Les Nuits Botanique 2026 – Rock-Punk Scene - Een uiterst genietbaar, prettig gestoord avondje!
Les Nuits Botanique 2026
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-28
Erik Vandamme
Altijd opletten als een groep wordt gehypt. Neem nu deze rond Angine de Poitrine , die bijna haast omschreven worden als het 8ste wereldwonder. Het is misschien wat overdreven, maar het duo is in elk geval op erg korte tijd aan een opmars bezig, met uitverkochte clubzalen. Langs alle kanten is er aandacht voor deze Canadezen, die net als The Residents hun identiteit niet prijsgeven, maar enkel hun aanstekelijke, opzwepende tegendraadse muziek.
Ze zijn reeds bezig van 2019. Hun nieuwste album 'Vol II' werd goed ontvangen, lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102585-vol-ii .
De twee treden op onder de pseudoniemen Khn de Poitrine en Klek de Poitrine. Hun muziek is een soort math-altrock, die de dansspieren prikkelt. Ze hadden dan ook moeiteloos het publiek mee in hun muzikaal verhaal van een uiterst genietbaar, prettig gestoord avondje!
We sloten aan bij het Amerikaanse Model/Actriz (****) die een mix van energieke postpunk, industrial en dance brachten. Frontman Cole Haden is een spring-in-het veld, een performer, die theatraal z’n publiek verovert, samen met de stuwende sound en de mechanische beats. Deze trip wist ons te bekoren.
In het Museum kregen we 3L3D3P (****) . 'Luid, Luider, Luidst’, klonk het. 3L3D3P is een producer en zangeres uit Los Angeles die een eigen wereld van punk-elektronische muziek creëert. Het debuutalbum "General!" werd sterk ontvangen, Live resulteert dit in een rauwe set, met felle lichtflitsen. Met de vervaarlijke beats en de krijsende vocals erbovenop, werden we in een weerzinwekkende wereld gedropt, met angstzweet op ons voorhoofd!
Gecontroleerde chaos, Angine de Poitrine (****) weet ons hoedanook te boeien met deze aparte sound, die math-altrock, met een dosis melodieuze tegendraadsheid in gitaarlijnen en opzwepende beats/percussie, speelt. Het klinkt broeierig, venijnig, vurig. En er wordt leuk, speels, deftig, gek geëxperimenteerd in hun klankentapijtjes, Humor en puur jolijt is niet veraf.
Grotendeels instrumentaal klinkt het. Af en toe maken ze gebruik van een soort talkbox en overgemoduleerde microfoon, waarbij je totaal niet weet waarover ze hebben door het gebrabbel. Ook de bindteksten zijn even onverstaanbaar.
De muziek, de act, de gimmick met een soort gespikkelde zotskoppen spreekt voor zich. Ze wringen zich muzikaal in allerlei bochten, prikkelen de dansspieren, en gaan in interactie met hun publiek. Ze porren hen aan met de vingers driehoekjes maken. Songs als “Angor”, “Mata Zyklek” en “Sarniezz” zijn de moeite, houden ons bij de leest en zetten aan tot een move. Het maakt hun mysterieuze kantje nog spannender. Soms ontstaat er een fijn, ontspannend, dansbaar moshpitje en crowdsurf.
Het publiek wordt meegesleurd en bedwelmd door hun intrigerende frisse hypnotiserende sound.
Hoe leuk, fijn ze het maken, hoe beheersbaar is hun instrumentatie. Wat een kunde en virtuositeit op gitaar/bas en percussie.
Dit was puur entertainenment met een hoek af, subtiel, uitgekiend, doordacht, speels. (On) Gecontroleerd vertier.
Set: Angor - Yor Zarad - Tamebsz - Mata Zyklek - Ababa Hotel - Sarniezz – Fabienk - Sherpa
Voor de volgende act stond het Museum eerst maar halfvol, door de stormloop aan de merchandise na het concert van Angine de Poitrine.
Maria Iskariot (****) hield het tempo hoog, beetje opgewarmd door hun Canadese voorgangers. De logslagen tijgerinnen deelden punk uppercuts uit en stortten zich op hun publiek. De beweeglijke zangeres dook al na twee nummers het publiek in.. Ook hier fun, pleasure, speelsheid, dynamiek, opwinding . De duivels werden ontbonden.
Maria Iskariot zorgde ook voor muzikaal vertier en een feestje. Zondermeer sterk overtuigend.
Wat was ons dat, deze acts, uiterst genietbaar, prettig gestoord!
Pics homepag Angine de Poitrine @Erik Vandamme
Neem gerust een kijkje naar de pics
Maria Iskariot
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9608-maria-iskariot-28-05-2026?Itemid=0
Angine de Poitrine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9609-angine-de-poitrine-28-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Jazz Middelheim 2026 - Jazz toont aan dat het springlevend is!
Jazz Middelheim 2026
Park Den Brandt
Antwerpen
2026-05-23 t-m 2026-05-25
Erik Vandamme
Op de vraag ‘wat is Jazz heden ten dage’ krijgen we uiteenlopende antwoorden. In een recent interview kwam naar voor wat pop muziek nu is’. We kunnen beamen dat muziek evolueert en dat strekkingen komen en gaan … In golvende bewegingen. Maar Jazz toont aan dat het in elk geval nog springlevend is, kijk gerust naar de talloze (jonge) bands en concerten.
Neem nu ook Jazz Middelheim, een iconisch jazz festival dat al meer dan vijftig jaar bestaat, en plaatsvindt in het mooie Park Den Brandt. Ook al heeft het er even niet goed uitgezien, vlak na de COVID periode.
Het festival maakte vorig jaar een sterke doorstart, en staat nu weer waar het moet staan. Aan de absolute top van wat Jazz festivals écht te bieden heeft. Met een zo goed als uitverkochte tweede en derde festival dag en uitverkochte combi tickets, kan de organisatie spreken van een groots succes. Jazz toont aan dat het springlevend is!
Ons verslag
dag 1 - zaterdag 23 mei 2026
Het kan verkeren, vorig weekend waren we op Dunk!festival en hadden we regen en best wel koude temperaturen. Nu leunde de temperatuur tegen de 30 graden aan, maar in dat park viel de gevoelstemperatuur – behalve in het begin van de dag – al bij al nogal mee.
Deze zaterdag was compleet uitverkocht, en dat had wellicht te maken met de komst van Flea and The Honora Band. Het solo project van Red Hot Chili Peppers bassist Flea. die voor een volle tent , de stoelen werden weggenomen, tot ver naar buiten, zorgde voor de apotheose op het einde van de dag.
Er viel uiteraard veel meer te beleven …
We zijn al jaren fan van Trombone virtuoze N∆BOU (****). Het recente ‘Indigo’ is een heel persoonlijk album, waarmee ze ons op Brussels Jazz eerder dit jaar nog tot tranen toe bedwong.
Ze mocht, samen met haar band, deze eerste festival dag openen. Voor haar een thuismatch, want ooit heeft ze jobstudent geweest op het festival, en kuste haar eerste lief in de bosjes, liet ze weten in het begin van haar set.
De emoties borrelden op vanaf de eerste “Consent”. N∆BOU straalde een aanstekelijk enthousiasme uit , wat een daverend applaus opleverde. Ze sprak respect uit voor haar bandleden, Gijs Idema (gitaar) , Trui Amerlinck (double bas) , Daniel Jonkers (drums) en plaatste hen evenzeer in de spotlights. Pakkende songs als “Johanna”, “Light Blue Shawl” bezorgden kippenvel. Op Jazz middelheim wist ze samen met haar band iedereen diep te ontroeren. Magische start van de dag!
Op de ‘Birdland’ stage stond een formatie die eveneens geen onbekende meer is voor ons. Unfinished Business (****) wist ons in 2024 op Gent Jazz omver te blazen met een setdie de comfortzone deed verbleken. Een aanstekelijke mix van groovy weerhaakjes, een jazzy vibe – in grote mate door de hemelse trompet en saxofoon – en zelfs een funky aanvoelend klankenbord, wisten ze iedereen te bekoren. Die diversiteit in aanpak maakt dat ze het paadje van de doorsnee jazz weten te verlaten, met respect voor de roots.
Unfinished Business kreeg de handjes moeiteloos op elkaar, en nodigde uit tot enkele danspasjes. Missie geslaagd!
Nduduzo Makhathini (****), die we op Brussels Jazz Festival als trio zagen optreden, stond nu helemaal alleen met zijn vleugelpiano. De bedwelmende piano klank, de warmhartige vocals en de haast poëtische bindteksten, zorgden voor een warme gloed doorheen de ‘concert hall’. De heel spraakzame piano virtuoos verbergt Afrikaanse invloeden in zijn sound, en doet de al hoge temperatuur bijna tot het kookpunt stijgen. Hij kreeg dan ook een staande ovatie op het einde van zijn set. Helemaal terecht overigens.
Spelend op een buitenpodium, met de zon in de ogen, is het haast onmogelijk om een publiek echt stil te krijgen. En toch slaagde de zingende nachtegaal Annahstasia (*****) er wonderwel in. Haar ontroerende stem bedwong ook ons tot tranen, we kregen er vaak koude rillingen van. “ontroerende liedjes, met enkel gitaar en zang, deden ons wegzweven naar de mooiste oorden in het park’’, schreven we in onze notities, ook al bleef alles wat hangen binnen dezelfde lijn, ze wist ons in te nemen.
Na het afleggen van een mooi parcours vroegen we ons luidop af ‘kan het nog beter’ , onze poging om ook het derde podia met ‘Follie Sessions’ te bezoeken, een klein gezellig koffiehuisje vlak naast het grote podium, moesten we afblazen. Er kon maar twintig a 25 personen binnen, om de intimiteit van die sessies te vrijwaren.
We beloven het op de tweede festival dag goed te maken.
(check gerust hun Instagram voor meer informatie: https://www.instagram.com/follie_parkdenbrandt/ )
Cécile Mclorin Salvant (*****) is voor de doorsnee bezoeker van Jazz Middelheim al lang geen onbekende meer. Ze wordt geprezen als één van de meest getalenteerde en unieke jazzvocalisten van haar generatie. ‘Putting some soul into Jazz’, schreven we in onze notities. Op Jazz Middelheim klonk ze als een Afrikaanse nachtegaal en haalde haar soulvolle stem aan.
Ze was zeerzeker goed omringd Vooral de pianist wist ons omver te blazen met scherpe piano hooks, terwijl een aanstekelijk contrabas en voortreffelijk drumwerk een mooi klankentapijt verwezenlijkten.
Cécile McLorin Salvant deed ons naar adem happen. Haar eigenzinnige versie van “Ne me quitte pas” van Jacques Brel wist te raken. Ze kreeg een minutenlang daverend applaus. Een uur lang bracht ze het publiek in een soort hypnose. Een staande ovatie op het einde van haar magische set was hoedanook terecht. Iedereen was ontroerd en zweefde mee naar Afrikaanse oorden. Mooi!
De Afro-jazz formatie Aluna Wade (****) deed hun uiterste best voor een dansfeestje in de zon. Afkomstig uit de Orleans jazz scene heeft de band al heel wat doorstaan. Met hun Afro getinte klankkleur ging de tempratuur nog een graadje hoger. Ze prikkelden de dasspieren en zorgden voor een leuk feestje; anderen genoten van de sound lekker genietend in het gras. In afwachting van de hoofd act. Na een half uurtje gingen de meeste zelfs al postvatten in de tent. Aluna Wade onderstreepte dat Afro-jazz aan een steile opmars bezig is.
De set van Flea and The Honora Band (*****) begon met een intro “Image” van John Lennon, wat werd meegebruld uit volle borst. Waarna de voltallige band rond Flea het podium betrad, en enthousiast werd onthaald. Flea startte gewoontetrouw op bas, aangevuld door de bandleden op “Good Night Darius”. De weerhaakjes op piano/sax knetterden, er was de aanstekelijke contrabas en de duivelse percussie. Flea is ook als jazz muzikant een ‘spring in ‘t veld’, en speelt bas én trompet vol overgave. De intieme momenten werden afgewisseld met een groovy jazz lijntje en enkele rock uitspattingen. Songs als “Frailed”, het vuurkrachtige “A Plea en ‘Morning cry’ deden ons watertanden.
De set duurde een slordige negentig minuten, en was vol variatie, humor, virtuositeit, improvisatie en experiment waardoor we ons geen seconde verveelden.
Bij het vallen van de duisternis werden ook mooie beelden op het scherm getoond, o.m. wandelingen met de hondjes aan het strand. Het paste perfect in het plaatje van Flea and The Honora band.
De set werd afgesloten met het sublieme “Lovelovelove”.
We hadden hier een dynamische en meditatieve energieke leuke set , waarin de zwevende trompetmelodieën en de diepgaande muzikaliteit goed tot hun recht kwamen. Een absoluut hoogtepunt op deze eerste festival dag.
Afsluiten met een feestje door DJ acts … Op een jazz festival als deze kun je verrassende elementen tegen komen. Hunee (****) groeide op in Bochum, als zoon van Zuid-Koreaanse ouders, en verhuisde vlak na zijn schooltijd naar Berlijn. Hij dompelde zich onder in de clubs en platenzaken van de stad. Als DJ haalt hij er ook zijn inspiratie uit. Wat zorgt voor een lekker feestje, een kruising van jazz, disco, house, soul en zoveel meer. Een obscure mengelmoes dus. Mooi om mee te maken en af te sluiten!
dag 2 – zondag 24 mei 2026
Op de tweede festival dag kregen we o.a. Braziliaanse Bossanova met de legendarische Marcos Valle, Afrikaanse pareltjes, reggae en afro-beats met Cymande en levende legende Fred Hersch. We bezochten ook eens de Follie Sessions, en sloten af met een puur jazz combo rond iconisch figuur Immanuel Wilkins.
Tutu Puoane (****1/2) vingen we aan op dag twee, die we vorige zomer nog zagen optreden op het gezellige Finfactor Jazz Damme. We waren niet alleen onder de indruk van haar vocale capaciteiten maar ook van de muzikanten waarmee ze zich laat omringen. Ook op Jazz Middelheim bleken zij net de juiste schakel om het plaatje compleet te maken. Tutu zelf heeft een stem als een nachtegaal, met veel soul, die doet denken aan de grootheden in het genre. Ze kreeg dan ook een staande ovatie op het einde van de set. Een eerste uppercut meteen! aan kippenvelmomenten om deze dag te starten!
De eerste Follie Sessions bracht ons bij Marlojein Vernimmen & Lenna Vergeynst (****) twee harp virtuozen. Hoe die harpen in dat kleine huisje zijn geraakt is me wel een raadsel … Het duo verblufte ons met een haast spirituele benadering van dat instrument; ze vulden elkaar intiem aan, en gaan zelfs lichtjes experimenteren met die harp klank. Wat nog het mooist is, in die verstilde atmosfeer, is een sacrale totaalbeleving, die ons wegvoert naar hemelse oorden. Magisch!
BXL x LDN Interplay III (****) is een Brussels/Londense samenwerking met ‘Tomorrow’s Warriors’, een project dat twee steden in de jazzscene verbindt en verenigt in diversiteit, migratie en een sterke gemeenschapszin.
Het ensemble bestaat uit Alice Sinephro, Lorenzo Ola Kobina en Simon Mouctar de Rover uit Brussel, samen met Christ-Stéphane Boizi, Shanise Hall en Donovan Haffner uit Londen. Wat een muzikale prikkeling en beleving hier, door een verdwaalde sax, een aanstekelijke, groovy ritmesectie en verbluffende drum salvo’s. Met een zangeres die met haar fluwelen stem ons deed wegzweven.
Het combo gaat speels, virtuoos te werk. Het zet aan tot dansmoves. Het duo Lorenzo Ola Kobina en Simon Mouctar de Rover zouden trouwens later nog een drum & keyboard demonstratie geven op Follie Sessions. Mooi meegenomen dus.
Saxofoniste Jasmine Myra (***1/2) bracht wat rust in ons hoofd. Belangrijk om weten, haar sax mag dan het middelpunt vormen, toch is het een onderdeel van een muzikaal plan; de muzikanten om haar heen vullen de muziek goed aan. Elk schakel is even belangrijk.
Jasmine Myra geeft haar muzikale geheimen niet zomaar prijs. Het werkt wellicht beter in een gezellige club, maar in een grote tent gingen de klank vaak wat verloren.
Een eerste levende legende nu, Marcos Valle (*****). Hij brengt Braziliaanse Bossanova naar Jazz Middelheim. Het intussen 82 jarig icoon heeft werken uit in vele muziekstijlen, o.m. naast bossa nova, samba en fusies van rock, soul, jazz en dansmuziek met Braziliaanse stijlen. Hij moest eigenlijk vorig jaar op het festival optreden, maar door omstandigheden moest hij afzeggen.
Hij rust niet op zijn lauweren. Hij brengt nieuwe muziek met de plaat ‘'Túnel Acústico' (najaar 2024) en het onlangs verschenen ‘Estatica’. Live blijft hij vitaal doordacht soleren, en wordt hij bijgestaan door een subliem spelende ritmesessie en zijn echtgenote die vocaal ondersteunt.
Zijn onuitputtelijke energie en de naadloze mix van stijlen, zorgen dan ook voor een wervelend dansfeestje op Braziliaanse wijze in het malse gras …
Levende legende nummer twee Fred Hersch trio (*****) wist ons al enkele keren te bekoren in het Brusselse Flagey. Over zijn optreden in 2024 schreven we: ‘’De voortdurende zoektocht naar prikkeling, stopt bij Fred Hersh nooit. Hij zou zelfs nog uren op dit veelkleurig elan kunnen doorgaan, zonder maar te vervelen”. Toen was het solo, nu is hij er als trio, waardoor hij een nog intenser breder scala aan toevoegt. De spraakzame Fred, liet dan ook zijn medemuzikanten voluit hun eigen ding doen. Wat resulteerde in een muzikaal hartverwarmende, sprankelende wervelstorm in klankkleur en improvisatie.
Fred Hersch trio deed ons emotioneel diep wegglijden in diepe gedachten.
Lorenzo Ola Kobina & Simon Mouctar de Rover (*****) mochten op ‘Follies Sessions’ hun virtuositeit op drums en keys tentoonspreiden, en deden dit op een speelse; doorleefde wijze. Wat een grooves in deze instrumentatie. Het duo neemt je mee in een rit waar wild geïmproviseerd mag worden, met de nodige humor.
De Sessies duren helaas maar een twintigtal minuten, maar dit mocht wel gerust een uurtje doorgaan. Lekker leuk verpletterend!
Na drie opwindende acts kregen we verder nog de formatie Cymande (****), die ontstond begin jaren zeventig in Zuid-Londen, opgericht door muzikanten met Caribische roots, die als kinderen naar het Verenigd Koninkrijk waren verhuisd.
Onder leiding van Patrick Patterson en Steve Scipio ontwikkelde de groep een eigen geluid waarin funk, jazz, soul en Caribische ritmes samenkwamen.
Op Jazz Middelheim kregen we een wervelend feest . Het klonk boeiend door de diversiteit. Het is bijzonder moeilijk de muziek van dit gezelschap in een hokje te duwen. We hoorden flarden reggae, afro-jazz , en allerlei Zuiderse ritmes, die alleen maar aanzetten tot leuke feestjes.
Echter waren er ook best wat intieme momenten, waarbij het publiek even tot ‘zen’ kon komen. Waarna het feest gewoon werd verder gezet. Veerkracht, dynamiek en spontaniteit zijn sleutelwoorden bij Cymande. Over een Zuiderse wervelstorm gesproken!
Afsluiten deden we met altsaxofonist en componist Immanuel Wilkins (****) die een typische jazz set voorschotelde. Lekker groovy waar het kan, improviserend. En luidruchtig waar het mag. Hij neemt zijn publiek mee in de wilde verhalen die hij vertelt met zijn instrument. Als een rituele beleving. De jazz fan die open staat voor vernieuwing werd door Immanuel Wilkins, meer dan een uur lang op zijn wenken bediend. Het perfecte slot van een boeiende dag, bij het vallen van de avond voelde dit des te intenser aan.
Voor wie nog zin had, kon je nog terecht voor Danilo Plessow aka MCDE. De man beweegt zich moeiteloos in verschillende rollen: dj, producer, labelbaas.
Wij besloten echter de zwoele nacht in te duiken, en huiswaarts te keren.
dag 3 – maandag 25 mei 2026
De bloedhete derde festival dag begon vroeg, maar was ook vroeg in de avond gedaan. Wij starten op ‘ Follie Sessions’ met top klarinet speler Joachim Badenhorst (*****) die op een betoverend mooie wijze verhalen vertelde met zowel zijn klarinet als met zijn tenor sax. De geluidsmuren konden trillen maar er was evengoed een intiem muzikaal pad. Een veelzijdig talent alvast, die alle kanten opgaat met z’n instrumenten, heel beeldrijk. Om sprakeloos van te worden.
Ondertussen was de formatie Ola Tunji (****) , de band rond saxofonist Ornella Noulet, al aan hun set bezig. De weerspannigheid die we voordien voelden bij Joachim , voelden we ook terugkeren in het saxofoon spel van Ornella. Hij laat zich stapsgewijs begeleiden door z’n muzikanten die in dunne laagjes, de muziek doen openbarsten.
Boeiend.
Die saxofoon zou trouwens het absolute hoogtepunt vormen van deze derde festival dag, maar eerst gingen we post vatten aan het buitenpodium voor Cassie Kinoshi ’s Seed (****) die binnen de Engelse jazz scene al heel wat hartjes heeft veroverd. Het elfkoppig ensemble gaat met hun muziek zoveel kanten uit.
De altsaxofoon van Cassie Kinoshi staat zelfs niet direct op het voorplan, al laat ze haar virtuositeit wel horen in de solo’s. Een kleurrijke, groovy, aanstekelijke set, zondermeer, met oog voor experiment en improvisatie.
Jazz icoon Chris Potter Trio (****) kreeg een volle tent voor zich, en dat is niet verwonderlijk. De saxofonist staat al decennia lang hoog aangeschreven binnen de jazz scene. Bijgestaan door bassist Matt Brewer en Kendrich Scott zorgde hij dan ook voor een wervelend jazz feestje, met een hoek af. Chris Potter Trio tast dan ook voortdurend grenzen af. Chris ging op het einde zelfs aan de piano zitten, een ander kantje van zichzelf en van wat deze virtuozen te bieden hebben. Een ‘oorgasme’ voor de jazzliefhebber pur-sang.
De bedoeling was om weer een Follie Sessions meet te pikken met Adia Vanheerentals & Anke Verslype (saxofoon & percussie) maar helaas waren elk van de drie sessies compleet volzet, best wel jammer, maar ook niet zo verwonderlijk gezien beide dames hun verbluffende staat van dienst hebben, binnen vele projecten.
We besloten een kijkje te nemen bij The Herbaliser (****) op het buitenpodium; als een soort ‘big band’ spraken ze de dansspieren aan . Een boeiend breed instrumentalia met ook oog voor eeuwig improviseren en comfortzones verlaten. Het publiek was makkelijk te overtuigen in hun muzikaal verhaal. Een leuk dansfeestje dus.
Isaiah Collier kwam uit de bruisende muziekscene van Chicago tevoorschijn als saxofonist, componist en organisator. Of hij nu zijn eigen ensemble ‘The Chosen Few’ leidt of samenwerkt met anderen, Collier benadert muziek als een soort verbinding, bezinning en vooruitgang.
Op Jazz Middelheim bracht hij onder de noemer Collier Plays Coltrane (*****) een ode aan één van de allergrootste saxofonisten. Coltrane betekent emoties, een spirituele totaalbeleving die meerdere generaties heeft beïnvloed, en eigenlijk nog steeds.
De pas 28 jaar jonge Collier benadert Coltrane met zoveel respect, en voegt er diezelfde weerbarstigheid aan toe in zijn spel, waarmee de man groot is geworden.
Er ontstaat een soort magie. De broeierige, spannende, weerbarstige solo’s en de versmelting van instrumentalia klinken bijna onaards. Hier dwaalt de geest van Coltrane rond, in het lichaam van Collier, die iedereen verblufte.
De staande ovatie na deze wervelstorm aan spirituele emoties , was dan ook meer dan terecht!
Collier zou later nog eens optreden op het concert van de Britse tubaspeler Theon Cross (****). Moeten optreden na deze ‘Coltrane wervelstorm ’ was een ondankbare taak. Voor velen was dit dan ook het uitgelezen moment om te verpozen. ‘Theon Cross benadert de tuba niet als begeleidingsinstrument, maar als een centrale stem“, staat te lezen in de biografie. Wie bleef staan zag dan ook een indrukwekkende tuba virtuoos, die grenzen doet vervagen. Er was ook het experimenteel kantje van die typische tuba klank. Puik werk.
Toen we Billy Cobham met zijn wandelstok naar het drumstel zagen wandelen, en zij hem op zijn stoeltje moesten helpen, maakten we ons oprecht zorgen. De kranige 80er werd plots een wulpse twintiger eens hij op de cimbalen sloeg.
Onder de noemer Billy Cobham’s Time Machine (****1/2) keert hij terug naar zijn repertoire uit de jaren zeventig, waaronder ‘Total Eclipse’. En toch werd dit geen nostalgietrip, het werd eerder het heruitvinden van nummers ter plaatse. Hij werd bijgestaan door een ensemble aan sterke muzikanten op gitaar, blazers en piano. Vaak haalt hij kwajongenstreken uit naar zijn mede muzikanten en de fans toe, of zijn muzikanten porden hem eens een beetje aan. Leuk allemaal.
Billy bleef maar doorspelen … De virtuositeit met een vleugje humor deed iedereen genieten op Billy Cobham’s Time Machine . Jong van geest zijn, houd je jong van hart.
‘Time of My Life’ heet de nieuwe plaat van Billy Cobham’s Time Machine. Bij deze live zagen we een man, die nog steeds springlevend is.
Bij het verlaten van het podium wenste hij ons een goede avond ‘en tot ziens’.. Met een knipoog, wat een jeugdige ingesteldheid na al die jaren.
We citeren even: Het Buena Vista Orchestra (****) is het belangrijkste repertoire-ensemble voor Cubaanse muziek ter wereld. De groep bestaat uit een bezetting van muzikanten uit onder meer Buena Vista Social Club, AfroCuban All Stars en uit de bands van Celia Cruz, Omara Portuondo, Chucho Valdés, Willie Colón en meer. Het resultaat laat zich al raden … De avond was nog redelijk zwoel, de Buena Vista Orchestra deed de temperatuur nog stijgen – alsof dat nog kon. Door de rijke Cubaanse zang, de aanstekelijke energie en de uitmuntende instrumentatie, houdt de band de legendarische erfenis van Buena Vista naadloos in ere. Een combo dat gewoon alle remmen los deed dansen. Wat een spetterend muzikaal feestje!
En toch breien we er nog een vervolg aan. De uit Berlijn afkomstige Tereza (****) beweegt zich als DJ en producer voort, binnen een breed scala aan muziekstijlen, en stelt die voor door een klankkleur aan beats. Iedereen kon nog eens lekker uit de bol gaan. De brede aanpak, de diversiteit zorgden ervoor dat ook wij even bleven dansen. De perfecte afsluiter voor deze Jazz Middelheim editie, zonder meer!
Pics via Jazz Middelheim
https://drive.google.com/drive/folders/1keGxfzCARvYZmlLbRA5F_uFY_uIfpOvI
Organisatie: Jazz Middelheim
Wacken Battle Belgium 2026 - Witchlords - België vertegenwoordigen op Wacken Open Air
Wacken Battle Belgium 2026
JOC Tielt
Tielt
2026-05-23
Filip Van der Linden
Elk jaar worden er in heel wat landen band battles georganiseerd om dan per land één winnaar te laten spelen op Wacken Open Air in Duitsland. Daar spelen ze in een internationale competitie tegen elkaar.
Voor bands als Battle Beast uit Finland of Torture Squad uit Brazilië betekende deze wedstrijd het begin van hun internationale carrière. In ons land leverde dat eerder al een mooie reeks winnaars op, zoals Primal Creation, Objector, Poseydon, Evil Invaders, Carrion, Monster Joe, Speed Queen, Trouble Agency, Unleash The Fury, Demolished, en Powerstroke.
België stuurt dit jaar Witchlords. Die powermetalband haalde het in de Belgische finale nipt van Insomnia.
Er waren heel wat veranderingen aan de Belgische Wacken Battle. Er is de nieuwe locatie. De vertrouwde Volkskring in Zingem werd ingeruild voor het JOC in Tielt. Voorts gingen de voorrondes op de schop en werd er gesleuteld aan het puntensysteem. Oorspronkelijk zouden acht bands de finale spelen, dan zes en uiteindelijk werden het er zeven. Eén band had de selectie pas heel laat teruggevonden tussen de spammails en werd nog toegevoegd aan de finale. Met een beperkte tijd tussen de datum van de bekendmaking van de selectie en de wedstrijd zelf, waren er weinig mogelijkheden voor de bands om hun fans mee te krijgen naar Tielt.
De opkomst kon beter, maar desondanks werd het een leuke avond met een paar interessante ontdekkingen.
Carasidem is een jonge Brusselse band die een mix brengt van djent, metalcore en deathcore. Deze band heeft nog niet zo gek veel opgetreden en dat vertaalt zich in een heel statische show. Muzikaal en in de lyrics ontbreekt het nog wat aan eigen identiteit, maar Carasidem laat op zich wel interessante stukken horen en er is duidelijk ambitie om nog te groeien.
Misschien de grootste fout was dat deze band – als opener – niet stipt op tijd startte. Wat de redenen ook zouden kunnen geweest zijn voor de vertraging, je start gewoon op tijd.
Op Wacken spelen zowat 200 bands op acht podia. Daar laat niemand het uurschema in de war gooien omdat een Belgisch bandje niet tijdig kan opzetten en soundchecken.
Rage Feeds Death komt uit Antwerpen en de Kempen en brengt een leuke crossover van agressieve thrash en militante hardcore, al lijken er soms ook stukjes cosmic stoner in de mix te zitten. Ze laten zich echt niet in één hokje duwen. Deze band stond in 2023 in de band battle in een Nederlandse band battle voor een stek op The Rock Circus. Dat doel hebben ze toen niet gehaald.
In Tielt druipt het spelplezier van de bandleden af en op zich is er weinig mis met deze band: heel matuur, podiumvast en technisch sterk. Dit was nog maar het eerste of tweede concert sinds Rage Feeds Death afscheid nam van de tweede gitarist, maar dat zag je nauwelijks in de performance. Deze band stond vooral met de juiste attitude op het podium. Er waren probleempjes met een microfoon en nadien met de gitaar, maar telkens werden de tracks netjes afgewerkt. Frontman Maarten deed iets leuks met een posthoorn/jachthoorn, maar als gimmick voegde dat weinig toe. Wacken is op dit moment misschien wat hoog gegrepen voor deze band, maar deze band wordt een vaste waarde voor het clubcircuit.
Bij de entourage van Behind The Veil waren de verwachtingen hoog gespannen. Niet onterecht, want deze band heeft eerder al vlot twee andere, eerder lokale band battles gewonnen. En Behind The Veil heeft net de EP ‘Betrayed By Shadow’s uit die goed ontvangen is door de pers en de fans, wat hen recent een reeks leuke concerten heeft opgeleverd. De tracks van de EP vormden de basis van de set in Tielt. Misschien lagen de verwachtingen te hoog. Een derde plek is leuk, maar daar was deze band niet voor naar Tielt gekomen.
Het bandconcept met twee heel verschillende vrouwelijke vocalen, dat werkt. De dames vinden elkaar ook blind op het podium en visueel gebeurt er veel tegelijk. Muzikaal wordt het gegeven van twee gitaristen te weinig uitgespeeld en missen we misschien nog wat diepgang. Behind The Veil staat dit jaar dan misschien niet op Wacken, ook zonder die hoofdprijs zullen zij een mooi traject afleggen.
Cuttermess is een crossover-metalband uit Oost-Vlaanderen. Ze hebben al twee releases uit: ‘Take ‘m To The Guillotine’ uit 2020 en ‘Lie/Sense’ uit 2025. Ze spelen regelmatig in Vlaanderen en ook in Nederland. Ze rijgen de leuke supports aan elkaar: Hiraes, October Changes, Epinikion en Infected Rain. Opvallend is dat ze al het podium gedeeld hebben met vier eerdere winnaars van de Belgische Wacken Battle (Behind Bars, Poseydon, Primal Creation en Objector) en de recent in de band gekomen bassist komt ook al van bij voormalig winnaar Poseydon.
In de set in Tielt brachten ze vier tracks uit ‘Lie/Sense’. Zanger Kris kwam op in een badjas, was gul met grapjes en had zelfs een bindtekst voorbereid in het Duits. Want Wacken, dat is ten slotte toch in Duitsland. Hij was ook één van de weinigen die de trap achter het podium meenam in de podiumact. Grappig zijn, dat moet je goed doseren en het moet voor iedereen duidelijk zijn. Die badjas was maar één minuut grappig. Daarna hebben we ons met z’n allen staan afvragen waarom we dat nou eigenlijk grappig vonden.
Cuttermess is een prima band met degelijke tracks en uitstekende muzikanten. Een terechte finalist.
Skobbejak was een beetje de vreemde eend in de bijt, met hun mix van postmetal, stoner, posthardcore en punky lyrics. Tot voor kort was dit punkband Fubar. Als Skobbejak (kwajongen) was de finale in Tielt nog maar hun tweede concert. Voor hun eerste concert deelden ze het podium met Columbarium en The Desolation Process, wat toch een mooie start betekent. Dit was een heel aangename verrassing voor velen.
Muzikaal moet er misschien nog wat gekneed worden aan de nummers, maar de driestemmige zang was een knisperend fris concept. “Fear of Life” klonk al bijzonder goed.
In Tielt ontbrak er rook en de juiste belichting om helemaal in de sfeer te komen voor deze band en de wedstrijd-set was bovendien wat kort. Kwatongen beweren dat het voor een band uit het postmetal/stoner/sludge/doom-universum onmogelijk is om de Belgische Wacken Battle te winnen, terwijl deze band het tegendeel bewezen heeft. Met een iets ‘rijpere’ versie van Skobbejak zat er misschien wel een podiumplek of meer in.
Insomnia is een band uit Luik die grossiert in metalcore en powergroove. De band bestaat al zowat 30 jaar. In 2019 haalden ze al eens de finale van de Belgische Wacken Battle. Toen moesten ze de duimen leggen voor Primal Creation. Een jaar later wonnen ze via een andere battle hun stek op Durbuy Rock. Door corona konden ze die overwinning pas in 2021 verzilveren. Later dat jaar overleed zanger Fred en daarna bleef het lang stil bij Insomnia.
Met nog maar eens een nieuwe bandsamenstelling kwamen ze vol vertrouwen naar Tielt. Hun act was minutieus uitgekiend en de band had eigen extra verlichting en eigen technici voor licht en geluid mee. De intro kwam van een didgeridoo, bespeeld door iemand met een verentooi zoals van een native Amerikaan. Diezelfde didgeridoo zat in de outro. Voorts hanteerde deze band een soort van pletwals-tactiek.
Het zag er dan wel heel professioneel uit, toch was niet iedereen helemaal overtuigd. Het was ze nochtans gegund. Met slechts een paar punten verliezen is zuur als je dit zo hard voorbereid hebt. Misschien kunnen ze zich optrekken aan de gedachte dat bands die de finale net niet gewonnen hebben, het vaak ver kunnen schoppen. Denk aan Cathubodua, Signs of Algorithm en Painted Scars.
Zou het kunnen dat de loting voor de volgorde waarin de bands aantreden, dat dat de doorslag geeft? Dit is de derde editie op rij waarin de band wint die als laatste mag aantreden. Witchlords is geen onbekende voor wie Musiczine al enige tijd volgt. Deze powermetalband kreeg in 2019 een lovende review voor hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum ‘Demons in the Dark’. Witchlords laat zich voor de lyrics inspireren door tabeltop-wargames als Heroquest en Dungeons & Dragons. Zanger Kristof werd opgeleid tot zanger door Ralf Scheepers van Primal Fear.
De band speelde voorlopig vooral concerten in Vlaanderen, als support van Killer, Fireborn en Razorblade Messiah. In 2024 haalden ze al eens de halve finale van deze band battle.
De band heeft de voorbije jaren gewerkt aan de podiumvastheid en aan hun act. Kristof is een prima vocalist en entertainer en gitarist Pieter haalt uit met snedige riffs en solo’s. In de set zat vooral ouder werk – dat ze uiteraard goed in de vingers hebben – naast één nieuwe track (“See Me In The Light”).
Omdat ze als laatste aantraden vroeg iemand naar een bisnummer en na kort overleg met de mensen van het geluid kon dat ook. Dat was een teken dat de aanwezigen zich aan het amuseren waren.
Witchlords was met een gezonde ambitie naar Tielt gekomen en was toch een beetje (blij) verrast dat ze net iets meer punten scoorden dan Insomnia.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/73941-demons-in-the-dark
Na de bekendmaking van de resultaten was niet iedereen blij. Dat heb je natuurlijk met elke band battle. Het ligt niet voor de hand om bijvoorbeeld postmetal te gaan vergelijken met powermetal of djent. Het ene jurylid kijkt naar de performance en het talent van een band terwijl een ander jurylid misschien vooral de potentiële groeimogelijkheden ziet.
Zoals sommigen denken te weten wat het Wacken-publiek wil zien en horen, terwijl anderen een band naar voren willen schuiven die de beste ambassadeur van België zou moeten zijn.
Elke mening heeft zijn waarde.
Organisatie: Racing Thunder Promotions
Les Nuits Botanique 2026 – Donkere Electro-Hyperpop
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-22
Audric Govaert
Donkere Electro-Hyperpop - Mura Masa, Dorian Electra, EQ, Yaeger, SWORDES, MEYY
Op de eerste vrijdagavond van Les Nuits Botanique zakten niet alleen de top van de internationale underground hyperpop af naar hartje Brussel, maar ook Grammy-winnaar en Brits multi-talent Mura Masa als headliner.
Perfecte setting, 30 graden, 2 indoor stages (Museum & Orangerie) en een tijdelijke outdoor venue in de prachtige Brusselse Kruidtuin.
De sterk geprogrammeerde mix van gevestigde waarden en opkomende artiesten gaf de line-up een waardig festivalgevoel met de nodige timetable-afwegingen en rustmomenten.
Resoluut in 1 genre programmeren wordt vaak als riskant gezien ten opzichte van een ticketverkoop, maar een line-up zoals deze bewijst dat als het op een doordachte manier uitgevoerd wordt, het doelpubliek zeker de weg naar de ticketsite vindt.
Dat het merendeel van het publiek nog niet aanwezig was tijdens de openingsset van SWORDES deed niets af van haar enthousiasme. Het podium voelde wat leeg aan, alsook de tribune en dansvloer, maar de New-Yorkse opende sterk. Opvallend: Na afloop van haar set was SWORDES zo goed als bij elke andere set in het publiek terug te vinden, charmant!
Snel naar de opkomende Belgisch-Koreaanse zangeres MEYY in Museum. Wat een zaal, rook- en windmachine, lichtshow en stevige instrumentals kwamen perfect tot hun recht. Een ietwat voorzichtige set waarin MEYY in een roze latex jurk zelf op haar MacBook de setlist bepaalde. Vooral “Hot!Love!!” kwam er sterk door en het publiek ging na een klein halfuurtje (reguliere set-time 45 minuten) tevreden de zaal uit.
De kortere set gaf ons wel de kans om nog een stukje van Yaeger in de Orangerie mee te pikken, bleek nu net deze zowaar de sterkste live-set van de avond te brengen. Een stalen tribune-/stellingsconstructie op het podium was genoeg om de emotionele rave-popmuziek van de Zweedse sfeer bij te brengen. Tijdens een kort gesprek achteraf gaf ze toe zich een stuk meer thuis te voelen bij dit enthousiaste (maar minder talrijke) publiek dan als support act voor Zara Larsson een aantal jaar terug in de AB. Dit vertaalde zich ook in de sterkte van haar performance, waar het in 2024 nog eerder voorzichtig en op de achtergrond bleef, blonk het nu uit in het experimentele. Opvallende nummers: “Jaguar” & “Ciao”.
Dat zo goed als iedereen zich hierna naar de outdoor Fountain stage verplaatste voor Dorian Electra was geen verrassing. Het Amerikaanse hyperpop-icoon werkte al samen met namen zoals Charli XCX en telt als 1 van de grondleggers van het hedendaagse genre. Gedurfde uitstapjes naar rock en zelfs metal maken hun live-show blijvend interessant, maar hiervan kreeg Brussel niets te zien.
Zoals aangekondigd bracht Dorian enkel een dj-tafel mee: Het Boiler-room gevoel werd overgebracht in een set waar covers van bevriende artiesten, tijdloze hits en eigen nummers de revue passeerden, maar echt spannend werd het helaas nooit. Sommige sets zijn dan ook niet bedoeld om muzikale meerwaarde op te zoeken of neer te zetten, vervelen deed het nooit en de vrijdagavondsfeer bleef hoog.
Nagenieten kon nog een laatste keer indoor in Museum met het aanstekelijke Brits/Argentijnse electro-/techno-duo EQ. Vooral afsluiter “EQetamine” maakte indruk.
De Britse producer en songwriter Mura Masa laat de laatste jaren zijn grootste hits liever thuis en vertoeft liever in de underground clubs en niche-festivals. Om het publiek voor een laatste keer om 21uur richting de Fountain-stage te krijgen, werd opvallend wel grote hit “Love$ick” (feat. A$AP Rocky) als intro gebruikt.
Een sterke set met een mix van herkenbare songs en sterke instrumentale beats volgde en na een uurtje ging Alex al terug het podium af. Dat de performance eerder kort aanvoelde bewijst alleen maar dat de set (inclusief het volledige publiek) gerust nog een extra uur verder kon gaan zonder in te boeten aan kwaliteit, een meer dan waardige afsluiter van een sterke festivaldag.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2026, OBSIDIAN DUST 2026 - Natte woestijnrock dondert over Brussel
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-17
Sam De Rijcke
Veel ‘dust’ was er niet te bespeuren op dag 2 van Obsidian Dust, water des te meer. Zo kon het festival deze keer zijn naam niet letterlijk waarmaken, maar de ‘Fountain Stage’ dan weer wel, want het water zeikte bij momenten naar beneden. Maar goed, het weer had weinig invloed op de vaak sterke prestaties van de diverse bands, en ook het publiek worstelde er zich zonder veel problemen doorheen.
Als u net als ons dacht bij Fuzz Sagrado ‘dit lijkt verdacht veel op Samsara Blues Experiment’, dan was u volledig bij de les. Dit was met name de nieuwe band van Samsara bezieler Christian Peters, en de sound ligt volledig in het verlengde van zijn voormalige band. Want we kregen een klein uurtje psychedelische space-rock die zich manifesteerde als een lange LSD-trip verdeeld over een viertal uitgesponnen songs met benevelde keyboards en freaky gitaren. Deze keer met nogal wat kraut-rock uitweidingen en een stevige noise-eruptie aan het eind. Vooralsnog klinken de platen van Fuzz Sagrado lang nog niet zo goed als die van Samsara Blues Experiment, maar deze live set smaakte absoluut naar meer.
De slome, lauwe en tergend trage doom-metal van Acid King zorgde voor weinig animo, en met de regen die alsmaar heviger naar beneden kletterde zat de klad er algauw helemaal in. Toen de band dan nog eens kwam aanzetten met de meest idiote song van het ganse weekend werden wij overvallen door plaatsvervangende schaamte. Luidop tellen van 1 tot 39, u zal het waarschijnlijk ook ooit moeten doen hebben in de kleuterschool, hier was het -wij verzinnen dit niet- een volledige songtekst. Zelfs in een zorgtehuis vol met alzheimerpatiënten zou men zo een oefening nog te dwaas gevonden hebben om de dementerende oudjes bij de zaak te houden, bij Acid King was het een volwaardige song. Voor ons het moment om Acid King definitief de rug toe te keren.
Neptuniun Maximalism is niet bepaald een hapklare brok, dat zullen we geweten hebben. Als u thuis al eens iets van Sun O))), Earth, Swans of Gnod durft op te zetten dan was dit misschien wel iets voor u, anders was u hier maar beter weggebleven. De band speelde eigenlijk maar één track, en die vertrok vanuit een ellenlange drone-intro die via een berg noise uitmondde uit in een soort van apocalyptische climax. Op de beste momenten had het iets van Yob, maar elders ging het dan weer volledig de mist in. Ergens halverwege waande de frontman zich Michael Gira en braakte hij er allerhande indianengeluiden uit, en dat bleek geen goed idee, want bij de kerel kwam het toch een beetje potsierlijk over. De legendarische Michael Gira lijkt ons inderdaad tot op heden de enige die met dergelijke sjamanistische gebaren echt geloofwaardig overkomt.
Een goede reden om de gutsende regen te trotseren was het immer fantastische King Buffalo. Zanger/gitarist Sean McVay moest er genoodzaakt bij gaan zitten omdat zijn linkerpoot in het gips zat, maar dat weerhield er hem niet van om een beklijvende en briljante set neer te zetten. Het was smullen van die prachtige en lange heavy psych-songs met splijtende en vernuftige gitaarpartijen en heerlijke riffs. King Buffalo was wederom uitmuntend.
Hoeveel lawaai kan een mens verdragen? Dat kon je op eigen risico gaan uittesten bij Dope Purple. De Japanners tastten de grenzen van de extreme psychedelische noise af en gingen er dan los over. Met een op hol geslagen saxofoon in de rangen deden ze soms wat aan Ecstatic Vision denken, maar don nog wilder, luider en chaotischer (voor wie Ecstatic Vision een beetje kent, wil dat wat zeggen). Toch zat er wat inhoud in al die janboel en had het iets verslavend, waardoor we die helse teringherrie op één of andere manier alsnog wisten te appreciëren. Daarom zijn we er nog niet uit wie hier nu echt gek was, wij of die ontspoorde Japanners?
Tijd voor een levende legende op de Fountain Stage, John Garcia, met Kyuss mede grondlegger van de stoner-rock en nog steeds gezegend met een unieke stem die uit de duizend te herkennen is. De man heeft al in ettelijke bands gespeeld, en eentje daarvan, Hermano, werd nu met succes terug tot leven geroepen. Hermano leek een band die is trouw gebleven aan de originele intentie van de stoner-rock, namelijk broeiende desert-rock spelen met laaggestemde heftige gitaren en een regelrechte punk-attitude. Tot grote vreugde van de fans, die deze aanpak wel lustten en enorm genoten van stoner-klassiekers als “The Bottle”, “Senor Moreno’s Plan” en “Landetta”.
Wolvennest serveerde hun set in de Orangerie onder het mom van een soort rituele misdienst, en dat bleek een goede zet. Het altaar stond klaar, de rookmachine deed overuren, er zat heel wat echo op de vocals van meesteres Shazulla en de drieledige gitaartandem gaf op een bezwerende manier van jetje. In ieder geval wist deze band ons volledig in te palmen met hun verslavende, occulte en donkere post-metal met hier en daar wat black-metal invloeden. Als men ons zoals Wolvennest weet te hypnotiseren met almachtige songs als “All That Black”, “Purple Poison” of “Décharné”, dan willen wij gerust terug elke week naar de mis gaan.
Potige, rauwe en compromisloze testosteron-rock zonder pretentie, dat kregen we bij Red Fang. Als een stoomtrein op kruissnelheid raasden de Amerikanen door hun optreden. Het denderde de hele tijd, er zat een ronkende drive in de hele set en via een stel kloeke stroomstoten als “Prehistoric Dog” en “Blood Like Cream” kwamen de fans helemaal onder stoom.
Het fantastische, energieke en ronduit zinderende Gnome mocht in de Orangerie afsluiten. En daar maakten ze een heuse party van, dankzij een superenthousiast publiek dat na een slopende en kletsnatte dag nog heel wat energie leek over te hebben. Gnome maakte er gretig gebruik van om er een ultiem uitzinnig feestje van te maken, en dat met hun prettig gestoorde en uiterst driftige stoner-rock. Vooral de geniale zanger/gitarist Rutger Verbist schitterde met stuiterende riffs en vlijmscherpe solo’s.
Gnome schoot de ganse tijd met scherp, en daarvoor hadden ze ook de perfecte songs in hun wapenarsenaal, zoals “Duke of Disgrace”, “Old Soul”, “The Gods Are Evil” en “Ambrosius”, uiterst boeiende en immer prikkelende tracks die inmiddels tot heuse klassiekers zijn uitgegroeid.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Dunk!festival 2026 - Magische boswandelingen om de harde realiteit even te doen vergeten
Dunk!Festival 2026
Populier - Letterkouter
Zottegem
2026-05-14 t-m 2026-05-16
Erik Vandamme
De mens kan veel, maar heeft de natuur gelukkig nog niet onder controle. Helaas soms. Want neem nu Dunk!festival dat sinds 2022 door ging in de zalen van VierNulVier in Gent, het was bijna altijd stralend mooi weer buiten. Dit jaar werd beslist terug te keren naar die magische plek in het bos aan De Populier in Zottegem. En ja hoor.. regen, koude temperaturen - een gemiddelde van rond de elf tot twaalf graden overdag, en in de nachten zelfs 3 graden.
Enkel op zaterdag waren de weergoden de organisatie wat beter gezind. Het kan verkeren. Maar toch bleek deze editie een waar succes. Het festival was compleet uitverkocht. De verandering in indeling van de podia sprak eveneens tot de verbeelding. Lag dat podia in het verleden in 'het bos' zelf, dan bevond de 'Forest Stage' zich deze keer op een braakliggend terrein daar vlakbij. Het hoofdpodium in de tent, was eveneens op een loopafstand door dat bos. Op een andere loopafstand doorheen dat bos kwam je aan Populier waar het gezellig vertoeven was voor een drink, een verpozing en de eet gelegenheden.
Kortom, het bos bleek meer dan ooit een centraal ontmoetingspunt tussen de twee podia en de randanimatie.
We waren er uiteraard de drie dagen om vooral concerten te zien. Overlappingen waren er niet, dus kon je in principe alle optredens bekijken.
Ons verslag
dag 1 - donderdag 14 mei 2026
Aufhebung (****), een Belgische post-metal band die in de zomer van 2020 werd gevormd, heeft ondertussen een lange weg afgelegd. Ze mochten de eerste festival dag openen op de mainstage. Aufhebung verkent daadwerkelijk elke hoek van wat post-metal tot post-rock zo bijzonder maakt. Intensieve climaxen en intieme hoogspanning werden op- en afgebouwd. Met een donker muzikaal randje. De diversiteit in aanpak siert.
Een kleine wandeling bracht ons naar een open podiium vlakbij het bos, daar stond een duo Las 3 Marias (***1/2) . Dit is een Chileens dark folk/postrock-trio dat poëtische melancholie combineert met filmische intensiteit. Op hun album ‘Inherente’ uit 2025 laten ze beklijvende instrumentale stukken, ambient-texturen en tekstuele verwijzingen naar Gabriela Mistral horen, waarmee ze zich profileren als een van de meest boeiende postrockbands van Zuid-Amerika.
Door een vrij sacrale zang, bedwelmende percussie / gitaren, en een tot de verbeelding sprekende klankenbord, troonde het duo ons mee naar een sprookjesachtige wereld waar bosnimfen en andere tot de verbeelding sprekende wezens elkaar ontmoeten.. Er hing vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook een soort vreemde magie in de lucht, die de fantasie prikkelde.
Op de mainstage zagen we De Griekse furie We.Own.The.Sky (*****) . De band haalde verpulverend uit, binnen wellicht een typische post-rock getinte aankleding. Maar zodanig intens gebracht waardoor we vanaf de eerste tot de laatste minuut compleet van de sokken werden geblazen. We.Own.The.Sky etaleren dan ook een vernietigende aanpak, die niet alleen de oorschelpen deden trillen maar ook de grond deden daveren onder onze voeten. . Meer nog. Deze Griekenf bleken naderhand uit te groeien tot één van dé ontdekkingen van hetfestival.
SKLOSS (****) is man-en-vrouw duo dat tijdens de COVID-lockdown in Austin, Texas, is ontstaan. Dit duo bestaat uit drummer/zangeres Karen Skloss en gitarist/zanger Sandy Carson. Omringd door drums en versterkers en een wereld die op zijn kop stond, hebben ze deze surrealistische gedeelde ervaring omgezet in iets dat even desoriënterend, luid en groots is.
Hun debuutalbum 'The Pattern Speaks' (2025) is daar het levende bewijs van. Live blijkt die stelling evenzeer te kloppen. In het bos kregen we een duo te zien die elkander aanvuren, zoals ze dat wellicht in de huiskamer ook deden. Wat op zijn buurt resulteert in een veredelde jamsessie in het bos, met opvallend veel weerhaakjes die uiterst aanstekelijk inwerken op dansspieren.
Voor het doorsnee Dunk publiek is de Finse band Baulta (***1/2) geen onbekende. Aangesloten bij Dunk!records stonden ze op de affiche van de laatste editie in het bos in 2019. Atmosferische zijstapjes deden onze lekker mee wiegen, waarna weerbarstige climaxen zorgde voor een opstekende wervelstorm op een zomerse avond. Een bijzonder spraakzame frontman, die de contrasten tussen hard en snel naar zacht en intiem uitermate boeiend hield. En daar draait het toch om? Niet?
Circus Trees (****) , de band rond de zussen Edmee en Fin, is vrij nieuw binnen de Amerikaanse alternatieve scene. Ondertussen werd het killer buiten, mede door de motregen. Maar de warme gloed die we over ons heen kregen maakte veel goed. Finola McCarthy haar hese stem bezorgde ons kippenvel, terwijl de instrumentatie met op bas haar zus Edmee McCarthy en op drums Giuliana McCarthy, dan weer zorgden voor die hartverwarmende mokerslag. De vaak scherpe uithalen links en rechts, bovenop die sombere weemoedigheid, maakten het plaatje compleet.
Een melancholische uppercut, zonder meer deze Circus Trees.
Ons volgende reis brengt ons naar Zweden. Immanu El (****) begon in 2004, als een muzikaal experiment van Claes Strängberg, waarbij al snel zijn tweelingbroer Per en vrienden David Lillberg en Jonatan Josefsson zich aansloten. De band heeft in hun genre een reputatie opgebouwd als een van de meest getalenteerde en opwindende bands uit Scandinavië. Opwinding kregen we zeker en vast, dat streepje weemoedigheid van voorheen in het bos bleef ook nog hangen. Binnen een bedwelmende atmosfeer troonde het gezelschap ons weer naar een wereld die tot de verbeelding sprak … Niet voor iedereen even vanzelfsprekend deze Immanu El. De meningen naderhand waren dan ook uiteenlopend.
De enige voorwaarde om dit 'te voelen' was dan ook gewillig meegaan in het verhaal, wat we ook hebben gedaan, en waardoor we met een krop in de keel een beetje verweesd achter bleven.
Onder de naam Warrington-Runcorn New Town Development Plan (***) (WRNTDP) maakt Gordon Chapman-Fox prachtige, stuwende, filmische elektronica die qua muziek, concept en esthetiek is geworteld in de periode van midden jaren zeventig tot begin jaren tachtig. Dat klinkt veelbelovend en zou moeten zorgen voor een filmisch feestje, helaas bleef het allemaal wat voortkabbelen als een bootje op stille wateren, en dit ondanks de toch wel aanstekelijke beats links en recht. En ook al deed de man zijn best zijn publiek wat te entertainen.
Dit paste helaas dus beter in een donkere club of zo. Eventuele beelden op de achtergrond, bovenop die instrumentale inbreng , had ook wat geholpen.
We bleven dus helaas wat op onze honger zitten.
De drie daaropvolgende hoofdacts hadden één ding gemeen: 'opbouwen van ondoordringbare geluidsmuren, en ze daarna weer afbreken'.
Pelican (*****) deed dat door typische post-metal riffs door de strot te rammen die je deden aanbelanden op een razendsnelle rollercoaster , richting Hel. Zonder oponthoud bleef Pelican dat gaspedaal ingedrukt houden, door de pompende riffs gedrenkt in een divers muzikaal badje. De frontman sprak zijn publiek geregeld aan. Maar ook voor een welgekomen rustpauze tussen al dat muzikaal geweld door.
Naar het einde van de set geraakte Pelican zelfs nog meer op stroomversnelling. Schiiterend impulsief.
Pothamus (*****) zoekt eerder de traag op bouwende weg naar onverwachte climaxen op. Met hypnotiserende zanglijnen en zwevende riffs brachten ze ons in eerste instantie onder diepe trance. Om uiteindelijk over te gaan tot een lavastroom aan riffs, verpulverende drums en diepe screams die door merg en been gaan . Door die diversiteit in aanpak, houden ze niet alleen de aandacht scherp. Binnen dat post-metal wereldje zijn ze nog steeds een bijzondere Belgische parel om te koesteren.
Wie had gedacht dat na deze twee pletwalsen het einddoel was bereikt, had buiten Russian Circles (*****) gerekend. De band staat erom bekend grenzen te verleggen. En zette er dan ook direct de beuk in. als een nietsontziende bulldozer zocht de band zijn weg doorheen het publiek, naarmate de set vorderde reageerden die steeds uitzinniger. We zagen zelfs enkele crowdsurfers opduiken. De volledige tent stond prompt in vuur een vlam.
Ook onze complimenten aan de lichtman, die zorgde voor een filmische insteek hier, waardoor het klankenspectrum bleef hangen. Over een pletwals gesproken!
dag 2 - vrijdag 15 mei 2026
Opvallend veel Belgische bands op deze tweede festival dag, niet zo verwonderlijk we hebben een over aan talent in ons kleine landje.
.Capitan (****) is in 2019 voortgekomen uit de gedeelde visie van een groep Mechelse vrienden. Een hechte groep die dezelfde opvattingen deelt over kunst, levensstijl en een passie voor muziek. En dat laatste zetten ze op Dunk!festival ook in de verf. Ze brengen een typische post-rock set, met een toch vrij emotionele vocale inbreng, met oog voor experiment. De toevoeging van progressieve metal, was een grote meerwaarde.
We maakten ons een beetje zorgen of de donkere muziek Onrust (*****) wel goed zou overkomen op klaarlichte dag. Een regenbui zorgde wellicht voor een wat donkere sfeertje , en dat speelde dan weer in hun voordeel. Onrust haalt zo verschroeiend uit, waardoor het pikdonker wordt in ons hart. En slaagt er zelfs in om de zon te doen piepen boven de wolken, waardoor het contrast tussen licht en duisternis, wat je ook terug vindt in hun muziek, nog meer duidelijk werd.
L.O.E (****) brengt ons op de mainstage een verpulverende post-metal set. We citeren de bio op de website van Dunk!festival: "L.O.E (Last of Eden) is een postrockband uit Halifax, Verenigd Koninkrijk, met een opvallend originele visie: in plaats van een conventionele zanger te gebruiken, verwerken ze spraaksamples van historische figuren in hun muziek, waarbij de woorden van enkele van de meest invloedrijke filosofen, wetenschappers en activisten van onze tijd als een soort frontman fungeren. Deze samples fungeren als een emotioneel 'kanaal' dat de band en de luisteraar met elkaar verbindt en commentaar levert op onze huidige tijd" .
Die reis doorheen de tijd, de confrontatie met de geschiedenis, komt vaak rauw en onverschrokken binnen. Subtiele beelden opzij het podium, versterken een sfeer die letterlijk naar de keel grijpt. Een trip doorheen de geschiedenis, waarbij de instrumentatie zowel de mooie als minder mooie kantjes perfect weet uit te beelden.
Nog meer geschiedenislessen, maar dan uit Spanje. Sotabosc (****1/2) is het nieuwste project van Xavi Forne. Voor dit project heeft Xavi zijn oude vrienden en vaste medewerkers Òscar Linares en Manel, bekend van Syberia, ingeschakeld. De nummers zijn volledig in het Catalaans gezongen en geworteld in een antifascistisch gedachtegoed.
De band brengt een eerbetoon aan de Maquis, de anti-Franco-guerrillastrijders uit Catalonië ten tijde van het fascistische regime van Franco. Die frustratie, woede, pijn en vertwijfeling beelden ze zodanig perfect uit, waardoor je met een krop in de keel die tijden herbeleeft. Niet alleen de instrumentatie klinkt verpletterend hard, de vocale inbreng straalt waanzin en vertwijfeling uit, maar ook een sprankeltje hoop.
Sotabosc hield ons bij de leest, om ervoor te zorgen dat die verschrikkelijke tijden nooit meer weer zouden keren.
Met de vuist in de lucht sloot de band deze verpulverende set van drie kwartier af, en liet ons verweesd achter.
Celestial Wolves (****) volgen we al sinds hun prille begin in 2011, we hadden enkele fijne contacten met hen, houden hun platen in ere en zagen hen verschillende keren live.
Na de COVID periode kwam de band in een slop terecht, het werd zelfs een tijdje stil rond Celestial Wolves. Maar nu zijn ze terug, met een nieuwe plaat en ook een wat gewijzigde line-up.
'V I I I V' laat een band horen die klaar is voor een nieuw hoofdstuk. Ook live werd er niets aan het toeval overgelaten. Uiteraard is er nog steeds dat typische riff en drum geweld wat ons fan maakte.
Deze keer was er ook een subtiele inbreng van blaasinstrumenten, piano en contrabas. Die dan weer een 'jazzy' sfeertje creëerden binnen de muziek van de band. Dit smaakte zelfs naar meer. 'Een terugkeer langs de grote poort' schreven we. Celestial Wolves is back! Zoveel is duidelijk!
Ook Turpentine Valley (****) heeft een nieuwe plaat uit, 'Veuel' heet die. Ze kwamen die begin maart nog voorstellen in Dunk!HQ , lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
Turpentine Valley is een band die ons live nooit ontgoochelt, hun typische post-rock is van internationaal niveau. Ook in het bos op Dunk!festival tasten ze grenzen af. De doorsnee post-rock liefhebber, waaronder wij, beleefde dan ook nu weer een topmoment. De nieuwe plaat ging naderhand trouwens als zoete broodjes over de toonbank, en dat is niet zo verwonderlijk. Want andermaal bewijst Turpentine Valley één van die mooie pareltjes te zijn binnen de scene die ons landje rijk zijn.
Na een break, zakten we weer naar het bos af voor de Poolse formatie Ci?ninie (*****) . Ze zouden dé ontdekking van die tweede festival dag worden. Het kwam wat traag op gang, de bedwelmende viool klanken en de sobere saxofoon leken in eerste instantie zelfs wat boven de hoofden uit te stijgen, tot de band alle registers compleet open gooide .
De violist wrong zich in alle bochten en werd aangevuurd door een al even tot waanzin gedwongen saxofonist. De aanvulling van al even verpletterende drums en een messcherpe piano klank deden de rest, een ware aardverschuiving in het bos. Over een Poolse tsunami gesproken, wat een waanzinnige tocht kregen we hier aangeboden!
De tent was compleet vol gelopen voor de formatie We Lost The Sea (*****) , die twee keer optreden op het festival. Op vrijdag stelden ze hun meest recente plaat ' A Single Flower' voor, op zaterdag spelen ze 'Departure Songs' integraal met orkest.
De nieuwe nummers klonken alvast veelbelovend, al kwam de set wel heel traag op gang. “If They Had Hearts” is dan ook zo een langgerekte song, die heel laat open barst. Net op het juiste moment eigenlijk, voor de verveling toesloeg.
De set bleef met 'ups' en 'downs' gaan, soms gingen weerbarstige deurtjes open of werden meer donkere hoekjes verkend. Naarmate de set vorderde, ging het tempo ook meer en meer de hoogte in.
Er volgde zelfs nog een 'veredelde bis ', toen de band even ophield en terugkwam om daar nog “Blood will Have Blood”, een song van 27 minuten, aan toe te voegen, waardoor ze de voorziene tijd een beetje overschreden. Maar daarover zeurde niemand!
We Lost The Sea bleek de ultieme headliner. Want plots stond er merkelijk minder publiek aan de Forest Stage voor Her Name is Calla (***) , die in het boekje worden omschreven als 'een soort post-rock opera'. De band van singer-songwriter Tom Morris die met zijn bijzondere stem, ergens tussen rauw en zacht, huiverde. De muzikale omlijsting klonk iets tussen darkfolk, o.a. door de viool en subtiele post-rock.
Van somber en interessant dreigde het, naar mate de set vorderde, wat saai te keren, waardoor ook de aandacht verslapte. Er waren wat mankementen die hen parten speelden, en dat had ook zijn invloed op de sfeer.
Naar het einde van de set toe kwam er een beetje schwung in de zaak. Het concept spreekt zeker tot de verbeelding, we misten echter toch een ultieme climax.
Ook in de tent stond er in eerste instantie minder publiek voor hoofd act Caspian (****). Was het publiek nog teveel onder de indruk van die set van We Lost The Sea voorheen? Geen idee. In elk geval aan de band zelf lag het niet, en na een klein kwartier sijpelde meer en meer publiek binnen.
Caspian had wat tijd nodig om warm te draaien, in eerste instantie klonk het zelfs allemaal wat op diezelfde lijn, maar vooral het zalvend zachte vs spijkerhard uitdeinen sprak tot de verbeelding.
Frontman Philip Jamieson nam trouwens ruimschoots de tijd om zijn publiek aan te spreken, hij bedankte de organisatie en iedereen uitvoerig. En hij kondigde ook een nieuw album aan, waarmee ze hopen volgend jaar in Europa te mogen toeren. We houden het in het oog.
Kortom: Voor ons persoonlijk was We Lost The Sea de ultieme headliner van deze dag, maar Caspian kon door hun weldoordachte aanpak ons zeker en vast bekoren, een mooi slot toch weer van een boeiende dag vertoeven in het bos.
dag 3 - zaterdag 16 mei 2026
Op de derde festival dag waren de weergoden de organisatie een beetje gunstiger gezind, het werden zelfs best aangename temperaturen en het bleef bijna de ganse dag droog. Het werd ons vrij duidelijk dat deze dag in het teken stond van het 'speciale' optreden van We Lost The Sea met een heus orkest. Ook aan de merchandise stand van de band was het aanschuiven geblazen.
We starten met Hazards of Swimming Naked (****). Dit is een vijfkoppige instrumentale band van het uiterste Noorden van Queensland. 'De vochtigheid en levendigheid van die regio zijn doordrongen in hun muziek en resulteren in een geluid dat de filmische grandeur van artiesten als Mogwai, Godspeed You Black Emperor en Mono in zich draagt', staat te lezen in de biografie. Een vrij theatrale stem, werd verbonden met mysterieus en licht dreigende klankentapijtjes, die opborrelen tot kolkende lava stromen. Best een aangename gewaarwording voor de post-rock liefhebber, die houdt van dat net ietsje meer …
De vrij jonge formatie Bloed (****1/2) was heel andere koek. Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden. De indringende screams, de oorverdovende drum, de piano en de gitaren doen de Forest op zijn grondvesten daveren.
Aan de hevig mee headbangende fans te zien, waren wij niet de enige die sterk onder de indruk waren van deze zware uppercuts. Goed om weten: Bloed speelt op 12 juni op 'Great Gigs in the Park' in De Casino, Sint-Niklaas, in het voorprogramma van Psychonaut.
Op basis van deze sterke performance, alvast een ijzersterke aanrader.
Glacier (****) is een vijfkoppige post-metalband uit Boston: 'een verpletterende en onverbiddelijke kracht die even mooi als onheilspellend is', lezen we. De band brengt wellicht post-rock, maar voegt er een sterk emo waarde aan toe. Het is een balanceren tussen dat onheilspellende en een zekere gemoedsrust. Een diversiteit die siert.
The Sea Shall Not Have Them (***1/2) is een Australisch duo, drum en gitaar, die in de Forest een veredelde jamsessie voorschotelen. Ondanks dat alles wat op diezelfde lijn blijft liggen, komt het duo er net door de intensiteit en mooie aanpak wonderwel mee weg. Het klinkt aanstekelijk, die versmelting van wee virtuozen die elkander aanvullen en aanvoelen. Een jamsessie die ergens wel bleef hangen.
Je hebt zo van die bands die sterke, overtuigende albums uitbrengen, maar om een of andere reden er niet in slagen om uit de schaduw te treden. Neem nu The Evpatoria Report (**** 1/2) . Dit is een Zwitserse postrockband opgericht begin 2002. Ze toerden amen met bands als Red Sparowes, Calexico, The Appleseed Cast en Mono. Ze slaagden erin twee puike albums in de postrock af te leveren , om kort daarna bijna twintig jaar lang in de vergetelheid te raken.
Op Dunk!festival bewees de band waarom ze zo hoog worden aangeschreven binnen die scene, hun spervuur aan verpletterende riffs kliefden. De jarenlange ervaring resulteert in indringende adrenalinestoten, die doorheen de boxen galmden, eens die climax is bereikt. Een Zwitserse uppercut.
We houden van ontdekkingen van andere culturen, eentje dat al decennia tot onze verbeelding spreekt is dee Oosterse Cultuur uit landen als Japan en China. De Chinese Post-rock formatie Summer Fades Away (****) wordt in eigen regionen enorm op handen gedragen, en we vroegen ons af waarom? Dat antwoord kwam vrij vlug op de Forest Stage. In eerste instantie is dit doorsnee post-rock, rustig starten, en dan naar een spannende, verbluffende climax. Zoals we post-rock het liefst krijgen. Het Oosterse tintje schuilt hem heel subtiel in experimentele en improviserende weerhaakjes, wat deze band dan weer bijzonder maakt. Een mooie ontdekking binnen de scene.
Het is altijd leuk om oude vrienden nog eens terug te zien. Kokomo (****) zagen we voor het eerst live op ditzelfde festival in 2010, in de Bevergemse Vijvers, Zottegem. We waren danigonder de indruk.
We zijn hen door de jaren blijven volgen, tot 2016 eigenlijk. Nu klinkt Kokomo gelukkig nog steeds rauw. Een blij weerzien, zonder meer!
Onder dezelfde noemer van 'een blij weerzien' kunnen we ook Huracán (****1/2) rekenen. We zagen hen vorig jaar nog op Headbangers Ball Fest in Izegem waar ze verschroeiend uithaalden, en zorgden voor een wervelend feestje vroeg op de dag.
In de Forest Stage op Dunk!festival was dit niet anders. Na “m.A.A.d city” intro, vliegt de band er direct in. De lat werd gewoon heel hoog gelegd, met gebalde riffs. De band etaleert een enorme speelsheid. Er ontstonden enkele heuse moshpits. De gitaristen gingen trouwens het publiek opzoeken, en de bassist/zanger zelfs even crowdsurfend over de handen.
Een wervelend rock feestje, met een ferme hoek af , wat een veelzijdigheid binnen het genre van Huracán, met lekkere mokerslagen!
Het was al eventjes geleden dat we de formatie Toundra (****) aan het werk hadden gezien, nl. van2013 op Dunk!festival. Ze spelen de meer melodieuze kant van post-rock, maar durven het wat gepeperd te laten klinken.
De band is voortgekomen uit de Spaanse hardcore-scene uit de jaren 2000, en dat is te merken! De riffs klinken vaak hoekig, en het tempo werd opgedreven tot ongekende hoogtes. De tent stond helemaal vol met headbangende post-rock fans, die ervan genoten.
Een Spaanse tsunami met een melodieus kantje.
In de laatste rechte lijn naar de hoofd act van het festival, kregen we Overhead, The Albatross (*****). Hun optreden op Dunk!festival 2025 staat nog steeds in ons geheugen gegrift. "We ontdekten al vrij snel hoe het live klonk, met name declamerende teksten in een krachtig ontroerend klankentapijt. We ervoeren emoties in taal en muziek om 'Zen' van te komen." schreven we.
Toen waren ze één van de openingsacts, nu mochten ze Forest Stage in stijl afsluiten.' Post-rock poëzie ' is wellicht de juiste term om deze bijzondere trip te omschrijven, maar het is ook veel meer dan dat.
De avonturier onder de post-rock liefhebber ging gewillig mee; op het scherm kon je gewoon de teksten mee lezen of mee brullen. Wellicht geen voer voor iedereen deze Overhead, The Albatross maar het publiek hield ervan, en ging lekker headbangen. Naar het einde gingen alle registers open. Om dan geëmotioneerd te eindigen in een geordende chaos. Missie geslaagds. We waren overtuigd.
We lost The Sea (****) hadden we vrijdag al aan het werk gezien, toen kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen. Deze keer 'Departure Songs' , de plaat waarmee ze in 2017 geschiedenis hebben geschreven, met een optreden dat nog steeds de Dunk!festival fan beklijfde.
"Binnen een vrij sober kader brengt deze band typische, heel intense post-rock. Waarbij telkens intieme momenten, die je ziel verwarmen, tot een oorverdovende climax werden gedreven", schreven we toen.
Nu stonden ze er met een heus orkest op het podium, alle deurtjes gingen compleet open telkens een climax werd bereikt, wat op zijn beurt zorgde voor een epische gewaarwording. De intieme momenten bleken ook hangen, maar net dé momenten toen alle instrumenten samensmolten met dat klassiek orkest, zorgden voor een onaardse, ultieme adrenalinestoot. Schitterend.
Of dit optreden nu zoveel beter was dan wat we vrijdag hoorden, laten we in het midden, beiden konden ons eigenlijk evenveel bekoren. De meningen waren wellicht uiteenlopend. Samengevoegd was het optreden van We Lost The Sea op deze Dunk! editie , wellicht één van de beste optredens van het volledige weekend.
Los van dit alles, het echte hoogtepunt van Dunk!festival 2026 was zondermeer een terugkeer naar het bos, een schot in de roos.
Drie dagen magische boswandelingen om even de harde realiteit te doen vergeten …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9567-dunk-festival-2026
Organisatie: Dunk!festival
Copa DOK 2026 - 100% straffe Vlaamse frontvrouwen op 15 mei 2026
Copa DOK 2026
14-05-2026 t-m 16-06-2026
Stadshaven
Gent
Audric Govaert
dag 2 - Vive La Fête, Sylvie Kreusch, Kaat Van Stralen, WIJF
Voor dag twee van de drie stelde het gezellige Copa Dok een volledig vrouwelijke én Vlaamse line-up op; van het nog opkomende WIJF tot het sterk ervaren Vive La Fête van Els Pynoo. Daartussen trotseerden ook recente winnares van MIA beste nieuwkomer Kaat Van Stralen en Sylvie Kreusch de Gentse regen.
Wie de socials van het festival de voorbije weken wat in de gaten had gehouden, viel op dat de organisatie wel erg eerlijk toegaf moeite te hebben deze vrijdag uit te verkopen. Neen, er stonden inderdaad geen internationale kleppers op de affiche, maar achteraf gezien werden deze zeker niet gemist en had deze dag zeker en vast ook wat meer publiek verdiend.
Om iets voor zeven kwam Kaat Van Stralen onder lichte regenval met zilveren vleugels het podium opgestrompeld. Dit zeker niet uit gebrek aan enthousiasme, maar omdat ze ondanks een ongelukkige enkelval toch het beste van zichzelf wou komen geven. Op haar Instagram postte ze een aantal dagen voordien dat als Jessie J al zittend een concert kan geven, ook zij dat kan!
Bij de poëtische Vlaamse punkrock waarin de band recent hun echte sound vond, zagen we niet direct een zitconcert passen, maar de energie die Kaat normaal in haar springen en dansen steekt, bracht nu zowaar nog een extra sterkte in haar stem waarop dus helemaal niets aan te merken viel. De bindtekst van de dag: ‘Gent, ik wil zó graag met jullie meedansen maar ik mag niet!’.
Het onuitgebrachte “Ella Leyers” (werktitel) bracht het publiek, dat nog niet zo talrijk aanwezig was, aan het lachen maar overtuigde meteen ook vocaal en wanneer later zo goed als de volledige uitgebrachte ‘Vieze Vlinder’ EP werd geperformd ontbrak enkel nog de zon om er een volwaardige festivalsvooravond van te maken.
Met een punk-ified cover van “Hou Je Bek En Bef Me” van Merol wist ze net iets minder te overtuigen maar de denkbeeldige sit-down (ze wou het publiek niet op de natte grond laten hurken) tijdens doorbraakhit “Stop Met Wenen” maakte dit meer dan goed. Aangenaam kennismaken Kaat!
Volgende powervrouw: Sylvie Kreusch! De laatste jaren moet je al redelijk wat moeite doen om haar niet op een festival aan het werk te zien, maar voor wie toch nog nooit de eer had, kwam ze in typische zweverige nachtjapon en bontjas onder een glitter-luster het podium op gefladderd. Het nadeel van als band zowat elk festival aan te doen is wel dat het moeilijk is om jezelf te blijven vernieuwen en eerlijk gezegd gebeurde dat op Copa Dok ook zeker niet.
Opener “Daddy’s Selling Wine in a Burning House” kwam vreemd genoeg helemaal aan het begin van een set die misschien net een stukje meer energie in het begin kon gebruiken, maar “Seedy Tricks” bracht het tempo erna gelukkig snel terug omhoog. De regen ging gaan liggen en de catwalk werd volop gebruikt, Sylvie’s magie begint te werken. Publieksinteractie bestaat zoals gewoonlijk uit niet veel meer dan een sporadische ‘merci’, ik hoor een vrouw op een paar rijen achter me klagen: ‘Amai, die praat geen Nederlands ofzo?’.
Publieksfavoriet “Walk Walk” passeert zoals gewoonlijk vroeg in de set en ook “Ding Dong” overtuigt live. Opvallende nieuwkomer in de set: “Kiss The Sky (Allez Allez)”. Romeo Elvis bleef thuis, maar het WK-lied vormt duidelijk een welgekomen mainstream herkenningspunt voor het publiek.
‘Who run the world? Girls!’ galmt door de speakers, de headliner komt eraan! Afsluiten met West-Vlaams icoon Els Pynoo en haar Vive La Fête, laat hen snel ook een Klub C afsluiten @Werchter!
’30 ans de fête’ luidt de tour tijdens hun jubileumjaar langs opvallend intieme zalen, maar dus ook het Gentse festival. De helft van de set amper zichtbaar door de dikke rooklaag, maar wat een frontvrouw! De ruige Franse electropop kwam perfect tot zijn recht rond 11 uur tussen de dok-containers en onder de flitsende LED-lichten.
Opvallende hoogtepunten: “La Vérité” en “Noir Désir”. Verrassend passeerde ook een sterke versie van “Popcorn Song” op het einde van de set, een mooie afwisseling van de rest van de set die vaak neigde naar 1 lange song. Dit laatste is dan weer een logisch gevolg van hun grootste sterkte: 100% herkenbaarheid in stem en geluid.
Setlist Sylvie Kreusch: Daddy’s Selling Wine in a Burning House – Shangri-La – Seedy Tricks – Sweet Love (Coconut) – Ride Away – Walk Walk – Just a Touch Away – Please to Devon – Wild Love – Ding Dong – Kiss The Grass (Allez Allez) (shortened) – Comic Trip
Setlist Vive La Fête: Tokyo – Schwarzkopf – Hot Shot – Mon Dieu – Machine Sublime - Touche Pas – à Paris – Exactrement – Mots Bleues - Pousse Pas – Liberté – La Vérité – Jaloux – Nuit Blanche – Maquillage – Noir Désir – Popcorn!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9548-copadok-2026?Itemid=0
Organisatie: Copa DOK ism Anamma vzw
Goera Rock Metalfest 2026 - Een ‘back to basics' sfeertje
Goera Rock Metal Fest 2026
Scoutsterrein
Mol-Sluis
2026-05-09
Erik Vandamme
Hoewel het festival Goera Rock diep in de bossen van Mol is én al sinds 2015 doorgaat, hebben wij het supergezellige festival pas in 2025 ontdekt. Tot onze grote schaamte.
Ons verslag van vorig jaar kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98765-goera-rock-metalfest-2025-rock-n-roll-in-de-geest-van-lemmy
Motivatie genoeg om nu ook in 2026 tekomen. Na een lange rit van bijna twee uur, de Antwerpse ring weet je wel, kwamen we net op tijd voor de eerste act.
Wat al direct opviel was de gemoedelijke, gezellige sfeer. Het leek zelfs een beetje een warme bijeenkomst van gelijkgezinden, die lekker stonden te keuvelen aan de bar, met een frisse pint in de hand genietend van het aanbod. Soms te gezellig, want er was over de hele dag verspreid bitter weinig animo aan het podium zelf. Niet dat de bands zich eraan stoorden, nee, zij genoten evenzeer van de podiumkansen en gingen allemaal voluit.
We zagen enkele bands terug die na al die tijd nog steeds stevig kunnen uitpakken, en we kregen ook nog een mooie ontdekking!
Een overzicht
Isabeau (*****) - Die ontdekking was niemand minder dan de formatie Isabeau die erin slaagden de duisternis te doen neerdalen op klaarlichte dag, letterlijk met de zon in de ogen zelfs. De formatie bestaat uit muzikanten die doorheen ons lijf daverden met hun vuurkrachtige riffs en drums. De vocals van zangeres Renéé is rauw-demonisch als zalvend-zachtmoedig. Allerlei emoties borrelden op.
Muzikaal tussen Hemel en Hel, tussen vertwijfeling en hoop waardoor we totaal verweesd achterbleven.
Ze brachten pas begin dit jaar hun debuut uit; de muzikanten hebben reeds hun sporen verdiend, maar dit is een nieuwe parel aan het (melodic) death metal front. Een verwoestende rollarcoaster dus.
Incult (****) – Incult biedt rauwe kost met een hoek af. De imposante muzikanten brengen een soort bulldozergeluid. De thrash invloed is sterk herkenbaar en ook de death metal is niet veraf.
Als een pletwals ging Incult tekeer op het podium. Razendsnel verpulverend. Af en toe was er een kleine mosh vooraan.
Objector (*****) – Even razendsnel en verpulverend klonk Objector. Het is de ondertussen de elfde keer dat we de band aan het werk zien. Ze hielden een nauw contact met hun publiek. Wat een uppercuts. Thrash metal op z’n best.
Helaas heeft een band als Objector zijn publiek wel nodig om voluit te kunnen gaan, wat hier maar te dele was. Ze waren wel best tevreden te mogen spelen op zo'n Uber-gezellig festival als Goera Rock.
Trouwens ook het buitenland lonkt voor Objector vernamen we, o.m. op 29 augustus staat de band in Finland met o.a. Angelus Apatridas; en op 17 en 18 september in Roemenië. Op naar een doorbraak in het buitenland.
Painted Scars (****1/2) – Zij brengen eerder een donkere, spookachtige sound, gedragen door erg emotievolle vocals van zangeres Hyacien Zijlmans die wist te ontroeren. Een charismatische band weliswaar met muzikanten die elkaar weten aan te voelen. Er werd ook een nieuwe song voorgesteld, die officieel uitkomt op 29 mei. Het onderstreept het talent. Veelbelovend dus. Heel interessant was toch de eigenzinnige cover van “Black Velvet”, de wereldhit uit 1989 van de Canadese zangeres Alannah Myles, een eerbetoon aan Elvis Presley.Sterk gespeeld en gezongen.
Dit is een band die groeit en een ‘match made in heaven’ is. Na Devils Rock For An Angel in 2024, nu opnieuw geapprecieerd door ons.
Toxic Shock (****1/2) - De band heeft de reputatie iedereen te overdonderen , overweldigen. We herinneren ons nog de corona tijd waarbij ze speelden op het festival Catacombfest in 2021. Wat een indruk toen. Het zijn muzikanten die waanzinnig te werk gaan en er is de beweeglijke frontman, die over het podium stuift, rolt , vliegt en in het publiek duikt om dan tot slot te balanceren op de dranghekkens én te belanden op de stelling naast het podium tot aan het dak. We waren al beetje bang dat hij op het dak zou gaan staan, maar dat deed hij dan niet. Met de micro verstrengeld rond zijn hals, ging hij op zijn beurt balanceren op die smalle stelling naast het podium. Een acrobaat zondermeer, die toeren uithaalde.
Toxic Shock deelde op speelse wijze uppercuts uit, met zelfs een kleine moshpit. Wat een live band.
Secondhand Saints (****) - Deze band brengt een emo-metalcore met een hoek af. Ze begeven zich op het pad van een Electric Callboy en Parkway Drive. Secondhand Saints zorgt voor een feestelijke noot in het genre.
In 2024 zagen we hen nog in de Casino,Sint-Niklaas, met een verpletterend optreden. Sfeer was er ook alleszins, enkele strandballen vlogen over onze hoofden heen. Het publiek werd aangepord tot ‘een wave’, enz; allemaal interactieve trucjes die werkten. Het publiek genoot ervan, net als de band.
Nu kwamen ze om de nieuwe plaat voor te stellen, deze keer zonder strandballen, maar met wel veel sfeer en twee (brullende) zangers die elkaar weten aan te voelen. Een wave kwam er meer naar het einde toe.
De sound van Secondhand Saints binnen het genre van de metalcore is mooi uitgekiend, uitgewerkt, behoudt z’n gevoeligheid en intrigeerde het publiek meer dan genoeg.
Powerage (****) - Powerage, een AC/DC tribute band, kwam hier rond middernacht, met vuurwerk op het podium. We moeten niet liefhebber zijn van tribute bands, maar deze heeft dezelfde energie als het origineel.
Her kregen we een ‘old school rock-'n-roll vibe’, zonder al te veel franjes. Songs als “Rock'n'roll Damnation” zorgden voor een adrenalinestoot Kleppers uit onze jeugd trouwens.
Powerage voegt er nog een eigen muzikaal verhaal aan toe. Missie geslaagd!
Ze waren de overtuigende afsluiter van een gezellig festivalletje, die vooral een ‘back to basics' sfeertje opteerde en creëerde!
Met dank aan MUSIKA
Organisatie: Goera Rock Metalfest w/Stijn Nijs
Headbanger’s Balls Fest 2026 - Missie opnieuw geslaagd
Headbanger’s Balls Fest 2026
Cultuurhuis De Leest
Izegem
2026-05-02
Filip Van der Linden
Headbanger’s Balls Fest in Izegem beloofde opnieuw een interessant en heel divers festival te worden en al die verwachtingen werden ingelost. Naar goede traditie waren er in Izegem opnieuw zowel bands die heel geliefd zijn in België en bands die voor velen nog een ontdekking waren. Het festival was bovendien uitverkocht.
En bijna alle bands op de affiche hebben recent nieuw werk uit, wat het voor de fans toch altijd een beetje spannend maakt.
Poseydon mocht op 2 mei als eerste aantreden op Headbanger’s Balls Fest. Deze Vlaamse band bracht zopas het nieuwe album ‘Time Is A River And The Waters Are Red’ uit. Een heel intrigerende albumtitel alvast en de review daarvan hebben jullie nog te goed. Het is al het tweede full album sinds in 2020 Tom Lenaerts aantrad bij Poseydon als vocalist. In 2024 won deze death/thrashmetalband de Belgische Wacken Battle en mochten ze aantreden op het grootste of belangrijkste metalfestival ter wereld. Dat heeft toch een paar deuren geopend voor deze band, want ze staan later dit jaar ook nog eens op Alcatraz in Kortrijk.
Wij waren vooral benieuwd naar de live-versie van de nieuwe nummers. We kregen vier nieuwe nummers te horen en evenveel van voorganger ‘Through The Gate of Hatred and Aversion’. Poseydon zond een vroege schokgolf door De Leest. Wie al aanwezig was, was getuige van een spervuur van thrash en death, op een bedje van wat hardcore-elementen, en met een wervelende belichting.
14 uur was vroeg om al voor het podium te staan op wat aangekondigd werd als de laatste zonnige dag voor een week van regen en toch stond de ruimte dan al goed halfvol en werden elk nummer en elke vraag van frontman Tom op enthousiast applaus onthaald.
Setlist Poseydon: Awakening Of The Gods / Instinctive Dissonance / Rise Of The Kraken / Storm / Disciple / Contrition / Time Is A River And The Waters Are red / Haunted Souls / With Tears In My Eyes
Daarna was het aan Cowboys & Aliens. Deze Belgische band viert zijn 30ste verjaardag en bracht recent nog het nieuwe, fijne album ‘Finis Temporum’ uit. Cowboys & Aliens behoort tot de pioniers van de Europese stoner-scene en heeft een uitstekende live-reputatie. Ze stonden al op onder meer Graspop en Desertfest en deelden het podium met Monster Magnet en Queens of the Stone Age.
Je zou kunnen denken dat Cowboys & Aliens misschien een beetje ‘laag’ of vroeg op de affiche stond, maar dat is enkel omdat het aanbod op deze editie van Headbanger’s Balls zo rijk gestoffeerd is.
Van het nieuwe album kregen we slechts drie nummers. Aangevuld werd met een dwarsdoorsnede uit het verzamelde werk van de band.
Live stelt Cowboys & Aliens nooit teleur en die reputatie werd in Izegem nog eens herbevestigd. Deze band speelde met het vertrouwen van de grote dagen. De zaal was inmiddels al goed gevuld en na elk nummer gingen de handen en de hoorns in de lucht tot aan de geluidsmannen.
Uit recente interviews blijkt dat het voortbestaan van deze fijne stonerband in vraag werd gesteld. We zijn blij dat ze blijven doorgaan. Finis Temporum? Dan toch gelukkig niet voor deze band.
Setlist Cowboys & Aliens: Find You Soon / Boy In The Middle / Life Tree / Rabbit Hole / Let Me Walk You Home / Sheep Bloody Sheep / Icy Grip / Blow Your Past (To Smithereens) / Language Of Superstars / Simple Things / Ghost In My Speaker
De volgende in de rij was The Devil And The Almighty Blues. Deze band uit Noorwegen staat bekend om zijn trage, heavy en atmosferische bluesrock. Zopas losten ze de nieuwe track “Lied To” en dat belooft voor het nieuwe, vierde album. Deze Noren zijn al op tour nog voor dat nieuwe album uit is. “Lied To” zat al wel in de set in Izegem, naast ouder werk uit de drie albums die tussen 2015 en 2019 uitgebracht werden en waarvan de intro’s vaak op herkenningsapplaus onthaald werden. Van ander nieuw werk was voorlopig geen spoor.
Deze band was een gokje van de organisatie. Er zit wel wat stoner in de sound van The Devil and The Almighty Blues, maar ook veel blues en 70’s prog en psychedelische rock. Toch kon deze band het publiek makkelijk inpakken. Al na een paar tracks had vocalist Arnt O. Andersen – op het podium ziet hij er met zijn lang gewaad en kralenkrans wat uit als een sjamaan of een lookalike van Jezus – er vele honderden nieuwe volgelingen bij. Dat gebeurde ondanks of misschien net dankzij de beperkte communicatie met de fans. Behalve dat ze superblij waren om op de affiche van Headbanger’s Balls te staan tussen al die andere toffe bands, had Arnt maar weinig te vertellen.
De set eindigde met een lang uitgesponnen gitaarduel tussen Petter en Torgeir dat heel traag maar gestaag crescendo ging. Het publiek kreeg er maar niet genoeg van en gaf het duel extra zuurstof met enthousiaste kreten en gejoel. Gegokt en gewonnen, voor de organisatie.
Setlist The Devil And The Almighty Blues: Storm Coming Down / These Are Old Hands / Never Darken My Door / Tired Old Dog / Time Ruins Everything
Daarna was het de beurt aan Wolvennest. Deze Brusselse band brengt psychedelische blackmetal en is een graag geziene gast op tal van Europese festivals. Even voor hun concert begon, werden wierrookstokjes aangestoken voor het podium, want voor Wolvennest is het prikkelen van de geur ook van belang voor de beleving van de fans, een dimensie waar andere bands veel minder aandacht voor hebben.
Daar stond tegenover dat er visueel niet zoveel gebeurde tijdens de rituele set. Het werd een statisch schaduwspel met veel rook en weinig licht. Voor Michel Kirby, één van de oprichters van Wolvennest, behoort ook onder meer Alan van Primoridal – headliner in Izegem - tot zijn ‘nest van wolven’. Dat opende mogelijkheden voor een gastrolletje van de Ier in de set van de Brusselaars, maar dat gebeurde toch niet.
Het meest recente album van Wolvennest is ‘Procession’ uit 2025. Dat album was met vijf nummers goed vertegenwoordigd in de set op Headbanger’s Balls. Aanvullen deden ze met live-klassiekers als “Incarnation” en “Ritual Lovers”. Afsluiten deden ze naar goede gewoonte met “Accabadora”.
Setlist Wolvennest: Damnation / Another Nail / Incarnation / Purple Poison / The Shadow On Your Side / Décharné / All That Black / Ritual Lovers / Accabadora
Wolvennest was een ietsje te laat begonnen aan zijn set en bij het afsluiten deden ze daar nog wat bovenop. Maar bij Crippled Black Phoenix liep er nog veel meer mis waardoor de timing voor de rest van de avond in het honderd liep. Deze zevenkoppige band kreeg het geluid (op het podium) maar niet goed en legde de set meermaals stil. Het enthousiasme bij de band en bij het publiek raakte daardoor bekoeld en de muziek van deze Britse band is zo al geen bruisbal van vrolijkheid. Nadat de set halfweg een tweede keer stilgelegd werd, druppelde het publiek langzaam de zaal uit, naar de toog of de laatste zonnestralen van de dag. Voor de echte fans – eentje was zelfs helemaal uit Zwitserland afgereisd naar België – maakte het allemaal niet zo veel uit. Crippled Black Phoenix is de band van Justin Greaves. Per album of tournee verzamelt hij nieuwe bandleden rond zich, zo lijkt het toch, en dat zorgt er mee voor dat deze bands moeilijk in één genre te plaatsen valt (van progrock tot postmetal).
Dit jaar bracht deze band het nieuwe album ‘Sceaduhelm’, waarvan we sinds januari al de single “Ravenettes” kennen. Die puike single zat vreemd genoeg niet in de set in Izegem, terwijl die op de andere haltes van deze tournee wel gespeeld wordt.
Setlist Crippled Black Phoenix: 444 / Wyches And Bastardz / Things Start Falling Apart / Hollows End / Vampire Grave / Colder And Colder / The Reckoning / Spider Island / Rise Up And Fight / Everything Is Beautiful But Us
Na drie bands met een grote voorliefde voor veel rook en weinig licht op het podium was het moment aangebroken voor een flinke dosis licht en veel humor met Truckfighters. Gitarist Dango stuitert over het podium als een Duracell-konijn op speed en toch speelt hij (zo lijkt het) foutloos. Naar goede traditie komt hij het podium op in een shirtje van Truckfighters dat hij meteen uittrekt en in het publiek gooit, zodat hij lijkt op een kruising van Iggy Pop en Angus Young.
Ook deze Zweedse stonerpioniers hebben een nieuw album om te promoten. ‘Masterflow’, met als leadsingle “The Bliss”, kwam er na zowat tien jaar stilte (dan toch inzake releases). Deze band is bijzonder geliefd bij het Belgische festivalpubliek. Ze speelden al op minstens drie edities van het Antwerpse Desertfest en twee keer op Pukkelpop. In 2024 stonden ze op Alcatraz in Kortrijk.
De liefde tussen België en Truckfighters duurt al lang en zal na de passage in Izegem zeker niet bekoelen. Truckfighters kregen zowaar de eerste crowdsurfers van de dag. Dan was de security toch niet voor niks aanwezig.
Ook een leuk momentje: bij één van de laatste nummers in de reguliere set doet Dango alsof hij naar adem moet happen. ‘Give me some energy’, vraagt hij aan het publiek. Waarna een volle zaal begint te joelen alsof dat echt zou helpen na die marathon van rondhossen op het podium. En dan gaat Dango voor nog een paar rondjes. Truckfighters krijgen een toegift van twee lange nummers en dan maakt Dango een rondje door de eerste rijen van het publiek.
Het lijkt dan alsof Headbanger’s Balls zijn headliner al gehad heeft. Is Primordial daar nog over gegaan?
Setlist Truckfighters: In Search Of / The Gorgon / The Bliss / Last Curfew / Big Eye / Atomic / The Chairman / Desert Cruiser / Carver / Manhattan Project
Primordial is een Ierse extreme/paganmetalband die werd opgericht in 1991 door bassist Pól MacAmhlaigh en gitarist Ciarán MacUiliam. Op hun albums verweven ze black metal met Keltische elementen. Hun meest recente studio-album is ‘How It Ends’ en dat dateert al van 2023. Primordial speelde al meer dan 30 concerten in België en is er best populair. Hun meest recente Belgische concert was op Graspop in 2025. Ondanks het late aanvangsuur stond de zaal nog goed vol. Primordial bracht een mooie dwarsdoorsnede van hun verzamelde werk en het publiek genoot met volle teugen. Hun set en hun live performance staat na meer dan 30 jaar nog steeds als een huis.
Ze openden de set met klassiekers als “As Rome Burns” en “No Grave Deep Enough”, die beide op herkenningsapplaus werden onthaald. Daarna was het duidelijk dat ondanks de glansprestatie van Truckfighters Primordial een terechte keuze was als headliner: een strakke set met de ene klassieker na de andere, een no-bullshit-attitude die het Belgische publiek hard weet te waarderen en een frontman die alleen al met een blik of een kleine handbeweging het publiek kan opzwepen.
Setlist Primordial: As Rome Burns / No Grave Deep Enough / To Hell Or The Hangman / Gods To The Godless / Lain With The Wolf / Sons Of The MOrrigan / Wield Lightning To Split The Sun / Victory Has 1.000 Fathers, Defeat Is An Orphan / The Coffin Ships / Heathen Tribes / Emire Falls
Headbanger’s Balls Fest was opnieuw een voltreffer als opener van het Belgische (metal)festivalseizoen. Dit festival slaagt perfect in zijn opzet om gevestigde waarden te combineren met interessante ontdekkingen en dat tegen een ticketprijs die je in een club doorgaans al voor één van de bands zou betalen. Met ook nog eens een top-geluid en licht en een voorts vlekkeloze organisatie kan je de ploeg achter ‘Izegem’ een huis van vertrouwen noemen. Op naar de volgende editie.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Serrefest 2026 - Nog steeds één van de gemoedelijkste festivalletjes
Serrefest 2026
Sylma Serres
Lievegem
2026-05-01
Filip Van der Linden
Serrefest is één van de meest gemoedelijke festivalletjes van Vlaanderen en aan de formule werd niets veranderd: een handvol bands uit de vijvers van punk en postpunk, biertjes aan democratische prijzen en de liefde voor de muziek die voorop staat.
Net als vorig jaar waren wij opnieuw van de partij.
Aanvankelijk leek het alsof de opkomst in Lievegem minder zou zijn dan die van vorig jaar, maar naarmate de avond vorderde, sloten meer mensen aan in de serre. Drie bands stonden ook vorig jaar op de affiche: Drift, Next! en Face Your Fears.
Drift stond er vorig jaar nog als duo en nu als vierspan. De twee nieuwe bandleden – drummer Francis en bassist Wouter - werden overigens gevonden dankzij dat vorige concert op Serrefest. In de nieuwe bezetting werd bovendien al een nieuwe track voorgesteld aan het publiek: “Blauwe Plek”, met het heerlijke refrein ‘wat moet ik doen, eerst was hij paars, nu wordt hij groen’. Deze nieuwkomer kreeg een mooi plekje in de set. De cover van “En Toen Was Er Niets Meer” van De Brassers zat eveneens opnieuw in de set, maar nu met een nieuw slot, net als de Drift-klassieker “Huiswijn”.
Achteraf vertelde zangeres Tine dat er deze zomer mogelijk studio-opnames volgen voor Drift, en dat ze voorts de draad weer opgenomen heeft van De Spleet. Die band lijkt een beetje op Drift, maar dan met meer synths.
Setlist Drift: Drift / Koken met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Blauwe Plek / Huiswijn / Bedbeest
Postpunkband Face Your Fears had ook al een nieuw bandlid voor te stellen. De synths zijn voortaan voor rekening van Jürgen. Deze band bracht een korte set met deze keer uitsluitend covers. Dan wel niet de klassieke new wave-covers en dat horen wij graag.
Voor het laatste nummer van de set kreeg Face Your Fears versterking van zangeres Saskia van Next!.
Setlist Face Your Fears: Dreams Never End / Sense of Purpose / Lucretia My Reflection / Caucasian Walk
Na een korte podiumombouw was het dan aan Next!, die de korte set startte met een duet met Corina van Face Your Fears. Daar hebben ze voortaan Jo op drums. Deze keer een mannelijke Jo, terwijl de vorige drummer een vrouwelijke Jo was. Daar is geen operatie aan te pas gekomen. Bij Next! zaten er een pak nieuwe nummers in de set en deze band heeft met de nieuwe drummer blijkbaar ook een nieuw elan gekregen. Het genre is nog steeds garage/punk. ”Rub It In” en “Secrets” mogen van mij best uitgroeien tot vaste waarden in de set van Next!.
Setlist Next!: Who Cares (We Gonna Die Anway) / Enjoy The Little Things / Secrets / Rub It In
Nog meer punk kregen we voorgeschoteld met Faroutski. Deze West-Vlaamse punkband vierde in 2023 zijn 30-jarige bestaan. In die periode brachten ze hun muziek al naar podia in België, Nederland, Duitsland, de UK en Turkije. Het band-jubileum werd in 2024 gevierd met een EP in eigen beheer. De vier tracks van deze EP vormden de ruggengraat van dit concert en aanvullen deden ze met hun klassiekers.
Frontman Gino houdt van attributen op het podium en meestal is dat wel leuk. Bij “Dance Like A Monkey” werd een grote pluchen aap in het publiek gegooid en bij het teruggooien werd bassiste Rine ei zo na omver gekegeld. Als Faroutski hun song “(I Wanna Be A) Ramone” inzet, wordt vanuit de zaal geantwoord met een luid ‘hey, ho, let’s go’. Het publiek is helemaal mee met de energieke en prettig gestoorde punk van dit viertal.
Setlist Faroutski: V8 Powered Punk’nSoul / New Dreams / Diddy Wah Diddy / King Garp / Girl From Mars / Porn Spy / Wire / One Hour Late / Joan Jett / Punk ‘N’ Roll / Time / Stumpo / Ramone / You Don’t Know / Farting Singer / Redhead Witch / Beam Me Up Scotty / Sonic Reducer / Dance Like A Monkey / Protest Song / We Are Faroutski
Als afsluiter mocht Subatomic Strangers aantreden. Met misschien wel de jongste bandleden van de avond en toch met bakken ervaring. Deze band bestaat sinds 2021, heeft twee albums uit en doet regelmatig korte internationale tournees. Dit jaar zijn ze al eens naar de UK gereisd en in het najaar doen ze dat nog eens, dan als support van Lesbian Bed Death. Eind vorig jaar deelden ze nog de affiche met de band Darker voor een reeks concerten Nederland.
Subatomic Strangers stond met veel enthousiasme te spelen en bracht een set met het beste uit hun albums ‘Special Satellite’ en ‘Resuwrecked’. Zangeres Sharon heeft een mooie stem en ze legt veel kracht en emotie in haar vocalen. Deze band leent de sound van de jaren ’80 maar doet er zijn eigen ding mee.
Denk aan de aanpak van Customs, Interpol of Whispering Sons. Maar net zo goed denk je bij bepaalde nummers aan Florence & The Machine, 10.000 Maniacs of Gossip. Ze laten zich niet voor één gat vangen.
Voor mij gaan de medailles naar het begin van de set, met het trio “Air”, “Deja Vu” en “S.O.S.”. Het publiek reageerde super enthousiast en er mochten nog twee toegiften bij.
Setlist Subatomic Strangers: Fool / Final Fantasy / We Stand As One / Deja Vu / Air / S.O.S. / Why You / Ashes Of The Past / The Edge / Troubled Mind / What Goes Around / Hear My Call / Forever Yours
Achter Serre Fest zit geen grote strategie of plan. Het belangrijkste lijken de speelkansen voor de bands en dat het publiek een leuke avond heeft. Net dat maakt dit festivalletje zo leuk. En er valt telkens wel iets nieuws te ontdekken. Als alles goed gaat, zijn wij volgend jaar opnieuw van de partij.
Organisatie: Christophe (Serrefest)
BRDCST 2026 - DAG 3 - Een rechtstreekse confrontatie van belevingen en brede culturen
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-05
Erik Vandamme
De derde dag begon al 'erg vroeg', want omstreeks elf uur had er een piano concert met beelden op een scherm plaats, om 14 u een film in de Palace. En met curator Ichiko Aoba kregen we de inbreng van Oosterse culturen.
Frederik Croene 'Sans Retour' - AB Salon
Pianist Frederik Croene (****) is van vele markten thuis. Hij oogstte internationale lof met zijn soloalbums ‘Cul de Sac’ (2019) en ‘Solastalgia (2022)’. ‘Sans Retour’ (2025) is de laatste in een trio die hij zelf 'Trilogie van Hopeloosheid' noemt. Deze plaat bestaat uit zes pianostukken, en zijn een ode aan gevallen luchtvaartpioniers. Er is bijhorend videowerk van beeldend kunstenaar Karl Van Welden. De beklijvende beelden bezorgen ons een krop in de keel, en zijn voorafgegaan door opnames net voor de crash, een beetje zoals Yuri Gagarin een kosmonaut die op 34 jarige leeftijd overleed tijdens een routine training vlucht. Eerst hoor je de radio communicatie tussen hem en de grond controle, waarna de muziek het dreigend, spannend en intens overneemt. Op hetzelfde elan zijn elk van de vijf andere songs.
Wie kregen we? Yukio Seki (de eerste kamikazepiloot), Bessie Coleman (de eerste zwarte Amerikaanse stuntvrouw met een vliegbrevet), verder Richard Russell (a.k.a. Sky King) die in 2018 een passagiersvliegtuig - een Horizon Air Bombardier Q400 - stal zonder vliegervaring en een uur lang stunts uitvoerde waarna hij neerstortte op Ketron Island. Tot slot nog schrijver/piloot Antoine de Saint-Exupér die in 1931 hoog aanzien oogstte met zijn Novell 'Vol the Nuit', en de jong verongelukte Daniel Kinet. De pakkende beelden, de onvergetelijke opnames en de integrerende muziekstukken in bewerkt, zorgden voor een kippenvelmoment.
Claire Rousay x The Bloody Lady (Viktor Kubal) - Cinema Palace
Ook op zondag was er een filmnamiddag gepland. Claire Rousay (*****) kwam muzikale ondersteuning geven bij de film ‘The Bloody Lady’ (Viktor Kubal). We citeren: ''Viktor Kubal (1923 - 1997) wordt beschouwd als de vader van de Slovaakse animatiefilm. Zijn paradepaardje is Krvavá pani ofwel The Bloody Lady. De film is gebaseerd op het lugubere volksverhaal van Elisabeth Báthory (1560 - 1614): de bekendste seriemoordenaar in de Slowaakse en Hongaarse geschiedenis. Ze haalde zelfs het macabere record in het Guinness Book of Records als moordenares met de meeste doden op haar naam. De reden voor haar moordzucht: in de hoop eeuwig jong te blijven, was ze ervan overtuigd dat baden in een bloedbad haar huid letterlijk zou verjongen. '
Het macabere verhaal wordt in die film niet zo luguber uitgebeeld als het wel lijkt, het gebeurt eigenlijk eerder heel subtiel. De emoties laaien op, nadat Elisabeth schijnbaar haar hart letterlijk heeft 'verloren' aan haar geliefde. Het zorgt op zijn beurt voor een ommekeer in haar handelen die verontrusting opwekt.
De muzikale omlijsting door Claire Rousay, die opzij zit omgeven van mengpanelen en keyboards, doet die spanning nog meer snijden. Op de juiste momenten binnen de film, trekt ze registers open of zorgt eerder voor een rustpunt. Haar muzikale inbreng geeft de film dan ook een boost waardoor het lugubere nog meer tot de verbeelding spreekt, en dat maakt deze film begeleid door muziek opnieuw een bijzondere totaalbeleving.
Park Jiha - Vanhaerents Art Collection
Even gaan verpozen in Vanhaerents Art Collection met de Koreaanse multi-instrumentalist Park Jiha (****). Hij bespeelt traditionele Koreaanse instrumenten zoals de piri (een bamboehobo), de yanggeum (een soort metallofoon) en de saenghwang (een mondorgel). Ze doet het uiterst uitgekiend, met oog voor detail en met zoveel emoties, waardoor die oude instrumenten nieuw leven wordt ingeblazen. Letterlijk dan door bedwelmende fluit klanken met een Oosters tintje eraan verbonden, bezorgt Park Jiha ons een ware cultuurschok. Een intense walm die een bezwerende invloed heeft op ons gemoed, waardoor we - na toch twee confronterende visuele belevingen - compleet zen de zaal verlaten.
Het zou ons laatste bezoekje zijn aan Vanhaertens Art Collection, maar hopelijk breit de organisatie hier een vervolg aan, want dit is een locatie met duidelijke mogelijkheid. Een meerwaarde voor BRDCST.
Bertel Schollaert & Hein Devos - AB Salon
Uiteenlopende werelden die elkander vinden, bleek het geval bij het duo Bertel Schollaert & Hein Devos (****). De klassiek geschoolde saxofonist Bertel Schollaert (Nadar Ensemble) en de vaste Amenra klankman Hein Devos zoeken uitersten op, om het publiek bewust mee te nemen met hun brede, uiteenlopende klanken. Met als basis composities van de Spaanse componist Alberto Posadas en Berlijns componist Genoël von Lilienstern.
Het zorgt voor een intense totaalbeleving die baadt in zachtmoedigheid en dreiging. Het klinkt zalvend en rauw in een golvende beweging. Het publiek wordt letterlijk meegesleurd naar hun wereld vol diversiteit en klankkleur. Fijne intrigerende muzikale botsingen.
Julien Desprez - AB Flex
De uit Parijs afkomstige Julien Desprez (***) vindt zijn inspiratie bij rock, jazz en tapdans en zorgt voor een dosis humor en absurditeit in zijn spel. Er is er een subtiele verwijzing naar het Franse chanson merkbaar. Een veelzijdige aanpak die de avonturiers aanspreekt.
Het is een tot de verbeelding sprekende figuur deze Julien Deprez met deze muzikale en absurdistische aanpak, maar de overdrive aan chaos kon ons toch niet volledig boeien. Muzikale gekte.
Fenne Kuppens - AB Club
In de AB Salon stond Julia Eckhardt met haar vioolspel iedereen diep te ontroeren. Wijzelf prefereerden het solo project van Fenne Kuppens (*****), die hier iets anders bewandelt dan met haar band Whispering Sons. We horen haar integere, breekbare vocals deze keer ipv de diepgravende stem.
Met haar bijzondere stem, de brede aanpak en haar muzikanten vertelt ze niet enkel een heel persoonlijk verhaal, dat heel ontroerend is. Ze neemt je volledig mee.
Een overtuigend solo uitstapje dus.
JFDR - AB Flex
De IJslandse JFDR (*****) wordt door o.m. door Björk gezien als een inspiratiebron, en dat is iets waar je als artiest toch mee mag uitpakken. Jófríður Ákadóttir, zo heet deze zangeres voluit, greep iedereen bij de keel en liet ons totaal verweesd achter. De AB Flex werd er zelfs helemaal stil van.
JFDR bracht vorig jaar nog een EP uit, ' From Figure 8', die overal sterk werd ontvangen. Live zette haar vocals de Hemelpoorten compleet open. Duizenden engeltjes namen ons mee in haar unieke leefwereld Meer nog. Wat een beleving!
Klinck Trio - AB Salon
Omschreven als 'supergroep' bestaat het trio Klinck Trio (*****) inderdaad uit drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' de weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel. Live kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.
Klinck Trio raakte sterk.
GEZAN - AB Flex
Japanse punk met een hoek af … Op die manier kan je de Oosterse underground van de populaire band GEZAN (****) het best omschrijven. Hier werd een ondoordringbare muur opgetrokken, en de beweeglijke meute op het podium zette de AB Flex in een mum van tijd in vuur een vlam. We kregen stevige uppercuts in een feestelijk geheel. Een ziedende wervelstorm op Oosterse wijze, scherp, snedig, wervelend. Een cultuurschok.
Ichiko Aoba - AB Flex
Ons plan was om terug te keren naar de AB Salon voor Richard Youngs maar er bleek geen doorkomen mogelijk; we besloten dan maar te verpozen en te wachten op de hoofd act van deze derde festivaldag, met name De Japanse parel Ichiko Aoba (*****). Ze zorgde, zittend in in een soort fauteuil , omgeven van schemerlampjes en dergelijke, voor een ware huiskamersfeer. De sfeervolle verlichting op het podium deed de rest.
Ze heeft een prachtige stem, tonnen charisma en troonde haar publiek mee naar een Oosters wereldje van intimiteit en rust. Een ontroerend intens huiskamerconcertje in een grotere zaal. Een perfect slot van deze boeiende driedaagse BRDCST, … maar er volgde nog iets moois …
Los Thuthanaka - AB Club
Los Thuthanaka (****) is het project van de Amerikaans-Boliviaanse Chuquimamani-Condori (beter gekend als Elysia Crampton) en diens broer Joshua Chuquimia Crampton. Met hun cowboy hoeden deed het wat denken aan een soort Italiaanse spaghetti western. Flikkerende lichtjes en absurde uitspattingen zorgden voor een feestelijke stemming met een Boliviaanse hoek af.
In de AB Club werden de dansspieren geprikkeld, en de lightshow triggerde het alleen maar. Een mooi overtuigend zuiders getint slot. Wat een knaller!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2026 - DAG 2 – BRDCST in het voetspoor van David Lynch
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-04
Erik Vandamme
Het is een jaarlijkse gewoonte om tijdens het weekend BRDCST een bezoekje te brengen aan de Cinema Palace. In 2024 stuntte BRDCST nog met het concept film-muziek door de vertoning van de film 'Nosferatu (1922)' onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar.
Vorig jaar mocht saxofonist Mattias De Craene een door de tijd vergeten film 'The Holy Mountain (1973)' komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting.
Op de huidige editie waren zelfs twee namiddagen voorzien. Op zaterdag traden we in het voetspoor van David Lynch, wiens geest vandaag over de hoofden heen zou blijven waaien.
Xiou Xiou / Eraserhead
Jamie Stewart (Xiou Xiou) bundelde in 2015 de krachten met componist Lawrence English. Samen maakten ze, op uitnodiging van Lynch, een live soundtrack bij diens ‘Factory Photographs’. Stewart, steeds een enorm liefhebber van Lynch zijn werk geweest, bleef er zich verder in verdiepen. De LP 'Plays the Music of Twin Peaks' bezorgde Xiou Xiou een cultstatus. David Lynch zelf was heel tevreden.
De band Xiou Xiou (*****) staat bekend om zijn grillige aanpak, en schuwt de controverse niet. Het duo Jamie Stewart en Angela Seo kreeg de opdracht die ‘Twin Peaks’ te hernemen, maar deed iets heel anders. Ze besloten na zijn overlijden vorig jaar een ode te brengen door Lynch zijn oeuvre aan te pakken, even eigenzinnig als Lynch himself altijd tewerk is gegaan. Een sound met o.m. veldopnames, zelfgebouwde instrumenten, orgel, modulaire synths, stem, zaklampen, elektrische ruis, … De muziek en bewerking rond de film 'Eraserhead' is dus geen kopie van de film zelf. De emotionele rauwheid van de film, blijft echter overeind. In een wereld vol seksuele spanning, industriële dreiging en bizarre uitspattingen gaan alle remmen los.
We worden visueel als in de instrumentatie meegezogen in een landschap waar angst en vertwijfeling heerst. Xiou Xiou brengt een ode aan de grootmeester, zoals Lynch het gewoonweg deed, nl. grauw, rauw en nooit de controverse uit de weg gaan. Een confrontatie met de rauwste kant van de mensheid kon je zeggen
Golem Mecanique - Vanhaerents Art Collection
Vanhaerents Art Collection is een kunstgalerij in een oud industrieel pakhuis op een boogscheut van de AB. Het was nu de 15e verjaardag van het label Ideologic Organ, opgericht door Stephen O'Malley (Sunn O)))) en wijlen Editions Mego-labelbaas Peter Rehberg. O'Malley was curator van dienst. Hij bracht enkele artiesten naar Vanhaerents Art Collection die door dronegeluiden onaardse sferen opriep.
Wij namen enkele concerten mee. Golem Mecanique (****). De Franse multi-instrumentalist Karen Jebane bracht in 2025 met 'Siamo tutti in pericolo '' een ode aan de gruwelijk vermoorde Italiaanse, Marxistische filmregisseur Pier Paolo Pasolini. Muzikaal ging het van golvende bewegingen van dreigende intimiteit en rauwe uitbarstingen. Golem Mecanique wist een even gruwelijke sound te creëren zonder gebruik te maken van visuele effecten. Intens beeldrijke monotone muziek in z’n geheel.
Jessika Kenney - Vanhaerents Art Collection
We waren in diepe trance verzonken door de vorige act en bleven er nog even, want iets later kwam Jessika Kenney (*****). Zij experimenteerde met klanken en met haar stem, die soms onverstaanbaar was. De emoties werden uitgeschreeuwd in een intiem, intens kader. Een bezwerende performance want op haast sacrale wijze, neemt Jessika je mee naar een bijzonder spookachtige wereld. Vreemde en vaak onsamenhangende klanken zorgden voor een spirituele confrontatie met het innerlijke. Ondanks de dreigende ondertoon, voelden we een soort gelukzaligheid, een gemoedsrust die donkere gedachten verdrijft.
Olan Monk - AB Flex
BRDCST zet dit jaar het label AD 93 in de kijker met artiesten als James K, Feeo, Lankum-offshoot One Leg One Eye en ook Olan Monk (****). Met een mengeling van shoegaze, witch house en traditionele Ierse muziek tastte Olan Monk de grenzen af. De shoegaze botste op een fluit/cello klank die toegankelijk als experimenteel klonk. Het weet toch een breed publiek aan te spreken. De vocals waren fragiel, doorleefd en een link naar Ian Curtis van Joy Division was niet ver door diezelfde emotionele geladenheid. Een Ierse ontdekking zondermeer.
Lucy Railton - Vanhaerents Art Collection
De celliste Lucy Railton (*****) stelde in Vanhaerents Art Collection haar debuut 'Blue Veil' voor, maar heeft al een pak ervaring binnen de avant-garde en de hedendaagse klassieke scene.
Elke strijker- en tokkelbeweging is uitgekiend. De luisteraar wordt meegezogen in een bevreemdende mooie wereld. We schreven dan ook 'Hemelse klanken dwingen je tot een gemoedsrust’.
We kregen van deze drie acts een mooie totaalbeleving.
James K - AB Flex
De New Yorkse Jamie Krasner is al van haar tienerjaren bezig en heeft intussen haar stempel gedrukt op de underground bewegingen. Onder de naam James K. (*****) stond ze met een heuse live band op het podium van de AB Flex. Met invloeden uit triphop, shoegaze, dream pop en zelfs een vleugje new age is dit een eerste fijne kennismaking van haar muzikale wereld.
Een bedwelmende, aangrijpende sound binnen een sprookjesachtige sfeer hoorden we. Magisch mooi, intiem, dansbaar. Met live band diept James K haar talent als performster nog meer uit. Een veelzijdige, kleurrijke aanpak die boeiend bleef.
Ultan O'Brien w/ Sam Comerford - AB Salon
Intussen waren mensen onder de indruk van de performance van Claire Rousay in de Vanhaerents Art Collection.
Wij maakten de keuze van enkele samenwerkingen in de AB Salon.
Het eerste was Ultan O'Brien w/ Sam Comerford (****). Een samenwerking tussen twee virtuozen in hun vak. De jonge Ierse violist Ultan O'Brien maakt muziek die diep geworteld is in de Ierse tradities, en liet de deur open naar improvisatie. Er waren vele samenwerkingen en vandaag was dit er eentje met Sam Comerford, die wij leerden kennen door zijn project Thunderblender. Zijn sax is gewoonweg meesterlijk en grensverleggend. O'Brien stopt wat humor in zijn speelse vioolspel. Heerlijk genietbaar het samenvloeien van deze instrumenten? Ierse Folklore met een hoek af, ondersteund van een zwevende, zalvende saxklank.
Lord Spikeheart w/ NMR.CC - AB Flex
Spijkerharde metal met een Afrikaans tintje kregen we met Lord Spikeheart w/ NMR.CC (****). Een brute waanzinnige sound. Wat een rollarcoaster over ons heen. In 2020 zorgde het Keniaanse duo Duma reeds voor een onvergetelijk uppercut en in 2022 sloten ze dan ook terecht BRDCST met een knal af.
"Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland en wordt verscheurd. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig" , schreven we.
Frontman Lord Spikeheart aka Martin Kanja gaat met zijn solo project op ditzelfde elan door, in samenwerking met NMR.CC. Rauwe kost met een Afrikaanse tint.
Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin - AB Salon
Ons doel was om erna in de Club SUMAC te zien maar er was geen doorkomen aan. Dus besloten we naar de AB Salon af te zakken voor twee toetsen wizards Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin (****), die elk op hun eigen manier hun carrière hebben uitgebouwd. Met hun album 'Iterae' tasten ze de mogelijkheden van de unieke klank van Fender Rhodes verder af. En improvisatie troef. We lazen nog 'Het resultaat is muziek die zweeft tussen strakke, minutieuze klankarchitectuur en een dromerige, bijna vloeibare flow.' Een aanstekelijke klankkleur, die de dansspieren prikkelde.
Nihiloxica - AB Flex
Nihiloxia (****) is het samenzweringsverband van Nilotika Cultural Ensemble - een traditionele percussiegroep uit Kampala - en producers Spooky-J en PQ . Het zorgt voor een versmelting van Afrikaanse ritme tamtam geluiden en Westerse percussie en drums.
Percussie staat centraal dus. De culturen zijn met elkaar verweven. De tempowissels zijn heerlijk genietbaar, meeslepend, bezwerend en opzwepend. Een uniek project.
Berlinde Deman - AB Salon
Het contrast kon niet groter zijn, we sloten af met een intiem concertje om middernacht met Berlinde Deman (*****). Ze is de vaste tubiste van Flat Earth Society Orchestra en duikt op in tal van bands en projecten in de jazz-, theater- en klassieke wereld. Met het 16de-eeuws blaasinstrument Serpent, iets in de vorm van een slang, verbluft ze iedereen in de AB Salon.
Met haar debuut 'Plank 9' verkent ze de mogelijkheden van dat instrument tot in de puntjes, en tast de grenzen van de ‘weg der traagheid’ af, ver weg van alle drukte van het dagdagelijkse leven. Een verademing op BRDCST.
De luisteraar in trance brengen was de opdracht, met het flirten in uitersten en klankexperiment door de best unieke klank van het instrument. Modern traditioneel. Een magisch einde.
Het onderstreepte het geheel van een dagje David Lynch, die grenzen wist te verleggen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Nederlands 
Français 
