Copa DOK 2026 - 100% straffe Vlaamse frontvrouwen op 15 mei 2026
Copa DOK 2026
14-05-2026 t-m 16-06-2026
Stadshaven
Gent
Audric Govaert
dag 2 - Vive La Fête, Sylvie Kreusch, Kaat Van Stralen, WIJF
Voor dag twee van de drie stelde het gezellige Copa Dok een volledig vrouwelijke én Vlaamse line-up op; van het nog opkomende WIJF tot het sterk ervaren Vive La Fête van Els Pynoo. Daartussen trotseerden ook recente winnares van MIA beste nieuwkomer Kaat Van Stralen en Sylvie Kreusch de Gentse regen.
Wie de socials van het festival de voorbije weken wat in de gaten had gehouden, viel op dat de organisatie wel erg eerlijk toegaf moeite te hebben deze vrijdag uit te verkopen. Neen, er stonden inderdaad geen internationale kleppers op de affiche, maar achteraf gezien werden deze zeker niet gemist en had deze dag zeker en vast ook wat meer publiek verdiend.
Om iets voor zeven kwam Kaat Van Stralen onder lichte regenval met zilveren vleugels het podium opgestrompeld. Dit zeker niet uit gebrek aan enthousiasme, maar omdat ze ondanks een ongelukkige enkelval toch het beste van zichzelf wou komen geven. Op haar Instagram postte ze een aantal dagen voordien dat als Jessie J al zittend een concert kan geven, ook zij dat kan!
Bij de poëtische Vlaamse punkrock waarin de band recent hun echte sound vond, zagen we niet direct een zitconcert passen, maar de energie die Kaat normaal in haar springen en dansen steekt, bracht nu zowaar nog een extra sterkte in haar stem waarop dus helemaal niets aan te merken viel. De bindtekst van de dag: ‘Gent, ik wil zó graag met jullie meedansen maar ik mag niet!’.
Het onuitgebrachte “Ella Leyers” (werktitel) bracht het publiek, dat nog niet zo talrijk aanwezig was, aan het lachen maar overtuigde meteen ook vocaal en wanneer later zo goed als de volledige uitgebrachte ‘Vieze Vlinder’ EP werd geperformd ontbrak enkel nog de zon om er een volwaardige festivalsvooravond van te maken.
Met een punk-ified cover van “Hou Je Bek En Bef Me” van Merol wist ze net iets minder te overtuigen maar de denkbeeldige sit-down (ze wou het publiek niet op de natte grond laten hurken) tijdens doorbraakhit “Stop Met Wenen” maakte dit meer dan goed. Aangenaam kennismaken Kaat!
Volgende powervrouw: Sylvie Kreusch! De laatste jaren moet je al redelijk wat moeite doen om haar niet op een festival aan het werk te zien, maar voor wie toch nog nooit de eer had, kwam ze in typische zweverige nachtjapon en bontjas onder een glitter-luster het podium op gefladderd. Het nadeel van als band zowat elk festival aan te doen is wel dat het moeilijk is om jezelf te blijven vernieuwen en eerlijk gezegd gebeurde dat op Copa Dok ook zeker niet.
Opener “Daddy’s Selling Wine in a Burning House” kwam vreemd genoeg helemaal aan het begin van een set die misschien net een stukje meer energie in het begin kon gebruiken, maar “Seedy Tricks” bracht het tempo erna gelukkig snel terug omhoog. De regen ging gaan liggen en de catwalk werd volop gebruikt, Sylvie’s magie begint te werken. Publieksinteractie bestaat zoals gewoonlijk uit niet veel meer dan een sporadische ‘merci’, ik hoor een vrouw op een paar rijen achter me klagen: ‘Amai, die praat geen Nederlands ofzo?’.
Publieksfavoriet “Walk Walk” passeert zoals gewoonlijk vroeg in de set en ook “Ding Dong” overtuigt live. Opvallende nieuwkomer in de set: “Kiss The Sky (Allez Allez)”. Romeo Elvis bleef thuis, maar het WK-lied vormt duidelijk een welgekomen mainstream herkenningspunt voor het publiek.
‘Who run the world? Girls!’ galmt door de speakers, de headliner komt eraan! Afsluiten met West-Vlaams icoon Els Pynoo en haar Vive La Fête, laat hen snel ook een Klub C afsluiten @Werchter!
’30 ans de fête’ luidt de tour tijdens hun jubileumjaar langs opvallend intieme zalen, maar dus ook het Gentse festival. De helft van de set amper zichtbaar door de dikke rooklaag, maar wat een frontvrouw! De ruige Franse electropop kwam perfect tot zijn recht rond 11 uur tussen de dok-containers en onder de flitsende LED-lichten.
Opvallende hoogtepunten: “La Vérité” en “Noir Désir”. Verrassend passeerde ook een sterke versie van “Popcorn Song” op het einde van de set, een mooie afwisseling van de rest van de set die vaak neigde naar 1 lange song. Dit laatste is dan weer een logisch gevolg van hun grootste sterkte: 100% herkenbaarheid in stem en geluid.
Setlist Sylvie Kreusch: Daddy’s Selling Wine in a Burning House – Shangri-La – Seedy Tricks – Sweet Love (Coconut) – Ride Away – Walk Walk – Just a Touch Away – Please to Devon – Wild Love – Ding Dong – Kiss The Grass (Allez Allez) (shortened) – Comic Trip
Setlist Vive La Fête: Tokyo – Schwarzkopf – Hot Shot – Mon Dieu – Machine Sublime - Touche Pas – à Paris – Exactrement – Mots Bleues - Pousse Pas – Liberté – La Vérité – Jaloux – Nuit Blanche – Maquillage – Noir Désir – Popcorn!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9548-copadok-2026?Itemid=0
Organisatie: Copa DOK ism Anamma vzw
Goera Rock Metalfest 2026 - Een ‘back to basics' sfeertje
Goera Rock Metal Fest 2026
Scoutsterrein
Mol-Sluis
2026-05-09
Erik Vandamme
Hoewel het festival Goera Rock diep in de bossen van Mol is én al sinds 2015 doorgaat, hebben wij het supergezellige festival pas in 2025 ontdekt. Tot onze grote schaamte.
Ons verslag van vorig jaar kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98765-goera-rock-metalfest-2025-rock-n-roll-in-de-geest-van-lemmy
Motivatie genoeg om nu ook in 2026 tekomen. Na een lange rit van bijna twee uur, de Antwerpse ring weet je wel, kwamen we net op tijd voor de eerste act.
Wat al direct opviel was de gemoedelijke, gezellige sfeer. Het leek zelfs een beetje een warme bijeenkomst van gelijkgezinden, die lekker stonden te keuvelen aan de bar, met een frisse pint in de hand genietend van het aanbod. Soms te gezellig, want er was over de hele dag verspreid bitter weinig animo aan het podium zelf. Niet dat de bands zich eraan stoorden, nee, zij genoten evenzeer van de podiumkansen en gingen allemaal voluit.
We zagen enkele bands terug die na al die tijd nog steeds stevig kunnen uitpakken, en we kregen ook nog een mooie ontdekking!
Een overzicht
Isabeau (*****) - Die ontdekking was niemand minder dan de formatie Isabeau die erin slaagden de duisternis te doen neerdalen op klaarlichte dag, letterlijk met de zon in de ogen zelfs. De formatie bestaat uit muzikanten die doorheen ons lijf daverden met hun vuurkrachtige riffs en drums. De vocals van zangeres Renéé is rauw-demonisch als zalvend-zachtmoedig. Allerlei emoties borrelden op.
Muzikaal tussen Hemel en Hel, tussen vertwijfeling en hoop waardoor we totaal verweesd achterbleven.
Ze brachten pas begin dit jaar hun debuut uit; de muzikanten hebben reeds hun sporen verdiend, maar dit is een nieuwe parel aan het (melodic) death metal front. Een verwoestende rollarcoaster dus.
Incult (****) – Incult biedt rauwe kost met een hoek af. De imposante muzikanten brengen een soort bulldozergeluid. De thrash invloed is sterk herkenbaar en ook de death metal is niet veraf.
Als een pletwals ging Incult tekeer op het podium. Razendsnel verpulverend. Af en toe was er een kleine mosh vooraan.
Objector (*****) – Even razendsnel en verpulverend klonk Objector. Het is de ondertussen de elfde keer dat we de band aan het werk zien. Ze hielden een nauw contact met hun publiek. Wat een uppercuts. Thrash metal op z’n best.
Helaas heeft een band als Objector zijn publiek wel nodig om voluit te kunnen gaan, wat hier maar te dele was. Ze waren wel best tevreden te mogen spelen op zo'n Uber-gezellig festival als Goera Rock.
Trouwens ook het buitenland lonkt voor Objector vernamen we, o.m. op 29 augustus staat de band in Finland met o.a. Angelus Apatridas; en op 17 en 18 september in Roemenië. Op naar een doorbraak in het buitenland.
Painted Scars (****1/2) – Zij brengen eerder een donkere, spookachtige sound, gedragen door erg emotievolle vocals van zangeres Hyacien Zijlmans die wist te ontroeren. Een charismatische band weliswaar met muzikanten die elkaar weten aan te voelen. Er werd ook een nieuwe song voorgesteld, die officieel uitkomt op 29 mei. Het onderstreept het talent. Veelbelovend dus. Heel interessant was toch de eigenzinnige cover van “Black Velvet”, de wereldhit uit 1989 van de Canadese zangeres Alannah Myles, een eerbetoon aan Elvis Presley.Sterk gespeeld en gezongen.
Dit is een band die groeit en een ‘match made in heaven’ is. Na Devils Rock For An Angel in 2024, nu opnieuw geapprecieerd door ons.
Toxic Shock (****1/2) - De band heeft de reputatie iedereen te overdonderen , overweldigen. We herinneren ons nog de corona tijd waarbij ze speelden op het festival Catacombfest in 2021. Wat een indruk toen. Het zijn muzikanten die waanzinnig te werk gaan en er is de beweeglijke frontman, die over het podium stuift, rolt , vliegt en in het publiek duikt om dan tot slot te balanceren op de dranghekkens én te belanden op de stelling naast het podium tot aan het dak. We waren al beetje bang dat hij op het dak zou gaan staan, maar dat deed hij dan niet. Met de micro verstrengeld rond zijn hals, ging hij op zijn beurt balanceren op die smalle stelling naast het podium. Een acrobaat zondermeer, die toeren uithaalde.
Toxic Shock deelde op speelse wijze uppercuts uit, met zelfs een kleine moshpit. Wat een live band.
Secondhand Saints (****) - Deze band brengt een emo-metalcore met een hoek af. Ze begeven zich op het pad van een Electric Callboy en Parkway Drive. Secondhand Saints zorgt voor een feestelijke noot in het genre.
In 2024 zagen we hen nog in de Casino,Sint-Niklaas, met een verpletterend optreden. Sfeer was er ook alleszins, enkele strandballen vlogen over onze hoofden heen. Het publiek werd aangepord tot ‘een wave’, enz; allemaal interactieve trucjes die werkten. Het publiek genoot ervan, net als de band.
Nu kwamen ze om de nieuwe plaat voor te stellen, deze keer zonder strandballen, maar met wel veel sfeer en twee (brullende) zangers die elkaar weten aan te voelen. Een wave kwam er meer naar het einde toe.
De sound van Secondhand Saints binnen het genre van de metalcore is mooi uitgekiend, uitgewerkt, behoudt z’n gevoeligheid en intrigeerde het publiek meer dan genoeg.
Powerage (****) - Powerage, een AC/DC tribute band, kwam hier rond middernacht, met vuurwerk op het podium. We moeten niet liefhebber zijn van tribute bands, maar deze heeft dezelfde energie als het origineel.
Her kregen we een ‘old school rock-'n-roll vibe’, zonder al te veel franjes. Songs als “Rock'n'roll Damnation” zorgden voor een adrenalinestoot Kleppers uit onze jeugd trouwens.
Powerage voegt er nog een eigen muzikaal verhaal aan toe. Missie geslaagd!
Ze waren de overtuigende afsluiter van een gezellig festivalletje, die vooral een ‘back to basics' sfeertje opteerde en creëerde!
Met dank aan MUSIKA
Organisatie: Goera Rock Metalfest w/Stijn Nijs
Headbanger’s Balls Fest 2026 - Missie opnieuw geslaagd
Headbanger’s Balls Fest 2026
Cultuurhuis De Leest
Izegem
2026-05-02
Filip Van der Linden
Headbanger’s Balls Fest in Izegem beloofde opnieuw een interessant en heel divers festival te worden en al die verwachtingen werden ingelost. Naar goede traditie waren er in Izegem opnieuw zowel bands die heel geliefd zijn in België en bands die voor velen nog een ontdekking waren. Het festival was bovendien uitverkocht.
En bijna alle bands op de affiche hebben recent nieuw werk uit, wat het voor de fans toch altijd een beetje spannend maakt.
Poseydon mocht op 2 mei als eerste aantreden op Headbanger’s Balls Fest. Deze Vlaamse band bracht zopas het nieuwe album ‘Time Is A River And The Waters Are Red’ uit. Een heel intrigerende albumtitel alvast en de review daarvan hebben jullie nog te goed. Het is al het tweede full album sinds in 2020 Tom Lenaerts aantrad bij Poseydon als vocalist. In 2024 won deze death/thrashmetalband de Belgische Wacken Battle en mochten ze aantreden op het grootste of belangrijkste metalfestival ter wereld. Dat heeft toch een paar deuren geopend voor deze band, want ze staan later dit jaar ook nog eens op Alcatraz in Kortrijk.
Wij waren vooral benieuwd naar de live-versie van de nieuwe nummers. We kregen vier nieuwe nummers te horen en evenveel van voorganger ‘Through The Gate of Hatred and Aversion’. Poseydon zond een vroege schokgolf door De Leest. Wie al aanwezig was, was getuige van een spervuur van thrash en death, op een bedje van wat hardcore-elementen, en met een wervelende belichting.
14 uur was vroeg om al voor het podium te staan op wat aangekondigd werd als de laatste zonnige dag voor een week van regen en toch stond de ruimte dan al goed halfvol en werden elk nummer en elke vraag van frontman Tom op enthousiast applaus onthaald.
Setlist Poseydon: Awakening Of The Gods / Instinctive Dissonance / Rise Of The Kraken / Storm / Disciple / Contrition / Time Is A River And The Waters Are red / Haunted Souls / With Tears In My Eyes
Daarna was het aan Cowboys & Aliens. Deze Belgische band viert zijn 30ste verjaardag en bracht recent nog het nieuwe, fijne album ‘Finis Temporum’ uit. Cowboys & Aliens behoort tot de pioniers van de Europese stoner-scene en heeft een uitstekende live-reputatie. Ze stonden al op onder meer Graspop en Desertfest en deelden het podium met Monster Magnet en Queens of the Stone Age.
Je zou kunnen denken dat Cowboys & Aliens misschien een beetje ‘laag’ of vroeg op de affiche stond, maar dat is enkel omdat het aanbod op deze editie van Headbanger’s Balls zo rijk gestoffeerd is.
Van het nieuwe album kregen we slechts drie nummers. Aangevuld werd met een dwarsdoorsnede uit het verzamelde werk van de band.
Live stelt Cowboys & Aliens nooit teleur en die reputatie werd in Izegem nog eens herbevestigd. Deze band speelde met het vertrouwen van de grote dagen. De zaal was inmiddels al goed gevuld en na elk nummer gingen de handen en de hoorns in de lucht tot aan de geluidsmannen.
Uit recente interviews blijkt dat het voortbestaan van deze fijne stonerband in vraag werd gesteld. We zijn blij dat ze blijven doorgaan. Finis Temporum? Dan toch gelukkig niet voor deze band.
Setlist Cowboys & Aliens: Find You Soon / Boy In The Middle / Life Tree / Rabbit Hole / Let Me Walk You Home / Sheep Bloody Sheep / Icy Grip / Blow Your Past (To Smithereens) / Language Of Superstars / Simple Things / Ghost In My Speaker
De volgende in de rij was The Devil And The Almighty Blues. Deze band uit Noorwegen staat bekend om zijn trage, heavy en atmosferische bluesrock. Zopas losten ze de nieuwe track “Lied To” en dat belooft voor het nieuwe, vierde album. Deze Noren zijn al op tour nog voor dat nieuwe album uit is. “Lied To” zat al wel in de set in Izegem, naast ouder werk uit de drie albums die tussen 2015 en 2019 uitgebracht werden en waarvan de intro’s vaak op herkenningsapplaus onthaald werden. Van ander nieuw werk was voorlopig geen spoor.
Deze band was een gokje van de organisatie. Er zit wel wat stoner in de sound van The Devil and The Almighty Blues, maar ook veel blues en 70’s prog en psychedelische rock. Toch kon deze band het publiek makkelijk inpakken. Al na een paar tracks had vocalist Arnt O. Andersen – op het podium ziet hij er met zijn lang gewaad en kralenkrans wat uit als een sjamaan of een lookalike van Jezus – er vele honderden nieuwe volgelingen bij. Dat gebeurde ondanks of misschien net dankzij de beperkte communicatie met de fans. Behalve dat ze superblij waren om op de affiche van Headbanger’s Balls te staan tussen al die andere toffe bands, had Arnt maar weinig te vertellen.
De set eindigde met een lang uitgesponnen gitaarduel tussen Petter en Torgeir dat heel traag maar gestaag crescendo ging. Het publiek kreeg er maar niet genoeg van en gaf het duel extra zuurstof met enthousiaste kreten en gejoel. Gegokt en gewonnen, voor de organisatie.
Setlist The Devil And The Almighty Blues: Storm Coming Down / These Are Old Hands / Never Darken My Door / Tired Old Dog / Time Ruins Everything
Daarna was het de beurt aan Wolvennest. Deze Brusselse band brengt psychedelische blackmetal en is een graag geziene gast op tal van Europese festivals. Even voor hun concert begon, werden wierrookstokjes aangestoken voor het podium, want voor Wolvennest is het prikkelen van de geur ook van belang voor de beleving van de fans, een dimensie waar andere bands veel minder aandacht voor hebben.
Daar stond tegenover dat er visueel niet zoveel gebeurde tijdens de rituele set. Het werd een statisch schaduwspel met veel rook en weinig licht. Voor Michel Kirby, één van de oprichters van Wolvennest, behoort ook onder meer Alan van Primoridal – headliner in Izegem - tot zijn ‘nest van wolven’. Dat opende mogelijkheden voor een gastrolletje van de Ier in de set van de Brusselaars, maar dat gebeurde toch niet.
Het meest recente album van Wolvennest is ‘Procession’ uit 2025. Dat album was met vijf nummers goed vertegenwoordigd in de set op Headbanger’s Balls. Aanvullen deden ze met live-klassiekers als “Incarnation” en “Ritual Lovers”. Afsluiten deden ze naar goede gewoonte met “Accabadora”.
Setlist Wolvennest: Damnation / Another Nail / Incarnation / Purple Poison / The Shadow On Your Side / Décharné / All That Black / Ritual Lovers / Accabadora
Wolvennest was een ietsje te laat begonnen aan zijn set en bij het afsluiten deden ze daar nog wat bovenop. Maar bij Crippled Black Phoenix liep er nog veel meer mis waardoor de timing voor de rest van de avond in het honderd liep. Deze zevenkoppige band kreeg het geluid (op het podium) maar niet goed en legde de set meermaals stil. Het enthousiasme bij de band en bij het publiek raakte daardoor bekoeld en de muziek van deze Britse band is zo al geen bruisbal van vrolijkheid. Nadat de set halfweg een tweede keer stilgelegd werd, druppelde het publiek langzaam de zaal uit, naar de toog of de laatste zonnestralen van de dag. Voor de echte fans – eentje was zelfs helemaal uit Zwitserland afgereisd naar België – maakte het allemaal niet zo veel uit. Crippled Black Phoenix is de band van Justin Greaves. Per album of tournee verzamelt hij nieuwe bandleden rond zich, zo lijkt het toch, en dat zorgt er mee voor dat deze bands moeilijk in één genre te plaatsen valt (van progrock tot postmetal).
Dit jaar bracht deze band het nieuwe album ‘Sceaduhelm’, waarvan we sinds januari al de single “Ravenettes” kennen. Die puike single zat vreemd genoeg niet in de set in Izegem, terwijl die op de andere haltes van deze tournee wel gespeeld wordt.
Setlist Crippled Black Phoenix: 444 / Wyches And Bastardz / Things Start Falling Apart / Hollows End / Vampire Grave / Colder And Colder / The Reckoning / Spider Island / Rise Up And Fight / Everything Is Beautiful But Us
Na drie bands met een grote voorliefde voor veel rook en weinig licht op het podium was het moment aangebroken voor een flinke dosis licht en veel humor met Truckfighters. Gitarist Dango stuitert over het podium als een Duracell-konijn op speed en toch speelt hij (zo lijkt het) foutloos. Naar goede traditie komt hij het podium op in een shirtje van Truckfighters dat hij meteen uittrekt en in het publiek gooit, zodat hij lijkt op een kruising van Iggy Pop en Angus Young.
Ook deze Zweedse stonerpioniers hebben een nieuw album om te promoten. ‘Masterflow’, met als leadsingle “The Bliss”, kwam er na zowat tien jaar stilte (dan toch inzake releases). Deze band is bijzonder geliefd bij het Belgische festivalpubliek. Ze speelden al op minstens drie edities van het Antwerpse Desertfest en twee keer op Pukkelpop. In 2024 stonden ze op Alcatraz in Kortrijk.
De liefde tussen België en Truckfighters duurt al lang en zal na de passage in Izegem zeker niet bekoelen. Truckfighters kregen zowaar de eerste crowdsurfers van de dag. Dan was de security toch niet voor niks aanwezig.
Ook een leuk momentje: bij één van de laatste nummers in de reguliere set doet Dango alsof hij naar adem moet happen. ‘Give me some energy’, vraagt hij aan het publiek. Waarna een volle zaal begint te joelen alsof dat echt zou helpen na die marathon van rondhossen op het podium. En dan gaat Dango voor nog een paar rondjes. Truckfighters krijgen een toegift van twee lange nummers en dan maakt Dango een rondje door de eerste rijen van het publiek.
Het lijkt dan alsof Headbanger’s Balls zijn headliner al gehad heeft. Is Primordial daar nog over gegaan?
Setlist Truckfighters: In Search Of / The Gorgon / The Bliss / Last Curfew / Big Eye / Atomic / The Chairman / Desert Cruiser / Carver / Manhattan Project
Primordial is een Ierse extreme/paganmetalband die werd opgericht in 1991 door bassist Pól MacAmhlaigh en gitarist Ciarán MacUiliam. Op hun albums verweven ze black metal met Keltische elementen. Hun meest recente studio-album is ‘How It Ends’ en dat dateert al van 2023. Primordial speelde al meer dan 30 concerten in België en is er best populair. Hun meest recente Belgische concert was op Graspop in 2025. Ondanks het late aanvangsuur stond de zaal nog goed vol. Primordial bracht een mooie dwarsdoorsnede van hun verzamelde werk en het publiek genoot met volle teugen. Hun set en hun live performance staat na meer dan 30 jaar nog steeds als een huis.
Ze openden de set met klassiekers als “As Rome Burns” en “No Grave Deep Enough”, die beide op herkenningsapplaus werden onthaald. Daarna was het duidelijk dat ondanks de glansprestatie van Truckfighters Primordial een terechte keuze was als headliner: een strakke set met de ene klassieker na de andere, een no-bullshit-attitude die het Belgische publiek hard weet te waarderen en een frontman die alleen al met een blik of een kleine handbeweging het publiek kan opzwepen.
Setlist Primordial: As Rome Burns / No Grave Deep Enough / To Hell Or The Hangman / Gods To The Godless / Lain With The Wolf / Sons Of The MOrrigan / Wield Lightning To Split The Sun / Victory Has 1.000 Fathers, Defeat Is An Orphan / The Coffin Ships / Heathen Tribes / Emire Falls
Headbanger’s Balls Fest was opnieuw een voltreffer als opener van het Belgische (metal)festivalseizoen. Dit festival slaagt perfect in zijn opzet om gevestigde waarden te combineren met interessante ontdekkingen en dat tegen een ticketprijs die je in een club doorgaans al voor één van de bands zou betalen. Met ook nog eens een top-geluid en licht en een voorts vlekkeloze organisatie kan je de ploeg achter ‘Izegem’ een huis van vertrouwen noemen. Op naar de volgende editie.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Serrefest 2026 - Nog steeds één van de gemoedelijkste festivalletjes
Serrefest 2026
Sylma Serres
Lievegem
2026-05-01
Filip Van der Linden
Serrefest is één van de meest gemoedelijke festivalletjes van Vlaanderen en aan de formule werd niets veranderd: een handvol bands uit de vijvers van punk en postpunk, biertjes aan democratische prijzen en de liefde voor de muziek die voorop staat.
Net als vorig jaar waren wij opnieuw van de partij.
Aanvankelijk leek het alsof de opkomst in Lievegem minder zou zijn dan die van vorig jaar, maar naarmate de avond vorderde, sloten meer mensen aan in de serre. Drie bands stonden ook vorig jaar op de affiche: Drift, Next! en Face Your Fears.
Drift stond er vorig jaar nog als duo en nu als vierspan. De twee nieuwe bandleden – drummer Francis en bassist Wouter - werden overigens gevonden dankzij dat vorige concert op Serrefest. In de nieuwe bezetting werd bovendien al een nieuwe track voorgesteld aan het publiek: “Blauwe Plek”, met het heerlijke refrein ‘wat moet ik doen, eerst was hij paars, nu wordt hij groen’. Deze nieuwkomer kreeg een mooi plekje in de set. De cover van “En Toen Was Er Niets Meer” van De Brassers zat eveneens opnieuw in de set, maar nu met een nieuw slot, net als de Drift-klassieker “Huiswijn”.
Achteraf vertelde zangeres Tine dat er deze zomer mogelijk studio-opnames volgen voor Drift, en dat ze voorts de draad weer opgenomen heeft van De Spleet. Die band lijkt een beetje op Drift, maar dan met meer synths.
Setlist Drift: Drift / Koken met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Blauwe Plek / Huiswijn / Bedbeest
Postpunkband Face Your Fears had ook al een nieuw bandlid voor te stellen. De synths zijn voortaan voor rekening van Jürgen. Deze band bracht een korte set met deze keer uitsluitend covers. Dan wel niet de klassieke new wave-covers en dat horen wij graag.
Voor het laatste nummer van de set kreeg Face Your Fears versterking van zangeres Saskia van Next!.
Setlist Face Your Fears: Dreams Never End / Sense of Purpose / Lucretia My Reflection / Caucasian Walk
Na een korte podiumombouw was het dan aan Next!, die de korte set startte met een duet met Corina van Face Your Fears. Daar hebben ze voortaan Jo op drums. Deze keer een mannelijke Jo, terwijl de vorige drummer een vrouwelijke Jo was. Daar is geen operatie aan te pas gekomen. Bij Next! zaten er een pak nieuwe nummers in de set en deze band heeft met de nieuwe drummer blijkbaar ook een nieuw elan gekregen. Het genre is nog steeds garage/punk. ”Rub It In” en “Secrets” mogen van mij best uitgroeien tot vaste waarden in de set van Next!.
Setlist Next!: Who Cares (We Gonna Die Anway) / Enjoy The Little Things / Secrets / Rub It In
Nog meer punk kregen we voorgeschoteld met Faroutski. Deze West-Vlaamse punkband vierde in 2023 zijn 30-jarige bestaan. In die periode brachten ze hun muziek al naar podia in België, Nederland, Duitsland, de UK en Turkije. Het band-jubileum werd in 2024 gevierd met een EP in eigen beheer. De vier tracks van deze EP vormden de ruggengraat van dit concert en aanvullen deden ze met hun klassiekers.
Frontman Gino houdt van attributen op het podium en meestal is dat wel leuk. Bij “Dance Like A Monkey” werd een grote pluchen aap in het publiek gegooid en bij het teruggooien werd bassiste Rine ei zo na omver gekegeld. Als Faroutski hun song “(I Wanna Be A) Ramone” inzet, wordt vanuit de zaal geantwoord met een luid ‘hey, ho, let’s go’. Het publiek is helemaal mee met de energieke en prettig gestoorde punk van dit viertal.
Setlist Faroutski: V8 Powered Punk’nSoul / New Dreams / Diddy Wah Diddy / King Garp / Girl From Mars / Porn Spy / Wire / One Hour Late / Joan Jett / Punk ‘N’ Roll / Time / Stumpo / Ramone / You Don’t Know / Farting Singer / Redhead Witch / Beam Me Up Scotty / Sonic Reducer / Dance Like A Monkey / Protest Song / We Are Faroutski
Als afsluiter mocht Subatomic Strangers aantreden. Met misschien wel de jongste bandleden van de avond en toch met bakken ervaring. Deze band bestaat sinds 2021, heeft twee albums uit en doet regelmatig korte internationale tournees. Dit jaar zijn ze al eens naar de UK gereisd en in het najaar doen ze dat nog eens, dan als support van Lesbian Bed Death. Eind vorig jaar deelden ze nog de affiche met de band Darker voor een reeks concerten Nederland.
Subatomic Strangers stond met veel enthousiasme te spelen en bracht een set met het beste uit hun albums ‘Special Satellite’ en ‘Resuwrecked’. Zangeres Sharon heeft een mooie stem en ze legt veel kracht en emotie in haar vocalen. Deze band leent de sound van de jaren ’80 maar doet er zijn eigen ding mee.
Denk aan de aanpak van Customs, Interpol of Whispering Sons. Maar net zo goed denk je bij bepaalde nummers aan Florence & The Machine, 10.000 Maniacs of Gossip. Ze laten zich niet voor één gat vangen.
Voor mij gaan de medailles naar het begin van de set, met het trio “Air”, “Deja Vu” en “S.O.S.”. Het publiek reageerde super enthousiast en er mochten nog twee toegiften bij.
Setlist Subatomic Strangers: Fool / Final Fantasy / We Stand As One / Deja Vu / Air / S.O.S. / Why You / Ashes Of The Past / The Edge / Troubled Mind / What Goes Around / Hear My Call / Forever Yours
Achter Serre Fest zit geen grote strategie of plan. Het belangrijkste lijken de speelkansen voor de bands en dat het publiek een leuke avond heeft. Net dat maakt dit festivalletje zo leuk. En er valt telkens wel iets nieuws te ontdekken. Als alles goed gaat, zijn wij volgend jaar opnieuw van de partij.
Organisatie: Christophe (Serrefest)
BRDCST 2026 - DAG 3 - Een rechtstreekse confrontatie van belevingen en brede culturen
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-05
Erik Vandamme
De derde dag begon al 'erg vroeg', want omstreeks elf uur had er een piano concert met beelden op een scherm plaats, om 14 u een film in de Palace. En met curator Ichiko Aoba kregen we de inbreng van Oosterse culturen.
Frederik Croene 'Sans Retour' - AB Salon
Pianist Frederik Croene (****) is van vele markten thuis. Hij oogstte internationale lof met zijn soloalbums ‘Cul de Sac’ (2019) en ‘Solastalgia (2022)’. ‘Sans Retour’ (2025) is de laatste in een trio die hij zelf 'Trilogie van Hopeloosheid' noemt. Deze plaat bestaat uit zes pianostukken, en zijn een ode aan gevallen luchtvaartpioniers. Er is bijhorend videowerk van beeldend kunstenaar Karl Van Welden. De beklijvende beelden bezorgen ons een krop in de keel, en zijn voorafgegaan door opnames net voor de crash, een beetje zoals Yuri Gagarin een kosmonaut die op 34 jarige leeftijd overleed tijdens een routine training vlucht. Eerst hoor je de radio communicatie tussen hem en de grond controle, waarna de muziek het dreigend, spannend en intens overneemt. Op hetzelfde elan zijn elk van de vijf andere songs.
Wie kregen we? Yukio Seki (de eerste kamikazepiloot), Bessie Coleman (de eerste zwarte Amerikaanse stuntvrouw met een vliegbrevet), verder Richard Russell (a.k.a. Sky King) die in 2018 een passagiersvliegtuig - een Horizon Air Bombardier Q400 - stal zonder vliegervaring en een uur lang stunts uitvoerde waarna hij neerstortte op Ketron Island. Tot slot nog schrijver/piloot Antoine de Saint-Exupér die in 1931 hoog aanzien oogstte met zijn Novell 'Vol the Nuit', en de jong verongelukte Daniel Kinet. De pakkende beelden, de onvergetelijke opnames en de integrerende muziekstukken in bewerkt, zorgden voor een kippenvelmoment.
Claire Rousay x The Bloody Lady (Viktor Kubal) - Cinema Palace
Ook op zondag was er een filmnamiddag gepland. Claire Rousay (*****) kwam muzikale ondersteuning geven bij de film ‘The Bloody Lady’ (Viktor Kubal). We citeren: ''Viktor Kubal (1923 - 1997) wordt beschouwd als de vader van de Slovaakse animatiefilm. Zijn paradepaardje is Krvavá pani ofwel The Bloody Lady. De film is gebaseerd op het lugubere volksverhaal van Elisabeth Báthory (1560 - 1614): de bekendste seriemoordenaar in de Slowaakse en Hongaarse geschiedenis. Ze haalde zelfs het macabere record in het Guinness Book of Records als moordenares met de meeste doden op haar naam. De reden voor haar moordzucht: in de hoop eeuwig jong te blijven, was ze ervan overtuigd dat baden in een bloedbad haar huid letterlijk zou verjongen. '
Het macabere verhaal wordt in die film niet zo luguber uitgebeeld als het wel lijkt, het gebeurt eigenlijk eerder heel subtiel. De emoties laaien op, nadat Elisabeth schijnbaar haar hart letterlijk heeft 'verloren' aan haar geliefde. Het zorgt op zijn beurt voor een ommekeer in haar handelen die verontrusting opwekt.
De muzikale omlijsting door Claire Rousay, die opzij zit omgeven van mengpanelen en keyboards, doet die spanning nog meer snijden. Op de juiste momenten binnen de film, trekt ze registers open of zorgt eerder voor een rustpunt. Haar muzikale inbreng geeft de film dan ook een boost waardoor het lugubere nog meer tot de verbeelding spreekt, en dat maakt deze film begeleid door muziek opnieuw een bijzondere totaalbeleving.
Park Jiha - Vanhaerents Art Collection
Even gaan verpozen in Vanhaerents Art Collection met de Koreaanse multi-instrumentalist Park Jiha (****). Hij bespeelt traditionele Koreaanse instrumenten zoals de piri (een bamboehobo), de yanggeum (een soort metallofoon) en de saenghwang (een mondorgel). Ze doet het uiterst uitgekiend, met oog voor detail en met zoveel emoties, waardoor die oude instrumenten nieuw leven wordt ingeblazen. Letterlijk dan door bedwelmende fluit klanken met een Oosters tintje eraan verbonden, bezorgt Park Jiha ons een ware cultuurschok. Een intense walm die een bezwerende invloed heeft op ons gemoed, waardoor we - na toch twee confronterende visuele belevingen - compleet zen de zaal verlaten.
Het zou ons laatste bezoekje zijn aan Vanhaertens Art Collection, maar hopelijk breit de organisatie hier een vervolg aan, want dit is een locatie met duidelijke mogelijkheid. Een meerwaarde voor BRDCST.
Bertel Schollaert & Hein Devos - AB Salon
Uiteenlopende werelden die elkander vinden, bleek het geval bij het duo Bertel Schollaert & Hein Devos (****). De klassiek geschoolde saxofonist Bertel Schollaert (Nadar Ensemble) en de vaste Amenra klankman Hein Devos zoeken uitersten op, om het publiek bewust mee te nemen met hun brede, uiteenlopende klanken. Met als basis composities van de Spaanse componist Alberto Posadas en Berlijns componist Genoël von Lilienstern.
Het zorgt voor een intense totaalbeleving die baadt in zachtmoedigheid en dreiging. Het klinkt zalvend en rauw in een golvende beweging. Het publiek wordt letterlijk meegesleurd naar hun wereld vol diversiteit en klankkleur. Fijne intrigerende muzikale botsingen.
Julien Desprez - AB Flex
De uit Parijs afkomstige Julien Desprez (***) vindt zijn inspiratie bij rock, jazz en tapdans en zorgt voor een dosis humor en absurditeit in zijn spel. Er is er een subtiele verwijzing naar het Franse chanson merkbaar. Een veelzijdige aanpak die de avonturiers aanspreekt.
Het is een tot de verbeelding sprekende figuur deze Julien Deprez met deze muzikale en absurdistische aanpak, maar de overdrive aan chaos kon ons toch niet volledig boeien. Muzikale gekte.
Fenne Kuppens - AB Club
In de AB Salon stond Julia Eckhardt met haar vioolspel iedereen diep te ontroeren. Wijzelf prefereerden het solo project van Fenne Kuppens (*****), die hier iets anders bewandelt dan met haar band Whispering Sons. We horen haar integere, breekbare vocals deze keer ipv de diepgravende stem.
Met haar bijzondere stem, de brede aanpak en haar muzikanten vertelt ze niet enkel een heel persoonlijk verhaal, dat heel ontroerend is. Ze neemt je volledig mee.
Een overtuigend solo uitstapje dus.
JFDR - AB Flex
De IJslandse JFDR (*****) wordt door o.m. door Björk gezien als een inspiratiebron, en dat is iets waar je als artiest toch mee mag uitpakken. Jófríður Ákadóttir, zo heet deze zangeres voluit, greep iedereen bij de keel en liet ons totaal verweesd achter. De AB Flex werd er zelfs helemaal stil van.
JFDR bracht vorig jaar nog een EP uit, ' From Figure 8', die overal sterk werd ontvangen. Live zette haar vocals de Hemelpoorten compleet open. Duizenden engeltjes namen ons mee in haar unieke leefwereld Meer nog. Wat een beleving!
Klinck Trio - AB Salon
Omschreven als 'supergroep' bestaat het trio Klinck Trio (*****) inderdaad uit drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' de weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel. Live kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.
Klinck Trio raakte sterk.
GEZAN - AB Flex
Japanse punk met een hoek af … Op die manier kan je de Oosterse underground van de populaire band GEZAN (****) het best omschrijven. Hier werd een ondoordringbare muur opgetrokken, en de beweeglijke meute op het podium zette de AB Flex in een mum van tijd in vuur een vlam. We kregen stevige uppercuts in een feestelijk geheel. Een ziedende wervelstorm op Oosterse wijze, scherp, snedig, wervelend. Een cultuurschok.
Ichiko Aoba - AB Flex
Ons plan was om terug te keren naar de AB Salon voor Richard Youngs maar er bleek geen doorkomen mogelijk; we besloten dan maar te verpozen en te wachten op de hoofd act van deze derde festivaldag, met name De Japanse parel Ichiko Aoba (*****). Ze zorgde, zittend in in een soort fauteuil , omgeven van schemerlampjes en dergelijke, voor een ware huiskamersfeer. De sfeervolle verlichting op het podium deed de rest.
Ze heeft een prachtige stem, tonnen charisma en troonde haar publiek mee naar een Oosters wereldje van intimiteit en rust. Een ontroerend intens huiskamerconcertje in een grotere zaal. Een perfect slot van deze boeiende driedaagse BRDCST, … maar er volgde nog iets moois …
Los Thuthanaka - AB Club
Los Thuthanaka (****) is het project van de Amerikaans-Boliviaanse Chuquimamani-Condori (beter gekend als Elysia Crampton) en diens broer Joshua Chuquimia Crampton. Met hun cowboy hoeden deed het wat denken aan een soort Italiaanse spaghetti western. Flikkerende lichtjes en absurde uitspattingen zorgden voor een feestelijke stemming met een Boliviaanse hoek af.
In de AB Club werden de dansspieren geprikkeld, en de lightshow triggerde het alleen maar. Een mooi overtuigend zuiders getint slot. Wat een knaller!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2026 - DAG 2 – BRDCST in het voetspoor van David Lynch
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-04
Erik Vandamme
Het is een jaarlijkse gewoonte om tijdens het weekend BRDCST een bezoekje te brengen aan de Cinema Palace. In 2024 stuntte BRDCST nog met het concept film-muziek door de vertoning van de film 'Nosferatu (1922)' onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar.
Vorig jaar mocht saxofonist Mattias De Craene een door de tijd vergeten film 'The Holy Mountain (1973)' komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting.
Op de huidige editie waren zelfs twee namiddagen voorzien. Op zaterdag traden we in het voetspoor van David Lynch, wiens geest vandaag over de hoofden heen zou blijven waaien.
Xiou Xiou / Eraserhead
Jamie Stewart (Xiou Xiou) bundelde in 2015 de krachten met componist Lawrence English. Samen maakten ze, op uitnodiging van Lynch, een live soundtrack bij diens ‘Factory Photographs’. Stewart, steeds een enorm liefhebber van Lynch zijn werk geweest, bleef er zich verder in verdiepen. De LP 'Plays the Music of Twin Peaks' bezorgde Xiou Xiou een cultstatus. David Lynch zelf was heel tevreden.
De band Xiou Xiou (*****) staat bekend om zijn grillige aanpak, en schuwt de controverse niet. Het duo Jamie Stewart en Angela Seo kreeg de opdracht die ‘Twin Peaks’ te hernemen, maar deed iets heel anders. Ze besloten na zijn overlijden vorig jaar een ode te brengen door Lynch zijn oeuvre aan te pakken, even eigenzinnig als Lynch himself altijd tewerk is gegaan. Een sound met o.m. veldopnames, zelfgebouwde instrumenten, orgel, modulaire synths, stem, zaklampen, elektrische ruis, … De muziek en bewerking rond de film 'Eraserhead' is dus geen kopie van de film zelf. De emotionele rauwheid van de film, blijft echter overeind. In een wereld vol seksuele spanning, industriële dreiging en bizarre uitspattingen gaan alle remmen los.
We worden visueel als in de instrumentatie meegezogen in een landschap waar angst en vertwijfeling heerst. Xiou Xiou brengt een ode aan de grootmeester, zoals Lynch het gewoonweg deed, nl. grauw, rauw en nooit de controverse uit de weg gaan. Een confrontatie met de rauwste kant van de mensheid kon je zeggen
Golem Mecanique - Vanhaerents Art Collection
Vanhaerents Art Collection is een kunstgalerij in een oud industrieel pakhuis op een boogscheut van de AB. Het was nu de 15e verjaardag van het label Ideologic Organ, opgericht door Stephen O'Malley (Sunn O)))) en wijlen Editions Mego-labelbaas Peter Rehberg. O'Malley was curator van dienst. Hij bracht enkele artiesten naar Vanhaerents Art Collection die door dronegeluiden onaardse sferen opriep.
Wij namen enkele concerten mee. Golem Mecanique (****). De Franse multi-instrumentalist Karen Jebane bracht in 2025 met 'Siamo tutti in pericolo '' een ode aan de gruwelijk vermoorde Italiaanse, Marxistische filmregisseur Pier Paolo Pasolini. Muzikaal ging het van golvende bewegingen van dreigende intimiteit en rauwe uitbarstingen. Golem Mecanique wist een even gruwelijke sound te creëren zonder gebruik te maken van visuele effecten. Intens beeldrijke monotone muziek in z’n geheel.
Jessika Kenney - Vanhaerents Art Collection
We waren in diepe trance verzonken door de vorige act en bleven er nog even, want iets later kwam Jessika Kenney (*****). Zij experimenteerde met klanken en met haar stem, die soms onverstaanbaar was. De emoties werden uitgeschreeuwd in een intiem, intens kader. Een bezwerende performance want op haast sacrale wijze, neemt Jessika je mee naar een bijzonder spookachtige wereld. Vreemde en vaak onsamenhangende klanken zorgden voor een spirituele confrontatie met het innerlijke. Ondanks de dreigende ondertoon, voelden we een soort gelukzaligheid, een gemoedsrust die donkere gedachten verdrijft.
Olan Monk - AB Flex
BRDCST zet dit jaar het label AD 93 in de kijker met artiesten als James K, Feeo, Lankum-offshoot One Leg One Eye en ook Olan Monk (****). Met een mengeling van shoegaze, witch house en traditionele Ierse muziek tastte Olan Monk de grenzen af. De shoegaze botste op een fluit/cello klank die toegankelijk als experimenteel klonk. Het weet toch een breed publiek aan te spreken. De vocals waren fragiel, doorleefd en een link naar Ian Curtis van Joy Division was niet ver door diezelfde emotionele geladenheid. Een Ierse ontdekking zondermeer.
Lucy Railton - Vanhaerents Art Collection
De celliste Lucy Railton (*****) stelde in Vanhaerents Art Collection haar debuut 'Blue Veil' voor, maar heeft al een pak ervaring binnen de avant-garde en de hedendaagse klassieke scene.
Elke strijker- en tokkelbeweging is uitgekiend. De luisteraar wordt meegezogen in een bevreemdende mooie wereld. We schreven dan ook 'Hemelse klanken dwingen je tot een gemoedsrust’.
We kregen van deze drie acts een mooie totaalbeleving.
James K - AB Flex
De New Yorkse Jamie Krasner is al van haar tienerjaren bezig en heeft intussen haar stempel gedrukt op de underground bewegingen. Onder de naam James K. (*****) stond ze met een heuse live band op het podium van de AB Flex. Met invloeden uit triphop, shoegaze, dream pop en zelfs een vleugje new age is dit een eerste fijne kennismaking van haar muzikale wereld.
Een bedwelmende, aangrijpende sound binnen een sprookjesachtige sfeer hoorden we. Magisch mooi, intiem, dansbaar. Met live band diept James K haar talent als performster nog meer uit. Een veelzijdige, kleurrijke aanpak die boeiend bleef.
Ultan O'Brien w/ Sam Comerford - AB Salon
Intussen waren mensen onder de indruk van de performance van Claire Rousay in de Vanhaerents Art Collection.
Wij maakten de keuze van enkele samenwerkingen in de AB Salon.
Het eerste was Ultan O'Brien w/ Sam Comerford (****). Een samenwerking tussen twee virtuozen in hun vak. De jonge Ierse violist Ultan O'Brien maakt muziek die diep geworteld is in de Ierse tradities, en liet de deur open naar improvisatie. Er waren vele samenwerkingen en vandaag was dit er eentje met Sam Comerford, die wij leerden kennen door zijn project Thunderblender. Zijn sax is gewoonweg meesterlijk en grensverleggend. O'Brien stopt wat humor in zijn speelse vioolspel. Heerlijk genietbaar het samenvloeien van deze instrumenten? Ierse Folklore met een hoek af, ondersteund van een zwevende, zalvende saxklank.
Lord Spikeheart w/ NMR.CC - AB Flex
Spijkerharde metal met een Afrikaans tintje kregen we met Lord Spikeheart w/ NMR.CC (****). Een brute waanzinnige sound. Wat een rollarcoaster over ons heen. In 2020 zorgde het Keniaanse duo Duma reeds voor een onvergetelijk uppercut en in 2022 sloten ze dan ook terecht BRDCST met een knal af.
"Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland en wordt verscheurd. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig" , schreven we.
Frontman Lord Spikeheart aka Martin Kanja gaat met zijn solo project op ditzelfde elan door, in samenwerking met NMR.CC. Rauwe kost met een Afrikaanse tint.
Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin - AB Salon
Ons doel was om erna in de Club SUMAC te zien maar er was geen doorkomen aan. Dus besloten we naar de AB Salon af te zakken voor twee toetsen wizards Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin (****), die elk op hun eigen manier hun carrière hebben uitgebouwd. Met hun album 'Iterae' tasten ze de mogelijkheden van de unieke klank van Fender Rhodes verder af. En improvisatie troef. We lazen nog 'Het resultaat is muziek die zweeft tussen strakke, minutieuze klankarchitectuur en een dromerige, bijna vloeibare flow.' Een aanstekelijke klankkleur, die de dansspieren prikkelde.
Nihiloxica - AB Flex
Nihiloxia (****) is het samenzweringsverband van Nilotika Cultural Ensemble - een traditionele percussiegroep uit Kampala - en producers Spooky-J en PQ . Het zorgt voor een versmelting van Afrikaanse ritme tamtam geluiden en Westerse percussie en drums.
Percussie staat centraal dus. De culturen zijn met elkaar verweven. De tempowissels zijn heerlijk genietbaar, meeslepend, bezwerend en opzwepend. Een uniek project.
Berlinde Deman - AB Salon
Het contrast kon niet groter zijn, we sloten af met een intiem concertje om middernacht met Berlinde Deman (*****). Ze is de vaste tubiste van Flat Earth Society Orchestra en duikt op in tal van bands en projecten in de jazz-, theater- en klassieke wereld. Met het 16de-eeuws blaasinstrument Serpent, iets in de vorm van een slang, verbluft ze iedereen in de AB Salon.
Met haar debuut 'Plank 9' verkent ze de mogelijkheden van dat instrument tot in de puntjes, en tast de grenzen van de ‘weg der traagheid’ af, ver weg van alle drukte van het dagdagelijkse leven. Een verademing op BRDCST.
De luisteraar in trance brengen was de opdracht, met het flirten in uitersten en klankexperiment door de best unieke klank van het instrument. Modern traditioneel. Een magisch einde.
Het onderstreepte het geheel van een dagje David Lynch, die grenzen wist te verleggen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2026 - DAG 1 – Een BRDCST in de schaduw van het leven
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-03
Erik Vandamme
BRDCST festival in de AB is er eentje voor wie houdt van avontuur. Je moet het ondergaan en betekent zoveel meer dan enkel puur beleven. Het is sinds 2016 'the place to be' voor wie durft de comfortzone te verlaten, op zoek naar fijne pareltjes.
Het was vooral uitzien naar de vernieuwde AB Salon, en er stonden ook concerten gepland in Vanhaerents Art Collection op zaterdag en zondag. Er ook werd een extra avond toegevoegd met Einstürzende Neubauten op paasmaandag.
De eerste avond vertoefden we vooral in de Salon en de AB Flex.
Hekla - AB Salon
Het instrument 'Theremin' werd in 1919 uitgevonden door de Rus Leon Théremin. Een unieke klankenwereld werd gecreëerd , met fluisterende ondertonen en diepe baslijnen.
De uit IJsland afkomstige Hekla (****) brengt , mede door haar klassieke achtergrond, een heel bevreemdende, mooie sound. We worden meegenomen naar een onaardse wereld en inde sound hoorden we een monotone ondertoon , die evenwel niet stoorde. Integendeel zelfs. De experimentele aanpak, deed ons even wegglijden van de realiteit. In het bijna donker zorgde Hekla voor een hypnotiserende trance klankkleur.
Rainy Miller - AB Flex
Het recente album 'Joseph, What Have You Done?' scoorde goed van de uit VK afkomstige Rainy Miller (****). Hij werd geprezen voor z’n mix van avant-garde, R&B en ambient. Live resulteerde dit in een soort poëtische 'rap'. Het hand een rauw als zachtmoedig kantje. Het klonk mooi uitgekiend en gevarieerd. Hij gaat zijn publiek zelfs opzoeken, tot in de tribunes waar hij tussen de aanwezigen neer zit. Rainy Miller neemt zijn publiek letterlijk mee in zijn verhaal. We hadden hier een bevreemdend als beklijvend mooi optreden.
Carme López- AB Salon
Het instrument doedelzak wordt al te vaak geassocieerd met een folkloristische gebeurtenis. Verschillende muzikanten wisten dit uit te spitten om dit instrument in een ander kader onder te brengen.
Ook de Galicische artieste Carme López (*****) onderzoekt de mogelijkheden ervan, en voegt er zelfs elektronica aan toe, met een dosis experiment en –experimenteerdrift, in een intiem kader. Carme López tast die grenzen af van dit instrument en laat de sound alle richtingen uitgaan. Een bijzondere klankenwereld dus met dit instrument!
Kukuruz Quartet - AB Flex
Componist, pianist en zanger Julius Eastman (1940 - 1990) verwierf vooral bekendheid in de experimentele muziekscene van de jaren zeventig en tachtig. Eastman's geestesgenoten waren o.a. John Cage, Morton Feldman en Petr Kotik. Door zijn vroegtijdig overlijden, ging zijn invloed een beetje verloren.
Het Zwitserse Kukuruz Quartet (****) brengt ze echter terug tot leven. Dit viertal bevindt zich tussen jazz klassieke muziek en pure improvisatie. De muzikanten aan hun piano met de rug naar het publiek, tekenden voor een verbluffend piano recital, met een dosis experiment. Ze weten elkaar aan te porren en hebben het publiek mee in het verhaal.
Naar het einde van de set kwamen de vier vooraan staan, met een soort mini- metronoom waarmee ze op ritmische wijze het publiek lichtjes deden heupwiegen.
Kukuruz Quartet nam daarna weer plaats aan hun piano, en speelden overtuigend verder op speels improviserende wijze.
Een mooiere ode kon Eastman zich niet dromen. Knap staaltje dus!
Silvia Tarozzi - AB Salon
Voor haar optreden werd gevraagd aan het publiek om zeker te blijven zitten tot het einde. De Italiaanse componiste en violiste Sylvia Tarozzi (*****) verkent op eigenzinnige wijze de klankkleur en neemt haar publiek hier graag erin mee. De kracht van de stilte klonk maar zelden zo luid, eens Sylvia haar talent als een improviserend en experimenterend artieste onderstreepte. Het bijzondere aparte vioolspel viool dito klankkleur was inets unieks. Ze heeft ook een warme stem en gaat speels te werk, met zelfs een ritmische meezingmoment. Grenzen worden afgetast en het publiek weet het sterk te appreciëren!
Keeley Forsyth - AB Flex
Een van de meest beklijvende optredens op BRDCST 2025 was voor Keeley Forsyth (*****). "Met spots half gericht op haarzelve en op de twee muzikanten die je in het donker haast niet zag staan, verblufte Keeley ons door bariton stem, het klonk als tranen die als regendruppels op onze ziel neerdwarrelden", schreven we.
Het was een heel speciale show, zelf zei ze erover: "A distillation of that which is essential: only voice and keys" , gebaseerd op de novel van de gevierde Franse auteur Jean-Baptiste Del Amo, die een specially commissioned tekst schreef in een narratief spoken word bij deze voorstelling.
Die spoken words huiverden en de griezelige piano en cello klank vervolledigden dit aanvoelen. De teksten die Keeley op haast sacrale wijze predikte, waren niet steeds niet verstaanbaar, maar haar bijzondere stem en uitstraling ondersteunden de dreigende toon. Geen muzikale evidentie maar het onderstreept BRDCST in de schaduw van het leven. Een apart zen gevoel dus.
The Bug vs Ghost Dubs - AB Club
Een indrukwekkende totaalbeleving om de eerste avond af te sluiten met The Bug vs Ghost Dubs (****). Dit is het veelzijdige project rond Kevin Martin a.k.a. The Bug en dubmeister Michael Fiedler die iedereen in 2024 verraste met zijn debuut 'Damaged'. Met 'Implosion' maakte The Bug vs Ghost Dubs één van de beste platen van het voorbije jaar. "Een donker feest, met opzwepende beats richting de Hel'' schreven we. In navolging van wat we al meemaakten met Keeley Forsyth, ging dit gezelschap nog een stapje verder naar de demonen uit ons onderbewustzijn. Een afsluiter die nazinderde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Old School Thrash Fest 2026 - Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend!
Old School Thrash Fest 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-28
Erik Vandamme
In een goed volgelopen DVG Club in Kortrijk kregen we een fijn topmenu, 'Old School Thrash Fest' met drie Belgische pareltjes, die nog te weinig waardering krijgen binnen onze contreien. Sanity's Rage, Dead Serious en Objector speelden elk op hun manier een sterk overtuigende set. De Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend, dat was duidelijk achterna!
Neem nu Sanity's Rage (****) die al sinds 2002bezig zijn, met een technische perfectie, rauwe aankleding en een boom van een zanger die met bulderende stem zijn publiek voortdurend aanport. "Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokerslagen ten top", schreven we over hun optreden in diezelfde DVG Club eind 2025. Ook nu weer leek de pletwals maar niet te stoppen. De aanstekelijke riffs, de verpulverende vocalen en het oorverdovende drumwerk daverden. Sanity's Rage kreeg de handen moeiteloos op elkaar, met deze technisch hoogstaande thrash metal.
Na tweeëndertig jaar afwezigheid, direct de deuren instampend en zaaltjes in vuur en vlam zetten, met zelfs een plaatsje op de affiche van Alcatraz Metal Fest, zonder een nieuwe plaat uit te brengen. Dead Serious (*****) slaagde met brio in hun opzet. De band bewees ons op hun try-out in eigen huis - Zele - dat het vuur nog steeds brandt.
Lees gerust.
Ze zijn nu één van de aangenaamste nieuwe verrassingen binnen het metal wereldje. In de DVG Club haalden ze wederom verpulverend uit. Ze zijn p elkaar goed ingespeeld, het zorgt voor het nodige vuurwerk. Het publiek wordt getriggerd, maar is iets minder uitzinnig als op de try-out eind vorig jaar, met rondvliegende bad eendjes en andere attributen. Maar het publiek smulde van hun snedige stevige aanpak.
Jan Schepens ging met zijn gitaar op de schouders van een imposante fan zitten en liet zich rond dragen in het publiek. Het werd enthousiast onthaald.
Over een typisch ‘old school thrash metal’ feestje gesproken … Dead Serious bracht heden en verleden samen, en zet hun rit doodleuk verder. Klasse!
Het gemis van een moshpit vulde Objector (*****) dan weer aan. We volgen de band al van het prille begin (even meegeven, het was nu al de tiende keer dat ik hen live zag). Nog nooit heeft Objector ons ontgoocheld. Integendeel zelfs!
Ze zijn één van de meest onderschatte metalbands in ons landje. De gitaren klieven, de drumsalvo’s vliegen om de oren en de charismatische frontman heeft een ongelofelijke sterke stem. Grotere bands binnen die thrash metal scene kunnen er nog van leren.
Objector gaat tekeer als een ongeleid projectiel. Een niet te stoppen sneltrein.
Objector zorgt voor nogal wat moshpits met zelfs een wall of death.
Objector tekende voor een boeiende, duivelse avond in die pure thrash metal. Een knaller dus!
Met dank aan Musika.be
Organisatie: DVG Club, Kortrijk
Ik Zie U Graag 2026 - Kruisbestuiving en rauw talent - Een dagje Belgische muziek spotten bij de Noorderburen
Ik Zie U Graag 2026
Mezz
Breda
2026-03-28
Kristof Acke
Het is een publiek geheim dat de Belgische muziekscene bruist als nooit tevoren, maar om die enorme rijkdom aan talent echt te vatten, moet je soms de grens oversteken naar onze noorderburen. Op 28 maart 2026 zakte ik af naar Breda voor het festival 'Ik zie u graag' in Mezz, een plek die met zijn auditorium-gevoel doet denken aan de iconische Rotonde-zaal van de Botanique.
Voor een Belgische muziekliefhebber is dit festival een luxepositie: je krijgt de kans om bands die bij ons inmiddels de kleine podia ontgroeid zijn, weer eens in een intieme setting te ervaren, terwijl je ondertussen je vizier scherpstelt op de nieuwe generatie die klaarstaat om de zomerfestivals te bestormen.
Mijn dag begon niet in de concertzaal, maar in de nabijgelegen binnenstad bij platenzaak Velvet Records voor het allereerste concert van de dag. Het was Aghogho die de spits beetnam met een uniek geluid waarin soul, funk en jazz elkaar naadloos ontmoeten. Aghogho nam zelf de leadzang voor haar rekening terwijl ze de basgitaar hanteerde, wat direct een sterke muzikale toon zette voor de rest van de dag.
Het was de perfecte opwarmer voor het grotere werk in de Mezz zelf, waar de organisatie feilloos verliep en de doorstroming tussen de podia verrassend vlot ging.
In de Club werd ik direct weggeblazen door de energie van Gender Reveal Atomic Bomb. Deze Leuvense punkband met internationale roots wordt in de pers terecht bejubeld; hun engagement en de ongefilterde drang om tegen de gevestigde orde te schoppen deed me bij momenten denken aan de vroege dagen van Rage Against the Machine. Terwijl zij de Club op stelten zetten, bood Pyo in de Bar een fascinerende mix van post-punk en techno. De frontman deelde anekdotes over hun recente Aziatische tour en smokkelde zelfs wat Koreaans in de teksten, wat zorgde voor een speciale ambiance.
Het mooie aan dit showcase-concept is de constante kruisbestuiving. De Belgische scene is een hecht weefsel waarin iedereen elkaar lijkt te versterken. Zo zag ik de bassist van Helena Casella – die met haar mix van Braziliaanse ritmes en neo-soul voor een prachtig rustmoment zorgde – eerder al bij TJE.
Die verwevenheid zie je overal: de drummer van Ciska Ciska zat ooit bij Eosine, en de toetseniste van de getalenteerde ISE dubbelt bij The Haunted Youth. Het versterkt het gevoel dat je naar één grote muzikale familie zit te kijken.
Na de indrukwekkende set van Dressed Like Boys op het hoofdpodium, glipte ik nog één keer terug naar Velvet Records voor Alice Mae. Het is een gedurfde zet om zo'n jonge spring-in-’t-veld op een heel klein oppervlakte te laten spelen, maar met een begeleidingsband waarin ik Guillaume Lamont (Rhea, Hideous) op gitaar herkende, kreeg de set een extra dosis pit. Het was een fantastisch, intiem concert van een artieste van wie ik deze zomer veel verwacht op de grote festivalpodia.
Vlug daarna keerde ik terug naar de Mezz Bar voor Ciska Ciska. De dochter van Derek (Derek and The Dirt) toonde een enorme maturiteit met gevoelige thema's, waarbij zelfs een bloedende wijsvinger haar niet van haar stuk bracht.
Ook ISE, pas twintig jaar oud maar gezegend met een stem die door merg en been gaat, bewees dat persoonlijke teksten over thema's als een scheiding een hele zaal muisstil kunnen krijgen.
Op het hoofdpodium zagen we hoe Yong Yello de stap naar het grote publiek definitief heeft gezet met zijn nieuwe werk ‘Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan’.
De energie bleef maar komen, met een loeiharde set van High Hi – na tien jaar energieker dan ooit – en de dromerige maar scherpe post-punk van Eosine. Als Belg is het een genot om The Haunted Youth, die bij ons geen introductie meer behoeft, in Breda een superprofessionele en duistere show te zien neerzetten.
Maar de echte kers op de taart was de afsluiter in de Club: Ão. Slechts twee dagen na een uitverkochte AB stonden ze hier voor een intiem concert. Het was de perfecte afsluiter van een dag vol ontdekkingen. Je voelt aan alles dat deze band klaar is voor de grote internationale podia, maar ze hier nog één keer van zo dichtbij kunnen meemaken, was een voorrecht dat ik niet had willen missen.
'Ik zie u graag' bewees wederom dat de Belgische muziekexport springlevend is. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9092-ik-zie-u-graag-2026?Itemid=0
Organisatie: Ik Zie U Graag Festival ism Mezz Breda
Terneuzen on Fire 2026 - Waar Vlaamse en Nederlandse muziekliefhebbers elkaar vinden
Terneuzen on Fire 2026
Diverse locaties
Terneuzen (Nederland)
2026-03-28
Terneuzen on Fire is een interessant stadsfestival dat zich dit jaar uitstrekte over drie locaties. In het verleden had het festival al mooie namen op de affiche als Nightstalker, Wiegedood, Cowboys & Aliens en Cobra The Impaler. Dit jaar waren Hemelbestormer en Gnome de publiekstrekkers. Maar het was vooral een heel veelzijdige affiche.
Het hoofd- en bijpodium vond je in De PIT in Terneuzen en dan stonden er ook nog wat acts bij Orion Records om de hoek en in de Porgy & Bess twee straten verder. Allemaal op wandelafstand, maar het gure weer en de overlappingen nodigden niet altijd uit om op verkenning te trekken.
Wel leuk was dat er tussen de namiddag- en avondprogrammatie een uurtje voorzien was voor een dinnerbreak, met geen enkele band op een podium. Dat was een uur van stilte waarin de fans gezellig zaten bij te praten in de snackbars rond De PIT en dat is een vorm van verbinding die we vandaag misschien missen op de grotere festivals waar er vaak op geen enkel moment te ontsnappen is aan geluid.
Net zo leuk: bijna iedereen die op het podium stond, ging bij andere bands in het publiek gaan staan om die aan te moedigen of om een praatje te maken met de fans. Met de locatie en de programmatie was er veel publiek vanuit België naar het Nederlandse stadje Terneuzen gekomen, terwijl er net zo goed fans uit Breda en Amsterdam kwamen.
Een pluim dus alvast voor de organisatie van dit festival, maar de muziek komt toch op de eerste plaats.
De lokale sludge/doom-helden van Mould mochten aftrappen op het grote podium van De PIT. Nog maar twee jaar geleden stonden ze daar ook al om toen hun album ‘Pull & Repulsion’ voor te stellen. Dat album heeft met zijn goede reviews de band op weg gezet naar heel wat podia in Nederland en Vlaanderen (Vestrock, supports voor Frayle en The Obsessed, …). Surfend op die hoge golf is Mould al aan het opnemen voor een tweede album en daaruit kreeg het thuispubliek al een aantal nummers te horen, naast ouder werk als “Face The North” en “Abort”. Het nieuwe werk klonk alvast prima. Laat dat tweede album maar komen.
Setlist Mould: Judas / Face The North / Two Blades / Sulphur / Abort / Dream Machine
Op het kleine podium van De PIT stond daarna Yko klaar. Een Gentse band die postrock en postmetal blendt. Vaak instrumentaal en soms ook niet. En sinds vorig jaar met een saxofoonspeler erbij. Die zorgt soms voor een Morphine-vibe in het geluid. Het wordt pas echt bijzonder als de sax distortion krijgt. Dit was mogelijk hun eerste concert in het buitenland en hun eerste officiële albumrelease moet nog komen. Als die release dezelfde emoties en intensiteit kan vangen als hun concert op Terneuzen on Fire, dan kan Yko best wel een blijvertje worden in het postmetal-landschap van de Lage Landen. “Spissatus” en “Incus” waren voor mij de hoogtepunten in de set.
Setlist Yko: Volutus / Incus / Alto / Cauda / Spissatus
Daarna ging het opnieuw naar het hoofdpodium voor Pendejo! uit Amsterdam voor opnieuw blazers op het podium (trompet en schuiftrompet deze keer). Deze band is misschien een buitenbeentje in de stoner-scene, niet alleen vanwege de blazers, ook voor de lyrics in het Spaans. Dan toch een buitenbeentje dat zichzelf prima in de markt heeft gezet, met vier albumreleases op hun eigen Chancho Records en optredens zowat overal in Europa en zelfs daarbuiten. Pendejo! speelt in Terneuzen misschien een beetje op routine, dan nog is de set best heftig. “Tu Hermana” en “No Te Vayas” komen van hun meest recente album ‘Volcan’, maar er zijn ook oudere tracks en de Iron Maiden-cover “Wrathchild”. Het publiek in De PIT reageert heel enthousiast en er wordt al wat gedanst voor het podium.
Setlist Pendejo!: Timon / Tu Hermana / No Te Vayas / Wratchild (Iron Maiden) / 47 / Arrecho / La Reina / Flotadores / Amor Y Pereza / Camaron
Terug naar het bijpodium voor Turpentine Valley. Deze Belgische instrumentale postmetalband stelde nog maar pas het derde album ‘Veuel’ voor. Vergeleken met het releaseconcert in Zottegem waren de reacties van het publiek in Zeeland een stuk enthousiaster. Omdat de fans de tracks inmiddels beter kennen en ook omdat het publiek in Nederland doorgaans een stuk luider reageert als ze het naar hun zin hebben. Turpentine Valley zette een strakke set neer, het was aanschuiven tot voorbij de toog om toch maar iets te kunnen zien van het concert en de hoofden wiegden mooi mee met de melodie. Bassist Thomas speelde een stukje in het publiek, maar veel ruimte kreeg hij niet. Turpentine Valley speelt deze zomer nog op Alcatraz en de agenda staat voorts al goed vol.
Setlist Turpentine Valley: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Na de dinnerbreak was het aan Ronker om het vuur op te poken op het hoofdpodium. Deze Belgische band zorgt al enkele jaren voor flink wat aandacht en dit jaar lijkt de grote doorbraak in zicht, met een plek op Dynamo Metalfest, Alcatraz en ArcTanGent, naast een hele rits clubconcerten overal in Europa. Het nieuwe album van Ronker kreeg hier een lovende review en live gaat de speednoise van deze vijf Belgen met snorren nog een versnelling harder. Frontman Jasper is een sensatie. Hij kruipt op elke hindernis op het podium of springt er net zo vlot opnieuw af, als om nog eens extra in de verf te zetten hoe ‘gevaarlijk’ Ronker wel niet is. Hij maakt een grapje over de Nederlanders die gaan tanken in België en haalt herinneringen op aan de song “Annelies” (van Sas van Gent in Zeeland) van Louis Neefs. Hij heeft heel veel liefde voor de programmatie en alle andere bands op de affiche en hij laat plots iedereen het refrein meezingen van “Wonderwall” van Oasis. Dit is een heel leuke band die ondanks de snelheid en de gekte muzikaal prima overeind blijft.
Setlist Ronker: Tall Stories / Respect The Hustle / Slow Murder / No Sweat / Clear The Air / Shame / Hiit / Where The Dogs Sleep / Disco Dust / Snuff / House Of Hunger / Goliath / Limelighter / Hools
Het leven hangt aan elkaar van keuzes. Stereoseat op het kleine podium van De PIT zou logisch zijn geweest, toch stapte ik vrolijk naar Orion Records om de hoek voor de set van Kasmin. Het contrast met alles in De PIT kon nauwelijks groter zijn. Op twee stoeltjes badend in roze en paars licht hebben twee jonge mannen uit Amsterdam plaatsgenomen met een akoestische gitaar en een cello. Een twintigtal mensen hebben zichzelf tussen de platenbakken gepropt om aandachtig te luisteren. De liedjes van dit duo zitten ergens op het kruispunt van pop, folk en singer-songwriter. Denk aan een mix van Dressed Like Boys, Madredeus, Luka Bloom en Jeff Buckley. De cello krijgt veel tijd en ruimte en vertelt zo mee de bijna cinematografische verhalen die verteld worden. Mooi dat ook dit kan in de heel brede (om niet te zeggen eclectische) programmatie van Terneuzen on Fire.
Daarna terug naar De PIT voor Hemelbestormer. Deze Belgische postmetaltopper zie je qua festivals doorgaans vooral op een Graspop of Alcatraz, maar ze spelen vaak ook in kleinere venues en festivals. De ‘grote’ zaal stond afgeladen vol en het publiek reageert heel enthousiast en voldaan op de louterende, logge postmetal van dit viertal. Hun set staat bijna volledig in het teken van ‘The Radiant Veil’, hun recentste album, met puike versies van “Usil” en “Satre”, afgewisseld met de oudjes “Eight Billion Stars” en “In Praise of Sun”. Later dit jaar staat Hemelbestormer op Alcatraz.
Setlist Hemelbestormer: Usil / In Praise of Sun / Tinia / Eight Billion Stars / Turms / Satre
Omdat ik ook de derde plek van dit stadsfestival wil beleefd hebben, ga ik naar de Porgy & Bess voor de rootsrock van de Britse Rosalie Cunningham. Ik weet niet wat de reden was – misschien was het vorige concert uitgelopen – maar het lukte daar niet om tijdig alle instrumenten op het podium aan te sluiten en een soundcheck te doen. Een half uur na het voorziene begin is de frustratie bij Rosalie zo hoog opgelopen dat ze haar band het teken geeft om toch te beginnen spelen, zonder dat alles al goed is afgestemd. Voor wie net voor het podium stond, viel het geluid nog mee. Wie verder stond, kreeg de vocalen niet door. Achteraf hoorde ik wel wat ontgoocheling bij fans die van ver gereisd kwamen speciaal voor deze band. De set in Terneuzen werd ter plekke aangepast aan de beschikbaarheid van de ingeplugde instrumenten en de speeltijd die overbleef. Hoewel de frustratie af te lezen was van de gezichten van de bandleden en het ongeduldige publiek zich liet horen, bleef iedereen heel vriendelijk en professioneel.
Het laatste stuk van de set van Rosalie Cunningham heb ik gemist om op tijd te zijn voor Gnome op het hoofdpodium. Het Antwerpse stonertrio met de rode tuinkaboutermutsen bestaat tien jaar en is overal populair en dus ook in Nederland. Vorig jaar deden ze hun eerste Amerikaanse tournee en dit jaar staat hun agenda al goed vol. Terneuzen is een soort van opwarm-concert voor hun tournee door de UK die een dag later start. Gnome speelt dus met het vertrouwen van de grote dagen. De set in Terneuzen was een dwarsdoorsnede uit het oeuvre van de band, met onder meer “Blacksmith” uit hun debuutalbum. Elke song werd op herkenningskreten onthaald door het publiek, er ontstond een moshpit en er was de eerste (en laatste) crowdsurfer van de dag.
Setlist Gnome: Duke of Disgrace / Wenceslas / Golden Fool / Blackmsith / Gods Are Evil / Antibeast / The Ogre / Rotten Tongue / Old Soul / Kraken Wanker / Ambrosius
Komatsu mag Terneuzen on Fire afsluiten op het kleine podium. Als je de carrière en successen van Komatsu afzet tegenover de podiumruimte en het late uur vind ik het misschien toch wat weinig respect voor dit Nederlandse trio. Opnieuw staat de ruimte naast de toog helemaal volgepakt. In de set zaten heel wat nummers uit ‘A Breakfast for Champions’, dat vorig jaar uitgebracht werd. De sfeer bij het publiek zat nog steeds heel goed en heel wat mensen zijn gebleven om de hele set uit te kijken, te luisteren en nog een laatste keer helemaal los te gaan. Dan zal het wel goed geweest zijn.
Setlist Komatsu : A Breakfast For Champions / Hail To The King / Blackened Eyes / Release The Flies / The Devil’s Cut / Savage / Fatcamp Workout / Livin’ The Dream / Welcome To The Underworld / Climb The Vines / Gator / Komatsu
Op een paar schoonheidsfoutjes na was Terneuzen on Fire een heel leuk festival. Je kon hier makkelijk tien bands zien voor amper 35 euro en het waren allemaal bands met een sterke uitstraling.
Organisatie: The PIT (ism Porgy & Bess/Orion Record Store)
Wasteland 2026 - Een splijtbom aan uiteenlopende emoties
Wasteland 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-27
Erik Vandamme
Na een geslaagde eerste editie in 2025, organiseerde de Belgische band Nomad voor de tweede keer het festival Wasteland. Een avondje rond underground metal bands, in de gezellige DVG Club in Kortrijk. Echter dit jaar was er iets bijzonders. De tweede editie stond in het teken van de release van Nomad zijn debuut album 'Oxygen'. Een diverse plaat vol prikkeling en botsingen tussen spijkerhard uithalen en weemoedig rakend.
Een veelkleurige sound en een plaat, die een bijzonder pareltje is. Het was reikhalzend uitkijken hoe die songs live zouden klinken, de verwachtingen waren dus hoog gespannen..
West-Vlaanderen boven op deze avond. De Brugse metalcore formatie Alludence (***1/2), een vrij jonge band vrienden die vanuit andere projecten elkander hebben gevonden. Het fijne aan Alludence is dat ze net dat emotioneel kantje van de metalcore weten te verbinden met het barse en rauwe. Hun gezamenlijke passie voor bands als Architects, Bring Me The Horizon en Northlane kwam vocaal en in de instrumentatie aan bod.
Het kwam wat traag op gang, - we dreigden eventjes af te haken -, maar eens de band wat grip kreeg op zichzelf en op het publiek, werden alle registers opengegooid en kregen we alsnog een lekkere muzikale wervelstorm metalcore. Interessant.
Between Sirens (*****) uit het Kortrijkse ook klonk ietwat anders. Rauw en meedogenloos. Het tempo ligt hoog en wordt gedragen door de emo vocals van Jonah Holvoet. Geen rustpunt hier. Dit waren metalcore mokerslagen, we werden moeiteloos meegesleept. We zagen een milde poging tot crowdsurfen.
Between Sirens nracht deugddoende metalcore. Wat een pletwals!
Nomad (*****) stond centraal vanavond. We hadden onlangs nog een leuk interview. Lees hier . 'Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene’, wisten ze ons te vertellen, wat ook live tot uiting kwam.
De nummers kliefden en er was de bijzondere zangpartijen. Zonder meer ging Nomad ertegenaan, rauw-ingetogen-dreigend-speels. De tempowissels volgden elkaar op.
Een ruim publiek binnen de scene wordt aangesproken.
Van de songs uit dat album is er eentje dat ons het diepst weet te raken, “Daerk”. We worden meegezogen in een andere wereld, weg van de realiteit. Een hypnotiserende, veelkleurige, boeiende sound en een album om U tegen te zeggen.
Verpulverend hard als melancholisch gevoelig ging de band te keer. Een splijtbom aan emoties die zijn publiek letterlijk meesleurt naar confrontaties met zijn demonen. Hier bleven we totaal verweesd achter.
Signs of Algorithm (*****) klonk evenzeer verpletterend. Wij leerden de band reeds kennen in 2021 op het festival Devils rock for An Angel en waren toen onder de indruk van hun performance, een nietsontziende pletwals. "Ze speelden een daverende set, alsof er 1000 wild losgeslagen fans voor het podium stonden . Missie geslaagd!", schreven we over hun optreden. En het siert hen dat ze ook met die ingesteldheid nu speelden in de DVG, voor een al sterk uitgedund publiek. De langgerekte riffs, de bonkende drums en een frontman die met bulderende stem de grond deed daveren, zorgden voor een ondoordringbare geluidsmuur. Signs of Algortihm greep zijn publiek bij de keel en dreef het tempo telkens hels op. Iedereen genoot van deze geweldige, denderende sound . Wat een pletwals ook!
Wasteland bood een podium voor extremere metal, de underground van het genre. Iedereen genoot van de verpulverende mokerslagen van de vier bands op het podium. Het leeft wel, dit genre in het Kortrijkse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Sign Of Algorythm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9087-sign-of-algorithm?Itemid=0
Nomad
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9086-nomad-27-03-2026?Itemid=0
Between sirens
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9085-between-sirens-27-03-2026?Itemid=0
Alludence
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9084-alludence-27-03-2026?Itemid=0
Organisatie: Nomad + DVG Club, Kortrijk
Donkere Tijden 2026 - Keeping the dream alive
Donkere Tijden 2026
DVG Club
Kortrijk
Rating: 8
2026-03-14
Filip Van der Linden
Op zaterdag 14 maart kon je in de DVG Club in Kortrijk naar de derde editie van het indoorfestival Donkere Tijden. Op de vorige edities stonden onder meer al Dark Minimal Project uit Frankrijk en de Belgische bands Partikul, Cryptochroma, Enzo Kreft, CauseNation en Black Snow in Summer.
Deze keer verwachtten we drie duo’s op het podium, maar eentje deed het solo. De opkomst was behoorlijk, met een paar mensen uit Frankrijk en Duitsland, maar er kon nog wel wat volk bij.
Het duo dat deze Donkere Tijden mocht openen, was Black Snow in Summer. Dit Belgische darkwaveproject is actief sinds 2013. Het duo van Kurt en Corina (ook van Face Your Fears en Silent Presence) bracht reeds een album uit (‘Shadows at Night’ in 2019), een EP (‘Lost Feelings’) in 2020 en een 7” single (“Help Me”/”One Click”) in 2025. In 2023 speelden ze voor het eerst in Duitsland, waar ze heel wat streaming-volgers hebben.
Kurt en Corina begonnen iets later dan gepland aan hun set, maar de sfeer zat wel meteen goed. De korte set was een dwarsdoorsnede van de releases, aangevuld met “Red Light”, een cover van Siouxsie & The Banshees, en het nieuwe nummer “False Light”. Dat nieuwe nummer is een evolutie in het oeuvre van Black Snow in Summer, met deze keer langere gezongen stukken en meer een verhaal, waar het vroegere werk al eens vaker korte, vaak herhaalde zinnen waren.
Alle nummers werden enthousiast onthaald, hoewel de darkwave van dit Belgische duo misschien niet naadloos aansloot op de twee Duitse EBM-acts.
Setlist: Dream / Lost Feelings / Julia / One Click / Red Light (Siouxsie) / False Light
Plastikstrom komt uit Duitsland. Matthias en Jürgen van Plastikstrom vormden eerder de helft van de gothic rockband Darc Entries. Ze zijn actief sinds 1995 als EBM-duo Plastikstrom en hun recentste release is het album ‘Eskalation’ uit 2023. Matthias komt graag naar België, omdat daar de bakermat ligt van de EBM. Hoewel je afgaand op zijn podiumoutfit een voorliefde voor Front 242 zou kunnen afleiden, houdt hij nog meer van The Neon Judgement. Ook Clan of Xymox en nog een hele rits oudere pioniers van EBM, synthwave en gothic rock kunnen hem al eens inspireren.
Plastikstrom is zeker geen onbekende in België, waar ze bijna elk jaar wel eens langskomen. Dat was ook te merken bij het publiek. Heel wat nummers werden op herkenningsapplaus onthaald en meegezongen. EBM is dan toch vooral een muziekgenre dat je beleeft door te dansen.
Omdat de DVG niet uitverkocht was, was er ook genoeg ruimte om dat te doen. Het enthousiasme van de dansende meute werkt aanstekelijk en zo gaat Matthias twee keer meedansen.
Plastikstrom werkt aan een nieuw album dat misschien al in mei of juni uitgebracht zal worden. Een handvol nieuwe nummers zaten al in de set, met voorlopige werktitels als “Nachtmacht” en “Keine Ahnung”. Openen deden ze met hun signature-track “Eskalation” en daarna werd er toegewerkt naar een zinderende finale met “Alles Für Uns”, “Wandertag”, “Tote Stadt” en “Städtekrieg”. “Wandertag” is een mooi contrast tussen het onderwerp (rustig wandelen in de natuur) en de pompende beats en dreigende lyrics over een Ruckzack!-je).
Als uitsmijter was er de Plastikstrom-versie van “A Forest” van the Cure. Later dit jaar komt Plastikstrom terug naar Sint-Niklaas voor het BIMfest.
Setlist: Eskalation / Mutterschoss / Grosny / MKO / Amok / Nachtmacht / Tanz Allein / Keine Ahnung / Mir Egal / Pogokinder / Alles Für Uns / Wandertag / Tote Stadt / Städtekrieg / A Forest (the Cure)
Eerst was Dive, het electro/industrial-project van pionier Dirk Ivens, aangekondigd als headliner voor deze derde editie van Donkere Tijden, maar Ivens moet afzeggen wegens persoonlijke redenen en werd vervangen door Jäger 90. Jäger 90 brengt oldschool EBM waarvoor ze de inspiratie vooral halen bij DAF, maar frontman/zanger Thoralf Dietrich is ook fan van Front 242 en Rammstein.
Deze Duitse act maakt sinds 2005 internationale podia onveilig, oorspronkelijk als duo maar sinds kort steeds vaker als solo-act van frontman Thoralf. Jäger 90 speelt regelmatig op Duitse festivals als het Wave Gotik Treffen en Amphi Fest en staat op concerten en festivals in gans Europa. In 2025 stond Jäger 90 voor het eerst in Mexico. Deze act stond al die tijd nog maar een paar keer op een Belgisch podium. In 2013 speelde de band op Electric Summer Night in Doornik, met voorts nog Orange Sector en Pankow.
Nieuw materiaal heeft Jäger 90 al niet meer uitgebracht sinds 2013, maar in 2024 was er nog een leuk vinyl-only verzamelalbum (‘Rückspulen’), inmiddels hopeloos uitverkocht Thoralf kondigt in Kortrijk aan dat er nu eindelijk echt wel nieuwe muziek van Jäger 90 aankomt en brengt live al een paar tracks die op dat nieuwe album zullen komen, zoals “Gib Mir Deine Hand”.
Voorts natuurlijk klassiekers als “Wir Brauchen Kein Feuer” (uitzonderlijk eens niet als openingstrack), “Nord/Ost” en “Dessau” en een cover van DAF. Jäger 90 heeft een langere geschiedenis dan de andere bands op Donkere Tijden en toch moet Thoralf meer moeite doen om iedereen voor het podium mee te krijgen.
Al na een paar nummers lukt hem dat en vanaf dan geht’s los. De dreunende beats, de dreigende lyrics in dat militante Duits, het charisma van Thoralf, … het is een combo die werkt.
Leuke momenten zijn als Tamara uit het publiek op het podium even mag meedansen met Thoralf en als er bij “Stiefelblitz” ‘medailles’ (stickers van de band) worden uitgereikt aan iedereen in het publiek met mooi gepoetste legerbottines, zoals bij een keuring in de legerkazerne. Na een eerst bis-ronde mag Jäger 90 nog eens terug het podium op en dan vormt “Scheissegal” het orgelpunt van de avond, waarbij Thoralf op het podium 20 pushups doet om dan – een beetje theatraal – in elkaar te zakken.
Setlist: Nord/Ost / Wir Brauchen Kein Feuer / Muskeln / Ich Schwitze / Neuer Tanz / Komm Und Rück Ein Bisschen Näher / Am Sonntag Ist Krieg / Ich Und Die Wirklichkeit (DAF) / Dessau / Gib Mir Deine Hand / Unsere Neue Republik / Stiefelblitz / Die Sonne Und Der Regenfall / Scheissegal
Donkere Tijden is niet het grootste festival in zijn genre, maar als ze nog eens zo’n affiche kunnen samenstellen, kunnen er nog vele knappe edities volgen.
Organisatie: Kurt Vanhollebeke & Black Planet
Nederlands 
Français 
