Zingem Beeft 2025 - Ondanks enkele hindernissen een geslaagde editie
Zingem Beeft 2025
Kruisem
De Mastbloem
2025-09-13
Filip Van der Linden
Zingem Beeft was dit jaar toe aan zijn achtste editie in negen jaar. Volgend jaar viert dit festival dus zijn tiende verjaardag, en we hopen dat dat een vet feestje mag worden, maar eerst kijken we even naar wat er dit jaar te beleven viel in De Mastbloem in Kruisem.
Het loont op Zingem Beeft vaak de moeite om echt de hele line up te komen bekijken, omdat er al eens een positieve verrassing te spotten valt in de eerste uren van dit festival.
De opener van dit jaar was Walfang. Inzake genre kleven ze het label ‘post-everything’ op zichzelf, maar je kan het ook omschrijven als een mix van duistere grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en mathrock. De band komt uit Sint-Niklaas, ze spelen samen sinds 2011 (eerst nog als Monkey Juice) en hun muziek gaat van dynamisch naar dromerig, van zacht naar een kopstoot. Ze speelden onlangs nog als support voor Cobra The Impaler in de Trix in Antwerpen. Inzake releases hebben we vooral goede herinneringen aan ‘LØV’ uit 2021.
Ondanks dat de band zou openen en alle instrumenten ruim op tijd klaar stonden na de soundcheck, werd de band niet aangekondigd op het voorziene uur. Het duurde minstens 10 minuten voor de bandleden met bedrukte gezichten het podium opgingen. Pas een dag later zou duidelijk worden waarom, op de Facebookpagina van de band: een discussie over het al dan niet tonen van een Palestijnse vlag op het podium. Een moeilijke discussie. Je vindt het hele verhaal op Facebook voor wie er het fijne van wil weten. Jammer genoeg voelde je aan de hele set dat de band hierdoor niet lekker in zijn vel zat. Ze hebben er nog het beste van gemaakt voor zichzelf, het publiek en de organisatie. Ze hadden ook kunnen weggaan zonder te spelen. Toch een beetje een valse start. In de ingekorte set herkenden we twee nummers uit ‘LØV’ en één nummer uit 2023.
Setlist: Walfang: Get Away / Season / Tighten The Hope / Create, Decimate / Eerie / MVP
Na Walfang was het de beurt aan Ka’Una. Hier minder onduidelijkheid over het genre, want deze band staat voor postmetal. Ka’Una bestaat onder meer uit leden van Thurisaz, een band die al eens headliner was op Zingem Beeft. Als Ka’Una moeten ze – nu in een ander genre – opnieuw vanaf nul beginnen, maar dat doen ze met veel enthousiasme.
Ka’Una serveert een soundscape van zware riffs, pompende drums, een diepe bas en een stem waarvan je nekharen omhoog komen. Een sonisch landschap waarin ambient, noise, psychedelische en progressieve sounds naadloos samenvloeien. Ka'Una's debuutplaat 'Focus' werd uitgebracht in 2024 door Dunk!records en deze band passeerde ook al op Dunkfest. Vorig jaar deden ze een korte tournee door Turkije.
In De Mastbloem zagen we een enthousiaste en gretige band die binnen de grenzen van de postmetal een herkenbaar eigen gezicht gevonden heeft. Ze brachten naast drie tracks uit ‘Focus’ al een nummer van hun volgende album, met gastvocalen van Tine Moniek. Haar kan je kennen van haar Nederlandstalige synthwaveband Drift, maar ze zit in heel uiteenlopende projecten. Haar Nederlandstalige monoloog in ‘De Piranha der Consumptie’ maakte flink indruk op de aanwezigen.
Setlist: Ka’Una: Careless / My Burden / De Piranha Der Consumptie / A Way
An Evening With Knives is een band uit Nederland tussen een voorts volledig Belgische affiche. Dit was nog maar de tweede buitenlandse/Nederlandse band in de geschiedenis van Zingem Beeft, na Cryptopsis vorig jaar. An Evening With Knives stond al eens op de affiche, maar dat was op de afgelaste corona-editie van 2020. Deze Nederlandse band mixt postmetal, psychedelische rock en doommetal. Ze brachten hun eerste EP uit in 2015, stonden in 2019 op Alcatraz en deelden al podia met Truckfighters, Corrosion Of Conformity, Elder en Steak Number Eight (nu Stake). Dit jaar brachten ze hun derde studio-album ‘End of Time’ uit, maar het was het vorige album dat de grootste brok vormde in de set op Zingem Beeft.
An Evening With Knives is altijd goed voor een feestje. Net als bij pakweg Psychonaut bewijst dit trio dat postmetal ook met veel energie, publieksinteractie en grinta kan gebracht worden. Dit was in publieksbeleving het eerste hoogtepunt van de dag. Beste song van de set was het onverwoestbare “Drowning in Daybreak” waarmee de set werd afgesloten.
Setlist: An Evening WIth Knives: Endless Night / On your Own / The Mistake / Pride of Lions / Levitate / Sacrifice / Slift / Voices / Drowning in Daybreak
Heisa is een Vlaamse noiserockband met invloeden van Tool, maar ook van Battles en Warpaint. Ze brachten dit jaar hun derde album ‘Trois’ uit. Een beetje een klassiek geval van de ‘moeilijke’ derde. Nog eigenzinniger dan hun sublieme eerste en tweede album. Maar niet dat ze een ontoegankelijk album gemaakt hebben. Dan zouden ze dit jaar niet op Pukkelpop gestaan hebben voor een ruim en enthousiast publiek. Voor wie zijn metal puur en onversneden lust, was Heisa misschien wat exotisch. Wie de tijd en moeite nam om echt te luisteren en mee te gaan op de trip van deze band, kreeg enkele pareltjes te horen.
Heisa bracht één van de meest intense sets van Zingem Beeft, terwijl een aanzienlijk deel van het publiek liever een pintje dronk aan de toog. Hopelijk laten de organisatoren zich hierdoor niet ontmoedigen. De leukste nummers in de set van Heisa waren “The Harmonist”, “Lazar” en het oudere “Serenity Now”.
Van bij de start van eisa’s set keken we met wat verwondering naar de veel te ruime en dikke wollen trui van drummer Jonathan. Hij leek er echt mee te worstelen achter zijn drumstel. Bij het laatste nummer kwam de aap uit de mouw, of beter, kwam de Palestina-T-shirt vanonder de wollen trui. Wat bij Walfang niet gelukt was, werd hiermee een klein beetje rechtgezet.
Setlist Heisa: Nandor / Flowers / Let Go / The Harmonist / Lazar / Serenity Now / Starting To Think I’m Pretty / Sad Dancer / Fivefour / Shifting
Temptations for the Weak werd opgericht in 2011. Dit is een metalcoreband met invloeden van bands als Killswitch Engage en Machine Head, met de focus op vette riffs, knallende ritmes en een combinatie van ruwe en cleane vocalen. Ze stonden al op Graspop, Alcatraz, Summer Breeze, Jera on Air.
Hun meest recente studio-album is ‘Fallen From The Stars’ uit 2022. In 2024 verscheen ook al de nieuwe single “Silver Lining”. Temptations For The Weak stonden net als An Evening With Knives op de afgelaste covid-editie van Zingem Beeft van 2020, maar deze metalcoreband kon die nare herinnering in 2021 al uitwissen met een geslaagde herkansing. Dat ze dit jaar opnieuw gevraagd werden, is een mooie opsteker voor de band.
Deze band kreeg het meeste volk tot voor het podium en bijna alles wat ze vroegen, gebeurde ook: circle pit, wall of death, meezingen, het ritme meeklappen, …
De band speelde liefst vijf nieuwe nummers en die klonken net zo vet als het oudere materiaal (“Trade This Life”, “Tear It Down” en “The In-Between”). Mijn nieuwe favoriet is “Drowning World”.
Setlist: Temptations For The Weak: Tear It Down / Saviour / The In-Between / Final Straw / Your Own Suffering / Crossroads / Silver Lining / Drowning World / Trade This Life
Headliner Cobra The Impaler moest op het laatste nippertje afzeggen voor Zingem Beeft om medische redenen. Na heel wat rondbellen mocht No Prisoners aantreden als invallers. No Prisoners is sinds 2023 de band van Pieter-Paul Devos (Raketkanon, Kapitan Korsakov), Pieter De Wilde (Raketkanon, Cowboys & Aliens, Welkin) en Leander Van het Groenewoud (zoon van Raymond en van onder meer Lee Anderson). Vorig jaar was er een EP, dit jaar een album. Ze spelen een grungy punk (Wipers, Hüsker Dü, Dead Kennedys…) en ze staan al eens in het voorprogramma van bands als Brutus, Stake en Psychonaut.
Ondanks dat ze vooraf niet aangekondigd waren voor Zingem Beeft, bleven verrassend veel mensen toch gewoon in de zaal om de hele set van No Prisoners uit te kijken. De band stond gretig op het podium, ook al hadden ze eerder die dag al het beste van zichzelf gegeven op Leffingeleuren, een ander leuk festival.
Het helpt ook dat dit powertrio een heel toegankelijke versie van punkrock brengt, anders dan ten tijde van Raketkanon of Kapitan Korsakov.
Setlist: No Prisoners: Put Me Out / Spray Paint God / Them / Carmelita / Get Out Of The Way / Sub Sunburn / Wired / Move So Fast / Neverything / Wishing Well / Man’s World / I’D
Geen Cobra The Impaler als headliner, wel Arson. Beide bands delen dezelfde drummer, dus stond er toch één vijfde van de voorziene headliner op Zingem Beeft. De oorsprong van Arson gaat terug tot de lente van 2016 wanneer leden van verschillende Gentse metal en screamo bands samen komen en zich los willen scheuren van de subculturen waar ze al jaren in vertoefden. Tijd voor good old fashioned loeiende gitaren, strakke drums en intense vocals. Arson brengt een harde mix van rock 'n roll, punk, hardcore en southern rock. Voor fans van Every Time I Die, John Coffey, Kvelertak, Frank Carter & The Rattlesnakes, ...
Dit jaar stonden ze onder meer op Zwarte Cross en op Graspop Festival Baflo (niet het ‘echte’ Graspop in België, maar ergens in Nederland).
De mannen van Arson zaten naar goede traditie strak in het pak, ze hadden hun vaste ober bij die shotjes whiskey uitdeelde aan de eerste rijen van het publiek en de set eindigde met het in de fik steken van een deel van het drumstel. Wie de band al wat langer volgt, herkent het ritueel. Ook een vaste waarde: chaos. Van bij de start hossen de bandleden over het podium, gooien ze zich in de fotopit en maken ze een rondje door het publiek. De chaos kreeg nog een extra dimensie met enkele confettikanonnen, ballonnen en wc-rollen die vanuit het publiek het podium werden opgegooid.
Arson staat voor een onstuitbare energie. Arson werkt aan een opvolger voor hun debuutalbum ‘All In, All Sin’ uit 2023, maar in Kruisem vormde het ‘oude’ album nog de hoofdbrok van de set.
Er was geen toegift, wat nochtans een mooie traditie is op een dergelijk festival. Arson was dan wel onverwacht tot headliner gepromoveerd, ze droegen die titel waardig.
Setlist Arson: Smuggler’s Soul / Cult of the Castaways / Lords of Misrule / Bright Light / Curbside Violet / Church of Mine / Decay So Lovingly / Empire / Young Slave / You Know It/ Old Gods, Saints & Sinners / The Troublemaker
Alles bij elkaar was het een bijzondere editie van Zingem Beeft. Een uitdagende affiche, een headliner die afzegt en het gedoe met het Palestina-protest, maar aan de andere kant ook de uitstekende ticketverkoop, het snel kunnen uitwerken van een plan B, een massa tevreden gezichten in de zaal, …
Op naar de tiende verjaardag van Zingem Beeft in 2026
Organisatie: vzw Agera Events
Leffingeleuren 2025 – Ontdekkingsfestival bij uitstek, voor tweede maal op rij uitverkocht!
Leffingeleuren 2025
Festivaldorp
Leffinge
2024-09-12 t-m 2024-09-14
Ollie Nollet
Leffingeleuren behoort samen met onder andere Gentse Feesten, Rock Werchter, Dranouter en Sjock tot de oudste nog bestaande festivals van ons land. Voor het eerst georganiseerd in 1977, groeide Leffingeleuren in de jaren 2000 uit tot een behoorlijk groot festival met net geen 20.000 bezoekers.
Na enkele tegenvallende edities werd in 2015 opnieuw gekozen voor een kleinschaliger festival. Naast de betalende optredens in de zaal, het café en een kleine tent (aanvankelijk de Kapel, later de Apollo) kwam er ook een gratis gedeelte waar bezoekers tussen de foodtrucks konden genieten van ontluikend Belgisch talent op de Busker Stage of een pittige dj-set aan de DJ-Booth. Het was even zoeken maar intussen lijkt de organisatie de ideale formule gevonden te hebben.
Leffingeleuren is vandaag een waar ontdekkingsfestival met naast enkele gevestigde waarden vooral minder gekende namen, waaronder veel buitenlandse, op het programma. Intussen lijkt ook het publiek gewonnen voor deze formule want het festival was voor de tweede maal op rij uitverkocht.
Mijn jaarlijkse bedevaart naar Leffingeleuren legde me ook dit jaar geen windeieren. Een verslag van drie dagen pendelen tussen Zaal, Apollo, Café, Busker Stage en op zaterdag ook nog Kerk.
dag 1 – vrijdag 12 september 2025
Mijn festival begon in de Apollo met 1-800-Mikey uit Sydney. 1-800-Mikey is eigenlijk het lo-fi slaapkamer project van muzikale duizendpoot Michael Barker die verder ook nog actief is bij Gee Tee en R.M.F.C.. Op het podium koos hij voor de gitaar en liet zich bijstaan door een tweede gitarist die ook de synths voor zijn rekening nam, een drummer en een bevallige bassiste. Dat leverde melodieuze powerpop op die net rafelig genoeg klonk om me over de streep te trekken. De pittige gitaren zorgden voor aanstekelijke hooks terwijl de synths zich beperkten tot de overgangen tussen de nummers. Daarbij werd het showelement niet vergeten. Zo zwierden ze plots met zijn drieën synchroon het linkerbeen sierlijk de lucht in. Het was nog vroeg, toch kon een eerste moshpit niet uitblijven.
Heavy Lungs, een viertal uit Bristol, heeft met zanger Danny Nedelko een waar fenomeen in huis. Het eveneens uit Bristol afkomstige Idles maakte in 2018 een single die zijn naam droeg, nu weten we waarom. Nedelko toonde zich een frontman met een wel erg dominante podiumuitstraling die onvermoeibaar en gracieus over het podium dartelde en ook geregeld interactie met het publiek zocht. Zo liet hij dat publiek in tweeën splijten om het op zijn teken te laten clashen. Geen enkele truc liet hij onbenut om de aandacht naar zich toe te zuigen.
En de muziek? Met zijn Metz-shirt gaf Nedelko meteen een duidelijke hint waar we het moesten zoeken. Een van energie barstende mix van noise en punk, waarin de scheurende gitaar van Oliver Southgate de dans leidde. Idles, voor ze gingen experimenteren, kan een ander referentiepunt zijn; en dan was er nog de drummer die met zijn felgekleurde short eerder in een boxring leek thuis te horen. De oerwoudgeluiden die hij ons liet maken waren niet bepaald fijnzinnig in tegenstelling tot zijn backing vocals die wel verrassend verfijnd waren.
Niet alle nummers waren even overtuigend maar de energie maakte veel, zo niet alles, goed.
Ik had er geen goed oog in toen ik de podiumopstelling van Yard (uit Dublin) zag. Die bestond uit twee electronicatafels en een gitaar met een indrukwekkend pedalboard. Geen drumstel dus. In de plaats daarvan kregen we pompende techno beats die een vreemde combinatie vormden met de gezwollen zang van Emmet White, die je eerder in een hardrockband zou verwachten.
De presentator van dienst had ons een scherpe gitaar beloofd maar daar had hij zich schromelijk in vergist. Don Malone boetseerde eerder subtiele soundscapes die soms verdronken in de pulserende beats. Bij momenten kon het me wel bekoren en Emmet White, die wat leek op Bart Cocquyt van Pink Room, bleek een gedreven frontman maar de weinig inspirerende beats lieten me uiteindelijk toch afhaken.
Daarna mochten we één van de hoogtepunten noteren in het café. Daarvoor zorgde Checkpoint, een bont gezelschap (4 mannen, 2 vrouwen) uit Melbourne. De groep heeft een eerste plaat, ‘Drift’, uit op een Duits label en die kwamen ze voorstellen. Het was hun negentiende optreden op een rij, maar van vermoeidheid was geen spoor te bekennen. Prettig gestoorde egg punk met funky vibes en een garagerandje die geïnspireerd leek door Alien Nosejob werd ons deel.
Twee drummers, waarvan één elektronisch, een bas en drie gitaren waarvan er soms één werd ingeruild voor een goedkoop klinkend orgeltje, zorgden voor de feestvreugde. Wat zich liet uiten in een bijzonder wilde moshpit waarbij het plafond en een zijdeur het bijna begaven. De innemende frontman, Erik Scerba, genoot er, balancerend op een monitor, met volle teugen van. Na een overrompelende set vielen de groepsleden elkaar uitvoerig in de armen terwijl wij uitgeteld achter bleven.
Sons uit Melsele wordt nog steeds aangekondigd als een garagerock of garagepunk band maar dat label bleek niet meer te kloppen. De garage is wellicht al lang ingeruild voor een professionele studio en dat was er aan te horen. Dit was een geoliede machine, grossierend in (veel te) grootse riffs en poppy meezingrefreinen. Het publiek lustte er duidelijk pap van en ging alweer uitzinnig te keer, maar dit soort uitvergrote rock is niet echt aan mij besteed. Maar als het even vervelend dreigde te worden, kon ik me nog altijd concentreren op Jens De Ruyte die in zijn T-shirt van The Cramps de prijs voor de meest beweeglijke bassist in de wacht sleepte.
Even later werd ik wel op mijn wenken bediend in de Apollo met Gee Tee, een vijfkoppig collectief uit Sydney, waarin ik meteen Michael Barker, die we enkele uren eerder aan het werk hadden gezien met 1-800-Mickey, herkende. Zanger en oprichter van de band, Kel Mason, zag er met zijn skimasker nogal vervaarlijk uit terwijl hun muziek aanvankelijk eigenlijk vrij braaf klonk. Braaf is hier voor één keer niet synoniem voor slecht.
Dit was heerlijk rammelende old school punk gegoten in korte, melodieuze nummers die herinneringen opriepen aan groepen zoals The Stranglers of Buzzcocks. Naarmate de set vorderde werden de songs wel wat ruiger maar ze bleven altijd even catchy terwijl de meute steeds wilder tekeer ging. Een mooi opgebouwde set die me aan de rand van de extase bracht en ik was duidelijk niet de enige.
Tegen beter weten in deed ik vervolgens een manmoedige poging om Nicky Du Soleil uit Brussel te savoureren. Na eerst het oeverloos geëmmer van een ambiancemeter te hebben aanhoord, verscheen eindelijk de nieuwe ster aan het schlagerfirmament. Helaas moest ik na één nummer de zaal verlaten met hevige darmkrampen...
dag 2 – zaterdag 13 september 2025
Op zaterdag hoorden we er al vroeg bij te zijn want de eerste band, Ryan Davis & The Roadhouse Band (oorspronkelijk uit Louisville, Kentucky maar intussen verkast naar Jeffersonville, Indiana), was meteen een topper. De zang deed meteen denken aan Bill Callahan en ook muzikaal zat het niet heel ver uit diens buurt.
Dit was bedachtzame americana met een indie insteek waarin de gitaren af en toe keet mochten schoppen. Alleen jammer dat de nummers meestal noodgedwongen uitgerokken werden door de onstuitbare en ongetwijfeld poëtische woordenstroom van Ryan Davis. Gelukkig was daar nog ene, in een gele windjack gehulde, DD Bongo die helemaal door het dak ging. Wanneer hij zich niet verloor in een sjamanistische regendans bracht hij met zijn merkwaardige percussie, spitante toetsen of zelfs een ordinaire blokfluit wat verlichting. Aan het slot van een toch wel mooie set waagde Ryan Davis zich er nog even aan om gitaar en melodica tegelijk te spelen.
Hoeveel pech kan je hebben? Je mag dan eens totaal onverwacht op een festival aan de andere kant van het land spelen, breek je net enkele dagen ervoor je arm en moet je 24 uur voor het optreden nog onder het mes. Het overkwam Elena Lacroix van het Luikse Eosine. Hoewel ze zo geen gitaar kon spelen en duidelijk nog pijn had, was de groep toch afgezakt naar Leffinge. Met zijn vieren op één rij, allen volledig in het wit en Elena in een laken gehuld op een stoel probeerden ze er het beste van te maken. Wat eigenlijk niet lukte. Of het nu met die tegenslag te maken had, is me niet geheel duidelijk maar ik had hun mix van shoegaze, droompop en noiserock eerder al veel beter gehoord.
Dit klonk veel te artistiekerig en leek soms in onverteerbare progrock te verzanden. Gelukkig was daar nog steeds die ongrijpbare stem (wat een bereik) van onze pechvogel. Het werd uiteindelijk toch nog mooi toen tijdens het afsluitende "I am lost and found" drie schelmen onverwacht kwamen meezingen (of rappen) en zo alsnog voor vuurwerk zorgden. Dat mysterieuze drietal zou ons trouwens later op de avond nog een tweede keer verrassen.
Daarna werd ik totaal onverwacht compleet van de sokken geblazen door ELLIS-D. ELLIS-D (uit Brighton) staat voor Ellis Dickson, tegenwoordig de tourdrummer van Fat Dog. Een job die hij snel zal moeten opgeven, vermoed ik. Hier werd hij niet weggemoffeld op een drumkruk ergens achteraan op het podium maar mocht hij vooraan met een gitaar volop in de schijnwerpers staan.
Maar het waren vooral zijn ongrijpbare vocals die me meteen met verstomming sloegen en zowel David Byrne als Russell Mael (Sparks) lieten verbleken. Deze uiterst charismatische frontman, die er een handje van weg had om het publiek te vroeg te laten applaudisseren, hield me van de eerste tot laatste minuut aan zijn voeten gekluisterd. Daarbij zou ik bijna vergeten dat hij werd bijgestaan door een uitstekende vierkoppige band die minstens evenveel bijdroeg aan wat ik zou omschrijven als intelligente glamrock gekruid met een vleugje gothic-achtige paranoia. Dit was zonder twijfel het beste optreden op zaterdag. Het zijn precies dit soort verrassingen die Leffingeleuren zo leuk maken.
No Prisoners uit Gent is het nieuwste vehikel van Pieter-Jan Devos die we kennen van Kapitan Korsakov en Raketkanon. Verder herkende ik ook Leander van het Groenewoud (zoon van) op bas. Het drietal serveerde ons brutale rock met beukende riffs die me niet de hele set kon beklijven. Het had zeker zijn momenten, vooral tijdens hun cover van "Carmelita" van Warren Zevon, waarmee ze in de voetsporen traden van de legendarische GG Allin, ook al pakte die het helemaal anders aan. Wat je er ook mee aanvangt, het blijft een sterke song. Misschien was dat precies wat No Prisoners wat ontbrak: sterke songs.
Aan genres geen gebrek op Leffingeleuren. Zo was er ook plaats voor de nieuwste exponent van de Congolese rumba, hoewel ze daar zeker een buitenbeentje van zijn, Kin'gongola Kiniata uit Kinshasa. De vertaling van hun naam is het verpletterende geluid. Verpletterend was het misschien niet, fascinerend des te meer. Al hun instrumenten waren zelfgemaakt, meestal van afgedankte voorwerpen. Zo hadden ze een xylofoon bij, gemaakt met oude flessen wasmiddel, die bespeeld werd met halfvergane slippers. Het drumstel leek voor het grootste deel te bestaan uit oude radio's en tv-toestellen. Vooral de ritmische kracht en de opzwepende tweesnarige bas maakten dit onweerstaanbaar, zonder de extraordinaire gitaar en de stemmenpracht tekort te doen. Dit paste perfect in het rijtje met Konono N°1 en Staff Benda Bilili.
Op zaterdag is er sinds een aantal jaren ook plaats voor ‘Duyster live’ waarin Ayco Duyster en Eppo Janssen enkele artiesten uitnodigen voor een kort interview en een sessie. Daar zag ik de muzikale kameleon uit Wevelgem, Brennt Vanneste, gekend van Stake (voorheen Steak Number Eight) en Klakmatrak. Dit was totaal iets anders dan zijn vorige projecten maar hij kwam er verdomd goed mee weg. Samen met een vriend op piano bracht hij akoestisch enkele liedjes die verrassend melodieus waren. Een eerste plaat, ‘Collections of goodbyes: escapade 1’ is al uit en er volgen nog twee delen. Hopelijk zien we hem hiermee nog terug in een ruimere bezetting.
Om mijn afgepeigerde lijf wat rust te gunnen bleef ik in de kerk zitten zodat ik Tyler Ballgame in de Apollo miste. Misschien een verkeerde keuze want de IJslandse Arný Margrét kon niet echt overtuigen. Haar zoetgevooisde melancholische songs, die heel even aan Joni Mitchell deden denken, klonken best aardig maar waren wat eenvormig van karakter. De inspiratie voor haar nummers vond ze in Amerika, waar ze ook werden opgenomen, maar toen ze een song in het IJslands bracht hoorde ik buiten de taal geen wezenlijk verschil.
Het eerste nummer dat ik van Knives hoorde, een vijftal uit Bristol, overrompelde me terstond. Het leek een ziedende stoomwals, die onvermijdelijk deed denken aan Rage Against The Machine, waaraan onmogelijk te ontkomen was. De groepsleden sprongen voortdurend hoog de lucht in, wat samen met de flikkerende lichten voor visueel spektakel zorgde.
De schreeuwerige, rappende vocals van kolos Jay Schottlander en de monstrueuze riffs lieten me tevreden grijnzen. Maar na een tijdje verschenen er toch enkele barstjes in het onbreekbaar gewaande pantser. Zo leek de heerlijk stuiterende saxofoniste meer onderdeel van de visuele act dan van de muzikale. Ze speelde niet zo vaak en wanneer ze dat deed leek dat vooral bedoeld om de herrie compleet te maken. Daar kon ik eigenlijk nog mee leven. Veel erger was het gebrek aan inspiratie. Knives leek zichzelf voortdurend te herhalen waarbij sommige nummers slappe afkooksels leken van iets wat we enkele minuten eerder hadden gehoord. Knives was een tiental minuten briljant waarna het helaas bergafwaarts ging.
Dat is nog altijd een stuk beter dan wat Heartworms, een trio uit Londen, ervan bakte. Toegegeven: Jojo Orme, die zowel Afghaans, Pakistaans, Deens als Chinees bloed door haar aderen heeft stromen, is een fenomeen maar dan eerder als danseres of performanceartieste. Ze begon nog met een gitaar om de hals en een theremin voor zich maar die werden al na één nummer door een loopjongen naar de kant gehaald. Zo werd ze niet meer gehinderd in hetgeen ze best kon: het imiteren van een heks of als een vleermuis over het podium dwalen. Hoewel ze een drummer en een gitarist bij zich had, bleek (te) veel van wat we hoorden gewoon vooraf opgenomen. Hun als postpunk vermomde new wave met nogal wat gothic-invloeden wist nauwelijks emoties bij me los te weken.
Ik kreeg het helemaal toen ze de zaal met haar vingertje voor de mond minutenlang liet zwijgen. Dat lukte wel maar het effect ging volledig verloren door het geroezemoes van de bar dat via de openstaande deuren vrolijk naar ons toe stroomde. Santé!
Hé hé, daar waren die drie lefgozers, die de set van Eosine op het einde wat kleur gaven, weer! Samen met een vierde jongen vormden ze Sextc, een nieuwe groep uit Gent. Nadat ik enkele tegenvallende groepen had gezien boden zij eindelijk waar ik zo naar snakte: opwinding. Snoeiharde no-nonsense rock-'n-roll met smerige gitaren en bijtende zang waar de adrenaline van afspatte en die af en toe deed denken aan Nirvana. Tomeloos enthousiast, zoals alleen jonge groepen dat kunnen, raasden ze onbezonnen door hun set op de kleine Busker Stage.
De zanger bevond zich meer boven de hoofden van de uitbundige toeschouwers dan op het podium. Uiteindelijk belandde hij in het jonge boompje rechts voor het podium waaruit hij niet zonder enige moeite bevrijd werd.
Sextc was zonder twijfel één van de revelaties van deze editie van Leffingeleuren. Hopelijk zien we ze gauw terug.
Laatste groep die ik zag op zaterdag was Gurriers uit Dublin. Ze stonden dit jaar op Rock Werchter en worden vaak in één adem genoemd met Fontaines D.C. en The Murder Capital. Bovendien werden ze me sterk aanbevolen door een ingewijde zodat de verwachtingen hooggespannen waren. Helaas bleef ik wat op mijn honger zitten. Gurriers leek zich nooit uit het grote peloton postpunkbands te kunnen loswrikken. De sound mocht er zeker zijn, al heb ik het stilaan gehad met die als uit een grafkelder galmende gitaren.
Dan Hoff declameerde eerder zijn teksten dan hij ze zong terwijl hij vaak regels als mantras bleef herhalen. Hij had er ook een handje van weg om het publiek te manipuleren (zoals om een circle pit vragen) terwijl hij zelf altijd veilig op het droge bleef.
Andere opvallende figuren in de band waren de wel erg relaxte drummer en de hyperkinetische, in een overmaatse kilt gehesen, bassist die wel zijn weg naar het volk vond.
dag 3 - zondag 14 september 2025
Net als op zaterdag werd op zondag het startschot gegeven door een groep die zich in een buitenbaan van de americana leek te situeren. Maar in tegenstelling tot Ryan Davis hield Whitney K (Montreal) het bij korte songs, soms ultrakorte. Nu en dan leek het zelfs alsof hij er gewoon de stekker uittrok. Ook hier deed de stem me denken aan Bill Callahan, al hoorden anderen er dan weer Lou Reed in. Sommige nummers baadden sowieso al in een Velvet Underground-sfeertje.
De knappe songs zochten het schemergebied op tussen americana, altcountry en indierock. Wanneer de nummers dan toch wat langer duurden werden die opgesmukt met een Crazy Horse-achtige gitaaruitbarsting.
Hoewel de groep al heel wat platen op de teller heeft staan kwamen alle nummers, op één na, uit hun laatste, ‘Bubble’. Af en toe zette Konner Whitney ons op het verkeerde been. Zo begon "TV dreaming" als "Jealous guy" van John Lennon.
Na de set bleek er nog tijd over en maakten ze iemand die er om vroeg gelukkig met "Song for a friend", een nummer uit de vorige plaat. Whitney K, een naam om te onthouden!
Vorig jaar moesten ze hun optreden in het café op het allerlaatste moment annuleren. Dit jaar mocht Tje uit Hasselt de zondag openen op het grootste podium. Hoewel dit niet echt mijn ding was, vond ik hun zachtaardige avantpop best genietbaar. Vooral de wonderlijke zang van Lindy Versyck sprak tot de verbeelding. Ze wordt vaak vergeleken met Björk en daar kan ik wel inkomen. Naast haar zagen we nog gitarist Melvin Slabbinck, die ook een basdrum bediende, en Klaas Leyssen op bas en toetsen.
Hayden Pedigo had ik vooraf met dikke stift aangekruist. Zijn laatste plaat, ‘I'll be waving as you drive away’ behoort tot het beste wat ik dit jaar al te horen kreeg. Toch was ik er niet echt gerust op. Zou één man met enkel een gitaar, zonder zang, wel aanslaan in de Apollo? Daarop kan ik slechts één antwoord geven: een volmondig ja.
Pedigo kreeg de Apollo muisstil, zo stil zelfs dat hij er zelf ongemakkelijk van werd. Het gitaarspel van deze exceptionele fingerstyle gitarist uit Amarillo, Texas (hij woont eigenlijk al geruime tijd in Oklahoma City maar daar rept hij met geen woord over) klonk avontuurlijk zonder complex te lijken, grandioos en toch pretentieloos. Hij opende meteen met het prijsnummer van die laatste plaat: "Smoked", geïnspireerd door een oud nummer van Genesis. Nooit gedacht dat ik die naam ooit nog in een recensie over Leffingeleuren zou gebruiken en dan nog in positieve zin. Zelfs zonder het gesynthetiseerde koor vanop de plaat klonk dit magistraal.
Met het tweede nummer deed hij een poging om John Fahey met Led Zeppelin te combineren. Daarna vervlocht hij een eigen nummer met het thema van "Brokeback mountain" en zo kan ik nog even doorgaan.
Kortom: alles klonk even adembenemend en meeslepend, net als de verhalen trouwens die hij eraan koppelde.
Vervolgens zag ik op de Busker Stage Ciska Ciska, de band van de Gentse Ciska Daenens. Zij is de zus van Vito (Victoria Pax) en de dochter van Derek (& The Dirt). Ze komt duidelijk uit een familie met goede muzikale genen en wist me moeiteloos te overtuigen. Met een competente band bracht ze americana en folkpop, met echoes uit zowel het verleden (Neil Young) als het heden (Big Thief). Mooi!
Mijn favoriete podium op Leffingeleuren bevindt zich nog steeds in het café en neen, niet omdat je daar het makkelijkst aan bier geraakt. De kloof tussen artiesten en publiek is er het kleinst en zo heb ik het graag. Wat is er heerlijker dan de adem van een artiest in je gericht voelen of je moeten bukken voor een zwiepende gitaarhals. Dat laatste overkwam me trouwens letterlijk tijdens het optreden van Checkpoint op vrijdag.
Op zondag had ik het geluk er The Vovos te mogen aanschouwen, al had het wat voeten in de aarde voor het zover was. Net voor ze moesten beginnen viel de elektriciteit uit en toen dat euvel verholpen was, weigerde de stekker van het keyboard dienst. Intussen dreunde "Sabotage" van Beastie Boys door de boxen. Maar alles raakte gefixt zodat we eindelijk konden kennismaken met The Vovos, een vijfkoppige, volledig vrouwelijke queerband uit Naarm (Melbourne). Ada Duffy, een frontvrouw met een heerlijke punkbitch-attitude had haar micro aangekleed met een jasje in de vorm van een penis, inclusief ballen.
De groep heeft trouwens een EP uit met als titel ‘Cock rock’, vandaar wellicht. Het zette meteen de toon. Veel hoogstaands hoefde je niet te verwachten maar hun jangle-punk was zo charmant en aanstekelijk, dat iedereen ervoor bezweek.
Mocht het ooit wat minder gaan met de muzikale carrière van Babe Rainbow uit het Australische Byron Bay, wat ik trouwens niet meteen zie gebeuren, kunnen de bandleden altijd nog bijklussen als levende standbeelden. Zelden zag ik zo'n statische band. Zelfs als zanger Angus Dowling zich noodgedwongen moest bewegen, om zijn sambaballen te grijpen bijvoorbeeld, gebeurde dat in slow motion. Ook hun muziek klonk uitermate laidback: neo-psychedelica met zachte zang en hypnotiserende grooves. Een lounge-versie van The Beach Boys die me liet zwijmelen.
Naarmate de set vorderde kwamen er steeds meer seventies-funk invloeden bovendrijven maar het bleef even relaxt klinken. Na een begeesterende set vroeg Angus Dowling beleefd of er nog ruimte was voor een bisnummer, helaas tevergeefs.
Gut Health uit Naarm (Melbourne) mocht al openen voor groepen als Queens Of The Stone Age en Primal Scream, in Leffinge stonden ze op het bescheiden podium van het café. Het had wat tijd nodig eer ik me kon vinden in de exploten van dit bonte gezelschap. Maar gaandeweg raakte ik steeds meer in de ban van hun hoekige mix van no-wave en artpunk. Zangeres Athina Uh Oh, een pittig opdondertje dat haar fitnessprogramma leek af te werken, was een fascinerende frontvrouw. Verder bestond deze intrigerende formatie uit twee drummers, die voor een sterke ritmische impuls zorgden, een funky bas en twee gitaren die niet zelden als stoorzender fungeerden. Een niet makkelijk in het oor liggende combinatie die toch een hypnotiserende aantrekkingskracht had. Het laatste nummer, het bijzonder fraaie "Stiletto", liet ons bijna smeken om meer.
Maar daar was absoluut geen tijd voor want intussen stond R.M.F.C. uit Sydney klaar in de Apollo. R.M.F.C. staat voor Rock Music Fan Club, komt uit Sydney en was de vierde Australische groep op een rij die ik mocht bewonderen. Ook dit bleek een fascinerende band die moeilijk te plaatsen viel. Ze worden al eens vergeleken met The Fall en Devo maar dat hoorde ik er niet in. Mijn vermoeide brein kon bij deze postpunk in een garagejasje slechts enkele wankele vergelijkingen verzinnen: Joy Division na een rock-'n-roll-injectie, Beasts Of Bourbon na een spoedcursus punk of Black Rebel Motorcycle Club op zijn vettigst.
In de frontlinie zagen we een bassist en een gitarist die duidelijk niet verlegen zaten om een rock-'n-roll pose meer of minder. Naast hen een tweede gitarist en een saxofonist maar de architect van de groep bevond zich achter het drumstel. Buz Clatworthy nam niet alleen het merendeel van de vocals voor zijn rekening maar schreef ook de knap gecomponeerde nummers. Het bleef knetteren tot de saxofonist een weemoedige solo uit zijn instrument mocht persen. Na dit verstilde moment viel het om onverklaarbare redenen zelfs helemaal stil. Na minutenlang overleg wist de locomotief zich alsnog in beweging te trekken met een zinderend slot als eindbestemming.
Clap Your Hands Say Yeah uit Philadelphia was wellicht de band waar het meest naar uitgekeken werd. Oprichter en enig overgebleven lid Alec Ounsworth kwam er samen met een drietal tourmuzikanten het 20 jaar oude, titelloze debuut integraal ten gehore brengen. Die plaat, door sommigen bestempeld als een meesterwerk, is geruisloos aan me voorbijgegaan en na hun doortocht in Leffinge voel ik nog steeds geen drang om het album alsnog op te pikken. Toch konden de verfrissend jengelende gitaren mijn hart aanvankelijk wel verwarmen terwijl Ounsworths, op zijn zachtst gezegd, niet alledaagse stem de verbeelding voldoende prikkelde.
Maar ook indiepop, hoe verfijnd ook, blijft uiteindelijk pop en dat is iets waar ondergetekende niet meteen op zoek naar is. Bovendien sloop er na verloop van tijd wat eenvormigheid in de set met als gevolg dat nogal wat mensen afhaakten. Toch mocht Clap Your Hands Say Yeah na hun toegestane tijd gewoon doorspelen, terwijl even daarvoor Babe Rainbow een bis geweigerd werd. Mij niet gelaten, maar toch begon de Black Lips-fan in mij behoorlijk zenuwachtig te worden. De tijd voor de changeover werd immers steeds korter, wat wel eens gevolgen kon hebben voor de set van de Black Lips. Gelukkig had dit uiteindelijk toch geen consequenties.
Black Lips uit Atlanta vormen een kleurrijke mix van vijf unieke persoonlijkheden. Jeff Clarke, die voor één keer zijn kleedje thuis liet ten gunste van een korte broek, staat in voor het countryluikje en de vettige gitaar. Bassist Jared Swilley, kam keurig in de achterzak, is de Fonzie van de band. Gitarist Cole Alexander, het ongeleide projectiel dat na 25 jaar nog steeds zijn fluimen de lucht in spuwde om ze vervolgens weer met de mond op te vangen. Wat minder opvallend misschien, maar de leider van het zootje: drummer Oakley Munson. De laatste plaat werd trouwens in zijn Sound At Manor studio in The Catskills opgenomen. En ten slotte saxofoniste Zumi Rosow, die haar eigen performance opvoerde binnen de Black Lips-show. Met vijf zangers in de rangen schonken ze ons uitbundig (samen) gezongen garagerock, slordig en nonchalant maar o zo aanstekelijk.
Van begin tot eind een feest, de perfecte afsluiter van Leffingeleuren! Ze selecteerden slechts één nummer uit de gloednieuwe ‘Season of the peach’-plaat: "Zulu saints" waardoor er ruimte zat was voor de oude klassiekers. Songs als "Holding me holding you", "Hooker Jon", "Dirty hands" of "O Katrina!" werden door een uitzinnig publiek met onstuimige reacties ontvangen en luidruchtig meegebruld. De Velvet Underground-cover "Get it on time", weergaloos gezongen door Zumi, liet me nog maar eens wegsmelten.
Na al die jaren zit er nog steeds geen spatje sleet op de Black Lips. De set, die in geen tijd voorbij vloog, werd extatisch afgerond met de bis, "Bad kids" waarna een dolgedraaide Cole Alexander het publiek indook.
Leffingeleuren 2025 was een erg sterke editie met als absolute hoogtepunten Checkpoint en Gee Tee op vrijdag, ELLIS-D en Sextc op zaterdag en Hayden Pedigo, R.M.F.C. en Black lips op zondag.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8606-leffingeleuren-2025?Itemid=0
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Mini Metal Fest 2025 - Stomende concerten, in een walm van pure rock-'n-roll
Mini Metal Fest 2025
Bouckenborghpark
Merksem (Antwerpen)
Erik Vandamme
2025-09-06
Antwerp Metal Fest vierde in mei dit jaar zijn 10ste verjaardag. Het festival gaat tegenwoordig door in Fort Merksem. In het najaar keert Antwerp Metal Fest echter traditioneel terug naar Bouckenborghpark voor Mini Metal Fest. Een klein podia vlakbij het jeugdhuis, binnen het intieme kader die de typische 'old school vibe' van underground metal concerten uitademt. En er is vooral die gemoedelijke gezelligheid die AMF een bijzonder festivalgebeuren maakt. We waren aanwezig voor de drie laatste optredens. Het werden stomende concerten, in een walm van de meest pure rock-'n-roll.
Rosmotor en KA'UNA hadden we helaas gemist. We waren echter wel net op tijd voor Minus 45 Degrees (****). De band is ontstaan medio 1999/2000 en bevat enkele topmuzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. De band wordt in sommige media omschreven als moderne hardcore/metalcore en dat is zeker niet ver gezocht. We geven toe. Toen we top gitarist Jeroen De Vriese op het podium zagen staan, waren we er al gerust in. Dat ging sowieso vuurwerk worden. Zonder afbreuk te doen aan de overige virtuozen en springerige zanger/frontman John Tai uiteraard.
Na hun debuut 'Mute' in 2005 werd het stil rond de band, in 2023 namen ze de gitaren terug op en op Mini Metal Fest kwamen ze de twintigste verjaardag vieren van hun debuut. Met mokerslagen, oog voor experimen, diversiteit en naast die typische metalcore ook een melodieus kader, zorgde Minus 45 Degrees voor een gevarieerde set, die toch wat inspanning vergde om te blijven volgen tot het eind. Eén ding is zeker, de jongens zijn heren geworden, de aanstekelijke speelsheid van in de prille dagen is nu nog steeds overeind gebleven. Dit smaakte naar meer!
Fire Down Below (*****) is binnen typische stoner uitgegroeid tot één van onze absolute favorieten. Meermaals zagen we hen optreden, telkens stellen we vast dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de grote bands binnen de scene. Met typische stoner riffs legt Fire Down Below de lat ook op Mini Metal Fest al vanaf de eerst gitaarlick torenhoog. Terwijl zanger/gitarist Jeroen zijn stem schor schreeuwt, maken we ons op voor een trip doorheen het woestijnlandschap. Althans, de zinnenprikkelende klanken en zang, spreken naar goede gewoonte tot de verbeelding.
Bij het vallen van de duisternis wordt het wat frisser in september, maar de intens warme sound deed de temperatuur naar een kookpunt stijgen. De band blijft uppercuts uitdelen en dan moet de apotheose nog volgen, als bassist Bert Wynsberghe gewoon vooraan bij het publiek gaat staan, met bas maar ook drummer Tom waarop hij enkele maten slaat met drum sticks.
Alle registers worden compleet open getrokken in een wervelstorm aan riffs en drums. Fire Down Below brengt na al die jaren nog steeds de meest pure stoner, en laat Mini Metal Fest in vuur een vlam achter, zoals dat hoort binnen het genre. Klasse!
Afsluiten deden we met een potje onvervalste rock-'n-roll van het duo TankZilla (*****). Nadat Peter Pan Speedrock definitief de plug eruit trok, stuitte zanger-gitarist Peter van Elderen op voormalig Wolfskop-drummer Marcin Hurkmans en de rest is geschiedenis. Het duo gaat al vanaf de eerste noot als twee wildemannen tekeer op dat podium, een beetje in de geest van een band als Peter Pan Speedrock dus maar duidelijk met een eigen smoel en een hoek af.
De ferme stompen volgen elkaar in een razendsnel tempo op, er viel nergens een speld tussen te krijgen. De basis van TankZilla is gewoonweg steengoede rock ’n roll, heftig drumwerk, krachtige gitaarriffs en een ruige strot. Meer is er niet nodig om te overtuigen.
Het is opvallend hoe dit duo, twee doorwinterde muzikanten, elkaar als een sterk geoliede machine, blindelings vinden en zelfs verder aanvullen.
In een speels, aanstekelijk kader deelde het duo ferme uppercuts en mokerslagen uit.
Bij het vallen van de nacht zorgde TankZilla dan ook voor het perfecte rock feestje om deze wederom geweldige editie van Mini Metal Fest met een knetterende knal af te sluiten!
Organisatie: Antwerp Metal Fest
FinFactor Jazz Damme 2025 – Tussen vernieuwing en traditie
FinFactor Jazz Damme 2025
De Zustertuin
Damme
2025-08-31
Erik Vandamme
In de eeuwenlange geschiedenis spreekt het pittoreske Damme tot ieders verbeelding. Van binnen- en buitenland komen mensen dit mooie dorpje nabij Brugge en de Damse Vaart bezoeken.
Voor de vierde keer ging het festival FinFactor Jazz Damme door op zaterdag 30 en zondag 31 augustus. Wij waren aanwezig op zondag 31 augustus.
In het intieme kader, stonden zowel gerenommeerde als jonge talentvolle jazz muzikanten gezamenlijk op het podium. Een festival tussen traditie en vernieuwing.
Tieme Reynaert Quartet & friends (****1/2) - Jazz Damme heeft oog voor opkomend talent. Het collectief Tieme Reynaert Quartet & Friends mocht de tweede festival dag openen. De band bestaat, naast Tieme zelf op saxofoon, uit Matteo Vervenne op piano, Maxim Poppe (Bas) en Oskar Slabbinck (Drums). Twee bevriende muzikanten Cyriel Vanhoutte (trompet) en Emiel Bas (Elektrische gitaar) vulden op Jazz Damme het kwartet aan.
In maart dit jaar won de band de Dragon Jazz Contest in de categorie 'bands' , een wedstrijd voor jong talent uit het secundaire onderwijs met niemand minder als Jef Neve. Erg interessant, gezien Neve nu net de man is die binnen zijn muziek de perfecte lijn trekt tussen pop en jazz, en graag improviseert en experimenteert.
Tieme Reynaert Quartet & friends doen dit ook. Ideaal dus … Het gezelschap brengt heel wat diversiteit aan in hun stijl. Ze voegen er een funky klankentapijt aan toe. De sound spreekt tot de verbeelding. Het klinkt speels en er is de zin voor improvisatie. Het kleurt het geheel.
De muzikanten spelen dus bewust buiten de jazz lijntjes, maar blijven het genre subtiel trouw. Elk heeft een belangvolle rol, ondanks de bevoorrechte positie van trompet en sax. Een groovy bas, een zwevende gitaar, de bezwerende percussie en de mooie pianoklank vullen mooi aan. Mooi als ontdekking.
Jef Neve & Teus Nobel (*****) - We zagen Jef Neve & Teus Nobel eerder dit jaar aan het werk in de Roma en wisten dus al min of meer waar we ons aan konden verwachten.
Lees gerust: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98370-jef-neve-teus-nobel-hoe-klassiek-en-jazz-elkaar-ontmoeten-en-vinden
Het duo kreeg het meeste publiek voor zich. Niet verwonderlijk, gezien de reputatie van de twee. Het begon met “Bluesette” van Toots Thielemans, iedereen is mee in hun muzikaal verhaal.
Teus spreekt het publiek aan, en spreekt zijn waardering voor Jef uit. Het respect is trouwens wederzijds. Jef Neve & Teus Nobel gaan steeds tot het uiterste, en zoeken elkanders muzikale grens op. De piano stukjes van Neve zijn zonder meer magistraal. Nobel vult aan met trompet geschal. Wat een magische, ademloze set van deze twee, een milde botsing tussen jazz en klassiek, tussen improvisatie en pop.
Chris Cheek - Rembrandt Frerichs - Mark Haanstra - Jorge Rossy (****) - In de bio wordt het kwartet Chris Cheek - Rembrandt Frerichs - Mark Haanstra - Jorge Rossy omschreven als een 'supergroep'. We zijn benieuwd.
Elk van hen heeft wel ergens zijn stempel gedrukt op de muziekwereld. Chris van zijn kant is een saxofonist, van alle markten thuis, hij kan alle toonaarden aan en improviseert tot het oneindige. Zijn medemuzikanten tappen uit hetzelfde vaatje. Een veelkleurig muzikaal kleurenpalet ontstaat.
Hoedanook, een spannende, harmonieus kleurrijke set vol weerhaakjes is het resultaat. Vindingrijk. Soms dreigt het wat chaotisch te worden, het stoort allerminst de doorwinterde jazzliefhebber. Een daverend warm applaus steeds deed het kwartet deugd.
Tutu Puoane - 'Wrapped In Rhythm' (*****) - Met Tutu Puaone stond een zangeres op het podium die een streepje Afro-Jazz naar Damme bracht. Het project 'Wrapped in Rhythm' draait rond de poëzie van Lebo Mashile. In 2015 ontmoette Tutu de poëet Mashile die haar toestemming gaf de teksten op muziek te zetten. Samen met Ewout Pierrieux schreef Puoane de muziek. Intussen is er een deel twee van deze samenwerking met het Metropole Orkest en met arrangementen van Bert Joris. Het project werd bekroond met drie South African Jazz Awards. Verdiend kun je achterna zeggen …
Het klinkt allemaal erg gevoelig. Tutu laat zich omringen door muzikanten die hun instrument perfect beheersen, met een kleurrijke klankentapijt als overtuigend resultaat.
We kregen muziek van hun ‘Volume I’, alsook van de nieuwe schijf. Hoogtepunt was o.m. “Song For Kedi”, een aanklacht tegen de uitbuiting van de Afrikaanse vrouwen.
Prachtig poëtische meesterwerkjes waren “Land of Broken Mirror”, “Dawn” en “Find the Path”. Tutu Puoane wist met haar virtuoze muzikanten de temperatuur te doen stijgen laat op de avond. Intiem, ingenieus, boeiend in de sound en in intense mooie hartverwarmende woorden …Het vormde het perfecte slot van een gezellige dag, balancerend tussen vernieuwing en traditie in het genre. Mooi!
Organisatie: FinFactor Jazz Damme + vzw22
Driftfestival 2025 – Geslaagd weekend met de backcatalogue van kleppers Goose (25 Y) en dEUS (30 Y ‘Worst case scenario’)
Driftfestival 2025
Nelson Mandelaplein
Kortrijk
2025-08-30 +31
Johan Meurisse
Drift - Nieuw festival in Kortrijk met de klemtoon op Belgisch goeds en lekkers in de scene … Drift is het laatste echte zomerfestival, die de vakantie definitief uitwuift met als uitgangspunt nog eens goed genieten, ontspannen en amuseren om dan met opgeladen batterijen de dagdagelijkse realiteit en zorgen terug aan te vatten…
Drift - Twee avonden lang, eentje van electropop in al z’n hoedanigheid en eentje van rock in z’n diversiteit.
dag 1 - zaterdag 30 augustus 2025
Op deze eerste avond een beduidend jonger volkje dan voor het rockevent de zondag. Op die manier zijn voor ‘t ganse weekend alle leeftijden aangesproken.
We sloten aan op Glintsal, een mooie vennootschap en vurig huwelijk tussen rapper Glints en producer Faisal, die ons enthousiasmerend in hun ‘i love ZG’ t-shirt, die verwijst naar Gaza, ontvingen. Als decor twee capsules op het achterplan en een futuristische schotel als DJ booth.
De twee draaiden er in hun hippop een potje eurodance, disco, acid, new beat, drum’n’bass, dance door, aanstekelijk genoeg om iedereen in beweging te houden op het plein. Boxautomuziek, foute fuif party in een maatschappijkritische toon én die de samenhorigheid bevordert.
De twee hebben er al een toffe festivalzomer opzitten en dit was een ideale afsluiter om de laatste vakantietinteling letterlijk van ons af te schudden en te dansen. We kregen hitjes “JFK”, “get u what u want”, “all blue hair”, “acid” en “not a housewife”, zomersingle bij uitstek vorig jaar, met het optreden Glints-Daan in onze gedachte.
Allerhande sounds, samples en beats wisten ze door hun hun muzikale mallemolen te halen. En ergens amicale singalongs en handjeszwaaien.
Op het eind was iedereen meegezogen en kon er nog wat bezwerende groove, gabberhouse, oinks en beats van af, op hun “supersonic”, “masahallah” en “i luv u” , met een knipoog naar ‘chariots of fire’ en de Westvlaamse schlager (‘vis in de Leie’- Johny Turbo).
Glintsal - Het deed ons denken aan de hoogdagen van ons eigen The Subs, Shameboy en niet te vergeten Goose, die er waren als afsluiter deze avond.
Glintsal stond voor muzikaal plankgas geven, niet vies van een maatschappijkritische toon, een streven naar ‘Free Palestine’, door de oorlogsvoering en het blijvend gekibbel in ons landje hoe welke positie in te nemen.
Dit was een een hi-tech dance feestje zondermeer die iedereen in dezelfde stemming bracht!
Eefje de Visser is één van die talentrijke Nederlandse artiesten , al een goede tien jaar bezig. Ze is er eentje die een ‘coup de woman force in deze twenties’ verwezenlijkte met o.m. Roosbeef, Merol en wist zelfs een nieuwe lichting dames te lanceren als Meau, S10, Froukje, Sophie Straat. Haar sfeervolle, dromerige popelektronica wordt naar een hoger niveau getild en opengetrokken door haar zeemzoeterige zang, de gelaagde samenzang, de doordachte, professionele, betoverende licht inval, het decor en de schitterende bezwerende choreografie met haar danseressen, die synchrone danspassjes maakten.
Een mooi omschrijving waaide over ons heen van ‘onthaasten in een zweverige stormende en hypnotiserende vlammende sound’. Live kreeg die sound een groovende, extraverte boost.
Met zeven op het podium waren ze. Uitbundig, opwindend werden we meegezogen in die melancholische, weemoedige leefwereld. De huidige single “onomkeerbaar” opende de set. We kregen een afwisselende set van haar oeuvre en middenin de set klonk het rustiger, innemender. Het ging van “de parade”, “stilstand”, “bitterzoet” naar recenter werk “weekenden”, “vlug” en “vlammen” uit ‘heimwee’.
De coronapandemie en het ouderschap bracht haar muzikale creativiteit wat tot stilstand na het album ‘bitterzoet’, maar sinds vorig jaar is het opnieuw volle gas vooruit, want naast ‘heimwee’ is er het nakende ‘vlijmscherp’, dat in oktober zal verschijnen.
Een mooi totaalplaatje dus van song en act bij Eefje de Visser, die sterk, overtuigend werd besloten door “storm” en “lange vinnen”.
Goose bundelde 25 jaar pure electorock samen in hun hometown. Een raveparty werd het, wat gewaagder, gedurfder, avontuurlijker, dan de passage op Rock Werchter, de Lokerse Feesten en Dranouter vorig jaar.
Hun bezwerende, opbouwende, opzwepende, hitsende, energieke synthpop kwam telkens tot ontploffing; hier wisten gitaren, percussie zich te meten aan de elektronica, wat het kwartet sierde. Moeiteloos werden we meegezogen, -gestampt. Het gierde, knetterde, knalde soms in die opwinding, o.m. op het recentere “rock”. Soms neigde het naar EBM op z’n Fronts, soms vloeide het in elkaar over als op “control” - “what you need” en iets verderop “bring it on” – “everybody”.
Een Drift onder hoogspanning dus, op kleppers “british mode”, “can’t stop me now”, “black gloves” en traditioneel in de eindsprint de meezingmomenten op de psychedelische groove van “words” en “synrise”.
Groots werd deze electro avond met thuisspelers Goose. De nummers werden uitgediept, uitgeperst. Een perfecte lightshow en lasers deden de rest. Een backcatalogue die zich synthetiseert als ‘Muzikale Actie’.
Uitkijken nu wat de toekomst brengt …
De kaart van dansbare aanstekelijke synthpop werd op gang getrokken door Borokov Borokov; en dan Aili, die spelenderwijs Japanse teksten verwerkten en de al even Japans klinkende Chibi Ichigo, die schattig energiek ergens Prodigy, Shameboy en Goldband samenbrengt. Mooi dus als gangmakers …
dag 2 – zondag 31 augustus 2025
Op de tweede dag werd de kaart van de alternatieve rock en pop getrokken met bands die elk hun eigen aparte unieke muzikale identiteit hebben. Het publiek was ook beduidend ouder dan gisteren voor die electrogroove.
We sloten aan bij Whispering Sons. Zij laten postpunk horen vanuit de donkerste krochten van de new wave, met een duistere sound die tot kunst wordt verheven. Het publiek werd gecharmeerd door hun kenmerkende donkere, gruizige, niet-direct vrolijke muziek dus.
Hun recentere derde ‘the great calm’ mag onderhuids extraverter, luchtiger zijn , hier kregen we nu in deze set een ingenieus mooie introspectieve set, omgeven van de diepe, indringende praatzang van Fenne Kuppens, die zich nog meer opstelde als de enige echte opvolgster van Nico van de VU.
De band is echt goed op elkaar ingespeeld, elk geluidje werd nog spaarzamer gespeeld; het heeft zijn plaatsje in die donkere wonderschone sound. De nummers zijn in een ander zwart jasje verpakt, maar moesten niet onderdoen van hun vroeger patroon. De spannende mysterieuze dreiging blijft voornaam, het huidige broze politieke landschap zal hier wel voor iets tussen zitten met al die oorlogsperikelen, want niet voor niks stond hier ook de Palestijnse vlag geprikt aan de keys.
Meteen muzikaal de harde wereld met argusogen tegemoet op “satantango” en het gekende “the talker”. Elegant werden de nummers op subtiele, ingetogen, broeierige wijze gespeeld. Fenne dwarrelt rond de nummers heen en geeft er in haar vocals, mimiek, beweging, uitstraling elan aan.
Een sterke podiumprésence die net deze mystieke, mysterieuze sound ondersteunt. Een walm van donkere intensiteit en ingenomenheid overheerst in de diepe basstunes, het fris, tintelend, scherp soms snerpend gitaargepingel, de bezwerende drums en de sfeervolle Cure-synths.
Een muzikaal heen en weer geslinger van licht en duisternis, melancholie en opwinding kregen we op songs “surface” en “hollow” die volgden. “Cold city” was er eentje die filmisch huiverde.
We werden uit de donkerte getrokken met het meer dynamische “dragging”, “alone” en “walking, flying”. “Try me again”, de afsluiter, klonk sober verbijsterend sterk en liet je stilstaan bij je eigen persoon, het worstelen, het opkomen voor jezelf en een vuist maken voor alles. Verweesd werden we achtergelaten, om er na de muzikale pauze terug tegen aan te gaan … met J.Bernardt …
J. Bernardt heeft er een succesvolle tour opzitten met de huidige plaat ‘contigo’. Vanavond sluit hij de Belgische reeks af, dichtbij z’n ouderlijke thuis in Stasegem. Zijn ouders kwamen hem mee uitwuiven.
Jinte Deprez is de man achter J. Bernardt, die in een ander muzikaal leven een belangvolle rol samen met Maarten Devoldere inneemt bij Balthazar. Onmiskenbaar is die invloed te horen door de variërende, donkere, broeierige, twinkelende, indringende ritmes, die in een rits boeiende, meeslepende songs wordt gestopt en gedragen zijn door z’n warme, diepe zegzang.
In die sound horen we in het materiaal een vleugje souljazz, wat de sound breder maakt. Jinte is als frontman erg beweeglijk; de groovende, zalvende toetsen, de bezwerende percussie en het diepe basspel nemen een even volwaardige positie in, naast zijn innemend, broeierig gitaarspel. Het steekt allemaal erg goed in elkaar en het kwartet is goed op elkaar ingespeeld. Zondermeer een sterke performance.
De aandacht is en blijft scherp op openers “taxi en “remedy”; het gaat naar “last waltz”, “calm down”, “matter of time” middenin de set, tot de mooi uitgediepte “the other man”, “i’m the ghost you forgot”, “wicked streets” en “don’t get we wrong”.
J. Bernardt palmde moeiteloos het publiek in. Dit is een volwaardig alternatief op Balthazar en hij duwt broertje Warhaus van Maarten even langs de kant …
Hoe heerlijk nostalgisch kan het zijn om dEUS in alternatieve stijl eens terug te horen … Het deed deugd en maakte ons anderhalf uur lang terug ‘nen jonge gast’, muzikale herinneringen oproepend.
De songs van hun debuut van 30 jaar terug ‘worst case scenario’ (94), werd in de spotlight geplaatst en werd in willekeurige volgorde gespeeld. Na optredens op Cactusfestival en de Lokerse Feesten, was er nu het derde optreden. En na dit optreden zagen we hoe deze band van lekker zwierige alternatieve indiefolkygrunge evolueerde naar een doornsnee emopopband.
Tja, in die begindagen zaten er wat creatievelingen in die band, want naast Barman - Janzoons, vaste spil doorheen de 35 jaar dEUS, zaten er nog Stef Kamil en Rudy Trouvé bij.
dEUS speelde niet in hun eerste, oorspronkelijke bezetting, maar wel in de bezetting van de laatste jaren, buiten Mauro, die om gezondheidsredenen deze tour moest afzeggen; maar wel nu met de (eerder onbekende) Noorse gitarist Simon Folstad Nilsen, die zich ontpopte als een volwaardig lid. De innemende, broeierige, snedige gitaarpartijen en de gitaarexperimentjes had hij heel goed onder de knie.
En na decennia uit dEUS zegde Stef Kamil toe aan deze tour. Wat een meerwaarde. Even duidelijk was dat de intense, zwierige vioolpartijen van Janzoons als de bijdrages en bijhorende vocals van Stef Kamil een prominente rol innamen in die dEUS capriolen.
De jazzy indiepoprock van “jigsaw you” opende de set van deze meesterlijke, avontuurlijke, broeierige plaat; trouwens een plaat die niet vies was van enkele muzikale geluidsschetsen, allerhande uitstapjes en experimentjes, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Rauw lieflijk goddelijk …
Hun doorbraaksingle “via” volgde, dit is er eentje die doorheen de jaren spijtig genoeg z’n plaatsje verloor op de setlist; de opbouw, de afwisseling en de verrassende wendingen, balancerend tussen ingetogenheid en swing, het maakte dEUS uniek groots.
Stef Kamil sloot aan op “WCS”, en dan hoor en zie je dat hij net als Mauro met Barman de Belgische scene kleur gaf en geeft. Zijn persoonlijkheid, z’n présence, z’n bewegingen, z’n danspasjes, het diepe basspel, de warme stem, zowel lead als backing, het maakt de nummers compleet. “WCS” bracht melodie, alternatief, experiment als grunge, pop, folk enz samen. Scherp en gevoelig.
dEUS in optimale stemming dus, een geoliede band die ons doorheen dit materiaal loodste en slalomde. “Morticiachair” volgde met z’n talrijke wissels, “secret hell” was de aanzet van een popsong en er was het pakkend, gevoelig gitaargepingel op “right as rain”.
Mooi allemaal hoe de sound in z’n totaliteit het vindt met de stemmenpracht Barman - Stef Kamil, en verder de samenzang met de anderen, de praatzang en de vocoders.
“Mute”, “shake your hip”, “great american nude” toonden aan hoe breed, ingenieus, interessant de band wel kon klinken. Grauwheid en Emotie.
“Let’s get lost” was mooi, snedig en er kon naar een apotheose worden gewerkt met de gekende hits, “hotellounge” en “suds & suda”, in een opbouwende, freaky laag, tot op het bot uitgediept, verfijnd en konden exploderen. Hier kwam dEUS tot z’n hoogste herkenbaarheid en volste recht. “Divebomb jingle” werd in een soort semi-akoestische jamming gedropt, een kampvuur aanvoelen en samenhorigheid op z’n best. Het toonde hoe divers de band wel was. Vertrouwd, herkenbaar, wisselend, avontuurlijk, onvoorspelbaar.
dEUS wist zichzelf hier heruit te vinden door deze debuutplaat terug onder de loep te nemen.
“Roses” en “fell off the floor man” , twee songs waarop Stef Kamil nog even z’n stempel kon op drukken, besloten definitief 30 jaar dEUS historiek.
Live een beleven, een publiek in extase, een meesterlijk zinderende set, pure klasse! En duimen dat het mag goed gaan met de gezondheid van Mauro en aan iedereen om nog zo’n backcatalogue te mogen meemaken.
Vooraf waren er nog de optredens van Bluai, die de vrouwelijke indiepopscene een warm hart toedraagt en Ao die de Belgische scene een aparte zet biedt door hun groovy etherische, elektronische ambiente fadopop in Portugese Madredeus stijl, Spaanse Rosalia en Franse Gotan Project stijl.
Het Drift festival kon terugblikken naar een geslaagd weekend van telkens 5000 man; het smaakt naar meer … naar een volgende editie!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet en Geert De Dapper
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8563-driftfestival-2025?ltemid=0
Organisatie: Drift + Busker events
Razernij 2025: Beerdrinkers & Hellraisers 2025 – Een blij weerzien en gezelligheid op dit folkloristisch punk feestje
Razernij 2025: Beerdrinkers & Hellraisers 2025
Sleutelhof
Rumst
Erik Vandamme
2025-08-23
Tradities dienen in ere gehouden te worden. Na een drukke festivalzomer, doen we voor het begin van het schooljaar nog even een tussenstop in Rumst voor Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers.
Naast het proeven van verschillende bieren (tip: het donkere biertje van 11% op basis van Whiskey was een pareltje, cheers!), is er natuurlijk ook de muziek. Een blij weerzien en gezelligheid op dit folkloristisch punk feestje.
We arriveerden net op tijd om Wölf (****) met een muilpeer van jewelste de avond te openen. Er stond al heel wat volk te kijken, het zonnetje scheen uitbundig en dat is uiteraard altijd uitnodigend. Wölf bestaat uit doorwinterde muzikanten. Ook de interactie naar het publiek toe was goed. De band, ontstaan in 1996, heeft een hobbelig parcours achter de rug, en staat anno 2025 weer als een huis. Aanstekelijke poppunk die wist te overtuigen
Iets harder, maar daarom niet minder feestelijker, ging het eraan toe met Eleven-o-Seven (****). Ze zijn afkomstig uit de regio van Aalst en zijn al van 2007 bezig. De brede, diverse aanpak is de sterkte van de band. Een snuifje punkrock, de nodige screams en de nu metal invloed zijn in een hels tempo. Melodieus daverend. Het publiek genoot, maar het was blijkbaar nog een beetje te vroeg voor een deftige moshpit. Wat een energiebommetjes.
Na deze twee knallers, volgde een rustpunt …hoewel … Skool's Out (***) brengt catchy punkrock, met wat humor. Leuk. Alles bleef een beetje in dezelfde gezapige sfeer, wat de aandacht deels verslapte. Skool's Out bracht ons een 'old school' punk rock feestje. Mooi.
Een eerste absoluut hoogtepunt volgde met Charlie Bit My Finger (*****) een band die we leerden kennen in 2016. We waren onder de indruk van hun uitgebrachte plaat 'Trapped Inside' toen. We hadden ook een fijn interview en zagen hen ook live aan het werk. Ondertussen is de band volwassener geworden, de speelsheid en de absurde aanpak in momenten blijven overeind.
Humor is de rode draad doorheen dit concert, ook al stampt Charlie Bit my Finger graag in het rond. Een muzikaal tof feestje alvast, die het publiek echt dichter tegen het podium krijgt. Zelfs een falende microfoon kon het feest niet temperen. Het publiek ging gretig op de uitnodiging van de zeer beweeglijke band in en danste lekker mee.
‘Highschool Party Poppunk' staat de lezen op hun vi.be pagina. Live hebben we nog steeds hetzelfde gevoel.
We zagen redelijk wat T-shirts van Dropkick Murphy's om ons heen , niet onlogisch op zo’n avondje als dit. Maar ook deels door The Cloverhearts (*****). Dit is een Australische Celtic ska punk band die folk(lore) in hun punk brengen, wat we dus ook terugvinden bij bands als Floggin Molly en inderdaad Dropkick Murphys.
Een leuk , zwierig, opzwepend, aanstekelijk klankentapijt hoorden we, o.m. door de doedelzak. De beweeglijke frontman – die het podium afstruinde om zijn publiek te entertainen - - speelt in op zijn publiek alsof hij voor een complete festivalweide staat te spelen.
The Cloverhearts drukten het pedaal stevig en trokken het publiek mee in een wild punkfolk feestje. Die tin whistle en die doedelzak deden het ‘em in de instrumentatie.
Het bier vloeide overvloedig. Een wervelende set in het genre. Wat een knaller.
We hadden met Charlie Bite My Finger al een eerste blij weerzien gehad; ook de band waarvoor we persoonlijk naar Rumst afzakten, was toch The Wolfbanes (****1/2).
In de jaren '90 zagen we deze legendarische band verschillende keren, o.a. Via Rock waar ze het podium deelden met Buzzcocks, Nick Cave & The Bad Seeds en Siouxie and the Banshees. Ze moesten toen zelfs niet voor onderdoen. De energieke postpunk bommetjes zijn ons bijgebleven. Het zorgde ervoor dat we na meer dan dertig jaar nog steeds fan zijn.
We kregen een broeierige set van hun materiaal en gekende nummers als “Fire in the woods”, “Miles away from here” en “As the bottle runs dry”. Als jonge wolven gingen ze tekeer en bleven ze steeds overeind. Wat een gedrevenheid alsook van zanger Wimpie Punk, die zijn publiek aanport. Een pracht van een afsluiter voor dit festival…
Organisatie: Razernij, Beerdrinkers & Hellraisers 2025
Pukkelpop 2025 - Een weekend vol ontdekkingen, met Queens of The Stone Age als afsluiter
Pukkelpop 2025
Datum: 2025-08-16 + 17
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
Erik Vandamme
Pukkelpop vierde in 2025 zijn veertigste verjaardag, terwijl wij dit jaar zestig jaar oud worden ... Twee mijlpalen die ons motiveren om na tien jaar afwezigheid weer te keren naar een festival dat ons altijd bijzonder heeft aangetrokken. We waren op zaterdag 16 en zondag 17 augustus aanwezig.
Het was een weekend vol plezierige ontdekkingen, met Queens of the Stone Age als ultieme afsluiter!
zaterdag 16 augustus 2025 - IDLES wint de hoofdprijs
We bezochten het meest frequent podia zoals Lift, Backyard en Club. Op deze zaterdag begonnen we daar met ISAï (***1/2), die ons het meest kon bekoren toen hij achter zijn drumstel plaatsnam, om de percussieklankentapijtjes nog meer tot hun recht te laten komen. Daarnaast beschikt de man over een zeer soulvolle stem die harten raakt. Hij profileert zich voornamelijk ook als een divers performer.
We kregen de aanbeveling om even poolshoogte te nemen in Marquee, waar The Atomic Orchestra (*****) klassieke muziek combineert met pop en rock. Al vorig jaar deden ze dat trucje op Pukkelpop, en dat ging opmerkelijk goed. Deze keer zorgde dit voor een indrukwekkende prestatie waar je stil van werd, zoals bij de krakende prachtige stem van ISE, die ons deed wegzweven. Of neem nu de rasse poëet Brihang, die wist te raken. AmenRa maakte de confrontatie met de donkere gedachten zelfs nog intenser met de ondersteuning van dat Klassieke orkest. Zelfs Goldband, waarvan we persoonlijk geen grote fan zijn, klonk opmerkelijk warmer en poëtischer, met de klassieke muziek. Voordien ontroerde Gabriel Rios, Bajoli en J. Bernardt.
Een van de hoogtepunten was Dressed Like Boys (*****), die ons al tijdens les Nuits Botanique eerder dit jaar, kon bekoren. Dressed Like Boys is het project rondom DIRK. zanger Jelle Denturck.
Tijdens een aangenaam gesprek onthulde hij onlangs waar het daadwerkelijk om draait. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99241-dressed-like-boys-jelle-denturck-ik-hoop-dat-mijn-plaat-een-soort-rimpel-effect-teweegbrengt-dat-het-iets-los-maakt-bij-mensen-mensen-een-beetje-zachter-kan-maken-zodat-we-wat-meer-genuanceerd-naar-elkaar-kunnen-kijken-en-met-elkaar-omgaan
Jens kreeg op Pukkelpop ondersteuning van de Antwerp Queer Choir. En aanzienlijke meerwaarde. Hij slaagde erin om de mensen tot tranen toe te bedwingen op een aangrijpende, intieme en emotionele wijze; zo een moment was tijdens 'Jaouad', een eerbetoon aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. Er zouden nog meerdere momenten volgen.
Het meest opvallende was echter de finale van 'Stonewall Riots Forever', waar Jelle samen met een koor van twintig leden uit volle borst de strofe song uitvoerde, terwijl ze gehuld waren in een podiumlicht van alle kleuren van de regenboog. De hele club zong de tekst mee, wat leidde tot een geweldige afsluiter die we niet snel zullen vergeten. Indrukwekkend! Op 30 oktober stelt Dressed Like Boys zijn debuut plaat voor in de AB, een aanrader dus van formaat!
Na deze twee vroege hoogtepunten gingen we naar Zinadelphia (****), die onze aandacht trok door een subtiele mix van soul en pop, naar Soapbox (****) die op de Backyard stage lekker keet schopte, zoals gebruikelijk bij punk. Om opnieuw te belanden in Club met Being Dead (****), indierockers uit Texas die op lekker chaotische, spannende wijze het publiek en elkaar in de war brachten. Af en toe verliep het zelfs iets te chaotisch, maar het herstelde zich telkens toen de zangeres/gitariste achter het drumstel plaatsnam en de drummer de zang en gitaar overnam.
Een trio met veel potentieel binnen de lo-fi en indierock.
Het is altijd moeilijk kiezen door de overlappingen , maar kijk, met Man/Woman/Chainsaw (*****) was er een interessant pareltje. Deze zeskoppige, experimentele gitaarband uit Londen, met wortels in de Windmill-scene, lieten ons totaal verweesd, door hun psychedelische klankenpracht, met oorstrelende violen. Een spookachtige gewaarwording alvast.
We bleven even staan, want men had ons medegedeeld dat er ''een verrassingsactie aankomt aan de PKP bus'' die stond opgesteld vlakbij de lift. Max Colombie (****) - Oscar And The Wolf - zorgde boven op de bus voor een kort maar krachtig dansfeestje. Al zal de doorwinterde REM liefhebber de wenkbrauwen hebben gefronst bij de versie van 'Losing My Religion'. Hoedanook, iedereen content.
The Last Dinner Party (***1/2) op de mainstage speelde een aanstekelijke indierock show, met een bijzondere zangeres die over voldoende charisma en power beschikt om iedereen te ontroeren. Op gezapige en energieke wijze deed The Last Dinner Party ons heupwiegen. Ook de situatie rond Gaza, Palestina werd aangehaald, dit keer zelfs met een QR-code die opriep om te doneren voor medische hulp en voedselverlening aan de getroffen mensen.
Een leuke band, maar persoonlijk zien we hen liever optreden in de clubs i.p.v. op een groot podium op de mainstage.
In de Marquee ondertussen RY X (****1/2), een sing/songwriter die evenzeer weet te ontroeren. De vorige keer zagen we em echter in het intieme kader van een concertzaal. Ook in de Marquee wist hij ons in te pakken met zijn weemoedige, donkere songs en mooie vocals.
De elektronica zorgde ervoor dat de dansspieren werden aangesproken. Wat een intensiteit en beklijvend concert.
Een andere ontdekking bleek Yard Act (****) in de Club. Vorig jaar konden ze ons nog overtuigen op Rock Herk en Rock Werchter . Lees gerust: “Het zit goed in elkaar en hun wisselend groovy songmateriaal krijgt kleur door hoekige, strakke ritmes, de keys en een verdwaalde jazzy blazer; de danseressen/backing vocalistes en de praatzang en act van Smith doen de rest.''
Hier klonk het even energiek en opwindend, met de niet aflatende beweeglijkheid extravertie van de frontman. Wat veen uppercuts. Yard Act overtuigde zondermeer. Wat een (Yard) act!
Tik-tok fenomeen Sofia Isella (***1/2) probeerde met haar mooie fluisterpop iedereen in de lift te ontroeren maar slaagde daar niet compleet in. Technische problemen , en ook het feit dat haar microfoon redelijk stil stond bij de eerste nummers, maakten het er niet beter op. Nochtans deed Sofia wel degelijk haar best, en ergens triggerde haar breekbare stem en uitstraling ons wel.
Het contrast met Get Up Kids (****) op Backyard Stagewas groot. De band was bezig met een jubileum van hun plaat 'Something to write home about'. De band behaalde zijn grootste succes ten tijde van Groezrock en de Shelter stage. Hoogdagen van de punkrock scene dus. Momenteel kregen we een fijn concertje van pure punkrock.
We waren van plan naar Obongjayar in de Club te gaan zien, maar we besloten te blijven aan de mainstage voor IDLES (*****).Een muzikale tsunami met een sterk maatschappijkritische toon. De vervaarlijk molenwieken frontman, gebruikte zijn hele lijf en rauwe stem om iedereen bij de leest te houden. Ook de bandleden stormden als losgeslagen wilden over het podium. Het publiek werd uitzinnig. De gitarist ging het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Beukend tegen de poorten van onrechtvaardigheid.
Wat een pletwals. Onvermoeibaar bleef de band door hameren naar een wervelende finale van “Danny Nedelko”. Schitterend . Deen absolute must-to-see
Het punkfeestje bleef nog even doorgaan met The Chats (****) die op gedreven, doordachte wijzespeelden. Gewoonweg lekker knallen en knetteren na die wervelstorm van IDLES. Een onvervalst punkfeest.
We eindigen onze eerste dag in Lift met Deadletter (****1/2). Intense trancy groovende Postpunk, vol gruizige melodieën. Puik werk.
zondag 17 augustus 2025 - Een vliegende start met Lézard en een mooi landing met Queens of The Stone Age
Opniewu een erg interessante festivaldag … in het begin met de trip van Lézard (*****)die ons reeds op de op Humo's Rock Rally omver blies, en verder o.a. op Gent Jazz. In die korte tijd is deze band volwassener geworden, hun sound is robuuster en krachtiger. Er zijn vergelijkingen met Talking Heads , maar binnen die 'funky' stijl is er ook een beetje Prince te herkennen.
In elk geval leverde Lézard een opzwepende mooie set met dans, spektakel en fleurigheid zonder echt kitsch te klinken. Er werd ook een gloednieuwe song gespeeld, met meer rock gehalte. We noteren alvast de bijzondere wisselwerking tussen Neil Claes en Myrthe Asta. Een zeldzaam Belgisch pareltje …
Even verpozen in de Club bij The Joy (****). Het kwintet uit Zuid-Afrika heeft maar één instrument mee, hun stem. Of de meerstemmigheid. Ze vullen elkaar vocaal aan, en blijven de aandacht scherp houden door een typische Afro stijl, die je prompt doet mee neuriën. De aanstekelijke aanpak werkte zelfs lichtjes op de dansspieren. Een gevoel van rust en welbehagen door deze mooie trip naar het verre Afrikaanse gebergte. Mooi.
HEISA (****1/2) zorgde voor een kletterend gitaarfeest. We kregen een lekker potje herrie en chaos op het podium van de Backyard, met enorm veel speelsheid en Humor. Wat een mokerslagen en geluidsmuur.
HEISA staat op 13 september ook op het indoor festival Zingem Beeft: https://www.zingembeeft.be/ Allen daarheen!
We leerden Ão (*****) kennen via het festival Fifty Lab in Brussel . Een integrerende mooie set, met een zekere experimenteerdrift in klank en vocals. Hun debuutplaat 'Ao Mar' is een overweldigend mooie parel.
Ão is klaar voor een nieuw hoofdstuk, zo te horen op het nieuwe materiaal door de fijne melodieën, de subtiele wissels , de soundscapes en de bevreemdend mooie vocalen. We werden meegesleept in hun intens mooie sound. Check hen verder, o.m. in de AB op 26 maart 2026.
"Sylvie, Sylvie wat doe je met mijn zwakke hart'' schreven we ooit in een concert verslag. Sylvie Kreusch (*****) pakte ons al verschillende kere nin met haar muziek, de danspassen, haar bezwerende stem en haar 'vamp' uitstraling. Telkens troont ze ons mee naar haar wereld, waarbij ze zacht zalvend je hart verwarmt maar evengoed de indruk geeft je op te smullen …
Muzikale contrasten die haar sieren.
De band is sterk op elkaar ingespeeld. Een bijna tongkus met een vrouwelijke fan, op het scherm te zien, bewees wat voor een bijzonder iemand het is .
Mijn compagnie vertelde me ''Dit is niet mijn muziek, maar toch slaagt Sylvie er door haar bijzonder act in me compleet omver te blazen''. Het is haar grote sterkte. Wat een uitstraling, charisma en betovering.
De Brits-Colombiaanse zangeres Sasha Keable (***1/2) is een rijzende ster binnen de R&B die een arte stem heeft , die breed durft te gaan. Interessante sound en een artieste die van aanpak weet binnen het gere.
Van boterzacht naar spijkerhard …. Nasty (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De metalcore/hardcore band drijft het tempo op. Ze trekken een ondoordringbare geluidsmuur op, met moshpits tot gevolg. Een bonte mix van beatdown hardcore, metal en punk. Wat een oorverdovende mokerslagen 'into the face', maar weggeblazen werden we niet …
Tijd voor een streepje Brit-pop met de UK afkomstige band Good Neighbours (***1/2) met hun aanstekelijke muziek. Een fijne ontdekking.
Uitkijken naar August Burns Red (****) met hun spijkerharde, razend snelle metalcore. Terug iets om vollen bak in een moshpit te gaan, of crowdsurfend de boel af te breken. Een energiek opwindend concertje.
Verder was er Keo (****) die de postpunkers van Maruja vervingen. De band durft interessant, divers, alternatief, boeiend, avontuurlijk te klinken, met kristalheldere klankentapijtjes, Keo werkt naar een climax toe.Wat een uppercuts, geraleerd aan het postrockgenre.
De Club stond aardig vol voor The Murder Capital (***1/2) die het publiek moeiteloos wist in te pakken. Bovendien blijven ze een beetje gehuld in het donker, die het mysterieuze bin hun muziek overeind houdt. Een broeierige hitsende en integere klankenpracht.
Tijd voor de afsluiters …We starten in de Marquee met Papa Roach (*****). De band haalt als afsluiter in de Marquee alles uit de kast om het publiek uit de bol te laten gaan. Met stevige walls of death en moshpits , drijft de band het tempo op.
Papa Roach viert dit jaar de 25e verjaardag van doorbraakplaat ‘INFEST’ , een nostalgietrip uit de jaren '90. Ze weten het publiek aan te porren en de speelsheid siert.
Een emotionele “The End” van Linkin Park werd het hoogtepunt en er was ook de boodschap te praten over zelfmoordgedachten als dit in je gedachte speelt; een zee aan GSM lichtjes ging aan. Een mooi gebaar.
De band eindigde in een wervelstorm aan verbrijzelende songs. Papa Roach deed de Marquee daveren.
We namen nog even polshoogte in Lift bij Good Kid (****) die thema's rond angst en vertwijfeling sprankelend mooi brengen, waarbij je prompt elke tegenslag in het leven weer aankan. Die positieve energie uit de gitaren, werkt inderdaad zeer opbeurend.
We bleven niet te lang hangen, maar deze Good Kid kon ons bekoren.
Queens of the Stone Age (***1/2) was de ultieme afsluiter … Negentig minuten pure rock'n'roll zonder al teveel franjes. De band rond Josh Homme heeft een rits aan hits, tonnen ervaring en een frontman die een stoere uitstraling en een heldere stem heeft. De melodieuze soms loodzware riffs en de mokerslagen van drums zijn het sterkte punt.
De gitaarfans genoten, smulden met volle teugen. Queens of the Stone Age laten de muziek voor zich spreken, en bewezen dat rock muziek nog steeds springlevend is.
Ze overtuigden zondermeer maar er vielen zwaktes te noteren in de nieuwere songs, die minder spannend zijn, en waarbij de eentonigheid de kop durfde op te steken.
Hoedanook een mooie afsluiter van deze jubileumeditie
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands, hetzelfde weekend van Pukelpop @Wim Heirbaut
Lowlands 2025 - van 15 augustus t-m 17 augustus 2025 – Pics
Organisatie: Pukkelpop
Alcatraz Metal Fest 2025 – Machtig 4-daagse muzikale therapie om het dagdagelijkse leven even te ontvluchten!
Alcatraz Metal Fest 2025
Lange Munte
Kortrijk
2025-08-07 t-m 2025-08-10
Frederik Lambrecht
Sportcampus De Lange Munte in Kortrijk is al jarenlang een oord waar metal-fanaten met volle goesting opgesloten worden om enkele dagen muziektherapie te ondergaan…blijkbaar groeit de horde van welwillende gevangenen, want het leek wat drukker dan voorgaande edities. Enkele wijzigingen waren direct zichtbaar: een gigantische toren waar het festival van live-uitzending en reportages werd voorzien, El Hondo waar je aandenkens (lees: officiële festival merchandise) kon aanschaffen en El Presidio die nu ook een buitenbar had waar de gedetineerden konden ontluchten.
Nu, na 4 dagen muziekprikkels moet ik toch weer vaststellen dat ik genezen en klaar ben om een jaar rustig verder te doen op muzikaal gebied haha. Om een tegenstelling van The Verve te gebruiken: The Drugs DO Work!
Hieronder mijn gevangenisdagboek met de verschillende sessies dewelke ik ondergaan heb tijdens Alcatraz Festival 2025.
donderdag 7 augustus 2025 - Een rustige openingsavond waarbij Overkill Kortrijk wakker schreeuwt
Warbringer moest mijn donkere thrash gedachten opnieuw vol vuur zetten en deden dit zonder verpinken. Zoals zanger John Kevill het ook live aanhaalde: wij zijn geen jonge band, wij gaan al 20 jaar mee en hebben al 7 albums afgewerkt. Waar hun debuutalbum niet direct bleef plakken bij mij, was dit wel meer het geval bij hun recentste plaat ‘Wrath and Ruin’. De aanwezigen stonden klaar om mee in hun verhaal te springen en dit festival in stijl te openen. Hun teksten staan in het teken van oorlog en wapens en het slagveld achter dit optreden bewees de kracht van hun set. Heel goeie opener!
Bij Exhorder zakte het enthousiasme wat, terwijl deze band toch wel twee heel sterke platen in hun discografie hebben zitten…spijtig genoeg ontbrak het live wat aan passie naar mijn gevoel. De kopjes knikten wat bij nummers van ‘Slaughter in the Vatican’, maar buiten de – voor mij althans – verrassing dat Pat O’Brien (ex-Cannibal Corpse) opeens de gitaar voor zijn rekening neemt, vond ik het toch wat minder dan voorgaande keer.
Op de eerste dag nam ik nog deel aan het ‘hey ho, let’s go gebeuren’ bij The Ramones Live, maar ik stond toch vooral te popelen om Overkill met Bobby Blitz Ellsworth nog eens aan het werk te zien. Voor de verandering stond hij eens niet in blote bast te performen, sorry dames, maar was hij getooid in zwarte broek en zwart shirt en bracht een lekkere portie old school thrash naar Kortrijk. Na opener “Scorched” van hun gelijknamige laatste release uit 2023 ging het tempo strak de lucht in, samen met de vuisten bij “Rotten to the Core” die luidkeels werd meegebruld. Nekspieren werden direct in actie gezet en we gingen door met meebrullen bij “Hello from the Gutter” en het snelle “Elimination”. Samenhorigheid is het motto van metalheads, dus kon “In Union we Stand” niet ontbreken op de setlist. Het einde van dag één naderde, en dit kon helaas maar matig geapprecieerd worden, tja, time flies when you’re having fun.
Gelukkig had je nog de afsluiter van deze set waarbij in massa de middelvinger in de lucht werd gestoken en ze tot in Roeselare de woorden “Fuck You” konden aanhoren.
vrijdag 8 augustus 2025 - Dying Fetus blijft op de troon, Abbath doet ons de aankomende zonnestralen vergeten!
Vooral gekend vanwege zijn passage als invaller voor Bruce Dickinson bij Iron Maiden, maar toch heeft Blaze Bayley ook solo werk waarbij vandaag zijn debuutplaat “Silicon Messiah” integraal werd gebracht. Ok, qua stemgeluid blijf je hem van ver herkennen, maar zuiver klonk het toch niet allemaal. Ook het feit dat hij lang wil tetteren vooraleer hij begint aan zijn nummers stak mij al vlug tegen. Anderen vonden het dan blijkbaar ontzettend goed, en dan vooral de terugblik met nummers “Man on the Edge” en “Futureal”, maar om mij alleen hiermee tevreden te stemmen, neen, spijtig genoeg lukt dit niet. Ik gaf het een kans, maar de mayonaise pakte niet.
En tijdens de eerste volwaardige festivaldag bleven we in de Thrash zone vertoeven…speciaal overgevlogen uit Costa Rica kwamen ze hun muziek voorstellen op Alcatraz. Jawel, Chemicide ging rechtdoor en hun lichamen persten elke spat dankbaarheid uit hun ziel. Het ging snel, heel snel, de gitaren werden overrompeld door het furieuze tempo en de aanwezigen dansten mee op dit old school momentje van drie kwartier. Actief sinds 2008, en ik vrees dat velen nog nooit van deze band hadden gehoord, maar dit vanaf deze vrijdag niet meer zullen vergeten. Thrash op kruissnelheid, zoals het in de begindagen uitgevonden is! Machtig. Smaakt naar meer.
In de Helldorado ben ik deze editie minder gestopt aangezien er wat minder hardcore en crossover naar mijn smaak te vinden was, maar voor Coffin Feeder maakte ik met plezier een uitzondering. De mix van death, grind en hardcore oogt misschien wat vreemd qua combinatie, maar live is deze vorm van deathcore toch lekker te pruimen. Nog een heel prille band, en van Belgische makelij – Waregem om precies te zijn en waarvan gitarist Jeroen Camerlynck EN zanger Sven De Caluwé (Aborted) de bekendste uithangborden zijn voor deze band.
Listenable Records kan alvast op de borst kloppen dat ze deze band hebben kunnen tekenen, want live zag ik toch vooral een band die je meesleurt in hun zog en voor niks of niemand terugdeinst. Na enkele EP’s en singles vonden ze in 2025 dan toch tijd om een studio album neer te schrijven getiteld ‘Big Trouble’, dewelke dus ook vakkundig gepromoot werd tijdens deze set. Aja, spot jij alle filmfiguren op de hoes van hun debuutplaat?
Ik had graag naar Conjurer gekeken, maar pech voor hen, aangezien ze samen geprogrammeerd stonden met Dying Fetus. En wederom kroonde deze pletwals zich als kampioen van een festival. De technische death metal van deze Amerikanen krijgt jaarlijks meer bijval, wat ook te merken is op de aanwezigheid tijdens hun shows. “Unbridled Fury” omschrijft het gevoel die deze band losmaakt, “Subjected to a Beating” het gevoel na afloop van hun show, de liefde voor deze band wordt duidelijk gemaakt door “From Womb to Waste”, en als iemand jou tegenwoordig tegenspreekt ben je vlug geneigd om te zeggen: “Wrong One to Fuck With”. Haha, iedereen was super enthousiast, de crowdsurfers vielen aan van alle kanten uit de tent, de temperatuur steeg bij “In the Trenches” en het krachtige “Grotesque Impalement”.
Wat een optreden weeral! BAM! En we sloten af met “Praise the Lord (opium for the massas)” om nadien langdurig na te genieten! Tot volgende keer drietal van mijn hart!!
Na deze mokerslag eventjes een kleine stijlverandering, want Blackie Lawless en zijn W.A.S.P. stond ingepland op het hoofdpodium genaamd ‘Prison Stage’. Een lekker uurtje uit de bol gaan en meezingen met zijn hits, ik kan slechtere dingen verzinnen. Deze heavy metal/hardrock dateert van de jaren ’80 en er werd afgetrapt met “I Wanna be Somebody”, waarbij de oude rockers aanwezig tussen het publiek zich goed konden laten gaan. Ik had al verhalen gehoord al zou de stem van Blackie live toch niet meer zo denderend te zijn, maar vandaag vond ik het alvast meevallen. Met zijn witte botten met frulletjes aan stelde hij zich achter zijn zilveren statief en deed hij de hardrock harten verder slaan met “L.O.V.E. Machine”, “On Your Knees” en “School Daze”. Op de achtergrond kon je beelden van zijn jongere jaren terug zien, en aan de zijkanten gingen we opnieuw een stapje terug in de tijd met oude vlaggen die het podium dat extra oude gevoel gaven.
Toegiften waren de hitjes “Wild Child” en “Blind in Texas” die dit nostalgische optreden met een meer dan goed gevoel afsloten. Ik had dorst van mee te zingen, en ik was ongetwijfeld niet de enigste.
De Zweedse death metal band Hypocrisy met boegbeeld Peter Tägtgren mocht het vuur aansteken in de Swamp stage, maar achteraf gezien was het in mijn ogen toch maar een klein vlammetje. Hun probleem in mijn ogen is dat ze twee muzikale kanten hebben, één uit de old school death periode, de andere met meer bijklanken, samples, melodieën en projectjes die ze uittesten op hun albums. Spijtig genoeg kan mij enkel hun oude periode bekoren, dus bleef ik op mijn honger zitten, aangezien enkel “Left to Rot” en “Inferior Devoties” van hun zwaarder werk op de setlist stond. Even slikken en weer doorgaan…
De machine Kreator kan mij niet meer verrassen, daarvoor schakelen ze al jarenlang dezelfde knop om…je weet dus dat je klasse volle thrash metal met een ruwer randje zal horen die tot in de puntjes voorbereid is. Een terechte afsluiter alvast van festivaldag 1 – op het hoofdpodium althans – want de aanwezigen kunnen niet anders dan meegaan in hun muziek. Zanger Mille Petrozza weet perfect aan welke touwtjes hij moet trekken om de aanwezigheden mee te krijgen. Zet daar nog wat vuur en ontploffingen bij en nummers als “Violent Revolution”, het snelle “Enemy of God”, “Strongest of the Strong”, het onvermijdelijke “Hordes of Chaos” en je krijgt het warm vooraan het podium. De hordes gingen nog harder door in het feestgedruis met de oude krakers “Betrayer”, het machtige “People of the Lie” van het prachtige album ‘Coma of Souls’ en “Flag of Hate” die traditiegetrouw wordt ingezet met een gigantische vlag in de frontman zijn hand.
We sloten af met toppertje “Pleasure to Kill” en hiermee ook een geoliede machine die zijn weerga niet kent. Mooi zo.
Abbath mocht de Swamp tent voorzien van de nodige duisternis. Aftellen was al een tijdje aan de gang, want onder de naam Abbath Doom Occulta ging hij een set vol Immortal nummers ten hore brengen en dus stond menig volk al te popelen. “Withstand the Fall of Time” omarmde de Noorse duisternis en de blauwe gloed trapte deze show in stijl af. De drumintro bij “Sons of Northern Darkness” van het gelijknamig album zorgde voor het eerste kippenvelmoment, en de ijzige stem van de geschminkte zanger klonk lekker vuil en grim. Ook het nummer “One by One” ging erin als lekkere koek en het stukje van “Blashyrkh (Mighty Ravendark” die met plezier werd mee gegromd was een hoogtepunt.
De tent was overduidelijk in extase en de elektriciteit in de lucht was verslavend. “All Shall Fall” en afsluiter “The Sun No Longer Rises” bewezen dat de muziek van Immortal tijdloos is!
zaterdag 9 augustus 2025 - Helmet staat zijn mannetje tussen al het death metal geweld!
Eventjes wakker worden op de bankjes naast tent Helldorado waar Tenside aan de beurt was. De opkomst was niet heel groot voor deze Duitse metalcore band, want nochtans was er iets te vieren met hun 20-jarig bestaan. Alle bandleden waren mooi in het zwart getooid, maar het was overduidelijk dat ze zich kapot moesten werken om de aanwezigen warm te krijgen. Neen, de security had weinig om handen.
Tunesische power metal…neen, dit kom je zeker niet veel tegen. Keyboard op de achtergrond, een zanger in een rode korset/hemdje met zuivere klanken die uit de boxen schallen. Myrath mocht doen wat ze wilden, mijn stem gaan ze niet krijgen. Niks tegen power metal, maar deze moderne stijl klinkt mij toch wat te gepolijst. Ik had deze tip verkregen via iemand, maar zal toch moeten passen hehe.
Baest uit Denemarken (vertaling uit het Deens = Brute) werd aangekondigd en deze death metal klonk lekker vol. Ik was niet geheel bekend met de band, ook nog maar 10 jaar actief in de scene (proficiat btw) en een nieuw album (‘Colossal’) die midden augustus het licht zal zien. Zanger Simon Olsen lijkt mij een prima entertainer, want hij stond geen enkele keer stil, maar het was toch vooral drummer Sebastian Abildsten die deze muziek een boost gaf. Ohja, ook muzikant Jeroen Camerlynck die we daarnet aan het werk zagen kwam nog een deuntje meezingen. Overal gezien een goed optreden, maar of dit maandag nog aan mijn ribben blijft plakken, daar vrees ik voor…
Hetzelfde verhaal een beetje bij Rivers of Nihil…progressieve, technisch death metal die in mei jongstleden hun laatste werk heeft afgeleverd (titel is dezelfde als de bandnaam) en een plaat die dus deftig gepromoot werd, maar na afloop had ik hetzelfde gevoel, goed, maar meer ook niet. De rustigere zangstukken verstoren voor mij persoonlijk wat de balans, want de grunts en breaks die deze mannen kunnen uitvoeren is dan wel weer bonk erop. Neen, laat de baardman maar achterwege met zijn achtergrondzang.
Max Cavalera is actief in verschillende bands, en dit keer bracht hij dus zijn werk van Nailbomb mee naar de Kortrijkse velden…een primeur dus, want deze band heeft nog nooit in België opgetreden. Ok, voor de mensen die deze band niet kennen, er is slechts 1 album op de markt van hen, getiteld ‘Point Blank’ uit 1994. Dezelfde line-up is het ook niet meer, maar wel dus met Igor Cavalera Jr. en leden van Pig Destroyer en Stone Sour.
Spijtig genoeg waaide de klank wel eens weg als je wat meer aan de zijkanten van het podium stond, maar centraal was het dus wel doenbaar. In de energieke industriële thrash sound zit lekker veel pit, de gitaren gierden en de Cavalera’s deden hun uiterste best om het publiek te betrekken en deel uit te maken van de show.
Openingsnummer “Wasting Away” was direct een beuk in je gezicht, net zoals “World of Shit” en “Sick Life”. Machtige achtergrond dus ook met KKK-leden die een vizier op hun kop gericht hebben.
Volgens mij had dit optreden meer tot zijn recht gekomen in de Swamp stage, maar het was nu zo. Goeie show alvast, en zoals gezegd, een primeur. Benieuwd met welke band hij volgend jaar opnieuw te gast zal zijn op de festivals.
Klaar voor wat Pools death metal geweld? Wel, dan moest je bij Vader zijn…death metal met een vleugje thrash zonder fransjes, geen gelul of dergelijke meer, my kind of shit! Hun eigen bandshirts aan, jeansbroek met scheuren die al lang gedragen zijn en aftrappen met “Wings” om de aanwezigen direct duidelijk te maken welke stijl ze zullen ondergaan haha. Zanger Peter (Piotr) laat enkel zijn stem spreken via zijn nummers, maar op het laatste ook wel mooie woorden voor Ozzy en de cover “Black Sabbath” om de Prince of Darkness te eren. (Oké, zij waren uiteraard niet de enigen maar soit).
Verder over de show dan maar, er werden verschillende albums aangesproken, waarbij nummers “Dark Age”, het furieuze “Cold Demons” en “This is the War” het meeste circlepits creëerden. De snelheid bleef in de set zitten en ik zag vele hoofden knikken die aangaven dat dit een meer dan goeie show was, een heel sterke zelfs in mijn ogen. Gooiden ze daar dan nog eens “Carnal” van het super album “Back to the Blind” tegen en ik was een meer dan tevreden man.
Technische death metal met blastbeats en grunts die Kortrijk op hun grondvesten kunnen doen daveren? Wel, mogelijks was deze kans voor Suffocation…ondertussen is zanger Ricky Myers ook al actief bij de band sinds 2019, maar wat een geweldige strot en uitstraling heeft deze man toch. Zijn hand meedeinend op de blastbeats en breaks dirigeerde hij de boel, en met klassiekers als “Pierced from Within” van het gelijknamig album (wat een plaat is dit toch), “Breeding the Spawn” en het superieure “Effigy of the Forgotten” kan er in mijn ogen niet veel misgaan. De lichten stonden perfect afgesteld om de boel scherp te houden en de monden vielen nog meer open van deze verbazend strakke set. Deze muziek kan mensen breken, want als je hier voor de eerste keer aan open gesteld wordt, dan kan je doodgaan in de pit haha. Hun laatste release dateert ondertussen alweer van 2023, waarvan nummer “Hymns from the Apocrypha” gespeeld werd.
Afsluiten was verplicht met “Infecting the Crypts” die de laatste adem afsneed en het spijtig genoeg ophield met de mokerslagen die je om de oren vlogen. Briljant!
Helmet was toen aan de beurt in de kleinere tent Helldorado, maar opnieuw zag ik een fantastisch optreden. De crowdsurfers stonden aan te schuiven, achteraan werden de vuisten in de lucht gestald, en toen moesten de eerste noten nog gespeeld worden haha. Aftrappen deden we met “I know” van het ‘Betty’-album, gevolgd door het minder gekende “Repetition” die eventjes voor een inzakking zorgde, maar vanaf dan ging het crescendo! De gitaren gingen een tandje vlugger en “Ironhead” van de prachtige plaat ‘Meantime’ deed het stof een meter hoger vliegen. Ze gingen verder op hun elan en de benen van de aanwezigen deden een extra effort. Genieten was het toch vooral met de bekendere nummers zoals “Milquetoast”, “Turned Out” (iedereen kent deze riffs uit dit nummer) en afsluiter “In the Meantime” die deze band een meer dan verdiend applaus opleverden.
Er was iemand aanwezig die al een tijdje geen festivals meer had gedaan, maar man, hij ging uit zijn dak als een woesteling!! Dit bewees nog maar eens de drive van dit optreden en dat muzikale passie nooit verdwijnt.
En toen was het aftellen naar death metal van de bovenste plank. Obituary had speciaal voor Alcatraz een ‘Cause of Death’ setje ingepland, dus kon het nu al niet meer stuk gaan in feite. Traditiegetrouw wordt hun set geopend met het nummer “Snortin’ Whisky” van Pat Travers Band op de achtergrond om direct over te gaan naar “Redneck Stomp”. Ja, uiteraard heb ik deze band al voldoende aan het werk te zien hehe…dus verschiet ik ook niet meer als zanger John Tardy het podium komt opgelopen tijdens “Threathening Skies”. De boel ging direct in de fik en de woeste death metal ging erin als zoete koek, ook al was het een lange vermoeiende dag geweest. De cover van Celtic Frost genaamd “Circle of the Tyrants” klinkt altijd meedogenloos, nummer “Dying” dringt door tot diep in je binnenste, “Body Bag” draaft door en de combo “Chopped in Half” en “Turned Inside Out” doen je naar adem happen en slaan je murm.
Deze band kent de kneepjes van het vak, want hun vorig optreden in Antwerpen betrof ongeveer dezelfde set, maar dan met enkele nieuwe nummers erin, die nu vakkundig weggewerkt werden door ietwat langere pauzes te nemen en de zaal in duisternis te hullen. Mij niet gelaten als ze “Cause of Death” op een sublieme manier brengen en afsluitende nummers “I’m in Pain” en het obligatoire en snelle “Slowly We Rot” door ons strot rammen. Kwaliteit kent geen grenzen, bravo, tot volgende keer Tardy’s en co!!
zondag 10 augustus 2025 - Avulsed maakt ons wakker, Fear Factory en Prong zorgen voor een feestje, en Emperor zet het zwakke Dimmu Borgir op zijn plaats!
Het beloofde een warme dag te worden, een graad of 28 zonder wolkje, dus het ging puffen worden…gelukkig zijn we dit al wat gewoon de laatste jaren. Stipt om 12u stond ik paraat bij de Spanjaarden van Avulsed…weinig volk bij openingsnummer “Lacerate to Dominate”, maar na een tijdje kwam mondjesmaat telkens meer en meer volk deze band gade slaan. Geen rustmomentje in hun muziek (behalve dan hun bloedopoffering die wat tijd nam), maar op muzikaal gebied denderde deze trein door en moesten de sombrero’s stevig vastgehouden worden. De bandleden headbangden alsof hun leven er vanaf hing en uiten hun dankbaarheid voor de aanwezigen meermaals. Bij nummers “Stabwound Orgasm” werd de eerste circlepit ingezet en bij “Gorespattered Suicide” werd een kleine wall of death opgestart die de woeste death metal alle eer toebracht. Ik was aangenaam verrast alvast en ik was zeker niet de enigste!
We bleven in de death metal scene, maar dan ene met een progressief randje…Pestilence uit Nederland met boegbeeld Patrick Mameli stond op het podium en had al een deftige kluif om de vorige band uit Spanje te doen vergeten. En spijtig genoeg lukte dit toch minder dan ze aanvankelijk hadden gedacht. De baslijnen die de boventoon nemen in hun sound is herkenbaar, en met nummers “Dehydrated” (hoe toepasselijk in dit warm weertje), “The Process of Suffocation” en “Chronic Infection” werd vooral uit het verhaal van ‘Consuming Impulse’ gekozen. Ouder werk, dus topnummers op plaat, live viel dit op momenten wat minder in smaak dan ik had gehoopt, de stem heeft blijkbaar al enkele overuurtjes gedraaid. Met “Lost Souls” en “Twisted Truth” werd teruggegrepen naar ‘Testimony of the Ancients’, terwijl afsluiter “Out of the Body” een ietwat wisselvallige set afsloot.
Richting Prison stage, lekker in het zonnetje, waar Forbidden paraat stond. Vorige keer op Alcatraz was dit een super optreden, dus hopelijk konden ze dit kunststukje evenaren. Spijtig genoeg was redelijk vlug duidelijk dat zanger Norman Skinner meer moeite had met de hogere noten dan vorige keer. Aftrappen met “Infinite” om direct over te schakelen naar “Step By Step” is altijd leuk, voeg daar dan direct “March of Fire” aan toe, en je hebt je portie thrash direct ingeslikt. Af en toe ook eens de klank die wegwaaide en een beetje minder beleving vooraan de pit bewees dat de laatste festivaldag voorzichtig met de laatste krachten worden omgesprongen. In juni werd een nieuwe single op de fans losgelaten, en deze kwam vandaag ook aan bod – “Devided by Zero”.
Ik werd er nog niet direct warm van, in tegenstelling dan tot de klassiekers “Through Eyes of Glass” en “Chalice of Blood” die als dessert dienden.
Een portie industriële groove metal kwam aan bod, want Fear Factory – enkel nog met oudgediende Dino Cazares in de line-up, kwam integraal album ‘Demanufacture’ spelen en dat zullen we geweten hebben. Wat een prachtige nummers toch op deze schijf en de vuisten gingen gedwee de lucht in toen het titelnummer in gang schoot, aangevuld met het sterke “Self Bias Resistor” die alle handen in de lucht kreeg. De zang van Milo Silvestro past perfect bij deze band, en zorg voor nieuwe energie die zijn weerga niet kent. We deden lustig verder met het snelle “Zero Signal”, “Replica” (met het sterke drumwerk) en “New Breed” die velen op de weide deed luchtdrummen.
Heel sterk optreden waarvan iedereen rondom mij genoten heeft…neem daar dan nog “Linchpin” bij die de boel afsloot en we konden terugblikken op een geslaagd optreden. Groot applaus waard.
Aangezien ik Kerry King nog maar had gezien, ging ik eens gaan kijken of Tsjuder live hun mannetje kon staan…en man, dit deden ze toch wel met bravoure! Deze black metal die een kind heeft gebaard met Motörhead klonk aanstekelijk…de mannen hadden corpsepaint aan, en de ‘rock ’n roll’ genen mochten ongeremd leute maken bij deze mannen. In feite ook minder gekend door mezelf, dus een heel aangename ontdekking alvast. Hun laatste plaat dateer van 2023 (“Helvegr”) dus ga ik bij thuiskomst mijn oor hier wel eens naar te luisteren leggen. De pinnenbanden met centimeterslange nagels in geklopt bij de bandleden was een nostalgische terugblik naar de beginjaren van mijn aanwezigheid op festivals, maar verdorie, de muziek die deze mannen tentoonspreiden is meer dan mijn dadda!
Merci voor de muzikale verrijking, want in feite had ik het moeten weten: een band bestaande uit 3 leden, meestal is dit een voltreffer!
Ik ging mijn voeten in de lucht gaan gooien bij Prong…ik had namelijk nog niet gecrowdsurfed hehe – en deze band is hiervoor gemaakt. Actief sinds midden jaren 80, een stijl tussen groove, thrash en crossover en dus kan een mens zich moeiteloos smijten op hun muziek. “Beg to Differ” zorgde voor de eerste schermutselingen, “Unconditional” werd luidkeels meegebruld, we gingen een snelheid hoger met “Cut-Rate” om een stroom surfers op ons te zien afkomen vooraan de pit bij “Broken Peace”. Mini circle pits ontaarden in grotere pits, meer en meer handen en voeten kwamen vanuit het niks je krachten testen en toen zaten we nog maar net over de helft van dit optreden. Het werd eventjes rustiger met de minder bekende songs, maar het laatste van het vat werd geledigd bij “Prove You Wrong”, “Who’s Fist is this Anyway” en het alomgekende “Snap your Fingers, Snap your Neck” met de riff die je sinds je metal geboorte vanbuiten kent.
Geestig feestje…altijd een genot om jezelf nog eens volledig te laten gaan…want zo dadelijk kwam het serieuzere werk aan bod.
Dimmu Borgir was aan zet, en de vorige keer dat ik hen live zag trok het op de ballen, want hun laatste album ‘Eonian’ was de hoofdmaaltijd tijdens hun vorige show. Blijkbaar waren er enkele technische problemen, waardoor een 10-tal minuten later werd geopend met “Puritania”. Zanger Silenoz was getooid met een wit-grijze cowboyhoed en spijtig genoeg moet ik de show van deze Noormannen ook als grijs bestempelen tijdens Alcatraz 2025. Aan de nummers kan het niet gelegen hebben, daarvoor stond er veel lekkers op de set met “Gateways”, “Störmblast” en “Mourning Palace”, maar de uitvoering was inspiratieloos, gemakzuchtig en het gif was verdwenen uit de slang die vroeger zo prachtig zijn staart bewoog.
Ontgoocheld droop ik af om nog een stukje Static-X te bekijken waar een robot op een bootje meedeinde op de golven van deze energieke nu-metal.
In vergelijking met Dimmu Borgir dan weer andere koek bij Emperor…wat deze mannen deden was van briljante klasse. Voorgaande optredens ook altijd topkwaliteit afgeleverd, maar deze show op Alcatraz was mijn inziens één van de beste! Hun naam doet hen alle eer aan, geen saai moment te bespeuren, het podium opklimmen en raak treffen met “Into the Infinity of Thoughts”. De klasse droop eraf en een jongetje van ongeveer 10 jaar (die vader heeft overduidelijk smaak) stond naast mij met open mond te luisteren naar “Thus Spake the Nightspirit” van het machtige album ‘Anthems tot he Welkins at Dust’.
De sfeer werd mooi gevormd door het prachtige decor gekoppeld aan het mooie samenspel met de lichten die Ihsahn en zijn metgezellen met recht en rede in de spotlicht zette. De stem van de frontman klonk geniaal, de muzikale stukken werden met punctualiteit afgevuurd op de aanwezigen en “With Strength I Burn” en het prachtige “Curse You All Men!” tilden het niveau nog wat hoger.
Muzikaal, gevoel, sfeer, innerlijke passie, energie, balans, variatie, alles klopte gewoon in deze set. Een genot van begin tot einde, waar slotnummers “Inno A Satana”, “Ye Entrancemperium” (het gevoel dat de zanger in dit nummer steekt is goddelijk) en “I Am the Black Wizards” die mijn haren rechtzette, de kers op de taart waren van dit optreden. Heersers!!
Eindband van het festival was weggelegd voor Machine Head…idem dus als op Graspop dit jaar. En opnieuw wat je mocht verwachten van Robb Flynn en vriendjes, een set die perfect in elkaar glijdt, de frontman die moeiteloos de aanwezigen meeneemt op sleeptouw en sporadisch wat vuurwerk om de boel compleet te maken. Niks nieuws onder de zon dus, topper “Imperium” om de voorlinie te doen zweten en springen, gevolgd door het ijzersterke “Ten Ton Hammer” die compleet ingeburgerd is zelfs door de jongste fans.
Helaas kan ik de nieuwste plaat “Unatoned” maar matig appreciëren, maar toch werd er in de set ruimte voorzien voor enkele nummers van deze plaat. Neen, geef mij dan maar de afsluiters “From this Day” en “Davidian”, de schreeuw om hulp bij kraker “Is There Anybody Out There” of het meer ingetogen doch prachtige “Darkness Within”. I
k kreeg wat ik verwachtte, en het publiek applaudisseerde gemeend voor deze goede prestatie terwijl het vuurwerk over de gevangenis de duisternis omvormde tot een mooie lichtspektakel.
Alcatraz jaargang 2025 zat er weeral op met een recordopkomst van een 60.000-tal toeschouwers over het weekend heen. Ozzy kreeg veel steunbetuigingen, maar het mooie portret van hem op de achtergrond van de DJ’s in El Presidio was in mijn ogen de beste. Er zijn al nieuwe bands bekend gemaakt voor jaargang 2026, maar ik ga het niet verklappen en het jullie zelf laten ontdekken.
Alcatraz, u was wederom fantastisch!! Schrijf mijn aanwezigheid maar op voor volgend jaar!!
Meer info op www.alcatraz.be
Line Up:
Donderdag:
Sister May, Room 13, Mötorhead, Ramones Alive, Liliac, Violent Sin, The Belgian Qua band, Ancient Rites, Exhorder, Warbringer, Evil Invaders, Frog Leap, Overkill
Vrijdag:
Splendidula, Katla, Messa, Dvne, In Aphelion, Chemicide, Cabal, Year of No Light, Coffin Feeder, Frayle, Heriot, Dool, Winterfylleth, Thy Catafalque, Conjurer, Snot, Blaze Bayley, Thrown, Slomosa, Crystal Lake, Absu, 3 Inches of Blood, Dying Fetus, Me and that Man, King Buffalo, Wednesday 13, Phil Campbell and the Bastard Sons, Dark Angel, Wind Rose, The Hellacopters, Hypocrisy, W.A.S.P., Abbath Doom Occulta, Ministry, Mastodon, Kreator
Zaterdag:
Signs of Algorithm, Primal Creation, Vulture, Knife, Holy Mother, Tenside, Crypt Sermon, Psycroptic, Baest, Magic Kingdom, Mammoth Grinder, Rivers of Nihil, The Night Eternal, Wytch Hazel, Between the Buried and Me, Whiplash, Myrath, Ne Obliviscaris, Caliban, Nasty Savage, Suffocation, Fit for a King, Vader, Vola, Drowning Pool, the Black Dahlia Murder, Evergrey, Candlemass, Helmet, Leprous, Doro, Nailbomb, Wolfmother, Obituary, Avatar, Extreme
Zondag:
Whatever it Takes, Promise Down, Devastation, Cult of Scarecrow, Cobracide, Avulsed, Terrifier, Slaughter Messiah, Briqueville, Gutalax, Bark, Alkerdeel, Pestilence, Congress, Majestica, Gaerea, Tsjuder, Pig Destroyer, Earthless, Borknagar, Dope, Flotsam and Jetsam, D-A-D, Forbidden, Ill Nino, Prong, Rotting Christ, Fu Manchu, Static-X, Cult of Luna, Fear Factory, Michael Schenker, Kerry King, Emperor, Dimmu Borgir, Machine Head
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8308-alcatraz-2025?Itemid=0
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2025 - DAG 10 - Een waardige apotheose, Lokeren sluit hun 50ste feestjaar in stijl af: een avond vol Vlaamse trots!
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-10
Sarah Vandamme
Het was alsof de hele stad naar de Grote Kaai was afgezakt voor de laatste avond van een jubileumjaar dat de geschiedenisboeken ingaat: 50 jaar Lokerse Feesten. De lucht zinderde van verwachting, de lichten flonkerden, en ik stond ergens midden in de mensenzee, klaar om dit feest van dichtbij te beleven.
Frank Vander Linden & De Mens - poëzie in klanken
De eer om de allerlaatste avond te openen ging naar De Mens. Zodra Frank Vander Linden zijn eerste woorden inzette, wist ik: dit wordt geen gewone avond. Zijn warme stem gleed over het publiek. Nummers als “Ergens onderweg” en “Dit is mijn huis” klonken alsof ze speciaal voor dit moment geschreven waren. De Vlaamse teksten, vol melancholie en liefde, vonden moeiteloos hun weg naar de harten van duizenden mensen. Ik zag koppels dichter tegen elkaar aan leunen, vrienden zachtjes mee neuriën, en voelde zelf hoe elke noot iets bijzonders deed.
Noordkaap - energie met een randje nostalgie
Na dat warme begin kwam er een andere dynamiek het podium opgestormd: Noordkaap, met Stijn Meuris als gedreven kapitein. Als onvermijdelijke blikvanger werd het tempo meteen opgeschroefd. De band speelde strak en krachtig, en hits als “Satelliet S.U.Z.Y.” en “Ik hou van u” werden luidkeels meegezongen.
Het was een reis door de jaren '90, met klassiekers. Meuris' stem was rauw en oprecht, en tussen de nummers door kreeg je het gevoel dat hij elk woord meende. De energie golfde over het plein.
Clouseau - tweeënhalf uur pure magie
En toen… het moment waar zovelen op hadden gewacht: Clouseau. De broers Wauters betraden het podium alsof ze thuis kwamen. Ze staan hier vandaag dan ook voor de 15de keer op de Lokerse Feesten! Om het in Koen Wauters zijn eigen woorden te zeggen, wat doen we als we het 50 ste jubileumjaar van de Lokerse Feesten vieren? 'Dan gaan we "Dansen"' Vonken en Vuur" zet de Kaai letterlijk in lichterlaaie. Iedereen zingt mee, tot de mensen op de balkonnetjes van omliggende gebouwen toe. “Hier bij jou”, “Casanova”, “Daar gaat ze” - elk nummer was een explosie van herkenning.
Koen Wauters, onvermoeibaar en altijd oprecht, had een bijna magische connectie met het publiek. Tweeënhalf uur lang hield hij iedereen mee in zijn greep - geen seconde liet hij de energie zakken. Op sommige momenten leek het alsof de Grote Kaai een gigantisch koor was, één stem, één hartslag. "Ongezien!" zou je zeggen, maar dit was te zien, en ik stond er middenin.
Average Rob - 'On met la patate!'
En alsof het allemaal nog niet genoeg was, kwam Average Rob het podium op om deze feesteditie écht af te sluiten. Met een enthousiaste blik en de energie van iemand die de nacht nog uren wil rekken, gooide hij er meteen een portie beats en enthousiasme tegenaan. Het publiek ging nog één keer voluit. "On met la patate!" klonk het, en ja - Lokeren deed dat met volle overgave.
Toen de laatste noten wegebden en het vuurwerk boven de stad enkele uren geleden uitgebarsten was, voelde het alsof we allemaal deel hadden uitgemaakt van iets bijzonders. 50 jaar Lokerse Feesten sloot af zoals het hoort: met muziek die verbindt, artiesten die alles geven en een publiek dat met een brede glimlach naar huis gaat en tot volgend jaar Lokeren riep!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 9 - Een voorlaatste avond vol rap, pop en Caribische vibes
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-09
Sarah Vandamme
De voorlaatste avond van de Lokerse Feesten begon meteen met een stevige stoot energie. Terwijl de zon nog zachtjes over de Grote Kaai scheen, opende 't Hof van Commerce de avond met hun herkenbare West-Vlaamse woordspelingen en beats die je in je borstkas voelde. De mannen stonden scherp, het publiek stond nog maar net met een pint in de hand of het eerste meebrullen begon al. Het was duidelijk: Lokeren had er zin in.
Daarna nam Brihang het podium over. Met zijn poëtische rap, warme stem en ontwapenende uitstraling kreeg hij zonder moeite de hele Grote Kaai stil en aandachtig. Zijn woorden gleden over het publiek, soms zacht, soms scherp, maar altijd raak. Ik zag kippenvel op armen en hoorde een luid applaus na elk nummer - alsof iedereen even deelgenoot was van zijn verhalen.
En toen… Goldband. Waar Brihang ontroerde, zorgden deze Haagse heren voor pure euforie. Hits als “Noodgeval” en “Witte Was” deden de hele menigte springen, dansen en zingen alsof het zomerfestival hier zijn hoogtepunt bereikte. Confetti, brede glimlachen, en een publiek dat geen seconde stil stond - het was één groot feest.
De climax van de avond kwam van ver over zee. Sean Paul bracht Jamaica naar Lokeren met zijn onmiskenbare dancehall-vibes. Zodra “She Doesn’t Mind” door de speakers knalde, hoorde je mensen tot ver buiten de festivalweide meezingen. De Grote Kaai werd een golvende massa van dansende lichamen, terwijl Sean Paul hit na hit afvuurde en de temperatuur - ondanks de nacht - voelbaar omhoog schoot. Maar stoppen? Daar deden we niet aan.
Terwijl de hoofdpodia doofden, nam Glintsal het over voor de afterparty. Met hun energieke set hielden ze de nacht levend. Dansende groepjes, lachende gezichten en een stad die duidelijk nog niet naar huis wilde. Het was een avond waarop Lokeren bewees dat het niet alleen grootse namen kan boeken, maar ook een publiek heeft dat elk genre omarmt. Van West-Vlaamse rap tot Haagse pop, van Jamaicaanse dancehall tot afterpartybeats
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 8 – Met Smashing Pumpkins, veel meer dan een nostalgietrip naar de jaren '90!
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-08
Erik Vandamme
De 8ste avond van de Lokerse Feesten was volledig uitverkocht, en dat hoeft niet te verwonderen. Want op de affiche stond The Smashing Pumpkins, een band die een leidraad vormde voor een hele generatie muziekliefhebbers in de jaren '90. Dat was ook te merken aan de gemiddelde bezoeker. Prille veertigers, maar ook opvallend veel jongeren die de jaren '90 hebben meegekregen.
Het werd niet zomaar een nostalgisch avondje naar die tijd, The Smashing Pumpkins brachten een eigenzinnige set, bespeelden hun publiek en lieten ons ruimschoots negentig minuten wegdromen. Magie in de lucht dus!
We starten de dag echter met een band die eveneens in diezelfde jaren '90 hoge ogen gooide. Metal Molly (****). Het trio rond Pascal Deweze viert dit jaar de dertigste verjaardag van het debuut 'Surgery For Zebra'. Die plaat werd dus het meest in de kijker gezet. Op strakke, aanstekelijke en vooral speelse wijze speelde de band songs die ergens wel een belletje deden rinkelen bij het publiek. De band kreeg de handen moeiteloos op elkaar alsof die jaren '90 nog steeds bezig waren. En schakelde in een wervelende finale van een vrij korte set, nog een versnelling hoger.
Metal Molly, uitgegroeid tot een van de gevestigde waarden binnen het Belgische muzieklandschap, zorgde voor een rollercoaster aan aanstekelijke uppercuts met prachtige songs als “Flipper”, “Happiness”, “PVC”, “Silver” en “Orange”, hun grootste hit. Alleen maar blije gezichten hier …
Over naar de Club, waar Kaat Van Stralen (****) ons onderdompelde in een badje absurditeit, met een knipoog naar kleinkunst en punk. Een hyperkinetische frontvrouw schreeuwde haar stem schor. Met teksten die over van alles en niets gaan, met toch een maatschappijkritische inslag.
In januari lanceerde Kaat Van Stralen haar debuutsingle “Stop Met Wenen”: een rauw, Vlaams punkrockanthem dat vrouwen, buitenbeentjes en voelers een stem geeft. Het zorgde voor een hoge notering in De Afrekening op Studio Brussel. De winnares van De Nieuwe lichting 2025 zorgde dan ook voor een overvolle Club tot helemaal bovenaan de trappen. De maatschappij en het systeem kregen zeker een veeg uit de band, maar alles werd toegedekt met de nodige humor. Net omdat je door Humor dat systeem nog het best kunt ontwrichten. Hoedanook, Kaat Van Stralen slaagde erin iedereen een spiegel voor te houden, je een geweten te schoppen maar ook een glimlach toveren. Klasse!
Terug naar het hoofdpodium voor een potje shoegaze in volle zon … Een niet makkelijke opdracht. DIIV (***1/2) trokken een geluidsmuur op. Hun niet toegankelijke sound intrigeerde wel, de band zond regelmatig boodschappen en statements uit. Op het scherm verschenen o.m. ‘America is The Satan' of 'Free Palastina'.
een allesverzengende, verpletterende sound … DIIV bleef monotoon, repetitief het gaspedaal ingedrukt houden. Hun vrij statische houding zorgde ervoor dat de aandacht een beetje verslapte.
Puur kwalitatief was DIIV sterk, schudde het publiek door elkaar, en dompelde hen onder in sombere gedachte. Het was balanceren tussen een ingehouden intensiteit en delicatesse. Deze aanpak kwam beter tot zijn recht in de Club of in de donkerte.
Hinds (****) is een Spaanse indierockband uit Madrid, opgericht in 2011 door Carlotta Cosials en Ana García Perrote. De oorspronkelijke naam van de band was Deers, maar deze werd eind 2014 gewijzigd na een dreiging van juridische stappen van de gelijknamige band The Dears.
Het duo is intussen uitgegroeid tot een kwartet en is duidelijk volwassen geworden. Ook al blijft het poppy, kinderlijk mooi en aanstekelij klinken.
Hinds levert energieke, vrolijke liveoptredens, zonder al te kitsch te klinken. Het klinkt goed, opzwepend. Het publiek genoot ervan.
Bittere ernst, min of meer, kregen we met The Haunted Youth (*****) een band waar we in ons landje heel trots mogen op zijn. Het succesverhaal begon in 2021 met het album ‘Dawn of the freak” en de single “Teen Rebel”. De band is blijven groeien. Niet alleen vergaarden ze bekendheid als winnaars van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel, ze vielen ook in de prijzen bij de Mia's.
De band rond Joachim Liebens is er eentje van creativiteit, die elke club of (groot) festival aankan. Op een uitverkochte Lokerse Feesten wisten ze iedereen in te nemen. “Broken” legde meteen de toon. “Teen Rebel” volgde snel en zorgde voor een eerste apotheose en meezing moment. En dan kregen we die andere topper “I Feel like shit and I Wanne Die”.
De band was op zich vrij statisch , maar hier sprak de muziek voor zich. Je voelde de adrenalinestoten. De nieuwe songs “Emo Song” en “In My Head” zijn veelbelovend en emotioneel beladen.
The Haunted Youth houdt z’n publiek bij de leest. ‘Don't kill yourself, love yourself’ is een duidelijke boodschap die op het scherm verscheen op het instrumentale “Falling into pieces”, dat neigt naar postmetal. Waarna The Haunted Youth hun set besloot met het wondermooie “Coming Home”. Wat een set.
Er stond in eerste instantie heel wat publiek bij Mclusky (***1/2), flamboyante alleskunners uit Cardiff. De band in de Club had wat af te rekenen met kleine technische mankementen eer ze aan hun set konden beginnen, maar trokken al vrij snel de registers open. De spraakzame frontman van Mclusky ontpopte zich tot een charismatische entertainer, maar kreeg spijtig genoeg het publiek niet altijd volledig mee.
Ook begonnen mensen uit te kijken naar de mainact op het hoofdpodium en verlieten de Club dus … Geheel overtuigen deed Mclusky niet over de hele lijn, het sputterde iets teveel Pas naar het eind waren ze onder stoom.
The Smashing Pumpkins (*****) zijn uitgegroeid tot ware jaren '90 iconen dankzij het album 'Mellon Collie and the Infinite Sadness'. De band rond Billy Corgan is altijd een beetje eigenzinnig zijn ding blijven doen binnen de alternatieve rock scene. Aan visuele effecten, met reuzengrote lichtgevende poppen, geen gebrek. De muzikanten haalden alles uit de kast in hun nostalgie trip. Geweten is dat de bindteksten eerder bescheiden zijn, maar de stralende glimlach van Corgan sprak boekdelen. Zijn vertrouwde gitarist James Iha is sinds 2018 terug bij de band en dat doet hem zichtbaar deugd.
We kregen schitterende gitaarriedels en Iha spreekt het publiek aan. Drummer Jimmy Chamberlain mept zijn drumvellen gor. De springerige Kiki Wong deed ons ook naar adem happen met kletterende riffs.
The Smashing Pumkins hadden er duidelijk zin in , en dienden mokerslagen toe, '"Where Boys Fear to Tread" straalde een enorme speelsheid uit.
De band heeft trouwens een nieuwe plaat uit, 'Aghori Mhori Mei'. De songs uit dat album gingen er eveneens in als zoete broodjes. De band kreeg de handen moeiteloos op elkaar op “Pentagrams”, nochtans geen makkelijk in het gehoor liggende song. Met classics “Today”, “Bullet with butterfly Wings” en “1979” was iedereen omarmd van de band. Een rollercoaster aan emoties en vuurwerk. Berlins' “Take my Breath away” was een overbodig misstapje. Met “999”, “Disarm” en “Cherub Rock” ontplofte het vat. De temperatuur steeg naar het kookpunt op “Ava Adore” en “Zero”.
The Smashing Pumpkins klonk toegankelijk alternatief. Het was meer dan een nostalgie trip, het siert hen. De speels, strakke, vuurkrachtige, intense trip werd door iedereen sterk gewaardeerd.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 – DAG 7 – Rewind met Air ‘Moon Safari’ en dEUS ‘Worst case scenario’
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-07
Geert Huys
Ter gelegenheid van het Belgisch-Frans onderonsje op donderdagavond mocht de organisatie van de Lokerse Feesten nog eens het ‘sold-out’ bordje bovenhalen. De jonge Franse synthpop hype Zago de Sagazan had De Grote Kaai al aardig doen vollopen, maar toen Sylvie Kreusch (***) en haar zeskoppige begeleidingsband het podium betraden werd het pas écht gezellig druk. De Antwerpse heeft met een reeks radiovriendelijke singles – “Ding Dong” en “Hocus Pocus” staken helemaal voorin haar set – intussen een zeer breed publiek veroverd. Maar die nieuw verworven mainstream status heeft ook een keerzijde: Kreusch’ recentste liedjes zijn sterk geproducet en onmiskenbaar catchy, maar ontdaan van alle scherpe randjes die haar vroegste werk zo intrigerend maakten. Niet toevallig waren het de aan de onderkoelde elektropop van The Knife schatplichtige debuutsingle “Seedy Tricks” en de Natacha Atlas knipoog “Just A Touch Away” uit één van haar vroegste EP’s die in Lokeren als echte hoogtepunten overeind bleven.
Ook in haar outfits zoekt Kreusch graag de franjes op. In Lokeren dook ze met volle overgave op als een theatrale Sneeuwwitje-lookalike. Echter, voor die inzet kreeg ze weinig terug. Het publiek leek matig geïnteresseerd en bleef eindeloos keuvelen over exclusieve reisverhalen of, waarom niet, dat nieuwe behangpapier. Zo werd ter plekke het woord van het jaar geboren: festivaletiquette!
Club StuBru blijft tijdens de Lokerse tiendaagse hét trefpunt voor wie graag buiten de gebaande paden wandelt. Vele zomers geleden zagen we Johannes Verschaeve en zijn Van Jets nog vlammende glamrockriffs afvuren op De Grote Kaai, maar die wilde jaren liggen echter achter hem; nu is het tijd voor introspectie. Onder zijn nieuwe nom de plume Johannes Is Zijn Naam (***½) stapt Verschaeve het podium op met niet meer dan een oude laptop, waaruit sobere beats, ijzige synthgolven en rake gespreksfragmenten stromen. Zijn nieuwe werk onderzoekt de sociale drijfveren van de moderne mens – en die blijken zelden fraai.
In “Apparaat” legt hij genadeloos de asociale fundamenten van sociale media bloot. “Symptomen” beschrijft hoe we vroeg of laat allemaal last krijgen van echte of ingebeelde kwaaltjes. Verschaeve is in dat opzicht een scherpe observator, wars van illusies over wat echt en wat fake is. Na een zware depressie beleeft hij opnieuw een sterke festivalzomer, en zijn terugkeer als “Party Boy” op het podium verdient niets minder dan een diepe buiging voor zijn veerkracht.
Rewindconcerten blijven een feest voor liefhebbers van het volledige albumformaat. Alle lof dus voor de programmatoren die vanavond twee klassiekers centraal zetten. Het Franse duo Air (****) beet de spits af met ‘Moon Safari’, hun debuut uit ‘98 en inmiddels een referentiepunt in het chill-out genre. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel namen plaats in een witte lichtbox, enkel vergezeld door een drummer. Het decor oogde als een retrofuturistisch soundlab, met rijen Moog-synths en vocoders als laboratoriumapparatuur. Al bij de zwoele opener “La Femme d’Argent” werd duidelijk waarom dit nog steeds hun onbetwiste signature song is: de Franse cool van Serge Gainsbourg’s ‘Histoire de Melody Nelson’ gemengd met eigen dreampop en psychedelica. De tijdloze radiohits “Sexy Boy” en “Kelly Watch the Stars” klonken zó perfect dat het bijna onwerkelijk was dat alles live werd gespeeld. Voor het ingetogen “All I Need” nam Dunckel zelf de zangpartij over van de afwezige Beth Hirsch – een ingetogen hoogtepunt dat hun vakmanschap onderstreepte. Omdat de set slechts een uur mocht duren, beperkten Godin en Dunckel de terugblik op ‘Moon Safari’ tot een ‘demi version’.
Aanvullend serveerden ze publieksfavorieten uit latere albums, waaronder “Cherry Blossom Girl” en “Highschool Lover”. Wie dreigde weg te dromen in de etherische perfectie, werd op het eind bruut wakker geschud door de futuristische krautpop van “Don’t Be Light”.
Slotsom: Air leverde in Lokeren een foutloze, zij het veel te korte trip.
Met een jaar vertraging viert dEUS deze festivalzomer het 30-jarig jubileum van hun kaleidoscopische debuut ‘Worst Case Scenario’ (****½). In Lokeren brachten Tom Barman & co het volledige album, maar gooiden ze de oorspronkelijke volgorde van de nummers door elkaar om de spanningsboog strak te houden. Na de jazzy opener “Jigsaw You” kreeg de nieuwe, nog wat onwennig ogende Noorse gitarist Simen Følstad Nilsen in “Via” meteen de kans te tonen dat hij de grote schoenen van voorganger Mauro Pawlowski op termijn wellicht wel zal kunnen vullen.
Hét hoogtepunt van de avond volgde toen mede-oprichter Stef Kamil Carlens midden in “WCS (First Draft)” zijn rol in de geschiedenis van de invloedrijkste band van ’t Stad heel even terug kwam opeisen. Het publiek omarmde hem als een verloren gewaande jeugdvriend met wie het, ondanks decennia afwezigheid, meteen weer klikte. Tegelijk werd pijnlijk duidelijk dat dEUS zonder de blonde alleskunner langzaam is geëvolueerd van volstrekt uniek naar ‘gewoon’ een heel goede band. De Zappiaanse gekte van “Morticiachair”, het intieme kampvuurmoment “Hotellounge (Be the Death of Me)” en het allesverzengende “Let’s Get Lost” kregen merkbaar extra glans wanneer Carlens meezong of zijn bas over de melodie liet huppelen. En ja, toen de special guest 159 keer “Friday!” mocht schreeuwen tijdens “Suds & Soda” ging Lokeren zonder aarzeling in collectieve extase. Met “Roses” en “Fell Off the Floor, Man” als toegiften sloot dEUS af met wat in de annalen van het festival mag worden bijgeschreven als een beklijvende les in vaderlandse muziekgeschiedenis.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
