poëtische woordenstroom van Ryan Davis. Gelukkig was daar nog ene, in een gele windjack gehulde, DD Bongo die helemaal door het dak ging. Wanneer hij zich niet verloor in een sjamanistische regendans bracht hij met zijn merkwaardige percussie, spitante toetsen of zelfs een ordinaire blokfluit wat verlichting. Aan het slot van een toch wel mooie set waagde Ryan Davis zich er nog even aan om gitaar en melodica tegelijk te spelen.
Hoeveel pech kan je hebben? Je mag dan eens totaal onverwacht op een festival aan de andere kant van het land spelen, breek je net enkele dagen ervoor je arm en moet je 24 uur voor het optreden nog onder het mes. Het overkwam Elena Lacroix van het Luikse Eosine. Hoewel ze zo geen gitaar kon spelen en duidelijk nog pijn had, was de groep toch afgezakt naar Leffinge. Met zijn vieren op één rij, allen volledig in het wit en Elena in een laken gehuld op een stoel probeerden ze er het beste van te maken. Wat eigenlijk niet lukte. Of het nu met die tegenslag te maken had, is me niet geheel duidelijk maar ik had hun mix van shoegaze, droompop en noiserock eerder al veel beter gehoord.
Dit klonk veel te artistiekerig en leek soms in onverteerbare progrock te verzanden. Gelukkig was daar nog steeds die ongrijpbare stem (wat een bereik) van onze pechvogel. Het werd uiteindelijk toch nog mooi toen tijdens het afsluitende "I am lost and found" drie schelmen onverwacht kwamen meezingen (of rappen) en zo alsnog voor vuurwerk zorgden. Dat mysterieuze drietal zou ons trouwens later op de avond nog een tweede keer verrassen.
Daarna werd ik totaal onverwacht compleet van de sokken geblazen door ELLIS-D. ELLIS-D (uit Brighton) staat voor Ellis Dickson, tegenwoordig de tourdrummer van Fat Dog. Een job die hij snel zal moeten opgeven, vermoed ik. Hier werd hij niet weggemoffeld op een drumkruk ergens achteraan op het podium maar mocht hij vooraan met een gitaar volop in de schijnwerpers staan.
Maar het waren vooral zijn ongrijpbare vocals die me meteen met verstomming sloegen en zowel David Byrne als Russell Mael (Sparks) lieten verbleken. Deze uiterst charismatische frontman, die er een handje van weg had om het publiek te vroeg te laten applaudisseren, hield me van de eerste tot laatste minuut aan zijn voeten gekluisterd. Daarbij zou ik bijna vergeten dat hij werd bijgestaan door een uitstekende vierkoppige band die minstens evenveel bijdroeg aan wat ik zou omschrijven als intelligente glamrock gekruid met een vleugje gothic-achtige paranoia. Dit was zonder twijfel het beste optreden op zaterdag. Het zijn precies dit soort verrassingen die Leffingeleuren zo leuk maken.
No Prisoners uit Gent is het nieuwste vehikel van Pieter-Jan Devos die we kennen van Kapitan Korsakov en Raketkanon. Verder herkende ik ook Leander van het Groenewoud (zoon van) op bas. Het drietal serveerde ons brutale rock met beukende riffs die me niet de hele set kon beklijven. Het had zeker zijn momenten, vooral tijdens hun cover van "Carmelita" van Warren Zevon, waarmee ze in de voetsporen traden van de legendarische GG Allin, ook al pakte die het helemaal anders aan. Wat je er ook mee aanvangt, het blijft een sterke song. Misschien was dat precies wat No Prisoners wat ontbrak: sterke songs.
Aan genres geen gebrek op Leffingeleuren. Zo was er ook plaats voor de nieuwste exponent van de Congolese rumba, hoewel ze daar zeker een buitenbeentje van zijn, Kin'gongola Kiniata uit Kinshasa. De vertaling van hun naam is het verpletterende geluid. Verpletterend was het misschien niet, fascinerend des te meer. Al hun instrumenten waren zelfgemaakt, meestal van afgedankte voorwerpen. Zo hadden ze een xylofoon bij, gemaakt met oude flessen wasmiddel, die bespeeld werd met halfvergane slippers. Het drumstel leek voor het grootste deel te bestaan uit oude radio's en tv-toestellen. Vooral de ritmische kracht en de opzwepende tweesnarige bas maakten dit onweerstaanbaar, zonder de extraordinaire gitaar en de stemmenpracht tekort te doen. Dit paste perfect in het rijtje met Konono N°1 en Staff Benda Bilili.
Op zaterdag is er sinds een aantal jaren ook plaats voor ‘Duyster live’ waarin Ayco Duyster en Eppo Janssen enkele artiesten uitnodigen voor een kort interview en een sessie. Daar zag ik de muzikale kameleon uit Wevelgem, Brennt Vanneste, gekend van Stake (voorheen Steak Number Eight) en Klakmatrak. Dit was totaal iets anders dan zijn vorige projecten maar hij kwam er verdomd goed mee weg. Samen met een vriend op piano bracht hij akoestisch enkele liedjes die verrassend melodieus waren. Een eerste plaat, ‘Collections of goodbyes: escapade 1’ is al uit en er volgen nog twee delen. Hopelijk zien we hem hiermee nog terug in een ruimere bezetting.
Om mijn afgepeigerde lijf wat rust te gunnen bleef ik in de kerk zitten zodat ik Tyler Ballgame in de Apollo miste. Misschien een verkeerde keuze want de IJslandse Arný Margrét kon niet echt overtuigen. Haar zoetgevooisde melancholische songs, die heel even aan Joni Mitchell deden denken, klonken best aardig maar waren wat eenvormig van karakter. De inspiratie voor haar nummers vond ze in Amerika, waar ze ook werden opgenomen, maar toen ze een song in het IJslands bracht hoorde ik buiten de taal geen wezenlijk verschil.
Het eerste nummer dat ik van Knives hoorde, een vijftal uit Bristol, overrompelde me terstond. Het leek een ziedende stoomwals, die onvermijdelijk deed denken aan Rage Against The Machine, waaraan onmogelijk te ontkomen was. De groepsleden sprongen voortdurend hoog de lucht in, wat samen met de flikkerende lichten voor visueel spektakel zorgde.
De schreeuwerige, rappende vocals van kolos Jay Schottlander en de monstrueuze riffs lieten me tevreden grijnzen. Maar na een tijdje verschenen er toch enkele barstjes in het onbreekbaar gewaande pantser. Zo leek de heerlijk stuiterende saxofoniste meer onderdeel van de visuele act dan van de muzikale. Ze speelde niet zo vaak en wanneer ze dat deed leek dat vooral bedoeld om de herrie compleet te maken. Daar kon ik eigenlijk nog mee leven. Veel erger was het gebrek aan inspiratie. Knives leek zichzelf voortdurend te herhalen waarbij sommige nummers slappe afkooksels leken van iets wat we enkele minuten eerder hadden gehoord. Knives was een tiental minuten briljant waarna het helaas bergafwaarts ging.
Dat is nog altijd een stuk beter dan wat Heartworms, een trio uit Londen, ervan bakte. Toegegeven: Jojo Orme, die zowel Afghaans, Pakistaans, Deens als Chinees bloed door haar aderen heeft stromen, is een fenomeen maar dan eerder als danseres of performanceartieste. Ze begon nog met een gitaar om de hals en een theremin voor zich maar die werden al na één nummer door een loopjongen naar de kant gehaald. Zo werd ze niet meer gehinderd in hetgeen ze best kon: het imiteren van een heks of als een vleermuis over het podium dwalen. Hoewel ze een drummer en een gitarist bij zich had, bleek (te) veel van wat we hoorden gewoon vooraf opgenomen. Hun als postpunk vermomde new wave met nogal wat gothic-invloeden wist nauwelijks emoties bij me los te weken.
Ik kreeg het helemaal toen ze de zaal met haar vingertje voor de mond minutenlang liet zwijgen. Dat lukte wel maar het effect ging volledig verloren door het geroezemoes van de bar dat via de openstaande deuren vrolijk naar ons toe stroomde. Santé!
Hé hé, daar waren die drie lefgozers, die de set van Eosine op het einde wat kleur gaven, weer! Samen met een vierde jongen vormden ze Sextc, een nieuwe groep uit Gent. Nadat ik enkele tegenvallende groepen had gezien boden zij eindelijk waar ik zo naar snakte: opwinding. Snoeiharde no-nonsense rock-'n-roll met smerige gitaren en bijtende zang waar de adrenaline van afspatte en die af en toe deed denken aan Nirvana. Tomeloos enthousiast, zoals alleen jonge groepen dat kunnen, raasden ze onbezonnen door hun set op de kleine Busker Stage.
De zanger bevond zich meer boven de hoofden van de uitbundige toeschouwers dan op het podium. Uiteindelijk belandde hij in het jonge boompje rechts voor het podium waaruit hij niet zonder enige moeite bevrijd werd.
Sextc was zonder twijfel één van de revelaties van deze editie van Leffingeleuren. Hopelijk zien we ze gauw terug.
Laatste groep die ik zag op zaterdag was Gurriers uit Dublin. Ze stonden dit jaar op Rock Werchter en worden vaak in één adem genoemd met Fontaines D.C. en The Murder Capital. Bovendien werden ze me sterk aanbevolen door een ingewijde zodat de verwachtingen hooggespannen waren. Helaas bleef ik wat op mijn honger zitten. Gurriers leek zich nooit uit het grote peloton postpunkbands te kunnen loswrikken. De sound mocht er zeker zijn, al heb ik het stilaan gehad met die als uit een grafkelder galmende gitaren.
Dan Hoff declameerde eerder zijn teksten dan hij ze zong terwijl hij vaak regels als mantras bleef herhalen. Hij had er ook een handje van weg om het publiek te manipuleren (zoals om een circle pit vragen) terwijl hij zelf altijd veilig op het droge bleef.
Andere opvallende figuren in de band waren de wel erg relaxte drummer en de hyperkinetische, in een overmaatse kilt gehesen, bassist die wel zijn weg naar het volk vond.
dag 3 - zondag 14 september 2025
Net als op zaterdag werd op zondag het startschot gegeven door een groep die zich in een buitenbaan van de americana leek te situeren. Maar in tegenstelling tot Ryan Davis hield Whitney K (Montreal) het bij korte songs, soms ultrakorte. Nu en dan leek het zelfs alsof hij er gewoon de stekker uittrok. Ook hier deed de stem me denken aan Bill Callahan, al hoorden anderen er dan weer Lou Reed in. Sommige nummers baadden sowieso al in een Velvet Underground-sfeertje.
De knappe songs zochten het schemergebied op tussen americana, altcountry en indierock. Wanneer de nummers dan toch wat langer duurden werden die opgesmukt met een Crazy Horse-achtige gitaaruitbarsting.
Hoewel de groep al heel wat platen op de teller heeft staan kwamen alle nummers, op één na, uit hun laatste, ‘Bubble’. Af en toe zette Konner Whitney ons op het verkeerde been. Zo begon "TV dreaming" als "Jealous guy" van John Lennon.
Na de set bleek er nog tijd over en maakten ze iemand die er om vroeg gelukkig met "Song for a friend", een nummer uit de vorige plaat. Whitney K, een naam om te onthouden!
Vorig jaar moesten ze hun optreden in het café op het allerlaatste moment annuleren. Dit jaar mocht Tje uit Hasselt de zondag openen op het grootste podium. Hoewel dit niet echt mijn ding was, vond ik hun zachtaardige avantpop best genietbaar. Vooral de wonderlijke zang van Lindy Versyck sprak tot de verbeelding. Ze wordt vaak vergeleken met Björk en daar kan ik wel inkomen. Naast haar zagen we nog gitarist Melvin Slabbinck, die ook een basdrum bediende, en Klaas Leyssen op bas en toetsen.
Hayden Pedigo had ik vooraf met dikke stift aangekruist. Zijn laatste plaat, ‘I'll be waving as you drive away’ behoort tot het beste wat ik dit jaar al te horen kreeg. Toch was ik er niet echt gerust op. Zou één man met enkel een gitaar, zonder zang, wel aanslaan in de Apollo? Daarop kan ik slechts één antwoord geven: een volmondig ja.
Pedigo kreeg de Apollo muisstil, zo stil zelfs dat hij er zelf ongemakkelijk van werd. Het gitaarspel van deze exceptionele fingerstyle gitarist uit Amarillo, Texas (hij woont eigenlijk al geruime tijd in Oklahoma City maar daar rept hij met geen woord over) klonk avontuurlijk zonder complex te lijken, grandioos en toch pretentieloos. Hij opende meteen met het prijsnummer van die laatste plaat: "Smoked", geïnspireerd door een oud nummer van Genesis. Nooit gedacht dat ik die naam ooit nog in een recensie over Leffingeleuren zou gebruiken en dan nog in positieve zin. Zelfs zonder het gesynthetiseerde koor vanop de plaat klonk dit magistraal.
Met het tweede nummer deed hij een poging om John Fahey met Led Zeppelin te combineren. Daarna vervlocht hij een eigen nummer met het thema van "Brokeback mountain" en zo kan ik nog even doorgaan.
Kortom: alles klonk even adembenemend en meeslepend, net als de verhalen trouwens die hij eraan koppelde.
Vervolgens zag ik op de Busker Stage Ciska Ciska, de band van de Gentse Ciska Daenens. Zij is de zus van Vito (Victoria Pax) en de dochter van Derek (& The Dirt). Ze komt duidelijk uit een familie met goede muzikale genen en wist me moeiteloos te overtuigen. Met een competente band bracht ze americana en folkpop, met echoes uit zowel het verleden (Neil Young) als het heden (Big Thief). Mooi!
Mijn favoriete podium op Leffingeleuren bevindt zich nog steeds in het café en neen, niet omdat je daar het makkelijkst aan bier geraakt. De kloof tussen artiesten en publiek is er het kleinst en zo heb ik het graag. Wat is er heerlijker dan de adem van een artiest in je gericht voelen of je moeten bukken voor een zwiepende gitaarhals. Dat laatste overkwam me trouwens letterlijk tijdens het optreden van Checkpoint op vrijdag.
Op zondag had ik het geluk er The Vovos te mogen aanschouwen, al had het wat voeten in de aarde voor het zover was. Net voor ze moesten beginnen viel de elektriciteit uit en toen dat euvel verholpen was, weigerde de stekker van het keyboard dienst. Intussen dreunde "Sabotage" van Beastie Boys door de boxen. Maar alles raakte gefixt zodat we eindelijk konden kennismaken met The Vovos, een vijfkoppige, volledig vrouwelijke queerband uit Naarm (Melbourne). Ada Duffy, een frontvrouw met een heerlijke punkbitch-attitude had haar micro aangekleed met een jasje in de vorm van een penis, inclusief ballen.
De groep heeft trouwens een EP uit met als titel ‘Cock rock’, vandaar wellicht. Het zette meteen de toon. Veel hoogstaands hoefde je niet te verwachten maar hun jangle-punk was zo charmant en aanstekelijk, dat iedereen ervoor bezweek.
Mocht het ooit wat minder gaan met de muzikale carrière van Babe Rainbow uit het Australische Byron Bay, wat ik trouwens niet meteen zie gebeuren, kunnen de bandleden altijd nog bijklussen als levende standbeelden. Zelden zag ik zo'n statische band. Zelfs als zanger Angus Dowling zich noodgedwongen moest bewegen, om zijn sambaballen te grijpen bijvoorbeeld, gebeurde dat in slow motion. Ook hun muziek klonk uitermate laidback: neo-psychedelica met zachte zang en hypnotiserende grooves. Een lounge-versie van The Beach Boys die me liet zwijmelen.
Naarmate de set vorderde kwamen er steeds meer seventies-funk invloeden bovendrijven maar het bleef even relaxt klinken. Na een begeesterende set vroeg Angus Dowling beleefd of er nog ruimte was voor een bisnummer, helaas tevergeefs.
Gut Health uit Naarm (Melbourne) mocht al openen voor groepen als Queens Of The Stone Age en Primal Scream, in Leffinge stonden ze op het bescheiden podium van het café. Het had wat tijd nodig eer ik me kon vinden in de exploten van dit bonte gezelschap. Maar gaandeweg raakte ik steeds meer in de ban van hun hoekige mix van no-wave en artpunk. Zangeres Athina Uh Oh, een pittig opdondertje dat haar fitnessprogramma leek af te werken, was een fascinerende frontvrouw. Verder bestond deze intrigerende formatie uit twee drummers, die voor een sterke ritmische impuls zorgden, een funky bas en twee gitaren die niet zelden als stoorzender fungeerden. Een niet makkelijk in het oor liggende combinatie die toch een hypnotiserende aantrekkingskracht had. Het laatste nummer, het bijzonder fraaie "Stiletto", liet ons bijna smeken om meer.
Maar daar was absoluut geen tijd voor want intussen stond R.M.F.C. uit Sydney klaar in de Apollo. R.M.F.C. staat voor Rock Music Fan Club, komt uit Sydney en was de vierde Australische groep op een rij die ik mocht bewonderen. Ook dit bleek een fascinerende band die moeilijk te plaatsen viel. Ze worden al eens vergeleken met The Fall en Devo maar dat hoorde ik er niet in. Mijn vermoeide brein kon bij deze postpunk in een garagejasje slechts enkele wankele vergelijkingen verzinnen: Joy Division na een rock-'n-roll-injectie, Beasts Of Bourbon na een spoedcursus punk of Black Rebel Motorcycle Club op zijn vettigst.
In de frontlinie zagen we een bassist en een gitarist die duidelijk niet verlegen zaten om een rock-'n-roll pose meer of minder. Naast hen een tweede gitarist en een saxofonist maar de architect van de groep bevond zich achter het drumstel. Buz Clatworthy nam niet alleen het merendeel van de vocals voor zijn rekening maar schreef ook de knap gecomponeerde nummers. Het bleef knetteren tot de saxofonist een weemoedige solo uit zijn instrument mocht persen. Na dit verstilde moment viel het om onverklaarbare redenen zelfs helemaal stil. Na minutenlang overleg wist de locomotief zich alsnog in beweging te trekken met een zinderend slot als eindbestemming.
Clap Your Hands Say Yeah uit Philadelphia was wellicht de band waar het meest naar uitgekeken werd. Oprichter en enig overgebleven lid Alec Ounsworth kwam er samen met een drietal tourmuzikanten het 20 jaar oude, titelloze debuut integraal ten gehore brengen. Die plaat, door sommigen bestempeld als een meesterwerk, is geruisloos aan me voorbijgegaan en na hun doortocht in Leffinge voel ik nog steeds geen drang om het album alsnog op te pikken. Toch konden de verfrissend jengelende gitaren mijn hart aanvankelijk wel verwarmen terwijl Ounsworths, op zijn zachtst gezegd, niet alledaagse stem de verbeelding voldoende prikkelde.
Maar ook indiepop, hoe verfijnd ook, blijft uiteindelijk pop en dat is iets waar ondergetekende niet meteen op zoek naar is. Bovendien sloop er na verloop van tijd wat eenvormigheid in de set met als gevolg dat nogal wat mensen afhaakten. Toch mocht Clap Your Hands Say Yeah na hun toegestane tijd gewoon doorspelen, terwijl even daarvoor Babe Rainbow een bis geweigerd werd. Mij niet gelaten, maar toch begon de Black Lips-fan in mij behoorlijk zenuwachtig te worden. De tijd voor de changeover werd immers steeds korter, wat wel eens gevolgen kon hebben voor de set van de Black Lips. Gelukkig had dit uiteindelijk toch geen consequenties.
Black Lips uit Atlanta vormen een kleurrijke mix van vijf unieke persoonlijkheden. Jeff Clarke, die voor één keer zijn kleedje thuis liet ten gunste van een korte broek, staat in voor het countryluikje en de vettige gitaar. Bassist Jared Swilley, kam keurig in de achterzak, is de Fonzie van de band. Gitarist Cole Alexander, het ongeleide projectiel dat na 25 jaar nog steeds zijn fluimen de lucht in spuwde om ze vervolgens weer met de mond op te vangen. Wat minder opvallend misschien, maar de leider van het zootje: drummer Oakley Munson. De laatste plaat werd trouwens in zijn Sound At Manor studio in The Catskills opgenomen. En ten slotte saxofoniste Zumi Rosow, die haar eigen performance opvoerde binnen de Black Lips-show. Met vijf zangers in de rangen schonken ze ons uitbundig (samen) gezongen garagerock, slordig en nonchalant maar o zo aanstekelijk.
Van begin tot eind een feest, de perfecte afsluiter van Leffingeleuren! Ze selecteerden slechts één nummer uit de gloednieuwe ‘Season of the peach’-plaat: "Zulu saints" waardoor er ruimte zat was voor de oude klassiekers. Songs als "Holding me holding you", "Hooker Jon", "Dirty hands" of "O Katrina!" werden door een uitzinnig publiek met onstuimige reacties ontvangen en luidruchtig meegebruld. De Velvet Underground-cover "Get it on time", weergaloos gezongen door Zumi, liet me nog maar eens wegsmelten.
Na al die jaren zit er nog steeds geen spatje sleet op de Black Lips. De set, die in geen tijd voorbij vloog, werd extatisch afgerond met de bis, "Bad kids" waarna een dolgedraaide Cole Alexander het publiek indook.
Leffingeleuren 2025 was een erg sterke editie met als absolute hoogtepunten Checkpoint en Gee Tee op vrijdag, ELLIS-D en Sextc op zaterdag en Hayden Pedigo, R.M.F.C. en Black lips op zondag.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8606-leffingeleuren-2025?Itemid=0
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Mini Metal Fest 2025 - Stomende concerten, in een walm van pure rock-'n-roll
Mini Metal Fest 2025
Bouckenborghpark
Merksem (Antwerpen)
Erik Vandamme
2025-09-06
Antwerp Metal Fest vierde in mei dit jaar zijn 10ste verjaardag. Het festival gaat tegenwoordig door in Fort Merksem. In het najaar keert Antwerp Metal Fest echter traditioneel terug naar Bouckenborghpark voor Mini Metal Fest. Een klein podia vlakbij het jeugdhuis, binnen het intieme kader die de typische 'old school vibe' van underground metal concerten uitademt. En er is vooral die gemoedelijke gezelligheid die AMF een bijzonder festivalgebeuren maakt. We waren aanwezig voor de drie laatste optredens. Het werden stomende concerten, in een walm van de meest pure rock-'n-roll.
Rosmotor en KA'UNA hadden we helaas gemist. We waren echter wel net op tijd voor Minus 45 Degrees (****). De band is ontstaan medio 1999/2000 en bevat enkele topmuzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. De band wordt in sommige media omschreven als moderne hardcore/metalcore en dat is zeker niet ver gezocht. We geven toe. Toen we top gitarist Jeroen De Vriese op het podium zagen staan, waren we er al gerust in. Dat ging sowieso vuurwerk worden. Zonder afbreuk te doen aan de overige virtuozen en springerige zanger/frontman John Tai uiteraard.
Na hun debuut 'Mute' in 2005 werd het stil rond de band, in 2023 namen ze de gitaren terug op en op Mini Metal Fest kwamen ze de twintigste verjaardag vieren van hun debuut. Met mokerslagen, oog voor experimen, diversiteit en naast die typische metalcore ook een melodieus kader, zorgde Minus 45 Degrees voor een gevarieerde set, die toch wat inspanning vergde om te blijven volgen tot het eind. Eén ding is zeker, de jongens zijn heren geworden, de aanstekelijke speelsheid van in de prille dagen is nu nog steeds overeind gebleven. Dit smaakte naar meer!
Fire Down Below (*****) is binnen typische stoner uitgegroeid tot één van onze absolute favorieten. Meermaals zagen we hen optreden, telkens stellen we vast dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de grote bands binnen de scene. Met typische stoner riffs legt Fire Down Below de lat ook op Mini Metal Fest al vanaf de eerst gitaarlick torenhoog. Terwijl zanger/gitarist Jeroen zijn stem schor schreeuwt, maken we ons op voor een trip doorheen het woestijnlandschap. Althans, de zinnenprikkelende klanken en zang, spreken naar goede gewoonte tot de verbeelding.
Bij het vallen van de duisternis wordt het wat frisser in september, maar de intens warme sound deed de temperatuur naar een kookpunt stijgen. De band blijft uppercuts uitdelen en dan moet de apotheose nog volgen, als bassist Bert Wynsberghe gewoon vooraan bij het publiek gaat staan, met bas maar ook drummer Tom waarop hij enkele maten slaat met drum sticks.
Alle registers worden compleet open getrokken in een wervelstorm aan riffs en drums. Fire Down Below brengt na al die jaren nog steeds de meest pure stoner, en laat Mini Metal Fest in vuur een vlam achter, zoals dat hoort binnen het genre. Klasse!
Afsluiten deden we met een potje onvervalste rock-'n-roll van het duo TankZilla (*****). Nadat Peter Pan Speedrock definitief de plug eruit trok, stuitte zanger-gitarist Peter van Elderen op voormalig Wolfskop-drummer Marcin Hurkmans en de rest is geschiedenis. Het duo gaat al vanaf de eerste noot als twee wildemannen tekeer op dat podium, een beetje in de geest van een band als Peter Pan Speedrock dus maar duidelijk met een eigen smoel en een hoek af.
De ferme stompen volgen elkaar in een razendsnel tempo op, er viel nergens een speld tussen te krijgen. De basis van TankZilla is gewoonweg steengoede rock ’n roll, heftig drumwerk, krachtige gitaarriffs en een ruige strot. Meer is er niet nodig om te overtuigen.
Het is opvallend hoe dit duo, twee doorwinterde muzikanten, elkaar als een sterk geoliede machine, blindelings vinden en zelfs verder aanvullen.
In een speels, aanstekelijk kader deelde het duo ferme uppercuts en mokerslagen uit.
Bij het vallen van de nacht zorgde TankZilla dan ook voor het perfecte rock feestje om deze wederom geweldige editie van Mini Metal Fest met een knetterende knal af te sluiten!
Organisatie: Antwerp Metal Fest
FinFactor Jazz Damme 2025 – Tussen vernieuwing en traditie
FinFactor Jazz Damme 2025
De Zustertuin
Damme
2025-08-31
Erik Vandamme
In de eeuwenlange geschiedenis spreekt het pittoreske Damme tot ieders verbeelding. Van binnen- en buitenland komen mensen dit mooie dorpje nabij Brugge en de Damse Vaart bezoeken.
Voor de vierde keer ging het festival FinFactor Jazz Damme door op zaterdag 30 en zondag 31 augustus. Wij waren aanwezig op zondag 31 augustus.
In het intieme kader, stonden zowel gerenommeerde als jonge talentvolle jazz muzikanten gezamenlijk op het podium. Een festival tussen traditie en vernieuwing.
Tieme Reynaert Quartet & friends (****1/2) - Jazz Damme heeft oog voor opkomend talent. Het collectief Tieme Reynaert Quartet & Friends mocht de tweede festival dag openen. De band bestaat, naast Tieme zelf op saxofoon, uit Matteo Vervenne op piano, Maxim Poppe (Bas) en Oskar Slabbinck (Drums). Twee bevriende muzikanten Cyriel Vanhoutte (trompet) en Emiel Bas (Elektrische gitaar) vulden op Jazz Damme het kwartet aan.
In maart dit jaar won de band de Dragon Jazz Contest in de categorie 'bands' , een wedstrijd voor jong talent uit het secundaire onderwijs met niemand minder als Jef Neve. Erg interessant, gezien Neve nu net de man is die binnen zijn muziek de perfecte lijn trekt tussen pop en jazz, en graag improviseert en experimenteert.
Tieme Reynaert Quartet & friends doen dit ook. Ideaal dus … Het gezelschap brengt heel wat diversiteit aan in hun stijl. Ze voegen er een funky klankentapijt aan toe. De sound spreekt tot de verbeelding. Het klinkt speels en er is de zin voor improvisatie. Het kleurt het geheel.
De muzikanten spelen dus bewust buiten de jazz lijntjes, maar blijven het genre subtiel trouw. Elk heeft een belangvolle rol, ondanks de bevoorrechte positie van trompet en sax. Een groovy bas, een zwevende gitaar, de bezwerende percussie en de mooie pianoklank vullen mooi aan. Mooi als ontdekking.
Jef Neve & Teus Nobel (*****) - We zagen Jef Neve & Teus Nobel eerder dit jaar aan het werk in de Roma en wisten dus al min of meer waar we ons aan konden verwachten.
Lees gerust: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98370-jef-neve-teus-nobel-hoe-klassiek-en-jazz-elkaar-ontmoeten-en-vinden
Het duo kreeg het meeste publiek voor zich. Niet verwonderlijk, gezien de reputatie van de twee. Het begon met “Bluesette” van Toots Thielemans, iedereen is mee in hun muzikaal verhaal.
Teus spreekt het publiek aan, en spreekt zijn waardering voor Jef uit. Het respect is trouwens wederzijds. Jef Neve & Teus Nobel gaan steeds tot het uiterste, en zoeken elkanders muzikale grens op. De piano stukjes van Neve zijn zonder meer magistraal. Nobel vult aan met trompet geschal. Wat een magische, ademloze set van deze twee, een milde botsing tussen jazz en klassiek, tussen improvisatie en pop.
Chris Cheek - Rembrandt Frerichs - Mark Haanstra - Jorge Rossy (****) - In de bio wordt het kwartet Chris Cheek - Rembrandt Frerichs - Mark Haanstra - Jorge Rossy omschreven als een 'supergroep'. We zijn benieuwd.
Elk van hen heeft wel ergens zijn stempel gedrukt op de muziekwereld. Chris van zijn kant is een saxofonist, van alle markten thuis, hij kan alle toonaarden aan en improviseert tot het oneindige. Zijn medemuzikanten tappen uit hetzelfde vaatje. Een veelkleurig muzikaal kleurenpalet ontstaat.
Hoedanook, een spannende, harmonieus kleurrijke set vol weerhaakjes is het resultaat. Vindingrijk. Soms dreigt het wat chaotisch te worden, het stoort allerminst de doorwinterde jazzliefhebber. Een daverend warm applaus steeds deed het kwartet deugd.
Tutu Puoane - 'Wrapped In Rhythm' (*****) - Met Tutu Puaone stond een zangeres op het podium die een streepje Afro-Jazz naar Damme bracht. Het project 'Wrapped in Rhythm' draait rond de poëzie van Lebo Mashile. In 2015 ontmoette Tutu de poëet Mashile die haar toestemming gaf de teksten op muziek te zetten. Samen met Ewout Pierrieux schreef Puoane de muziek. Intussen is er een deel twee van deze samenwerking met het Metropole Orkest en met arrangementen van Bert Joris. Het project werd bekroond met drie South African Jazz Awards. Verdiend kun je achterna zeggen …
Het klinkt allemaal erg gevoelig. Tutu laat zich omringen door muzikanten die hun instrument perfect beheersen, met een kleurrijke klankentapijt als overtuigend resultaat.
We kregen muziek van hun ‘Volume I’, alsook van de nieuwe schijf. Hoogtepunt was o.m. “Song For Kedi”, een aanklacht tegen de uitbuiting van de Afrikaanse vrouwen.
Prachtig poëtische meesterwerkjes waren “Land of Broken Mirror”, “Dawn” en “Find the Path”. Tutu Puoane wist met haar virtuoze muzikanten de temperatuur te doen stijgen laat op de avond. Intiem, ingenieus, boeiend in de sound en in intense mooie hartverwarmende woorden …Het vormde het perfecte slot van een gezellige dag, balancerend tussen vernieuwing en traditie in het genre. Mooi!
Organisatie: FinFactor Jazz Damme + vzw22
Nederlands 
Français 
