Driftfestival 2025 – Geslaagd weekend met de backcatalogue van kleppers Goose (25 Y) en dEUS (30 Y ‘Worst case scenario’)
Driftfestival 2025
Nelson Mandelaplein
Kortrijk
2025-08-30 +31
Johan Meurisse
Drift - Nieuw festival in Kortrijk met de klemtoon op Belgisch goeds en lekkers in de scene … Drift is het laatste echte zomerfestival, die de vakantie definitief uitwuift met als uitgangspunt nog eens goed genieten, ontspannen en amuseren om dan met opgeladen batterijen de dagdagelijkse realiteit en zorgen terug aan te vatten…
Drift - Twee avonden lang, eentje van electropop in al z’n hoedanigheid en eentje van rock in z’n diversiteit.
dag 1 - zaterdag 30 augustus 2025
Op deze eerste avond een beduidend jonger volkje dan voor het rockevent de zondag. Op die manier zijn voor ‘t ganse weekend alle leeftijden aangesproken.
We sloten aan op Glintsal, een mooie vennootschap en vurig huwelijk tussen rapper Glints en producer Faisal, die ons enthousiasmerend in hun ‘i love ZG’ t-shirt, die verwijst naar Gaza, ontvingen. Als decor twee capsules op het achterplan en een futuristische schotel als DJ booth.
De twee draaiden er in hun hippop een potje eurodance, disco, acid, new beat, drum’n’bass, dance door, aanstekelijk genoeg om iedereen in beweging te houden op het plein. Boxautomuziek, foute fuif party in een maatschappijkritische toon én die de samenhorigheid bevordert.
De twee hebben er al een toffe festivalzomer opzitten en dit was een ideale afsluiter om de laatste vakantietinteling letterlijk van ons af te schudden en te dansen. We kregen hitjes “JFK”, “get u what u want”, “all blue hair”, “acid” en “not a housewife”, zomersingle bij uitstek vorig jaar, met het optreden Glints-Daan in onze gedachte.
Allerhande sounds, samples en beats wisten ze door hun hun muzikale mallemolen te halen. En ergens amicale singalongs en handjeszwaaien.
Op het eind was iedereen meegezogen en kon er nog wat bezwerende groove, gabberhouse, oinks en beats van af, op hun “supersonic”, “masahallah” en “i luv u” , met een knipoog naar ‘chariots of fire’ en de Westvlaamse schlager (‘vis in de Leie’- Johny Turbo).
Glintsal - Het deed ons denken aan de hoogdagen van ons eigen The Subs, Shameboy en niet te vergeten Goose, die er waren als afsluiter deze avond.
Glintsal stond voor muzikaal plankgas geven, niet vies van een maatschappijkritische toon, een streven naar ‘Free Palestine’, door de oorlogsvoering en het blijvend gekibbel in ons landje hoe welke positie in te nemen.
Dit was een een hi-tech dance feestje zondermeer die iedereen in dezelfde stemming bracht!
Eefje de Visser is één van die talentrijke Nederlandse artiesten , al een goede tien jaar bezig. Ze is er eentje die een ‘coup de woman force in deze twenties’ verwezenlijkte met o.m. Roosbeef, Merol en wist zelfs een nieuwe lichting dames te lanceren als Meau, S10, Froukje, Sophie Straat. Haar sfeervolle, dromerige popelektronica wordt naar een hoger niveau getild en opengetrokken door haar zeemzoeterige zang, de gelaagde samenzang, de doordachte, professionele, betoverende licht inval, het decor en de schitterende bezwerende choreografie met haar danseressen, die synchrone danspassjes maakten.
Een mooi omschrijving waaide over ons heen van ‘onthaasten in een zweverige stormende en hypnotiserende vlammende sound’. Live kreeg die sound een groovende, extraverte boost.
Met zeven op het podium waren ze. Uitbundig, opwindend werden we meegezogen in die melancholische, weemoedige leefwereld. De huidige single “onomkeerbaar” opende de set. We kregen een afwisselende set van haar oeuvre en middenin de set klonk het rustiger, innemender. Het ging van “de parade”, “stilstand”, “bitterzoet” naar recenter werk “weekenden”, “vlug” en “vlammen” uit ‘heimwee’.
De coronapandemie en het ouderschap bracht haar muzikale creativiteit wat tot stilstand na het album ‘bitterzoet’, maar sinds vorig jaar is het opnieuw volle gas vooruit, want naast ‘heimwee’ is er het nakende ‘vlijmscherp’, dat in oktober zal verschijnen.
Een mooi totaalplaatje dus van song en act bij Eefje de Visser, die sterk, overtuigend werd besloten door “storm” en “lange vinnen”.
Goose bundelde 25 jaar pure electorock samen in hun hometown. Een raveparty werd het, wat gewaagder, gedurfder, avontuurlijker, dan de passage op Rock Werchter, de Lokerse Feesten en Dranouter vorig jaar.
Hun bezwerende, opbouwende, opzwepende, hitsende, energieke synthpop kwam telkens tot ontploffing; hier wisten gitaren, percussie zich te meten aan de elektronica, wat het kwartet sierde. Moeiteloos werden we meegezogen, -gestampt. Het gierde, knetterde, knalde soms in die opwinding, o.m. op het recentere “rock”. Soms neigde het naar EBM op z’n Fronts, soms vloeide het in elkaar over als op “control” - “what you need” en iets verderop “bring it on” – “everybody”.
Een Drift onder hoogspanning dus, op kleppers “british mode”, “can’t stop me now”, “black gloves” en traditioneel in de eindsprint de meezingmomenten op de psychedelische groove van “words” en “synrise”.
Groots werd deze electro avond met thuisspelers Goose. De nummers werden uitgediept, uitgeperst. Een perfecte lightshow en lasers deden de rest. Een backcatalogue die zich synthetiseert als ‘Muzikale Actie’.
Uitkijken nu wat de toekomst brengt …
De kaart van dansbare aanstekelijke synthpop werd op gang getrokken door Borokov Borokov; en dan Aili, die spelenderwijs Japanse teksten verwerkten en de al even Japans klinkende Chibi Ichigo, die schattig energiek ergens Prodigy, Shameboy en Goldband samenbrengt. Mooi dus als gangmakers …
dag 2 – zondag 31 augustus 2025
Op de tweede dag werd de kaart van de alternatieve rock en pop getrokken met bands die elk hun eigen aparte unieke muzikale identiteit hebben. Het publiek was ook beduidend ouder dan gisteren voor die electrogroove.
We sloten aan bij Whispering Sons. Zij laten postpunk horen vanuit de donkerste krochten van de new wave, met een duistere sound die tot kunst wordt verheven. Het publiek werd gecharmeerd door hun kenmerkende donkere, gruizige, niet-direct vrolijke muziek dus.
Hun recentere derde ‘the great calm’ mag onderhuids extraverter, luchtiger zijn , hier kregen we nu in deze set een ingenieus mooie introspectieve set, omgeven van de diepe, indringende praatzang van Fenne Kuppens, die zich nog meer opstelde als de enige echte opvolgster van Nico van de VU.
De band is echt goed op elkaar ingespeeld, elk geluidje werd nog spaarzamer gespeeld; het heeft zijn plaatsje in die donkere wonderschone sound. De nummers zijn in een ander zwart jasje verpakt, maar moesten niet onderdoen van hun vroeger patroon. De spannende mysterieuze dreiging blijft voornaam, het huidige broze politieke landschap zal hier wel voor iets tussen zitten met al die oorlogsperikelen, want niet voor niks stond hier ook de Palestijnse vlag geprikt aan de keys.
Meteen muzikaal de harde wereld met argusogen tegemoet op “satantango” en het gekende “the talker”. Elegant werden de nummers op subtiele, ingetogen, broeierige wijze gespeeld. Fenne dwarrelt rond de nummers heen en geeft er in haar vocals, mimiek, beweging, uitstraling elan aan.
Een sterke podiumprésence die net deze mystieke, mysterieuze sound ondersteunt. Een walm van donkere intensiteit en ingenomenheid overheerst in de diepe basstunes, het fris, tintelend, scherp soms snerpend gitaargepingel, de bezwerende drums en de sfeervolle Cure-synths.
Een muzikaal heen en weer geslinger van licht en duisternis, melancholie en opwinding kregen we op songs “surface” en “hollow” die volgden. “Cold city” was er eentje die filmisch huiverde.
We werden uit de donkerte getrokken met het meer dynamische “dragging”, “alone” en “walking, flying”. “Try me again”, de afsluiter, klonk sober verbijsterend sterk en liet je stilstaan bij je eigen persoon, het worstelen, het opkomen voor jezelf en een vuist maken voor alles. Verweesd werden we achtergelaten, om er na de muzikale pauze terug tegen aan te gaan … met J.Bernardt …
J. Bernardt heeft er een succesvolle tour opzitten met de huidige plaat ‘contigo’. Vanavond sluit hij de Belgische reeks af, dichtbij z’n ouderlijke thuis in Stasegem. Zijn ouders kwamen hem mee uitwuiven.
Jinte Deprez is de man achter J. Bernardt, die in een ander muzikaal leven een belangvolle rol samen met Maarten Devoldere inneemt bij Balthazar. Onmiskenbaar is die invloed te horen door de variërende, donkere, broeierige, twinkelende, indringende ritmes, die in een rits boeiende, meeslepende songs wordt gestopt en gedragen zijn door z’n warme, diepe zegzang.
In die sound horen we in het materiaal een vleugje souljazz, wat de sound breder maakt. Jinte is als frontman erg beweeglijk; de groovende, zalvende toetsen, de bezwerende percussie en het diepe basspel nemen een even volwaardige positie in, naast zijn innemend, broeierig gitaarspel. Het steekt allemaal erg goed in elkaar en het kwartet is goed op elkaar ingespeeld. Zondermeer een sterke performance.
De aandacht is en blijft scherp op openers “taxi en “remedy”; het gaat naar “last waltz”, “calm down”, “matter of time” middenin de set, tot de mooi uitgediepte “the other man”, “i’m the ghost you forgot”, “wicked streets” en “don’t get we wrong”.
J. Bernardt palmde moeiteloos het publiek in. Dit is een volwaardig alternatief op Balthazar en hij duwt broertje Warhaus van Maarten even langs de kant …
Hoe heerlijk nostalgisch kan het zijn om dEUS in alternatieve stijl eens terug te horen … Het deed deugd en maakte ons anderhalf uur lang terug ‘nen jonge gast’, muzikale herinneringen oproepend.
De songs van hun debuut van 30 jaar terug ‘worst case scenario’ (94), werd in de spotlight geplaatst en werd in willekeurige volgorde gespeeld. Na optredens op Cactusfestival en de Lokerse Feesten, was er nu het derde optreden. En na dit optreden zagen we hoe deze band van lekker zwierige alternatieve indiefolkygrunge evolueerde naar een doornsnee emopopband.
Tja, in die begindagen zaten er wat creatievelingen in die band, want naast Barman - Janzoons, vaste spil doorheen de 35 jaar dEUS, zaten er nog Stef Kamil en Rudy Trouvé bij.
dEUS speelde niet in hun eerste, oorspronkelijke bezetting, maar wel in de bezetting van de laatste jaren, buiten Mauro, die om gezondheidsredenen deze tour moest afzeggen; maar wel nu met de (eerder onbekende) Noorse gitarist Simon Folstad Nilsen, die zich ontpopte als een volwaardig lid. De innemende, broeierige, snedige gitaarpartijen en de gitaarexperimentjes had hij heel goed onder de knie.
En na decennia uit dEUS zegde Stef Kamil toe aan deze tour. Wat een meerwaarde. Even duidelijk was dat de intense, zwierige vioolpartijen van Janzoons als de bijdrages en bijhorende vocals van Stef Kamil een prominente rol innamen in die dEUS capriolen.
De jazzy indiepoprock van “jigsaw you” opende de set van deze meesterlijke, avontuurlijke, broeierige plaat; trouwens een plaat die niet vies was van enkele muzikale geluidsschetsen, allerhande uitstapjes en experimentjes, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Rauw lieflijk goddelijk …
Hun doorbraaksingle “via” volgde, dit is er eentje die doorheen de jaren spijtig genoeg z’n plaatsje verloor op de setlist; de opbouw, de afwisseling en de verrassende wendingen, balancerend tussen ingetogenheid en swing, het maakte dEUS uniek groots.
Stef Kamil sloot aan op “WCS”, en dan hoor en zie je dat hij net als Mauro met Barman de Belgische scene kleur gaf en geeft. Zijn persoonlijkheid, z’n présence, z’n bewegingen, z’n danspasjes, het diepe basspel, de warme stem, zowel lead als backing, het maakt de nummers compleet. “WCS” bracht melodie, alternatief, experiment als grunge, pop, folk enz samen. Scherp en gevoelig.
dEUS in optimale stemming dus, een geoliede band die ons doorheen dit materiaal loodste en slalomde. “Morticiachair” volgde met z’n talrijke wissels, “secret hell” was de aanzet van een popsong en er was het pakkend, gevoelig gitaargepingel op “right as rain”.
Mooi allemaal hoe de sound in z’n totaliteit het vindt met de stemmenpracht Barman - Stef Kamil, en verder de samenzang met de anderen, de praatzang en de vocoders.
“Mute”, “shake your hip”, “great american nude” toonden aan hoe breed, ingenieus, interessant de band wel kon klinken. Grauwheid en Emotie.
“Let’s get lost” was mooi, snedig en er kon naar een apotheose worden gewerkt met de gekende hits, “hotellounge” en “suds & suda”, in een opbouwende, freaky laag, tot op het bot uitgediept, verfijnd en konden exploderen. Hier kwam dEUS tot z’n hoogste herkenbaarheid en volste recht. “Divebomb jingle” werd in een soort semi-akoestische jamming gedropt, een kampvuur aanvoelen en samenhorigheid op z’n best. Het toonde hoe divers de band wel was. Vertrouwd, herkenbaar, wisselend, avontuurlijk, onvoorspelbaar.
dEUS wist zichzelf hier heruit te vinden door deze debuutplaat terug onder de loep te nemen.
“Roses” en “fell off the floor man” , twee songs waarop Stef Kamil nog even z’n stempel kon op drukken, besloten definitief 30 jaar dEUS historiek.
Live een beleven, een publiek in extase, een meesterlijk zinderende set, pure klasse! En duimen dat het mag goed gaan met de gezondheid van Mauro en aan iedereen om nog zo’n backcatalogue te mogen meemaken.
Vooraf waren er nog de optredens van Bluai, die de vrouwelijke indiepopscene een warm hart toedraagt en Ao die de Belgische scene een aparte zet biedt door hun groovy etherische, elektronische ambiente fadopop in Portugese Madredeus stijl, Spaanse Rosalia en Franse Gotan Project stijl.
Het Drift festival kon terugblikken naar een geslaagd weekend van telkens 5000 man; het smaakt naar meer … naar een volgende editie!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet en Geert De Dapper
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8563-driftfestival-2025?ltemid=0
Organisatie: Drift + Busker events
Razernij 2025: Beerdrinkers & Hellraisers 2025 – Een blij weerzien en gezelligheid op dit folkloristisch punk feestje
Razernij 2025: Beerdrinkers & Hellraisers 2025
Sleutelhof
Rumst
Erik Vandamme
2025-08-23
Tradities dienen in ere gehouden te worden. Na een drukke festivalzomer, doen we voor het begin van het schooljaar nog even een tussenstop in Rumst voor Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers.
Naast het proeven van verschillende bieren (tip: het donkere biertje van 11% op basis van Whiskey was een pareltje, cheers!), is er natuurlijk ook de muziek. Een blij weerzien en gezelligheid op dit folkloristisch punk feestje.
We arriveerden net op tijd om Wölf (****) met een muilpeer van jewelste de avond te openen. Er stond al heel wat volk te kijken, het zonnetje scheen uitbundig en dat is uiteraard altijd uitnodigend. Wölf bestaat uit doorwinterde muzikanten. Ook de interactie naar het publiek toe was goed. De band, ontstaan in 1996, heeft een hobbelig parcours achter de rug, en staat anno 2025 weer als een huis. Aanstekelijke poppunk die wist te overtuigen
Iets harder, maar daarom niet minder feestelijker, ging het eraan toe met Eleven-o-Seven (****). Ze zijn afkomstig uit de regio van Aalst en zijn al van 2007 bezig. De brede, diverse aanpak is de sterkte van de band. Een snuifje punkrock, de nodige screams en de nu metal invloed zijn in een hels tempo. Melodieus daverend. Het publiek genoot, maar het was blijkbaar nog een beetje te vroeg voor een deftige moshpit. Wat een energiebommetjes.
Na deze twee knallers, volgde een rustpunt …hoewel … Skool's Out (***) brengt catchy punkrock, met wat humor. Leuk. Alles bleef een beetje in dezelfde gezapige sfeer, wat de aandacht deels verslapte. Skool's Out bracht ons een 'old school' punk rock feestje. Mooi.
Een eerste absoluut hoogtepunt volgde met Charlie Bit My Finger (*****) een band die we leerden kennen in 2016. We waren onder de indruk van hun uitgebrachte plaat 'Trapped Inside' toen. We hadden ook een fijn interview en zagen hen ook live aan het werk. Ondertussen is de band volwassener geworden, de speelsheid en de absurde aanpak in momenten blijven overeind.
Humor is de rode draad doorheen dit concert, ook al stampt Charlie Bit my Finger graag in het rond. Een muzikaal tof feestje alvast, die het publiek echt dichter tegen het podium krijgt. Zelfs een falende microfoon kon het feest niet temperen. Het publiek ging gretig op de uitnodiging van de zeer beweeglijke band in en danste lekker mee.
‘Highschool Party Poppunk' staat de lezen op hun vi.be pagina. Live hebben we nog steeds hetzelfde gevoel.
We zagen redelijk wat T-shirts van Dropkick Murphy's om ons heen , niet onlogisch op zo’n avondje als dit. Maar ook deels door The Cloverhearts (*****). Dit is een Australische Celtic ska punk band die folk(lore) in hun punk brengen, wat we dus ook terugvinden bij bands als Floggin Molly en inderdaad Dropkick Murphys.
Een leuk , zwierig, opzwepend, aanstekelijk klankentapijt hoorden we, o.m. door de doedelzak. De beweeglijke frontman – die het podium afstruinde om zijn publiek te entertainen - - speelt in op zijn publiek alsof hij voor een complete festivalweide staat te spelen.
The Cloverhearts drukten het pedaal stevig en trokken het publiek mee in een wild punkfolk feestje. Die tin whistle en die doedelzak deden het ‘em in de instrumentatie.
Het bier vloeide overvloedig. Een wervelende set in het genre. Wat een knaller.
We hadden met Charlie Bite My Finger al een eerste blij weerzien gehad; ook de band waarvoor we persoonlijk naar Rumst afzakten, was toch The Wolfbanes (****1/2).
In de jaren '90 zagen we deze legendarische band verschillende keren, o.a. Via Rock waar ze het podium deelden met Buzzcocks, Nick Cave & The Bad Seeds en Siouxie and the Banshees. Ze moesten toen zelfs niet voor onderdoen. De energieke postpunk bommetjes zijn ons bijgebleven. Het zorgde ervoor dat we na meer dan dertig jaar nog steeds fan zijn.
We kregen een broeierige set van hun materiaal en gekende nummers als “Fire in the woods”, “Miles away from here” en “As the bottle runs dry”. Als jonge wolven gingen ze tekeer en bleven ze steeds overeind. Wat een gedrevenheid alsook van zanger Wimpie Punk, die zijn publiek aanport. Een pracht van een afsluiter voor dit festival…
Organisatie: Razernij, Beerdrinkers & Hellraisers 2025
Pukkelpop 2025 - Een weekend vol ontdekkingen, met Queens of The Stone Age als afsluiter
Pukkelpop 2025
Datum: 2025-08-16 + 17
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
Erik Vandamme
Pukkelpop vierde in 2025 zijn veertigste verjaardag, terwijl wij dit jaar zestig jaar oud worden ... Twee mijlpalen die ons motiveren om na tien jaar afwezigheid weer te keren naar een festival dat ons altijd bijzonder heeft aangetrokken. We waren op zaterdag 16 en zondag 17 augustus aanwezig.
Het was een weekend vol plezierige ontdekkingen, met Queens of the Stone Age als ultieme afsluiter!
zaterdag 16 augustus 2025 - IDLES wint de hoofdprijs
We bezochten het meest frequent podia zoals Lift, Backyard en Club. Op deze zaterdag begonnen we daar met ISAï (***1/2), die ons het meest kon bekoren toen hij achter zijn drumstel plaatsnam, om de percussieklankentapijtjes nog meer tot hun recht te laten komen. Daarnaast beschikt de man over een zeer soulvolle stem die harten raakt. Hij profileert zich voornamelijk ook als een divers performer.
We kregen de aanbeveling om even poolshoogte te nemen in Marquee, waar The Atomic Orchestra (*****) klassieke muziek combineert met pop en rock. Al vorig jaar deden ze dat trucje op Pukkelpop, en dat ging opmerkelijk goed. Deze keer zorgde dit voor een indrukwekkende prestatie waar je stil van werd, zoals bij de krakende prachtige stem van ISE, die ons deed wegzweven. Of neem nu de rasse poëet Brihang, die wist te raken. AmenRa maakte de confrontatie met de donkere gedachten zelfs nog intenser met de ondersteuning van dat Klassieke orkest. Zelfs Goldband, waarvan we persoonlijk geen grote fan zijn, klonk opmerkelijk warmer en poëtischer, met de klassieke muziek. Voordien ontroerde Gabriel Rios, Bajoli en J. Bernardt.
Een van de hoogtepunten was Dressed Like Boys (*****), die ons al tijdens les Nuits Botanique eerder dit jaar, kon bekoren. Dressed Like Boys is het project rondom DIRK. zanger Jelle Denturck.
Tijdens een aangenaam gesprek onthulde hij onlangs waar het daadwerkelijk om draait. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99241-dressed-like-boys-jelle-denturck-ik-hoop-dat-mijn-plaat-een-soort-rimpel-effect-teweegbrengt-dat-het-iets-los-maakt-bij-mensen-mensen-een-beetje-zachter-kan-maken-zodat-we-wat-meer-genuanceerd-naar-elkaar-kunnen-kijken-en-met-elkaar-omgaan
Jens kreeg op Pukkelpop ondersteuning van de Antwerp Queer Choir. En aanzienlijke meerwaarde. Hij slaagde erin om de mensen tot tranen toe te bedwingen op een aangrijpende, intieme en emotionele wijze; zo een moment was tijdens 'Jaouad', een eerbetoon aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. Er zouden nog meerdere momenten volgen.
Het meest opvallende was echter de finale van 'Stonewall Riots Forever', waar Jelle samen met een koor van twintig leden uit volle borst de strofe song uitvoerde, terwijl ze gehuld waren in een podiumlicht van alle kleuren van de regenboog. De hele club zong de tekst mee, wat leidde tot een geweldige afsluiter die we niet snel zullen vergeten. Indrukwekkend! Op 30 oktober stelt Dressed Like Boys zijn debuut plaat voor in de AB, een aanrader dus van formaat!
Na deze twee vroege hoogtepunten gingen we naar Zinadelphia (****), die onze aandacht trok door een subtiele mix van soul en pop, naar Soapbox (****) die op de Backyard stage lekker keet schopte, zoals gebruikelijk bij punk. Om opnieuw te belanden in Club met Being Dead (****), indierockers uit Texas die op lekker chaotische, spannende wijze het publiek en elkaar in de war brachten. Af en toe verliep het zelfs iets te chaotisch, maar het herstelde zich telkens toen de zangeres/gitariste achter het drumstel plaatsnam en de drummer de zang en gitaar overnam.
Een trio met veel potentieel binnen de lo-fi en indierock.
Het is altijd moeilijk kiezen door de overlappingen , maar kijk, met Man/Woman/Chainsaw (*****) was er een interessant pareltje. Deze zeskoppige, experimentele gitaarband uit Londen, met wortels in de Windmill-scene, lieten ons totaal verweesd, door hun psychedelische klankenpracht, met oorstrelende violen. Een spookachtige gewaarwording alvast.
We bleven even staan, want men had ons medegedeeld dat er ''een verrassingsactie aankomt aan de PKP bus'' die stond opgesteld vlakbij de lift. Max Colombie (****) - Oscar And The Wolf - zorgde boven op de bus voor een kort maar krachtig dansfeestje. Al zal de doorwinterde REM liefhebber de wenkbrauwen hebben gefronst bij de versie van 'Losing My Religion'. Hoedanook, iedereen content.
The Last Dinner Party (***1/2) op de mainstage speelde een aanstekelijke indierock show, met een bijzondere zangeres die over voldoende charisma en power beschikt om iedereen te ontroeren. Op gezapige en energieke wijze deed The Last Dinner Party ons heupwiegen. Ook de situatie rond Gaza, Palestina werd aangehaald, dit keer zelfs met een QR-code die opriep om te doneren voor medische hulp en voedselverlening aan de getroffen mensen.
Een leuke band, maar persoonlijk zien we hen liever optreden in de clubs i.p.v. op een groot podium op de mainstage.
In de Marquee ondertussen RY X (****1/2), een sing/songwriter die evenzeer weet te ontroeren. De vorige keer zagen we em echter in het intieme kader van een concertzaal. Ook in de Marquee wist hij ons in te pakken met zijn weemoedige, donkere songs en mooie vocals.
De elektronica zorgde ervoor dat de dansspieren werden aangesproken. Wat een intensiteit en beklijvend concert.
Een andere ontdekking bleek Yard Act (****) in de Club. Vorig jaar konden ze ons nog overtuigen op Rock Herk en Rock Werchter . Lees gerust: “Het zit goed in elkaar en hun wisselend groovy songmateriaal krijgt kleur door hoekige, strakke ritmes, de keys en een verdwaalde jazzy blazer; de danseressen/backing vocalistes en de praatzang en act van Smith doen de rest.''
Hier klonk het even energiek en opwindend, met de niet aflatende beweeglijkheid extravertie van de frontman. Wat veen uppercuts. Yard Act overtuigde zondermeer. Wat een (Yard) act!
Tik-tok fenomeen Sofia Isella (***1/2) probeerde met haar mooie fluisterpop iedereen in de lift te ontroeren maar slaagde daar niet compleet in. Technische problemen , en ook het feit dat haar microfoon redelijk stil stond bij de eerste nummers, maakten het er niet beter op. Nochtans deed Sofia wel degelijk haar best, en ergens triggerde haar breekbare stem en uitstraling ons wel.
Het contrast met Get Up Kids (****) op Backyard Stagewas groot. De band was bezig met een jubileum van hun plaat 'Something to write home about'. De band behaalde zijn grootste succes ten tijde van Groezrock en de Shelter stage. Hoogdagen van de punkrock scene dus. Momenteel kregen we een fijn concertje van pure punkrock.
We waren van plan naar Obongjayar in de Club te gaan zien, maar we besloten te blijven aan de mainstage voor IDLES (*****).Een muzikale tsunami met een sterk maatschappijkritische toon. De vervaarlijk molenwieken frontman, gebruikte zijn hele lijf en rauwe stem om iedereen bij de leest te houden. Ook de bandleden stormden als losgeslagen wilden over het podium. Het publiek werd uitzinnig. De gitarist ging het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Beukend tegen de poorten van onrechtvaardigheid.
Wat een pletwals. Onvermoeibaar bleef de band door hameren naar een wervelende finale van “Danny Nedelko”. Schitterend . Deen absolute must-to-see
Het punkfeestje bleef nog even doorgaan met The Chats (****) die op gedreven, doordachte wijzespeelden. Gewoonweg lekker knallen en knetteren na die wervelstorm van IDLES. Een onvervalst punkfeest.
We eindigen onze eerste dag in Lift met Deadletter (****1/2). Intense trancy groovende Postpunk, vol gruizige melodieën. Puik werk.
zondag 17 augustus 2025 - Een vliegende start met Lézard en een mooi landing met Queens of The Stone Age
Opniewu een erg interessante festivaldag … in het begin met de trip van Lézard (*****)die ons reeds op de op Humo's Rock Rally omver blies, en verder o.a. op Gent Jazz. In die korte tijd is deze band volwassener geworden, hun sound is robuuster en krachtiger. Er zijn vergelijkingen met Talking Heads , maar binnen die 'funky' stijl is er ook een beetje Prince te herkennen.
In elk geval leverde Lézard een opzwepende mooie set met dans, spektakel en fleurigheid zonder echt kitsch te klinken. Er werd ook een gloednieuwe song gespeeld, met meer rock gehalte. We noteren alvast de bijzondere wisselwerking tussen Neil Claes en Myrthe Asta. Een zeldzaam Belgisch pareltje …
Even verpozen in de Club bij The Joy (****). Het kwintet uit Zuid-Afrika heeft maar één instrument mee, hun stem. Of de meerstemmigheid. Ze vullen elkaar vocaal aan, en blijven de aandacht scherp houden door een typische Afro stijl, die je prompt doet mee neuriën. De aanstekelijke aanpak werkte zelfs lichtjes op de dansspieren. Een gevoel van rust en welbehagen door deze mooie trip naar het verre Afrikaanse gebergte. Mooi.
HEISA (****1/2) zorgde voor een kletterend gitaarfeest. We kregen een lekker potje herrie en chaos op het podium van de Backyard, met enorm veel speelsheid en Humor. Wat een mokerslagen en geluidsmuur.
HEISA staat op 13 september ook op het indoor festival Zingem Beeft: https://www.zingembeeft.be/ Allen daarheen!
We leerden Ão (*****) kennen via het festival Fifty Lab in Brussel . Een integrerende mooie set, met een zekere experimenteerdrift in klank en vocals. Hun debuutplaat 'Ao Mar' is een overweldigend mooie parel.
Ão is klaar voor een nieuw hoofdstuk, zo te horen op het nieuwe materiaal door de fijne melodieën, de subtiele wissels , de soundscapes en de bevreemdend mooie vocalen. We werden meegesleept in hun intens mooie sound. Check hen verder, o.m. in de AB op 26 maart 2026.
"Sylvie, Sylvie wat doe je met mijn zwakke hart'' schreven we ooit in een concert verslag. Sylvie Kreusch (*****) pakte ons al verschillende kere nin met haar muziek, de danspassen, haar bezwerende stem en haar 'vamp' uitstraling. Telkens troont ze ons mee naar haar wereld, waarbij ze zacht zalvend je hart verwarmt maar evengoed de indruk geeft je op te smullen …
Muzikale contrasten die haar sieren.
De band is sterk op elkaar ingespeeld. Een bijna tongkus met een vrouwelijke fan, op het scherm te zien, bewees wat voor een bijzonder iemand het is .
Mijn compagnie vertelde me ''Dit is niet mijn muziek, maar toch slaagt Sylvie er door haar bijzonder act in me compleet omver te blazen''. Het is haar grote sterkte. Wat een uitstraling, charisma en betovering.
De Brits-Colombiaanse zangeres Sasha Keable (***1/2) is een rijzende ster binnen de R&B die een arte stem heeft , die breed durft te gaan. Interessante sound en een artieste die van aanpak weet binnen het gere.
Van boterzacht naar spijkerhard …. Nasty (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De metalcore/hardcore band drijft het tempo op. Ze trekken een ondoordringbare geluidsmuur op, met moshpits tot gevolg. Een bonte mix van beatdown hardcore, metal en punk. Wat een oorverdovende mokerslagen 'into the face', maar weggeblazen werden we niet …
Tijd voor een streepje Brit-pop met de UK afkomstige band Good Neighbours (***1/2) met hun aanstekelijke muziek. Een fijne ontdekking.
Uitkijken naar August Burns Red (****) met hun spijkerharde, razend snelle metalcore. Terug iets om vollen bak in een moshpit te gaan, of crowdsurfend de boel af te breken. Een energiek opwindend concertje.
Verder was er Keo (****) die de postpunkers van Maruja vervingen. De band durft interessant, divers, alternatief, boeiend, avontuurlijk te klinken, met kristalheldere klankentapijtjes, Keo werkt naar een climax toe.Wat een uppercuts, geraleerd aan het postrockgenre.
De Club stond aardig vol voor The Murder Capital (***1/2) die het publiek moeiteloos wist in te pakken. Bovendien blijven ze een beetje gehuld in het donker, die het mysterieuze bin hun muziek overeind houdt. Een broeierige hitsende en integere klankenpracht.
Tijd voor de afsluiters …We starten in de Marquee met Papa Roach (*****). De band haalt als afsluiter in de Marquee alles uit de kast om het publiek uit de bol te laten gaan. Met stevige walls of death en moshpits , drijft de band het tempo op.
Papa Roach viert dit jaar de 25e verjaardag van doorbraakplaat ‘INFEST’ , een nostalgietrip uit de jaren '90. Ze weten het publiek aan te porren en de speelsheid siert.
Een emotionele “The End” van Linkin Park werd het hoogtepunt en er was ook de boodschap te praten over zelfmoordgedachten als dit in je gedachte speelt; een zee aan GSM lichtjes ging aan. Een mooi gebaar.
De band eindigde in een wervelstorm aan verbrijzelende songs. Papa Roach deed de Marquee daveren.
We namen nog even polshoogte in Lift bij Good Kid (****) die thema's rond angst en vertwijfeling sprankelend mooi brengen, waarbij je prompt elke tegenslag in het leven weer aankan. Die positieve energie uit de gitaren, werkt inderdaad zeer opbeurend.
We bleven niet te lang hangen, maar deze Good Kid kon ons bekoren.
Queens of the Stone Age (***1/2) was de ultieme afsluiter … Negentig minuten pure rock'n'roll zonder al teveel franjes. De band rond Josh Homme heeft een rits aan hits, tonnen ervaring en een frontman die een stoere uitstraling en een heldere stem heeft. De melodieuze soms loodzware riffs en de mokerslagen van drums zijn het sterkte punt.
De gitaarfans genoten, smulden met volle teugen. Queens of the Stone Age laten de muziek voor zich spreken, en bewezen dat rock muziek nog steeds springlevend is.
Ze overtuigden zondermeer maar er vielen zwaktes te noteren in de nieuwere songs, die minder spannend zijn, en waarbij de eentonigheid de kop durfde op te steken.
Hoedanook een mooie afsluiter van deze jubileumeditie
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands, hetzelfde weekend van Pukelpop @Wim Heirbaut
Lowlands 2025 - van 15 augustus t-m 17 augustus 2025 – Pics
Organisatie: Pukkelpop
Alcatraz Metal Fest 2025 – Machtig 4-daagse muzikale therapie om het dagdagelijkse leven even te ontvluchten!
Alcatraz Metal Fest 2025
Lange Munte
Kortrijk
2025-08-07 t-m 2025-08-10
Frederik Lambrecht
Sportcampus De Lange Munte in Kortrijk is al jarenlang een oord waar metal-fanaten met volle goesting opgesloten worden om enkele dagen muziektherapie te ondergaan…blijkbaar groeit de horde van welwillende gevangenen, want het leek wat drukker dan voorgaande edities. Enkele wijzigingen waren direct zichtbaar: een gigantische toren waar het festival van live-uitzending en reportages werd voorzien, El Hondo waar je aandenkens (lees: officiële festival merchandise) kon aanschaffen en El Presidio die nu ook een buitenbar had waar de gedetineerden konden ontluchten.
Nu, na 4 dagen muziekprikkels moet ik toch weer vaststellen dat ik genezen en klaar ben om een jaar rustig verder te doen op muzikaal gebied haha. Om een tegenstelling van The Verve te gebruiken: The Drugs DO Work!
Hieronder mijn gevangenisdagboek met de verschillende sessies dewelke ik ondergaan heb tijdens Alcatraz Festival 2025.
donderdag 7 augustus 2025 - Een rustige openingsavond waarbij Overkill Kortrijk wakker schreeuwt
Warbringer moest mijn donkere thrash gedachten opnieuw vol vuur zetten en deden dit zonder verpinken. Zoals zanger John Kevill het ook live aanhaalde: wij zijn geen jonge band, wij gaan al 20 jaar mee en hebben al 7 albums afgewerkt. Waar hun debuutalbum niet direct bleef plakken bij mij, was dit wel meer het geval bij hun recentste plaat ‘Wrath and Ruin’. De aanwezigen stonden klaar om mee in hun verhaal te springen en dit festival in stijl te openen. Hun teksten staan in het teken van oorlog en wapens en het slagveld achter dit optreden bewees de kracht van hun set. Heel goeie opener!
Bij Exhorder zakte het enthousiasme wat, terwijl deze band toch wel twee heel sterke platen in hun discografie hebben zitten…spijtig genoeg ontbrak het live wat aan passie naar mijn gevoel. De kopjes knikten wat bij nummers van ‘Slaughter in the Vatican’, maar buiten de – voor mij althans – verrassing dat Pat O’Brien (ex-Cannibal Corpse) opeens de gitaar voor zijn rekening neemt, vond ik het toch wat minder dan voorgaande keer.
Op de eerste dag nam ik nog deel aan het ‘hey ho, let’s go gebeuren’ bij The Ramones Live, maar ik stond toch vooral te popelen om Overkill met Bobby Blitz Ellsworth nog eens aan het werk te zien. Voor de verandering stond hij eens niet in blote bast te performen, sorry dames, maar was hij getooid in zwarte broek en zwart shirt en bracht een lekkere portie old school thrash naar Kortrijk. Na opener “Scorched” van hun gelijknamige laatste release uit 2023 ging het tempo strak de lucht in, samen met de vuisten bij “Rotten to the Core” die luidkeels werd meegebruld. Nekspieren werden direct in actie gezet en we gingen door met meebrullen bij “Hello from the Gutter” en het snelle “Elimination”. Samenhorigheid is het motto van metalheads, dus kon “In Union we Stand” niet ontbreken op de setlist. Het einde van dag één naderde, en dit kon helaas maar matig geapprecieerd worden, tja, time flies when you’re having fun.
Gelukkig had je nog de afsluiter van deze set waarbij in massa de middelvinger in de lucht werd gestoken en ze tot in Roeselare de woorden “Fuck You” konden aanhoren.
vrijdag 8 augustus 2025 - Dying Fetus blijft op de troon, Abbath doet ons de aankomende zonnestralen vergeten!
Vooral gekend vanwege zijn passage als invaller voor Bruce Dickinson bij Iron Maiden, maar toch heeft Blaze Bayley ook solo werk waarbij vandaag zijn debuutplaat “Silicon Messiah” integraal werd gebracht. Ok, qua stemgeluid blijf je hem van ver herkennen, maar zuiver klonk het toch niet allemaal. Ook het feit dat hij lang wil tetteren vooraleer hij begint aan zijn nummers stak mij al vlug tegen. Anderen vonden het dan blijkbaar ontzettend goed, en dan vooral de terugblik met nummers “Man on the Edge” en “Futureal”, maar om mij alleen hiermee tevreden te stemmen, neen, spijtig genoeg lukt dit niet. Ik gaf het een kans, maar de mayonaise pakte niet.
En tijdens de eerste volwaardige festivaldag bleven we in de Thrash zone vertoeven…speciaal overgevlogen uit Costa Rica kwamen ze hun muziek voorstellen op Alcatraz. Jawel, Chemicide ging rechtdoor en hun lichamen persten elke spat dankbaarheid uit hun ziel. Het ging snel, heel snel, de gitaren werden overrompeld door het furieuze tempo en de aanwezigen dansten mee op dit old school momentje van drie kwartier. Actief sinds 2008, en ik vrees dat velen nog nooit van deze band hadden gehoord, maar dit vanaf deze vrijdag niet meer zullen vergeten. Thrash op kruissnelheid, zoals het in de begindagen uitgevonden is! Machtig. Smaakt naar meer.
In de Helldorado ben ik deze editie minder gestopt aangezien er wat minder hardcore en crossover naar mijn smaak te vinden was, maar voor Coffin Feeder maakte ik met plezier een uitzondering. De mix van death, grind en hardcore oogt misschien wat vreemd qua combinatie, maar live is deze vorm van deathcore toch lekker te pruimen. Nog een heel prille band, en van Belgische makelij – Waregem om precies te zijn en waarvan gitarist Jeroen Camerlynck EN zanger Sven De Caluwé (Aborted) de bekendste uithangborden zijn voor deze band.
Listenable Records kan alvast op de borst kloppen dat ze deze band hebben kunnen tekenen, want live zag ik toch vooral een band die je meesleurt in hun zog en voor niks of niemand terugdeinst. Na enkele EP’s en singles vonden ze in 2025 dan toch tijd om een studio album neer te schrijven getiteld ‘Big Trouble’, dewelke dus ook vakkundig gepromoot werd tijdens deze set. Aja, spot jij alle filmfiguren op de hoes van hun debuutplaat?
Ik had graag naar Conjurer gekeken, maar pech voor hen, aangezien ze samen geprogrammeerd stonden met Dying Fetus. En wederom kroonde deze pletwals zich als kampioen van een festival. De technische death metal van deze Amerikanen krijgt jaarlijks meer bijval, wat ook te merken is op de aanwezigheid tijdens hun shows. “Unbridled Fury” omschrijft het gevoel die deze band losmaakt, “Subjected to a Beating” het gevoel na afloop van hun show, de liefde voor deze band wordt duidelijk gemaakt door “From Womb to Waste”, en als iemand jou tegenwoordig tegenspreekt ben je vlug geneigd om te zeggen: “Wrong One to Fuck With”. Haha, iedereen was super enthousiast, de crowdsurfers vielen aan van alle kanten uit de tent, de temperatuur steeg bij “In the Trenches” en het krachtige “Grotesque Impalement”.
Wat een optreden weeral! BAM! En we sloten af met “Praise the Lord (opium for the massas)” om nadien langdurig na te genieten! Tot volgende keer drietal van mijn hart!!
Na deze mokerslag eventjes een kleine stijlverandering, want Blackie Lawless en zijn W.A.S.P. stond ingepland op het hoofdpodium genaamd ‘Prison Stage’. Een lekker uurtje uit de bol gaan en meezingen met zijn hits, ik kan slechtere dingen verzinnen. Deze heavy metal/hardrock dateert van de jaren ’80 en er werd afgetrapt met “I Wanna be Somebody”, waarbij de oude rockers aanwezig tussen het publiek zich goed konden laten gaan. Ik had al verhalen gehoord al zou de stem van Blackie live toch niet meer zo denderend te zijn, maar vandaag vond ik het alvast meevallen. Met zijn witte botten met frulletjes aan stelde hij zich achter zijn zilveren statief en deed hij de hardrock harten verder slaan met “L.O.V.E. Machine”, “On Your Knees” en “School Daze”. Op de achtergrond kon je beelden van zijn jongere jaren terug zien, en aan de zijkanten gingen we opnieuw een stapje terug in de tijd met oude vlaggen die het podium dat extra oude gevoel gaven.
Toegiften waren de hitjes “Wild Child” en “Blind in Texas” die dit nostalgische optreden met een meer dan goed gevoel afsloten. Ik had dorst van mee te zingen, en ik was ongetwijfeld niet de enigste.
De Zweedse death metal band Hypocrisy met boegbeeld Peter Tägtgren mocht het vuur aansteken in de Swamp stage, maar achteraf gezien was het in mijn ogen toch maar een klein vlammetje. Hun probleem in mijn ogen is dat ze twee muzikale kanten hebben, één uit de old school death periode, de andere met meer bijklanken, samples, melodieën en projectjes die ze uittesten op hun albums. Spijtig genoeg kan mij enkel hun oude periode bekoren, dus bleef ik op mijn honger zitten, aangezien enkel “Left to Rot” en “Inferior Devoties” van hun zwaarder werk op de setlist stond. Even slikken en weer doorgaan…
De machine Kreator kan mij niet meer verrassen, daarvoor schakelen ze al jarenlang dezelfde knop om…je weet dus dat je klasse volle thrash metal met een ruwer randje zal horen die tot in de puntjes voorbereid is. Een terechte afsluiter alvast van festivaldag 1 – op het hoofdpodium althans – want de aanwezigen kunnen niet anders dan meegaan in hun muziek. Zanger Mille Petrozza weet perfect aan welke touwtjes hij moet trekken om de aanwezigheden mee te krijgen. Zet daar nog wat vuur en ontploffingen bij en nummers als “Violent Revolution”, het snelle “Enemy of God”, “Strongest of the Strong”, het onvermijdelijke “Hordes of Chaos” en je krijgt het warm vooraan het podium. De hordes gingen nog harder door in het feestgedruis met de oude krakers “Betrayer”, het machtige “People of the Lie” van het prachtige album ‘Coma of Souls’ en “Flag of Hate” die traditiegetrouw wordt ingezet met een gigantische vlag in de frontman zijn hand.
We sloten af met toppertje “Pleasure to Kill” en hiermee ook een geoliede machine die zijn weerga niet kent. Mooi zo.
Abbath mocht de Swamp tent voorzien van de nodige duisternis. Aftellen was al een tijdje aan de gang, want onder de naam Abbath Doom Occulta ging hij een set vol Immortal nummers ten hore brengen en dus stond menig volk al te popelen. “Withstand the Fall of Time” omarmde de Noorse duisternis en de blauwe gloed trapte deze show in stijl af. De drumintro bij “Sons of Northern Darkness” van het gelijknamig album zorgde voor het eerste kippenvelmoment, en de ijzige stem van de geschminkte zanger klonk lekker vuil en grim. Ook het nummer “One by One” ging erin als lekkere koek en het stukje van “Blashyrkh (Mighty Ravendark” die met plezier werd mee gegromd was een hoogtepunt.
De tent was overduidelijk in extase en de elektriciteit in de lucht was verslavend. “All Shall Fall” en afsluiter “The Sun No Longer Rises” bewezen dat de muziek van Immortal tijdloos is!
zaterdag 9 augustus 2025 - Helmet staat zijn mannetje tussen al het death metal geweld!
Eventjes wakker worden op de bankjes naast tent Helldorado waar Tenside aan de beurt was. De opkomst was niet heel groot voor deze Duitse metalcore band, want nochtans was er iets te vieren met hun 20-jarig bestaan. Alle bandleden waren mooi in het zwart getooid, maar het was overduidelijk dat ze zich kapot moesten werken om de aanwezigen warm te krijgen. Neen, de security had weinig om handen.
Tunesische power metal…neen, dit kom je zeker niet veel tegen. Keyboard op de achtergrond, een zanger in een rode korset/hemdje met zuivere klanken die uit de boxen schallen. Myrath mocht doen wat ze wilden, mijn stem gaan ze niet krijgen. Niks tegen power metal, maar deze moderne stijl klinkt mij toch wat te gepolijst. Ik had deze tip verkregen via iemand, maar zal toch moeten passen hehe.
Baest uit Denemarken (vertaling uit het Deens = Brute) werd aangekondigd en deze death metal klonk lekker vol. Ik was niet geheel bekend met de band, ook nog maar 10 jaar actief in de scene (proficiat btw) en een nieuw album (‘Colossal’) die midden augustus het licht zal zien. Zanger Simon Olsen lijkt mij een prima entertainer, want hij stond geen enkele keer stil, maar het was toch vooral drummer Sebastian Abildsten die deze muziek een boost gaf. Ohja, ook muzikant Jeroen Camerlynck die we daarnet aan het werk zagen kwam nog een deuntje meezingen. Overal gezien een goed optreden, maar of dit maandag nog aan mijn ribben blijft plakken, daar vrees ik voor…
Hetzelfde verhaal een beetje bij Rivers of Nihil…progressieve, technisch death metal die in mei jongstleden hun laatste werk heeft afgeleverd (titel is dezelfde als de bandnaam) en een plaat die dus deftig gepromoot werd, maar na afloop had ik hetzelfde gevoel, goed, maar meer ook niet. De rustigere zangstukken verstoren voor mij persoonlijk wat de balans, want de grunts en breaks die deze mannen kunnen uitvoeren is dan wel weer bonk erop. Neen, laat de baardman maar achterwege met zijn achtergrondzang.
Max Cavalera is actief in verschillende bands, en dit keer bracht hij dus zijn werk van Nailbomb mee naar de Kortrijkse velden…een primeur dus, want deze band heeft nog nooit in België opgetreden. Ok, voor de mensen die deze band niet kennen, er is slechts 1 album op de markt van hen, getiteld ‘Point Blank’ uit 1994. Dezelfde line-up is het ook niet meer, maar wel dus met Igor Cavalera Jr. en leden van Pig Destroyer en Stone Sour.
Spijtig genoeg waaide de klank wel eens weg als je wat meer aan de zijkanten van het podium stond, maar centraal was het dus wel doenbaar. In de energieke industriële thrash sound zit lekker veel pit, de gitaren gierden en de Cavalera’s deden hun uiterste best om het publiek te betrekken en deel uit te maken van de show.
Openingsnummer “Wasting Away” was direct een beuk in je gezicht, net zoals “World of Shit” en “Sick Life”. Machtige achtergrond dus ook met KKK-leden die een vizier op hun kop gericht hebben.
Volgens mij had dit optreden meer tot zijn recht gekomen in de Swamp stage, maar het was nu zo. Goeie show alvast, en zoals gezegd, een primeur. Benieuwd met welke band hij volgend jaar opnieuw te gast zal zijn op de festivals.
Klaar voor wat Pools death metal geweld? Wel, dan moest je bij Vader zijn…death metal met een vleugje thrash zonder fransjes, geen gelul of dergelijke meer, my kind of shit! Hun eigen bandshirts aan, jeansbroek met scheuren die al lang gedragen zijn en aftrappen met “Wings” om de aanwezigen direct duidelijk te maken welke stijl ze zullen ondergaan haha. Zanger Peter (Piotr) laat enkel zijn stem spreken via zijn nummers, maar op het laatste ook wel mooie woorden voor Ozzy en de cover “Black Sabbath” om de Prince of Darkness te eren. (Oké, zij waren uiteraard niet de enigen maar soit).
Verder over de show dan maar, er werden verschillende albums aangesproken, waarbij nummers “Dark Age”, het furieuze “Cold Demons” en “This is the War” het meeste circlepits creëerden. De snelheid bleef in de set zitten en ik zag vele hoofden knikken die aangaven dat dit een meer dan goeie show was, een heel sterke zelfs in mijn ogen. Gooiden ze daar dan nog eens “Carnal” van het super album “Back to the Blind” tegen en ik was een meer dan tevreden man.
Technische death metal met blastbeats en grunts die Kortrijk op hun grondvesten kunnen doen daveren? Wel, mogelijks was deze kans voor Suffocation…ondertussen is zanger Ricky Myers ook al actief bij de band sinds 2019, maar wat een geweldige strot en uitstraling heeft deze man toch. Zijn hand meedeinend op de blastbeats en breaks dirigeerde hij de boel, en met klassiekers als “Pierced from Within” van het gelijknamig album (wat een plaat is dit toch), “Breeding the Spawn” en het superieure “Effigy of the Forgotten” kan er in mijn ogen niet veel misgaan. De lichten stonden perfect afgesteld om de boel scherp te houden en de monden vielen nog meer open van deze verbazend strakke set. Deze muziek kan mensen breken, want als je hier voor de eerste keer aan open gesteld wordt, dan kan je doodgaan in de pit haha. Hun laatste release dateert ondertussen alweer van 2023, waarvan nummer “Hymns from the Apocrypha” gespeeld werd.
Afsluiten was verplicht met “Infecting the Crypts” die de laatste adem afsneed en het spijtig genoeg ophield met de mokerslagen die je om de oren vlogen. Briljant!
Helmet was toen aan de beurt in de kleinere tent Helldorado, maar opnieuw zag ik een fantastisch optreden. De crowdsurfers stonden aan te schuiven, achteraan werden de vuisten in de lucht gestald, en toen moesten de eerste noten nog gespeeld worden haha. Aftrappen deden we met “I know” van het ‘Betty’-album, gevolgd door het minder gekende “Repetition” die eventjes voor een inzakking zorgde, maar vanaf dan ging het crescendo! De gitaren gingen een tandje vlugger en “Ironhead” van de prachtige plaat ‘Meantime’ deed het stof een meter hoger vliegen. Ze gingen verder op hun elan en de benen van de aanwezigen deden een extra effort. Genieten was het toch vooral met de bekendere nummers zoals “Milquetoast”, “Turned Out” (iedereen kent deze riffs uit dit nummer) en afsluiter “In the Meantime” die deze band een meer dan verdiend applaus opleverden.
Er was iemand aanwezig die al een tijdje geen festivals meer had gedaan, maar man, hij ging uit zijn dak als een woesteling!! Dit bewees nog maar eens de drive van dit optreden en dat muzikale passie nooit verdwijnt.
En toen was het aftellen naar death metal van de bovenste plank. Obituary had speciaal voor Alcatraz een ‘Cause of Death’ setje ingepland, dus kon het nu al niet meer stuk gaan in feite. Traditiegetrouw wordt hun set geopend met het nummer “Snortin’ Whisky” van Pat Travers Band op de achtergrond om direct over te gaan naar “Redneck Stomp”. Ja, uiteraard heb ik deze band al voldoende aan het werk te zien hehe…dus verschiet ik ook niet meer als zanger John Tardy het podium komt opgelopen tijdens “Threathening Skies”. De boel ging direct in de fik en de woeste death metal ging erin als zoete koek, ook al was het een lange vermoeiende dag geweest. De cover van Celtic Frost genaamd “Circle of the Tyrants” klinkt altijd meedogenloos, nummer “Dying” dringt door tot diep in je binnenste, “Body Bag” draaft door en de combo “Chopped in Half” en “Turned Inside Out” doen je naar adem happen en slaan je murm.
Deze band kent de kneepjes van het vak, want hun vorig optreden in Antwerpen betrof ongeveer dezelfde set, maar dan met enkele nieuwe nummers erin, die nu vakkundig weggewerkt werden door ietwat langere pauzes te nemen en de zaal in duisternis te hullen. Mij niet gelaten als ze “Cause of Death” op een sublieme manier brengen en afsluitende nummers “I’m in Pain” en het obligatoire en snelle “Slowly We Rot” door ons strot rammen. Kwaliteit kent geen grenzen, bravo, tot volgende keer Tardy’s en co!!
zondag 10 augustus 2025 - Avulsed maakt ons wakker, Fear Factory en Prong zorgen voor een feestje, en Emperor zet het zwakke Dimmu Borgir op zijn plaats!
Het beloofde een warme dag te worden, een graad of 28 zonder wolkje, dus het ging puffen worden…gelukkig zijn we dit al wat gewoon de laatste jaren. Stipt om 12u stond ik paraat bij de Spanjaarden van Avulsed…weinig volk bij openingsnummer “Lacerate to Dominate”, maar na een tijdje kwam mondjesmaat telkens meer en meer volk deze band gade slaan. Geen rustmomentje in hun muziek (behalve dan hun bloedopoffering die wat tijd nam), maar op muzikaal gebied denderde deze trein door en moesten de sombrero’s stevig vastgehouden worden. De bandleden headbangden alsof hun leven er vanaf hing en uiten hun dankbaarheid voor de aanwezigen meermaals. Bij nummers “Stabwound Orgasm” werd de eerste circlepit ingezet en bij “Gorespattered Suicide” werd een kleine wall of death opgestart die de woeste death metal alle eer toebracht. Ik was aangenaam verrast alvast en ik was zeker niet de enigste!
We bleven in de death metal scene, maar dan ene met een progressief randje…Pestilence uit Nederland met boegbeeld Patrick Mameli stond op het podium en had al een deftige kluif om de vorige band uit Spanje te doen vergeten. En spijtig genoeg lukte dit toch minder dan ze aanvankelijk hadden gedacht. De baslijnen die de boventoon nemen in hun sound is herkenbaar, en met nummers “Dehydrated” (hoe toepasselijk in dit warm weertje), “The Process of Suffocation” en “Chronic Infection” werd vooral uit het verhaal van ‘Consuming Impulse’ gekozen. Ouder werk, dus topnummers op plaat, live viel dit op momenten wat minder in smaak dan ik had gehoopt, de stem heeft blijkbaar al enkele overuurtjes gedraaid. Met “Lost Souls” en “Twisted Truth” werd teruggegrepen naar ‘Testimony of the Ancients’, terwijl afsluiter “Out of the Body” een ietwat wisselvallige set afsloot.
Richting Prison stage, lekker in het zonnetje, waar Forbidden paraat stond. Vorige keer op Alcatraz was dit een super optreden, dus hopelijk konden ze dit kunststukje evenaren. Spijtig genoeg was redelijk vlug duidelijk dat zanger Norman Skinner meer moeite had met de hogere noten dan vorige keer. Aftrappen met “Infinite” om direct over te schakelen naar “Step By Step” is altijd leuk, voeg daar dan direct “March of Fire” aan toe, en je hebt je portie thrash direct ingeslikt. Af en toe ook eens de klank die wegwaaide en een beetje minder beleving vooraan de pit bewees dat de laatste festivaldag voorzichtig met de laatste krachten worden omgesprongen. In juni werd een nieuwe single op de fans losgelaten, en deze kwam vandaag ook aan bod – “Devided by Zero”.
Ik werd er nog niet direct warm van, in tegenstelling dan tot de klassiekers “Through Eyes of Glass” en “Chalice of Blood” die als dessert dienden.
Een portie industriële groove metal kwam aan bod, want Fear Factory – enkel nog met oudgediende Dino Cazares in de line-up, kwam integraal album ‘Demanufacture’ spelen en dat zullen we geweten hebben. Wat een prachtige nummers toch op deze schijf en de vuisten gingen gedwee de lucht in toen het titelnummer in gang schoot, aangevuld met het sterke “Self Bias Resistor” die alle handen in de lucht kreeg. De zang van Milo Silvestro past perfect bij deze band, en zorg voor nieuwe energie die zijn weerga niet kent. We deden lustig verder met het snelle “Zero Signal”, “Replica” (met het sterke drumwerk) en “New Breed” die velen op de weide deed luchtdrummen.
Heel sterk optreden waarvan iedereen rondom mij genoten heeft…neem daar dan nog “Linchpin” bij die de boel afsloot en we konden terugblikken op een geslaagd optreden. Groot applaus waard.
Aangezien ik Kerry King nog maar had gezien, ging ik eens gaan kijken of Tsjuder live hun mannetje kon staan…en man, dit deden ze toch wel met bravoure! Deze black metal die een kind heeft gebaard met Motörhead klonk aanstekelijk…de mannen hadden corpsepaint aan, en de ‘rock ’n roll’ genen mochten ongeremd leute maken bij deze mannen. In feite ook minder gekend door mezelf, dus een heel aangename ontdekking alvast. Hun laatste plaat dateer van 2023 (“Helvegr”) dus ga ik bij thuiskomst mijn oor hier wel eens naar te luisteren leggen. De pinnenbanden met centimeterslange nagels in geklopt bij de bandleden was een nostalgische terugblik naar de beginjaren van mijn aanwezigheid op festivals, maar verdorie, de muziek die deze mannen tentoonspreiden is meer dan mijn dadda!
Merci voor de muzikale verrijking, want in feite had ik het moeten weten: een band bestaande uit 3 leden, meestal is dit een voltreffer!
Ik ging mijn voeten in de lucht gaan gooien bij Prong…ik had namelijk nog niet gecrowdsurfed hehe – en deze band is hiervoor gemaakt. Actief sinds midden jaren 80, een stijl tussen groove, thrash en crossover en dus kan een mens zich moeiteloos smijten op hun muziek. “Beg to Differ” zorgde voor de eerste schermutselingen, “Unconditional” werd luidkeels meegebruld, we gingen een snelheid hoger met “Cut-Rate” om een stroom surfers op ons te zien afkomen vooraan de pit bij “Broken Peace”. Mini circle pits ontaarden in grotere pits, meer en meer handen en voeten kwamen vanuit het niks je krachten testen en toen zaten we nog maar net over de helft van dit optreden. Het werd eventjes rustiger met de minder bekende songs, maar het laatste van het vat werd geledigd bij “Prove You Wrong”, “Who’s Fist is this Anyway” en het alomgekende “Snap your Fingers, Snap your Neck” met de riff die je sinds je metal geboorte vanbuiten kent.
Geestig feestje…altijd een genot om jezelf nog eens volledig te laten gaan…want zo dadelijk kwam het serieuzere werk aan bod.
Dimmu Borgir was aan zet, en de vorige keer dat ik hen live zag trok het op de ballen, want hun laatste album ‘Eonian’ was de hoofdmaaltijd tijdens hun vorige show. Blijkbaar waren er enkele technische problemen, waardoor een 10-tal minuten later werd geopend met “Puritania”. Zanger Silenoz was getooid met een wit-grijze cowboyhoed en spijtig genoeg moet ik de show van deze Noormannen ook als grijs bestempelen tijdens Alcatraz 2025. Aan de nummers kan het niet gelegen hebben, daarvoor stond er veel lekkers op de set met “Gateways”, “Störmblast” en “Mourning Palace”, maar de uitvoering was inspiratieloos, gemakzuchtig en het gif was verdwenen uit de slang die vroeger zo prachtig zijn staart bewoog.
Ontgoocheld droop ik af om nog een stukje Static-X te bekijken waar een robot op een bootje meedeinde op de golven van deze energieke nu-metal.
In vergelijking met Dimmu Borgir dan weer andere koek bij Emperor…wat deze mannen deden was van briljante klasse. Voorgaande optredens ook altijd topkwaliteit afgeleverd, maar deze show op Alcatraz was mijn inziens één van de beste! Hun naam doet hen alle eer aan, geen saai moment te bespeuren, het podium opklimmen en raak treffen met “Into the Infinity of Thoughts”. De klasse droop eraf en een jongetje van ongeveer 10 jaar (die vader heeft overduidelijk smaak) stond naast mij met open mond te luisteren naar “Thus Spake the Nightspirit” van het machtige album ‘Anthems tot he Welkins at Dust’.
De sfeer werd mooi gevormd door het prachtige decor gekoppeld aan het mooie samenspel met de lichten die Ihsahn en zijn metgezellen met recht en rede in de spotlicht zette. De stem van de frontman klonk geniaal, de muzikale stukken werden met punctualiteit afgevuurd op de aanwezigen en “With Strength I Burn” en het prachtige “Curse You All Men!” tilden het niveau nog wat hoger.
Muzikaal, gevoel, sfeer, innerlijke passie, energie, balans, variatie, alles klopte gewoon in deze set. Een genot van begin tot einde, waar slotnummers “Inno A Satana”, “Ye Entrancemperium” (het gevoel dat de zanger in dit nummer steekt is goddelijk) en “I Am the Black Wizards” die mijn haren rechtzette, de kers op de taart waren van dit optreden. Heersers!!
Eindband van het festival was weggelegd voor Machine Head…idem dus als op Graspop dit jaar. En opnieuw wat je mocht verwachten van Robb Flynn en vriendjes, een set die perfect in elkaar glijdt, de frontman die moeiteloos de aanwezigen meeneemt op sleeptouw en sporadisch wat vuurwerk om de boel compleet te maken. Niks nieuws onder de zon dus, topper “Imperium” om de voorlinie te doen zweten en springen, gevolgd door het ijzersterke “Ten Ton Hammer” die compleet ingeburgerd is zelfs door de jongste fans.
Helaas kan ik de nieuwste plaat “Unatoned” maar matig appreciëren, maar toch werd er in de set ruimte voorzien voor enkele nummers van deze plaat. Neen, geef mij dan maar de afsluiters “From this Day” en “Davidian”, de schreeuw om hulp bij kraker “Is There Anybody Out There” of het meer ingetogen doch prachtige “Darkness Within”. I
k kreeg wat ik verwachtte, en het publiek applaudisseerde gemeend voor deze goede prestatie terwijl het vuurwerk over de gevangenis de duisternis omvormde tot een mooie lichtspektakel.
Alcatraz jaargang 2025 zat er weeral op met een recordopkomst van een 60.000-tal toeschouwers over het weekend heen. Ozzy kreeg veel steunbetuigingen, maar het mooie portret van hem op de achtergrond van de DJ’s in El Presidio was in mijn ogen de beste. Er zijn al nieuwe bands bekend gemaakt voor jaargang 2026, maar ik ga het niet verklappen en het jullie zelf laten ontdekken.
Alcatraz, u was wederom fantastisch!! Schrijf mijn aanwezigheid maar op voor volgend jaar!!
Meer info op www.alcatraz.be
Line Up:
Donderdag:
Sister May, Room 13, Mötorhead, Ramones Alive, Liliac, Violent Sin, The Belgian Qua band, Ancient Rites, Exhorder, Warbringer, Evil Invaders, Frog Leap, Overkill
Vrijdag:
Splendidula, Katla, Messa, Dvne, In Aphelion, Chemicide, Cabal, Year of No Light, Coffin Feeder, Frayle, Heriot, Dool, Winterfylleth, Thy Catafalque, Conjurer, Snot, Blaze Bayley, Thrown, Slomosa, Crystal Lake, Absu, 3 Inches of Blood, Dying Fetus, Me and that Man, King Buffalo, Wednesday 13, Phil Campbell and the Bastard Sons, Dark Angel, Wind Rose, The Hellacopters, Hypocrisy, W.A.S.P., Abbath Doom Occulta, Ministry, Mastodon, Kreator
Zaterdag:
Signs of Algorithm, Primal Creation, Vulture, Knife, Holy Mother, Tenside, Crypt Sermon, Psycroptic, Baest, Magic Kingdom, Mammoth Grinder, Rivers of Nihil, The Night Eternal, Wytch Hazel, Between the Buried and Me, Whiplash, Myrath, Ne Obliviscaris, Caliban, Nasty Savage, Suffocation, Fit for a King, Vader, Vola, Drowning Pool, the Black Dahlia Murder, Evergrey, Candlemass, Helmet, Leprous, Doro, Nailbomb, Wolfmother, Obituary, Avatar, Extreme
Zondag:
Whatever it Takes, Promise Down, Devastation, Cult of Scarecrow, Cobracide, Avulsed, Terrifier, Slaughter Messiah, Briqueville, Gutalax, Bark, Alkerdeel, Pestilence, Congress, Majestica, Gaerea, Tsjuder, Pig Destroyer, Earthless, Borknagar, Dope, Flotsam and Jetsam, D-A-D, Forbidden, Ill Nino, Prong, Rotting Christ, Fu Manchu, Static-X, Cult of Luna, Fear Factory, Michael Schenker, Kerry King, Emperor, Dimmu Borgir, Machine Head
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8308-alcatraz-2025?Itemid=0
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2025 - DAG 10 - Een waardige apotheose, Lokeren sluit hun 50ste feestjaar in stijl af: een avond vol Vlaamse trots!
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-10
Sarah Vandamme
Het was alsof de hele stad naar de Grote Kaai was afgezakt voor de laatste avond van een jubileumjaar dat de geschiedenisboeken ingaat: 50 jaar Lokerse Feesten. De lucht zinderde van verwachting, de lichten flonkerden, en ik stond ergens midden in de mensenzee, klaar om dit feest van dichtbij te beleven.
Frank Vander Linden & De Mens - poëzie in klanken
De eer om de allerlaatste avond te openen ging naar De Mens. Zodra Frank Vander Linden zijn eerste woorden inzette, wist ik: dit wordt geen gewone avond. Zijn warme stem gleed over het publiek. Nummers als “Ergens onderweg” en “Dit is mijn huis” klonken alsof ze speciaal voor dit moment geschreven waren. De Vlaamse teksten, vol melancholie en liefde, vonden moeiteloos hun weg naar de harten van duizenden mensen. Ik zag koppels dichter tegen elkaar aan leunen, vrienden zachtjes mee neuriën, en voelde zelf hoe elke noot iets bijzonders deed.
Noordkaap - energie met een randje nostalgie
Na dat warme begin kwam er een andere dynamiek het podium opgestormd: Noordkaap, met Stijn Meuris als gedreven kapitein. Als onvermijdelijke blikvanger werd het tempo meteen opgeschroefd. De band speelde strak en krachtig, en hits als “Satelliet S.U.Z.Y.” en “Ik hou van u” werden luidkeels meegezongen.
Het was een reis door de jaren '90, met klassiekers. Meuris' stem was rauw en oprecht, en tussen de nummers door kreeg je het gevoel dat hij elk woord meende. De energie golfde over het plein.
Clouseau - tweeënhalf uur pure magie
En toen… het moment waar zovelen op hadden gewacht: Clouseau. De broers Wauters betraden het podium alsof ze thuis kwamen. Ze staan hier vandaag dan ook voor de 15de keer op de Lokerse Feesten! Om het in Koen Wauters zijn eigen woorden te zeggen, wat doen we als we het 50 ste jubileumjaar van de Lokerse Feesten vieren? 'Dan gaan we "Dansen"' Vonken en Vuur" zet de Kaai letterlijk in lichterlaaie. Iedereen zingt mee, tot de mensen op de balkonnetjes van omliggende gebouwen toe. “Hier bij jou”, “Casanova”, “Daar gaat ze” - elk nummer was een explosie van herkenning.
Koen Wauters, onvermoeibaar en altijd oprecht, had een bijna magische connectie met het publiek. Tweeënhalf uur lang hield hij iedereen mee in zijn greep - geen seconde liet hij de energie zakken. Op sommige momenten leek het alsof de Grote Kaai een gigantisch koor was, één stem, één hartslag. "Ongezien!" zou je zeggen, maar dit was te zien, en ik stond er middenin.
Average Rob - 'On met la patate!'
En alsof het allemaal nog niet genoeg was, kwam Average Rob het podium op om deze feesteditie écht af te sluiten. Met een enthousiaste blik en de energie van iemand die de nacht nog uren wil rekken, gooide hij er meteen een portie beats en enthousiasme tegenaan. Het publiek ging nog één keer voluit. "On met la patate!" klonk het, en ja - Lokeren deed dat met volle overgave.
Toen de laatste noten wegebden en het vuurwerk boven de stad enkele uren geleden uitgebarsten was, voelde het alsof we allemaal deel hadden uitgemaakt van iets bijzonders. 50 jaar Lokerse Feesten sloot af zoals het hoort: met muziek die verbindt, artiesten die alles geven en een publiek dat met een brede glimlach naar huis gaat en tot volgend jaar Lokeren riep!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 9 - Een voorlaatste avond vol rap, pop en Caribische vibes
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-09
Sarah Vandamme
De voorlaatste avond van de Lokerse Feesten begon meteen met een stevige stoot energie. Terwijl de zon nog zachtjes over de Grote Kaai scheen, opende 't Hof van Commerce de avond met hun herkenbare West-Vlaamse woordspelingen en beats die je in je borstkas voelde. De mannen stonden scherp, het publiek stond nog maar net met een pint in de hand of het eerste meebrullen begon al. Het was duidelijk: Lokeren had er zin in.
Daarna nam Brihang het podium over. Met zijn poëtische rap, warme stem en ontwapenende uitstraling kreeg hij zonder moeite de hele Grote Kaai stil en aandachtig. Zijn woorden gleden over het publiek, soms zacht, soms scherp, maar altijd raak. Ik zag kippenvel op armen en hoorde een luid applaus na elk nummer - alsof iedereen even deelgenoot was van zijn verhalen.
En toen… Goldband. Waar Brihang ontroerde, zorgden deze Haagse heren voor pure euforie. Hits als “Noodgeval” en “Witte Was” deden de hele menigte springen, dansen en zingen alsof het zomerfestival hier zijn hoogtepunt bereikte. Confetti, brede glimlachen, en een publiek dat geen seconde stil stond - het was één groot feest.
De climax van de avond kwam van ver over zee. Sean Paul bracht Jamaica naar Lokeren met zijn onmiskenbare dancehall-vibes. Zodra “She Doesn’t Mind” door de speakers knalde, hoorde je mensen tot ver buiten de festivalweide meezingen. De Grote Kaai werd een golvende massa van dansende lichamen, terwijl Sean Paul hit na hit afvuurde en de temperatuur - ondanks de nacht - voelbaar omhoog schoot. Maar stoppen? Daar deden we niet aan.
Terwijl de hoofdpodia doofden, nam Glintsal het over voor de afterparty. Met hun energieke set hielden ze de nacht levend. Dansende groepjes, lachende gezichten en een stad die duidelijk nog niet naar huis wilde. Het was een avond waarop Lokeren bewees dat het niet alleen grootse namen kan boeken, maar ook een publiek heeft dat elk genre omarmt. Van West-Vlaamse rap tot Haagse pop, van Jamaicaanse dancehall tot afterpartybeats
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 8 – Met Smashing Pumpkins, veel meer dan een nostalgietrip naar de jaren '90!
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-08
Erik Vandamme
De 8ste avond van de Lokerse Feesten was volledig uitverkocht, en dat hoeft niet te verwonderen. Want op de affiche stond The Smashing Pumpkins, een band die een leidraad vormde voor een hele generatie muziekliefhebbers in de jaren '90. Dat was ook te merken aan de gemiddelde bezoeker. Prille veertigers, maar ook opvallend veel jongeren die de jaren '90 hebben meegekregen.
Het werd niet zomaar een nostalgisch avondje naar die tijd, The Smashing Pumpkins brachten een eigenzinnige set, bespeelden hun publiek en lieten ons ruimschoots negentig minuten wegdromen. Magie in de lucht dus!
We starten de dag echter met een band die eveneens in diezelfde jaren '90 hoge ogen gooide. Metal Molly (****). Het trio rond Pascal Deweze viert dit jaar de dertigste verjaardag van het debuut 'Surgery For Zebra'. Die plaat werd dus het meest in de kijker gezet. Op strakke, aanstekelijke en vooral speelse wijze speelde de band songs die ergens wel een belletje deden rinkelen bij het publiek. De band kreeg de handen moeiteloos op elkaar alsof die jaren '90 nog steeds bezig waren. En schakelde in een wervelende finale van een vrij korte set, nog een versnelling hoger.
Metal Molly, uitgegroeid tot een van de gevestigde waarden binnen het Belgische muzieklandschap, zorgde voor een rollercoaster aan aanstekelijke uppercuts met prachtige songs als “Flipper”, “Happiness”, “PVC”, “Silver” en “Orange”, hun grootste hit. Alleen maar blije gezichten hier …
Over naar de Club, waar Kaat Van Stralen (****) ons onderdompelde in een badje absurditeit, met een knipoog naar kleinkunst en punk. Een hyperkinetische frontvrouw schreeuwde haar stem schor. Met teksten die over van alles en niets gaan, met toch een maatschappijkritische inslag.
In januari lanceerde Kaat Van Stralen haar debuutsingle “Stop Met Wenen”: een rauw, Vlaams punkrockanthem dat vrouwen, buitenbeentjes en voelers een stem geeft. Het zorgde voor een hoge notering in De Afrekening op Studio Brussel. De winnares van De Nieuwe lichting 2025 zorgde dan ook voor een overvolle Club tot helemaal bovenaan de trappen. De maatschappij en het systeem kregen zeker een veeg uit de band, maar alles werd toegedekt met de nodige humor. Net omdat je door Humor dat systeem nog het best kunt ontwrichten. Hoedanook, Kaat Van Stralen slaagde erin iedereen een spiegel voor te houden, je een geweten te schoppen maar ook een glimlach toveren. Klasse!
Terug naar het hoofdpodium voor een potje shoegaze in volle zon … Een niet makkelijke opdracht. DIIV (***1/2) trokken een geluidsmuur op. Hun niet toegankelijke sound intrigeerde wel, de band zond regelmatig boodschappen en statements uit. Op het scherm verschenen o.m. ‘America is The Satan' of 'Free Palastina'.
een allesverzengende, verpletterende sound … DIIV bleef monotoon, repetitief het gaspedaal ingedrukt houden. Hun vrij statische houding zorgde ervoor dat de aandacht een beetje verslapte.
Puur kwalitatief was DIIV sterk, schudde het publiek door elkaar, en dompelde hen onder in sombere gedachte. Het was balanceren tussen een ingehouden intensiteit en delicatesse. Deze aanpak kwam beter tot zijn recht in de Club of in de donkerte.
Hinds (****) is een Spaanse indierockband uit Madrid, opgericht in 2011 door Carlotta Cosials en Ana García Perrote. De oorspronkelijke naam van de band was Deers, maar deze werd eind 2014 gewijzigd na een dreiging van juridische stappen van de gelijknamige band The Dears.
Het duo is intussen uitgegroeid tot een kwartet en is duidelijk volwassen geworden. Ook al blijft het poppy, kinderlijk mooi en aanstekelij klinken.
Hinds levert energieke, vrolijke liveoptredens, zonder al te kitsch te klinken. Het klinkt goed, opzwepend. Het publiek genoot ervan.
Bittere ernst, min of meer, kregen we met The Haunted Youth (*****) een band waar we in ons landje heel trots mogen op zijn. Het succesverhaal begon in 2021 met het album ‘Dawn of the freak” en de single “Teen Rebel”. De band is blijven groeien. Niet alleen vergaarden ze bekendheid als winnaars van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel, ze vielen ook in de prijzen bij de Mia's.
De band rond Joachim Liebens is er eentje van creativiteit, die elke club of (groot) festival aankan. Op een uitverkochte Lokerse Feesten wisten ze iedereen in te nemen. “Broken” legde meteen de toon. “Teen Rebel” volgde snel en zorgde voor een eerste apotheose en meezing moment. En dan kregen we die andere topper “I Feel like shit and I Wanne Die”.
De band was op zich vrij statisch , maar hier sprak de muziek voor zich. Je voelde de adrenalinestoten. De nieuwe songs “Emo Song” en “In My Head” zijn veelbelovend en emotioneel beladen.
The Haunted Youth houdt z’n publiek bij de leest. ‘Don't kill yourself, love yourself’ is een duidelijke boodschap die op het scherm verscheen op het instrumentale “Falling into pieces”, dat neigt naar postmetal. Waarna The Haunted Youth hun set besloot met het wondermooie “Coming Home”. Wat een set.
Er stond in eerste instantie heel wat publiek bij Mclusky (***1/2), flamboyante alleskunners uit Cardiff. De band in de Club had wat af te rekenen met kleine technische mankementen eer ze aan hun set konden beginnen, maar trokken al vrij snel de registers open. De spraakzame frontman van Mclusky ontpopte zich tot een charismatische entertainer, maar kreeg spijtig genoeg het publiek niet altijd volledig mee.
Ook begonnen mensen uit te kijken naar de mainact op het hoofdpodium en verlieten de Club dus … Geheel overtuigen deed Mclusky niet over de hele lijn, het sputterde iets teveel Pas naar het eind waren ze onder stoom.
The Smashing Pumpkins (*****) zijn uitgegroeid tot ware jaren '90 iconen dankzij het album 'Mellon Collie and the Infinite Sadness'. De band rond Billy Corgan is altijd een beetje eigenzinnig zijn ding blijven doen binnen de alternatieve rock scene. Aan visuele effecten, met reuzengrote lichtgevende poppen, geen gebrek. De muzikanten haalden alles uit de kast in hun nostalgie trip. Geweten is dat de bindteksten eerder bescheiden zijn, maar de stralende glimlach van Corgan sprak boekdelen. Zijn vertrouwde gitarist James Iha is sinds 2018 terug bij de band en dat doet hem zichtbaar deugd.
We kregen schitterende gitaarriedels en Iha spreekt het publiek aan. Drummer Jimmy Chamberlain mept zijn drumvellen gor. De springerige Kiki Wong deed ons ook naar adem happen met kletterende riffs.
The Smashing Pumkins hadden er duidelijk zin in , en dienden mokerslagen toe, '"Where Boys Fear to Tread" straalde een enorme speelsheid uit.
De band heeft trouwens een nieuwe plaat uit, 'Aghori Mhori Mei'. De songs uit dat album gingen er eveneens in als zoete broodjes. De band kreeg de handen moeiteloos op elkaar op “Pentagrams”, nochtans geen makkelijk in het gehoor liggende song. Met classics “Today”, “Bullet with butterfly Wings” en “1979” was iedereen omarmd van de band. Een rollercoaster aan emoties en vuurwerk. Berlins' “Take my Breath away” was een overbodig misstapje. Met “999”, “Disarm” en “Cherub Rock” ontplofte het vat. De temperatuur steeg naar het kookpunt op “Ava Adore” en “Zero”.
The Smashing Pumpkins klonk toegankelijk alternatief. Het was meer dan een nostalgie trip, het siert hen. De speels, strakke, vuurkrachtige, intense trip werd door iedereen sterk gewaardeerd.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 – DAG 7 – Rewind met Air ‘Moon Safari’ en dEUS ‘Worst case scenario’
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-07
Geert Huys
Ter gelegenheid van het Belgisch-Frans onderonsje op donderdagavond mocht de organisatie van de Lokerse Feesten nog eens het ‘sold-out’ bordje bovenhalen. De jonge Franse synthpop hype Zago de Sagazan had De Grote Kaai al aardig doen vollopen, maar toen Sylvie Kreusch (***) en haar zeskoppige begeleidingsband het podium betraden werd het pas écht gezellig druk. De Antwerpse heeft met een reeks radiovriendelijke singles – “Ding Dong” en “Hocus Pocus” staken helemaal voorin haar set – intussen een zeer breed publiek veroverd. Maar die nieuw verworven mainstream status heeft ook een keerzijde: Kreusch’ recentste liedjes zijn sterk geproducet en onmiskenbaar catchy, maar ontdaan van alle scherpe randjes die haar vroegste werk zo intrigerend maakten. Niet toevallig waren het de aan de onderkoelde elektropop van The Knife schatplichtige debuutsingle “Seedy Tricks” en de Natacha Atlas knipoog “Just A Touch Away” uit één van haar vroegste EP’s die in Lokeren als echte hoogtepunten overeind bleven.
Ook in haar outfits zoekt Kreusch graag de franjes op. In Lokeren dook ze met volle overgave op als een theatrale Sneeuwwitje-lookalike. Echter, voor die inzet kreeg ze weinig terug. Het publiek leek matig geïnteresseerd en bleef eindeloos keuvelen over exclusieve reisverhalen of, waarom niet, dat nieuwe behangpapier. Zo werd ter plekke het woord van het jaar geboren: festivaletiquette!
Club StuBru blijft tijdens de Lokerse tiendaagse hét trefpunt voor wie graag buiten de gebaande paden wandelt. Vele zomers geleden zagen we Johannes Verschaeve en zijn Van Jets nog vlammende glamrockriffs afvuren op De Grote Kaai, maar die wilde jaren liggen echter achter hem; nu is het tijd voor introspectie. Onder zijn nieuwe nom de plume Johannes Is Zijn Naam (***½) stapt Verschaeve het podium op met niet meer dan een oude laptop, waaruit sobere beats, ijzige synthgolven en rake gespreksfragmenten stromen. Zijn nieuwe werk onderzoekt de sociale drijfveren van de moderne mens – en die blijken zelden fraai.
In “Apparaat” legt hij genadeloos de asociale fundamenten van sociale media bloot. “Symptomen” beschrijft hoe we vroeg of laat allemaal last krijgen van echte of ingebeelde kwaaltjes. Verschaeve is in dat opzicht een scherpe observator, wars van illusies over wat echt en wat fake is. Na een zware depressie beleeft hij opnieuw een sterke festivalzomer, en zijn terugkeer als “Party Boy” op het podium verdient niets minder dan een diepe buiging voor zijn veerkracht.
Rewindconcerten blijven een feest voor liefhebbers van het volledige albumformaat. Alle lof dus voor de programmatoren die vanavond twee klassiekers centraal zetten. Het Franse duo Air (****) beet de spits af met ‘Moon Safari’, hun debuut uit ‘98 en inmiddels een referentiepunt in het chill-out genre. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel namen plaats in een witte lichtbox, enkel vergezeld door een drummer. Het decor oogde als een retrofuturistisch soundlab, met rijen Moog-synths en vocoders als laboratoriumapparatuur. Al bij de zwoele opener “La Femme d’Argent” werd duidelijk waarom dit nog steeds hun onbetwiste signature song is: de Franse cool van Serge Gainsbourg’s ‘Histoire de Melody Nelson’ gemengd met eigen dreampop en psychedelica. De tijdloze radiohits “Sexy Boy” en “Kelly Watch the Stars” klonken zó perfect dat het bijna onwerkelijk was dat alles live werd gespeeld. Voor het ingetogen “All I Need” nam Dunckel zelf de zangpartij over van de afwezige Beth Hirsch – een ingetogen hoogtepunt dat hun vakmanschap onderstreepte. Omdat de set slechts een uur mocht duren, beperkten Godin en Dunckel de terugblik op ‘Moon Safari’ tot een ‘demi version’.
Aanvullend serveerden ze publieksfavorieten uit latere albums, waaronder “Cherry Blossom Girl” en “Highschool Lover”. Wie dreigde weg te dromen in de etherische perfectie, werd op het eind bruut wakker geschud door de futuristische krautpop van “Don’t Be Light”.
Slotsom: Air leverde in Lokeren een foutloze, zij het veel te korte trip.
Met een jaar vertraging viert dEUS deze festivalzomer het 30-jarig jubileum van hun kaleidoscopische debuut ‘Worst Case Scenario’ (****½). In Lokeren brachten Tom Barman & co het volledige album, maar gooiden ze de oorspronkelijke volgorde van de nummers door elkaar om de spanningsboog strak te houden. Na de jazzy opener “Jigsaw You” kreeg de nieuwe, nog wat onwennig ogende Noorse gitarist Simen Følstad Nilsen in “Via” meteen de kans te tonen dat hij de grote schoenen van voorganger Mauro Pawlowski op termijn wellicht wel zal kunnen vullen.
Hét hoogtepunt van de avond volgde toen mede-oprichter Stef Kamil Carlens midden in “WCS (First Draft)” zijn rol in de geschiedenis van de invloedrijkste band van ’t Stad heel even terug kwam opeisen. Het publiek omarmde hem als een verloren gewaande jeugdvriend met wie het, ondanks decennia afwezigheid, meteen weer klikte. Tegelijk werd pijnlijk duidelijk dat dEUS zonder de blonde alleskunner langzaam is geëvolueerd van volstrekt uniek naar ‘gewoon’ een heel goede band. De Zappiaanse gekte van “Morticiachair”, het intieme kampvuurmoment “Hotellounge (Be the Death of Me)” en het allesverzengende “Let’s Get Lost” kregen merkbaar extra glans wanneer Carlens meezong of zijn bas over de melodie liet huppelen. En ja, toen de special guest 159 keer “Friday!” mocht schreeuwen tijdens “Suds & Soda” ging Lokeren zonder aarzeling in collectieve extase. Met “Roses” en “Fell Off the Floor, Man” als toegiften sloot dEUS af met wat in de annalen van het festival mag worden bijgeschreven als een beklijvende les in vaderlandse muziekgeschiedenis.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 6 - Sing-songwriteravond …én een dansfeest met Bicep
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-06
Erik Vandamme
Op deze avond was er opvallend minder volk, ondanks het stralende mooie weer. Op de affiche stonden enkele artiesten die nogal vaak in het hokje 'singer-songwriter' worden geduwd. Met twee leden van Balthazar, met hun eigen projecten, en Nederlands icoon Eefje De Visser werd het in elk geval een avond van emotionele geladenheid die de dansspieren durfde te prikkelen.
De avond werd besloten met een visueel dansfeest van Bicep.
J. Bernardt (****) is het project rond Jinte Deprez. We schreven reeds "Hij balanceert tussen toegankelijkheid en alternatief, net als Balthazar. Het klinkt doorleefd, maar solo maakt hij het persoonlijker" over het optreden op Great Gigs in the Park vorig jaar in De Casino,, Sint-Niklaas. Het persoonlijke kantje is belangvol, omdat de emoties die hij samen met zijn band op het podium brengt aanvoelen als echte verhalen, uit het leven gegrepen. “Taxi”, “Remedy” en het wondermooie “Calm down” zetten de toon. We voelen de weemoed en melancholie in een aanstekelijke groove.
Jinte raakt met z’n doorleefde, indringende vocals. Op “Last Waltz” werd hij bijgestaan door Eefje De Vissers fluwelen stem. Waarna de apotheose volgde met o.a. het wonderbaarlijke “'I'm the ghost you forgot” en “Keeps going on”. Wat een emotionaliteit. Puik werk.
Die aanstekelijke groove van weemoed en melancholie hadden we ook bij het optreden van Eefje De Visser (****). Het unieke aan Eefje De Visser is hoe ze dans, theater en zang perfect combineert. En de teksten in het Nederlands brengt. Ze is muzikaal goed omringd door haar muzikanten en dansers die haar muziek theatraal aanvullen.
Songs als “Onomkeerbaar”, “Startshot” en “Stilstand” maken iets los bij een mens. "De muzikale diversiteit van Eefje De Visser bracht je naar een wereld die tot de verbeelding sprak én je het mooie toonde van een sprookjesachtige wereld.", schreven we over haar optreden in de Roma eerder dit jaar.
Zinnenprikkelend was haar set op Lokerse Feesten, al leek het wat moeilijker om hetzelfde niveau als in de Roma te evenaren op een festivalplein. Eefje gooide echter al haar superlatieven in de strijd, inclusief haar fluwelen ontroerende stem.
Samen met haar muzikanten probeert ze de songs naar een hoger niveau te tillen, ergens tussen pop en alternatief, vleit Eefje zich samen met haar fans gezellig neer en prikkelt ze de dasspieren.
Twee mooie optredens, die konden beklijven alleszins, maar het absolute hoogtepunt op deze avond was toch Warhaus (*****). Een grensverleggende band zondermeer, die Warhaus. Maarten Devoldere is een klasse entertainer, we zagen het reeds bij Balthazar. Met Warhaus leeft hij zich nog meer uit. Soms laat hij de crooner in zichzelf los, we dachten hier de spirit van Leonard Cohen te horen en te ontdekken op het podium. Later laat hij al zijn demonen los, samen met de even speels solerende muzikanten. Vioolpartijen en trompetgeschal spelen een voorname rol.
Een brede, diverse aanpak kreeg je bij Warhaus, die je moeilijk in een hokje kon duwen. Hij maakte het publiek niet gemakkelijk, de onverwachte wendingen waren inspannend. We werden in die aparte wereld van Warhaus gezogen door het speelse, improviserende.
Binnenkoppers waren “I want more” en het prachtige “Popcorn”. Hartenbreker Maarten heeft niet alleen een prachtige stem, ook zijn charisma en het entertainment zijn belangrijk. Hij stoeit met zijn muzikanten op het podium, én met zijn publiek.
We kregen aanstekelijke, kleurrijke vuurballetjes met “Love's a Stranger”, “Zero one code” en “Where the names are real”. Echt rustpunten werden ons niet gegund.
Het absolute orgelpunt van dit optreden volgde met een Karaoke waarbij Maarten , samen met J. Bernardt de Rob De Nijs song “Het werd zomer” bracht, dat uit volle borst werd meegeschreeuwd. Een wervelstorm aan emoties borrelden op. We zijn er zeker van dat Rob hierboven ook heeft genoten. Een mooiere ode als dit kon hij alvast niet krijgen.
Met “Mad World” en “Open Window” sloot Warhaus het sublieme concert op meesterlijke wijze af. Wat een groovy, emotionele creativiteit en diversiteit.
We besloten nog even verder te dansen met Bicep present ‘CHROMA’ (****). We citeren hier even de bio op de website van de Lokerse Feesten: 'Bicep presenteert CHROMA AV/DJ, de nieuwe show die de visuele samenwerking met Zak Norman / Black Box Echo voortzet. Deze audiovisuele show combineert nieuwe muziek met hoogtepunten uit de backcatalogue van de band.'
BICEP zomaar een DJ act noemen klopt niet, er is hier nogal wat prikkeling, met een visueel kantje dat het optreden bijzonder maakt. Bonkende beats en verbluffende drums daveren. De flitsende beelden op het scherm zorgen voor een zinnenprikkelende hypnotiserende totaalbeleving.
We sloten af met een overtuigend dansfeestje van Bicep met talrijke “Chroma’s” en het gekende “Glue”.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 5 - Verdwalen in de duisternis
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-05
Erik Vandamme
We kregen eerder al een avondje met harde gitaren, de 'echte' metal dag op de Lokerse Feesten was echter dinsdag. We verdwaalden in de duisternis met Gojira, Amenra, Coilguns en Envy en genoten van een nostalgische trip naar de jaren '90 met Helmet. De donkere zielen werden hier even gevoed.
We maakten ons op voor een blij weerzien. Helmet (****) zagen we voor het eerst op een voor ons legendarische editie van Pukkelpop met o.a. Pavement, Lemonheads, Rollins Band, Biohazard, Afghan Wigs en verder Levellers en dEUS in de tent. We schrijven 1994.
We hebben altijd oog gehad voor de band. Helmet speelde een retestrakke set. De voorste rijnen gingen ervoor, de vuist gebald en zelfs hier en daar een moshpitje, o.m. op “Unsung” “Just another victim”, “Wilma’s rainbow” en “In the meantime”. Een technisch perfect muzikaal parcours en een sterk bij stem zijnde frontman, Page Hamilton, sprak zijn publiek geregeld aan.
De set was hier nu voor de 'die hard fans' ; ook wij werden compleet veroverd . Er kwam nog een mooie ode aan Ozzy, waarna Helmet alles uit de kast haalde in een wervelende mooie finale. Pioniers voor een ganse generatie van de nu- en post-metal.
Een eerste confrontatie met de intense duisternis kwam reeds met Coilguns (****) in de Club. De band , in het spoor van o.a. AmenRa, speelt rauwe riffs met indringende vocals die hun duisternis en donkere gedachte hebben hier een meer sprankelend karakter aanbieden. Althans de springerige frontman laat geen moment onbetuigd om zijn publiek liefdevol te omarmen. Reeds bij de eerste song dook hij het publiek in en ging de fans opzoeken. Entertainment in die rits oorverdovende riffs, die de duisternis omarmde.
Het contrast met de veelkleurige Melvins (***1/2) kon niet groter zijn. De blinkende outfits, een zanger met een haardos waar we jaloers op zijn, en een opvallende spandoek met een roodharige schone. Ze nodigen uit voor een feestje in een sfeer van absurditeit. Een welgekomen verademing tussen al die donkere muzikale wolken. Zanger, gitarist en oprichter Buzz Osborne en basgitarist Steven Shane McDonald, trokken in virtuositeit als visueel de meeste aandacht naar zich toe. Het verbluffende drumwerk viel ook op. Twee drummers die ritmisch elkaar de loef durven afsteken, absurditeit en humor toevoegen aan de sound, bleek een grote meerwaarde te zijn om het feest echt te laten uitbarsten.
Melvins heeft geen grote hits nodig, met hun eigenzinnige aanpak zullen we wellicht niet iedereen even veel kunnen overtuigen. Maar wie meeging in die absurditeit genoot met volle teugen. Missie geslaagd!
Bij Envy (*****) werd ons aangeraden oordopjes mee te nemen, in de Club bewees het gezelschap meteen waarom. Een ondoordringbare muur van een klankentapijt verpulverde elk beetje zonlicht en ook onze trommelvliezen. De Club stond goed gevuld, met fans van donkere muziek die in een diepe trance mee headbangden op de verschroeiende riffs van Envy. Je werd meegesleept in hun verzengende sound. Een innerlijke confrontatie met je demonen. In die duisternis werden nog Oosterse, Aziatische invloeden toegevoegd. Wat een apocalyptische totaalbeleving met bezwerende , oorverdovende klanken en mokerslagen.
Tijd om te bekomen hadden we niet, want bij het vallen van de duisternis bood ook AmenRa (*****) ons een sacrale beleving aan, waar het stil van werd. Op een vorige passage was het geroezemoes niet te harden. Deze keer viel het goed mee. Iedereen werd meegezogen in die slepende, pompende duistere, donkere ritmiek. Nog steeds zijn we onder de indruk van hun muzikaal beleven. De band en Collin H Van Eeckhout weet ons nog steeds diep innerlijk te raken. De sound ging van zacht-hard, hard-zacht én al de registers konden worden opengetrokken. De fantasierijke visuele effecten op het scherm, zwart-wit, zijn mee bepalend.
“Razoreater” was een binnenkopper. Ook 'De Evenmens' deed iets met het publiek. AmenRa kreeg eensterk onthaal op het gekende “A Solidary Reign”, eentje die de Zwaarste Lijst beheerst.
Het totaalplaatje maakt een optreden van AmenRa zo bijzonder. Ze verlaten het podium na een verbrijzelende “Silver Needle, Golden Nail”. Aan bindteksten doet de band niet. Een set van AmenRa dien je gewoonweg te ondergaan. Een aparte confronterende wereld met jezelf.
Tijd voor een pauze na deze mokerslagen en even te genieten en te kuieren van de kermis rond de Lokerse Feesten, aan de foodtrucks, met als aanrader o.a. het Spitsburger kraam vlakbij de Fonnefeesten. De optredens daar zijn evenzeer de moeite, dit even terzijde …
De hoofd act van de avond was Gojira (*****). De Grote Kaai stond goed vol bij AmenRa, bij Gojira was er haast geen doorkomen meer aan, een gezellige drukte dus. De band stak het Franse revolutielied in een eigenzinnig kleedje op de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Creatief, origineel, gewaagd, pakkend!
Vanaf “Only Pain” en “The Axe” sloeg de band alles tot gor, de visuele effecten waren erg mooi. Razendsnelle riffs, verbluffende drums en grauwe vocals van Joe Duplantier deden de rest. Een moshpit was niet vreemd.
Een rustpunt was er amper te bespeuren, of het moet die drum solo zijn waarbij Mario Duplantier die niet alleen zijn kunstjes als volleerde drummer bracht, maar zich eveneens ontpopt tot een groots entertainer. Wat een speelsheid, virtuositeit, gehuld in een intens donkere walm.
Ze betrkeen het publiek bij de set. Gojira bracht nog een ode aan Ozzy in Black Sabbath's “Under the Sun/Every Day Comes and Goes”. En eindigen deden ze met de ultieme uppercut into the face, “The gift of Guilt”.
Wat een vuurkrachtige headlining vanavond op de Lokerse Feesten.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 4 - Punk is nog steeds springlevend, Iggy Pop bewijst het!
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-04
Erik Vandamme
'Waardig ouder worden' het is niet aan heren als Iggy Pop besteed. Op de punkdag van de Lokerse Feesten bewees de jonge knar van ondertussen 78, dat Punk nog steeds springlevend is. Wat strompelend over het podium, maar zeer goed omringend, straalde hij de energie uit van een 20 jarige en deed hij de Grote Kaai meer dan een uur op zijn grondvesten daveren.
Je zou haast vergeten dat er nog enkele andere bands op het podium stonden, die evenzeer goed bezig waren.
We besloten deze avond enkel op de mainstage door te brengen, en we hebben ons dat niet beklaagd.
Met The Undertones (*** 1/2) stond een al even legendarische punk band op het podium. De band werd opgericht in 1975, met als zanger Feargal Sharkey die later als solo artiest hoge ogen zou gooien. In 1983 hielden ze ermee op, en in 1999 kwamen ze , zonder Sharkey weliswaar, terug samen. Binnen de punk scene bleven The Undertones hoog aangeschreven, geen wonder dat de Grote Kaai goed gevuld stond zo vroeg op de avond.
Met een verbluffende “Jimmy Jimmy” bewees de band dat ze nog steeds stevig gepolijst kunnen uitpakken. Aan het niet aflatende enthousiasme van de band zelf heeft het niet gelegen, al voelde je toch met momenten dat het vet wat van de soep is. Ook loerde het 'dertien-in-dozijn-punk' spook vaak om de hoek.
maar we kregen aanstekelijke songs als “Male Model”, “Boys will be Boys” en “Hard luck”. The Undertones zijn wellicht niet meer die vurige punkband van toen, ouder en strammer, maar een routineuze aanpak kan je hen ook niet aanwrijven.
De Grote Kaai werd ingepakt door speelse, schitterende kleppers “Teenage Kicks”, “Here comes the summer” en “Family Entertaiment”, een band die enthousiast als jonge wolven staat te soleren. Mooi.
We vonden ons nog iets meer bij The Damned (****). Strak in het pak, deelde de band al vanaf “Love song” en “Machine Gun Etiquette” stevige uppercuts uit in de buikstreek. Ook hier gingen de oude knarren erg speels met elkaar en hun publiek om. Humor, grappen en grollen horen er bij. Een bijzonder vinnige frontman ging op “Ignite” het publiek zelfs lettelrijk opzoeken. Porren tot niemand meer stil staat was de boodschap.
Waren we vorig jaar op de New Wave dag niet geheel overtuigd, dan deed The Damned het nu beter in diversiteit en enthousiasme . “Neat Neat Neat” was ook zo’n klepper, een spervuur van mokerslagen. Na “New Rose” verliet de band vroegtijdig het podium, even was het publiek verbouwereerd. Maar de band voegde er nog enkele kleppers aan toe. Met een doodshoofd in de hand, liet de frontman het theatrale kantje zien en horen van The Damned. Om dan af te sluiten met “Smash it up” (part 1 &2) als apotheose. The Damned won deze keer met deze energieke aanpak …én dan moest het hoogtepunt van de avond nog komen.
Iggy Pop (*****) strompelde een beetje moeizaam op het podium, maar liet al vanaf de eerste oerschreeuw “TV Eye” en “Raw Power” horen. Hij was hier niet gekomen voor een gezellig bingo avondje met de pensiongerechtigden.
Iggy laat zich verdomd goed omringen, we waren dan ook danig onder de indruk van wat de muzikanten deden om opa Pop te begeleiden, hij plaatste hen voldoende in de spotlights. Helemaal terecht, want Iggy Pop is niet de artiest alleen, het is de volledige entourage en de band rondom hem die het plaatje compleet maken.
En zelf gaat hij tekeer als een wilde hond die iedereen dreigt te verscheuren, rolt zelfs over het podium en gaat de fans persoonlijk opzoeken op “I Wanna be your dog”. Voordien had hij met “The Passenger” en het legendarische “Lust for life” hen ingepalmd en hun keel laten schor schreeuwen.
Iggy Pop legde ruimschoots een uur lang de lat erg hoog in podiumprésence en vocals, wat een energie van een jong veulentje in een oud, verrompeld lichaam. Een spervuur aan bommetjes kregen we van Iggy en C° op “1970”, “Frenzy” en sloot hij af met een klepper van formaat “Punkrocker”.
Iggy Pop toonde als 78 jarige nog aan hoe punk echt moet klinken! Hij is goed omringd, maar zijn ontoombare inzet is er eentje met brio. Punk is springlevend, Iggy Pop bewees het (nog eens)!
Het zou voor Sex Pistols ft. Frank Carter (***) geen makkelijke opdracht worden om dit niveau te evenaren. Zonder hun flamboyante frontman Johnny Rotten dreigde dit een jukebox concert te worden, met wellicht de vele punk klassiekers, wel gebracht door een andere zanger. Het was uiteraard buiten spring-in-het-veld Frank Carter gerekend die met o.a. zijn eigen project Frank Carter & the Rattlesnakes ons al goed had bewezen uit een bijzonder hout gesneden te zijn.
Het gevreesde ‘jukebox effect spook’ doemde geregeld op, en toegegeven, we misten die (s)nijdige manier waarop Johnny Rotten zijn gal uitspuwt. O.m. op songs als “Holidays in the Sun”, opener van de avond. De niet aflatende geestdrift van Frank Carter maakte veel goed. Op “Pretty Vacant” ging hij in het publiek mee gaan pogoën tot jolijt van het publiek. Opvallend was het vertonen van oude concertopnames en beelden van de bandleden toen ze nog jong en fruitig waren. Johnny Rotten werd echter fijntjes weg gefilterd en vervangen door Frank Carter. Dat 'zich van niets en niemand iets aantrekken' en hevige tegen heilige huisjes stampen … de Sex Pistols hebben het na al die jaren nog niet verleerd. Het oerdegelijke “God Save the Queen” - anno 2025 nog steeds relevant - en “No Feelings” onderstreepten het.
De bandleden zelf stonden er eerder onbeweeglijk bij. Maar we hielden van die lekkere riffs en drum salvo's. Eerlijkheidshalve, op sommige momenten leek het eerder een optreden van Frank Carter samen met een begeleidingsband die op de Sex Pistols leek. Het was dus eerder de klasse entertainer Frank Carter die zich ontpopte tot publieksmenner. Met “No Fun” - een Stooges song als ode aan Iggy Pop - en “Problems” zette de band zijn status leuk verder.
“My Way” klonk beter toen Sid Vicious er eigenlijk nog bij was, maar met een schitterende “Anarchy in the UK” werd de set met een knaller besloten.
Sex Pistols ft. Frank Carter liet op Lokerse Feesten geen beklijvende indruk, het punkvuur bleek te vaak een waakvlammetje. Maar toch bracht de band, dankzij een bijzonder energieke Frank Carter, een degelijk concert, dat elk punkhart een beetje sneller deed slaan.
Maar geef ons toch maar Iggy Pop die met een ferme fluim links-rechts een stevige schop onder de kont geeft op het systeem. Iggypunk is nog steeds springlevend.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2025 – Muzikale Beleving en Vakantie in Dranouter
Festival Dranouter 2025
Festivalterrein
Dranouter
2025-08-01 t-m 2025-08-03
Johan Meurisse
Na de succesvolle uitverkochte jubileumeditie '50 Years Of New Traditions'! vorig jaar kon het publiek op Festival Dranouter opnieuw proeven van heel wat moois, tekenend voor een onvergetelijke beleving, puike concerten en leuke animatie. Traditiegetrouw werd het reeds ingezet op donderdag.
Een paar nieuwigheden die er al vorig jaar waren en nu verder werden uitgewerkt, blijven belangrijk: de upgrade van de tenten (= betere zichtbaarheid door de tenten groter te maken en de toegankelijkheid, via de houten vloer in alle tenten en de beplanking die alle podia verbindt) en de vernieuwde Feestzone aan de overkant met het Buskerpodium, het folkpodium De Koer en de befaamde Palace.
Elk jaar komt de focus op een locatie, dit jaar 'Catalonië' in de spotlight, die de ‘new traditions’ sterk onderstreept.
Beleving ten top met de talrijke food- (heerlijke gerechten voor elk wat wils) & drinkstops (themabars, o.m. De Bruine Kroeg, Bavik Super Bar, Bar Zero), animatie en straattheateracts.
Van ’s middags tot diep in de nacht zorgen de beste fanfares en DJ's voor die heerlijke Festival Dranouter-sfeer. En leuk nog, de Bavik Super relax (silent disco).
Comfort: Ook zijn er voldoende shelters en tenten. Wie even wil uitrusten, kan terecht op de vele terrassen en zitbanken.
Creatief en inspiratievol steeds.
En ja, er wordt aan iedereen gedacht op Dranouter, … Familiefestival , de Dranouter formule werkt voor de hele familie, er is een babycorner en de kinderanimatie niet te vergeten, evenzeer belangvol en heel mooi uitgewerkt telkens van de organisatie.
Een gevarieerde line-up, die een unieke positie inneemt in het festivallandschap. Festival Dranouter tekent voor ‘muziekvakantie’, mensen laten zich verrassen door gevarieerde bands, klinken op de vriendschap en het ontmoeten , iedereen komt aan zijn trekken dus …
En eenmaal de microbe te pakken, ben je verkocht voor de jaarlijkse ‘new traditions’. Nog meer Dranouter-gevoel. Een festivalweekend om van te snoepen Het maakt de folklore en het festival kleurrijker … Muziek, Beleving en Ontspanning dus!
Net als vorig jaar op de jubileum editie was dit weekend er terug eentje met een recordopkomst van 55000 aanwezigen over het volledige festivalweekend, een editie ten top, die iedereen bijbleef …, wat we kunnen beamen.
Het is duidelijk dat de organisatie zich verder inzet op een unieke totaal beleving. Festival Dranouter zet op hun eigen manier muziek, beleving, animatie en verbinding van warme ontmoetingen op de kaart, en bevestigt zijn status als vaste waarde in het Vlaamse festivallandschap, zonder aan eigenheid in te boeten.
Het is aftellen naar de volgende editie. Festival Dranouter 2026 vindt plaats van 7 augustus t-m 9 augustus 2026. Tottons!
dag 1 - vrijdag 1 augustus 2025
De eerste zomerse avond mocht al meteen het bordje uitverkocht plaatsen met 16000 bezoekers. Een gedroomde start
Het inzetten van het festivalweekend ging samen met enthousiasme, spelplezier, gretigheid en de stemmenpracht van de artiesten.
De festivaldag en feeststemming werd echt op gang getrokken met de Nederlandse Merol, die een succesvolle festivalzomer en najaarstour tegemoet gaat. In doorschijnend zwart pakje, met de ‘x-jes’ op de borsten, de vlechten tot aan de poep, kwam ze opdraven. Als prominent voorstander van de Queerbeweging liet ze ons, op haar energieke, prikkelende synthpop in Eurodance-recyclage stijl, stilstaan op gelijkheid en gelijkwaardigheid, alles met een gezonde dosis humor en zelfspot.
Als band is Merol gereduceerd tot een drietal, de elektronica/keys, drums rolden en de dancebeats bonkten. Haar warme, indringende, heldere vocals deden de rest. De heupwiegende dansmoves en de verleidelijke blik bracht de erotiserende vrouwelijke nederpop naar een hoger niveau.
Lekker in het gehoor liggende songs dus, hip, cheeky, o.m. met “als kind van jou”, de single “superlatieven” en “knaldrang”. De beats/bleeps vlogen om de oren op een “lesgooo” en “slettenperi”. Sfeermakers zondermeer. Ze is overal te vinden op het podium en bij haar publiek.
De fantasie mag wel eens op hol slaan op de slowmotion versie van “hou je bek, bef me”. Ze heeft postgevat op een grote vis, die er hangt midden het podium.
De songs vloeien moeiteloos in elkaar over. Een eenheidsgevoel, danceparty creëren is het uitgangspunt. “Mannen met gevoel”, “vol” en “lekker met de meiden” besloten een voltreffer van een concert.
Indruk dat Die Antwoord een belangvolle referentie is geworden voor Merol met die elektronica evolutie. Leuk feestje in de Chateau.
Het is soms moeilijk kiezen tussen verschillende stages, als de Club en de Cirque, gezien hier fijne bands, artiesten terzelfdertijd staan geprogrammeerd.
Hier nu net de integere pop van Dressed like boys van Jelle Denturck van DIRK. en de donkere intimiteit van Madou …
… Zagen we een jonge springer in de Chateau, Merol, dan kon je erna terecht voor een verborgen Belpopparel uit de 80s, Madou (Club), met de pensioengerechtigde Vera Coomans en Wiet van de Leest , die muzikaal gerestyled werden met een paar jonge gasten, waaronder zoonlief Thomas Devos. Madou werd na ruim veertig jaar sinds 2022 van onder het stof gehaald en het klinkt nog even melodieus, integer, donker, emotievol, pakkend, treffend.
Pompte het daarnet, dan klinkt het nu sober, spaarzaam, breed, weemoedig, droevig. Ze zijn er terug bij met een nieuwe plaat ‘is er iets’, waarmee ze op tournee trokken, en de in het najaar van 2024 verschenen EP ‘engel’.
Het combo wisselde af in aanpak, intiem-breed (door de vioolpartijen, -getokkel, piano-keys en sax) met een jazzy ondertoon, gedragen door de kenmerkende diepe warme stem van Vera (op z’n Marianne Faithfulls). Hier sijpelt weemoed, verlating, de donkerte en een soort ‘murder ballad’ gevoel door in het ingenomen materiaal. Er werd rijkelijk geput uit het recente materiaal o.m. “is er iets” en de singles “ronquières”, “engel” (die tevens ook gebruikt wordt voor de tv reeks van Zwangery Guy’s ‘putain’). Verder speelden ze oude classics “witte nachten” (altijd graag in een uptempo versie) en “niets is voor altijd” , die smaakvol werden ontvangen.
Een te koesteren band die moeiteloos de draad na al die jaren terug wist op te nemen met een herfstige melancholie op deze zomeravond.
Jasper Steverlinck (Chateau) raakt het publiek heel gevoelig met z’n materiaal, dat sober, innemend elegant als in een breder poprockend muzikaal decor kon worden geplaatst, verweven van z’n emotievolle, heldere, indringende vocals. De vocale capriolen, soms hoog uithalend, zijn hier dus bepalend.
Hij heeft al een handvol soloplaten uit, waaronder het vorig jaar verschenen ‘the healing’. De sobere elegantie vinden we in een spaarzaam begin als “somebody to love” (van Queen) en “lift U up”, beiden met piano en akoestische gitaar.
Al meteen krijgt hij het publiek mee en tilt hij de intiemere songs naar een hoger niveau door de ‘heyhoos’ en ‘oohoohs’. Een bredere, orkestrale aanpak kreeg je dan op “till we meet again” en “Nashville tears” met full band, strijkers en backing vocalistes, die meer pop, rock, soul, r&b in de sound steken. De songs worden hoedanook melodieus goed opgebouwd en uitgewerkt. “Rivers”, “dear life”, “need your love” en “the healing”, ze zijn te horen als betoverende hartenbrekenpop, maar zondermeer met een mooi groot bonkend warm hart!
Opnieuw was het een balanceren in smaak – en ambiancemakers, van de multiculturele sound van ons Jaune toujours of de traditionele punkfolk van Peat & Diesel uit Schotland …
… Peat & Diesel kon rekenen op een volle Clubstage. Het triggerde het drietal om er een aangenaam, ontspannend, leuk setje van te maken. Een combinatie van gitaar, drums en accordeon; de instrumenten onder hoogspanning door een snedig, stevig, gebald gitaarspel, de accordeon met een zekere zwier en draai en de begeesterende drums. Voeg er nog een krachtige, doorleefde stem aan toe en ‘t is compleet.
We worden meegezogen in dit samenspel, zeker door die accordeon die ons lekker weet te prikkelen en doet heupwiegen. We hoorden punk, hardcore, nu-metal, een soort Dog Eat Dog on folk, niet vies van The Pogues, Flogging molly of Dropkick Murphys. Een mooie ontdekking alvast.
De getalenteerde Britse sing-songwriter uit Manchester Tom Walker kon ook rekenen op een volle Chateau met z’n melodieus gevoelige poprock, die houdt van rootsamericana en eens stevig kan geïnjecteerd zijn. Met wollen muts, hemd en boots aan intrigeert de songwriter. Ook hier zijn mans neuzelende, indringende, heldere, soms schreeuwende vocals bepalend, die ergens doen denken aan Air Traffic of singers Rag’n’Bone Man, Passenger of Nathaniel Ratecliff.
In 2018 debuteerde hij sterk met ‘what a time to be alive’ , met de monsterhits “just you & i” en zeker “leave a light on” (geleest op gitaar, piano en stem), die hij hier goed bewaarde tot het eind van de set. Met nummers “head underwater” en “burn” werd gerefereerd naar het vorig jaar pas tweede plaat ‘I am’.
Aanstekelijke, meeslepende, emotievolle gitaarpop, met enkele felle uithalen, toetsenpartijen en tonnen vol charisma weet hij ook moeiteloos het publiek te betrekken en in te palmen met singalongs. Rock voor romantici!
Ook al houden we van Balkanpop en orkestratie, The Balkan Paradise Orchestra (Club) moesten we links laten liggen voor één van de bands uit Catalonië, Gregotechno in de Cirque .
Gregotechno - Een parel, een ontdekking die Gregoriaanse gezangen combineert met rave, trance drum’n bass en techno . Een ‘liturgia del cos’, zoals we zagen op de toepasselijke afbeeldingen op het scherm.
De twee in monnikshabijt werden af en toe aangevuld door twee dansende monniken. We werden meegezogen in die repeterende, bezwerende, opbouwende en pompende dance; het onderstreepte hun creativiteit en visualisatie.
Een gooi naar hitech dance nights , dreambeats, land of loves, hype-o-dreams en Tmls van deze tijd … De twee wouden ons op het eind zelf leren hoe best een Gregoriaanse zangpartij uit te voeren. Met een knipoog naar de gezangen in Zevenkerken, de monniken van Chevetogne en Enigma … Mooi, origineel, leuk. Een tip dus voor de eucharistievieringen op zondag op radio 1 …
Tot slot heerlijk aangenaam om ‘t Hof Van Commerce (Chateau) terug aan het werk te zien. Met verenigde krachten, de batterijen opgeladen en met heel veel goesting schieten de twee, Buyse en Kowlier, terug uit hun kraam in rechttoe-rechtaan hiphop vanuit het hart en met een salvo aan rake, scherpe, komische W-Vlaamse raps en lyrics. ‘Lp6’ is uit, en dat hebben we geweten. Fris, aanstekelijk zondermeer.
We voelden het aankomen aan onze grote teen, twee jaar na de concerten aan het Depart met hun recycle tour van ‘en in Izzegem’, het debuut 25 jaar terug. Een reünie en nieuw werk werd beloofd, en kijk 13 j na ‘stuntman’ verschijnt ‘Lp6’, bijgestaan door DJ JTOTHEC, die 4T4 opvolgt. En dat betekent vette beats, lekkere vibes en zwierige grooves.
Na een succesvolle clubtour waren de festivals aan de beurt en Dranouter kon hier dus niet ontbreken.
‘Zie ’t gulder e béké zittn’‘, ‘kun jun d’r nog tegn’, t Hof staat op scherp en schiet met scherp! De rapsalvo’s volgden elkaar op in de lekker in het gehoor liggende sounds’n’beats! De rits aan ongelofelijke, wisselende, aanvullende raps, de geluidjes, de beats, de loops, het klinkt ongedwongen, speels, gesmeerd, emotievol, groovy en dansbaar.
Er wordt afgewisseld tussen oud en nieuw. “De legende van …”, “van min gès” en “melksnor” dringen zich op tussen het singlearsenaal van huidige prachtsingles “in de chalet” (met de nu gekende vlaggenzwaai) en “kommer/kwel (malaise, ellende en miserie)”.
Oud natuurlijk met het opzwepende “stuntman”, “wupperbol”, “zonder totetrekkerie”, “kom mor ip” en de instant klassieker “dommestik & levrancier”, met de in het geheugen gegrifte refrein ‘zeg ne kjir oe loat’est, …’.
Af en toe wat op adem komen met “baes” en “leegaert (leegaertzweet)”. Hoedanoook, het klonk aanstekelijk, opzwepend als zalvend, hemels. Amusement en ambiance troef. Een welgemeende merci volgde!
Na al die jaren niet uitgeblust, nee hoor, nog steeds bewonderingwaardig en eigentijds nostalgisch overtuigend. Een terechte afsluiter voor de eerste succesvolle festivaldag op ‘Dranoeter’, om het in de woorden van ‘tHof te zeggen …
dag 2 – zaterdag 2 augustus 2025
De tweede dag van het festival verbond gewaagde live acts met de toegankelijkheid van de rootstraditie. Met een staande ovatie aan Johan Verminnen! Iedereen geniet ten volle van wat er te beleven valt en ook vandaag mag de organisatie uiterst tevreden zijn met een uitverkochte dag van 16000 bezoekers opnieuw.
Deze tweede dag starten we feestelijk met The Rumjacks, een internationaal folkpunkcollectief uit Australië/Usa die het gemeengoed en de wortels van The Pogues, Dropkick Murphys en Flogging molly door de mallemolen haalt. In de chateau werden meteen de heup- en dansspieren op de proef gesteld met hun opzwepende, energieke sound. De flutes, de accordeon, mandoline, banjo, bouzouki geven zwier en kleur aan hun uptempos. Op dit uur van de dag vloog nog niet meteen de bekertjes en het bier de lucht in, maar rondedansjes en enkele dives konden we noteren, zeker op kleppers als “bullhead”, “smash them bottles”, “light in my shadow” en “an irish pub song”. Af en toe werd het gaspedaal even losgelaten en kregen we een toegankelijker folkpop geluid als op “an irish goodbye on St-Valentine’s day” en “cold like this”.
Nu, welke song ook werd gespeeld, dit was een sfeer-ambiancemaker!
Het duo uit Canada, The East Pointers (Club), hield het wat rustiger en putte uit de traditionele folkamericana. Een beeldrijke sound, door de afwisseling van (semi-) akoestische gitaar, keys en viool. De twee balanceerden tussen traditie en dromerige indiepop en ze hebben aan hun songs een verhaallijn gekoppeld.
Aangename luisterpop ,een trip down memory lane Canada, die hier teruggreep naar de roots van het festival.
J. Bernardt heeft er al een succesvolle clubtournee opzitten, die de huidige tweede plaat ‘Contigo’ in de spotlight plaatst. Jinte Deprez is de man achter J. Bernardt , die in een ander muzikaal leven een belangvolle rol samen met Maarten Devoldere inneemt bij Balthazar. Onmiskenbaar is die invloed te horen door de variërende donkere, broeierige, indringende ritmes, die in een rits boeiende, meeslepende songs wordt gestopt en gedragen zijn door z’n warme , diepe zegzang. Onderhuids valt er een vleugje souljazz groove te noteren.
Jinte is hier als frontman erg beweeglijk, de toetsen, percussie en diepe basspel nemen een even sterke positie in, als zijn innemend, broeierig gitaarspel. Groteske nachtelijke stadsmuziek ervaarden we met songs als “last waltz”, “I’m the ghost you forgot”, “running days”, “wicked streets” en “don’t get me wrong”, die door de staande lichten achter de bandleden mooi klonken.
J. Bernardt, het is een volwaardig alternatief voor Balthazar en hij nestelt zich duidelijk naast broertje Warhaus, die hier later op de avond nog optrad.
De muziek van Augustijn, zoon van Willem Vermandere, in een overvolle Cirque, was uiterst genietbaar. We kregen een uurtje aan-de-toog, de druivelaar, uit het leven gegrepen songs, in gemoedelijke poppy kleinkunst, vol zelfrelativering, zelfspot en met een vleugje humor; allemaal in het W-Vlaams Ostends dialect gezongen.
‘Muziek voor skone gewone menschen’ … sober, spaarzaam, dromerig van aard … “Mijn land” van z’n papa was de aanzet. De Pulp cover “common people” werd omgedoopt tot “gewone menschen”. “Steenkerke” refereerde naar z’n thuisbasis en “ossan zeer” (over de ondraaglijke pijn die je lichaam kan ervaren) was er eentje in samenwerking met Peter Slabbynck en kreeg dus de muzikale noten van “I can’t live in a living room” mee van Red Zebra.
Verder het meezinggehalte van “ja santé” over de vele goede bieren in ons land met ‘nen augustijn’ als slot en “godverdoemme joat”, bijna door elke West-Vlaming bijna gekend, werd meegezongen en sloten deze set vol solidariteit en vriendschap af. Leuk!
De dromerige feeërieke indie droompop van The Haunted Youth (Chateau), een handvol jaar terug één van de Nieuwe Lichting winnaars, krijgt nu een ruwer, stevig jasje aangemeten. Het nakend langverwachte tweede album ‘boys cry too’ zal hier voor iets tussen zitten; de singles “emo song”, “into you” en “in my head” lieten het al horen dat hun krachttoeren en reverbs mooi verweven zijn in hun kenmerkende noemer van pop, rock, postrock, postmetal, shoegaze en psychedelica. Een snedige, stevige injectie , een schop onder de kont krijgt het materiaal live nu.
Een goed uur werden we ondergedompeld, meegesleept in de struggle for life van spil Joachim Liebens. Het is een hechte liveband die de nummers intensiteit, groove en diepgang bieden.
In een donker lichtdecor die vooral blauw , paars en rood kleurt, stappen we uitnodigend in die benevelde leefwereld. De sterkte zit ‘em in die zalvende, fris sprankelende, repeterende ritmes, opengetrokken door noisy vertier, met een natuurpracht voor zich van een vulkaanuitbarsting in de verte, waarvan je de lava ziet stromen in een eigen geplaveide weg.
De subtiliteit , finesse wordt deels bewaard deels omgebogen naar een genadeloos, grimmig rockend hart. Op het eind steeds hoor je net die pedaal effects , die doen denken aan het geluid als de trein remt in het station.
We worden op sleeptouw genomen op prachtsongs “broken”, “teen rebel” en “I feel like shit & i wanna die”. De drie nieuwe singles zijn veelbelovend en nestelen zich naast het oude. Maar ook “castlevania” en het instrumentale “falling into you”, die ergens Mogwai meets Amenra meets Aphex Twin introduceert, klinkt zacht-hard en zorgt voor ontroering en knockouts; ze doen ons reikhalzend uitkijken naar de binnenkort te verschijnen opvolger van ‘dawn of the freak’.
The Haunted Youth - Dromerige krachttoeren met een verbeten blik!
Vorig jaar kwam het Belgische Stavroz als vreemde eend in de bijt in de Club, met een amalgaan van elektrotrance, deephouse, psychedelica en jazz. Nu was NAFT aan de beurt die iedereen meezoog in hun lekker prikkelende, zwevende, dansbare tunes van techhouse, eurodance, rave met de kracht van koperblazers en twee drummers.
Een liveband on beats, die ons meevoerde naar hun unieke wereld vol bruisende energie en compromisloze ritmes in een pure rave spirit. O.m. “universal nation” (Push) werd volledig ontrafeld en op die manier naar een high level gebracht. Een zinderende potpourri van een dancehall setje!
Tot slot mocht ‘die andere van Balthazar’, Maarten Devoldere met Warhaus (Chateau) dag twee van een uitverkocht Dranouter besluiten. Vorig jaar kwamen ze voor de dag met ‘Karaoke Moon’, de vierde nu, terug eentje die een prikkelende, huiverende, mysterieuze, grillige, donkere als integere groovy sound kenmerkt. We belanden in een soort filmsoundtrack, een film noir. De toegevoegde instrumentatie van piano, keys, viool, trompet- en trombonegeschal biedt kleur en avontuur. Daarbovenop hebben we de prevelende grauwe, variërende (zeg) zang van Maarten en z’n podiumact. Ook de lightshow bepaalt mee het geheel.
Het was een aparte closing act, niet hapklaar in elk geval; het vergde oefening, de songs werden ontrafeld, de vocale capriolen en zegzang en de oranje gloed op het podium zorgden voor kippenvel. Hoedanook, originaliteit en avontuur troef.
Al van in ‘t begin werden we gedropt in hun leefwereld met het kenmerkende trompet- en trombone geschal op “I’m not him”. Een aanhoudend intens broeierige spanning weet het vijftal te creëren, dit door de aanzwellende partijen, de gitaarlicks, - getokkel en de grooves. Het klinkt uitermate bezwerend. Elk instrument kreeg voldoende ruimte. “When the names are real”, “popcorn”, “Jim Morrison” en “Timebomb” volgden, het werd dwarrelend uitgediept met verdwaalde trombone/blazer partijen, drums, toetsen, gitaar-/bastunes.
Het werd soms een cabaresk-voodoo gebeuren live op een “zero one code”, “beaches” en “the winning numbers”. Even op adem konden we komen in die verbrokkelde muzikale wereld op het toegankelijke oudje “love’s a stranger”.
Alsof dit nog niet genoeg was, deed Maarten aan een karaokewedstrijd. Hij dacht hier terug aan z’n eerste liefje op “het werd zomer” van Rob De Nijs, mee ingezet door Jinte en dat door iedereen luidkeels werd meezongen met een danspasje en surplus. Sentiment ten top, niet slecht na zo’n huiverend concert.
Experiment met een vleugje toegankelijkheid konden we nog even voelen met fijne sfeermakende afsluiters “mad world” en “open window”, die de verbrokkeling tot een verenigde sound bracht door de singalongs en met een knipoog naar Maartens aanwezige zus en moeder.
Een alternatief gewaagde afsluiter. Klasse zondermeer, maar wat Warhaus bracht, was niet voor iedereen bestemd …
Een fijne herinnering werd overgehouden aan het concert van Johan Verminnen in de Club.
Johan Verminnen neemt afscheid van het grote publiek … Een laaiend enthousiast publiek onthaalt Johan Verminnen voor zijn “LAATSTE Ronde” in de Club. De inmiddels 74-jarige Brusselse Ket , nu gehuisvest in Hansbeke, is begonnen aan zijn afscheidstournee. In een interview liet hij al weten dat het fysiek niet meer gaat. Zijn lichaam kraakt langs alle kanten. En, helaas, hij moet inderdaad begeleid worden naar zijn stoel op het podium. Stappen lukt nog amper maar zijn stem is toch nog als van oudsher.
Ruim een uur zal hij chronologisch door zijn repertoire grasduinen. Zijn songs leidt hij altijd mooi in met een kleine anekdote . Geboren in Wemmel “Brussel, zijn jeugd “, “met zeven aan de tafel”, de geboorte van zijn dochter “Pauline”, zijn nieuwsgierigheid en reislust “ik wil de wereld zien” en “meezingen gvd of ‘k trap het hier af“, “laat me nu toch niet alleen” en “mooie dagen”.
We merkten ook heel wat weemoed in zijn inleiding toen hij het nummer “ouwe maten” bracht voor al zijn verloren collega’s “ (Wannes van de Velde, Walter De Buck,…). Afscheid nam hij in stijl met zijn speciaal voor deze tournee geschreven lied “de laatste ronde”. We pinkten toch een traan weg bij de staande ovatie die hij kreeg. Verdiend! maar Helaas tot nooit meer … (dank aan Danny Feys)
dag 3 – zondag 3 augustus 2025
Op deze derde uitverkochte festivaldag ervaarden we een fijne, overtuigende ontdekkingstocht die de traditie van het festival (folk-roots) onder de loep hield.
Dag drie werd aangevat met het Ierse The Scratch die momenteel vele festivals aandoen, o.m. waren ze al te zien op Jera on air en Rock Werchter. Hun zgn. ‘akoestische metal’ hoorden we als opzwepende, snedige, stevige gitaarrock, die stoner, metal als de Ierse roots omarmt. Ook de zangpartijen zijn even fel, verbeten . Geen evidentie op een festival als Dranouter, maar het toont de diversiteit aan in de programmatie. In een goed gevulde Chateau werd het geapprecieerd met songs als “cig in the breeze” en “old dog”. De drummer hitst op z’n drumkit en met z’n vocals het publiek op. Een t-shirt van Peuk was welgemeend voor deze band, die in het najaar terug te zien zijn in het clubcircuit, in november, Kavka Antwerpen.
Zoals steeds is het moeilijk kiezen tussen bands op de andere stages. In de vooravond was er het gelijklopend concert van De Toegift en Marble Sounds. We namen beiden zo goed mogelijk door …
De Toegift uit Zeeuws Vlaanderen nestelt zich gesta binnen de golf Nederlandstalige artiesten. Ergens valt de klank van Spinvis, MAM; Broeder Dieleman, Herman Van Veen te bespeuren in hun dromerige, sfeervolle, melancholische pop, dat subtiel, fijnzinnig is uitgewerkt en een licht klassieke inslag heeft. Sober, spaarzaam in z’n totaliteit, met zes op het podium. De klankkleur van viool en dwarsfluit is een meerwaarde. Lekker achteroverleunend en wegdromend op hun muziek in de Cirque.
Intussen was Marble Sounds begonnen, het alter ego van Pieter van Dessel, die een vijftiental jaar bezig zijn; ze zijn toe aan de zesde plaat ‘Core memory’, die smachtend melodieus rockt en minder weelderig georkestreerd is. Die muzikale kaart wordt nu door het combo getrokken. Afwisselend melodieus puntige poprocksongs (rock dus) en herfstige integere, weelderige pop (droompop dus), gepolijst als ongepolijst, die een puike spanningsopbouw hebben in een donker, schilderachtig, beeldrijk decor. We werden heen en weer geslingerd dus , we konden handjeszwaaien, meezingen en mekaar eens goed vastpakken, een toonbeeld van samenhorigheid en dat het iedereen mag goed gaan in deze onvoorspelbare wereld!
Het ging van “you would prove me wrong”, “an emotional high”, “catch it alive”, “hear me talking” naar “photographs” en het intieme “leave a light on”, een eerbetoon aan z’n pas overleden papa. En qua instrumentatie een warme dank aan Floris Francis Arthur.
Een tweetal jaar terug zagen we het Ierse combo The Mary Wallopers op Rock Werchter. We kregen van het kwintet een mengeling Ierse folkpop die put uit traditionals. De sound is er één met een boodschap en zorgt voor feestplezier. Wat er rondom ons gebeurt, laat hen niet onberoerd, waaronder Free Palestina en het politieke landschap.
Hier staan twee sing/songwriters centraal. Muzikaal stellen ze innemend materiaal solo of met twee voor, vocaal soms deels onvast; het deed denken aan Richard Thompson en Billy Bragg. Breder klonk het met akoestische gitaar, banjo, whistle, doedel en drums, die folk, pop, punk, psychedelica samenbrengt. Bezwerend, integer, pakkend als aanstekelijk, zwierig, dansbaar. Zij hielden hoedanook hun publiek bij de leest en de set werd warm ontvangen.
Afwisseling, variatie troef op de podia van Dranouter … Een volgende sensatie in spé is Kaat Van Stralen wel , die eerder dit jaar één van de winnaars was van de Nieuwe Lichting. Een overvolle Cirque onthaalde dit opkomend talent. We krijgen een portie strakke, hoekige indiepunkpop van een amicale jonge dame die aangeeft hoe hard taal en spelen met taal wel kan zijn. Ze doet het met spoken word en een wisselende zangstijl in het Vlaams, die onvast, zalvend, schreeuwend is. ‘Kleinkunstkabaal’ met een boodschap wordt het omschreven. Ook hier komen persoonlijke ervaringen, indrukken en de wereldgebeurtenissen (de grote politiekers, Gaza) aan bod. Het klinkt meeslepend, broeierig, springerig, fel, meedogenloos. De nummers ondergaan nogal wat onverwachtse, verrassende wendingen zonder de melodie uit het oog te verliezen. Het kwartet weet de songs op te bouwen en te doen exploderen. Een muzikale beweeglijkheid die siert.
Zij hotst heen en weer in haar nauwe taille, de gitarist speelt op scherp en refereert met z’n witte puntmuts aan Peppi & Kokki, de rastabassist tovert diepe basgrooves en de drummer beheerst en mept op het ritme.
Je zou denken dat zij uit Nederland komen met hun tongval en door hun link naar een Sophie Straat. Maar nee, ze komen uit Aarschot. Wet Leg en Savages zijn evenzeer mooie referenties. We waren onder de indruk van songs als “aerobics”, “taal is God” en natuurlijk de nakende instant klassieker “stop met wenen”, die in allerlei gedaantes was te horen, sfeervol, repetitief, opbouwend, hitsend en noisy explosief.
Je zou denken dat de ‘4 wild west’ heren van The Dead South afkomstig waren uit het Zuiden van de VS, maar niets was minder waar … Het kwartet komt uit Canada en brengt een interessante mix van country, bluegrass, hillbilly en rootsamericana, zoals wij dat hier een pak jaren geleden nog hoorden van The broken circle bluegrass band (van de film ‘the broken circle breakdown’), Eriksson-Delcroix, The country kittens en A murder in Mississippi.
We zagen een outfit van een wit hemd, bretellen, zwarte broek, vest, ronde hoed, boots en 2 vaten met een glas whiskey of water op en een instrumentarium van gitaar, mandoline, banjo, cello/(contra)bas en foottics/drums, met op de achtergrond de kenmerkende halskettingen van een bull, eagle, das of strikje.
Muzikaal vormden de vier de ideale soundtrack van ‘Billy the kid’, Tarentino’s ‘hateful eight’ of Sergio Leone’s spaghetti westerns. De set was uitermate boeiend, prikkelde de dansspieren en nodigde uit tot een danspas. Het klonk swingend, zwierig, broeierig, energiek als sfeervol, dromerig, emotievol. Een geweldige sfeer creëerden ze. Welke song hier ook aan bod kwam, de afwisseling in die eigen unieke stijl was enorm, en werd mooi aangevuld met de tics, whistling en tamboerijn.
Het leek een muzikale dolle rit doorheen de desert of route 69. Een aangename kennismaking alvast met deze band in hun tien jarige carrière.
Guido Belcanto is één van de boegbeelden van het Vlaamse lied. ‘Tedere Baldadigheden’, die vorig jaar verscheen , plaatste hij in de spotlight om terug op tournee te gaan; de charismatische, gelouterde zanger, de koning van het authentieke levenslied, met de lang witte haren, weet de terugkerende thema’s van weemoed, tragiek, tristesse en langs de andere kant het losse, de (zelf) relativering, het geluk van de liefde en het leven, te verhalen. Hij doet dit in kleurrijke, dagdagelijkse observaties, ervaringen en evoluties van leuke, rakende teksten en troostende woorden, van joie de vivre, pluk-de-dag, tederheid, verwondering en ondeugd. Allemaal in gevatte opmerkingen en met een lach en een traan.
Hij heeft een heuse band achter zich en biedt een even brede, kleurrijke sound door de toevoeging van accordeon, banjo, contrabas, viool en sax. De backing vocalisten maken het plaatje compleet. Ook hier werden we heen en weer geslingerd in dynamiek en melancholie. Een volstrekt eigen universum heeft hij weten te realiseren vol gevoelige, tedere, emotievolle en stoute, pikante soms aangebrande en gevaarlijke baldadigheden, die z’n songwriterstalent sieren.
We lieten ons dus gewillig, moeiteloos mee voeren in de artiest en zijn pakkende indringende vocals. Muzikaal kreeg het vorm in pop, chanson, folk, roots en blues.
Een schitterende set was het resultaat waarbij Belcanto het publiek op Dranouter enorm dankbaar was, het hing aan zijn lippen, zo dankbaar dat hij op het eind in ontbloot bovenlijf verder zong. Wat een hoogtepunt van deze closing act in de Club.
We werden gedropt in diens leefwereld met songs als “zou je van me houden”, “de vrouw van de bakker”, “la passionara”, “je betekent niets als niemand om je geeft”, “vlammetjes”, “Jessica”, Nick Lowe’s “half a man, half a boy” omgedoopt tot “half man half vrouw” en classics “toverdrank” en “plastic rozen verwelken niet”. Amusement en ontroering ten top!
Wat een talent en sterkte van wat hij allemaal heeft uitgebracht en hoe leuk, ontspannend, ludiek, emotievol - uit het leven gegrepen - het allemaal klonk door een goed op elkaar ingespeelde band. Dit was Belcanto pur sang, op z’n best!
Het Britse Bear’s den mocht het festivalweekend besluiten en met enig fierheid bedankten ze iedereen dat ze voor de eerste keer in hun tienjarige carrière een festival mochten headlinen. Kort voor de opgestarte tour verliet stichtend lid Andrew Davie het Londens collectief, die nu gedragen wordt door Kevin Jones.
De vijfkoppige band bracht ons een gemoedelijke trip in hun landelijke indieroots/folkpopelektronica van hun debuut ‘islands’ tot ‘blue hours’, nu ook al een paar jaar oud. Dit was een goed uurtje mijmeren, onthaasten in die lieflijke sound en de pittoreske omgeving van Dranouter, dat muzikaal extra elan kreeg door de banjo, de synths en trompetpartijen.
Goed in het gehoor liggend materiaal dus van groovy, sfeervolle, catchy en radiovriendelijke songs, ondersteund van die doorleefde, lichthese, heldere, indringende vocals. De samenzang maakte het nog mooier. Een afstemming op z’n best.
“Red earth & pouring rain” opende en met “dew on the vine” kregen we al een sterkhouder. Het dromerige, sfeervolle aspect kreeg je op “gratitude”. “Sophie” bood een ‘campfire gevoel’, akoestische gitaren en trompet op een matig versterkte microfoon. De band was onder de indruk van de warme respons. Het deed hen deugd en zorgde voor een meer ontspannend gevoel bij de band die toch wat stress had om af te sluiten hier.
Na de semi-akoestische aanpak van “Magdalene” en “the love we stole” , klonk het opbouwender en broeierig extravert op “laurel wretch” en de wonderschone doorbraak single “agape”, eentje die zorgde voor kippenvel en een fijn, emotievol meezingmoment.
Bear’s den tekende voor sentiment en friste, finesse en schoonheid.
Deze derde dag was er één van leuke verrassingen binnen de traditie van roots-folk, de wortels van het festival zondermeer.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne en Lien Callewaert
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8261-dranouter-2025?Itemid=0
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Remember Historiek
Festival Dranouter is en blijft een gemoedelijk en gezinsvriendelijk muziekfeest in een schitterende omgeving. Als één van de oudste festivals namen ze een unieke positie in binnen het Belgische festivallandschap. Sinds 2015 huist dit duurzame festival in het dorp van Dranouter, letterlijk tussen de huizen, de torende kerk, de uitgestrekte velden en de prachtige Kemmelberg. De mix van straffe live concerten, originele randanimatie, stevige afterparty's, verrassende kinderprogrammatie, -animatie en de verrassend mooi ingerichte drank- (themabars) en de heerlijke foodstands worden fel gesmaakt.
Geruggensteund door de slogan ‘Festival Of New Traditions’ komt de klemtoon op roots en folk, aangevuld door een zorgvuldig gekozen selectie van internationale en Belgische acts, met een rits onbekende parels.
Nederlands 
Français 
