Red Rock Brugge 2025 – Een nieuwe naam, een nieuw hoofdstuk - Tussen Punk en Poëzie, Brugge Kiest de Tegentoon
Red Rock Brugge 2025
Koningin Astridpark
Brugge
2025-05-01
Kristof Acke
Op donderdag 1 mei vond in het Brugse Astridpark de nieuwste editie van Red Rock Brugge plaats. Dit jaarlijkse muziekevenement is de opvolger van de vroegere Red Rock Rally, die sinds midden jaren '90 een vaste waarde is in de Brugse muziekscène. Hoewel het festival inmiddels onder een nieuwe naam doorgaat, blijft de befaamde rally bestaan: de eerste vier bands op de affiche strijden nog steeds om de jury- en publieksprijs, waarmee het festival een belangrijke springplank blijft voor opkomend talent.
Na de traditionele 1 mei-optocht en toespraken in het park, trapte de band YUMA uit Ruiselede het muzikale programma af. Zij werden gevolgd door het kleurrijke Maquillage uit Mechelen, het energieke Yerra Yerra uit Hasselt en tenslotte West Coast Caravan uit Gent, een band die ook ondersteund wordt door het Brugse Brugotta-traject.
Om 17u30 werden de winnaars bekendgemaakt: West Coast Caravan wist zowel de jury als het publiek te overtuigen en sleepte beide prijzen in de wacht!
Daarna begon het avondprogramma, waarin meer gevestigde namen het podium betraden:
JEN beet om 18u00 de spits af met een strak en meeslepend optreden. De band bracht een mix van alternatieve rock en subtiele elektronica, gedragen door de charismatische frontvrouw Jente Neels, die ook actief is bij Sylvie Kreusch en Ratmosphere. Haar ervaring en podiumprésence tilde het optreden naar een hoger niveau en liet een blijvende indruk na bij het publiek.
Maria Iskariot bracht om 19u15 een compromisloze set vol half-volwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen: lawaaierig, eerlijk en doordrenkt van hoopvolle hopeloosheid. Thema’s als opgroeien, morele ambiguïteit en het besef van je eigen tekortkomingen stonden centraal. Ondanks de krachtige performance werd het optreden helaas ontsierd door enkele incidenten: drummer Sybe Versluys kreeg een halfvol bierblik in het gezicht gegooid en zangeres Helena Cazaerck werd tijdens het crowdsurfen herhaaldelijk ongepast aangeraakt. Desondanks hield de band stand en sloten ze hun set af met de rauwe intensiteit die hen kenmerkt.
Om 21u00 nam ILA het over. ILA is de Belgische grunge rockband rond singer-songwriter Ilayda Cicek, die in 2022 laureaat werd van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Sindsdien groeide de band uit tot een vaste waarde in het alternatieve livecircuit. Met haar krachtige stem, gelaagde composities en intense podiumprésence bracht Cicek een optreden dat bol stond van emotie en spanning. De rauwe sound, gecombineerd met breekbare momenten, wist het publiek zichtbaar te raken en maakte dit tot een van de meest beklijvende sets van de avond.
Afsluiten deed De Mens, een vaste waarde in de Belgische rockscene. Ze openden hun set met “Waar is de liefde”, gevolgd door het energieke “Dit is mijn huis” en “Sex verandert alles”, waarmee ze meteen het publiek op scherp zetten. De rest van het concert was doorspekt met een indrukwekkende reeks hits, waaronder “Lachen en mooi zijn” en “Jeroen Brouwers”— stuk voor stuk enthousiast onthaald door het publiek.
Net voor de bisnummers brachten ze een uitgerekte versie van “Maandag”, waarbij het publiek uit volle borst meezong en voor een intens gezamenlijk moment zorgde.
De bisronde begon met “Bemin me later”, gevolgd door “Irene” — eerst in een uptempo versie, daarna ingetogen en traag — en eindigde met een pakkende uitvoering van “Ergens onderweg”. Het was een afsluiter die het publiek met een warm gevoel en een lichte krop in de keel huiswaarts stuurde.
Red Rock Brugge bewees ook dit jaar dat het een uniek podium biedt voor zowel beloftevolle jonge artiesten als gevestigde waarden — en dat midden in hartje Brugge.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7483-red-rock-brugge-2025?Itemid=0
Organisatie: Red Rock Brugge
Serre Music Fest 2025 - Fijne muziek in een ongedwongen charme
Serre Music Fest 2025
Sylma Serres
Lievegem
2025-04-11
Filip Van der Linden
Het Serre Music Fest in Lievegem was op 11 april aan zijn tweede editie toe onder die naam. Next! en Face Your Fears gebruikten het serrecomplex - waar ze ook hun repetitiehok hebben - eerder ook al als concertplek, dus zowel voor heel wat aanwezigen was dit bekend terrein. De opkomst voor dit gratis festivalletje met vijf bands was goed voor een gezellige drukte. Het moet ook niet de ambitie zijn om dit nog veel groter te laten worden. Dan zou de charme ervan verloren gaan.
Op het eerste zicht lijkt een serre – inzake akoestiek, met al die weerkaatsende oppervlakte – niet de beste plek voor een festivalletje, maar met wat creativiteit lukt het wel. Het is zo’n festivalletje geboren uit de noodzaak van bands om wat vaker aan spelen toe te komen en het juiste publiek te vinden.
De vijf bands van deze editie zitten net als die van de vorige editie allemaal een beetje in de hoek van wave, synthwave, postpunk en punk. Het is bovendien gratis, het bier wordt verkocht aan prijzen van voor de inflatie en er zit heel wat improviseren en oldschool DIY-ethiek in de aankleding van de ruimte, zoals in de hoogdagen van de punk.
De PA en de boxen leken beperkt in mogelijkheden, maar deden perfect waarvoor ze ingezet werden. De belichting mocht misschien toch iets meer zijn.
Drie bands speelden op hetzelfde drumstel en twee bands hadden drumcomputers/loops, dat scheelt een pak in de tijd voor het op- en afbouwen van het podium en zo krijg je toch netjes vijf bands op één avond.
Face Your Fears opende het rijtje. Deze postpunkband werd recent uitgebreid met toetseniste Sabien, maar zij speelde in Lievegem één van haar laatste concerten met Face Your Fears. Jammer, want ze voegt mooie zaken toe aan het geluid van de band. En een vaste bezetting zou de band vooruit moeten helpen met het creëren van meer eigen nummers, een topic dat deze band nu echt wel hoger op de prioriteitenlijst mag zetten.
Op het Serre Music Fest brengt Face Your Fears alle tracks van hun titelloze EP van eind vorig jaar, met sterke versies van “Hide” en “Higher”, aangevuld met een reeks leuke covers van onder meer Echo & The Bunnymen en Kraftwerk. Alle covers zijn oorspronkelijk met mannelijke zang en ze blijven tekstueel overeind met de vrouwelijke zang van Corina. Bij een cover van de Sisters of Mercy, “Caucasian Walk” van de Virgin Prunes en op het eigen nummer “Hunger” werd er al wat gedanst op de eerste rijen. Het mooiste moment was misschien toch de innemende versie van “Winning” van The Sound, een klassieker die ook bij Red Zebra land in de setlist zat.
The Holy Hour / Killing Moon / Hide / The Model / Dreams Never End / Premonition / Lucretia My Reflection / Higher / Hunger / Red Light / Winning / Caucasian Walk / Sense of Purpose
Het leuke van deze editie van het Serre Music Fest is de letterlijke verbondenheid van de bands. Van vier van de vijf bandleden van de eerste band op het podium zat er telkens één in één van de andere bands op het podium. Drift deelt zijn gitarist met Face Your Fears en met twee performances net na elkaar had die soms wat moeite bij het ‘omschakelen’. Het voordeel is dat Drift voor een deel drijft op chaos. Als er dan iets misloopt met de loops en riffs wordt dat gewoon deel van de performance.
Drift is een bijzonder duo. Zangeres Tine is een heel extraverte woordkunstenaar. Ze maakt Nederlandstalige nummers met humor, sarcasme en absurditeit. Daarmee komt ze in de buurt van Arbeid Adelt!, Hugo Matthijsen, Kamagurka en Aroma di Amore of recenter Kaat Van Stralen of Maria Iskariot. In bandconcept lijken ze bij Drift bovendien wat op NEL & JP, maar in de theatrale performance en in het entertainen is Tine dan eerder de evenknie van een Peter Slabbynck (het opzetten van verschillende mutsen, de megafoon).
Drift heeft nog geen fysieke of zelfs digitale releases uit, maar er is wel een eerste clip op Youtube. De setlist in Lievegem omvatte onder meer een cover van De Brassers (vroeger deden al eens iets van Aroma di Amore) en eigen werk, met soms dezelfde muzikale progressie als “California über Alles” van Dead Kennedys, “Housewive” van Daan of iets van Portishead. Afsluiten deed Drift met “Rode Wijn”, een nummer dat in de lyrics wijn drinken aanprijst als de ultieme oplossing voor elke grote of kleine huishoudelijke taak van de huisvrouw, en zo een nieuwe betekenis geeft aan het begrip ‘huiswijn’. Wij kunnen vooral niet wachten op een fysieke release.
Intro / Drift / Koken met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Swipe Me / Dromendaris / Bedbeest / Rode Wijn
Silent Presence is het project van Corina (ook van Face Your Fears) en Wim (Sygo Cries, In Search for Embers, The Other Intern, …). Als twee muzikanten onder hetzelfde dak wonen, moet er wel ooit eens een gezamenlijk muzikaal project van komen. Ze spelen pas sinds dit jaar live. Een deel staat op tape, de bas en de vocals zijn live.
“Tell Me” was begin 2024 de eerste, digitale single van het duo en dat was meteen een schot in de roos. De volgende singles waren “New Ground” en – dit jaar – “Cleanse The Soul”. Dit is ook alweer niet de meest productieve band in het uitbrengen van nieuw materiaal, maar wat ze uitbrengen is dan wel telkens top. “Tell Me” heeft iets bezwerends, vooral door het bijna smekende van de herhaling in het refrein. “Electric Heartbeat” is een nieuw eigen nummer dat het duo binnenkort wil gaan opnemen in de studio. Aanvullen deed Silent Presence met opvallende covers van PJ Harvey en The Sands. Een leuke, korte set die enthousiast werd onthaald door het publiek.
New Ground / Cleanse The Soul / April & June / Good Fortune / Tell Me / Electric Heartbeat
DPLB was als stevige rockband een beetje de vreemde eend in de bijt op Serre Fest, maar daar pasten ze een mouw aan met twee goedgemikte covers van The Cure en Tubeway Army. Mocht u een betekenis zoeken in de bandnaam, dat zijn de beginletters van de voornamen van de bandleden. Met de D van Dirk, ook drummer bij Face Your Fears. Een deel van het publiek was speciaal voor deze band naar de serre afgezakt en dat merkte je wel in de reacties voor het podium. Het eigen werk van DPLB is prima, met de hardst blinkende parels op het einde van de set. Ook van deze band is er nog geen fysieke release. Wie ze wil horen, moet naar hun concerten komen.
Once Again / Love Song / Are Friends Electric / Mirror Man / I’ll Be There / High Heels / Primary / Disconnected / Cool Down / Don’t Be Restless / No Return
Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave-covergroep Midlife die werd opgericht door bassiste Sonja (ook bij Face Your Fears). Met de komst van zangeres Saskia werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. “Who Cares (We Gonna Die Anyway)” was eind vorig jaar hun eerste officieel uitgebrachte single, maar ook hun demotape werd op deze site reeds goed onthaald. Hun debuutalbum vind je al op Spotify, maar voor de release op vinyl willen ze daar de nog op te nemen cover “The Modern Dance” van de Definitivos aan toevoegen en het nieuwe nummer “We Know How To Fuck Things Up”. Dat was die avond zowat het meest passende anthem voor Next!.
Een deel van de kracht van deze band zit ‘m in saxofonist Lieven. Maar van bij de start van het concert blokkeert zijn instrument en het duurt wel vijf nummers voor hij er opnieuw een deftig geluid uit kan persen. Ook een goede manier om zaken ‘up te fucken’: net nu de laatste opnames voor de vinyl er aan komen en deze band op een goede golf aan het surfen is, stapt de sympathieke drummer Jo op. Met haar eigen drumstijl is zij nochtans een belangrijk element in de sound van deze band.
Next! bracht een knappe set op Serre Music Fest. Zangeres Saskia opende solo en a capella met een cover van Dog Faced Hermans. Gedurfd en authentiek, maar ook een publiek dat er voor open stond. We hoorden voorts puike versies van “Abuse in Paradise”, “Freak!” en “24 Problems”. Aan het nieuwe nummer “We Know How To Fuck Things Up” is misschien nog wat werk, maar dit wordt vast een knaller als “Who Cares”.
The Rain it Raineth/ Nude As The News / Greedy / Abuse in Paradise / Basic / Moodswings / Freak ! / 24 Problems / War / Identity / Modern Dance / We Know How To Fuck Things Up / Who Cares
Dit was een mooie editie van het Serre Music Fest. Gemoedelijk en met een publiek dat met respect naar de muziek luisterde. Op naar de volgende editie. Wie niet zo lang kan wachten, kan twee van deze bands (Next! en DPLB) zien op vrijdag 11 juli op Rockvlucht (samen met Joey’s Unwanted Tattoo en The Dirty Scums).
Organisatie: Christophe (Serre Music Fest)
Tales of the Triple Death 2025 - Master, Jungle Rot, Benediction – Stay metal, Stay Old School!
Tales of the Triple Death 2025
DVG
Kortrijk
2025-04-07
Frederik Lambrecht
Een mooie start van de week, want op maandag 7 april kon je een concertje met drie death metal bands meepikken in zaal ‘ De Verlichte Geest’ in Kortrijk. Geen sinecure om op een maandag veel volk te lokken, maar blijkbaar was dit vandaag geen probleem want zat de zaal lekker vol. De naam van deze avond werd omgedoopt tot: Tales of the Triple Death…
We begonnen er stipt om 19u aan met de Amerikaanse band Master, waar brein van dit trio niemand minder dan Paul Speckmann is. Actief geweest in verschillende bands, waarbij dan toch wel de band Death Strike bij velen een belletje zal doen rinkelen. Ook tijdens de live show was er een verwijzing naar deze band, met nummer ‘Re-Entry and Destruction’ die gecoverd werd tijdens de set. Speckmann straalt vunzige old school metal uit en qua stem zou je hem direct blindelings uit een serie zangers kunnen halen. Zo uniek in zijn soort…oké, niet altijd zuiver als je hem hoort zingen, maar je merkt aan zijn houding/mimiek dat hij zich inleeft in zijn nummers en hij smeet zich volledig. Het titelnummer van hun debuutalbum bracht al de eerste knaller aan bod waarbij de drumriff mij nog achtervolgde in mijn slaap.
Ook nummers ‘Unknown Soldier’ en ‘Pay to Die’ zijn afkomstig van deze plaat waarvan deze laatste als één van de eindnummers ingepland was tijdens hun set. Er werd een mooi overzicht van enkel topplaten uit hun carrière aan de man gebracht, waaronder dus hun debuutalbum, gevolgd door “Slaves to Society” (aren’t we All??), het prachtige “On the Seventh day God created…” waarbij de versnellingen in nummer ‘Submerged in Sin’ je nekspieren grondig testen en hun laatste album “Saints Dispelled” – waarvan het gelijknamige nummer gebracht werd - ook niet mocht ontbreken. Lekker begin alvast van deze avond…
De ietwat jongere garde van Jungle Rot mochten deze avond als tweede band aan slag. Live was dit voor ondergetekende een primeur, ik had al van de band gehoord, maar nog nooit effectief kunnen aanschouwen. Wat eerst al vooral al duidelijk was, de slogan ‘old School’ werd veelvuldig in de microfoon geroepen door zanger Dave Matrise. Waarschijnlijk een gimmick die deze band eigen heeft gemaakt.
Soit, niet enkel deze gimmick, maar ook het feit dat ze graag applaus krijgen en vragen van hun publiek vond ik niet zo normaal. Over naar de muziek dan maar…een totaal andere vibe dan bij voorgaande band, en ook achtergrond vocalen die veelvuldig toegepast werden door de anderen (drummer Spenser Syphers buiten beschouwing gelaten). Technisch en sneller dan de noemer ‘old school death metal’ en breaks die de fans onder stoom deden komen. Ja, er was mijn inziens meer drukte vooraan in de pit dan bij Speckmann en co.
Enkele nummers zijn mij alvast bijgebleven… ‘A Call to Arms’ waarbij de riff lekker doorklinkt en vuur bevat, het mee-brulbare nummer ‘Worst Case Scenario’ en ‘Strangulation Mutilation’ die mij het meest old school klonk tijdens hun set. Echt een vet nummer, indien je het niet kent, opzoeken die handel!
Globaal gezien dus een goed optreden, maar ik zou veel randzaken weglaten, waaronder dus het veelvuldig zwaaien/klappen van de handen …
Eindigen deden we op deze maandagavond met één van death metal topbands, afkomstig uit – uiteraard Birmingham – de bakermat van vele topbands uit de rock en metal geschiedenis. Sinds de terugkeer van zanger Dave Ingram opnieuw een band geworden waar jonge death metal fans rekening mee moet houden, en waar de fans van het eerste uur trots op kunnen zijn… hun oude materiaal spreekt voor zich, maar de jaren tussen 2000 en 2020 waren toch niet echt toppers als je het mij vraagt. Dus welkom terug Dave alleszins! Luister maar naar de recentste 2 studio albums die Benediction uit hun mouw heeft geschud (“Scriptures” en hun nieuwste creatie) en je gaat volledig akkoord met mij dat dit een perfecte terugkeer is naar hun beginperiode.
Veel promotie voor hun nieuw album getiteld “Ravage of Empires” die begin april gereleaset werd, waarbij de drie nummers die voor de albumrelease al op de mediaplatformen werden losgelaten, in de set stonden. Veel volk die deze nummers al had beluisterd, want er werd deftig gemoshed tijdens ‘A Carrion Harvest’, ‘Engines of War’ en het sterke ‘Crawling over Corpses’.
Deze nieuwe plaat is alvast heel goed en live wordt door Ingram en co nog meer kracht onder deze nummers geplaatst. Het was blijkbaar puffen vooraan op het podium, want het zweet liep van hun voorhoofd, gelukkig konden ze Stella en afwisselend water drinken – of zoals Ingram brulde in de micro: it’s beer o-clock.
Deze mannen konden hun appreciatie voor de vele aanwezigen niet onder stoelen of banken steken en bijgevolg werden we bedankt met enkele oude kleppers! ‘Subconscious Terror’, ‘The Groteque’ van hun gelijknamige EP, ‘Shadow World’ uit “Grind Bastard” (wanneer brengen jullie verdorie ‘Deadfall’ nog eens live??!!!) en afsluiter ‘The Dreams you Dread’. Toch machtig om deze oude nummers opnieuw uit de strot van deze zanger te mogen horen! Leuk om te zien dat de passie bij deze oudere rotten nog steeds levend is. In het begin stond de zang wat te luid in de mix, waardoor de drum en gitaren minder uit de verf kwamen, maar gelukkig werd dit vlug rechtgezet.
Een welverdiend applaus voor deze Britten, en ik zou zeggen, hopelijk tot binnenkort! Stay metal, en dan vooral old school!!
CD Review Benediction 2025 Ravage of Empires
Organisatie: DVG, Kortrijk
BRDCST 2025 – dag 3 - Wat is jazz heden ten dage?
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-06
Erik Vandamme
De derde dag BRDCST stond in het teken van de jazz. Maar er was meer, want binnen het aanbod van de laatste dag BRDCST zaten uiteraard veel stijlen gerelateerd aan jazz. Curator was saxofoon virtuoos Colin Steson, gekend binnen deze scene. Hij bracht veel moois mee. O.m. Keeley Forsyth en Shida Shabadi, twee ontdekkingen die de moeite waard zijn
In de Club werd een feestje gevierd. Het in Chicago residerende International Anthem label vierde zijn elfde verjaardag, en heeft al vele jaren een mooie band met het BRDCST festival. In de Club genoten we van het prachtige, mooie aanbod, o.m. van de klanken wizard Jermiah Chin en de super formatie - om het zo te noemen - SML.
Voor de tweede dag op rij begonnen we BRDCST festival met een bezoek aan de cinema . Cinema Palace bood deze keer een film uit 1928 aan, de Franse stomme horror film ‘The Fall of the House of Usher' . We citeren volgende info: ‘Roderick Usher roept zijn vriend naar zijn afbrokkelende oude herenhuis op het afgelegen platteland. Usher is geobsedeerd door het schilderen van een portret van zijn stervende vrouw Madeline. Wanneer ze overlijdt, laat Usher haar begraven in de familiecrypte, maar het publiek ontdekt al snel dat Madeline niet echt dood was, dat ze levend begraven was in de tombe. Madeline ontwaakt uit haar catalepsie, verlaat haar kist en keert terug naar haar geschokte echtgenoot.’ (bron: Wikipedia)
Het is vooral die snijdende spanning en de confrontatie met de nakende dood die tot de verbeelding spreekt.
Luitspeler Jozef Van Wissem (****) componeerde muziek rond die film en zorgde voor een nog meer griezelige ondertoon. De cinema zaal was ondanks die mooie zonnige zondag heel aardig vol gelopen. Spannend is het allemaal. Het licht griezelige en grauwe uit de film ziet er dankzij Jozef Van Wissem nog meer angstaanjagend uit. Indrukwekkend beeld en muziek!
Colin Stetson had een heel drukke dag voor de boeg, het zou hem op zijn solo optreden een beetje parten spelen. Tijdens het duo optreden met Francesco Donadello klonk hij nog fris en monter. Onder Colin Stetson x Francesco Donadello (****) bood het duo muzikaal een zachte botsing van sax en elektronische beats/drones die alle kanten uitging. Een walm van intimiteit, grooves en oorverdovende elektronica/dronesounds hoorden we. Wat een klankenspectrum en improvisatie, experiment met jazz als thuisbasis.
We besloten eens een kijkje te nemen in de AB Club. Het duo Booker Stardrum & Gregory Uhlmann (***) viel op door experiment en improvisatie op gitaar en percussie. Een talentrijk duo, die het verder op de avond nog bewees onder SML .. Gregory Uhlmann is een klankentovenaar op gitaar, gewoon onaards.
In z’n totaliteit van de twee klonk het als een ellenlange jamsessie, waardoor de aandacht wat verslapte.
Velen verlieten vroegtijdig de Club …al had dit niet zo zeer te maken met de prestatie van het duo, maar in de Flex stond één van de publiekstrekkers op het podium. De Flex zaal zat overvol voor de Zweeds-Iraanse pianiste Shida Shahabi (*****). Ze heeft een nieuw album uit, 'Living Circle'. Haar pianospel was adembenemend alsook een sprankelende cello, keys en drone sounds. Het sprak tot de verbeelding en hier hing magie in de lucht. Een hemels paradijs, met een deugdzame donkere walm. Op het einde van haar set kwam ook saxofonist en curator Collin Stetson de sfeer en de set naar een hoger niveau tillen. We spraken Shida na het concert nog aan, toen we de LP aankochten, en vertelden haar dat we geen woorden vonden van wat we voelden. Wat een bijzondere trip was ons dat.
In de Club stond een grootmeester in drones, klankenweirdo Jeremiah Chiu (*****). Als een wizard combineerde hij intimiteit met indringende drones. We kregen een boeiende, gevarieerde aanpak. Een ambiente reis, die je tot ‘zen’ bracht. Maar eentje die oorverdovend kon zijn.
Een ander tot de verbeelding sprekend project van Colin Stetson is 10¹? (Colin Stetson x Stian Westerhus x Erland Dahlen ) (*****). Dit trio bestaat uit bijzondere muzikanten, die hun instrumenten laten spreken. Drums met toeters en bellen, de gebruikelijke cimbalen en een gitarist die met zijn emotioneel beladen vocals waanzinnig kan klinken. De onaards klinkende sax van Colin was het unieke sluitstuk voor dit rariteiten trio. 10¹? Deed verschillende emoties (van pijn tot innerlijke vreugde) opborrelen en bracht een rits adrenalinestoten toe..
Een ander absoluut hoogtepunt was toch wel Small Medium Large (feat. Jeremiah Chiu, Gregory Uhlmann, Josh Johnson, Booker Stardrum & Anna Butterss) ofwel SML(*****). Wat dit gezelschap op het podium bracht is meer dan grensverleggend. Ze speelden op elkaar in en onderstrepen hun muzikaal talent. De speelse aanpak sierde en werkte in op het publiek, dat ademloos genoot. Een unieke set door hun virtuositeit, zin voor avontuur en eindeloos improviseren, zonder aan spankracht te verliezen. Dit was puur genieten met een grote 'G'!
In het complete duister bood Keeley Forsyth (*****) ons een dramatische confrontatie van verdriet en vertwijfeling. Al weten we niet of dat nu net haar onderliggende bedoeling was. De spots waren half gericht op haar en op de twee muzikanten; in het donker zag je hen bijna niet. Kippenvel kregen we en een traantje wegpinken we door haar bariton stem. Teksten over verlangen, frustratie, angst en verlies confronteren het publiek met hun innerlijke pijn en vertwijfeling. De tristesse en het sprankeltje hoop stonden hier voorop .
Omstreeks 22u bood de zichtbaar vermoeiende Colin Stetson (****) nog een trip door het heelal. Er verschenen in allerlei kleuren beelden van sterren en planeten op het scherm. Het is en klinkt buitenaards met twee saxofoons bij zich (remember Morphine!). Wat een fantasieprikkeling. We voelden ons een astronaut in de ruimte. Een magisch einde van deze editie van BRDCST, zonder meer.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2025 – dag 2 - De eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-05
Erik Vandamme
Op de tweede festival dag BRDCST was Backxwash curator, en dat was ook te merken aan de line up. De Zambiaans-Canadese rapper en producer Ashanti Mutinta gevestigd in Montreal, Quebec zoekt graag het donkere, (g)rauwe kantje op van de rap/hip-hop. In haar eigen set was dit duidelijk te merken; ook de artiesten die met haar mee waren, dwaalden in de duisternis. We zochten graag de muzikale contrasten op in al z’n muzikale vormen, het werd een eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.
In 2024 stunt BRDCST nog met het concept film en muziek door een vertoning van de film 'Nosferatu (1922)’ onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar . Dat concept bleek succesvol te zijn, wat de organisatie deed besluiten twee avonden te starten met een film/muziek concert.
Deze keer mocht saxofoon virtuoos Mattias De Craene een door de tijd vergeten film komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting. De film 'The Holy Mountain (1973)’ is een psychedelische, surrealistische film van de Chileens regisseur Alejandro Jodorowsky. Het is de eeuwige zoektocht naar verlichting en onsterfelijkheid, uitgebeeld door spirituele beelden, het is een vereren van goden en afgoden, een reis doorheen het heelal en de confrontatie met andere planeten. De hoofdrolspeler wordt hier als een soort Jezus figuur op de voet gevolgd tijdens die vaak grauwe, barre en op het randje gortige tocht die eindigt op de top van een berg.
De manier hoe Mattias De Craene (*****) de muzikale omlijsting op zich neemt is opmerkelijk, omdat hij zowel de stemmen als de sfeer uitbeeldt in klank; hij gaat hier het confronterende, grauwe kantje niet uit de weg. Hij zorgt ervoor dat deze wellicht vergeten klasse film vanonder het stof wordt gehaald en een nieuwe injectie krijgt. Een zoektocht naar onsterfelijkheid, dat nog steeds brandend actueel is. Soms voeren mensen ervoor soms gruwelijke taferelen uit, om dat doel te bereiken. Zowel het beeld als de muzikale omlijsting spreken tot ieders verbeelding en iedereen kan er zijn eigen gedacht op invullen…
We zetten onze zoektocht verder en komen in de Flex terecht in het pikkedonker. Een lichtje aan het einde van die tunnel werd ons geboden door Morgan Paige (*****) die met zijn onaards klinkende stem, de grauwheid als de warmte van ons bestaan en gedachte uitbeeldt. Het klonk eerst erg intiem en intens voelde haar vocals aan; later als ze plaats neemt aan de piano klinkt het golvend, zachtmoedig oorverdovend, die allerhande emoties doet opborrelen.
Een contrast van zalvende grauwheid; in de donkerte zoeken naar lichtpuntjes is de boodschap. Een bijzondere trip.
Elliot Galvin (****) neemt een voortrekkersrol aan in de Britse jazz met zijn originele kijk op piano en toetsen. Op het album 'The Ruin' vertelt hij een persoonlijk verhaal, en neemt je mee op zijn levenspad. Het klinkt herkenbaar en bezield. De emoties druipen als het ware van de toetsen. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten die hem muzikaal volgen, en improviserend aanvullen. De speelsheid in de verhalenverteller en in de muziek siert. Wat een brede verbeeldingskracht van intieme confrontaties als van beladenheid door het opentrekken van klank en vocals.
Van een heel ander kaliber was LustSickPuppy (***). Wat een contrast met de vorige artiest … Als een soort crimiclown beweegt de jonge dame zich over het podium; wulps vervaarlijk weet ze haar publiek aan te porren; ze schreeuwt haar keel schor. Op de achtergrond zijn er bonkende beats en de beelden doen denken aan een circus act. LustSickPuppy maakt gebruik van het vuile, ruige, confronterende kantje van wat hip hop/punk/rave te bieden heeft. Een muzikale wervelwind waait over ons heen. Muziek met een hoek af. Soms was hetwel overacting, maar het publiek lustte het. Ze ging haar fans persoonlijk opzoeken, die genoten met volle teugen van de decadente, horrorachtige rappunk.
Na deze trip naar de Hel gingen we biechten in de Rijke Klarenkerk. Daar speelde een voor ons ondertussen geen onbekende band. Kabas (*****) zagen we reeds in de Nova Express, Mechelen.
We schreven ‘Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip. Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje 'zen' door die sound.’
Kabas is al tien jaar bezig en stelde dus hun nieuwste plaat 'Sun Dog' voor. Opvallend aan die plaat is de veelkleurige sound en het balanceren tussen een minimalistische klank en de opbouw naar een climax toe, die de grens van het oorverdovende bereikt.
In de Rijke Klarenkerk zorgde dit voor een sacrale insteek. De klank ging alle kanten uit, de weergalm in de kerk zorgde voor een spanning die te snijden was. Kabas werkte naar een climax toe, alle instrumenten kwamen samen op het einde van de trip; wat een rollercoaster!
We bleven nog even in de kerk, want de volgende act Abel Ghekiere (*****) werd aangeraden als '’een niet te missen fenomeen'. De kerk was ondertussen goed vol. We kregen zonder meer een magisch concert.
Abel Ghekiere is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze. Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Samen met z’n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip.
De zoektocht naar onsterfelijkheid gaat over vele paden. Een ander pad is er eentje van wulps- en speelsheid, wat doet terugdenken aan onze kindertijd. Althans in de verkleedpartijen en de geschilderde gezichten. Muzikaal vormgegeven door aanstekelijk flutes en opzwepende zangpartijen. Mermaid Chunky (****) weet even de sombere emoties op zij te plaatsen, zonder al te kitsch te klinken. Hun ingenieuze, kleurrijke pop palmt de AB in, een overvolle AB Club zwaait met de handen en doet ons lekker meezingen op de aanstekelijke refreinen. Een sprookjesachtige mooie sound vol van positieve energie.
In de AB Flex ondertussen andere koek met rap fenomeen en publiekstrekker Backxwash (****1/2). We kregen een explosieve confrontatie van de meest gruwelijke demonen. De Zambiaans-Canadese rap artieste brengt een brede sound van rauwe horror rap met elementen subtiele black metal. Een allesvernietigende muzikale wervelstorm volgt in de vocals als in de harde beats met visuele effecten op de achtergrond. Ze haalt daadwerkelijk alles uit de kast, wat een confrontatie met de meest donkere gedachten ... Indrukwekkend slot …
We breien er nog een vervolg aan in de AB Club die weer aardig vol was gelopen met Body Meat (****) We citeren even: ‘Geïnspireerd door de uitgebreide storytelling van games en anime, creëert Chistopher Taylor met Body Meat een multidimensionale wereld vol personages en onstuitbare beweging’. De combinatie van pompende EBM beats, knallende percussie en allerhande experimentjes tekenen een wervelend slot van deze boeiende dag en avond. Het is een soort geordende chaos.
De muzikale confrontaties, het aftasten van de grenzen, het balanceren tussen hemel en hel , het flitste allemaal voorbij in de eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2025 - dag 1 - Muziek die mensen verbindt
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-04
Erik Vandamme
In tijden waar al te vaak enkel grote festivals en concerten in de schijnwerper staan zou je haast gaan denken dat er geen underground meer bestaat. Sommige festivals bewijzen echter al jaren het tegendeel. Neem nu BRDCST festival, dat doorgaat in de verschillende AB locaties. Elk jaar legt de organisatie de vinger op de pols voor wat leeft in de underground scene, over de landsgrenzen heen.
Naast optredens in de vertrouwde AB gingen er ook dit jaar concerten door in Rijke Klarenkerk maar ook in de Beursschouwburg waren er opties voor de nachtraven onder ons. De eerste festival dag stond in het teken van Anna Von Hausswolf, die niet alleen curator was, maar ook dé publiekstrekker bleek te zijn. Ze bracht een erg emotioneel beladen set. Als artieste en als curator, weet ze muzikaal de mensen met elkaar te verbinden, de rode draad van de avond; wat in tijden van conflict, oorlog en handelsoorlogen hoop geeft voor de toekomst.
Starten deden we in AB Flex met het fenomeen Filip Leyman (****). De Zweedse componist, muzikant en producer werkt aan zowat alle platen van Anna Von Hausswolf mee. Deze veelzijdige wizard staat helemaal alleen achter een mengpaneel knopjes te draaien. Het klonk intiem , dreigend en warm tegen duistere gedachten. De klank en beats waren zalvend als scherp. De algemene ambient sound bracht eerder een gemoedsrust en niet zozeer een pijnlijk beleven. Geen wonder dat de veelzijdige artieste aAnna Von Hausswolff hem zo aanprijst!
Over naar de Rijke Klarenkerk voor een artiest die geen onbekende is voor ons. Lukas De Clerck (****). We leerden de man kennen in 2023 toen hij op BRDCST festival te zien was met het project Bloedneus & de Snuitkever. Lukas verdiepte zich in het hanteren van het instrument aulos, een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. De aulos bestaat uit twee van dubbelriet voorziene speelpijpen. De aulos wordt gespeeld met 'circulaire ademhaling': men blaast met bolle wangen en heeft zodoende wat reservelucht, ademt in door de neus en blijft met de wangen blazen. Een verdovend, bedwelmend effect van dit bijzonder instrument, de Aulo is het resultaat en hoe Lukas De Clerck het bespeelt is gewoonweg onaards te noemen. Het effect klinkt misschien wat monotoon, maar de intensiteit verveelt nooit.
In de kerk voelde dit optreden van Lukas De Clerck zelfs aan als een sacraal beleven; het maakt je ‘zen’, je zweeft naar hogere sferen, op een plaats waar het steeds fijn vertoeven is.
We verlieten de kerk echter vroegtijdig. Want het Senegalees duo Lansana Sane x Malick Diebate (****1/2) werd door Anna Von Hausswolff zelf als 'niet te missen' aangeraden. Het duo brengt, door Afrikaanse traditionele instrumenten, ons naar de diepste Afrikaanse oerwouden. Als een Senegalees ritueel voelt het aan. De combinatie tussen West-Afrikaanse harp en Senegalese percussie zorgen voor en ware cultuurschok. Enthousiaste reacties volgden door de bezwerende grooves. Iedereen was onder de indruk.
JFUJI||||||||||TA (****1/2) is ons evenzeer niet onbekend. We zagen hem op het BRDCST festival 2023 optreden. De Japanse orgel virtuoos Yosuke Fujita maakte toen gebruikt van een orgel en de daarbij horende speciale effecten. JFUJI|||||||||||TA bewandelt een mystiek pad, in een Oosters tintje. Nu stond de man in een overvolle Club. Deze keer maakte hij gebruik van een orgelpijp, een microfoon en een airbrush. Binnen het intieme kader klinkt de spannende klank intens aan. De man zoekt de grens van het oorverdovende op en weet je onder hypnose te brengen naar een fantasierijke wereld.
Het was donker in de club, enkel het lichtgevende orgel scheen op het gezicht van Yosuke. Een speciaal optreden, een speciale broeierige, dreigende klank, geen muzikaal voer voor tere zieltjes …
We verlieten vroegtijdig de club, want in Flex trad de vader van Anna Von Hausswolf aan. CM Von Hausswolff (*****) toonde aan dat de appel niet ver van de boom valt. Een mooi beeld van de zon die ondergaat in de zee, wordt gecombineerd met verdovende, bedwelmende klanken; ze worden vervormd tot oorverdovende dronesounds. Het is filmisch tot de verbeelding sprekende muziek, met de mooie beelden op het scherm. Wat een intensiteit. We waanden ons soms op de mooiste plekken op aarde, maar er waren ahw ook donderslagen te horen. Het balanceren tussen deze uitersten intrigeerden. Het is een klankentovenaar die de unieke kunst van klanken kan vervormen. Een bijzonder componist en muzikant.
Na die oorverdovende sounds , tijd voor wat muzikale rust … Dat bood de Ierse experimentele orgelspeelster Áine O'Dwyer (****) ons in Rijke Klarenkerk aan.
We citeren uit de biografie op de website van BRDCST: 'Haar muziek is geïnspireerd door haar studie van de individuele eigenschappen van pijporgels en het gegeven dat elk orgel nauwkeurig is afgestemd op het gebouw waarin het is gehuisvest, waardoor het een intieme band heeft met de omringende architectuur.
In de Rijke Klarenkerk maakte ze gebruik van het kerkorgel, om er klanken uit te toveren die de Hemelpoorten deden open zwaaien. Een vredig gevoel van welbehagen overviel ons prompt. De spots vanuit alle hoeken in de kerk, brachten een aangenaam rustig gevoel; ahw kwamen engelen uit de hemel in je nabijheid. Het bracht ons naar de essentie van het leven.
Helaas dienden we de kerk vroegtijdig te verlaten, want het was tijd voor de hoofd act van deze eerste festival dag, de afluistende act van deze eerste boeiende avond. Anna Von Hausswolff (*****).
‘Haar muziek bevindt zich op het spannende kruispunt van art pop, drone en postmetal, waarbij de klankkleur van haar (pijp)orgel vaak een prominente rol inneemt. We hoorden hier een boeiende , brede, diverse muzikale aanpak. Ze was omringd van twee drummers, een saxofoon, een rits aan gitaar- en orgelklanken, die naar alle hoeken van de zaal uitgingen. Op het einde van de set ondersteunde de Senegalese percussionist Lansana Sane die klankkleur. Muzikaal viel er heel wat te beleven. Wat een magie en prikkeling. Daarnaast zijn de unieke vocals van Anna Von Hausswolff iets bijzonders. Haar veelzijdige stem ligt ergens tussen Nico, Diamanda Galás en Kate Bush in. Haar inspiratie haalt ze uit allerhande muziekstijlen. Avontuur en experiment zijn dus belangrijk in haar klankenwereld.
Anna Von Hausswolff tast voortdurend grenzen af. Haar optreden stond dus hoedanook op zijn plaats op BRDCST.
Het plan was om af te sluiten in Club met Dame Area. Dit Catalaans-Italiaanse duo wordt omschreven als een van de meest intense elektronische acts van het moment. Helaas was er geen doorkomen aan … Maar met een goed gevoel vanbinnen, konden we al die onvergetelijke momenten op deze boeiende eerste BRDCST festival dag herbeleven huiswaarts toe.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Donder + Kabas - De oerkracht van de stilte
Donder + Kabas
Nova Express
Mechelen
2025-03-28
Erik Vandamme
In Kunstencentrum NONA, Mechelen gaan sinds september 2024 concerten door in de Gouden Zaal, onder de naam 'Nova Express'. De zaal kan worden omgetoverd tot een gezellige, intieme jazz club; met zitplaatsen aan tafeltjes, die doen terugdenken aan de oeroude jazz traditie. Niet dat de programmatie oubollig is, zeerzeker niet, er wordt voortdurend bekeken wat jazz deze dagen te bieden heeft.
We kregen vanavond een heuse double bill met Donder en Kabas. Twee bands die kleurrijk in het genre klinken en graag de jazz grens durven af te tasten en te verleggen. Op intieme wijze word je meegevoerd naar een muzikale droomwereld. ‘De oerkracht van de stilte’ was de rode draad van de double bill!
Neem nu Donder (****) die we, via streaming, zagen optreden in 2021 naar aanleiding van hun album 'Het verdriet' in de Flagey, Brussel. We schreven toen: ''Donder is in die dertig minuten erin geslaagd een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Klankentovenaars die, op plaat als live, een ritueel van stilte als overdonderd geluid spelen .''
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/80831-donder-het-oorverdovende-geluid-van-de-stilte
Met hun nieuwste album 'De Wonderen', een plaat van onvoorspelbare contrasten, bedwelmt het trio ons opnieuw. De zachtmoedige percussie, het intens getokkel op de piano en de dubbele bas voelen aan als een warm deken. Harrison Steingueldoir, Stan Callewaert en Casper Van De Velde zijn talenten zondermeer.
De oerkracht van de stilte, werd door Donder op ingenieuze wijze gebracht. Het publiek durfde tijdens de set amper te applaudisseren, zo intens gingen ze mee in de trip. Het daverende applaus op het einde van de set, bewees echter dat Donder met brio in zijn opzet was geslaagd. De intieme en intense aanpak sierde. We waanden ons even in een droomwereld.
Kabas (****) viert dit jaar hun tienjarig bestaan, met een nieuwe plaat 'Sun Dog'. We hadden recent nog een fijne babbel met bezieler Nils Vermeulen, een man die net als de leden van vele markten thuis is.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97785-kabas-sun-dog-gaat-over-een-langgerekt-verhaal-je-mag-je-erin-verliezen-maar-al-te-graag-nemen-we-iedereen-mee .
De band startte hun set gehuld in het donker, zacht tokkelend op hun instrumenten; het zorgde voor een adembenemende spanningsboog. Ze dreven het tempo stapsgewijs op en het pad van de duisternis ebt weg. Meer en meer komen ze inde spotlight, zonder echter het intieme en het verstillende uit het oog te verliezen.
Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip.
Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje ‘zen’ door die sound.
Een boeiende avond kregen we van talentvolle artiesten. Schitterend!
Pics homepag: Kabas
Organisatie: Kunstencentrum Nona (Nova Express), Mechelen
KRAAK festival 2025 - Een bewuste sprong in het onbekende
KRAAK festival 2025
Het Bos
Antwerpen
2025-03-08
Erik Vandamme
In de categorie 'festivals die compleet buiten de comfortzone durven treden' spannen evenementen als Sound of the Belgian underground, BRDCST festival en Fifty Lab festival in Brussel de kroon.
Een ander festival in die categorie is het KRAAK festival. Sinds enkele jaren gaat dit terug door in Het Bos inAntwerpen, eigenlijk wel de perfecte locatie voor een gezellig underground festival. In het binnenkomen, voel je die aparte sfeer die ons doet terugdenken aan de obscure clubs van even obscure bandjes.
Op deze editie waren er geen hoogtepunten, nee, het festival was een ketting van verwondering, geluidsnormen overschrijden en wegglijden naar een andere wereld.
Een bewuste sprong in het onbekende, die ons over de hele lijn enorm kon bekoren…
In de Bar stond het duo De Vlaamse Primitieven (****), die het festival in stijl openden. In kaarslicht stond het duo te spelen. Het klonk intimistisch, met pingelende gitaren en elektronisch vernuft, die de geluidsnormen lichtjes durven te overschrijden. Het was maar één element in het geheel. Soms ging het duo naar de folkloristische toer, wat een breedspectrum, kortom een bonte mengeling, een spannende start van deze bijzonder boeiende dag.
Op de eerste verdieping zou een Spaanse furie ons tot complete zen brengen. Het publiek zat neer op de vloer hier . Even vreesden we voor een galm in deze industrieel aanvoelende zaal. Maar nee, het geluid zat perfect.
De warme klank van Carme Lopez (*****) uit haar doedelzak én het elektronisch vernuft in een verstilde sfeer, deed iedereen verstijven. Carme Lopez wist iedereen te bedwelmen door de intense drone geluiden, haar doedelzak en andere flutes. Ingenieus klonk het dus, wat sterk werd onthaald. Wat een magie
Het geluid van een instrument - of het nu een gitaar, een piano of in dit geval een saxofoon was - roept gevoelens, emoties en herinneringen op. De klank van het instrument wordt vervormd, en brengt de luisteraar in een andere wereld. Dat is wat de in Kopenhagen gevestigde Slowaakse saxofonist en componiste Michaela Turcerová (*****) op haar album '’Alene Et’ - uitgebracht in november 2024 - doet. En dus ook live op het KRAAK Festival.
Vibrerende klanken brachten ons vanaf begin tot eind terug naar de essentie van het bestaan. De indringende geluiden en de donkere walm balanceerde van een sprookjesachtige wereld tot de hel. Michaela Turcerova wist met haar sax grenzen te verleggen. In die sax hoorden we heldere, scherpe toon en ademhaling; alsof de sax zinnen uitsprak of zong. Indrukwekkende set van contrasten.
In een pikdonkere zaal werden we verwelkomd door een klankenspectrum uit het Midden Oosten door Leo Chang (****). Leo is een Koreaanse experimentele muzikant, improvisator, componist en geluidskunstenaar gehuisvest in New York. Hij maakt gebruik van traditionele Koreaanse gongs, die oudsher werden gebruikt als folk-sjamanistische hof muziek. Hij versterkt de sound met microfoon feedback en elektronische audioverwerkingen. Leo Chang speelt met z’n instrumenten en geluiden; hij haalt ze uit hun oorspronkelijke context, geïnspireerd door zijn levenservaring.
Hij tolde soms vervaarlijk over het podium, of ging zitten en deed het publiek vertoeven in een sacrale sfeertje, met zijn bijzondere stem. In die pikdonkere omgeving voelde het optreden aan als een rituele totaalbeleving, die je compleet 'zen' bracht.
Een confrontatie met de magie van het Midden-Oosten, die je niet elke dag meemaakt.
De hoogtepunten volgende elkaar in op, geen tijd om tot rust te komen. Muon S (****) was de volgende ontdekking op KRAAK. Dit is Anna Gaïotti en Jean Bender, die een set brachten van tapdans, modulaire synths, crunch, frictie, slagen, golven, drones en trompet. Allemaal gespeeld met een dosis met sprankelende, hyperkinetische energie.
De drone sounds gingen alle kanten en Anna doet haar tapdanskunsten aan een zittend publiek. Iets later is haar tapdans bezig tussen het publiek, op een open plekje van de betonnen vloer. Jean drijft het tempo van het elektronisch vernuft op, warme en ijzige klanken horen we.
Een adembenemend schouwspel toch van dans, klank en elektronisch experiment. Op het eind hoorden we nog een snerpende trompet en Anna die luidkeels al haar emoties uitschreeuwde. Wat was ons dat allemaal … Een indrukwekkend, emotioneel totaalbeleven. Het publiek was ferm onder de indruk.
De kunst van het oneindig experimenteren met klanken tekenen een kleurrijk breed kader. Elektronica wizard Serpahim Blush (*****) is er eentje om onder deze muzikale noemer te plaatsen. De improvisatie en haar vocals kan integer, intiem, gevoelig , als oorverdovend knallen. Wat een veelzijdigheid die het publiek imponeerde.
Harpist Rhodri Davies (*****) was de volgende om te zien. De grote zaal van Het Bos stond voor het eerst echt vol. Wat saxofonist Michaela Turcerova deed met haar saxofoon, doet Rhodi Davies met zijn Harp. Het geheel klinkt in golvende beweging intiem en energiek; ook hij zoekt de grenzen van z’n instrument steeds op.
Improviseren op harp lijkt geen alledaagsheid. Virtuoos Rhodi Davies zorgt er wel degelijk voor. Op het eind van z’n sublieme, veelzijdige set, worden alle registers in harp opengegooid. Een rock concert werd het bijna, om dan in een hartverwarmende intimiteit je mee te nemen naar hemelse oorden, iets waarvoor de harp eigenlijk wel voor staat …
Magisch concertje!
Er volgde een 'break' voor het laat avond programma. Op de derde verdieping werd gedurende de ganse dag in een theater animatie films vertoont. Mooi om eens te gaan zien …
Daarna gingen we naar toch wel de bekendste naam op de affiche van het KRAAK festival, The Shadow Ring (****). Ze zijn al van 1993 bezig binnen een lo-fi kader. Surrealisme in woord en klank. De poëtische verhalenverteller Graham Lambkin leest zijn teksten luid voor uit een boek, terwijl Darren Harris en Tim Goss er uiteenlopende klanken aan toevoegen, van percussie tot elektronica. Een genietbare, boeiende set weliswaar door de best spannende verhalen en de experimentele uitspattingen. We werden uitermate geprikkeld door deze lo-fi met een ferme hoek af van het trio!
Voor het optreden in de 'Garage' of gewoonweg de inkomhal van de grote zaal, kregen iedere bezoeker oordopjes aangeboden. Dat was nodig. Want wat Statoil (*****) deed met gitaar en drums, was een dosis oorverdovende noise en lawaai. We zaten hier bij geestesgenoten SWANS. We werden meegezogen in die golf aan oorverdovende klanken. Statoil daverde, wat een oplawaai en geluidsbrij.
Velen moesten even op adem komen na deze muzikale vulkaanuitbarsting … Daarna kon je terecht bij Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 (****), die met hun aanstekelijke postpunk, één van de toegankelijkste bands van de avond waren. De sound met de zalvende stem van zanger/frontman Giulio bracht wat meer rust. Ook de dansspieren werden aangesproken. En er was ook ruimte voor wat experiment door ruwe veldopnames en stemsamples; het zorgde voor een poëtische inslag in de manier van live zingen. De instrumentatie kon bevreemdend klinken , en er was hier aandacht voor ‘het gesis’ van hun instrumenten. Toegankelijk alternatief dus. Dit was postpunk met een hoek af.
Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 was een mooie afsluiter van deze boeiende alternatieve trip.
We moesten volgende artiesten aan ons laten voorbijgaan: Shitty Shed als de Italiaanse formatie R. Moro, op de website omschreven als ‘gabber op de Franse manier, als uit het moeras’. Later zou ook DJ Hyppocampo tot in de vroege uurtjes iedereen nog plezieren.
Een langgerekte, bewuste sprong in het onbekende, daar staat het KRAAK festival steeds garant voor. En daar houden we van!
Organisatie: KRAAK festival + Het Bos, Antwerpen
MEnTAL Fest 2025 – Wat een diversiteit in de samenstelling
MEnTAL Fest 2025
Trax
Roeselare
2025-02-22
Erik Vandamme
MEnTAL Fest is een nieuw festival ten voordele van het geestelijk welzijn en waarvan de opbrengst integraal naar het Tejohuis gaat. Plaats van afspraak was Trax in Roeselare. Zeven bands, in een breed kader, kregen hun kans. De eerste editie verliep vlekkeloos, en was ook totaal uitverkocht. Organisatorisch viel er geen speld tussen te krijgen, en ook de optredens waren elk op hun eigen wijze absolute top.
Het Belgische Decision mocht, met een bonte mix van heavy metal en thrash, het festival openen en haalt de mosterd bij o.a. Metallica en Pantera. We waren, helaas door omstandigheden, net te laat om deze band aan het werk te zien.
We maakten ons dan maar op voor een theatraal totaalspektakel, binnen een rituele aankleding, met InHuman (****1/2). Bindteksten: daar doet dit combo niet aan mee, nee, ze laten hun muziek voor zich spreken. Astrid, die in het verleden op keys speelde, neemt nu de rol over van frontdame-zangeres, en laat haar bijstaan door een zanger, die een demonische stem heeft dito uitstraling. Net die spanning en wisseling in de zangpartijen, vormt een grote meerwaarde en is ook een donkere draad doorheen het verhaal. InHuman verhaalt over pijn, verval en vertwijfeling. En ergens in de diepte doemt in hun weemoedige sound ook een boodschap van hoop in die donkere brij.
Een filmische totaalbeleving wordt het door vuurspuwende gitaren , verpulverend drumgeweld , de muzikanten en de zanger met maskers op en frontdame Astrid, die op het einde van de set vastgebonden met tape haar lot ondergaat. Om kippenvel van te krijgen …
De zaal stond voor InHuman goed gevuld, Sister May (****) kreeg wat minder publiek voor zich, maar ging er totaal voor. De band speelde een thuismatch, gezien ze in 2017 in Roeselare werden opgericht. Ze hadden het een beetje moeilijk om het publiek mee te krijgen in hun muzikaal verhaal, ondanks de verbluffende inspanning in de instrumentatie en in de vocals.
Sister May kan je muzikaal moeilijk onderbrengen, het maakt het voor de doorsnee metal liefhebber niet makkelijk. Wijzelf genoten van hun variaties en diversiteit, een bonte, veelkleurige verzameling aan stijlen. Het geheel klonk donker, lichtvoetig en energiek, vuurkrachtig, waarbij ze ruimte lieten om te experimenteren. We hielden van die avontuurlijk aanpak.
Secondhand Saints (*****) opgericht rond de coronapandemie, bracht als metalcore band een debuut, 'Shattered Floors', om ‘U tegen te zeggen’. Op de daaropvolgende releases 'Dying Breath', 'Echoes' en 'Afterlife' gingen ze volop door op dit elan. Vorig jaar nog stelden ze hun nieuwste plaat voor, 'Falling From Crage' in De Casino in Sint-Niklaas; een wervelende feestje werd met muzikaal een stevige hoek af.
Op MEnTAL Fest hadden ze het eerst wat moeilijk om het publiek direct murw te slaan. Maar de band bleef gewoon stevig doorrammen. De beweeglijke, spraakzame frontman deed de rest om het publiek voor zich te µwinnen. Een metalcore feestje werd het, met een eerste moshpit als gevolg. Secondhand Saints kwam op dreef en ze gooiden er nog wat strandballetjes in het publiek. Het publiek ging heen en weer, danste en maakte een soort wave. Mooi.
De grote publiekstrekker was hier vaanvond Dyscordia (*****) die in 2025 aan hun vijftiende verjaardag toe zijn. De ‘Dyscordia Army’ was hier goed vertegenwoordigd, de voorzitter vierde ook zijn verjaardag en werd op het podium in de bloemetjes gezet.
Muzikaal kregen we een overtuigend overzicht van het oeuvre van Dyscordia. Er waren beelden op het scherm te zien van alle releases.
De setlist was een soort ‘best of’ met enkele verrassende wendingen die sterk werden ontvangen. Het publiek ging ertegenaan, de band moest geen moeite doen om iedereen voor zich te winnen.
De band ging ervoor , speelde strak, gedreven, gebald. Ook qua entertainment overtuigend.. Dyscordia bleef het pedaal stevig ingedrukt houden. Een betere manier om hun vijftiende verjaardag met een knal te vieren, konden we ons niet indenken.
In een recent interview liet de band verstaan dat ze nog meer in petto hebben dit jaar. "Dyscordia is al meer dan tien jaar één van de betere acts die ons landje rijk is en kan zich moeiteloos meten met de allergrootste op aarde. Maar vooral blijven ze ook nog stevig op de troon zitten, zoveel is duidelijk", schreven we eind vorig jaar over hun optreden op Plutofest. Op MEnTAL Fest zagen we een band die speels ongedwongen te werk ging. Het sierde hen. Wat een ingesteldheid; dit moet een succesverhaal worden …
Plots stond er veel minder volk in de zaal, Nochtans brengt Iron Mask (***1/2) een update van de heavy metal van de jaren '80 en spreekt dus op die manier een ruim publiek aan, van metal tot hard rock liefhebbers. En bij zo’n referenties horen er lange gitaar of drum solo’s. Het kon ons sterk bekoren. Die aanstekelijke, vlijmscherpe gitaarriffs waren niks nieuws onder de zon, maar die ondoordringbare wall of sound, kenmerkend aan het genre, blijft heerlijk genieten. En ze hadden een zanger die het publiek entertainde en het leuk, ontspannend hield.
De enige niet Belgische band, Chaoseum (****) mocht afsluiten. Dit Zwitserse gezelschap werd in 2018 opgericht en zorgt voor een mix nu-metal en metalcore. We hoorden binnen de sound een link naar Korn, maar ze onderscheidden zich deels in een mystiek mysterieuzere, theatrale sound, wat dit optreden toch wel redelijk uniek maakte.
Voor een sterk uitgedund publiek - het was ondertussen al ver na middernacht- wist Chaoseum ons toch moeiteloos te overtuigen in een totaalbeleven.
En die totaal beleving was trouwens ook de rode draad doorheen deze geslaagde eerste editie van MEnTAL Fest. Wat een diversiteit in de samenstelling van deze bands, van aanstekelijke heavy metal tot metalcore.
(Met dank aan Musika.be)
Organisatie: Different Mind vzw (MEnTAL Fest - Roeselare)
Sterk IJzer 2025 - Vierde editie - Sterk IJzer voedt de donkere ziel
Sterk IJzer 2025
Asgaard
Gentbrugge
Datum: 2025-02-21
Erik Vandamme
Het festival Sterk IJzer is een evenement dat van start ging in 2006, met name in ‘t Jeugdhuis OJ ’t Kompas, Sint-Niklaas. In 2007 volgde een nieuwe editie in de Frontline, Gent. De derde editie, in 2020, in JH Asgaard, werd helaas afgelast door de gekende coronapandemie.
Nu, vijf jaar later is men toe aan de vierde editie, terug in de gekende locatie JH Asgaard in Gentbrugge. Een klein, pittoresk, intiem kader die het underground gevoel van de doom/stoner maar versterkt
Opener Svarthart (****) bestaat uit doorwinterede muzikanten die het Doom gevoel hoog in het vaandel dragen. Helaas zonder drummer op het podium. De twee gitaristen spelen verbluffende, klievende riffs. Bulderende, helse vocals ondersteunen de snedige sound. Svarthart voedt de donkere ziel , zondermeer. De bijzonder fantasieprikkelende muziek, neemt je inderdaad mee naar het donkerste in het onderbewustzijn, waar ergens demonische wezens je tegemoet komen. Soms klinkt het intiemer, spaarzamer en mis je net wel die dreigende drums. Maar eens alle registers open van instrumentatie en vocals overweldigt Svarthart ons. Wat een sectie binnen die 'Doom' …
Met onder meer Cowboys & Aliens, Fire Down Below, Beaten By Hippies en Gnome is ons landje heel goed vertegenwoordig binnen de stoner/meta. Ook Witch Piss kun je gerust aan die rij toevoegen. Witch Piss is vrij nieuw, ontstaan in 2023. Een Belgische stonermetalband met muzikanten die nog in andere bands van andere genres spelen, o.m. Marche Funèbre, Drawn Into Descent, Akem Manah, Self Inflicted en dus … Witch Piss.
Witch Piss (****1/2) is binnen de stoner uitgegroeid tot een goed bewaard geheim. Beetje onverdiend staan ze te weinig in de schijnwerpers. En toch is er een goed volgepakt Asgaard speciaal voor deze band. Waarschijnlijk komt dit door de invloeden uit hun andere muzikale projecten, wat een toegevoegde waarde betekent voor hun stoner.
Net die diversiteit in aanpak maakt Witch Piss een bijzondere parel binnen de scene. Op het podium van de Asgaard , ontstaat een muzikaal feestje van licht-donker en zacht-hard Headbangend zweven op die heerlijk diverse, warme stoner.
Vervolgens kwam de Death/Doom formatie My Lament optreden, die we sinds hun optreden op het vergane festival Vlamrock, As in 2009) niet meer aan het werk zagen. Hun album 'Broken Leaf' (2009) hebben wegrijs gedraaid. Ook de nieuwste plaat 'The Season Came Undone' (2023) is een interessant , overtuigend Doom pareltje.
Kenmerkend voor My Lament (*****) zijn de melancholische riffs, de diepe grunts, de emo beladen cleane zangpartijen, en de even gevoelige thema's, die een lach en traan bevatten.
Ze weten ons meteen te raken en ze laten je niet meer los in die integere donkere sound.
We kregen sterke solopartijen , een ijzersterke tandem van gitaren , een intrigerend diep basspel, krachtige drums en die beladen zangpartijen en grunts. Ook hier werd net die donkere ziel gevoed …
Voor wie naast tickets voor het afscheidsfestival van Black Sabbath greep in Birmingham deze zomer, bood Sterk ijzer een perfect alternatief …, Opium Heathen (****). De Stoner/Doom metal band ontstond in 2015 en leunt puur muzikaal het dichtst aan bij Black Sabbath, maar heeft ook wel een eigen smoel. De band interacteert weinig en laat een uur lang hun energieke muziek horen. Het kan als eenheidsworst in het genre klinken, maar de broeierige, meeslepende, hypnotiserende sound vormt net een meerwaarde, die je bij de leest houdt.
"Opium Heathen brengt volstrekte duisternis. De band gaat zeer minutieus tewerk, loom en traag, dan weer alles uit de kast halen.", schreven we nog over hun optreden op Catacombfest Open Air 2023.
Ook zij wisten bij het nekvel te grijpen door de klievende riffs en door een door merg en been gaande zang. Het siert destoner/doom metal sound en zeker in de voetsporen van Black Sabbath …
Dit was een avondje Belgisch getalenteerde Doom en Stoner bands die verdiend meer in de schijnwerpers binnen de scene mogen staan … Alle vier overtuigend puik werk …
Organisatie: Sterk IJzer + Asgaard, Gentbrugge
We Are Open 2025 – Wat een rits interessante Belgische parels
We Are Open 2025
Trix
Antwerpen
2024-02-08
Erik Vandamme
We Are Open is een jaarlijks weerkerend festival die vinger aan de pols houdt en houdt van diversiteit in de eigen Belgische scene. Het tweedaagse festival op 7 en 8 februari, bood nu ook opnieuw een rits interessante Belgische parels.
Wij waren aanwezig op dag twee van het event. De artiesten en bands waren te zien over zes zalen in het mooie Trix complex. Een hele opgave alvast om alles echt te zien, waarbij hartverscheurende keuzes moesten worden gemaakt.
Ons verslag over deze dag
The Rats (Café) ****1/2 - Punk is niet dood! We kunnen dat niet genoeg herhalen, hoewel we The Rats niet per se in het hokje' punk' willen duwen. Ze klinken gevarieerd, divers, boeiend, interessant in het genre. De vibes vliegen over je heen vanaf de eerste gitaarlijnen en drum salvo’s. Ze gaan nogal tekeer en het pedaal blijft stevig ingedrukt. De frontman van deze jonge wolven, Emile Dekeyser, is een ware entertainer, als een uitgehongerd beest gaat hij tekeer op het podium. Met een dosis humor en met de nodige kwinkslagen houdt hij ons bij de leest en krijgen we een leuk, gezellig punkgerelateerd feestje in de Café.
The Rats brachten pas in 2024 hun eerste EP uit, en lieten nu al een diepe, sterke indruk na. Wat een warming up!
Sunchaser (Kelder) - Naast We Are Open, zijn er nog festivals die de Belgische muziek hoog in het vaandel dragen; o.m. The Sound of The Belgian underground, die de week voordien in de Botanique plaatsvond. Eén van de ontdekkingen was Sunchaser. Ook hier was er sprake van een heel diverse sound, dromerig, subtiel dansbaar naar het creëren van een bevreemdend atmosfeertje. Zangeres Camilla wist ons vandaag ook te betoveren in die brede stijl; we konden meegevoerd worden , lekker wegzweven of de dansspieren werden gepikkeld. De veelzijdige aanpak intrigeerde en overtuigde opnieuw . Sunchaser is een uiterst genietbare, spannende band, eentje om te koesteren.
Gone Icon (Venster) ****1/2 - 'Venster' was een zaaltje buiten, naast de foodtrucks. Een aangename locatie om op positieven te komen. Het bordje aan de zaal dat aanmaande om het binnen stil te houden, hoefde niet. Het publiek kwam duidelijk voor een muzikale totaalbeleving … én hield het stil en rustig waar nodig, of danste zich de ziel uit het lijf op pompende beats en scheurende gitaren waar het kon en mocht .
Bij Gone Icon nam het overgrote deel van het publiek zittend plaats op de kussens vooraan het podium, wat zorgde voor een huiskamerconcertgevoel. Op de achtergrond brandde een kaars, om de gezelligheid compleet te maken.
Gone Icon is het project rond producer, songwriter en dj én alleskunner Jonas Steurs. Hij is een hartenbreker en overtuigt op subtiel verstilde wijze. 'Intimiteit die je niet in slaap wiegt, maar je eerder murw slaat' noteerden we. Deze intieme locatie was hem op het lijf geschreven. Hij ontroerde op James Blake achtige wijze. Mooi!
TJE (Club) ***** - De Club was heel goed vol gelopen voor TJE. Niet zo verwonderlijke want deze formatie rond zingende nachtegaal Lindy Versyck, overtuigt met haar krachtige vocals. Haar ijzersterke muzikanten Melvin Slabbinck en Klaas Leyssen vullen haar moeiteloos aan, wat zorgde voor een enorme intensiteit. De club was muisstil en was gefocust op de sound en de stemmenpracht. TJE wist ons evenzeer te ontroeren .
Ze worden vergeleken met een band als Portishead, een mooie referentie. TJE is dus een eigenzinnige formatie, die intensiteit en breekbaarheid samenbrengen, gedrenkt in een badje van deugddoende weemoed en hoop. Best indrukwekkend!
Affaire (Bar) **** - Bij zo een goed gevulde dag/avond horen contrasten. We bleven gewoon aan de Bar voor Affaire, die met dosis knettergekke psychedelische rock intrigeerde. 'Rock' n like a Rolling Stone', flitste ons voor de ogen; de 70s doorleefde rootsrock psychedelica van de Stones onder meer . Het is wellicht een manke vergelijking, maar ze is hier als compliment bedoeld. Affaire rockte ongedwongen , lekker, compromisloos. De wisselende, kronkelende tempo’s behielden onze aandacht. Inderdaad , opnieuw de moeite!
Jean Valery (Zaal) **** - Als je kunt uit-pakken als 'onderdeel zijn van blackwave.' dan kan je meteen het publiek in-pakken als artiest … Maar dat is buiten Jean Valery gerekend, die wellicht de schaduw van zijn blackwave. Voelde; hij wist vooral solo een eigenzinnige set te spelen. Zijn debuut solo verschijnt op Valentijn.
In de Trix zaal wist hij live iedereen te omarmen en in beweging te zetten door verbluffende groovende hiphopsoulpop. De zaal was aan het dansen en Jean Valery was een ware entertainer, die holde naar alle hoeken van het podium. Hij bracht het publiek in beroering en het deinde lekker mee. Dit solo project was er ons toch eentje om van te genieten!
Primero (Club) ***1/2 – Primero is bij onze Franstalige vrienden al een bekend fenomeen.
De Trix club stond nog niet half gevuld voor deze rapper Primero. Het kwam ook door het feit dat beneden in de inkomhal een ware Rave party aan de gang was door de verrassing act die er optrad.
Primero deed z’n best om het publiek bij zich te houden. De raps kwamen vanuit een buikgevoel. Hij wiste te raken met z’n emo-teksten. Van zo’n hiphop/rap houden we. Het hoeft niet echt vernieuwend te zijn , als het je maar weet te koesteren.
Divided (Café) ****1/2 - Deze West-Vlaamse post-hardcore formatie rond drummer/zanger Pepijn Vandaele doet het café op zijn grondvesten daveren. De band tekent voor een grauw muzikaal kader, die onze donkerste fantasieën weet te prikkelen. Divided zit een beetje in de AmenRa sfeer. We werden overstelpt van bloedstollende mokerslagen. Een knaller dus.
… Echte rustmomenten hebben we onszelf niet gegund, tenzij een toffe babbel met kennissen of een pintje aan de bar met gelijkgestemden tussen de optredens door …
BEX (Venster) **** Een moment van verpozing muzikaal door de twinkelende, aanstekelijke oorstrelende klanken. Een betoverende sound dus. Met hun mooie debuut EP 'The Kitchen' wist BEX ons diep te ontroeren met een warme knuffel, en ook live slaagde deze band erin.
Dienne (Zaal) ***** - De formatie rond Dienne Bogaerts, ook wel bekend van Lili Grace en Faces On TV, is er eentje van vele uitersten. Na BEX en TJE de volgende wondermooie parel … Een opera stem , verbluffende soundscapes en het arsenaal aan instrumenten, klonk gevoelig en deed allerlei emoties opborrelen. We werden meegevoerd naar een sprookjesachtige wereld. Een rollercoaster over van alles en nog wat flitste voor ons , filmisch van een ongrijpbare wereld weliswaar … Schitterend!
Cellini (Club) **** - ‘Cellini is een Belgische artiest met Zuid-Italiaanse roots die percussie gedreven en dansvloerklare elektronische muziek maakt, geïnspireerd door traditionele invloeden uit het mediterrane landschap’, lezen we op hun VI-Be pagina. De Zuiderse tint en sfeer, de warme stem en de broeierige, aanstekelijke elektronische klankentapijtjes doen ons verlangen naar zomerse stranden. Ook de dansspieren worden geprikkeld. De voetjes in het zand én uitkijken naar warme temperaturen, dat aanvoelen kregen we. Mooi!
Eosine (Bar) ***** - Eosine is één van onze lievelingen. Sympathieke gasten die we koesteren. Ze brengen een sterke overtuigende set die het midden houdt van hiphop, shoegaze en dreampop. En eerlijk gezegd eigenlijk wel moeilijk ergens onder te brengen.
De Luikse band vloog er meteen wild, meedogenloos in. De Bar under pressure!
De spring-int-veld frontvrouwe Elena Lacroix dook deze keer niet in het publiek, maar trok hen wel mee in een wervelend dansfeestje. We zijn fan van deze sympathieke Luikenaars, hun muziek is er met een hoek af, eigenzinnig, weerbarstig én dat maakt het uiterst interessant. Eosine pakte moeiteloos de Trix bar in . Band met potentieel, die kan doorbreken naar een groter publiek.
Crackups (Club) **** - Crackups speelt rauwe garagerock. Muzikaal ging het alle kanten uit, De band is al een tijdje bezig , al van 2007, en is nu aan zijn derde album toe. Tijd voor erkenning dus op de grotere festivals of podia. De club was in de ban door hun nietsontziende energie boosts. Een perfecte afsluiter van deze tweede ‘We Are Open’ dag.
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Sound of the Belgian Underground 2025 - Boeiende wandelingen door de mooie Botanique!
The Sound of the Belgian Underground 2025
Botanique (diverse zalen)
Brussel
2025-01-31
Erik Vandamme
The Sound of The Belgian Underground is na meer dan tien jaar een begrip geworden binnen het festival landschap. Na tien edities in de AB, Brussel besloot de organisatie rond het evenement om vanaf nu om beurten dit festival te organiseren in de Botanique en in de AB. In 2025 ging het festival dus voor het eerst door in Botanique.
Een boeiende wandeling door de mooie Botanique vol verbluffende ontdekkingen werd het , van de Witloof Bar naar het Museum tot de Orangerie, de perfecte locaties om dit ten volle te beleven.
Naast circa tien regulaire act, bood de organisatie na middernacht een arsenaal aan DJ acts aan. De nachtraven zullen ervan zeker hebben genoten, wij namen echter de eerste acts voor onze rekening en hielden het bij acht acts op onze muzikale tocht doorheen die mooie Bota.
We starten in het gezellige Museum. 4nouki (****) is een Brusselse artiest die elektronisch experimentele art-pop en ambient muziek combineert. Op het podium weet ze ons compleet in te pakken. Ze voegt er een bedwelmend mooi stemgeluid aan toe, wat een gevoel van warmte brengt. Ze maakt eveneens gebruik van hypnotiserende beelden op het scherm. Geen betere manier om al in de sfeer van de avond te komen…
Het contrast met de oorverdovende beats die Lilac Pavilion (**** ) ons bracht in 'de kelder van Botanique ' (Witloof Bar) kon niet groter zijn. Op zijn laatste album, 'A Shifting Presence', verkent hij een existentiële nieuwsgierigheid door gefragmenteerde ruis te mengen met een strak, digitaal palet. En dat kwam dus ook live tot uiting; ook al zou hij naar het einde van de set eerder de Ambient kant uitgaan, en daarmee wat rust brengen in de chaos. De set bestaat voornamelijk uit bonkende beats die uit de boxen loeien. De flitsende lichten voelen, als klap op de vuurpijl, aan als blikseminslagen bij heldere hemel. Wat een pletwals van beats en elektronisch vernuft kregen we!
Op weg naar de Orangerie, viel ons oog op de vele sterren op de grond. Het arsenaal aan artiesten dat in de Botanique heeft gespeeld, is indrukwekkend. We vroegen ons af of sommige artiesten op het podium van deze avond dit status ooit zouden halen … Onze muzikale ontdekkingsreis bracht onze nu in een dromerige atmosfeer met Sunchaser (****1/2). Dromerige, glinsterende en etherische soundscapes vormen de rode draad bij het duo, maar toch zet Sunchaser je vaak op het verkeerde been door de volumeknop naar omhoog te draaien; door de opzwepende beats zweven we lekker over de dansvloer. Die diversiteit maakt van Sunchaser een fijne ontdekking …
Terug in het Museum stond een man op het podium met een enorm kruis in zijn armen. Birame (****) profileert zich als een ware poëet, hij draagt dat kruis dus niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk, als hij zijn emoties uitspuwt in zijn teksten. De jonge muzikant is amper 18 maar laat nu al een diepe indruk na. Bovendien weet Birame uiteenlopende muziekstijlen met elkaar te verbinden. We horen R&B, elektro-pop en aanstekelijke refreinen. Op bepaalde momenten lijkt het wel een sacraal ritueel, waarbij hij zijn publiek hypnotiseert, bedwelmt en meevoert naar zijn wereld. Bijzonder intens concertje dus van deze Birame.
martyrX (****) is een duo gevormd door producers sadobsequeen (fka Obsequies) en o0ryxss4355. Een blend van absurditeit, een zekere 'punk attitude' en het fabriceren van chaotische soundscapes. Het is een beetje hoe de set van dit duo in elkaar steekt. Ook al laten ze soms een klein steekje vallen, waardoor de drive even uit het optreden was, eens de beats na dit kleine euvel weer bonkten op de muren van de Witloof Bar, voel je de neiging om ritueel te gaan dansen …
martyrX presenteert een soort elektronische wervelstorm, met een ferme hoek af. Zoiets moet je gewoon ondergaan. Wij lieten ons gewillig meevoeren in deze helse rollercoaster …
Terug naar de Orangerie dan maar … 'Mystiek in het donker', schreven we in onze notitie. OLGA (*****) brengt inderdaad duistere punk/pop; in de biografie staat het volgende “OLGA ontsnapte uit een Lynch-film en maakt sindsdien elektronische duistere pop/punk in haar slaapkamer.'' Dat mysterieuze en ongrijpbare straalt ze ook uit op het podium. Gehuld in duisternis, overvalt je een gevoel van onbehagen eens ze met haar muziek en stem ontroert. Demonische beelden borrelen op. OLGA hoeft, om haar doel te bereiken, geen geluidsmuren op te trekken, jawel zelfs op intieme wijze zorgt ze voor huivering, tot je helemaal verweesd achterblijft … Wat een indrukwekkend gewaarwording!
Na deze adembenemende huiveringwekkende set volgde het absolute hoogtepunt van deze editie … De dichters JASMIN en SVDU, vormen samen WE IN THE ZOO (*****). Ze laten zich bijstaan door een derde poëet waardoor een brede meerstemmigheid ontstaat. De verhalenvertellers gaan eerst neerzitten om op intieme wijze het op de grond zittende publiek diep te ontroeren met mooie verhalen en teksten, om daarna over te gaan tot een rap act, waarop ook wat mag gedanst worden. De brede aanpak, intens harten ontroeren tot uitbundigheid met tekst en dans tekende een boeiende overtuigende act.
We voegen er nog enkele korte passages aan toe …
Brainrot Cowboy (****) is een Brussels experimenteel elektronica duo, die met zijn soundscapes de trommelvliezen onder druk zet. Met invloeden van luidruchtige post-punk, experimentele rock of dystopische elektronische muziek, slaat het duo aan het experimenteren en het improviseren. Brainrot Cowboy zorgt voor een chaos in ons hoofd en een geluid overschrijdende totaalbeleving. Vooral de oorverdovende bastonen, zorgen ervoor dat je haast potdoof de Witloof bar verlaat. Dit was gewoon letterlijk ondergaan!
Félicette (****) is een project van Sam (Brorlab, fur knights, Kotskat). 'Oorspronkelijk opgericht om te experimenteren met turntablism en geluid, evolueerde het project geleidelijk naar meer traditionele singer-songwriter met folk elementen.' , lezen we in de bio. Inderdaad, na al die elektronische snufjes, dompelt Félicette ons onder in een soortfFolkloristische atmosfeer, waarop je lekker kan heupwiegen en meezingen. Wellicht de meest toegankelijke act van de avond, en het publiek - de Orangerie stond bijna helemaal vol - kon dit volks feestje wel smaken. Mooi!
Onze boeiende wandeling doorheen de prachtige kruidentuin werd beëindigd met deze acts … Er volgden nog de audiovisuele show van het duo Kiche + Mich en na middernacht een hele rits DJs.
The Sound of The Belgian underground bood opnieuw een resem parels, lekkers en goeds …
Organisatie: Different Class ism Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
