BRDCST 2026 - DAG 1 – Een BRDCST in de schaduw van het leven
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-03
Erik Vandamme
BRDCST festival in de AB is er eentje voor wie houdt van avontuur. Je moet het ondergaan en betekent zoveel meer dan enkel puur beleven. Het is sinds 2016 'the place to be' voor wie durft de comfortzone te verlaten, op zoek naar fijne pareltjes.
Het was vooral uitzien naar de vernieuwde AB Salon, en er stonden ook concerten gepland in Vanhaerents Art Collection op zaterdag en zondag. Er ook werd een extra avond toegevoegd met Einstürzende Neubauten op paasmaandag.
De eerste avond vertoefden we vooral in de Salon en de AB Flex.
Hekla - AB Salon
Het instrument 'Theremin' werd in 1919 uitgevonden door de Rus Leon Théremin. Een unieke klankenwereld werd gecreëerd , met fluisterende ondertonen en diepe baslijnen.
De uit IJsland afkomstige Hekla (****) brengt , mede door haar klassieke achtergrond, een heel bevreemdende, mooie sound. We worden meegenomen naar een onaardse wereld en inde sound hoorden we een monotone ondertoon , die evenwel niet stoorde. Integendeel zelfs. De experimentele aanpak, deed ons even wegglijden van de realiteit. In het bijna donker zorgde Hekla voor een hypnotiserende trance klankkleur.
Rainy Miller - AB Flex
Het recente album 'Joseph, What Have You Done?' scoorde goed van de uit VK afkomstige Rainy Miller (****). Hij werd geprezen voor z’n mix van avant-garde, R&B en ambient. Live resulteerde dit in een soort poëtische 'rap'. Het hand een rauw als zachtmoedig kantje. Het klonk mooi uitgekiend en gevarieerd. Hij gaat zijn publiek zelfs opzoeken, tot in de tribunes waar hij tussen de aanwezigen neer zit. Rainy Miller neemt zijn publiek letterlijk mee in zijn verhaal. We hadden hier een bevreemdend als beklijvend mooi optreden.
Carme López- AB Salon
Het instrument doedelzak wordt al te vaak geassocieerd met een folkloristische gebeurtenis. Verschillende muzikanten wisten dit uit te spitten om dit instrument in een ander kader onder te brengen.
Ook de Galicische artieste Carme López (*****) onderzoekt de mogelijkheden ervan, en voegt er zelfs elektronica aan toe, met een dosis experiment en –experimenteerdrift, in een intiem kader. Carme López tast die grenzen af van dit instrument en laat de sound alle richtingen uitgaan. Een bijzondere klankenwereld dus met dit instrument!
Kukuruz Quartet - AB Flex
Componist, pianist en zanger Julius Eastman (1940 - 1990) verwierf vooral bekendheid in de experimentele muziekscene van de jaren zeventig en tachtig. Eastman's geestesgenoten waren o.a. John Cage, Morton Feldman en Petr Kotik. Door zijn vroegtijdig overlijden, ging zijn invloed een beetje verloren.
Het Zwitserse Kukuruz Quartet (****) brengt ze echter terug tot leven. Dit viertal bevindt zich tussen jazz klassieke muziek en pure improvisatie. De muzikanten aan hun piano met de rug naar het publiek, tekenden voor een verbluffend piano recital, met een dosis experiment. Ze weten elkaar aan te porren en hebben het publiek mee in het verhaal.
Naar het einde van de set kwamen de vier vooraan staan, met een soort mini- metronoom waarmee ze op ritmische wijze het publiek lichtjes deden heupwiegen.
Kukuruz Quartet nam daarna weer plaats aan hun piano, en speelden overtuigend verder op speels improviserende wijze.
Een mooiere ode kon Eastman zich niet dromen. Knap staaltje dus!
Silvia Tarozzi - AB Salon
Voor haar optreden werd gevraagd aan het publiek om zeker te blijven zitten tot het einde. De Italiaanse componiste en violiste Sylvia Tarozzi (*****) verkent op eigenzinnige wijze de klankkleur en neemt haar publiek hier graag erin mee. De kracht van de stilte klonk maar zelden zo luid, eens Sylvia haar talent als een improviserend en experimenterend artieste onderstreepte. Het bijzondere aparte vioolspel viool dito klankkleur was inets unieks. Ze heeft ook een warme stem en gaat speels te werk, met zelfs een ritmische meezingmoment. Grenzen worden afgetast en het publiek weet het sterk te appreciëren!
Keeley Forsyth - AB Flex
Een van de meest beklijvende optredens op BRDCST 2025 was voor Keeley Forsyth (*****). "Met spots half gericht op haarzelve en op de twee muzikanten die je in het donker haast niet zag staan, verblufte Keeley ons door bariton stem, het klonk als tranen die als regendruppels op onze ziel neerdwarrelden", schreven we.
Het was een heel speciale show, zelf zei ze erover: "A distillation of that which is essential: only voice and keys" , gebaseerd op de novel van de gevierde Franse auteur Jean-Baptiste Del Amo, die een specially commissioned tekst schreef in een narratief spoken word bij deze voorstelling.
Die spoken words huiverden en de griezelige piano en cello klank vervolledigden dit aanvoelen. De teksten die Keeley op haast sacrale wijze predikte, waren niet steeds niet verstaanbaar, maar haar bijzondere stem en uitstraling ondersteunden de dreigende toon. Geen muzikale evidentie maar het onderstreept BRDCST in de schaduw van het leven. Een apart zen gevoel dus.
The Bug vs Ghost Dubs - AB Club
Een indrukwekkende totaalbeleving om de eerste avond af te sluiten met The Bug vs Ghost Dubs (****). Dit is het veelzijdige project rond Kevin Martin a.k.a. The Bug en dubmeister Michael Fiedler die iedereen in 2024 verraste met zijn debuut 'Damaged'. Met 'Implosion' maakte The Bug vs Ghost Dubs één van de beste platen van het voorbije jaar. "Een donker feest, met opzwepende beats richting de Hel'' schreven we. In navolging van wat we al meemaakten met Keeley Forsyth, ging dit gezelschap nog een stapje verder naar de demonen uit ons onderbewustzijn. Een afsluiter die nazinderde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Old School Thrash Fest 2026 - Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend!
Old School Thrash Fest 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-28
Erik Vandamme
In een goed volgelopen DVG Club in Kortrijk kregen we een fijn topmenu, 'Old School Thrash Fest' met drie Belgische pareltjes, die nog te weinig waardering krijgen binnen onze contreien. Sanity's Rage, Dead Serious en Objector speelden elk op hun manier een sterk overtuigende set. De Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend, dat was duidelijk achterna!
Neem nu Sanity's Rage (****) die al sinds 2002bezig zijn, met een technische perfectie, rauwe aankleding en een boom van een zanger die met bulderende stem zijn publiek voortdurend aanport. "Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokerslagen ten top", schreven we over hun optreden in diezelfde DVG Club eind 2025. Ook nu weer leek de pletwals maar niet te stoppen. De aanstekelijke riffs, de verpulverende vocalen en het oorverdovende drumwerk daverden. Sanity's Rage kreeg de handen moeiteloos op elkaar, met deze technisch hoogstaande thrash metal.
Na tweeëndertig jaar afwezigheid, direct de deuren instampend en zaaltjes in vuur en vlam zetten, met zelfs een plaatsje op de affiche van Alcatraz Metal Fest, zonder een nieuwe plaat uit te brengen. Dead Serious (*****) slaagde met brio in hun opzet. De band bewees ons op hun try-out in eigen huis - Zele - dat het vuur nog steeds brandt.
Lees gerust.
Ze zijn nu één van de aangenaamste nieuwe verrassingen binnen het metal wereldje. In de DVG Club haalden ze wederom verpulverend uit. Ze zijn p elkaar goed ingespeeld, het zorgt voor het nodige vuurwerk. Het publiek wordt getriggerd, maar is iets minder uitzinnig als op de try-out eind vorig jaar, met rondvliegende bad eendjes en andere attributen. Maar het publiek smulde van hun snedige stevige aanpak.
Jan Schepens ging met zijn gitaar op de schouders van een imposante fan zitten en liet zich rond dragen in het publiek. Het werd enthousiast onthaald.
Over een typisch ‘old school thrash metal’ feestje gesproken … Dead Serious bracht heden en verleden samen, en zet hun rit doodleuk verder. Klasse!
Het gemis van een moshpit vulde Objector (*****) dan weer aan. We volgen de band al van het prille begin (even meegeven, het was nu al de tiende keer dat ik hen live zag). Nog nooit heeft Objector ons ontgoocheld. Integendeel zelfs!
Ze zijn één van de meest onderschatte metalbands in ons landje. De gitaren klieven, de drumsalvo’s vliegen om de oren en de charismatische frontman heeft een ongelofelijke sterke stem. Grotere bands binnen die thrash metal scene kunnen er nog van leren.
Objector gaat tekeer als een ongeleid projectiel. Een niet te stoppen sneltrein.
Objector zorgt voor nogal wat moshpits met zelfs een wall of death.
Objector tekende voor een boeiende, duivelse avond in die pure thrash metal. Een knaller dus!
Met dank aan Musika.be
Organisatie: DVG Club, Kortrijk
Ik Zie U Graag 2026 - Kruisbestuiving en rauw talent - Een dagje Belgische muziek spotten bij de Noorderburen
Ik Zie U Graag 2026
Mezz
Breda
2026-03-28
Kristof Acke
Het is een publiek geheim dat de Belgische muziekscene bruist als nooit tevoren, maar om die enorme rijkdom aan talent echt te vatten, moet je soms de grens oversteken naar onze noorderburen. Op 28 maart 2026 zakte ik af naar Breda voor het festival 'Ik zie u graag' in Mezz, een plek die met zijn auditorium-gevoel doet denken aan de iconische Rotonde-zaal van de Botanique.
Voor een Belgische muziekliefhebber is dit festival een luxepositie: je krijgt de kans om bands die bij ons inmiddels de kleine podia ontgroeid zijn, weer eens in een intieme setting te ervaren, terwijl je ondertussen je vizier scherpstelt op de nieuwe generatie die klaarstaat om de zomerfestivals te bestormen.
Mijn dag begon niet in de concertzaal, maar in de nabijgelegen binnenstad bij platenzaak Velvet Records voor het allereerste concert van de dag. Het was Aghogho die de spits beetnam met een uniek geluid waarin soul, funk en jazz elkaar naadloos ontmoeten. Aghogho nam zelf de leadzang voor haar rekening terwijl ze de basgitaar hanteerde, wat direct een sterke muzikale toon zette voor de rest van de dag.
Het was de perfecte opwarmer voor het grotere werk in de Mezz zelf, waar de organisatie feilloos verliep en de doorstroming tussen de podia verrassend vlot ging.
In de Club werd ik direct weggeblazen door de energie van Gender Reveal Atomic Bomb. Deze Leuvense punkband met internationale roots wordt in de pers terecht bejubeld; hun engagement en de ongefilterde drang om tegen de gevestigde orde te schoppen deed me bij momenten denken aan de vroege dagen van Rage Against the Machine. Terwijl zij de Club op stelten zetten, bood Pyo in de Bar een fascinerende mix van post-punk en techno. De frontman deelde anekdotes over hun recente Aziatische tour en smokkelde zelfs wat Koreaans in de teksten, wat zorgde voor een speciale ambiance.
Het mooie aan dit showcase-concept is de constante kruisbestuiving. De Belgische scene is een hecht weefsel waarin iedereen elkaar lijkt te versterken. Zo zag ik de bassist van Helena Casella – die met haar mix van Braziliaanse ritmes en neo-soul voor een prachtig rustmoment zorgde – eerder al bij TJE.
Die verwevenheid zie je overal: de drummer van Ciska Ciska zat ooit bij Eosine, en de toetseniste van de getalenteerde ISE dubbelt bij The Haunted Youth. Het versterkt het gevoel dat je naar één grote muzikale familie zit te kijken.
Na de indrukwekkende set van Dressed Like Boys op het hoofdpodium, glipte ik nog één keer terug naar Velvet Records voor Alice Mae. Het is een gedurfde zet om zo'n jonge spring-in-’t-veld op een heel klein oppervlakte te laten spelen, maar met een begeleidingsband waarin ik Guillaume Lamont (Rhea, Hideous) op gitaar herkende, kreeg de set een extra dosis pit. Het was een fantastisch, intiem concert van een artieste van wie ik deze zomer veel verwacht op de grote festivalpodia.
Vlug daarna keerde ik terug naar de Mezz Bar voor Ciska Ciska. De dochter van Derek (Derek and The Dirt) toonde een enorme maturiteit met gevoelige thema's, waarbij zelfs een bloedende wijsvinger haar niet van haar stuk bracht.
Ook ISE, pas twintig jaar oud maar gezegend met een stem die door merg en been gaat, bewees dat persoonlijke teksten over thema's als een scheiding een hele zaal muisstil kunnen krijgen.
Op het hoofdpodium zagen we hoe Yong Yello de stap naar het grote publiek definitief heeft gezet met zijn nieuwe werk ‘Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan’.
De energie bleef maar komen, met een loeiharde set van High Hi – na tien jaar energieker dan ooit – en de dromerige maar scherpe post-punk van Eosine. Als Belg is het een genot om The Haunted Youth, die bij ons geen introductie meer behoeft, in Breda een superprofessionele en duistere show te zien neerzetten.
Maar de echte kers op de taart was de afsluiter in de Club: Ão. Slechts twee dagen na een uitverkochte AB stonden ze hier voor een intiem concert. Het was de perfecte afsluiter van een dag vol ontdekkingen. Je voelt aan alles dat deze band klaar is voor de grote internationale podia, maar ze hier nog één keer van zo dichtbij kunnen meemaken, was een voorrecht dat ik niet had willen missen.
'Ik zie u graag' bewees wederom dat de Belgische muziekexport springlevend is. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9092-ik-zie-u-graag-2026?Itemid=0
Organisatie: Ik Zie U Graag Festival ism Mezz Breda
Terneuzen on Fire 2026 - Waar Vlaamse en Nederlandse muziekliefhebbers elkaar vinden
Terneuzen on Fire 2026
Diverse locaties
Terneuzen (Nederland)
2026-03-28
Terneuzen on Fire is een interessant stadsfestival dat zich dit jaar uitstrekte over drie locaties. In het verleden had het festival al mooie namen op de affiche als Nightstalker, Wiegedood, Cowboys & Aliens en Cobra The Impaler. Dit jaar waren Hemelbestormer en Gnome de publiekstrekkers. Maar het was vooral een heel veelzijdige affiche.
Het hoofd- en bijpodium vond je in De PIT in Terneuzen en dan stonden er ook nog wat acts bij Orion Records om de hoek en in de Porgy & Bess twee straten verder. Allemaal op wandelafstand, maar het gure weer en de overlappingen nodigden niet altijd uit om op verkenning te trekken.
Wel leuk was dat er tussen de namiddag- en avondprogrammatie een uurtje voorzien was voor een dinnerbreak, met geen enkele band op een podium. Dat was een uur van stilte waarin de fans gezellig zaten bij te praten in de snackbars rond De PIT en dat is een vorm van verbinding die we vandaag misschien missen op de grotere festivals waar er vaak op geen enkel moment te ontsnappen is aan geluid.
Net zo leuk: bijna iedereen die op het podium stond, ging bij andere bands in het publiek gaan staan om die aan te moedigen of om een praatje te maken met de fans. Met de locatie en de programmatie was er veel publiek vanuit België naar het Nederlandse stadje Terneuzen gekomen, terwijl er net zo goed fans uit Breda en Amsterdam kwamen.
Een pluim dus alvast voor de organisatie van dit festival, maar de muziek komt toch op de eerste plaats.
De lokale sludge/doom-helden van Mould mochten aftrappen op het grote podium van De PIT. Nog maar twee jaar geleden stonden ze daar ook al om toen hun album ‘Pull & Repulsion’ voor te stellen. Dat album heeft met zijn goede reviews de band op weg gezet naar heel wat podia in Nederland en Vlaanderen (Vestrock, supports voor Frayle en The Obsessed, …). Surfend op die hoge golf is Mould al aan het opnemen voor een tweede album en daaruit kreeg het thuispubliek al een aantal nummers te horen, naast ouder werk als “Face The North” en “Abort”. Het nieuwe werk klonk alvast prima. Laat dat tweede album maar komen.
Setlist Mould: Judas / Face The North / Two Blades / Sulphur / Abort / Dream Machine
Op het kleine podium van De PIT stond daarna Yko klaar. Een Gentse band die postrock en postmetal blendt. Vaak instrumentaal en soms ook niet. En sinds vorig jaar met een saxofoonspeler erbij. Die zorgt soms voor een Morphine-vibe in het geluid. Het wordt pas echt bijzonder als de sax distortion krijgt. Dit was mogelijk hun eerste concert in het buitenland en hun eerste officiële albumrelease moet nog komen. Als die release dezelfde emoties en intensiteit kan vangen als hun concert op Terneuzen on Fire, dan kan Yko best wel een blijvertje worden in het postmetal-landschap van de Lage Landen. “Spissatus” en “Incus” waren voor mij de hoogtepunten in de set.
Setlist Yko: Volutus / Incus / Alto / Cauda / Spissatus
Daarna ging het opnieuw naar het hoofdpodium voor Pendejo! uit Amsterdam voor opnieuw blazers op het podium (trompet en schuiftrompet deze keer). Deze band is misschien een buitenbeentje in de stoner-scene, niet alleen vanwege de blazers, ook voor de lyrics in het Spaans. Dan toch een buitenbeentje dat zichzelf prima in de markt heeft gezet, met vier albumreleases op hun eigen Chancho Records en optredens zowat overal in Europa en zelfs daarbuiten. Pendejo! speelt in Terneuzen misschien een beetje op routine, dan nog is de set best heftig. “Tu Hermana” en “No Te Vayas” komen van hun meest recente album ‘Volcan’, maar er zijn ook oudere tracks en de Iron Maiden-cover “Wrathchild”. Het publiek in De PIT reageert heel enthousiast en er wordt al wat gedanst voor het podium.
Setlist Pendejo!: Timon / Tu Hermana / No Te Vayas / Wratchild (Iron Maiden) / 47 / Arrecho / La Reina / Flotadores / Amor Y Pereza / Camaron
Terug naar het bijpodium voor Turpentine Valley. Deze Belgische instrumentale postmetalband stelde nog maar pas het derde album ‘Veuel’ voor. Vergeleken met het releaseconcert in Zottegem waren de reacties van het publiek in Zeeland een stuk enthousiaster. Omdat de fans de tracks inmiddels beter kennen en ook omdat het publiek in Nederland doorgaans een stuk luider reageert als ze het naar hun zin hebben. Turpentine Valley zette een strakke set neer, het was aanschuiven tot voorbij de toog om toch maar iets te kunnen zien van het concert en de hoofden wiegden mooi mee met de melodie. Bassist Thomas speelde een stukje in het publiek, maar veel ruimte kreeg hij niet. Turpentine Valley speelt deze zomer nog op Alcatraz en de agenda staat voorts al goed vol.
Setlist Turpentine Valley: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Na de dinnerbreak was het aan Ronker om het vuur op te poken op het hoofdpodium. Deze Belgische band zorgt al enkele jaren voor flink wat aandacht en dit jaar lijkt de grote doorbraak in zicht, met een plek op Dynamo Metalfest, Alcatraz en ArcTanGent, naast een hele rits clubconcerten overal in Europa. Het nieuwe album van Ronker kreeg hier een lovende review en live gaat de speednoise van deze vijf Belgen met snorren nog een versnelling harder. Frontman Jasper is een sensatie. Hij kruipt op elke hindernis op het podium of springt er net zo vlot opnieuw af, als om nog eens extra in de verf te zetten hoe ‘gevaarlijk’ Ronker wel niet is. Hij maakt een grapje over de Nederlanders die gaan tanken in België en haalt herinneringen op aan de song “Annelies” (van Sas van Gent in Zeeland) van Louis Neefs. Hij heeft heel veel liefde voor de programmatie en alle andere bands op de affiche en hij laat plots iedereen het refrein meezingen van “Wonderwall” van Oasis. Dit is een heel leuke band die ondanks de snelheid en de gekte muzikaal prima overeind blijft.
Setlist Ronker: Tall Stories / Respect The Hustle / Slow Murder / No Sweat / Clear The Air / Shame / Hiit / Where The Dogs Sleep / Disco Dust / Snuff / House Of Hunger / Goliath / Limelighter / Hools
Het leven hangt aan elkaar van keuzes. Stereoseat op het kleine podium van De PIT zou logisch zijn geweest, toch stapte ik vrolijk naar Orion Records om de hoek voor de set van Kasmin. Het contrast met alles in De PIT kon nauwelijks groter zijn. Op twee stoeltjes badend in roze en paars licht hebben twee jonge mannen uit Amsterdam plaatsgenomen met een akoestische gitaar en een cello. Een twintigtal mensen hebben zichzelf tussen de platenbakken gepropt om aandachtig te luisteren. De liedjes van dit duo zitten ergens op het kruispunt van pop, folk en singer-songwriter. Denk aan een mix van Dressed Like Boys, Madredeus, Luka Bloom en Jeff Buckley. De cello krijgt veel tijd en ruimte en vertelt zo mee de bijna cinematografische verhalen die verteld worden. Mooi dat ook dit kan in de heel brede (om niet te zeggen eclectische) programmatie van Terneuzen on Fire.
Daarna terug naar De PIT voor Hemelbestormer. Deze Belgische postmetaltopper zie je qua festivals doorgaans vooral op een Graspop of Alcatraz, maar ze spelen vaak ook in kleinere venues en festivals. De ‘grote’ zaal stond afgeladen vol en het publiek reageert heel enthousiast en voldaan op de louterende, logge postmetal van dit viertal. Hun set staat bijna volledig in het teken van ‘The Radiant Veil’, hun recentste album, met puike versies van “Usil” en “Satre”, afgewisseld met de oudjes “Eight Billion Stars” en “In Praise of Sun”. Later dit jaar staat Hemelbestormer op Alcatraz.
Setlist Hemelbestormer: Usil / In Praise of Sun / Tinia / Eight Billion Stars / Turms / Satre
Omdat ik ook de derde plek van dit stadsfestival wil beleefd hebben, ga ik naar de Porgy & Bess voor de rootsrock van de Britse Rosalie Cunningham. Ik weet niet wat de reden was – misschien was het vorige concert uitgelopen – maar het lukte daar niet om tijdig alle instrumenten op het podium aan te sluiten en een soundcheck te doen. Een half uur na het voorziene begin is de frustratie bij Rosalie zo hoog opgelopen dat ze haar band het teken geeft om toch te beginnen spelen, zonder dat alles al goed is afgestemd. Voor wie net voor het podium stond, viel het geluid nog mee. Wie verder stond, kreeg de vocalen niet door. Achteraf hoorde ik wel wat ontgoocheling bij fans die van ver gereisd kwamen speciaal voor deze band. De set in Terneuzen werd ter plekke aangepast aan de beschikbaarheid van de ingeplugde instrumenten en de speeltijd die overbleef. Hoewel de frustratie af te lezen was van de gezichten van de bandleden en het ongeduldige publiek zich liet horen, bleef iedereen heel vriendelijk en professioneel.
Het laatste stuk van de set van Rosalie Cunningham heb ik gemist om op tijd te zijn voor Gnome op het hoofdpodium. Het Antwerpse stonertrio met de rode tuinkaboutermutsen bestaat tien jaar en is overal populair en dus ook in Nederland. Vorig jaar deden ze hun eerste Amerikaanse tournee en dit jaar staat hun agenda al goed vol. Terneuzen is een soort van opwarm-concert voor hun tournee door de UK die een dag later start. Gnome speelt dus met het vertrouwen van de grote dagen. De set in Terneuzen was een dwarsdoorsnede uit het oeuvre van de band, met onder meer “Blacksmith” uit hun debuutalbum. Elke song werd op herkenningskreten onthaald door het publiek, er ontstond een moshpit en er was de eerste (en laatste) crowdsurfer van de dag.
Setlist Gnome: Duke of Disgrace / Wenceslas / Golden Fool / Blackmsith / Gods Are Evil / Antibeast / The Ogre / Rotten Tongue / Old Soul / Kraken Wanker / Ambrosius
Komatsu mag Terneuzen on Fire afsluiten op het kleine podium. Als je de carrière en successen van Komatsu afzet tegenover de podiumruimte en het late uur vind ik het misschien toch wat weinig respect voor dit Nederlandse trio. Opnieuw staat de ruimte naast de toog helemaal volgepakt. In de set zaten heel wat nummers uit ‘A Breakfast for Champions’, dat vorig jaar uitgebracht werd. De sfeer bij het publiek zat nog steeds heel goed en heel wat mensen zijn gebleven om de hele set uit te kijken, te luisteren en nog een laatste keer helemaal los te gaan. Dan zal het wel goed geweest zijn.
Setlist Komatsu : A Breakfast For Champions / Hail To The King / Blackened Eyes / Release The Flies / The Devil’s Cut / Savage / Fatcamp Workout / Livin’ The Dream / Welcome To The Underworld / Climb The Vines / Gator / Komatsu
Op een paar schoonheidsfoutjes na was Terneuzen on Fire een heel leuk festival. Je kon hier makkelijk tien bands zien voor amper 35 euro en het waren allemaal bands met een sterke uitstraling.
Organisatie: The PIT (ism Porgy & Bess/Orion Record Store)
Wasteland 2026 - Een splijtbom aan uiteenlopende emoties
Wasteland 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-27
Erik Vandamme
Na een geslaagde eerste editie in 2025, organiseerde de Belgische band Nomad voor de tweede keer het festival Wasteland. Een avondje rond underground metal bands, in de gezellige DVG Club in Kortrijk. Echter dit jaar was er iets bijzonders. De tweede editie stond in het teken van de release van Nomad zijn debuut album 'Oxygen'. Een diverse plaat vol prikkeling en botsingen tussen spijkerhard uithalen en weemoedig rakend.
Een veelkleurige sound en een plaat, die een bijzonder pareltje is. Het was reikhalzend uitkijken hoe die songs live zouden klinken, de verwachtingen waren dus hoog gespannen..
West-Vlaanderen boven op deze avond. De Brugse metalcore formatie Alludence (***1/2), een vrij jonge band vrienden die vanuit andere projecten elkander hebben gevonden. Het fijne aan Alludence is dat ze net dat emotioneel kantje van de metalcore weten te verbinden met het barse en rauwe. Hun gezamenlijke passie voor bands als Architects, Bring Me The Horizon en Northlane kwam vocaal en in de instrumentatie aan bod.
Het kwam wat traag op gang, - we dreigden eventjes af te haken -, maar eens de band wat grip kreeg op zichzelf en op het publiek, werden alle registers opengegooid en kregen we alsnog een lekkere muzikale wervelstorm metalcore. Interessant.
Between Sirens (*****) uit het Kortrijkse ook klonk ietwat anders. Rauw en meedogenloos. Het tempo ligt hoog en wordt gedragen door de emo vocals van Jonah Holvoet. Geen rustpunt hier. Dit waren metalcore mokerslagen, we werden moeiteloos meegesleept. We zagen een milde poging tot crowdsurfen.
Between Sirens nracht deugddoende metalcore. Wat een pletwals!
Nomad (*****) stond centraal vanavond. We hadden onlangs nog een leuk interview. Lees hier . 'Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene’, wisten ze ons te vertellen, wat ook live tot uiting kwam.
De nummers kliefden en er was de bijzondere zangpartijen. Zonder meer ging Nomad ertegenaan, rauw-ingetogen-dreigend-speels. De tempowissels volgden elkaar op.
Een ruim publiek binnen de scene wordt aangesproken.
Van de songs uit dat album is er eentje dat ons het diepst weet te raken, “Daerk”. We worden meegezogen in een andere wereld, weg van de realiteit. Een hypnotiserende, veelkleurige, boeiende sound en een album om U tegen te zeggen.
Verpulverend hard als melancholisch gevoelig ging de band te keer. Een splijtbom aan emoties die zijn publiek letterlijk meesleurt naar confrontaties met zijn demonen. Hier bleven we totaal verweesd achter.
Signs of Algorithm (*****) klonk evenzeer verpletterend. Wij leerden de band reeds kennen in 2021 op het festival Devils rock for An Angel en waren toen onder de indruk van hun performance, een nietsontziende pletwals. "Ze speelden een daverende set, alsof er 1000 wild losgeslagen fans voor het podium stonden . Missie geslaagd!", schreven we over hun optreden. En het siert hen dat ze ook met die ingesteldheid nu speelden in de DVG, voor een al sterk uitgedund publiek. De langgerekte riffs, de bonkende drums en een frontman die met bulderende stem de grond deed daveren, zorgden voor een ondoordringbare geluidsmuur. Signs of Algortihm greep zijn publiek bij de keel en dreef het tempo telkens hels op. Iedereen genoot van deze geweldige, denderende sound . Wat een pletwals ook!
Wasteland bood een podium voor extremere metal, de underground van het genre. Iedereen genoot van de verpulverende mokerslagen van de vier bands op het podium. Het leeft wel, dit genre in het Kortrijkse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Sign Of Algorythm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9087-sign-of-algorithm?Itemid=0
Nomad
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9086-nomad-27-03-2026?Itemid=0
Between sirens
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9085-between-sirens-27-03-2026?Itemid=0
Alludence
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9084-alludence-27-03-2026?Itemid=0
Organisatie: Nomad + DVG Club, Kortrijk
Donkere Tijden 2026 - Keeping the dream alive
Donkere Tijden 2026
DVG Club
Kortrijk
Rating: 8
2026-03-14
Filip Van der Linden
Op zaterdag 14 maart kon je in de DVG Club in Kortrijk naar de derde editie van het indoorfestival Donkere Tijden. Op de vorige edities stonden onder meer al Dark Minimal Project uit Frankrijk en de Belgische bands Partikul, Cryptochroma, Enzo Kreft, CauseNation en Black Snow in Summer.
Deze keer verwachtten we drie duo’s op het podium, maar eentje deed het solo. De opkomst was behoorlijk, met een paar mensen uit Frankrijk en Duitsland, maar er kon nog wel wat volk bij.
Het duo dat deze Donkere Tijden mocht openen, was Black Snow in Summer. Dit Belgische darkwaveproject is actief sinds 2013. Het duo van Kurt en Corina (ook van Face Your Fears en Silent Presence) bracht reeds een album uit (‘Shadows at Night’ in 2019), een EP (‘Lost Feelings’) in 2020 en een 7” single (“Help Me”/”One Click”) in 2025. In 2023 speelden ze voor het eerst in Duitsland, waar ze heel wat streaming-volgers hebben.
Kurt en Corina begonnen iets later dan gepland aan hun set, maar de sfeer zat wel meteen goed. De korte set was een dwarsdoorsnede van de releases, aangevuld met “Red Light”, een cover van Siouxsie & The Banshees, en het nieuwe nummer “False Light”. Dat nieuwe nummer is een evolutie in het oeuvre van Black Snow in Summer, met deze keer langere gezongen stukken en meer een verhaal, waar het vroegere werk al eens vaker korte, vaak herhaalde zinnen waren.
Alle nummers werden enthousiast onthaald, hoewel de darkwave van dit Belgische duo misschien niet naadloos aansloot op de twee Duitse EBM-acts.
Setlist: Dream / Lost Feelings / Julia / One Click / Red Light (Siouxsie) / False Light
Plastikstrom komt uit Duitsland. Matthias en Jürgen van Plastikstrom vormden eerder de helft van de gothic rockband Darc Entries. Ze zijn actief sinds 1995 als EBM-duo Plastikstrom en hun recentste release is het album ‘Eskalation’ uit 2023. Matthias komt graag naar België, omdat daar de bakermat ligt van de EBM. Hoewel je afgaand op zijn podiumoutfit een voorliefde voor Front 242 zou kunnen afleiden, houdt hij nog meer van The Neon Judgement. Ook Clan of Xymox en nog een hele rits oudere pioniers van EBM, synthwave en gothic rock kunnen hem al eens inspireren.
Plastikstrom is zeker geen onbekende in België, waar ze bijna elk jaar wel eens langskomen. Dat was ook te merken bij het publiek. Heel wat nummers werden op herkenningsapplaus onthaald en meegezongen. EBM is dan toch vooral een muziekgenre dat je beleeft door te dansen.
Omdat de DVG niet uitverkocht was, was er ook genoeg ruimte om dat te doen. Het enthousiasme van de dansende meute werkt aanstekelijk en zo gaat Matthias twee keer meedansen.
Plastikstrom werkt aan een nieuw album dat misschien al in mei of juni uitgebracht zal worden. Een handvol nieuwe nummers zaten al in de set, met voorlopige werktitels als “Nachtmacht” en “Keine Ahnung”. Openen deden ze met hun signature-track “Eskalation” en daarna werd er toegewerkt naar een zinderende finale met “Alles Für Uns”, “Wandertag”, “Tote Stadt” en “Städtekrieg”. “Wandertag” is een mooi contrast tussen het onderwerp (rustig wandelen in de natuur) en de pompende beats en dreigende lyrics over een Ruckzack!-je).
Als uitsmijter was er de Plastikstrom-versie van “A Forest” van the Cure. Later dit jaar komt Plastikstrom terug naar Sint-Niklaas voor het BIMfest.
Setlist: Eskalation / Mutterschoss / Grosny / MKO / Amok / Nachtmacht / Tanz Allein / Keine Ahnung / Mir Egal / Pogokinder / Alles Für Uns / Wandertag / Tote Stadt / Städtekrieg / A Forest (the Cure)
Eerst was Dive, het electro/industrial-project van pionier Dirk Ivens, aangekondigd als headliner voor deze derde editie van Donkere Tijden, maar Ivens moet afzeggen wegens persoonlijke redenen en werd vervangen door Jäger 90. Jäger 90 brengt oldschool EBM waarvoor ze de inspiratie vooral halen bij DAF, maar frontman/zanger Thoralf Dietrich is ook fan van Front 242 en Rammstein.
Deze Duitse act maakt sinds 2005 internationale podia onveilig, oorspronkelijk als duo maar sinds kort steeds vaker als solo-act van frontman Thoralf. Jäger 90 speelt regelmatig op Duitse festivals als het Wave Gotik Treffen en Amphi Fest en staat op concerten en festivals in gans Europa. In 2025 stond Jäger 90 voor het eerst in Mexico. Deze act stond al die tijd nog maar een paar keer op een Belgisch podium. In 2013 speelde de band op Electric Summer Night in Doornik, met voorts nog Orange Sector en Pankow.
Nieuw materiaal heeft Jäger 90 al niet meer uitgebracht sinds 2013, maar in 2024 was er nog een leuk vinyl-only verzamelalbum (‘Rückspulen’), inmiddels hopeloos uitverkocht Thoralf kondigt in Kortrijk aan dat er nu eindelijk echt wel nieuwe muziek van Jäger 90 aankomt en brengt live al een paar tracks die op dat nieuwe album zullen komen, zoals “Gib Mir Deine Hand”.
Voorts natuurlijk klassiekers als “Wir Brauchen Kein Feuer” (uitzonderlijk eens niet als openingstrack), “Nord/Ost” en “Dessau” en een cover van DAF. Jäger 90 heeft een langere geschiedenis dan de andere bands op Donkere Tijden en toch moet Thoralf meer moeite doen om iedereen voor het podium mee te krijgen.
Al na een paar nummers lukt hem dat en vanaf dan geht’s los. De dreunende beats, de dreigende lyrics in dat militante Duits, het charisma van Thoralf, … het is een combo die werkt.
Leuke momenten zijn als Tamara uit het publiek op het podium even mag meedansen met Thoralf en als er bij “Stiefelblitz” ‘medailles’ (stickers van de band) worden uitgereikt aan iedereen in het publiek met mooi gepoetste legerbottines, zoals bij een keuring in de legerkazerne. Na een eerst bis-ronde mag Jäger 90 nog eens terug het podium op en dan vormt “Scheissegal” het orgelpunt van de avond, waarbij Thoralf op het podium 20 pushups doet om dan – een beetje theatraal – in elkaar te zakken.
Setlist: Nord/Ost / Wir Brauchen Kein Feuer / Muskeln / Ich Schwitze / Neuer Tanz / Komm Und Rück Ein Bisschen Näher / Am Sonntag Ist Krieg / Ich Und Die Wirklichkeit (DAF) / Dessau / Gib Mir Deine Hand / Unsere Neue Republik / Stiefelblitz / Die Sonne Und Der Regenfall / Scheissegal
Donkere Tijden is niet het grootste festival in zijn genre, maar als ze nog eens zo’n affiche kunnen samenstellen, kunnen er nog vele knappe edities volgen.
Organisatie: Kurt Vanhollebeke & Black Planet
Punk 50 Y 2026 - The Kids - 50 Years The Kids - Mini Fest - Punk is in 2026 nog steeds springlevend! Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …
Punk 50 Y 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-14
Erik Vandamme
Vijftig jaar op de planken, deze The Kids, die ons onderdompelden in een potje nostalgie, een gezellig feestje van hun materiaal en een resem hits. Ze deden zelfs meer … Samen met de AB werd hun jubileum in een muzikale formule van een Mini Fest gebracht, waarbij plaats gemaakt werd voor jong geweld binnen de scene.
Na De Roma vorige week bliezen ze ons een tweede keer omver. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101990-the-kids-na-50-jaar-nog-steeds-enorm-relevant .
Op het uitverkochte festivalletje in de AB was er nog een fijn label marktje rond de bar en een boekenvoorstelling van wat Punk allemaal inhield en inhoudt. En één ding is zeker, punk is nu in 2026 nog steeds springlevend. Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …
In de Club rond half zeven stond toch al heel wat publiek voor Kotskat (****), een zootje ongeregeld rond de poëtische alleskunner Ronny Rens (Ronny Rex) en onder muzikale begeleiding van leden van Brorlab en Peuk. Een knettergekke set kregen we, punk met een hoek af. De teksten werden meer gedeclameerd dan gezongen; het maakte het project bijzonder. De muzikanten dreven het tempo op, het klonk waanzinnig op een bepaald moment. Iedereen ging uit de bol. Wat een oplawaai.
Woede een boosheid straalden de dames van HetZe (*****) uit in de AB Box. Een wild losgeslagen meute nietsontziende tijgerinnen stoven over het podium en porden het publiek voortdurend op.
Het publiek was eerst wat verbouwereerd, maar de 'all female band' wist iedereen moeiteloos te overtuigen door lekker opwindende riffs, knetterende drums en verbluffende vocals. Wat een energieke, stomende set.
Sunpower (*****) is een Brabantse punkband die binnen de scene een cultstatus heeft bereikt; ze bestonden 17 jaar en hielden er in 2019 mee op. In die lange periode speelden ze in allerhande clubs in binnen- en buitenland; hun optredens waren gekenmerkt door complete chaos.
Speciaal voor deze avond kwam de band nog eens bij elkaar, en dreef iedereen - inclusief zichzelf - tot pure waanzin. Crowdsurfing, een mosh pit en een heuse wall of dead waren niet vreemd. De beweeglijke frontman porde zijn publiek voortdurend aan; muzikaal werd het gaspedaal volledig ingedrukt. Van enig rustpunt was hoegenaamd geen sprake. Furieus, venijnig, als een horde wilde losgeslagen honden ging Sunpower tekeer. Wat een adrenalinestoten. Iedereen ging compleet uit de bol.
Of dit bij één optreden blijft, blijft een open vraag. Een vervolg mag zeerzeker!
Uiteraard kwam het overgrote deel van het publiek om 50 jaar The Kids (*****) te vieren. De band heeft intussen al bewezen nog steeds erg relevant te zijn. Na het vertonen van beelden doorheen 50 jaar The Kids werd de set al ingezet met enkele binnenkoppers van formaat zoals “Money is all I need” en “Do you wanne know”, meezingers van formaat. Verder kreeg je een “No Monarchy” en “Bloody Belgium”, songs die nog steeds gespeeld worden met pakken energie en gedrevenheid. Vooral de wisselwerking tussen de gitarist, de prille zeventiger Luc Van De Poel, en bassist Danny De Haes was een streling. Als jonge wolven porden ze elkander aan … Het jong geweld kan er nog iets van leren. Ludo Mariman was gewoon zijn strakke zelve, lange bindteksen zijn niet aan hem besteed, hij zong en spuwde zijn gal uit tot iedereen in de zaal overstag ging. Terwijl drummer Tim Jult zijn cimbalen gor mepte, het zweet op de lippen.
Een niet aflatende stroom punkanthems vlogen ons om de oren, als “I wanne get a job in the city”, “This is rock'n'roll” en “Facist Cops”, songs door de jaren die er nog steeds staan en een feestelijke stemming bieden.
“There will be no next time” kreeg wellicht de meeste bijval, gezien ze ermee een ruim publiek bereikten toen. Die punkkaskrakers konden ons sterk bekoren.
Met een “Razor blades for sale'”, “Dead Industry” bleef de band doorstomen tot het eind. Op “Do You Love the nazi's” sprong een deel van het publiek - waaronder de frontman van Sunpower - het podium op en scandeerden de teksten uit volle borst. Mooi.
Uiteraard volgde een bisronde, met “If The Kids are United”. In de Roma bestormden de fans het podium niet, deze keer stond het vol met een uitgelaten zingende en dansende menigte, in zover dat Luc met zijn gitaar in een hoekje moest gaan staan, gezien het podium volledig bezet was van uitgelaten fans. Wat een sluitstuk, dat nog werd aangevuld met “Blitzkrieg Bop” van de Ramones.
We gingen nog even poolshoogte nemen in de Club waar een zangeres haar stem schor schreeuwde, en de muzikanten een snedige set speelden. Colère (****) heeft zijn naam niet gestolen, een nietsontziende tsunami op het podium.
Het was een bijzondere punkavond. Colére speelde een wilde, woeste overtuigende set.
Zowel The Kids als alle andere bands bewijzen dat na 50 jaar punk nog steeds springlevend is … Rebellie lijkt, is voor eeuwig. Een knallend punkfeestje dus met onvergetelijke uppercuts.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Punk 50 Y 2026 - Triple Bill: Hyperdog + Spotbust + Mesher – Een punch in de maagstreek
Punk 50 Y 2026 - Hyperdog + Spotbust + Mesher
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-02
Erik Vandamme
We citeren even : ‘Met Punk 50 viert AB vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. We eren het rijke verleden, het bruisende heden en de toekomst van punk met expo’s, films, talks, een zinemarkt én een snoeiharde line-up van internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten.’
Vanavond kregen we een Europees onderonsje met Hyperdog + Spotbust + Mesher. Deze avond werd bovendien gecureerd door het Brusselse punk-collectief-label Stadskanker.
Mesher (*****) is een band die is ontstaan tijdens de lockdowns in de COVID periode, en bestaat uit bandleden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper. Drie bands die ook noise/punk muziek brengen, met een hoek af.
Dit optreden stond in het kader van de release show van het recente album ‘Stress Seeker’. Live resulteert dit in een energieke set, waarbij de songs in een razendsnel tempo worden gespeeld. De frontman was ontketend, pure waanzin soms op het podium stormend en bij de eerste song in het publiek duikend. Hij schreeuwde z’n stem schor.
De verpulverende riffs en drum salvo’s doen de AB Club op zijn grondvesten daveren. Een hyperkinetische zanger en een band die ruw en zonder opkijken door raas . Teksten die niet echt verstaanbaar zijn, maar die je op een of andere manier toch weet mee te brullen. Wat een punky pletwals. Mesher, zorgde voor een moshpit en stak het lont aan voor de avond. Wat een knal van een openingsact!
De Duitse formatie Spotbust (****) tapt uit een iets melodieuzer vaatje, scherp en verpulverend. De spraakzame zanger heeft een indringende stem. De riffs kliefden. Wat een mokerslagen. Een moshpit is het gevolg. Het bier vliegt ook rond, de aanzet om compleet overslag te gaan. Spotbust duwt dat gaspedaal stevig in een wervelende finale van hun korte set.
De Club wordt herschapen in een chaotische massa moshende punks. Missie geslaagd! Zonder meer. Een beetje meer variatie mocht wel, maar het stoorde niet.
Oostenrijk doet ons vaak denken aan mooie berglandschappen en vrolijk jodelende zangers in short, HYPERDOG (*****) draagt die typische speelsheid ervan zeker hoog in het vaandel, maar etaleert dit eerder door een punk pletwals, alles tot gor slaan. Op razendsnelle wijze wordt alles verbrijzeld. Iedereen is aan het moshen en aan het springen.
HYPERDOG toont aan dat blaffende honden wel degelijk durven bijten, en gaat verscheurend tekeer. Wij deden lekker mee.
De rauwe energie van punk/hardcore uit de jaren ’80 wordt door HYPERDOG in een modern kleedje gestopt. De set duurde amper een half uurtje, maar voelde aan als een losgeslagen punk rollercoaster. Hoer was sprake van nietsontziende uppercuts in de maagstreek. Wat een dynamiek en energieke set van die mannen.
De ‘old school’ punk die we hier hoorden bracht ons zomaar terug in leeftijd .We voelden ons een jong veulen die voor het eerst in Hamme-of-al-city’s The Kids ging gaan zien in een bruisende café Roxy . Punk is nooit echt dood geweest, maar bands als Mesher, HYPERDOG en Spotbust doen alvast het genre terug heropleven. Ze geven er een draai aan, het genre lijkt heruitgevonden. Deze secen is duidelijk nog springlevend!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Stadskanker
MEnTAL Fest 2026 – Een spirituele prikkel waarvan je alleen maar beter van wordt
MEnTAL Fest 2026
Trax
Roeselare
2026-02-21
Erik Vandamme
Na een succesvolle eerste editie in 2025 – lees gerust - volgde ook in 2026 een nieuwe editie van MEnTAL Fest; een festival georganiseerd door Differentmind VZW ter ondersteuning van mentale gezondheidsproblemen. In deze tijden soms meer dan nodig…
Wederom stonden zeven bands op het podium, die elk op hun eigen wijze een spirituele prikkel toedienden, waarvan een mens alleen maar beter van wordt.
Het festival was trouwens zo goed als uitverkocht, er heerste een gezellige drukte en de bands kregen telkens een complete zaal voor zich. Een top editie, zonder meer.
Behind the Veil (*****) had de 'MEnTAL Fest battle' gewonnen en mocht als eerste optreden. Ze stonden reeds vroeg voor een goed gevulde zaal te spelen. De line-up is door de jaren heen fel veranderd, en de band brengt binnenkort een nieuwe plaat uit.
Met zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser samen als frontvrouw, waait er een verfrissende wind doorheen Behind The Veil. Zowel vocaal als in de kledij spreekt tot de verbeelding. De andere bandleden staan in soort zwart uniform op het podium, strak in het pak.
Behind The Veil is nu een sterk geoliede machine is geworden. Op het podium resulteert dit, met een in felrood geklede Sofie en een donker zwart getooide Delphine, in een schemerige versmelting van donker en licht, grauwheid en zachtmoedigheid. Dat is ook de muzikale uitstraling en de boodschap van Behind The Veil, tegenstrijdigheden die elkaar beter best vinden om een goede plaats in de wereld.
Elke song zit vol onweerstaanbare, emotionele weerhaakjes van zon en duisternis.
Behind the Veil doet op 20 maart een heuse release show rond hun nieuwste EP 'Betrayed By Shadows', in de DVG, Kortrijk, een aanrader! Info https://www.facebook.com/events/1404776044455217
We zagen de band Wryngd al eerder aan het werk."Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is." , schreven we over hun optreden in de ELPEE Deinze in 2024.
Wryngd (*****) wist ons ook op MENtal Fest compleet omver te blazen als tweede act door hun verpulverende riffs, ijzersterk drumwerk en een zanger die met bulderende en hoge vocals zorgen voor voortdurend gebonk.
Op intense, rauwe wijze greep Wryngd ons bij de keel. Een nietsontziende pletwals dus.
De volgende muzikale wervelstorm was Temptations for The Weak (*****), een paar jaar al aan een stevige opmars bezig. Live is de band een niets ontziende bulldozer die , aangespoord door hun imposante frontman, zorgt dat iedereen onder de indruk is. Op hun Facebook pagina stond te lezen ''We will be playing a furious set made out of brand new material from our upcoming full album ‘The Venom Inside’" .
Een gevarieerde set kregen we met nieuwere en wat oudere songs. Letterlijk werden vuurpijlen afgeschoten. Opvallend trouwens hoe die nieuwe songs erin gingen als zoete broodjes. 'The Venom Inside' is dan ook een knal van een plaat, waarmee de band definitief hun stempel drukt op de Belgische metal scene. Een klassieker in wording dus. Die songs overtuigden sterk. Hier vlogen crowdsurfers voor het eerst in de lucht, en er ontstonden mosh pits en een wall of Dead.
Temptations For The Weak en het publiek waren één. In een rollarcoaster gingen ze te werk. Wat een suspense. Temptations for The Weak gaat ervoor, en moest niet onderdoen voor internationale bands binnen de scene.
Op MENtal Fest klonken ze dus vernietigend energiek .
MANTAH (*****) is een Belgische metalband die eind 2019 het levenslicht zag en gevestigd is in Torhout. Hun muziek is moderne metal met een knipoog naar de jaren 90. Inspirerende bands zijn de bekende nu-metal grootheden als Korn en Static-X, maar ook is er de link naar een While She Sleeps en BMTH. Zij vielen op door hun melodieuze en technisch hoogstaande aanpak, die ruimte liet voor speelsheid en improvisatie. Hoedanook een sound met uppercuts, maar het klonk iets kalmer in z’n totaliteit en zeker tav Temptations of the weak.
Hier intrigeerde de strakke muzikale omlijsting en de charismatische, spraakzame frontman die zijn publiek voortdurend wist aan te porren. Iedereen genoot van deze nu-metal band.
De enige band op de affiche die ook vorig jaar op het podium stond, was Dyscordia (****1/2). Vorig jaar bleken ze zelfs de ultieme publiekstrekker, ook nu stond de zaal overvol voor onze Belgische metal trots.
Door de jaren heeft Dyscordia zijn positie opgeëist; op plaat als live. Ze zijn toe aan hun 15ste verjaardag. Er is ook een tour in het buitenland.
Nu is Dyscordia een band die alle moeilijkheden heeft weten doorworstelen. De sound was strak, overdonderend en nietsontziend. Het daverde. Toegevoegde waarde was de speelsheid.
Dit is powermetal, met twee zangers die elkaar aanvullen en aanvoelen, een gouden charisma. We zagen de band al verschillende keren én opnieuw klonk het meer dan overtuigend, stevig zelfs. Sterke prestatie.
Na de Belgische tsunami's en spirituele prikkelingen, werd het tijd voor de eerste internationale band op de affiche. The Five Hundred (*****) is uitgegroeid tot een belangrijke speler in de Britse heavy metal. De band ontstond in 2010 en creëerde een sound die de rauwe intensiteit van metalcore combineert met de precisie van djent en progressieve metal. "Hun naam symboliseert eenheid en kracht, wat een weerspiegeling is van hun hechte, energieke muzikale synergie die hen heeft versterkt als een dominante aanwezigheid in de Britse metalscene", staat te lezen op de bandcamp pagina van de band.
De zaal stond overvol ,zowel de band als het publiek hadden er duidelijk zin in Een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, onvervalste mokerslagen uitgedeeld. Wat een gretigheid en energieke uitspattingen van The Five Hundred.
De verwachtingen voor dit optreden van The Five Hundred waren hoog gespannen en die werden dan ook met volle overgave ingelost! The Five Hundred gaf nogal wat uppercuts, de grond daverde Klasse van deze gasten!
We sloten af met een volksfeest. De Zweedse powermetal formatie Twilight Force (****) haalt zijn inspiratie uit de wereld van magie, fantasie en sprookjes met draken en andere jolijt, wat ons deed terugkeren naar de middeleeuwen, waar sages met prinsessen en sprookjeskastelen eveneens tot de verbeelding spreken.
Het zat allemaal wel goed in elkaar. Spelenderwijs zorgde de band voor een feestelijke stemming. Uitzinnige dansjes en andere braspartijen volgden, waarbij attributen in de lucht vlogen tot hilariteit van de aanwezigen.
Twilight Force deed niks origineels of vernieuwend, en puur muzikaal is dit al voorgedaan. Maar wie houdt van gezapige vertellingen over sprookjes en draken vond hier zijn dada. Het moet niet altijd au-serieus zijn he.
De muzikanten gingen virtuoos te werk en de zanglijnen bezorgden ons een krop in de keel. Sprookjesverhalen spreken nog steeds tot de verbeelding, je hoeft geen kind meer te zijn. Twilight Force speelde dus een knetterende set.
Wat een kleurrijke afsluiter van deze tweede editie, een sprankelende, spirituele totaalbeleving, die visueel en muzikaal tot de verbeelding sprak.
Organisatie: Differentmind vzw
We Are Open 2026 - Veel meer dan 'een glimp' van wat de Belgische muziek momenteel te bieden heeft
We Are Open 2026
Trix
Antwerpen
2026-02-13&14
Erik Vandamme
De ‘eigen kweek’ verdient erkenning . Belgische artiesten verdienen airplay en daar trachten we ons steentje voor bij te dragen en scepticisme de kop in te drukken.
Voor de 17ste keer ging in Trix het ontdekkingsfestival bij uitstek door, We Are Open, een festival dat compleet is uitverkocht. Wat bewijst dat Belgische artiesten wel degelijk goed in de markt liggen bij een ruim publiek. Verdeeld over zes zalen was het zoeken naar die ene parel, kiezen is altijd wel een beetje verliezen.
Maar die twee dagen We Are Open zijn veel meer dan een glimp van wat de Belgische muziek momenteel te bieden heeft.
dag 1 - vrijdag 13 februari 2026
Gos Rosling (Bar) - De Limburgse band Gos Rolling (****) brachten recent albums en EP's uit, zoals 'Caroline (i should've known better)' (2024), 'Trainwrecks at the Seaside' (2024), en 'Home' (2023). Met hun melancholische refreinen weten ze de gevoelig snaar te raken. De gitaren zorgen voor een kleine wervelstorm. Een prikkelende, zwevende sound, een aanstekelijke mengeling van lichte weemoed en speelsheid. Mooi.
Birame (Zaal) - Op papier zag het optreden van Birame (***1/2) er veelbelovend uit. Althans als je de omschrijving las: ''een spanningsveld tussen zijn Queer intensiteit en zijn Senegalese roots" , zoiets spreekt tot onze verbeelding.
Een zachte botsing tussen Afro en de Westerse cultuur hoorden we. Heupwiegend, aanstekelijk … en toch in een waas van 'gezapigheid' die er wat voor zorgde dat de aandacht verslapte. Het publiek hield er wel van, wij persoonlijk waren niet totaal overtuigd.
Emma Hessels (Club)- Ze heeft een kristalheldere stem en er zijn de achtergrondzangeressen die haar perfect aanvullen. Mooi qua vocals dus. Emma Hessels (*****) brengt eerder een intiemere set, een muzikale wandeling doorheen het sprookjesbos, onder te zeemzoetiger te gaan klinken. Muzikaal weet ze te raken door haar poëtische vertellingstijl. Het klinkt ontroerend door die stemmenpracht. Intense schoonheid in een intieme kader.
Kleine Kova (Kelder) – Het werd omschreven als ‘grimmige, satanische rap'; we verwachten bij Kleine Kova (***1/2) wel iets van een trip naar 'de diepste krochten van de hel'.
Een zangeres met een horror masker en een scherpe stem bracht rillingen teweeg. De grimmigheid steeg door de bredere vocale insteek. De combinatie met R&B , soul en die muzikale rauwheid deden ons huiveren. Het klonk evenwel minder satanisch, wel donkere rap met een hoek af.
Salvia (Club) - We zagen haar nog op Great Gigs in the Park in De Casino (Sint-Niklaas): “De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding. 'Salvia is een band in volle groei en wist het publiek van de 80s aan te spreken. In het oog houden dus!'' Ondertussen is Salvia (*****) uitgegroeid tot een Belgisch begrip. De club stond dan ook heel goed gevuld. De knipoog naar de jaren '80 kon de jeugd bekoren. Iedereen liet zich meeglijden op wat Nicole en haar band speelden. Een vleugje Siouxsie was herkenbaar en een “I Wanna be your dog” van Iggy Pop werd eigenwijs gebracht. Post-punk die verleden, heden en toekomst samenbalt.
Badtime (Kelder) - 'Kiezen is altijd wat verliezen'; soms zijn keuzes zo moeilijk, waardoor we besloten de tijd te verdelen over twee artiesten. Badtime (****1/2) werd ons aangeraden, en is een muzikaal universum gecreëerd door een duo uit Antwerpen Ioana Ciora & Kevin Schuit. In de Kelder stond Kevin Schuit helemaal alleen op het podium. Pulserende beats, knetterende gitaarlijnen, diep snijdende hooks en hoge vocals stembereik, waren het uitgangspunt.
Het leek erop alsof een voltallige band op dat podium stond. Wat een uppercuts en mokerslagen hoorden we. Een energieke set dus.
SCHNTZL (zaal) - Energie van een heel ander soort is van de formatie SCHNTZL (*****)- die nogal vaak in het jazz hokje wordt geduwd. We zagen hen muzikaal evolueren De 'jazz' is breed bij hen, check de nieuwe plaat 'Fata Morgana' maar eens, waar het elektronisch vernuft naar boven komt.
Live nogal wat diversiteit en muziek die gedrenkt is in een bad van 'klankexperiment’. Een subtiel avontuurlijke aanpak die intrigeert en de comfortzone van de jazz verlaat. Overtuigend!
Kaat Van Stralen (Club) - 'Punk met een stevige hoek af' tot 'kleinkunst met een hoek af' schreven we over een optreden van Kaat Van Stralen (***1/2) die ondertussen ook bij een ruim publiek is doorgebroken.
Ze brengt haar teksten in het Vlaams, mept er samen met haar band stevig op los, schreeuwt haar stem schor en neemt haar publiek mee in een wervelende feestje.
Kaat Van Stralen is een charismatische, spring-in-het-veld, én ze weet verdomd goed hoe ze haar publiek murw kan slaan. Ze zorgt dus voor een bruisende set. Een vuurkrachtig 'punk' afsluiter van de eerste avond.
Het dansfeest ging in verschillende zalen uiteraard gewoon verder tot in de vroege uurtjes…
dag 2 - zaterdag 14 februari 2026
Artist In Residence Showcase (Café) - We waren heel vroeg afgezakt naar We Are Open op Valentijn. Voor een speciale 'showcase' onder 'Artist in Residence Showcase' (*****) traden van half vijf tot bijna half zeven de enkele TRIX residenten aan in een soort veredelde jamsessie.
Op een rijtje: Big Muffin', Saino, Thiron, Maridiane, Fishbowl , Onzin.
Een snedige gitaarsound , charismatische crooners, die bloemen uitdelen aan de dames in het café en in het bijzonder aan één dame, die zichtbaar ontroerd was door dit mooie gebaar. Andere gebruikten een soort mengpaneel met knopjes, om met opzwepende beats de dansspieren al aan te spreken.
Een diversiteit in aanpak, getalenteerde virtuozen én speelvogels die met zoveel enthousiasme samen hun ding doen, waardoor je er zelf daar oprecht gelukkig van wordt. Een echt mooi gebaar!
Lip Service (Bar) - Lip Service (****) werd omschreven als 'invloeden van Talking Heads en Deerhoof'. De eigenzinnige aanstekelijke aanpak zoals we het kennen van de twee bands was bij Lip Service wel degelijk aanwezig. Lip Service kon ons zeker bekoren, hoewel het iets te gezapig klonk. Een veelbelovende ontdekking.
Frans Kalf (Venster) - Over ontdekkingen gesproken … De troubadour Frans Kalf (****) stond in een compleet vol gelopen 'Venster' en verbond met humor, charisma en een warme stem alles was de Vlaams/Nederlandstalige muziek met elkaar verbindt. Zijn debuut single “Terwijl je voor me stond” kreeg al lovende recensies: Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101541-terwijl-je-voor-me-stond-single. Eerder speelde hij in het voorprogramma van Yevgueni en ook daar wist hij te overtuigen. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99374-yevgueni-mooie-backcatalogue-van-25-kaarsjes
Deze keer had hij niet af te rekenen met geroezemoes om zich heen, maar wist het publiek te betoveren en in te palmen op poëtische wijze. Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na.
Rapha (Club) - Tijd voor een streepje pop en soul met Rapha (****). Hij stond heel geëmotioneerd op het podium van de Club, na een moeilijke tijd; je hoorde de knak in haar keel toen ze haar publiek aansprak. Goedlachs, speels, ingetogen en toch lekker aanstekelijk in momenten.
Rapha bood een diversiteit aan, zonder zich te storten in een te zeemzoeterige aanpak. Haar soulfulle stem was betekenisvol. 'Rapha wordt het popicoon van België ' stond in het programma boekje. In de Club liet Rapha een diepe indruk na binnen de pop, R&B en soul. Om in het oog te houden!
Teun (Venster) - Terug naar het kleine maar gezellige Venster voor het fenomeen Teun (****). Op de HUMO's rock rally 2024 viel ze wat uit te toon tegenover al dat gitaargeweld, helemaal alleen aan haar piano kon ze ons echter wel bekoren. Deze keer, binnen het intieme kader van 'Venster' had ze een drummer meegebracht. Het zorgde voor een iets voller geluid. Haar heldere stem wist te raken. Een magisch geluid. Het waren liedjes gedrenkt in een bad van weemoed.
Bianca Steck (Zaal) - Folk en pop wordt verweven in schoonheid. Bianca Steck (****) biedt een ingenieuze klank aan met haar muzikanten . Talentvol. De subliem gitaar spelende frontvrouw heeft een warmhartige stem, die in momenten lekker schor klinkt. Je wordt meegezogen in die zwevende sound, zonder al te kitsch te klinken. Overtuigend.£
Natasha Pirard (Venster) - Natascha Pirard (*****) maakt van een soort field recordings, een speels klankentapijt binnen een intiem kader; het is een soort klank van een viool en stemmen uit de diepste bossen. Een confrontatie met de natuur, met onaardse elementen die de fantasie prikkelen. Ze kreeg het zittende publiek muisstil, en ze voerde ons moeiteloos weg. Een bad van experiment, grenzen verleggen en vooral die klankenwereld was bepalend, zonder gebruik te maken van visuele effecten, iets wat ze in het verleden wel deed.
Natascha Pirard roept beelden op die de schoonheid van de natuur en het heelal magisch met elkaar verbinden. Een onaards mooie trip naar het onbekende.
Lindy Versyck (Kelder) - Dat Lindy Versyck (****1/2) van vele markten thuis is hoeft geen betoog. Niet alleen bij TJE - waarmee ze derde eindigde op HUMO's Rock Rally 2024 - gooit ze hoge ogen. Ook als solo artiest staat ze haar mannetje. Haar stem is bepalend, de emoties zijn hoog en ze staat moederziel alleen op het podium. De sound is ingetogen, zalvend én al haar frustraties, pijn en woede worden letterlijk uitgespuwd. Een dame, haar gitaar , haar vocals en emotionele uppercuts.
Slowcrush (Zaal) – In de Zaal stond een band die we al vele jaren volgen. Slowcrush (****). Ze worden omschreven als 'Eén van België's meest onderschatte heavy shoegaze, postmetal , showcore band'. Sinds hun doorbraak album 'Aurora' bewezen ze live een ijzersterke set te kunnen neerzetten, die de geluidsmuren onder druk zetten. De beweeglijke zangeres brult haar stem gor, de muzikanten drukken het gaspedaal helemaal in. Wat een mokerslagen.
Slowcrush gaat als een razende pletwals tekeer. Ze moeten echt niet onderdoen voor de grote internationale bands binnen de scene. Oorverdovend mooi.
Ciska Ciska (Club) - Toen we ze vorig jaar op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zagen, schreven we: ''Ciska Ciska bewandelt die dunne lijn tussen humor en bittere, uitbundig als intiem. We duimen op een beloftevolle toekomst.''
In de Trix Club stond Ciska Ciska (****) met een voltallige band op het podium, dat maakte de typische sound van deze band nog voller. De Club was aardig vol gelopen. Ciska Ciska zit tussen die dunne lijn van ingetogen harten breken en energiek, gedreven het gaspedaal indrukken. Dwars van alle regels. Zowel in de instrumentatie als in de vocals viel er voldeonde variatie te noteren. Een bijzondere parel binnen de Belgische scene, zonder meer. Te koesteren.
Dressed Like Boys (Zaal) - Wie we ook al lang koesteren is Dressed Like Boys (*****) die zich op deze tweede dag duidelijk ontpopte tot publiekstrekker 'pur sang'. Jelle Denturck toont met zijn solo project zich van een andere kantje dan zijn werk met DIRK. Tweemaal zagen we DIRK., vooral het optreden op Pukkelpop zullen we nooit meer vergeten.
Nu hoorden we met dit project een melancholische wervelstorm, een muzikaal verhaal dat ons weet te raken.
In een overvolle Trix was dit niet anders. Emoties borrelden op als Jelle aan zijn piano zat, en ons overdonderde met z’n heldere, innemende, breekbare stem. Waarna zijn muzikanten de registers open gooiden. Wat een vuur- en veerkracht. Pakkende momenten en energieke uppercuts in een klein uur.
Hoogtepunten waren er net als op Pukkelpop, met een ode aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. De muzikale weerhaakjes sierden.
Op het eind de apotheose met ''Stonewall Riots Forever' ,die in deze tijden helaas weer brandend actueel is. Met de vuist in de lucht zongen we uit volle borst mee, de emotie was groot. Wat een kippenvelmoment. Om nooit meer te vergeten.
Dressed Like Boys verpulverde in een klein uur elke muur die kon worden opgetrokken rond de queer of gay- zijn; helaas is dit nog steeds nodig. Een emotionele rollercoaster, om deze boeiende tweedaagse met een knal af te sluiten. Sterk!
Organisatie: Trix, Antwerpen
Sterk IJzer VI 2026 – Uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen in een occult totaal beleven
Sterk IJzer VI 2026
Asgaard
Gentbrugge
2026-02-07
Erik Vandamme
We leven in tijden dat mensen kiezen voor 'zekerheid' om een festival te bezoeken; 'iets ontdekken' schrikt veel mensen blijkbaar af. Festivals met puur en alleen tribute-bands geraken moeiteloos uitverkocht, maar festivals met een line up van 'bij het grote publiek minder bekende bands ' hebben het steeds moeilijker om alles aan elkaar te knopen.
En toch … op deze zachte zaterdagavond waren we aanwezig op de zesde editie van een zo goed als uitverkocht Sterk IJzer in de Asgaard in Gentbrugge. We zagen underground bands passeren, die elk op hun eigen wijze een soort muzikaal ritueel brachten, binnen een occult kader. Een topavond zonder meer voor de hardere, extremere metalliefhebber dus.
Er stond al wat publiek in het gezellige zaaltje voor openingsact Rudenya (****1/2). We citeren uit hun vi.be pagina '' Rudenya is een melancholische metalband die eind 2023 het licht zag. Met zware, pulserende riffs, sfeervolle melodieën en een stem die tegelijk breekbaar en krachtig klinkt, bouwt de band songs die aanvoelen als een tocht door de schaduwzones van het leven. Hun muziek zoekt de spanning op tussen brute intensiteit en stille nuance, tussen storm en ademruimte.''
Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. De intens mooie muzikale omlijsting, samen met de gevarieerde vocals van zangeres Tamara Decancq vallen enorm op; ook haar tot de verbeelding sprekende danspassen zijn een toemaatje. Ze weet het publiek te hypnotiseren. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader.
De muzikanten zijn ervaren in het genre. “Healing" en 'Cold inside' grijpen meteen bij de keel. Het gaat zo door tot op het eind. De apotheose volgt bij afsluiters “Calm the fire” en het prachtige “Mirrors hold only Ghosts”; de integere vocals van Tamara weten je te betoveren. De pedalen werden soms fors ingedrukt met een wervelend, emotioneel beladen slot.
Het gaat van een haast zachtmoedig zalvende trip, naar een rauwer en grauwere aanpak bij Ill (****), een Belgisch sferische black/doom metal band, die in 2013 in Limburg werd opgericht. Ze komen voort uit de as van de band Quaedt en met voormalige leden van Natan. Ze staan bekend om hun melancholisch zwaar geluid te combineren met trage, verpletterende tempo's in doom en black metal. Sommige intro's doen vaak denken aan Black Sabbath, gezien diezelfde donkere walm. De band durft alle registers open te gooien. De zanger, met spiedende ogen, heeft een verpulverende stem. Verder zijn er de drum en gitaar partijen. Het is om te baden in angstzweet. De keys , wat op het achterplan geduwd, spelen hier veen belangvolle rol.
Hoedanook, een Limburgse pletwals, zonder meer!
De muzikale diversiteit werd verder gezet met Splendidula (*****), de publiekstrekker bij uitstek. De zaal was overvol. Niet zo verwonderlijk, de band is al vele jaren samen en groeit gestadig naar de absolute top. Ze stonden vorig jaar op Alcatraz Metal Fest, wat nieuwe deuren opent.
In april brengen ze trouwens een gloednieuwe plaat uit 'Absentia' via Argonauta Records. Het album, geschreven in de nasleep van persoonlijke tragedies en het overlijden van bassist Peter Chromiak, bevat gastbijdragen van Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) en Tim Yatras (Austere). De singles “Echoes Of Quiet Remain” en “Kilte” zijn reeds verschenen.
Op 18 april 2026 staat een release show op de agenda in GC Het Marca. Splendidula staat er die avond niet alleen voor. Als special guest brengt de band Thy Light mee - Meer info: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight/ .
We volgen de band al sinds het prille begin. We zagen hen muzikaal evolueren in sferische Black Metal. Ook was er sprake van talrijke line up wissels. Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.
Twee nieuwe songs werden gespeeld, die nog meer het donkere kantje van de band liet horen. Wat een muzikaal ritueel en totaalbeleven. Een bitterzoet, intens mooie “Donkerte” was een ode aan gevallen vrienden. Indrukwekkend, veelbelovend, mooi. Dit is een band die wel zo graag omarmen.
Het was uitermate genieten van de muzikale diversiteit . Nu hadden we de broeierige stoner van Atomic Vulture (*****). We werden meegesleurd in episch materiaal, integer, opbouwend , bonkend, explosief. Een wervelende set vol tempowissels en verrassende wendingen , die het spannend houden. Een interessante boeiende chaotisch geordend ritmiek, waarvan we optimaal genoten.
Het meest occulte optreden in ritueel en muziek was toch wel van Tears Of Fire (****). Ze brachten als gast Model Kiet Katharis mee, die in die aparte, unieke sfeer zorgde voor een visueel, theatraal totaalspektakel.
Oorspronkelijk uit Iran, brengt Tears Of Fire hun muziek momenteel vanuit Berlijn. Die Midden-Oosten, Iranese invloed krijgen we in een somber, obscuur geheel en geluid.
Black en een soort funeral doom/metal. De vocals gaven koude rillingen.
De meeste aandacht kreeg toch het model Kiet Katharis, die als een soort heks, schaars gekleed, op de knieën ging met een grimlach en een demonische blik in de ogen. Ze had een rode roos in de hand die ze liefkoosde, maar evengoed plukte ze de blaadjes eraf met een 'evil' grijns. De muzikale omlijsting maakte het ritueel spannender. Ze verdween even, en kwam daarna terug met in een weerzinwekkende pose.
Op het einde van de set dronk ze een kelk met 'bloed?' leeg, die stroomde over haar vampierachtige lippen.
Tears Of Fire zorgde in de instrumentatie, visueel als in de vocals voor de ultieme occulte totaalbeleving, die de duisternis compleet maakte .
Een indrukwekkend einde van een bijzonder boeiende avond, die uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen, in een occult totaal beleven bood
Organisatie: Sterk IJzer + Asgaard, Gentbrugge
Flanders Folk Awards 2026 - Bamako Express, Thalas, Laura Cortese’s Acoustic Evenings en Vera Coomans zijn de winnaars van de Flanders Folk Awards 2026
Flanders Folk Awards 2026
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2026-02-03
Filip Gheysen
De kleine, gezellige AB Club in Brussel was volledig uitverkocht voor de uitreiking van de Flanders Folk Awards 2026. Tussen het grote geweld van Kastaars en Mia’s in, zetten deze prijzen voor de zesde keer de kracht en diversiteit van de Vlaamse folkscene in de kijker, met als doel haar ook internationaal te versterken.
De Flanders Folk Awards worden georganiseerd door het Flanders Folk Network (een initiatief van Dranouter Festival, Merodefestival, Muziekclub ’t Ey, Muziekcentrum Dranouter, Muziekmozaïek, VI.BE en Cluster).
Kadril opende de avond met enkele klassiekers uit hun repertoire. We kregen meteen een zomers ‘Dranouter-gevoel’! Deze zomer treden ze op diverse festivals op en ook de stemmen van weleer: Patrick Riguelle en Eva de Roovere komen mee om de 50 kaarsjes op de Kadriltaart uit te blazen.
Een vakjury van muziekprofessionals selecteerde in vier categorieën een mix van opkomend talent, vernieuwende projecten en gevestigde waarden. Elke genomineerde weerspiegelt de rijkdom en kwaliteit van het Vlaamse folklandschap.
Tijdens de live show op de tweede dag van de Week van de Belgische Muziek mochten uiteindelijk drie bands of projecten en een prominente zangeres hun award in ontvangst nemen.
Naast de uitreiking van de awards zorgden een reeks liveoptredens voor extra schwung, met genomineerde bands Enara Navaira en Thalas, en van Kadril. De presentatie lag in handen van Michaël Robberechts (VRT, Radio 1) en Sien Wynants (Radio Willy).
De Flanders Folk Awards sloten naadloos aan bij de Belgian Worldwide Music Night, die de dag voordien in de AB Club plaatsvond en de worldwide scene in de kijker zet met awards en showcases.
Vorig jaar mochten ze de uitreiking verzorgen met een aanstekelijk optreden, dit jaar vielen ze in de prijzen:
Beste Live Band: Bamako Express
De prijs voor Beste Live Band gaat naar Bamako Express. Het viertal serveert een bruisende mix van klank en cultuur, waar Westerse folk en West-Afrikaanse ritmes elkaar ontmoeten. Met gitaar, viool, djembe en balafon nemen Florian De Schepper, Anouk Sanczuk, Joël Diarra en Ousmana Diarra het publiek mee op een muzikaal avontuur dat grenzen overstijgt en harten verbindt. Het afgelopen jaar veroverden ze met hun onweerstaanbare energie en oprechte spelplezier zowel de balfolk- als de concertpodia in Vlaanderen en ver daarbuiten.
Het kwartet laat daarbij Global Music Ensemble en Hartwin & The Unfolders achter zich. Bamako Express gaat naar huis met een geldprijs aangeboden door Sabam. “Sabam draagt graag haar steentje bij aan initiatieven die folkmuziek van bij ons in de schijnwerpers plaatsen en de auteurs in dit genre een platform bieden. Daarom kan Flanders Folk Network rekenen op onze onvoorwaardelijke steun voor de uitreiking van deze awards.” motiveert Steven Desloovere, hoofd Muziek van auteursvereniging Sabam.
Wat vond de jury van Bamako Express?
“Twee werelden die op het eerste gehoor ver uit elkaar liggen, maar dankzij hun virtuositeit en tomeloos spelplezier naadloos samenvallen. Percussie en melodielijnen worden moeiteloos verweven tot grooves die zelfs een frigo aan het dansen krijgen. Hun podiumprésence is één groot feest, badend in zon, vreugde en een onweerstaanbare goesting om voluit te knallen.”
Op weg naar de AB stond onze radio op zender KLARA voor het onvolprezen programma Django en dat deze avond aftrapte met “We’re off” van Thalas. We waren meteen verkocht! Intussen haalden we de prijswinnaar zelf in huis:
Beste Album: Thalas met As It Comes
Het album ‘As It Comes’ van Thalas ontvangt de prijs voor het Beste Album van het afgelopen jaar. Thalas is het nieuwe duo van Guus Herremans en Ward Dhoore, die elkaar al meer dan tien jaar kennen in het bruisende Belgische folkcircuit. Op diatonische accordeon, akoestische gitaar en octaafmandoline vieren ze hun jarenlange vriendschap en muzikale band. Met virtuositeit, oprecht spelplezier en een sprankelende klank laten ze folk en akoestische tradities moeiteloos samensmelten.
Hun debuutalbum ‘As It Comes’, uitgegeven bij Trad Records, is het resultaat van jarenlange samenwerking, geduld en vertrouwen. Muziek die uitnodigt om in te verdiepen, op te dansen en alles daartussenin te beleven.
Thalas ontvangt een geldprijs geschonken door PlayRight+. “De Flanders Folk Awards onderscheidt de unieke band die folk - meer dan welk ander muziekgenre - tussen verschillende generaties smeedt door universele én herkenbare verhalen te brengen, en PlayRight als beheersvennootschap voor muzikanten ondersteunt dat graag mee.”, aldus Christian Martin van PlayRight+.
De jury was lovend over het album:
“Dit album is het resultaat van een gerijpt project waarin twee jonge krachten uit de Vlaamse scene samen een frisse, vernieuwende sound creëren. De productie is subtiel uitgebalanceerd, waardoor elk instrument en elke melodielijn volledig tot hun recht komen. Het is een plaat die nu al indruk maakt en tegelijk een duidelijk groeipotentieel toont, waarmee beide artiesten zich overtuigend op de kaart zetten.”
III van BASta! en OGOPOGO van Ghent Folk Violin Project waren eveneens genomineerd als Beste Album.
Horizon: Laura Cortese’s Acoustic Evenings
Horizon richt zich niet alleen op beloftevol talent, maar kijkt verder naar projecten waarvan de jury gelooft dat ze de toekomst van het genre zullen vormgeven. Dit jaar gaat de prijs naar Laura Cortese’s Acoutic Evenings. Met haar Acoustic Evenings creëert songwriter en violiste Laura Cortese intieme concertavonden waarin samenwerking, spontaniteit en muzikale uitwisseling centraal staan.
Vanuit haar diepe wortels in de Amerikaanse rootsmuziek nodigt ze telkens drie gelijkgestemde muzikanten uit Europa en de VS uit om in enkele dagen een volledig nieuw programma op te bouwen.
De kracht van deze avonden zit in het moment: vier artiesten die elkaar muzikaal vinden, elkaars nummers herontdekken en samen iets nieuws laten ontstaan. Het concept toont bovendien een sterk gevoel voor ondernemerschap en vernieuwing en brengt een frisse, hedendaagse dynamiek naar Belgische concertzalen.
Laura Cortese krijgt een geldprijs uitgereikt door Lotto. “Lotto is vereerd om Belgisch muzikaal talent te ondersteunen via de Horizon Award, een initiatief dat veelbelovende folkartiesten de kans biedt om verder te groeien en een ruimer publiek te bereiken. De award staat niet alleen voor een prestigieuze erkenning, maar geeft hen ook het podium om hun artistieke ambities waar te maken en hun plaats binnen de muziekwereld te versterken. Omdat het kan.” – verduidelijkt Tracey Hosdey, partnership manager bij de Nationale Loterij.
Daarnaast wint deze ondernemende muzikante een jaar lang trajectontwikkeling op maat aangeboden door VI.BE, aanspreekpunt voor de muzieksector en muzikanten, én aangevuld met een geldbedrag om verdere ontwikkeling van het project te ondersteunen.
De andere genomineerden in deze categorie waren Enara Navaira en Trad Records.
De jury was onder de indruk:
“In korte tijd heeft Laura Cortese een eigen stempel gedrukt op onze folkscene. Niet alleen als artieste die hokjes en clichés overstijgt, maar ook met dit project: een sterke mix van gevestigde namen en toptalenten uit de Amerikaanse en Britse traditie die samen langs Belgische podia toeren. Het gaat hier niet om de ‘juiste’ interpretatie van volksmuziek of het strikt bewaken van tradities, maar om muziek die van begin tot eind hart en ziel raakt, met passie gespeeld en in staat een breed publiek te betoveren.”
Dankzij Belgium Booms en powered by partner Lotto ontvangen de winnaars een delegate pass voor WOMEX, een van de grootste internationale meetings en conferenties voor traditionele en worldwide muziek. VI.BE begeleidt hen daarbij ter plaatse om ook internationaal hun carrière een stevige duw in de rug te geven.
Lifetime Achievement Award: Vera Coomans
De prestigieuze Lifetime Achievement Award wordt dit jaar uitgereikt aan Vera Coomans, de zangeres die al meer dan veertig jaar met haar stem en charisma een blijvende indruk maakt.
Van zingen op straat in New York tot haar iconische rol bij Madou: met heldere, soms breekbare maar altijd indringende zang gaf Vera Coomans poëtische teksten een melancholische kracht die generaties blijft aanspreken. Nummers als “Witte Nachten” en “Niets Is Voor Altijd” groeiden uit tot tijdloze klassiekers en bezorgden Madou een cultstatus in de Lage Landen.
Ook vandaag klinkt haar stem even relevant als toen - in de recente comeback van Madou, op de EP ‘Engel’ en zelfs op de soundtrack van ‘Putain’. Vera is als een goeie wijn: tijdloos, authentiek en alleen maar rijker geworden.
Het Flanders Folk Network neemt de uitreiking van de award voor zijn rekening. Binnen het netwerk bestond er unanieme waardering voor Vera Coomans, die met deze onderscheiding wordt geëerd voor haar indrukwekkende carrière.
"Vera Coomans bewijst dat Vlaamse folk tijdloos is. Met haar onvergetelijke stem en samenwerkingen met een nieuwe generatie topmuzikanten blijft ze de scene vormen en inspireren. Veertig jaar later klinkt haar invloed nog steeds even sterk. De Britten hebben June Tabor, wij hebben Vera Coomans."
Op het einde van de avond hadden we nog een gezellige babbel met de familie Coomans. We vernamen dat we ook van Madou nog kunnen genieten dit jaar , al zal het waarschijnlijk de laatste keer zijn. Wiet Van de Leest, die Vera ontmoet in de band RUM, woont nu in Normandië wat de verplaatsing niet evident maakt!
Organisatie: Flanders Folk Network ism Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
