The Sound of The Belgian Underground 2026 – Stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!
The Sound of The Belgian Underground 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-01-30
Erik Vandamme
We zijn in ons landje rotverwend van Belgische talenten en parels op kleine, middelgrote en grote festivals. Ook zijn er festivals die compleet Belgisch kleuren, zoals The Sound of the Belgian Underground.
In die tien jaar waren er vijf edities in de AB en was er zelfs eentje in de Botanique (2025). The Sound of the Belgian Underground was nu terug in de AB. Het werd een stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!
Rimov Rimov (****) (AB Box) - "Hun sound is een mix van ongewone hiphop, avant-folk, zelfgemaakte synths en inventieve storytelling, en hun tracks zijn zowel intiem als surrealistisch en onvoorspelbaar speels" lezen we in de bio.
Semi-sentimenteel, semi-experimenteel én semi-dansbaar ging Rimov Rimov tekeer op het podium. Ze waren te zien met deels geverfde gezichten, en er was een breed uiteenlopend instrumentarium, waaronder flute, gitaar en drums.
Met enorm wat charisma dompelden ze ons in melancholie en uitbundigheid.
'' Experimenteren met emoties, met een traan en een vreugdedans”, schreven we. Wat dan ook de rode draad was doorheen dit concert.
Sinaas (****) (AB Foyer) - In de AB Foyer - gewoon de bar naast de grote zaal - stond op het kleine podium Sinaas in opvallende kledij. Er was de zangeres met een grote, rooskleurig cowboy hoed. De in het frans gezongen teksten, de wulpse muziek en het licht Oosters tintje deden ons zweven. Te zeemzoetiger klonk het gelukkig niet, wel lekker aanstekelijk en inwerkend op de dansspieren. Een beetje speelse levensvreugde dus.
Oï Les Ox (****) (AB Box) - Helemaal alleen op het grote podium , met de keys om haar heen, probeerde Oï Les Ox het publiek eveneens te doen zweven. Aude Van Wyller heeft een warme, zalvende stem. In een poëtische context, zorgde ze dan ook voor een fijn moment van 'zen'. Ze is geïnteresseerd in poëzie en muziek en hanteert vele ruimtes om haar muziek te lanceren, zoals op trappen, in amfitheaters, concertzalen, tuinen, enz. Delicate elektronische soundscapes vormen de rode draad.
Oi Les Ox boeide het publiek door haar keys en stem. Een hartverwarmende aanpak die ons wist mee te voeren.
Maya Dhondt (*****) (AB Voyer) - Een publiekstrekker bleek ze wel te zijn. Maya houdt van een beetje theater, ze kwam gesluierd op het podium, zet zich achter haar piano enwist ons kippenvel te bezorgen. Een getalenteerde dame alvast, want na enkele songs tekent ze voor een zekere 'rave' in de voyer; de dansspieren worden aangesproken. Het klinkt ergens tussen een donker bevreemdend taferelen en een wulpse danspas, met filmpjes die worden vertoond op een klein schermpje vooraan. Een filmische concertbeleving dus.
Het lichte experimenteren met klank en beeld, en de complexiteit ombuigen naar toegankelijkheid siert. Een avontuurlijke, boeiende trip zondermeer.
Leïla Alice (*****) (AB Box) - En toen zagen we een muzikale engel uit de hemel neerdalen. Leïla Alice stond in AB Box helemaal alleen op het podium, in een soort ballet dans pakje, met haar gezicht zilverkleurig geverfd, de spots enkel op haar gericht. Het had iets sacraals. Met een onaards klinkende stem kon ze het publiek hypnotiseren. De zaal werd er zelfs doodstil van.
De integrerende performance had iets onwerelds mooi. Al zingend paradeerde ze doorheen het publiek; het was wat spookachtig, angstvallig zelfs. De performance bood een zekere gemoedsrust. Ze landde uiteindelijk op een klein podia net voor de PA waar ze met haar mooie stem, iedereen compleet liet verdrinken in haar mooie ogen. Indrukwekkend met een grote 'I' !
Abel Ghekiere (*****) (AB Club) - We haasten ons naar de AB Club waar onze persoonlijke 'headliner' zou aantreden. Abel Ghekiere zorgde vorig jaar nog voor één van dé optredens van het jaar op het BRDCST festival in de AB (in de kerk) én in De Casino, Sint-Niklaas.
De multi-instrumentalist haalt zijn inspiratie uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Grenzen worden verlegd.
Hij laat zich goed omringen, door muzikanten met diezelfde levendige ingesteldheid. Van intimiteit naar een naar wervelend dansfeestje, een stilte die verpletterend aanvoelt.
"Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn.", schreven we nog over zijn optreden in De Casino. Weemoed en feestelijkheid waren de rode draad.
Prachtig slot van een boeiende avond, met een hoekje af, deze Abel Ghekiere!
Anal Pompidou (***) (AB Box) - In de AB Box pikten we nog een stukje mee van de 'cabaret' show van Anal Pompidou die letterlijk in ontblote kont stond op te treden, ahw met veel 'shit, shit, shit'; hij maakte allerlei grapjes over 'anaal en andere gein’. Het publiek smulde erwel van, het moet niet altijd serieus zijn in het leven. Platvloers interessant, maar niet voor iedereen.
Na middernacht stonden nog enkele DJ acts in de AB Box als Maraschino, Jhayance, Akano Toto, Soft:machina, LOV b2b NMSS die tot in de vroege uurtjes de danslustigen bekoorden.
Wij doken ook de nacht in, echter huiswaarts. We hadden een boeiende avond achter de kiezen van wat leeft in de Belgische 'underground'.
Organisatie: Different Class ism Ancienne Belgique, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Tortoise – Muzikale virtuositeit als kunstvorm
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-24
Erik Vandamme
De laatste avond van Brussels Jazz Festival was al lang uitverkocht. En het had allemaal te maken met die ene naam op de affiche: Tortoise (****). Hoewel deze legendarische band eerder te vinden is binnen de post rock, zijn er binnen hun muziek heel wat jazz vibes. De band mag al een brok nostalgie zijn, in 2025 verscheen een nieuwe plaat, 'Touch'. Ze kijken bewust vooruit en in hun set krijgen we de klemtoon op het nieuwste werk. In een overvolle Flagey kregen we negentig minuten lang een muzikale virtuositeit tot een kunstvorm verweven, vurig, gedreven, meeslepend, gevarieerd.
"De nummers op Touch, het eerste nieuwe album van Tortoise in negen jaar, zijn drama's zonder woorden. Ze zijn zorgvuldig samengesteld en gemixed om een vertrouwd gevoel te versterken: een duidelijk filmisch gevoel van onbehagen" lezen we in de bio. Het is inderdaad het onderliggende gevoel dat overheerste. Een filmisch, fantasieprikkelende set, die tot de verbeelding spreekt. Tortoise zijn multi-instrumentalisten, die hun virtuositeit onderstrepen. De percussie, de drums en de gitaarlijntjes zijn kleurrijk, gevarieerd. De toevoeging van elektronica en synths vormen een meerwaarde. Wat een ingenieuze kruisbestuiving.
Songs als “Night Gang”, “Vexations” en “Layered Presence” - van de nieuwe plaat - klinken spannend, puur, robuust als hun ouder materiaal. Mooi doordacht met de indruk van routineus. Het contact met het publiek was mimimaal, enkel eventjes een handgebaar in het begin en op het eind.
De muziek sprak voor zich, bedwelmend, hypnotiserend die tot een 'zen' gevoel leiden.
Bij Tortoise primeert het totaalpakket in instrumentatie. Twee drums staan heel strategisch vooraan, de muzikanten dwarrelen eromheen en wisselen moeiteloos.
Die avontuurlijke multi-aanpak intrigeerde en maakte er een bijzondere filmische totaalbeleving van. Een perfecte afsluiter van 9 dagen Brussels Jazz …
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Tom Skinner – Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-23
Erik Vandamme
We geven toe, toen we de naam Tom Skinner (****) zagen verschijnen in het programma boekje, ging er ergens een belletje rinkelen. Later opzoekwerk bracht ons bij de formatie Sons of Kemet, de band die hij in 2011 samen met onder meer Shabaka Hutchings oprichtte. Bovendien was hij ook actief bij de band The Smile met Radiohead's Thom Yorke en Jonny Greenwood. Ook als solo artiest heeft hij ruimschoots zijn sporen verdiend. Nu kwam hij zijn nieuwste plaat voorstellen 'Kaleidoscopic Visons'. Zijn eigenzinnige aanpak, primeert op deze plaat. Deels instrumentaal, deels vocaal, weet hij grenzen te verleggen.
Hoewel Tom in het midden zit met zijn drumstel, en hij de meeste aandacht opeist met zijn bijzondere drumskills, is de samenvloei met de andere instrumentalisten wat dit optreden zo intrigerend, boeiend maakt. Tom Herbert zijn zwevende baslijntjes, de verbluffende tenorsax van Chelsea Carmichael en Robert Stillman vormen een heel grote meerwaarde. Kareem Dayes’ cello is al even magisch. Verder opvallend in de band de pianist Jonathan Geyevu die eveneens met poken drum komt spelen naar Tom zelf, die de geluidsmuur haast doorbreken.
Op de integere, intieme momenten horen we z’n warme, bevreemdend mooie stem. Kortom, Tom Skinner is van vele markten thuis, en hij zorgt met de anderen voor een mooi samenspel bol van verrassende wendingen. Ook al durft het even mis te gaan , het wordt telkens mooi opgevangen.
Het is een balanceren in intimiteit, experimenteren met klanken, het gaspedaal indrukken, buiten de comfortzone treden van de jazz enz. Die verschillende wendingen behouden een muzikaal spanningsveld en intrigeren op alle vlak.
De bijzondere drum skills van Tom Skinner en het samenspel met de anderen tekenen een avontuurlijke aanpak.
Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel … Ergens tussen free jazz, experiment en improvisatie. Een bijna onwereldse sound, die niet echt in een chaotische brij verzandt. Het talentvolle gezelschap rond en met Tom siert. Wat een muzikale versmelting rond de drum wizard Tom Skinner. Buitengewoon, verrassend mooi!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Milena Casado + Isaiah Collier - Trompet en saxofoon tsunami's
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-22
Erik Vandamme
Met in Studio 1 Milena Casado en in Studio 4 Isaiah Collier stonden op deze frisse donderdagavond, twee artiesten met een warm hart. De ene liet haar trompetgeschal horen, de andere zorgde voor een ware wervelstorm aan Saxofoonklanken.
Het werden twee shows met een verhaal, vuurwerk en energiebommetjes. Mooi.
De trompettist en componiste Milena Casado (****) palmt langzaam maar zeker de jazzwereld in, met optredens op Montreal Jazz Festival, North Sea Jazz Festival en in Carnegie Hall. Eerder kreeg ze lof voor haar werk met jazzgrootheden als Terri Lyne Carrington, Vijay Iyer en Aaron Parks, nu debuteert ze met een eigen soloplaat, 'Reflection Of Another Self'. Een heel persoonlijke plaat die ze ook in Flagey kwam voorstellen.
We vroegen ons luidop af of de lofbetuigingen vanuit de scene, niet wat overdreven zijn, maar na haar performance voorspellen ook wij haar een gouden toekomst.
Milena Casado vertelt niet alleen een heel persoonlijk verhaal, ze betrekt het publiek er ook in en dat siert haar. Ze port de aanwezigen aan, en polst in een soort vragen naar wat hen bezighoudt. Ze past haar muzikaal pad ook aan, en haar boodschap van hoop komt dan ook echt binnen.
Het trompet geschal, maar ook de muzikale omlijsting van haar mede muzikanten, bezorgen ons koude rillingen. Echter, voelen we vooral positieve energie, om in deze donkere tijden waarin we leven steeds dat lichtje aan de tunnel te kunnen blijven zien.
We hebben de boodschap die ze bracht in woord en klank begrepen, en aan het warme applaus dat ze ontving, iedereen in de zaal trouwens. ''Rusteloos en een tikketje revolutionair'', zei Lies Steppe in haar toespraak vooraf. Dat was ook de rode draad van Milena Casado haar fijn concert.
Verkondigde Milena Casado op een kordate als zachtaardige manier haar mening, dan ging saxofonist Isaiah Collier (****) tekeer als een furieuze losgeslagen punk. Isaiah verlegt als saxofonist hier de grens. Een Non-stop sax tsunami van meer dan een uur kregen we hier.
In eerste instantie stond hij als enige saxofonist op het podium, en later met twee. Ze porden elkander aan, duwden en trokken en gingen een muzikaal gevecht aan.
Ze vulden elkaar aan. Uitspattingen van langer dan een kwartier aan verpulverende saxklanken gierden door de zaal.
We zouden haast vergeten dat er nog andere muzikanten op dat podium stonden. Nochtans boden de bas, drums en piano voldoende weerwerk en vormden ze een enorme meerwaarde.
Mooi lvast die opeenvolgende saxofoon wervelstormen. Onaards wat Isaiah Collier en zijn compagnon hier brachten. Maar ook wat langdradig na een tijdje. Maar net de intensiteit ving dit op.
Isaiah Collier wist met zijn hele band en extra saxofonist ware sax uppercuts te bieden.
Een indrukwekkende avond, zonder meer. Een avond van trompet en saxofoon tsunami ’s deed Flagey op zijn grondvesten daveren.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi Trio Brass & Bow - Een magi-e-straal concert
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-21
Erik Vandamme
Als resident van dienst mocht pianist Wajdi Riahi drie projecten voorstellen.
Op 16 januari was dat Riahi, Blake, Juki? & Sumbry
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Op zondag 18 januari stond hij solo op het grote podium van Flagey
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
En nu deze avond stond hij er met zijn vertrouwde trio, Wajdi Riahi, piano - Basile Rahola, contrabas -Pierre Hurty, drums met aanvulling van trompettist Jean-Paul Estiévenart en het strijkerskwartet van Brussels Philharmonic, d.i. Adèle Viret, cello - Elke Wynants, cello - Emmanuel Tondus, cello - Karel Stylaerts, cello.
Onder de muzikale noemer Wajdi Riahi Trio Brass & Bow (*****) zorgde dit gezelschap voor een 'magi-e-'straal, emotioneel beladen en hypnotiserend mooi optreden, nu al 'één van de optredens van het jaar'.
Als trio vullen de drie tenoren elkander niet zomaar aan, er is een bepaalde band tussen die drie. Een wisselwerking tussen gelijkgestemden, eentje van een uitzonderlijk kaliber.
In het begin van de set toonden ze wat dat oplevert. Een avontuurlijke trip, waarbij de grenzen worden verlegd. Geruggesteund door een betoverende trompetklank van tenor Jean-Paul Estiévenart, lieten we ons wegvoeren en konden we wegdromen.
Echter, eens aangevuld door het cello kwartet, ontstond er iets unieks van zachts, intiems naar een forsere klank, waardoor we bedwelmd raakten door zoveel schoonheid en weerbarstigheid. We voelden ons wegglijden naar een heel andere wereld.
Er hing hier magie in de lucht. Een van die magische momenten bleek toen Basile Rahola zijn groovy , warme contrabasklank liet samenvloeien met de drumpartijen van Pierre Hurty. De zacht strelende drumvellen vulden perfect de contrabas aan.
Wat een verrassende wendingen maakten we mee. Er viel steeds iets te beleven. We genoten er optimaal van. Wat een emoties borrelden op.
We kregen een krop in de keel toen Riahi alleen aan zijn piano, zijn vocals etaleerde met enkel die toegevoegde cello. Schoonheid binnen een verstilde sfeer, het voelde haast spiritueel aan.
Riahi stelde iedereen voor aan het publiek, met veel liefde en respect. We kregen nog een wervelende finale waarbij elk van de instrumentalisten hun onaardse virtuositeit tentoonspreidden. Alles kwam terug mooi samen in een rollercoaster van een bedwelmende klankenpracht.
We hadden hier een hemelse pracht van klank, een samenspel, de zin en speelsheid in improvisatie en avontuur, die een magi-e-straal concert tekenden door de instrumentalisten en Riahi zelf.
Mooi dus wat Wajdi Riahi Trio Brass & Bow ons meer dan een uur lang brachten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Matoka's last & first - Spannende set in klank en beeld
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-20
Erik Vandamme
In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière.
Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz. Onder de naam Matoka's last & first (****) trad hij op in een goed gevulde Studio 4.
We vroegen ons wat hen zo bijzonder maakte, waardoor ze deze prestigieuze wedstrijd hebben gewonnen …
Een opvallend jong publiek was in grote getale aanwezig. Vermoedelijk ook heel wat mede studenten en vrienden. Na enkele toespraken van mensen rond de organisatie van 'Toots Thielemans Award' en Koninklijk Conservatorium Brussel kreeg bezieler van het project Yarno Matoka nog een prijs overhandigd, onder luid applaus. Het werd ons vrij snel duidelijk, Matoka's last & First speelde hier een ware thuismatch.
Wat we kregen bleek dan ook veel meer dan een doorsnee jazz concert. Enerzijds is er die piano virtuositeit van Yarno zelf, die - vooral op de intieme momenten - liet zien en horen wat voor een gepassioneerde en talentvol pianist hij wel is. Hemelse klanken, met een lichtjes mysterieuze zweem eraan verbonden, bracht hij. Een tweede opvallendheid was de opstelling van de band, ze stonden in een soort boog naast elkaar opgesteld, waardoor niemand echt op de voorgrond stond, maar iedereen een even belangrijke plaats toebedeeld kreeg. Het derde interessante punt, de verlichting. Verplaatsbare mozaïeken die door mensen met kennis van zaken, werden verplaatst naargelang de sfeer binnen de sound ook veranderde. Een meerwaarde binnen een spannend geheel.
De muzikanten waarmee Yarno zich laat omringen zijn eveneens uitzonderlijke instrumentalisten. We waren onder de indruk van hoe de klarinet/fluit klanken van Lucia Pires mooi samen vloeide met de magistrale altosaxofoon van Elly Brouckmans. Geruggesteund door de groovy klinkende bas gitaar van Zé Almeida en het diverse, brede drumwerk van Umberto Odone.
Het vloeide allemaal mooi samen in een muzikale wervelstorm. En dat dan nog met de mooie synth klanktapijtjes van Victor Maillard.
Om maar te zeggen, elk van deze muzikanten lieten in de soli wel horen hoezeer ze hun instrumenten onder de knie hebben, eens alles samenvloeide ontstond er een apotheose van een bijna onaards mooi allooi.
Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw. Spelenderwijs, avontuurlijk werden grenzen afgetast. Er zijn nog groeimogelijkheden geven ze toe. Maar hier lieten ze ons met verstomming achter. Een terecht staande ovatie.
We zagen hier in de ruimschoots negentig minuten de toekomst van de Brusselse jazz voorbij komen. En we vermoeden stiekem dat er nog andere topmuzikanten in en rond het Brusselse zijn. Als ze allemaal in die verlengde zijn van deze talentvolle formatie, dan ziet de toekomst binnen die jazzscene er veelbelovend uit.
Het smaakte in elk geval naar meer … Dit was een mooie, kleurrijke combinatie van klank en beeld. Schitterend dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-18
Erik Vandamme
Wij leerden piano wonder Wajdi Riahi (*****) kennen met zijn trio in De Casino, Sint-Niklaas. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93291-wajdi-riahi-trio-een-culturele-schokgolf .
Hij speelt met dit trio op woensdag 21 januari op Brussels Jazz Festival, deze keer zelfs samen met een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. Eerder in dit kader stond hij met een heus kwartet ook al op het podium. Lees gerust de review!
Nu bekleedde hij Studio 4 helemaal op zijn eentje achter zijn piano, op een vroege zondagavond omstreeks zes uur. Zo alleen op een podia schept natuurlijk risico's. Maar Riahi haalt al zijn troefkaarten boven en weet het publiek en mezelf ruimschoots 90 minuten bij de leest te houden.
Zijn troeven – Hij is een sympathiek man met een enorm charisma; verder zijn Tunesische roots weet hij mooi te verbinden met zijn Brussels avontuur, ook in de muziek. Hij heeft een fluisterende, emotionele stem. Maar die liet hij deze keer achterwege. En vooral hij is een uitzonderlijk pianist die zijn instrument laat spreken. Sterk!
Al meteen wist hij ons te hypnotiseren met een klankenpracht, subtiel, intiem en breed klinkend. Wat een diversiteit hoorden we hier.
Heel subtiel was er nu ook weer, mooi verpakt, die milde botsing van de Brussels en de Tunesische roots. Hij brengt een warme klank, gecombineerd met de mooie kantjes die Brussel stad te bieden heeft. Wajdi Riahi doet niet mee om hard en bars de rauwe kant te tonen van de wereld, maar hij doet ook niet mee aan zeemzoetigheid. Virtuoos speelt hij met zijn piano de grijze zone tussen licht en duisternis, tussen vreugde en weemoedigheid, tussen melancholie en somberheid, zonder in uitersten te vervallen. En dat maakt hem als pianist bijzonder. Helemaal alleen op het podium, toont hij wat hij echt allemaal in zijn mars heeft. We waren diep onder de indruk van die emotionele aanpak. Het daverende applaus was terecht.
Wajdi heeft solo met brio aan de hoge verwachtingen voldaan. ''Een culturele schokgolf'' schreven we over zijn optreden in de Casino, maar toen kreeg hij wel de support van twee andere al even grote tenoren. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Corto.Alto - De dansbare kant in jazz
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
2026-01-17
Brussel
Erik Vandamme
Onlangs hadden we een interview met het jazz fenomeen Julien Fillion. Op onze vraag 'wat betekent 'jazz' voor jou als muzikant antwoordde hij: ''Pour moi, le jazz, c'est la liberté. Freedom" En dit staat ook voor een artiest als Corto.Alto (****).
Trombonist en producer Liam Shortall maakte indruk met zijn debuut ‘Bad With Names’: "Een nieuw hoogtepunt voor de jazz in Schotland" (Skinny Mag). Live zorgt dit voor een tsunami in melodie en beats met een oneindig improviseren en energieke uitspattingen. Althans dat bleek ook uit de filmpjes die we vooraf bekeken op YouTube. We waren dus uitermate benieuwd hoe het live echt klonk op deze derde avond van Brussels Jazz Festival in een overvolle Studio 4.
Het is een multi-instrumentalist, want naast trombone speelt Liam ook gitaar en zorgt hij voor opzwepende elektronische beats. Hij is omringd van twee muzikanten die hem perfect aanvoelen en dezelfde ingesteldheid hebben. Drummer Graham Costello heeft op zijn drums enkele opvallende cimbalen hangen, waarmee hij maar al graag op experimenteert. Saxofonist Mateusz Sobieski zorgt op zijn beurt voor de nodige 'groove’, die het jazz gevoel aanport. Met een geluid dat het midden houdt tussen jazz, club en experimenteel, is de uit Glasgow afkomstige band Corto.Alto moeilijk te omschrijven. De diversiteit in aanpak siert hen. Het is aanstekelijk muziek, die de dansspieren prikkelt. Het publiek durfde te heupwiegen op hun stoel in die sound. Corto.Alto spil Liam weet z’n publiek te bespelen, port hen aan en gaat moeiteloos van trombone naar elektronica tot gitaar alsof het de normaalste zaak is.
De energie tijdens het optreden was dan ook erg voelbaar. De muziek van de componist is een eclectische mix van soul, funk, elektronica en hiphop, allemaal gefilterd door een jazzbril. Stuwende bas, weelderige blazers en sfeervolle tunes zorgden dan ook voor een boeiend muzikaal klankentapijt. De verassende wendingen, de brede, uiteenlopende weerhaakjes en de voortdurende opzwepende beats gaven ons zelfs het gevoel van een Tomorrowland feestje. Binnen die context van experiment met klanken, bleef het trio echter de jazz invloed even trouw. We kregen echter het gevoel dat er steeds uit hetzelfde opzwepende vaatje werd getapt. Maar Corto.Alto hield ons in de ban. Een staande ovatie volgde. Het publiek had dus enorm genoten van hun muzikale gretigheid. Dus En dus trokken ze nog één keer alle registers open.
Heel wat variërende muzikale prikkels dus van Corto. Alto, die zorgden voor een dansbaar kantje in de jazz. Een uniek totaalbeleven. Een bijzondere parel dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
Datum: 2026-01-16
Erik Vandamme
De tweede Brussels Jazz Festival avond moest en zou een top avond worden. Met enerzijds in studio 1 het nieuwste project rond alleskunner Stéphane Galland - Kanda en anderzijds de onvolprezen pianist Wajdi Riahi , resident voor deze elfde editie, in Studio 4. En dat werd het ook. Een oneindige speelsheid, virtuositeit en voortdurende improvisatie hield ons volledig in de ban. wisten beiden ons compleet van de sokken te blazen.
De drum grootmeester Stéphane Galland verwierf bekendheid met bands als AKA Moon en in allerlei projecten als Stéphane Galland & The Rythm Hunters, waarmee we hem in 2024 twee keer zagen optreden. Hij brengt talenten samen en zorgt op die manier met hen voor onvergetelijke concerten.
Nu is er een gloednieuw project Stéphane Galland - Kanda (*****). Hij is omringd door puike muzikanten, die de speelsheid en improvisatie moeiteloos aanvoelen. De bas van Louise van den Heuvel klinkt intrigerend. Eerlijk gezegd was Lúcia Pires, flute en EWI, ons totnutoe niet bekend. Haar charisma en haar muzikale bagage was sterk.
De muzikanten waren op elkaar ingespeeld, en ze porden elkaar aan in de intieme momenten en wanneer de registers werden opengetrokken, in een wervelstorm aan piano, flute, bas en drums. De speelsheid primeerde. Het publiek was mee in hun verhaal dat ze vertelden. Ze werden sterk onthaald. Verdiend. ‘Krachtig & fragiel’ lazen we in de bio. Een emotionele trip, die alle kanten uitging.
Wajdi Riahi is een sympathiek man en talentvol pianist, die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizont te verbreden. We zagen hem nog in 2024 aan het werk in De Casino. Er volgde zelfs een interview: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/94069-wajdi-riahi-trio-muziek-gaat-over-emoties-overbrengen-verhalen-ervaringen-vertellen-en-het-delen-met-anderen-dat-is-wat-ik-wil-doen .
In het kader van het huidig Brussels Jazz Festival staat hij er met drie projecten. Op 18 januari solo, op 21 januari als trio aangevuld door een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. En vandaag bracht hij, letterlijk, een internationaal gezelschap samen onder de noemer: Riahi, Blake, Juki?, Sumbry (*****).
"Dit project gaat over luisteren, risico's nemen en elkaar muzikaal uitdagen, geworteld in een diepe onderlinge connectie", staat te lezen in de bio. En dat is zeker niet uit de lucht gegrepen. In de opstelling staan alle muzikanten broederlijk naast elkaar, wat bewijst dat elk van hen een even belangrijke plaats inneemt in dit project.
Oneindig improviseren vormt de rode draad. Gelijkgezinden die elkaar vinden in een drang om speelsheid tot een kunstvorm te verheffen. Elkander voortdurend aanporren, met knappe solo’s, die niet te luid gaan, maar wel ook de geluidsmuur durven te treffen.
Muzikaal sterk, er valt heel wat te beleven, of het nu die wervelende groovy saxofoon is, of de warme contrabas of de subtiele drums aangevuld door adembenemende piano lijntjes. Een onaards aanvoelende wereld. Er hing magie in de lucht.
De apotheose volgde echter op het einde van de set, toen Riahi zijn warme stem liet horen in een best lang nummer, die alle registers compleet opentrok. Een staande ovatie volgde voor het kwartet , toen die rollercoaster ons overspoelde.
Kortom: Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk van deze virtuozen. Wat een knal van een tweede festival dag!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - N?BOU - Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic – Wat een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-15
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival is aan zijn elfde editie toe en is zo goed als uitverkocht. Niet zo verwonderlijk, want elk jaar presenteert de organisatie artiesten van een uiteenlopend allooi die binnen de jazz scene naam en faam hebben verworven. En bovendien durft de organisatie buiten de comfortzone van het genre te treden. Het zorgt voor een gevarieerd publiek van jong en oud.
Flagey, in het hartje van Brussel, is eveneens een historisch locatie die sowieso tot de verbeelding spreekt. En hiermee is de cirkel rond.
Dit jaar verwelkomt Flagey Wajdi Riahi als artiest in residentie met drie nieuwe projecten. Wij waren aanwezig op elke avond. De eerste avond stond in het teken van enerzijds de trombose virtuoze N?BOU die haar nieuwste plaat 'Indigo' kwam voorstellen en Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, een heus ensemble van muzikanten aangevuld door het Vlaams Radiokoor. Het zorgde letterlijk voor een overvol podium in studio 4.
Het werd zonder meer een boeiende avond, een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Na het succes van 'You Know 'en 'Hubert' is N?BOU (*****) terug van weggeweest. Met een nieuwe bezetting, frisse energie en een gloednieuw album dat persoonlijker klinkt dan ooit. Tromboniste Nabou Claerhout – is nog steeds herinnerd als artist in residence op het Brussels Jazz Festival 2023 - laat haar meest intuïtieve en kwetsbare kant zien in muziek die schraapt, groovt en verrast.
Met haar nieuwste plaat 'Indigo', waait er dan ook duidelijk een nieuwe wind doorheen haar emotioneel beladen set. Verdriet en vreugde lagen nog nooit zo dicht bij elkaar. Uit de nieuwe plaat grijpt ze terug naar songs over beide onderwerpen. “Johanna” over haar dochter is zo een weemoedige song, die enorm veel liefde uitstraalt. Maar evengoed zijn er momenten waar ze het heeft over een overleden vriend, wat haar diep heeft geraakt. Ook hij krijgt een ode op de nieuwe plaat en het podium.
In haar bindteksten is ze eveneens erg open over alles wat met haar is gebeurd. En ze laat zich ook verdomd goed omringen. De muzikanten krijgen voldoende ruimte om te schitteren. We waren we danig onder de indruk van de groovy contrabaslijntjes en de zwevende gitaarriedels. Ook de drum solo op het einde van de set zorgde voor een daverend applaus.
N?BOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium.
Een klasse optreden van een klasse artieste pur sang!
Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic (***1/2) bleek een vrij ambitieus concept. Alleen al wat de podium opstelling betrof. Een heus orkest van blazers, viool, cello en zelfs een harp en piano stonden op dat podium, naast de instrumenten van het trio zelf. En verder een heus Vlaams Radiokoor.
Een overvol podium dus, dat zorgt voor een overvolle sound, binnen een intimistisch kader. Er viel muzikaal veel te beleven. Het tonen van de schilderijen van Tal R en de tot stand koming ervan, werd op een scherm getoond. Het zorgde op zijn beurt voor een extra impuls De dirigent, die met zachte hand de leiding nam, vuurde iedereen aan. De aandacht was op die manier verdeeld en niet enkele toegespitst op Jakob en C°.
Het was het totaalconcept wat zorgde voor een pak prikkels die op ons afkwamen. We waren hier danig onder de indruk van de percussie wizard Midori Takada, die een heel arsenaal aan percussie gebruikte; het creëerde voortdurend sfeervolle, minimalistische texturen die elke hoek van de zaal bekleedde. Binnen die context konden we ook niet voorbij de saxofoon van Mark Turner en hoe Jakob daar enkele groovy gitaarlijnen aan toevoegde. Gaandeweg sloeg helaas de verveling wat toe, maar gelukkig was er naar het einde van de set dat Vlaams Radiokoor die zorgde voor enig soelaas. Het gezang zorgde zelfs voor een bevreemdend mooie sfeer; gerust mocht het wat meer voorkomen. Maar het vervelde soms allemaal weer in diezelfde aanpak als voorheen, helaas.
Met zo’n arsenaal aan instrumentatie hadden we iets meer kleur en verrassende wendingen verwacht. Compleet op onze honger bleven we gelukkig niet met Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, maar aan de hoge verwachtingen muzikaal voldeden ze niet volledig, ondanks de immense opstelling van muzikanten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Bimfest 2025 – Wat een diversiteit binnen een duister kader
Bimfest 2025
De Casino
Sint-Niklaas
2025-12-19 + 20
Erik Vandamme
De organisatie van het indoor festival Bimfest pakt steeds opnieuw uit met een verrassende affiche, waardoor de underground van de EBM scene springlevend blijft. Het festival is er eentje van een rauw elektronisch klankentapijt met pompende beats en een hoek af. De diversiteit binnen een duister kader vormt dan ook de rode draad.
dag 1 – vrijdag 19 december 2025
Op vrijdagavond bleek de Casino vrij goed gevuld. De organisatie zorgde voor een intieme club sfeer. Vooral de typische EBM bands konden op heel wat bijval rekenen.
Opener was Cryptochroma (****), het project rond Jan Vinoelst die in de jaren '90 actief binnen de postpunk en darkwave bands. Hij kreeg bekendheid met projecten als Cluster M13, Cape Sidereal en Messier 39. Cryptochroma is een eenmansproject, die het pad bewandelt paden van koude analoge synthesizer klanken en obscure sferen. We krijgen donkere, monotone en opzwepende beats. De mooie beelden op de achtergrond prikkelen de fantasie. De klankenpracht en de beelden, zorgen voor een unieke ervaring. We zijn opgewarmd.
Het hoogtepunt van dag twee kwam al vrij vroeg. De bandleden van NordarR (*****) stonden met maskers en vuurwerk op het podium en straalden iets dreigend uit. De bonkende EBM beats brengen een deugddoende huivering. NordarR houdt van een duister theater, verkleedpartijen, vlaggen en er werd vuurwerk afgestoken.
Een soort morbide maskerade. Naast het podium zijn het sympathicos; maar op het podium zijn het demonische wezens. De oorverdovende sound deed de rest. Donkere uppercuts in klank en beeld!
De Duitse invasie was compleet op deze eerste festivaldag. Zweite Jugend (****1/2) bleef doorgaan op dit elan met opzwepende beats zonder franjes. De beweeglijke frontmanis overal te zien op het podium en port het publiek voortdurend aan. Geen visuele effecten of maskerade deze keer. Gewoonweg de muziek voor zich laten spreken.
Zweite Jugend had wat moeite om het publiek voor zich te winnen, maar hun niet aflatendz gretigheid overtuigde. De vrouwelijke vocals op het einde van de set was een meerwaarde.
Plots stond er heel wat minder publiek in de zaal. Empathy Test (****) tapte uit een ander vaatje. Hun synthpop voelde comfortabel, zelfs rustgevend aan na al die pompende EBM beats. De melancholische, filmische synthsounds en de aangrijpende, toegankelijke teksten, zorgden voor een bijzondere sfeer, emotioneel-dansbaar. Met de hardere beats soms, werd het een combinatie van kwetsbaarheid en elektronische drive. Empathy Test was op die manier een verrassende afsluiter.
Wie nog energie over had kon zich nog uitleven aan de DJ act van DJ Borg.
Conclusie van deze eerste festival dag… EBM en Duits vinden elkaar goegemeend …
dag 2 – zaterdag 20 december 2025
De muzikale diversiteit in aanpak, kwam nog meer tot uiting op deze tweede festivaldag. Het begon met Euforic Existence (****). De band, opgericht door Koen Vertstappen in 2000, zorgde voor een eerste bommetje. Knallende harde beats, een bulderende stem in het donker, en tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm vormden de duistere draad. Vlijmscherp, Verpletterend klonk het wat het duo deed. Een eerste mokerslag dus.
Bij They Feel Nothing (****) is het darkwave/EBM-project van de Belgische muzikant Kevin Van Volcem (ook bekend van We Are Ooh People). De menselijke ervaringen in emotionele gevoelloosheid (anhedonie) zijn vaak een symptoom van depressie, trauma of alexithymie, waarbij mensen zich leeg voelen of geen emotionele reactie hebben; een coping mechanisme of een teken van mentale nood van ondersteuning. Ze zijn een inspiratie voor zijn werk, wat live tot uiting komt.
We kregen een combinatie van vaak rustgevende beelden op een scherm en pompende beats die samen met de vocals beide emoties samenbrengt. Het is een voortdurende strijd tussen donker en licht, pijn en vreugde. We werden hoedanook meegesleept in zijn muzikaal verhaal.
Bonkende beats, een nietsontziende percussie waren de donkere draad doorheen de set van Akalotz (*****). En er was ruimte voor entertainment. De frontman sprak zijn publiek voortdurend aan, hij kreeg iedereen moeiteloos mee in zijn verhaal. Enkele fans mogen het podium op naar het einde van de set toe, wat het plaatje compleet maakte. Een fan nam zelfs even de percussie over , vol overgave. Een wervelend EBM feestje dus. Klasse.
Het contrast met het volgende Frett (****) kon niet groter zijn. En met een dame als zangeres. Puur muzikaal ging het een heel andere kant uit bij dit duo. Opzwepende beats zonder het melancholisch, intieme kader te vergeten. De vrouwelijke vocals tekenden een zachte insteek, terwijl een keyboard wizard met zijn vervormde, rauwe stem het contrast vormde. Er ontstond opnieuw een ongelijke strijd tussen donker en licht. De diverse aanpak intrigeerde. Een vreemde eend in de bijt hier …
Op zijn eentje op het podium tekende multi-instrumentalist en alleskunner Majestolux (*****) voor een bredere aanpak, zacht-hard was, razendsnel-ingetogen'. Die wisseling maakte de set verrassend en boeiend. De veelzijdigheid sierde van dit eenmansproject. Een ontdekking zondermeer binnen de EBM scene, deze Zweedse virtuoos Conny Fornbäck.
Ook Project-X (*****) is afkomstig uit Zweden. Hij brengt een keiharde, vlijmscherpe sound. Meer nog, het gaat er soms bloederig aan toe, in die zin dat we enkele gruwelijke beelden te zien krijgen. Een beer van een zanger, bloeddorstig als een weerwolf met brullende stem, dreigt iedereen te verscheuren. De oorverdovende beats doen de rest. Meedogenloos, razendsnel klinkt het. Een allesvernietigende wervelstorm dus.
Vier acts die ons , elk op hun eigen wijze, compleet konden omver blazen dus …
De finale werd ingezet met Haujobb (*****). Opgericht in 1992 door Daniel Myer, Dejan Samardzic en Björn Jünemann heeft deze Duitse formatie al heel wat bereikt.
Een volle zaal voor deze bepalende 'underground' EBM band. Ze gingen gretig tekeer en deden de Casino op zijn grondvesten daveren.
Knallende, verbluffende beats én een charismatische zanger die met z’n vocals iedereen in beweging bracht en deed trillen.
Ze intrigeerden met hun sonische, energieke set en hun klankexperiment.
Er volgde, nu voor een meer uitgedund publiek, nog de laatste act vooraleer DJ Borg over gaat naar z’n EBM feestje, met Cat Rapes Dog (***1/2). De Zweedse formatie is er eentje die eigenwijs, eigenzinnig de EBM aanpakt. Ze zijn al van 1984 bezig, en hebben op die wijze al heel wat zieltjes gewonnen.
Ik ervaarde hen als 'The Electric Call boy van de EBM’ . Ze zorgden voor een wervelend feestje met een hoek af. Af en toe werden de wenkbrauwen gefronst; ze zorgden voor een polonaise doorheen de zaal, en brachten iedereen in optimale stemming om zich te amuseren en te dansen.
De combinatie van EBM, heavy metal en Electro punk ging erin als zoetenkoek.
Een uiterst genietbare set en een knettergek feestje dus om deze editie van Bimfest af te sluiten. Een knallend slot dus … See you next year!
Ook in 2026 organiseert Bodybeats een rits interessante evenementen, o.m. de International EBM Day op 21 februari en KMFDM op 23 februari.
Check gerust de site www.bodybeats.be
Ohja, de 24ste editie van Bimfest vindt plaats op 4 en 5 december 2026
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8922-bimfest-2025?Itemid=0
Organisatie: Bodybeats ism De Casino, Sint-Niklaas
Blast From The Past 2025 - Veel meer dan een nostalgie trip
Blast From The Past 2025
Kubox
Kuurne
2024-12-06
Erik Vandamme
… Zes December kwam sinterklaas langs bij de brave kindjes. Maar hij liep ook rond op het festival Blast From The Past en deelde koekjes uit aan de brave metalheads.
Het festival was compleet uitverkocht. Met een headliner als Vandenberg, die onder het motto 'The Whitesnake Tears' kwam optreden, is dat niet zo verwonderlijk. Deze levende legende is ondertussen ook 71 jaar jong, en heeft mee de geschiedenis van de heavy metal in de jaren '80 geschreven. Met zijn band zou hij rond een uur of elf die hits van Whitesnake terug spelen, op verbluffende, speelse wijze. Er was ook plaats voor eigen werk. Voer voor de grootste Whitesnake fans dus, die ten volle ervan genoten.
We begonnen de dag met een streepje Mechelse Doom/stoner. Opium Heathen (****) met o.a. Gianni Vuylsteker, die we al kennen van andere projecten, is geen onbekende. "De band gaat zeer minutieus tewerk, loom en traag, dan weer alles uit de kast halen. We horen onderhuids Black Sabbath. De vocals waren belangvol, demonisch bijna en bezorgden ons koude rillingen ", schreven we over hun optreden op Catacombfest Open Air in 2023.
Opium Heathen mag dan een vrij nieuwe band zijn binnen de scene, de muzikanten binnen deze band zijn dat echter niet. De instrumentatie als de vocals sierden. Een virtuoze aanpak door messcherpe, epische riffs en doomachtige mokerslagen. Het klonk wel allemaal een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht wat verslapte. Ietwat meer variatie was welgekomen …
En dat is nu net wat Thorium (*****) wel deed. We kregen een kleurrijke, onaardse sounds in een speels, spontane aanpak. De beweeglijke zanger wist zijn publiek steeds aan te porren. Iedereen was sterk op elkaar ingespeeld. Een muzikale rollercoaster, hard-zacht. Thorium grasduinde doorheen hun albums, en kreeg iedereen mee. “Where do we go”, “Ostrogoth”, het prachtig “Across the Nation” en “Nightfall” werden meegebruld.
Tegankelijkheid en speelsheid vonden elkaar dus.
De band is als 2016 bezig en bracht reeds enkele knappe platen uit, maar zit zoals we al van hen hoorden op een kantelpunt. Hoedanook, live gingen ze ervoor.
Dé ontdekking van Blast From the Past 2025 werd het Portugese Toxikull (*****) , opgericht in 2016 en bekend om hun energieke, jaren '80-geïnspireerd geluid met scherpe riffs en schreeuwende zang, succesvol alvast in de underground metalscene met albums als ‘Cursed and Punished’ (2019) en ‘Under the Southern Light’ (2023).
Toxikull toeren veel in Europa, spelen op festivals en brachten in 2025 een live-album uit, ‘Echoes of the Arena’. Live resulteert het in een razendsnel gebrachte set, vol weerhaakjes die op de dansspieren inwerken. Omvergeblazen werden we door dit felle samenspel van gitaren en drums. Wat een oplawaai van jewelste was me dit!
In de hal aan de ingang was ook een klein podium opgesteld voor een akoestische set van Luke Appleton (****), gekend van o.a. Absolva en de bassist van Iced Earth. Voor de gelegenheid stond hij dus helemaal alleen op het podium, met akoestische gitaar. Hij heeft een warme stem die het integere werk elan geeft.
De intens mooie set werd ietwat verstoord door het geroezemoes. Maar het charisma, de prachtige stem en het meeslepende gitaarspel hield ons bij de leest. De respons was meer dan voldoende. Songs als “Forever Viking”, “Never a good day to die” (Absolva) en “Watching over me’ (Iced Earth) konden op heel wat bijval rekenen.
De Nederlandse heavy metal band Highway Chile (*****) boordt tot levende legendes in het genre. In de jaren '80 maakte ze in de lage landen grote sier. De nostalgie en de speelsheid was de moeite. Songs als “Rat Race” - uit het nieuwe album - en “Rock and Roll fantasy” gingen erin als zoete broodjes. Highway Chile onderscheidt zich in vlijmscherpe riffs en doet iedereen headbangen.
Het concert was er eentje om te onthouden door de intensiteit, de variatie en de verbluffende mokerslagen, . Het nieuwe materiaal moet trouwens niet onderdoen voor klassiekers als “Jesse James” dat al vroeg in de setlist zat. We kregen hier dus een stukje Nederlandse metalgeschiedenis.
ADX (***1/2) tapt uit een ander vaatje … De speedmetal band bestaat al sinds 1982. Een krachtige jaren 80-sound, de geweldige riffs en de memorabele songwriting zorgt ervoor dat ADX een must-see is. Ondanks de french touch in de vocals , klonk hun sound ietwat te routineus en alledaags.
Opener “Suprénatie”, “Notre Dam de Paris”, “Pierre de Satan” en het afsluitende “Caligula” zorgden voor vuurwerk en zijn enkele classics. Goed maar ook niet meer dan dat.
Medieval Steel (****1/2) speelt heavy metal, die ons voldoende wist te boeien. De speelse gretigheid, hun virtuositeit en het publiek aanporren sierden. Ze werden warm onthaald telkens. Songs als “Warlords”, “Lost in the city” en “War City” gingen erin als zoete broodjes. Toegegeven, Medieval Steel valt ook niet op in originaliteit , maar wist ons murw te slaan. “Gods of Steel” was er tot slot eentje voor in een heavymetal storm …
Savage Grace (****) beginnen hun set met het nodige vuurwerk. “Barbarians at the gate” en “Bound to be free” daverden. De schreeuwerige zang, de knetterende drum en de vlijmscherpe riffs tekenen voor een veelbelovende sound . Maar ook hier klinkt het ietwat teveel uit dezelfde trukendoos. Hun charisma en beweeglijkheid sierden evenwel.
Songs als “Sins of the Damned” en “Master of Disguise” onderscheidden zich in die kenmerkende heavy metal.
Vandenberg (*****) was hier de closing act. De verwachtingen waren hoog. En die werden door Adje en zijn band moeiteloos ingelost. “Bad Boys” en “Slide it In” waren al meteen sterke openers. De niet- Whitesnake fan zal wellicht niet zijn gading hebben gevonden hierin, Interessant was het bijzondere zangtalent van de Zweed Mats Levén, ook al is hij geen David Coverdale. Zijn vocals, de sublieme charismatische uitstraling en de speelse manier van soleren onderstrepen het talent van een gitaarheld.
Het gitaarspel is van wereldklasse. Emotioneel en technisch hoogstaand. Het siert de prille zeventiger … Whitesnake klassiekers passeerden de revue als “Here I Go Again”, "Crying in the Rain” en "Still of the Night”.
Ook de andere muzikanten verdienen een plaatsje, Sem Christoffel-basgitaar, Joey Marin de Boer-drums en Len van de Laak-keyboards. Een magisch geheel, spontaan, speels van aard.
“Is this love” wordt meegebruld en andere als “Sailing Ships”, “Still of the night” en “Burning heart” intrigeerden. Wat een meesterlijke, energieke aanpak, tekenend voor een boeiende Blast From The Past editie.
Met dank aan Musika.be
Organisatie: Blast From The Past
Nederlands 
Français 
