Dunk!festival 2025 – Een intense trip tussen licht en donker, diepe riffs en klankexperiment
Dunk!festival 2025
Vooruit
Gent
2025-05-28 t-m 2025-05-30
Erik Vandamme
Twintig jaar geleden - in 2005 - begon Dunk!festival als benefietconcert voor de Zottegems basketbalclub BBC Helios. Van 2005 tot en met 2021 vond het festival plaats in de overdekte zaal van de Bevergemse Vijvers. Er stonden verschillende grote namen uit de postrockscene op het podium. Denk maar aan God is An Astrounaut, This will destroy you, EF en, in 2012, 65daysofstatic.
Sommige postrockbands braken dankzij het festival en het label Dunk!records door tot absolute toppers binnen de scene.
In 2014 verhuisde Dunk!festival naar de openluchtlocatie in Velzeke-Ruddershove. Een schot in de roos. Met optredens in het Bos groeide Dunk!festival uit tot een unieke ervaring.
Kort na het einde van de coronapandemie in 2022 verhuisde Dunk! naar de Vooruit, nu VierNulVier, Gent.
Hier vond dus ook het 20 jaar jubileum plaats. Door werkzaamheden aan het gebouw vonden er ook concerten plaats in de Club Wintercircus aan de overkant.
We waren aanwezig op donderdag 29 mei en vrijdag 30 mei 2025. Op woensdag 28 mei bezochten we eveneens het previewconcert in de Theaterzaal.
dag 1 - woensdag 28 mei 2025
Op vrijdag 23 mei zagen we nog gitarist Jules Reidy (****) op Les Nuits Botanique in Brussel; wwe schreven het volgende over zijn optreden: "Uitgekiend ging hij te werk. Integer, kwetsbaar als begeesterd, gedreven, apocalyptisch. De pedalen werden soms fors ingedrukt. Die diversiteit in aanpak sierde, wat een klankenspectrum en experimenteel vernuft op die gitaar.” Kwam in Brussel vooral zijn talent als uniek gitarist tot uiting , dan liet hij in Gent ook horen dat hij een zanger is met een bijzonder breed bereik. Het sprak en prikkelde de verbeelding.De combinatie van een buitengewone techniek en een fantasierijke zang creëerde een vreemde en meeslepende sfeer.
Het duo LEYA (****) soleerde al verbluffend. LEYA is een duo, Marilu Donovan (harp) en Adam Markiewicz (viool/zang). "Ze komen uit New York en maken muziek die klassiek, folk, pop en andere muziekgenres combineert. Hun muziek kenmerkt zich door alternatieve sferen, vreemde harmonieën en dromerige operazang, wat een unieke en soms zelfs ongemakkelijke schoonheid creëert" , lezen we in de bio.
Het zachte geluid van de harp drong binnen. De vreemde vocals, die inderdaad wat deden denken aan een operastijl, tekenden eerder een dramatische, sombere stemming. Het intense vioolspel maakte het verhaal compleet en prikkelde de fantasie.
Hier ontstond een zachte botsing tussen duisternis en licht, nooit te fel of te hard.
De sound en de combinatie was niet voor iedereen weggelegd, maar wie werd meegesleept, ervaarde een diepe trance. Indrukwekkend toch.
dag 2 - donderdag 29 mei 2025
De eerste 'echte' festivaldag draaide rond Mogwai, die met hun nieuwste album ‘The Bad Fire’ opnieuw een schitterend postrockalbum hebben uitgebracht.
We begonnen de dag in China met An Corporation (***). De instrumentale rockband is ook de organisator van het experimentele rockfestival ‘Crescendo Live’. Diepe drums, zwevende vioolklanken, een warme contrabas dito gitaarlijnen, brachten ons naar Aziatische atmosferen.
An Corporation zorgde voor de eerste aanval op onze trommelvliezen. Helaas was er tussen elke song té vaak een al te lange stilte die de energieke van het concert deed verzwakken. De band bracht zijn debuut, ‘An Corporation’, pas in 2024 en bewees in Gent live over voldoende potentieel te beschikken?. We houden deze instrumentale band in het oog!
Setlist: • Qi yin qiang • Five Pineapples of Wisdom • Minuet • The White Dragon Horse • Ba • Transfigured Night
De ontdekking van de eerste dag van het Dunk!festival was weggelegd voor Overhead, the Albatross (*****). “Poëzie in een intens postrockjasje”. De Ierse band werd in 2016 opgericht, bracht verschillende EP’s uit, en in 2024 werd hun debuutalbum ‘I leave you this’ door Where Post Rock Dwells geduid als het ‘beste post rockalbum van 2024’.
We ontdekten al vrij snel hoe het live klonk, met name declamerende teksten in een krachtig ontroerend klankentapijt. We ervoeren emoties in taal en muziek om 'Zen' van te komen. Setlist: • Your Last Breath • At Sea • Hibakusha • I've Got A Few Years Left • HBG • This Is Like Love • Paul Lynch
Het werd kiezen tussen de Theaterzaal en de Club Wintercircus. We verkozen om naar het vierde verdiep te gaan voor het duo Ciudad De Tar (****). Het project werd in 2019 opgericht door Marco Avilez en debuteerde in 2020 met de EP ‘ALMA’.
Momenteel vormt Marco samen met José Tomás Molina een duo dat puur instrumentale composities maakt, geworteld in delicate, hypnotiserende lagen van gitaren, synthesizers, klarinet, loops en drummachines.
We werden in een soort sacrale sfeer ondergedompeld, met een milde botsing tussen al die klankkleuren, zonder dat er een chaotische brij ontstond. Al deze elementen vloeiden in elkaar over. We werden gewillig meegedreven in hun intrigerende, wondere totaalbeleving.
In de grote zaal kregen we intussen Hemelbestormer (*****). Op het mooie “Void” en “Usil” werden we meegezogen in een sterrenhemel van zwarte gaten, planeten en een sterrenpracht. De confrontatie met de zon hadden we op “In Praise of the sun”; een gemoedelijke reis door het heelal.
En toch is de muziek van Hemelbestormer geen zachtmoedig getokkel van gitaren. De band kan oorverdovend uithalen met een dosis angstzweet. De mooie beelden en de donkere, rauwe sound hulde ons in de duisternis van het heelal. Het prachtige “Towards the Nebula” besloot de set. Verbluffend zondermeer.
Setlist : • Void • Usil • In Praise of Sun • Portals • Tinia • Satre • Towards the Nebula
Club Wintercircus straalt de gezelligheid uit van een huiskamer. Het is tevens de perfecte plek om in een een intiemere context lekker te rocken. Astodan (****1/2) weet het te verwezenlijken in de instrumentatie als in de vocals. “Bound” was een verbluffende start. Een wervelstorm aan riffs en drumsalvo’s omgeven van eenemozang intrigeerde. “The Guard”, “Oath” en ”Pull Me in” hoorden we onder deze muzikale noemer. Bart Van Der Elst nam soms plaats aan de piano, wat ervoor zorgde dat de emotionaliteit en gevoeligheid de hoogte in ging. Een intiem kader , om dan alle registers compleet open te trekken .
Een schitterende finalereeks kregen we met “Let This end” en “Final Blow”. Op optreden dat nazinderde.
Setlist: • Bound • The Guard • Oath • Pull Me In • Maca Kasanaan • Buaya • For Love, For Loss, For Life, For Death • Let This End • Final Blow
Binnen die postrock scene is Maybeshewill (*****) uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten. Doorheen de jaren zagen we ze verschillende keren en bliezen ze ons telkens omver. In de overvolle zaal wisten ze ons weer compleet te verbluffen.
We kregen een prikkelende instrumentatie en hypnotiserende beelden op een scherm, Songs als “Red Paper Laterns”, “In Another live, we are Both cats” waren postrocksnoepjes. Zij hadden moeiteloos het publiek mee en zorgden voor een eerste meezingmoment op “He Films the clouds Pt. 2” dat , tot helemaal achteraan, werd meegebruld. Nog steeds pure klasse, Maybeshewill!
Setlist: • Opening • Take This to Heart • Zarah • Co-Conspirators • Red Paper Lanterns • In Another Life, When We Are Both Cats • Accolades • In Amber • We’ve Arrived at the Burning Building • Refuturing • To the Skies From a Hillside • Not for Want of Trying • He Films the Clouds Pt. 2
Wrekmeister Harmonies (****) haalden hun inspiratie uit de natuur. Het duo bestaat uit een man met lange grijze haren en een baard, JR Robinson, op gitaar en loops, en een Aziatische schoonheid op viool, Esther Shaw. Het contrast in hun instrument bespelen is groot. De violiste speelt integer, innemend, en zorgt voor wat licht in het donker; de gitarist laat zijn demonen de vrije loop in de rauwe uitbarstingen. Maar het bleef mooi muzikaal omkaderd, verbonden met beelden van wondermooie landschappen, een bloemetjesparadijs op “Flowers in the spring”, en de biggetjes op “Fuck the Pigs”.
Een elegante, ongrijpbare, grauwe schoonheid. Het concert kabbelde rustig - onrustig voort, maar het contrast op al die vlakken betekende een fantasieprikkelend, magisch mooi concert.
Setlist:• Flowers in the Spring • Fuck the Pigs • A Shepherd Stares Into the Sun • Flowers Variation
Het bijzondere aan een concert van Use Knife (****) is dat de bandleden verstopt zijn achter doorzichtige doeken, waardoor de beelden die erop verschijnen nog meer confronterend overkomen. Het is een spel tussen beeld en klank. En er is de dosis maatschappijkritiek met een vingerwijzing naar die blijvende oorlogsvoering. Ook het trieste lot van wat de Palestijnen meemaken, kwam aan bod. In het filmische concert alvast een confronterend (zelf)beeld. Een pakkend slot in de Club Wintercircus.
Mogwai (*****) startte vrij laat, omstreeks 23u20, en tekenden voor een aanhoudende kleurrijke spanningsboog. Een overvolle Vooruit genoot van deze Schotten. Een nieuw album hebben ze uit ‘The bad fire’ die al werd voorgesteld in een uitverkochte AB en De Roma. “God Gets You Back” was meteen een sterke opener, en moest als nieuwtje niet onderdoen op de classics. Iedereen hapte naar adem op oudjes “New paths to Helicon Pt. 1 of “How to Be a Werewolf”. Je werd meegevoerd, -gesleept en kon headbangen op die wisselende emosound, erupties en explosies.
“Mogwai Fear Satan” is de ultieme afsluiter, die alle kanten uitgaat, opbouwt en explodeert, net als de Etna vulkaanuitbarsting, een schreeuw uit het donker, een gevecht tussen demonen en engelen. Eebntje die nazindert. Huiveringwekkend!
Een broeierige, boeiende filmische totaalbeleving, da’s Mogwai. Mogwai blijft nog steeds stevig in het zadel zitten als één van de pioniers van het genre die met de jaren een breder publiek aanspreken door hun muzikale variatie, kronkels, emoties en tempowissels.
Setlist: • God Gets You Back • Hi Chaos • New Paths to Helicon, Pt. 1 • If You Find This World Bad, You Should See Some of the Others • Drive the Nail • How to Be a Werewolf • Fanzine Made of Flesh • Remurdered • Auto Rock • We're No Here • Lion Rumpus • Mogwai Fear Satan
dag 3 - vrijdag 30 mei 2025
Met de afsluitende publiekstrekker Cult of luna, bleek de tweede festival dag in het teken te staan van obscuriteit en duisternis. De ganse dag hing er een donkere walm in de Concertzaal als in de Theaterzaal. De Club Wintercircus bezochten we niet op de tweede dag. Voer voor donkere zieltjes dus.
Opener op het grote podium … PIJN (****) beelt perfect uit hoe het aanvoelde. Hun sound bevat een pak donkere emotie. Ze confronteren het publiek met pijn en smart, en reflecteren het zoals iedereen het wel eens heeft gekend. Een krop in de keel meteen.
Masma Dream World (****1/2) dompelde ons onder in een soort voodoo totaalbeleving in de Theaterzaal. “Het deed wat denken aan een scene van de Exorcist’’, vertelde een bevriende fotograaf ons achterna. Inderdaad. De roots van de zangeres ligt dan ook in Gabon, een Centraal-Afrikaans gebied dat sowieso tot de verbeelding spreekt. Masma dweilt als een hogepriesteres over het podium, slaat soms op de drums of schreeuwt haar publiek toe, alsof ze ons allemaal vervloekte. Of is wat we aanvoelden …
Een gans verhaal van verheerlijking van Goden en Godinnen in deze set. Ze ging op het eind al schreeuwend op de trappen haar publiek opzoeken, als een Priesteres die boze geesten bestrijdt.
Puur muzikaal kunnen we niet direct een lijn in vinden, er waren minimalistische drone geluiden met ijzingwekkende vocals, wat een beetje de rode draad was.
Een bijzondere, onvergetelijke occulte beleving …
We houden van experimentele muziek. Oorverdovende drones en chaos zijn ons niet vreemd. We houden van bands die hun eigen grenzen aftasten of verleggen. Moeiteloos kan je Caspar Brötzmann Massaker (***) hieronder plaatsen.
In de Vooruit kregen we zeker in het eerste deel van de set , een beetje overacting. Experimentele muziek tot kunstvorm verheffen, lijkt het.
Caspar Brötzmann Massaker maakt het zijn publiek verdomd moeilijk. Niet makkelijk om het mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal en lijn. De vervormde geluiden, klanken en vocals waren een soort onordelijke brij. Wat een oefening om te volharden en vol te houden. Naar het eind toe hadden we meer affiniteit met het ensemble. Iets apart!
Setlist: • All This Violence • The Tribe • Hunter Song • Mute • Massaker
Het was nu kiezen tussen het geweldige Slow Crush in de Club Wintercircus of Thisquietarmy (*****) in de Theaterzaal . Thisquietarmy zagen we ooit solo in het Bos, op Dunk!festival 2015. De takken van de bomen zoemden van intens genot.
Nu stond hij niet alleen op het podium, maar liet zich begeleiden door een heuse band. De veelkleurige klank van de grootmeester en multi-instrumentalist uit het arsenaal aan instrumenten is gewoonweg onaards. Cello, drums en gitaar maken het geluid nog intenser en voller. Met de prachtige beelden op het scherm, krijgen we een totaalbeleven. Thisquietarmy zoekt en tast de grenzen af, met een muzikale lijn die iedereen aanspreekt. Een staande ovatie was dan ook terecht.
‘Episch’ schreven we over de Amerikaanse formatie Junius (*****). De band dompelde de hele zaal onder in een somber ‘doom’ sfeertje. Meesterlijke riffs met tonnen spelplezier. De muzikale duisternis was op die manier geen gesel in de nacht. “Marsch of the Samsara” was meteen een binnenkopper. Een uur lang werd het gaspedaal ingeduwd.
Hoogtepunten alom, o.m. met het sublieme “A Mass for Metaphysicians”, een hoogmis voor donkere zielen. Een onaards mooie trip. Junius dreef zijn publiek tot een punt van waanzin door een wervelende finale van “Betray the Grave” en het het ijskoude “A Word Could Kill Her”. Indrukwekkend!
Setlist: • March of the Samsara • Beyond the Pale Society • A Mass for Metaphysicians • Clean the Beast • Battle in the Sky • Heavy Radar • Telepaths & Pyramids • In the Hearts of Titans • All Shall Float • Black Sarcophagus • The Antediluvian Fire • Betray the Grave • The Queen's Constellation • A Word Could Kill Her
De Japanse formatie Mouse on The Keys (****) liet ons proeven van de magie uit de Aziatische landen. De fusion jazz klankentapijtjes werden omgeven van een experiment van sounds en percussie. Zalvende ntimiteit en extravertie door mokerslagen. Het publiek werd meegesleept. Niet steeds even makkelijk wat ze produceerden, maar intrigerend mooi hun veelzijdige muziek, experiment met een Oosters tintje.
Cult of Luna (*****) dompelde ons terug onder in donkere gedachte. Ze waren één van de de ultieme acts op Dunk!. “Dark City, Dead Man” greep meteen bij de keel. Magistraal en verbluffend. Hun sferische sludgemetal was hypnotiserend en voerde ons moeiteloos mee. Een song als “Nighwalkers” dreef ons in de armen van innerlijke demonen. Het publiek genoot en onderging … “In Awe of” en “Blood upon Stone” dreven het tempo op tot de helspoorten compleet open zwaaiden. Wat een intense, broeierige sound, die de donkerte sierde! Missie geslaagd.
Setlist: • Beyond II • Dark City, Dead Man • Cold Burn • Nightwalkers • Ghost Trail • In Awe Of • Blood Upon Stone
Op de derde en laatste dag Dunk!festival stonden: Year Of No Light • The Necks • A Swarm of the Sun • Khan • de mannen broeders • I Hear Sirens • Five The Hierophant • Treebeard • James Blacksaw • Stories From The Lost • Black Narcissus op het podium.
Cult of Luna was voor ons echter het perfecte slot van deze boeiende trip van het Dunk!festival. het was vertoeven in een intense trip tussen licht en donker, diepe riffs en klankexperiment
…Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7626-dunk-festival-2025
Organisatie: Dunk!festival (ism VierNulVier, Gent)
Harmony Metal Fest 2025 - Een sprookjesachtige confrontatie met ons innerlijke zelf
Harmony Metal Fest 2025
Kavka
Antwerpen
2025-05-31
Erik Vandamme
Wie dacht dat het zogenoemde 'female voice 'metal op zijn retour is, werd zaterdagavond in de Kavka, Antwerpen op z’n wenken bediend. Met bands als Ad Infinitium, Solitude Within en Skeptical mind beloofde het een top avondje te worden voor de liefhebbers van het genre.
Het publiek genoot van de aanstekelijke riffs, de sprookjesachtige taferelen, de verbluffende vocals en het donkere kantje van het genre. Er heerste een optimaal clubsfeertje.
We waren net op tijd om de lichtgevende vlinder in de vorm van een mooi zingende fee aan het werk te zien. Anna Kiara viel meteen op in deze mooie visuele start. Het lichtgevend pakje vloog dan aan de kant. Beetje jammer achterna gezien. Het gaf nochtans elan aan hun symfometal sound in riffs en hoge vocals. “Blood of Heroes” en “Exalibur” waren groeisongs. Spannender klonk het emotievol prachtige “Poetry of Despair”. De symfonische metal registers werden nog een laatste keer compleet open getrokken, met als apotheose “Symphony of Rage”.
Setlist: God of War - Blood of Heroes - Excalibur - Archangel - Broken Illusions - Icy Wasteland - She-wolf - Loneliness - Poetry of Despair - Stardust - Viking - Symphony of Rage
Qua podium présance kreeg Skeptical Minds de optimale score. Skeptical Minds is een symfonische metal band met leden uit verschillende Europese landen. De Brusselse formatie combineert melodieuze vrouwelijke vocals, elektro- industrial en (gothic) metal. De groep is al actief sinds 2002, en brengt heel wat variatie aan in hun energieke sound. Er steekt ook heel wat speelsheid en humor in. O.m. op een song als “Skeleton Key”. Er heerst ook een luguber kantje als op “The Beauty must die”.
Hoedanook er was hier sprake van een wervelend feestje. Zeker op het eind met “Ace of Spade” (Motorhead), waarbij de fans het podium opklommen om de song luidkeels mee te brullen. Lemmy genoot en headbangde mee …
Setlist: Alcohol - Old Man - Desert - No Way Out - Reunion - Skeleton key - Broken Dolls - The Beauty Must Die - Living in a Movie - Ace of Spades
Was Skeptical Minds eerder 'lichtvoetig', dan dompelde Solitude Within ons onder in donkere en rauwe atmosfeer. “In the Dark” was al meteen een mokerslag, met vlijmscherpe riffs. Op “I'm Lost” en “Burn” laaiden donkere vurige emoties verder op. Prachtig hoe de band kon hypnotiseren en wegvoeren in diepe gedachten. Een goed ingespeelde band. De liefelijke, zachtmoedige zangeres Emmelie Arents laat haar demonen op het podium de vrije loop. Het publiek gaat poeiteloos mee in de trance naar de donkerste hoekjes van haar onderbewustzijn. Verbluffende songs als “Ice and Fire” en “In the grave” zijn kippenvelmoment. Duisternis en licht kruisen elkaar voortdurend. Het afsluitende “Fade Away” tekende een indrukwekkende set!
Setlist: In the Dark - Blame - When Kingdoms Fall - Further Away - I'm Not Lost - Burn - Disappear - Turn Away - Land of Disarray - Ice and Fire - To the Grave - Astray - Fade Away
Ad Infinitum sloot af en zitten ook ergens tussen licht en donker, op angineuze wijze. De Zwitsers-Duitse symfonische metal band werd in 2018 opgericht door Melissa Bonny . Haar teksten gaan over onderwerpen die te maken hebben met geschiedenis, revoluties en romantiek. In brede emo vorm. “Follow Me down” is een muzikale invitatie naar de Hel. Maar ook de hemelpoorten durven hier opengaan.
Het klonk vertrouwd, de scherpe, vuurkrachtige aanpak intrigeerde. Een grimmig sprookjesbos als het ware, met als spil zangeres Melissa Bonny, terecht in de spotlight met haar brede vocals, die clean als diepe grunts bevatte. Naast haar knappe prestatie waren we ook onder de indruk van de riffs van gitarist Adrian Thessenvitz en bassist Korbinian Benedict. Al die aspecten samen zorgden voor een voortdurende botsing van donker en licht.
Als een niet te stoppen pletwals, denderde de Zwitserse wervelstorm over iedereen heen. “Live Before you Die” en “Into The Night” waren de ideale afsluiters van een bijzonder boeiend avond van een sprookjesachtige confrontatie met ons innerlijke zelf.
Setlist: Follow Me Down - Aftermath - Your Enemy - Upside Down - Somewhere Better - Architect of Paradise - Anthem for the Broken - Outer Space - Surrender - Animals - Seth - See You in Hell - The One You'll Hold On To - My Halo - Unstoppable - Live Before You Die -Into the Night
(dank aan Musika.be)
Organisatie: Harmony Metal Fest
Les Nuits Botanique 2025 - WU LYF – Stereolab - Moin – Een experiment aan gevoelens en emoties
Les Nuits Botanique 2025 zit erop. Het nieuwe concept, het organiseren van telkens een thema avond, was een schot in de roos. Op enkele minpuntjes na, zoals het vaak lang aanschuiven voor toilet, drinken of eten op heel drukke momenten en als een zaal als de Orangerie of Museum overvol loopt voor een band, was het soms onbehagelijk staan.
Toch moeten we toegeven dat de formule aanstekelijk werkt.
Meer nog, die laatste festival dag/avond met WU LYF, Stereolab en Moin bleek zelfs op een vijfsterren avond uit de te draaien. Een experiment van gevoelens en emoties.
Het was verzamelen geblazen in de Museum voor Chaton Laveur (****) een uit Luik afkomstig Krautrock duo. Julie en Pierre zijn in het dagelijkse leven een koppel, en vullen elkaar muzikaal ook ideaal aan. De oogstrelende meppen van Pierre op zijn drumvellen, zachtmoedig oorverdovend zijn perfect op de inbreng van multi-instrumentalist Julie, die gitaarlicks en een aanstekelijke pianoklank toevoegt.
Er werd in het Frans gezongen wat het boeiender maakte. Die muzikale versmelting, speels, ongedwongen, groovy was top.
Toen we het fragiele meisje helemaal op haar eentje zagen staan op de Fountain Stage vreesden we dat ze helemaal door de mand zou vallen. Maar Quiet Light (****) wist iedereen diep te ontroeren.
Quiet Light is de projectnaam van de 24-jarige elektronische folk artieste Riya Mahesh, die in Boston woont. Haar muziek brengt folk intimiteit met ambient geluidscollages en pop songwriting. Ze maakt gebruik van samples via haar laptop, die een meerwaarde zijn. Haar muziek krijgt nog meer gestalte door de gestructureerde arrangementen van gitaar, bas en drums en de teksten. Maar het was toch vooral Riya’s breekbare, soms krachtige engelenstem die intrigeerde. Een erg interessante ontdekking.
We zakten af naar de Orangerie voor Acopia (*****) "Acopia nodigt luisteraars uit om hun hart te openen en weg te zinken in hun gevoelens, en voert ze mee in een wazige droomwereld vol zwoele zang, peinzende synthese en smeulende baslijnen." lezen we in de biografie.
Het trio zoekt ons bang hart op, om een baken van troost te bieden. Muzikaal te situeren tussen shoegaze en de betere trip-hop. De vurige vocals waren een deken tegen de donkere gedachte. De warme, aanstekelijke refreinen spraken de dansspieren aan. Een goed gevulde Orangerie wiegde van begin tot eind mee.
Op de Fountain stage bezorgde Mark William Lewis (****) ons een kampvuurgevoel, door die warme gitaren en drums. De band stond wel apart op het podium, maar gaf je het gevoel alsof je neervlijend in het gras zat te luisteren naar dit gitaargepingel van gitaren, omringd van gelijkgestemden. Opmerkelijk alvast op het grotere podium in de buitenlucht.
Dorian Dumont 'La Volte' (****1/2) is geen onbekende, als pianist zagen we hem in enkele projecten schitteren. Een uitzonderlijk talent. In de Museum brengt hij met 'La Volte ' een overtuigend project. Er wordt voortbouwend op zijn werk met de groep ECHT!, die de grens tussen jazz, elektronische muziek en hiphop doorbreekt; op zijn solo pianoproject ‘Dorian Dumont plays Aphex Twin’, tilt Dorian zijn muzikale verkenningen naar een nieuw niveau.
'La Volte' vermengt verschillende invloeden en verlegt de genregrenzen.
Zijn doel is om organische clubmuziek te maken met alleen akoestische instrumenten, zonder gebruik te maken van effecten of elektronica, lezen we in debiografie.
Samen met twee drummers en een bassist slaat Dorian Dumont een brug tussen elektronische en akoestische muziek. Hij biedt een frisse, moderne geluidservaring. Wat een improviserend karakter van dit project, met bijzonder warme, groovy sounds. Iedereen staat in de spotlight , maar z’n brede, uiteenlopende piano virtuositeit, al dan niet met een hoekje af, van Dumont zelf dus, valt nog het meest op. Dit was een uurtje aparte jazz ten top, voor fijnproevers.
Het trio Still House Plants (****), met Jess Hickie-Kallenbach op zang, Finlay Clark op gitaar en David Kennedy op drums, is erop uit om een bepaalde groove te creëren, en je te hypnotiseren met hun unieke geluid. Betoverende zanglijnen, spanningsbogen creëren zijn de rode draad doorheen dit concert. Gemakkelijk in het gehoor liggende muziek brengt het gezelschap niet; het is genieten van die avontuurlijk aanpak , iets wat Les Nuits siert. Ze kleurden buiten de lijntjes en hier hield men van!
In een vrij donkere Orangerie stond het duo Julie Rains (*****) niet op het podium, maar middenin de zaal, met het publiek rond hen opgesteld. Julie Rains, aka Julie Rens zat nog bij Juicy, en gooit het nu solo over een andere boeg. De multi-instrumentaliste/zangeres overweldigde door haar diverse aanpak, soms intiem, dan weer lichtjes dreigend, maar vooral gekenmerkt van een bevreemdende, donkere wolk. Het duo deed ons wegdrijven in duistere gedachte.
De oorverdovende beats van de keyboardspeler waren opvallend. De aanpak boezemde geen angst in. De warme, veelzijdige vocals klonken intrigerend in dit concept. Toch wel iets magisch.
Terug naar de Fountain Stage … WU LYF (****) - De Britse alternatieve band WU LYF zorgde letterlijk voor een muzikale aardverschuiving. Het rauwe, lo-fi debuutalbum 'Go Tell Fire to the Mountain’ is er eentje om te koesteren. Na jaren stilte is er nu een nieuwe single uit: "A New Life Is Coming."
De band uit Manchester werd opgericht in 2008 en bestond uit Jeau (Joe Manning), Lung (Tom McClung), Elle Jaie (Ellery Roberts) en Evnse (Evans Kati). In 2012 stopten ze en leek het einde verhaal. Maar nu zijn ze dus terug. Een geëmotioneerde geordende muzikale chaos in heavy pop kun je zeggen, met een streepje Pink Floyd experiment, rauw, krachtig en atmosferisch. Boeiend Sterk .
'Weerbarstige klankentapijtjes in groen licht' schreven we over MOIN (*****). De Museum stond helemaal vol voor dit gezelschap. We zagen de band in 2024 op het BRDCST festival in de AB. We herinneren ons ''Binnen de set waren de gitaar en de keys en de hemelse percussie belangvol. Ze overtuigden door het uitgesponnen instrumentarium en ze tastten hun eigen mogelijkheden voortdurend af. Het geheel was pittig gekruid.''
In de Museum klonk het nog rauwer, intenser, spannender. Het ging naar lang uitgesponnen oorverdovende climaxen en intieme soundscapes die beiden even dreigend konden klinken. MOIN was geen voer voor tere zieltjes en deelde uppercuts uit in die bredere, gevarieerde aanpak.
Hoe later in de avond, hoe meer publiek er kwam opdagen. Dé absolute publiekstrekker van was Stereolab (*****), die recent hun nieuwste plaat op de markt brachten, ‘Instant holograms on metal Film'.
De band werd opgericht in 1990 door Tim Gane (gitaar, keyboards) en Laetitia Sadier (zang, gitaar, keyboards). In 2002 overleed bandlid Mary Hansen (achtergrondzangeres, keyboard, gitaar) nadat ze op haar fiets werd aangereden in Londen. Het album' Margerine Eclipse' was opgedragen aan haar. Na de tournee rond het album 'Chemical Chords' (2008) besloot de band een pauze in te lassen.
De nieuwe plaat luidt een nieuw hoofdstuk in, zonder te raken aan de basis waarrond de muziek van de band is ontstaan. Het wordt omschreven als ‘cerebraal, glibberig, speels en uitdagend.
Ook live ervaarden we dit. Uiteraard kwam de nieuwste plaat het meest aan bod. Nummers als “If you remember I forgot how to dream 1” en “If you remember I forgot how to dream 2” klinken even fris en monter als gekende klassiekers “Peng !33” of “Miss Modular”. Stereolab zette de puntjes op de 'I' en voegde in de bis er het knappe “The way will be opening” en “Imortal hands”- eveneens van de nieuwste plaat, aan toe.
Het speelse, uitdagende kwam voorop. De band had er duidelijk zin in en had een nauwe (muzikale) verbondenheid met z’n publiek. Stereolab is niet verdwenen , integendeel ze eigenen zich terug een plaatsje op. Iedereen was overtuigd. Mooi.
Afsluiten deden we met POiSON GiRL FRiEND (****). De stormloop was echter zo groot dat we werden weggedrukt, naar de uitgang. POiSON GiRL FRiEND is een solomuziekproject van nOrikO; als zangeres, liedjesschrijfster, componiste, producer en DJ, voornamelijk in Japan, vormde ze in 1990 The Poison Girl Friends met haar vrienden. Eind 1991 werd dit haar solo-eenheid als POiSON GiRL FRiEND. De naam wordt sindsdien vaak gebruikt als alias voor nOrikO.
We besloten, nog even te genieten van een flard pompende beats en ijzingwekkende vocals, niet vies van het kenmerkend Oosters tintje. POiSON GiRL FRiEND refereerde aan de ondergaande zon uit het verre Midden-Oosten. Haar stem en de muziek prikkelde en maakte deze link onmiskenbaar.
Wat een boeiende Les Nuits Bota vanavond, een experiment aan gevoelens en emoties!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2025 - Alabaster DePlume - Jenny Hval - Tussen intimiteit, intensiteit en absurditeit
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-23
Erik Vandamme
De Les Nuits Botanique 2025 editie zit in de laatste rechte lijn … Op deze avond was het knettergek saxofoongeluid van virtuoos Alabastar DePlume en sprookjesprinses Jenny Hval de absolute publiekstrekkers. Er was nu geen massa volk, maar er heerste toch een drukke gezelligheid. De rode draad vanavond was tussen intimiteit, intensiteit en absurditeit …
We waren net op tijd in de donkere Orangerie om iets op te pikken van Marc Melià (****); het enige echte lichtpunt in het donker was een lichtje op de toetsenborden en een klein scherm op de achtergrond dat van kleur veranderde, van wit naar geel tot knalrood. Knallen en knetteren deed het, maar soms ook intiem, gevoelig. Een hypnotiserend effect ervaarden we. Een intense start van de avond …
Op de Fountain Stage stond een band die geen onbekende is voor ons. Merope (****1//2), deze keer zonder The Vilnius Chamber Choir Jauna Muzika waarmee ze in 2023 op Les Nuits in de Bozar compleet omver bliezen. Deze keer stonden ze als duo op het podium. De wortels van Merope liggen diep in de bodem van de Litouwse volksliederen en verbinden deze met ideeën van over de hele culturele kaart. Het komt tot uiting vocaal als instrumentaal. De bijzondere stem van Indrė Jurgelevičiūtė en haar de kanklės ontroert iedereen. Muzikaal ondersteund met een sierlijke, experimentele gitaar, en elektronica van de Belgische multi-instrumentalist Bert Cools.
In de brede aanpak creëerde het duo een intrigerende totaalbeleving. Het kwam goed tot zijn recht in de arena buiten , wat we niet hadden verwacht bij deze stijl.
Merope werd sterk onthaald … Die hemelse vocale uitbarstingen waren iets unieks. Mooi hoe iedereen onder de indruk was. Wat een spirituele ervaring …
Gitaarvirtuoos Jules Reidy (****) was de volgende die ons in een zekere trance bracht. Hij en zijn instrument waren één. Uitgekiend ging hij te werk. Integer, kwetsbaar als begeesterd, gedreven, apocalyptisch. De pedalen werden soms fors ingedrukt. Die diversiteit in aanpak sierde, wat een klankenspectrum en experimenteel vernuft op die gitaar … Het klonk magisch zondermeer . Puik werk waarbij grenzen vervaagden .
Ook het duo Nídia & Valentina (****1/2) zijn virtuozen in hun vak. Allerhande percussie en drums staan voorop. De improvisatie is variërend en groots in hun klankentapijt. Een bevreemdend mooi landschap creëerden ze.
Wit als kleur stond centraal bij het sprankelende optreden van Jenny Hval (*****) die met haar betoverende, mooie, hoge stem ons helemaal wist te hypnotiseren. Het muzikale kader was toegankelijk en met haar combo bracht ze je naar de mooiste oorden in het sprookjesbos. van elfjes en feeën, die rust brengen met hun intens mooie gezangen. Deugddoend voor ieders gemoed, die ons moeiteloos deed wegglijden van de realiteit.
Kortom Jenny Hval onthouden we van haar stem, de instrumentatie, het vernuft en de gemoedelijke uitstraling.
Alabaster DePlume (*****) is een grootmeester als muzikant en klasse entertainer. Zijn concerten zijn als een jazzoptreden, met poëtische mokerslagen en kunnen gezien worden als therapiesessie. Hij is één van de meest excentrieke, opwindende muzikanten tot nu toe. Hij vertelde dat hij op tijd zou stoppen, wat dat kon in het verleden soms wel anders uitdraaien tijdens zijn live gigs.
Uit ervaring weten we dat Alabaster zijn optredens, vaak door lange, interessante bindteksten, kan laten uitmonden tot twee uur intens genot. In die tijdspanne van amper één uur deze keer richt hij zich tot zijn publiek, en raakt hij op z’n eigen unieke wijze pijnlijke thema's aan, o.m. de oorlog in Gaza die hem nauw aan het hart ligt ; of spreekt hij boodschappen van hoop en liefde voor zijn publiek en de mensheid uit.
Vanavond ligt de klemtoon écht op de muziek. Kenmerkend is die veelzijdigheid op saxofoon, alsook mans stembereik. Zijn muzikanten vullen aan ; o.m. de zachte vocals van de bassist valt mooi samen met de intieme sax van Alabaster, waarna het volledig kon losbarsten . Een echte Helse tocht werd het nooit, maar toch eentje naar het Hemels paradijs.
Het nieuwste album 'A Blade Because A Blade is Whole' stond in de kijker. Vooral de song « That was my Garden » zorgde voor kippenvel
Alabaster DePlume wist in de eerder ‘korte set’ ons diep te raken als saxofonist, verteller en poëet en is in de instrumentatie sterk begeleid. Man met een Missie !
Afsluiten deden we in de Orangerie met aya x MFO (****), een maffe klankentovenaar, die zijn publiek voortdurend opzocht en op zijn eigen keyboard stond. Hij zorgde voor het ultieme dansfeestje met een hoek af. Hier werd de muzikale kaart van absurditeit getrokken. De visuele effecten achteraan maakten de beleving compleet.
We kregen met deze acts terug een erg boeiende avond tussen intimiteit, intensiteit en absurditeit.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2025 - Adèle Castillon - Malik Djoudi - Hoogtepunten uit onverwachte hoek
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-21
Erik Vandamme
Les Nuits Botanique 2025 is aan zijn zesde avond toe. Na het wervelende dansfeestje met Azealia Banks op dinsdag, stond deze avond in het teken van Franse Pop en Chanson. De avond was compleet uitverkocht.
De publiekstrekkers van dienst bleken Vendredi Sur Mer en Adèle Castillon op de Fountain Stage. Maar de echte hoogtepunten zouden uit eerder onverwachte hoek komen, zo bleek later ...
Er stond vanaf de bushalte tot de ingang omstreeks kwart na vijf een heel lange rij aan te schuiven, waardoor het gezelschap YOA (****1/2) in eerste instantie voor een beperkt publiek moest aantreden. De Franse zangeres is in eigen land uitgegroeid tot een begrip. Het Franse Chanson zit in de lift, ook bij opvallend veel jongeren. Ze geeft een eigentijdse touch aan het chanson, wat haar siert.
Op Les Nuits liet ze zich in het begin omringen door twee danseressen, het zorgde voor een dansbare, feestelijke start van de set. Toen ze aan de piano zat, kwam haar intiem, emotioneel kantje naar boven. YOA heeft een engelachtige mooie stem, die zelfs de rauwste bolster diep ontroert. Ze kreeg iedereen muisstil en onderhuids voelen we hoop in de muzikale groove. “Chanson Triste” is maar één voorbeeld hoe breed YOA kan uitpakken met haar stem; verder een schitterend charisma en uitstraling. De set eindigde volgens een lekker in het gehoor liggend chanson recept.
Kids Return (****) zijn twee boezemvrienden, die hun voorliefde voor Franse muziek en Britpop met elkaar delen. Ze groeiden samen op en besloten ook samen muziek te maken. Het resulteerde in het debuut 'Forever Melodies' (2022); het zette het Franse duo direct op de kaart. Er was o.m. het optreden op het Summer Sonic-podium in 2023, het belangrijkste festival van Japan. Ze toerden ook door Noord-Amerika. Op Les Nuits Botanique bevestigden ze. Ze combineren de typische Franse mentaliteit met aanstekelijke Britpop. Hun charisma, het publiek opzoeken en de vocals deden de rest. De brede, diverse aanpak sierde. Wat een positiviteit hier.
Terug naar de Fountain stage, die al helemaal vol staat voor Vendredi Sur Mer (***) tot boven en aan de trappen toe. Die buitenhuisopstelling was spitsvondig en kon zoveel mogelijk mensen bereiken .
Vendredi sur Mer is het project rond de Zwitserse fotografe Chaline die op zoek was naar een goede invulling voor haar muzikaal werk. De klemtoon kawam op een soundtrackgevoel. 'Métamorphose', tweede album uit 2022, betekende de doorbraak. Ze zet haar zoektocht onverminderd verder, en live krijgen we een brede waaier aan emoties. Het publiek heeft men mee , de songs worden meegezongen . Er valt feestelijkheid en weemoed te noteren. Chaline en C° biedt het moeiteloos aan. Het zit allemaal wel wat in hetzelfde muzikale vaarwater , maar de verhalen die ze vertelt, prikkelen de verbeelding.
Absoluut hoogtepunt was wel Marie-Flore (*****) in de Orangerie. De grote ledverlichting in de vorm van een hart, was betoverend en betekende een meerwaarde. Marie-Flore heeft een sprankelende als breekbare mooie stem. Ze voerde os mee in haar uniek sprookjeswereld, zonder al te veel kitscherig te klinken. Erbovenop haar talent en charisma. De songs zijn à la Française en tekenen voor warmte en tederheid. We waren geboeid door die magisch bredere sound van groove en melancholie, alsook haar uitstraling. Mooi!
Adèle Castillon (***1/2) is toch wel één van die huidige Franse fenomenen. Ze was van 2018 tot 2021 de zangeres van het Franse popduo Videoclub en is sindsdien solo gegaan. Als actrice verscheen ze in de Franse komische film ‘Sous le même toit’ en de Franse thriller ‘School’s Out’. Het publiek was wild enthousiast toen ze eraan begon. Er werd gezongen, gebruld, gedanst.
Helaas had Adèle af te rekenen met enkele technische problemen tijdens de song “Gabrielle”; het duurde toch even eer het euvel was opgelost, maar Adèle en C° konden met veel enthousiasme inpikken. “Fissons” was de aanzet en “Roi” van Videoclub werd op herkenningsapplaus en gezang onthaald. Wat een hoogtepunt. Ook “Comin Sans SM” met het Belgische rap/hip hop duo Caballero & JeanJass, was even sterk. Ze zorgde voor een wervelende finale van een emotioneel beladen dansfeestje, o.m. met “Somewhere Only We know” - een Keane cover en de Video club klepper “Amour Plastic”. Een muzikaal trukendoos die werkte. Ze werd op handen gedragen door het publiek.
Persoonlijk misschien ietwat teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht, spanning daalde , maar het publiek had al lang intussen Adèle Castillon omarmd.
We sloten af in de Museum voor Malik Djoudi (*****). Intiem sensueel klonk het. Check het materiaal maar eens op ‘Un’ (2017), ‘Tempéraments’ (2019); het werd uitgeroepen tot ‘Revelation Album of the Year’ op de Victoires de la Musique awards 2020. Op het nieuwe album 'Vivant' wordt wegen verkend van een hartenbreker. Zijn zwoele stem en de betoverende uitstraling doet denken aan een Zuiderse Don Juan. Wat een emoties borrelen hier op in een zekere weemoed en groove. Iemand die een ruimer publiek kan bereiken en alle troeven heeft door te breken. Kwalitatief sterk. Een mooie afsluiter, waarbij we enkele hoogtepunten noteren uit onverwachte hoeken…
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2025 - The Jesus Lizard, The Ex, Mclusky,... - Feest van gitaren
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-18
Ollie Nollet
Deze zondag op Les Nuits Botanique stond in het teken van de wederopstanding van twee spraakmakende groepen uit de sector luide gitaren.
… Maar er was nog meer moois, zoals Snõõper, dat vorig jaar nog de tent op Leffingeleuren liet daveren. Dat overrompelende van toen was er dit keer evenwel niet bij. De attractieve chaos voor en op het podium bleef hier achterwege. Er was duidelijk geen animo om zo vroeg op de middag een moshpit te starten maar ook op het podium leek het er een stuk beschaafder aan toe te gaan.
Zangeres Blair Tramel had haar potsierlijke rekwisieten blijkbaar thuis gelaten, enkel de reusachtige pop uit papier-maché, waarmee ze op het einde van de set kwam opdraven, was er nog bij. Gelukkig had de muziek van dit jonge vijftal uit Nashville niets aan explosiviteit ingeboet.
Korte, venijnige punk erupties gestut door twee stevige, af en toe naar de hardrock lonkende gitaren waarboven de hoge heldere stem van Blair Tramel sierlijk kronkelde. Hun razende egg punk moest het vooral hebben van de tomeloze energie en van de voortdurend stuiterende zangeres.
De overige groepsleden stonden er, buiten dat ene danspasje dan, nogal statisch bij. Maar dat kon de pret niet drukken, mooie opwarmer!
Mclusky zag het levenslicht in 1996 in Cardiff en schreef in 2002 geschiedenis met het door Steve Albini geproducete ‘Mclusky do Dallas’. Nauwelijks drie jaar later was het sprookje reeds uit maar vorig jaar verrees de groep uit haar as en begin deze maand verscheen er na meer dan 20 jaar zelfs een nieuwe plaat: ‘The world is still here and so are we’. Net als Snõõper had Mclusky met hun passage vorig jaar op Leffingeleuren een onuitwisbare indruk nagelaten en ook zij wisten die glansprestatie van toen niet helemaal te evenaren. Nochtans begon het drietal de set met "Lightsabre cocksucking blues", de uitzinnige opener van hun meesterwerkje, ‘Mclusky do Dallas, waaruit later maar liefst nog zes nummers zouden volgen. Maar de klank zat niet meteen goed en de heren, die zichzelf aankondigden als Kings Of Leon, leken nog niet helemaal bekomen van hun middagdutje zodat de stormram toch even op zich liet wachten.
Maar eenmaal op temperatuur was er opnieuw geen houden meer aan. Hun mix van post hardcore en noiserock bleek nog even urgent als twintig jaar geleden en het nieuwe "Onpopular parts of a pig" had zeker niet misstaan op ‘Mclusky do Dallas’.
De inmiddels ook al 50-jarige Andrew Falkous heeft nog steeds die opgefokte maar tevens heerlijke stem terwijl zijn gitaar nog niets aan scherpte heeft verloren. De knappe nummers werden van een woeste energie voorzien door de scheurende bas van Damien Sayell en de mokerende drums van Jack Egglestone. Ongeveer halverwege ruilde Sayell zijn bas even voor een tweede gitaar en zo ging de storm even liggen voor "She will only bring you happiness", dat zowaar een ballad leek maar toch van een in vitriool gedrenkte tekst was voorzien met de als een mantra herhaalde regel "Our old singer is a sex criminal".
Daarna werd het volume opnieuw meedogenloos opgetrokken en volgden nog een rits parels als "Alan is a cowboy killer" en "Chases" om te eindigen met het toepasselijk getitelde "To hell with good intentions".
Het was misschien niet meteen het mooiste zicht: een drummer verborgen achter een scherm van plexiglas en een zanger met een immense koptelefoon op. Maar als Andrew Falkous, die met serieuze gehoorproblemen kampt, daardoor toch nog de mogelijkheid vindt om op een podium te staan, nemen we dat er maar al te graag bij.
The Ex was in de Botanique de groep met de langste carrière en dat, in tegenstelling tot The Jesus Lizard en Mclusky, zonder enige hiatus trouwens. Ontstaan in 1979 uit de Amsterdamse kraakbeweging en nog steeds actief. Hoewel de pauzes tussen de nieuwe releases wat langer zijn geworden, betekent dat niet dat The Ex in de tussentijd stilzit.
Zo wisten ze vorig jaar nog zonder nieuwe plaat de 4AD uit te verkopen. De meeste bands met zo'n lange staat van dienst beperken zich live tot een soort 'best of' of voeren in het beste geval één van hun commercieel succesvolste platen integraal nog eens uit. Zo niet The Ex. Zij hadden het lef om hun gloednieuwe plaat van begin tot eind te spelen. ‘If your mirror breaks’ heet die plaat en ze is opgedragen aan Steve Albini, met wie ze ooit samenwerkten.
De set werd, net als het album dus, geopend met "Beat beat drums", een op een Bo Diddley beat gestoeld nummer dat barstte van de ritmes en waarin Terrie Hessels zijn gitaar bespeelde met een drumvel. Later zou hij zijn instrument ook nog te lijf gaan met een metalen schepje, een schroevendraaier en een drumstick. Samen met Andy Moor en Arnold de Boer bemande hij het drie-gitaren offensief dat soms meedogenloos beukte om op het andere moment subtiel te fonkelen. Daarbij kwamen geregeld Afrikaanse invloeden bovendrijven, niet vreemd natuurlijk na hun collaboraties met de Ethiopische jazz saxofonist Getatchew Mekurya of het Congolese Konono N°1. De ruige, onconventionele drums van Katherina Bornefeld zorgden voor de stuwende kracht. Eenmaal kwam ze vanachter haar drumstel naar voren om "Wheel" te zingen, zeker niet het beste nummer van de avond, maar toch een welgekomen rustpunt. De andere songs werden door De Boer wat monotoon gezongen maar wisten telkens te boeien met een intrigerende woordkeuze.
Eén van de hoogtepunten vond ik het sensuele en geduldig opgebouwde "Circuit breaker" met de herhaalde vraag " What could I keep inside".
Ze eindigden zoals begonnen: met een onstuitbare ritmische uitbarsting waar het spelplezier van afspatte: "Great!". Na 46 jaar klinkt The Ex nog altijd even urgent.
The Jesus Lizard vond in 1987 zijn oorsprong in Austin, Texas maar de vier verhuisden al snel naar Chicago, Illinois waar ze gelijkgestemde zielen als Steve Albini (nog maar eens hij) en de mensen van Touch And Go Records troffen. Met ‘Goat’ ('91) en ‘Liar’ ('92) maken ze twee baanbrekende platen die hen een cultstatus opleveren. Ze tekenen zelfs voor het grote Capitol Records maar na het vertrek van drummer Mac McNeilly in '96 gaat het enkel nog bergafwaarts tot de onvermijdelijke split in 1999. Vanaf 2006 komt de groep af en toe terug samen voor zogenaamde re-enactments. Vorig jaar maakt de groep dan totaal onverwacht na 26 jaar een nieuwe plaat: ‘Rack’. Niet meteen een hoogvlieger maar dat kan je van nogal wat platen van The Jesus Lizard zeggen.
De groep is altijd in de eerste plaats een liveband geweest met het ongeleide projectiel David Yow als aantrekkingspool. De vraag die velen zich dan ook stelden was of David Yow, die zich in het dagelijkse leven bezig houdt met het retoucheren van filmposters, op zijn 64ste nog even destructief tekeer zou gaan.
En daar was hij dan, David Yow, in een rood hemd en een aan flarden gescheurde jeans, met een karakterkop waaraan Stephan Vanfleteren een kluif zou hebben. De rest van het gezelschap hield het bij stemmig zwart. David Yow verwelkomde ons met "We are Kings Of Leon", net als Mclusky dat eerder deed op de avond. Maar nu was het zeker niet de eerste keer dat Yow zijn groep aankondigde met een andere naam.
The Jesus Lizard opende meteen met één van hun beste nummers, "Seasick", gedreven door het steeds herhaalde "I can't swim", uit het befaamde ‘Goat’. Later zouden nog vier nummers uit die plaat uit '91 volgen. Bij de tweede song, "Gladiator", dook hij, de titel indachtig, het publiek in voor een rondje crowdsurfen. Niet zonder enige moeite bereikte hij opnieuw het podium waar hij toch even op adem moest komen terwijl zijn fluimen alle kanten op vlogen. De rest van de set bleef hij naar zijn lichaam luisteren en hield hij het veilig op de planken, hoewel het af en toe toch leek te kriebelen.
Intussen gingen gitarist Duane Denison en bassist David Wm. Sims te werk als precisiechirurgen en samen met met krachtdrummer Mac McNeilly - terug op het oude nest - leverden ze bijzonder strakke noiserock af.
Je kon hen misschien een gebrek aan variatie verwijten maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de hoge intensiteit. Die messcherpe gitaar bleef zich vastbijten in mijn nekvel terwijl het charisma van een duidelijk ouder geworden David Yow nog steeds zijn gelijke niet kent.
Hoogtepunten waren "Monkey trick", volgens Yow hun beste nummer en "Mouth breather" dat werd opgedragen aan Steve Albini. Na vijftig minuten verdween hij, kushandjes werpend, achter de coulissen waarna ook Sims en Denison volgden terwijl McNeilly verbeten een drumsolo afwerkte. Het bleek om een korte adempauze te gaan. Na enkele minuten keerde de groep terug om er nog eens vol voor te gaan. Het werd een feest van herkenning met uitzinnige versies van onder meer "Thumper" en "Fly on the wall". Dit mocht wat mij betreft nog een tijdje doorgaan maar met "Chrome" kwam er definitief een einde aan.
Dit keer kregen we geen kushandjes, maar losgepeuterde valse tanden toegeworpen. De oude vos is zijn streken zeker nog niet verleerd.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7509-les-nuits-botanique-2025?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2025 - Jay-Jay Johanson – Efterklang - Michelle Gurevich – Groovy sounds van weemoed en melancholie
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-17
Erik Vandamme
Na twee hardere dagen met de 'metal dag' op donderdag en de 'rock' avond op vrijdag maakten we ons op voor een kalmere maar niet minder intense dag in de prachtige Botanique. Met publiekstrekkers Efterklang en Michelle Gurevich maakten we ons op voor een dagje groovy sounds van weemoed en melancholie die een mysterieus kantje durft te ademen.
De deuren van Botanique gingen al vrij vroeg in de namiddag open. Wij waren net te laat voor Jacob Alon in Museum, maar nog net op tijd voor Dressed Like Boys (****) die op de Fountain Stage de zon wat feller deed schijnen in ons hart. Dressed Like Boys is het solo project rond DIRK. zanger en bassist Jelle Denturck wiens vocals helder genoeg zijn voor een eerste kippenvelmoment. Hij heeft enthousiaste muzikanten rond zich en de eerste aanwezigen kunnen lekker swingen, of er is die groovende weemoed te horen. Hun speelsheid siert, oorstrelend klinkt die piano en gitaar.
Jelle is een klasse entertainer, wat hij al bewees bij het sublieme DIRK. Vanuit zijn geaardheid reflecteert hij op thema's als seksualiteit, identiteit en de voortdurende strijd van de queer gemeenschap door de geschiedenis heen. Het komt vaak tot uiting in zijn bindteksten, maar ook in zijn songs. Geslaagd alvast.
Helaas overlappen de concerten in de Museum en de Orangerie elkaar. Het is soms kiezen. Wij kozen voor Clément Nourry (****), bekend als oprichter van de groep Under the Reefs Orchestra; Clément zet een solo-avontuur verder, waarbij hij de wereldlijke aspecten van de elektrische gitaar verkent. 'Dit project markeert een nieuwe stap in de alliantie tussen fingerpicking en klanktexturen', staat te lezen in de bio. Hij start met intiem getokkel op zijn gitaar en verkent de vele aspecten van het instrument op een interessante, experimentele manier. Een deel van het publiek zit gewoon op de grond te genieten, anderen beginnen te headbangen en er zijn die genieten in stilte van zijn brede, veelzijdige sound.
Clément laat zijn gitaar spreken in allerlei vormen, integer en gedreven . Een pak emoties borrelen op. Het zweeft wat over ons heen en kan bevreemdend klinken.
Hij is een talentvolle virtuoos. Te ontdekken.
Oi Va Voi (*****) is een band uit Londen van Joodse oorsprong, al . Hun muziek is een mengsel van klezmer, Oost-Europese muziek en dance. We worden jaar bezig. Er is wat folk in vervat. We waren onder de indruk van het mooie trompet geschal van David Orchatn en van de violiste Sarah Anderson, die een uur lang alles uit de kast haalden van invloeden uit Oost-Europa. De hemelse tweestemmigheid sierde. Zangeres Elisabeth Leondaritis met haar engelenstem en de zalvende vocals van klarinet speler Stephen Levi wisten te raken.
Verder een verbluffend samenspel van al de muzikanten, dat ons overtuigde. Wat een deugddoende trip!
Over naar Museum voor een artieste die we al een tijdje op de voet volgen, maar nog niet live hadden gezien, Benni (****1/2). We citeren: ''Haar liedjes komen voort uit een wereld die zowel utopisch als authentiek is. Haar reis is geworteld in een unieke ervaring van tien maanden zingen en wandelen in de straten van Nieuw-Zeeland.''
Benni is een getalenteerde muzikante/zangeres en entertainster die zowel het zeemzoetigere als het rauwe van de muziek omarmt, ze onderstreept het met zalvende songs maar durft - samen met haar muzikanten - ook wel lekker uithalen, waarbij de registers worden opengetrokken. De diversiteit in aanpak en het bevreemdend, experimenteel kantje maken haar een bijzondere artieste. Aan de verwachtingen van dit concert werd moeiteloos voldaan.
Entertainment ook bij de charismatische Jay-Jay Johanson (*****), die met z’n warme stem het publiek inneemt Hij wordt begeleid door een sterke drummer en pianist. Muzikale spanningsvelden opzoeken is de grondslag man’s werk. De scherpe ritmiek en de experimentjes zorgt voor sentiment in die songwriting. Er schuilt hier enorm veel emotie en eerlijkheid in het songmateriaal. Je wordt meegedreven in die leefwereld. De set eindig met de outtro van “My Way”, in de versie van Sid Vicious. Het tekent ook de vriendelijke eigenwijsheid van Jay Jay Johanson. Mooi.
Die eerlijkheid hoorden we ook bij Jawhar Feat. Aza (****) in de Orangerie. Met zijn nieuwste plaat ‘Khyoot’ keert de in Tunesië geboren singer/songwriter terug naar zijn eerste liefde, met name een folkloristisch album met een verzameling lichtgevende liedjes geschreven voor twee stemmen; Jawhar's etherische, aardse stem wordt vergezeld door de delicate, gracieuze stem van zangeres Aza. Hij wordt verder bijgestaan door zijn twee trouwe leden, pianist Eric Bribosia en multi-instrumentalist Yannick Dupont.
We krijgen een emotioneel beladen set van persoonlijke verhalen. Hij weet gevat, gemeend in te spelen op de reacties van het publiek . Iedereen geniet van die folklore sfeer, met een knipoog naar de cultuur uit Tunesië. Met als gevolg een culturele totaalbeleving die ons bekoorde.
Het absolute hoogtepunt kregen we van Efterklang (*****) die ergens een Massive Attack doet opborrelen, ook al zijn ze muzikaal verschillend. Efterklang blijkt het Deense woord voor 'weerkaatsing' te zijn, een gevoel dat overheerste. Hun toegankelijk experiment raakte diep door de brede klankkleur; de realiteit ging hierdoor niet verloren. Efterklang zorgde een uur lang voor een spirituele totaalbeleving. Efterklang behield moeiteloos de aandacht in de intieme momenten, op hun zwevende psychedelische sounds en in hun creativiteit. Intens als magisch klonk het geheel. Een onvergetelijke trip.
Keuzes maken , altijd moeilijk … we zakten eerst af naar de Museum voor Lael Neale (****); de muziek van Lael Neale valt te omschrijven als folk, met een indietouch en wat alternatieve rock. Het durft poëtisch te klinken. Herkenbaar an sich, waarbij de fantasie wordt geprikkeld, omgeven van haar ontroerende vocals. Een uiterst genietbare, betoverende set.
Verder in de Orangerie was er Jeffrey Lewis & The Voltage (****). We zagen veelzeggende cartoons op het scherm, die muzikaal en vocaal werden begeleid. Er viel een politieke boodschap te noteren, die ons deed nadenken; het klonk vaak humoristisch, zelf relativerend en realistisch. Maar Jeffrey Lewis & The Voltage zijn niet specifiek een protestzang groep. Er is wel die brede sound met hypnotiserende visuele effecten. Het optreden was een goede mix van akoestische folk en een rauw garagegeluid.
De Canadees-Russische Michelle Gurevich (****1/2) wou oorspronkelijk films maken. Na een decennium in die wereld te vertoeven, besloot ze haar talent te verleggen naar muziek, en begon ze in haar slaapkamer liedjes te schrijven. Iets wat ze tot op de dag van vandaag nog steeds doet.
De zin voor drama brengt ze live met een filmische aankleding. Soms zoekt ze de intimiteit op, maar vaak laat ze het wild enthousiast publiek ook zweven over een een wolk van weemoed. Haar invloeden haalt ze uit haar Russische roots. Je hoort het duidelijk in de teksten tekst. Rokerige ballads met scherpe kantjes. Eenvoud en poëzie vinden elkaar, met een knipoog naar Patti Smith.
Elementen van chanson, artpunk, folk, barokpop en blues, ondersteund van haar diepe, bezwerende stem sieren. Michelle Gurevich brengt dus tragikomische liedjes over de liefde en de dood. Een volleerd Chansonnier die weet te raken. De response was groot.
We besloten nog even een kijkje te nemen in de Museum waar Abdullah Miniawy (****) ietwat later dan gepland aan zijn set begon. Zijn instrument stond in de zaal opgesteld, en niet op het podium waardoor het publiek rondom hem plaats nam. Een bevreemdend, oorverdovende klankentapijt en een bulderende stam vanuit het diepte, overheerste. Hij wist een 'rave' gevoel te creëren, met een donker, luguber kantje. Hij prikkelde de fantasie en liet veel aan de verbeelding over.
We hadden een fijne dag beleefd van groovy sounds van weemoed en melancholie …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2025 – Osees - SLIFT – Wat een energiebommetjes
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-16
Erik Vandamme
Na twee avonden op Les Nuits Botanique kunnen we stellen dat het concept van een thema avond een succes is. Ook al moeten we toegeven dat bij de afsluiters sommige zalen vol staan, waardoor een deel van het publiek het optreden niet meer kan zien wegens 'volzet'.
Op donderdag was dat al het geval bij Wiegedood, dat euvel merkten we ook bij SLIFT in de Orangerie op de tweede festivaldag. Op een bepaald moment ging het zelfs ietwat de grimmige tour op. Het was de avond vol energiebommetjes …
De eerste vulkaanuitbarsting kwam van onze eigen Belgische Peuk (*****). De band rond brulboei en top gitarist Nele Janssen heeft ondertussen al bewezen uit een speciaal hout gesneden te zijn. Als openingsact op de Fountain Stage, weten ze meteen de aandacht op te eisen. Een wervelwind aan riffs hoorden we. Nele haar charisma en vocals zijn mee bepalend.
Peuk drijft het tempo zodanig op, wat zorgt voor een muzikale rollarcoaster. De variaties in de sound houden het boeiend. Wat hen uniek wel maakt.
Na al die jaren wordt het hoog tijd dat Peuk ook op grote festivals de erkenning krijgt die ze verdient. Op Les Nuits Boutanique wisten ze iedereen compleet van de sokken te blazen. Eén van de hoogtepunten trouwens.
Ook Giac Taylor (****) is voor ons geen onbekende. Op Desertfest wist hij vorig jaar nog te overtuigen. "Giac Taylor bracht ons op Vulture Stage , op bijzonder aanstekelijke, grauwe wijze, niet vies van wat humor compleet overslag" Ook in Orangerie bracht Giac Taylor een razendsnelle set, met een ferme hoek af. Met een spervuur aan riffs werden de dansspieren aangesproken. Ze hadden wat tijd nodig om hun publiek in beweging te brengen, maar door het niet aflatend enthousiasme kregen ze het publiek mee. Energiek dus!
De Franse formatie Kap Bambino (***1/2) is er ook één met een hoek af . Dit is het duo Orion Bouvier en zangeres Caroline Martial. Hoewel vanavond de gitaren centraal stonden op Les Nuits, bleken ze een beetje de vreemde eend in de bijt met hun opzwepende beats en elektronica. Hier werden de dansspieren aangesproken. Caroline zocht letterlijk haar publiek op. Ze danste door de voorste rij en liet hen lekker springen en dansen.
Kap Bambino deed bij sommige gitaarliefhebbers op deze 'rockende avond' wat de wenkbrauwen fronsen. Ze halen hun energie uit een sterke opzwepende sound en de energieke dame die haar hoge vocals en aanstekelijke moves voorop plaatst. De pompende beats en de zangeres met een punk attitude, die danst als een hyperactief konijn naar alle hoeken van het podium, tekenen voor een ware rave party op de Fountain stage. Goed zondermeer.
Nog meer gekheid in de Orangerie met Créme Solaire (***1/2). Dit is het Zwitserse duo rond Rebecca Solari, zangeres en een unieke performster/dichteres van het absurde (kun je wel zeggen) en Pascal Stoll, muzikant-extraordinaire, die thuis is in het ontketenen van massieve beats, harde in-your-face bonkende en dromerige soundscapes met onstuitbare refreinen. Die muzikale omlijsting zorgt voor opzwepende, vaak oorverdovende beats die zorgen voor de obligate moves. Zangeres Rebecca doet ergens denken aan Nina Hagen, een volledig losgeslagen deerne die haar publiek aanport, zelf gaat crowdsurfen én hen met spotlight in de hand gaat opzoeken.
Knettergekke beats, dans en zang. Spijtig wel dat Créme Solaire voor een halfvolle zaal speelde, maar het werd een dansfeestje met een hoekje. Ook een vreemde eend in de bijt , wat steeds mooi is op een festival als les Nuits.
Dé publiekstrekker waren wel Osees (*****) met een knallende, energieke en verbluffende set van een uur. Vanaf de eerste tune werd de aandacht gescherpt, de gensters vlogen naar alle kanten uit, mede door de verdienste van de spring in-t-veld, zanger John Dwyer. Als zanger/gitarist kan hij scherp uithalen, hij heeft ook een ongelofelijk charisma dat iedereen beroert. Ryan Moutinho en Dan Rincon zijn de twee drummers die hun drumstel bijna tot gor meppen tot de zweetdruppels in het publiek terecht komen. Verder een verbluffende bassist Tim Hellman en een scherpzinnig spelende Thomas Dolas op synthesizer .
Osees zijn een sterk geoliede machine, ze zijn op elkaar ingespeeld. Band als publiek staan op dezelfde golflengte. Moshpits en crowdsurfing volgt . Wat een tempo en energie. Schitterend.
In de Orangerie was SLIFT (****1/2) begonnen. We bleven wat op veilige afstand op de achtergrond toekijken, en wanren , bleven onder de indruk. Knetterende drums, en oorverdovende kanonschoten en psychedelica erbovenop. De riffs doorkliefden ons. Het was een apocalyptisch aanvoelende set
SLIFT wist ons eerder dit jaar al omver te blazen … ''een langgerekte pletwals die maar niet leek te stoppen, zette SLIFT zijn muzikale tocht verder. Ondergaan was de boodschap, het bracht ons in een andere wereld; een hypnose van hun intense muziek, visuals en effects. Het balanceerde telkens tussen registers open trekken en intimiteit. Een boeiende, gevarieerde aanpak.", schreven we toen. Op Les Nuits bevestigden ze. Ze waren het perfecte sluitstuk na die heerlijke Osees. Maar ze mochten wel op de buitenstage wel staan ipv een overvolle Orangerie, het enige kleine minpuntje aan deze boeiende en sterke festivaldag.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2025 - Zeal & Ardor/Wiegedood - Een Helse marathon
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-15
Erik Vandamme
Les Nuits Botanique is dit jaar in een ander kleedje gestoken. Geen losse concerten in de verschillende zalen, maar telkens een heuse thema avond. Op de eerste dag kregen we vooral een metal avond. Hoewel je de bands op de affiche niet allemaal in dat hokje kan duwen, werd het een bonte avond voor de liefhebbers van het hardere genre. Een podium in open lucht, de gekende locaties als de Orangerie en Museum vormen het festival tot één gebeurtenis voor gelijkgestemden.
We maakten ons op voor een Helse Marathon die zou eindigen met het optreden van twee uur Wiegedood ..
Eerst was er Villenoire (****) die in het Museum hun debuut 'Whorn' kwamen voorstellen. Het zorgde voor een eerste uppercut in de maagstreek. Deze band is misschien wel het best bewaarde geheim van Brussel. De leden van VILLENOIRE hebben met bands als Arkangel, LETHVM, Death Before Disco, Zaccharia en electric)noise(machine al wereldwijd op de grootste podia gestaan.
Villenoire zit puur technisch goed in elkaar. Hun virtuositeit combineren ze met een duivelse speelsheid, vuurkracht en rauwheid.
In de blakende zon was het voor een band als Elder (****) bijzonder moeilijk om grip te krijgen op de massa. De band komt het best tot zijn recht in het donker. De spraakzame frontman porde zijn fans aan en duwde samen met de band het gaspedaal compleet in. Psychedelische uitstapjes en diverse gitaaruitbarstingen hoorden we , wat het geheel sierde. Elder kreeg voldoende response voor hun niet aflatende doorzetting met die groovy psychedelische stonertrip.
Over naar de Orangerie. Met LLNN (*****) stond een band op het podium die een erg interessante ontdekking werd. De uit Kopenhagen afkomstige band is al sinds 2014 bezig.
Hun muziek wordt omschreven als donker, heavy en post-apocalyptisch. Een aparte muzikale trip door de grauwe riffs en de weerbarstige vocals. Zanger/gitarist Christian Bonnesen heeft een rauwe en meedogenloze stem. Een allesvernietigende wervelstorm kregen we. Wat een mokerslagen.
Terug naar de Fountain Stage waar een van de publiekstrekkers Zeal & Ardor (*****) waren. Een ondoordringbare muur van riffs hoorden we, ondersteund van verbluffende vocals. Zeal & Ardor weet op hun manier de duisternis te houden en té omzeilen door de dosis toegankelijkheid. Sommige songs kon je moeiteloos meebrullen. Tussen donker en licht met een doom injectie, zijn ze te situeren. Een overtuigende variëteit. De muziek sprak voor zich, want aan bindteksten doet de band zelden.
Green Milk From The Planet Orange (***) was voor ons geen onbekende. "De aanstekelijke gitaarlijntjes werden mooi ingekleurd met Oosterse kunst, wat het plaatje compleet maakt. De golvende sound , de toegankelijke refreinen en de ondoordringbare geluidsmuren intrigeerde. Dot Japanse jolijt was dus de moeite. Een ontdekking …" , schreven we over hun optreden op Desertfest vorig jaar. Op Les Nuits Botanique waren de meningen uiteenlopend. De ene fronste de wenkbrauwen, de andere ging lekker mee in de trip naar die Japanse oorden. Helaas waren we niet volledig overtuigd. Wij zaten ergens tussen beide gevoelens in; soms klonk het ietwat te gezapig, maar toch hielden we wel van dat Oosters tapijtje. De dosis absurditeit en experiment sierden.
Liturgy (****) overtuigde volledig in de Orangerie. "Liturgy is het project van Haela Ravenna Hunt-Hendrix, wiens smachtende, energieke ‘transcendentale black metal’ zich bevindt in de ruimte tussen metal, kunstmuziek en heilig ritueel, staat te lezen in de bio.
De rituelen vinden we o.m. in de vocals, intiem dreigend drijft de zangeres ons tot een mate van waanzin. De instrumentatie werd volledig opengetrokken. Geen moment van rust werd gegund. Wat een intensiteit en mokerslagen van Liturgy, nauw gerelateerd aan Black Metal, die hier meer 'upbeat ' klint (tav die kenmerkende downbeat en vunzige sound). Een muzikaal positieve ervaring alvast.
Ondertussen stond een massa volk te wachten aan het Museum voor de ultieme marathon … naar de Hel. Twee uur lang Wiegedood (*****). Hun muzikaal rituele aanpak is iets unieks in een onaardse wereld. Ingetogen, verschroeiend klonk het. Een voortdurend op- en afbouwen van een ondoordringbare, donkere geluidsmuur hoorden we. Hier sprak opnieuw de muziek voor zich. Wat een prestatie , maar niet voor eenieder bestemd …
Wiegedood was een rituele totaalbeleving die de meest gruwelijke beelden doet opborrelen. Wij hielden het bijna twee uur lang vol, muziek voor de donkere zielen. Een helse marathon.
Organisatie: Botanique, Brussel ism Metadrone (ikv Les Nuits Botanique)
Goera Rock Metalfest 2025 - Rock-'n-roll in de Geest van Lemmy!
Goera Rock Metalfest 2025
Scoutsterrein
Mol-Sluis
2025-05-10
Erik Vandamme
Om in de wildgroei aan het festivals in ons land die ene uitzonderlijke parel te vinden, is het soms zoeken naar een speld in een hooiberg. Letterlijk zelfs. Want mooi verstopt in de bossen van Mol gaat al enkele jaren het klein en super gezellige festival Goera Rock Metalfest door. Op de affiche allemaal Belgische bands, die één voor één bewijzen wat voor een talenten hier rondlopen in ons kleine landje. Opvallende vaststelling naderhand, het leek alsof de geest van niemand minder dan Lemmy en Motörhead de gehele dag en avond over de weide waaide. Gewoonweg, puur, rock-'n-roll zonder te veel franjes, energie in overschot en knallen … op diezelfde wijze zoals Lemmy dat ook deed. Het was de rode draad doorheen deze boeiende dag in de diepste bossen van Mol.
Openingsact zijn op een festival is altijd een moeilijke taak. Zeker op een zonovergoten dag wanneer mensen de schaduw aan de bar gaan opzoeken en er nog niet veel volk is komen opdagen. Unravel (****) liet dit niet aan hun hart komen en speelden als hongerige wolven. Ijzersterke riffs, verpletterende drums gecombineerd met een vocale engelenstem en een weerbarstige tegenhanger, zorgen voor de eerste mokerslagen. Emoties en energiebommen vlogen in een razend snel tempo over de hoofden heen. De aanwezigen stonden lekker te headbangen, en de band ontving gemeend applaus maar in die omstandigheden is het gewoonweg onmogelijk om dat dak er compleet af te krijgen. Unravel heeft in Mol zeker wat zieltjes bij gewonnen, dat hoorden we aan de reacties achteraf. De onze hoefden ze al niet meer te veroveren, we waren zelfs speciaal voor hen wat vroeger afgereisd naar het verre Mol, en op Goera Rock Metalfest bevestigden ze dan ook waarom we fan zijn van het eerste uur …
Hoe divers het aanbod is op Goera Rock Metalfest wel is, bewijst de daarop volgende Crownless King (****) die op wat meer publieke belangstelling kon rekenen. Crownless King, eind '22 opgericht door Pepijn Luyten, is een metalcore vijftal dat melodie combineert met rake breakdowns en elk lid brengt zijn eigen muzikale invloed mee, afkomstig van hun eigen kostbare en nog steeds actieve projecten. Op hun verpletterende metalcore set, kun je gewoonweg niet stil staan. De ervaring in het vak combineren de heren met een verbluffende grauwheid en snedige riffs. Komt daarbij dat een bulderende stem uit de duisternis, je ziel uiteindelijk compleet verbrijzelt. In een razendsnel tempo doet Crownless King de gensters naar alle hoeken van de wei vliegen. Er waren nog niet direct moshpits, maar het publiek genoot ingetogen maar duidelijk geamuseerd van wat ze te horen kregen. Crownless King deed de grond een eerste keer daveren op zijn grondvesten in de bossen van Mol.
Binnen het thrash genre hebben we ondertussen al een beetje alles gezien en gehoord. Of het nu thrash uit ons land is, Amerika of Duitsland, om ons nog compleet van de sokken te blazen moet je wel uit heel speciaal hout gesneden zijn. Het uit Antwerpen afkomstige Axident, ontstaan in 2022, ontpopte zich op Goera Rock Metalfest tot ‘de ontdekking van de dag’. Hun riffs zijn messcherp, oorverdovende, gevarieerde drum salvo’s volgen en er is een frontman die zijn stem schor schreeuwt tot niemand meer stil staat. Axident (*****) durft grenzen verleggen in dit genre. Verbluffend hoe de heren op technisch heel hoog niveau staan te soleren, maar ook hun pittige speelsheid valt op.
Was het publiek bij de eerste twee bands nog rustig, dan kreeg Axident eindelijk wat beweging vooraan. In het voetspoor van internationale grootheden binnen de scene en binnen Belgische thrash parels als Objector en Evil Invaders, om maar twee voorbeelden te geven, moet deze band totaal niet onderdoen voor die grotere namen binnen de scene.
Kortom: met hun debuut 'Endless Devastation' zette Axident zichzelf stevig op de kaart van de betere thrash bands in de Lage Landen. Ook live bevestigden ze!
Publiekstrekker van de dag bleek naderhand Fatal Move. De band stak de lont aan het vuur door ‘HC’ bommetjes te laten ontploffen. Lees iets verder …
Maar in hetzelfde ‘HC’ genre viel Becoming A.D. (****1/2) ook op. Becoming A.D. is een crossoverband die verschillende stijlen combineert met harde breaks en heerlijke trash metal riffs. Na een paar line-up wissels, perikelen over de band naam en andere obstakels op hun weg is Becoming A.D. eindelijk uitgegroeid tot een robuuste, standvastige formatie, die lekkere ‘in your face’ metalcore aflevert.
Hun nieuwe release, de EP 'Shattered Hope', is het levende bewijs dat nooit opgeven loont. Met een niet aflatende werklust, knallen de heren ook op het podium. Al gauw ontstaan enkele pits. De band voelde wel aan dat ze hun publiek mee hadden. Wat een denderende rollercoaster. Binnen die ‘HC’ scene is Becoming A.D. een fijne ontdekking.
Stung (****) is een thrash / hardcore / crossover / metal band bestaande uit ex-bandleden van o.a. Leave Scars, Soultaker and Meantime en is sinds 2022 bezig. Met die mix van hardcore, thrash metal en crossover spreken ze een ruim publiek aan. Op Goera Rock Metalfest komt de technische verfijnde kant vaak naar boven, maar gelukkig blijft ook de speelsheid overeind staan. De heren etaleren daneen zelden geziene virtuositeit, een muzikale splijtbom. Een muur aan riffs horen we. Nog geen echte mosh pit, maar het publiek inpalmen wel … Wat een klankenspectrum en wat een muzikale wervelstorm creëert Stung toch, met hun opwindende, krachtige, gevarieerde aanpak. Mooi.
We schreven het al, de publiekstrekker van de dag bleek toch Fatal Move. Niet zo verwonderlijk, deze band zorgt voor het ultieme HC feestje, waarbij geen doorkomen mogelijk is. Fatal Move, afkomstig uit Merksem (Antwerpen), begon in 2009 en stond vanaf het begin bekend om zijn snoeiharde hardcore en z’n gepassioneerde zang. "Fatal Move staat voor keiharde hardcore met teksten over wat hen boos maakt in deze soms fucked up wereld. Ze brengen hun muziek met passie en een energieke performance op het podium.", staat te lezen op hun vi.be pagina, en dat is niet uit de lucht gegrepen. Vanaf de eerste minuut grijpt de band iedereen bij de strot, en dat zorgt voor enkele stage divers en een moshpit links en rechts. Fatal Move (*****) gaat over de hele lijn tekeer als een losgeslagen bulldozer die alles om zich heen verplettert. Niet alleen muzikaal, maar ook het publiek entertainen; deze band is op hoog niveau bezig.
Zanger Ziggy ging als een wildeman tekeer, en de gitarist ging het publiek zelfs letterlijk op zoeken. Fatal Move zorgde voor een muzikale wervelwind en was in zijn opzet geslaagd, Fatal Move was de kers op de taart van een broeiende dag en avond en deed de Molse bossen nog één keer op z(n grondvesten daveren …
Voor wie er nog niet genoeg van kreeg, was er nog een Iron Maiden tribute band, Flight 666 (***). Iets later gestart dan gepland bouwde de band een ondoordringbare geluidsmuur op, net als hun voorbeelden. Vocaal vielen ze echter een beetje door de mand. Nu, de stem van Bruce Dickinson is uiteraard heel uniek binnen de scene. Weinigen, buiten een icoon als Dio, kunnen zo vermorzelend uithalen als hij. Aan die hoge verwachtingen kon Flight 666 naar onze mening helaas niet voldoen. Maar, tonnen speelplezier etaleren ze met bekende kleppers en mindere Iron Maiden parels. Goera Rock Metalfest kon met een knal afgesloten worden.
dank aan Musika (www.musika.be)
Organisatie: Goera Rock MetalFest
Dank aan MUSIKA
Headbanger’s Balls Fest 2025 - Variatie troef
Headbanger’s Balls Fest 2025
De Leest
Izegem
2025-05-03
Filip Van der Linden
Headbanger’s Balls Fest in Izegem bestaat 15 jaar als festival en was dit jaar toe aan zijn dertiende editie. De ticketverkoop ging vlot voor een affiche die naar goede traditie zowel heel gevarieerd en uitdagend als interessant was. Op een handvol tickets na was dit indoorfestival uitverkocht. Dat moet de organisatie en programmator moed geven om voort te gaan op de ingeslagen weg.
De aanwezigen hadden misschien even wat tijd nodig om te wennen aan de nieuwe host van dit indoorfestival. Omdat presentator Daf met zijn Growing Horns op het podium stond en maar moeilijk zichzelf kan aankondigen, werd die rol voor deze editie doorgeschoven naar comedian, podcaster en metalhead Kevin Pottier. Hij nam die rol met veel enthousiasme op. Het wordt een moeilijke keuze voor volgend jaar: aanpikken met de traditie of de verandering durven omarmen. Ook leuk: dit jaar kwam voor het eerst de burgemeester van Izegem naar dit indoorfestival. Niet met klachten, maar om persoonlijk zijn zegen te geven aan dit fijne festival.
Cobracide mocht de debatten openen. Dit is een vijfkoppige death-thrashband uit Brugge, bekend om hun razendsnelle riffs en helse vocalen. In februari 2022 speelden deze locals hun eerste liveshow en die zomer brachten ze hun debuut-EP ‘Inner Aggression’ uit. Met invloeden van bands als Slayer, Sepultura en Demolition Hammer hebben ze een agressieve sound waarmee ze al snel een trouwe fanbase wisten te verzamelen. In 2023 bracht de band de single “Unholy” uit. Op een full album is het nog altijd wachten.
Na talloze shows als support van onder meer Suicidal Angels, waaronder een mini-tournee door Europa met Mindwars (ex-Holy Terror), richt Cobracide zich nu volledig op de laatste stappen van de pre-productie van dat nieuwe album, dat misschien nog dit jaar zal verschijnen. In Izegem brengt deze jonge band alles van de EP uit 2022 en “Unholy” en dan nog wat nieuwe nummers. Die nog-niet-opgenomen tracks die we hoorden in De Leest maken dat we uitkijken naar die volgende release.
Twee bandleden maken in Izegem hun live-debuut bij de band: drummer Bram en gitarist Lukas. Beiden zaten eerder in Nyrak en Dark Palace. De band opent Headbanger’s Balls Fest met veel enthousiasme en een shitload aan agressieve riffs en wijdbeense poses. De zaal staat meteen goed gevuld en op de eerste rijen slaan ze al driftig aan het headbangen. Voorbij de eerste rijen is er veel enthousiasme als “Black Magic” van Slayer voorbijkomt in de set. Daar scoor je natuurlijk altijd mee. Muzikaal hebben ze alles goed voor elkaar en zanger Jens is een beest op het podium.
Hoewel het nog vroeg op de dag was, wist deze band vlot te overtuigen. Cobracide surft mee op de golf van vernieuwde aandacht voor thrash, al gaat het bij deze band breder dan dat genre. Ze zijn een vaste waarde in het clubcircuit in Vlaanderen en soms al eens in het buitenland, en ze worden regelmatig gevraagd voor festivals. Deze zomer staan ze zowaar op Alcatraz. Deze band zullen we nog vaak terugzien.
Dance of the Nephilim / Trails of Destruction / Divine Pyromania / Arrival of the Dead / Black Magic / Schizophrenic Decay / Inner Agression / Make Them Bleed / Primordial Chaos / Unholy
Your Highness staat bekend vanwege zijn kolossale riffs en woeste live-energie. Deze Antwerpse band heeft al podia gedeeld met legendarische bands zoals Corrosion Of Conformity en High On Fire, en op festivals gespeeld als Graspop, Pukkelpop en Desertfest. Hun nieuwste album, ‘Under The Weight’, omvat sludge, stoner metal en donkere bluesy tonen, verpletterende riffs en mysterieuze melodieën.
Your Highness kende twee tegenslagen. Eerst maakte hun drummer duidelijk dat hij er in Izegem niet bij kon zijn. De Antwerpse band was al bijna klaar om af te zeggen, toen Kris van labelgenoten Tangled Horns aanbood om in te springen. Hij studeerde alle nummers van de set thuis in, maar een gezamenlijke repetitie met de hele band vooraf lukte niet. Tot overmaat van ramp had één van de bandleden een lekke band onderweg naar Izegem, maar hij haalde het nog net op tijd.
Misschien dat al die tegenslagen de energie uit de band gezogen had. What doesn’t kill you, makes you stronger, maar wij hebben Your Highness – los van de vervangende drummer - al met meer grinta op het podium gezien. Er volgen nog genoeg herkansingen. “Desertkater”, de klassieke setafsluiter van Your Highness, maakte nog veel goed.
Devil’s Delight / Head Hung Low / Skull Goblet / Flood / Above the Odds / Celestial / Black Moon Rising / Desertkater
De Belgische sludge/doom-zwaargewichten Growing Horns maakten dit jaar hun terugkeer naar het podium van De Leest, na hun eerdere passage in 2018. In een exclusieve HBF-set bracht Growing Horns in première hun langverwachte tweede album ‘The Essence Of Suffering’ integraal en in de albumvolgorde (met “Luciferian Kingdom” van het vorige album als extraatje). Deze brute nieuwe release volgt in de voetsporen van hun veelgeprezen debuut, ‘The Nobility Of Pain’. We hoorden vorig jaar al een paar nieuwe nummers en die klonken alvast veelbelovend. Die verwachting werd helemaal ingevuld. Daf droeg “Godvergeten” op aan de pas overleden paus en “Cutthroat Democrisy” aan de Amerikaanse president Donald Trump.
Deze band verkeert in bloedvorm en dat vertaalde zich in een spontane moshpit bij de laatste track in de set. Deze band is helemaal klaar voor de festivals. Na Izegem staan er al nog een paar leuke data in de agenda van Growing Horns. In juni spelen ze bijvoorbeeld als support van het legendarische Dopethrone in Ertvelde.
Essence of Suffering / Lust for Knife / Blood in the Water / Godvergeten / Dope Fuck / Cutthroat Democrisy / Umbilical Noose / Luciferian Kingdom
Behalve Growing Horns was er nog een tweede band die mag ‘terugkeren’ naar Headbanger’s Balls Fest en dat was Cobra The Impaler. De band, opgericht door Thijs De Cloedt brengt een snoeiharde mix van brute riffs, strakke grooves en cleane maar intense vocalen.
Hun eerste officiële optreden ooit vond plaats op het podium van De Leest, nog voordat hun debuutalbum ‘Colossal Gods’ zou uitkomen, als opener in 2021. Ze schopten het meteen tot publiekslievelingen, en nu keren ze terug met hun tweede album ‘Karma Collision’. Met een sound die nóg technischer en gelaagder is geworden en met refreinen die zich in je brein vastzetten. Deze Belgische band kwam naar Izegem na een lange promotour doorheen Europa. In de UK speelden ze eind vorig jaar als support van Katatonia.
We zagen Cobra The Impaler eerder dit jaar al aan het werk in de Schakelbox in Waregem, toen zonder bassist (en tweede stem) Mike. In Izegem waren ze wel op volle sterkte en dat zorgde voor een set met nog meer energie. Zanger Manuel keek ik in de bindteksten met veel lof terug op de eerste passage van de band in Izegem en ook het publiek houdt wel van een band die terugkeert in een ‘grotere’ gedaante, wat we eerder al zagen bij onder meer Psychonaut. De zaal stond volgepakt (niemand aan de toog of eetstandjes), bij elke track wiegden de hoofden mee op de melodie, bij heel wat tracks werd het ritme meegeklapt en ook deze band werd beloond met een spontane moshpit en een hele reeks crowdsurfers. En dan was het bovendien nog de verjaardag van gitarist James. De wervelwind die “The Message” is, blijft ons bij elk concert opnieuw van onze sokken blazen.
Cobra The Impaler was op Headbanger’s Balls deze keer de ‘afsluiter’ van het Belgische luik van de affiche. Als ze nog eens terugkomen, zullen ze op de affiche misschien tussen de internationale bands staan.
Season of the Savage / Mountains / My Inferno / Colossal Gods / The Message / Spirit of Lyssa / Blood Eye / Shifting Sands / Scorched Earth / Assasin of the Vision
De Zwitserse avant-garde metalband Schammasch bracht vorig jaar, na vijf jaar stilte, het nieuwe meesterwerk ‘The Maldoror Chants: Old Ocean’ uit. Geïnspireerd door de poëtische en surrealistische teksten van Les Chants de Maldoror, duiken ze dieper in thema’s van existentiële eenzaamheid en de onmetelijkheid van de oceaan.
Muzikaal verbreedt Schammasch opnieuw de horizon op dit album: donkere goth-invloeden, hypnotiserende ritmes, industriële soundscapes en orkestrale accenten creëren een meeslepende en filmische ervaring.
België is zeker geen onbekend terrein voor deze Zwitserse band. Vorig jaar vielen ze last minute in toen Sakis Tolis (van Rotting Christ) als headliner moest afzeggen op het Hardrock Fest in Avelgem. Een jaar eerder stonden ze in Het Depot in Leuven met Harakiri for he Sky en net voor de coronapandemie speelden ze in Antwerpen met Enthroned.
Schammash was een berekende gok in de programmatie. Het is een blackmetal-band, met bovendien nog maskers op het podium, zoals bij Ghost en Briqueville, wat voor sommige metalheads een brug te ver is. Schammash kon overtuigen door een hoog niveau van techniciteit te combineren met een toegankelijk geluid. Blackmetal met vooral cleane vocalen en met elementen van prog, atmosferisch en bij momenten zelfs cosmic. Hun performance met maskers en gewaden heeft uiteraard iets van een ritueel, maar ze blijven weg van de klassieke decors met schedels en kaarsen. Visueel werd de muziek perfect ondersteund door een perfecte lichtshow. Een paar nummers ver in de set gingen bij twee van de vijf bandleden de maskers af. Leuk dat het mysterie slechts een deeltje is van en niet koste-wat-het-kost wordt volgehouden.
Enkele tientallen mensen in het publiek waren speciaal voor Schammasch naar Izegeme gereisd. Voor vele anderen was dit een aangename kennismaking. De zaal stond misschien niet meer zo volgepakt als voor Cobra The Impaler, maar als de verkoop aan de merch-stand een indicator is, dan heeft deze Zwitserse band heel wat mensen kunnen bekeren.
They Have Found Their Master / Golden Light / A Paradigm of Beauty / Metanoia / I Hail You, Old Ocean / Chimerical Hope/Dnoye
Dozer werd opgericht in de jaren ‘90 en lag mee aan de basis van de Europese desertrock-scene. Deze Zweedse band zette zichzelf op de kaart met snoeiharde riffs, groovende fuzz en een sound die fans van Kyuss en Fu Manchu meteen zullen herkennen. Na een lange stilte zijn ze terug met ‘Drifting in the Endless Void’, een album dat bulkt van de energie en dat bewijst dat ze nog altijd tot de top behoren. Dit jaar is er ‘Return to Rewin’, een eigenzinnig verzamelalbum.
Dozer is altijd goed voor een wervelwind van zware gitaren, stuwende baslijnen en een muur van geluid die je meesleept naar de stoffige woestijnen van pure stonerrock. De vorige keer dat je Dozer aan het werk kon zien in een zaal in België, was op Desertfest in Antwerpen in 2015. Dozer is misscien niet de band die breed bekend is bij een klassiek metalpubliek. Toch stond Dozer in 2022 op Alcatraz en in 2023 op Hellfest.
Bij de start van de set van Dozer staat De Leest opnieuw helemaal vol. Als de soundcheck een paar minuten langer duurt dan vooropgesteld, worden mensen al wat ongeduldig. Dozer is een diesel die een paar tracks nodig lijkt te hebben om op snelheid te komen. Daarna is het eerder een trein die blijft doordenderen. In een lange set mixt de Zweedse band oud en nieuw werk. Het publiek vindt het allemaal superleuk en reageert enthousiast tussen elke track. Na een nummer of vijf zitten band en publiek nog meer op dezelfde golflengte en dan krijgt de security aan het podium het druk met crowdsurfers.
Drawing / Mutation / Born / Lightyears / Hills / Feelgood / Rings/Supersoul / Rising / Calamari / Ex Human / Dust for Blood / Big Sky / From Fire
De Zweedse band Katatonia brengt al sinds 1991 een unieke mix van metal en progressieve rock. Wat begon als een death/doom act, groeide uit tot een band met een atmosferische en emotionele sound die hen tot één van de meest geliefde bands in het genre maakt. Met albums als ‘Viva Emptiness’, ‘The Great Cold Distance’ en ‘Sky Void of Stars’ blijft de band rond zanger Jonas Renkse de lat steeds hoger leggen. Hun nieuwe album, ‘Nightmares as Extensions of the Waking State’, komt pas in juni uit. Daaruit speelden ze in Izegem – voor het eerst - de vooruitgeschoven single “Lilac”.
Katatonia heeft een goede band met het Belgische publiek en de band was zelf enthousiast dat ze hier als headliner konden staan. Ondanks de heel brede mix van metalgenres op dit festival, was ook voor Katatonia de zaal zo laat op de avond nog heel goed gevuld.
Als headliner bracht Katatonia een mix van oud en nieuw werk. Speciaal voor Headbanger’s Balls hadden ze “Drab Moon” ingestudeerd, een track die ze naar eigen zeggen nog nooit eerder live gebracht hebben en wat voor enige nervositeit zorgde bij de band. Het publiek genoot vooral met volle teugen van deze topband, ongeacht welke track ze speelden.
Later dit jaar speelt Katatonia nog op Graspop, waar ze al drie keer eerder stonden, en op het einde van dit jaar staan ze in de Trix in Antwerpen.
Forsaker / Austerity / Dead Letters / Behind The Blood / Soil’s Song / Drab Moon / Teargas / Opaline / Lilac / Leaders / Birds / Old Heart Falls / Criminals / Colossal Shade / My Twin / Lethean / July / Evidence
De ploeg achter Headbanger’s Balls Fest kan opnieuw terugkijken op een geslaagde editie: op een haar na uitverkocht, nagenoeg vlekkeloos verlopen en met veel enthousiasme bij publiek en bands.
Op naar de volgende editie. Wij kunnen al bijna niet meer wachten om te horen welke bands ze voor volgend jaar zullen aankondigen.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest, Izegem
Ow Zekers! 2025 - Lokerse invasie - Parels uit Lokeren om te koesteren
Ow Zekers! 2025
De Casino
Sint-Niklaas
2025-05-03
Erik Vandamme
In onze zoektocht naar nieuwe parels dweilen we soms heel het land af, van de Westhoek naar de Oostkantons over Brusselse straten tot Gentse en Antwerpse pleinen; waardoor we onontgonnen diamanten in onze eigen geboortestad aan ons durven laten voorbij gaan.
Onder de noemer Ow Zekers! bood De Casino een inkijk op wat Lokeren te bieden heeft op muzikaal vlak.
Het werd een bonte avond van leuke artiesten en bands, met als absoluut sluitstuk één van de mooiste Lokerse parels, Quantum Fantay.
Er was nog niet zoveel volk voor de eerste band Cuttermess (****). De band bracht in 2020 een heel sterk debuut uit, en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert; hij zou tijdens dit optreden worden geëerd. De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … Cuttermess is ondertussen bezig met een nieuw album voor te bereiden. Alle registers werden hier op gegooid. Naast de sublieme ritmesessie valt de spring-in-het-veld charismatische frontman op , die met badmantel het podium opstormt en over een prachtige stem beschikt. Hij stuift als een wildeman over het podium en port telkens het aanwezige publiek op om lekker loos te gaan in de muzikale absurditeit. Cuttermess flirt met stijlen als thrash metal, heavy metal en punk. Eentje met een hoek af. Klasse!
We leerden de dames van Waterproov vorig jaar kennen, en hadden in het voorjaar van 2024 zelfs een fijne babbel met hen .
Lees gerust. De rustigste band op de affiche'. liet het duo Waterproov (****) optekenen. Hoedanook boedie hun integere sound. De zaal compleet stil krijgen lukte niet altijd even goed, maar de enkele covers van één van hun grote voorbeelden Froukje en enkele eigen nummers wist iedereen voldoende te ontroeren.
‘Waterproov brengt een brede muzikale weg op sprookjesachtige wijze, van weemoed tot een sprankelende sfeer, die beklijft of je lichtjes doet zweven’, schreven we over hun optreden in CC in Lokeren, vorig jaar. In een sobere bezetting en binnen een intiem kader raakt het duo ons ook nu weer. Een sprankelende songs als “Oorsprong”, (een song waar ieder van ons zichzelf kan in herkennen), plaatste het in de verf.
Terug de trappen op, voor Dalver (*****), die met een mix van post-metal en sferische stoner, ons compleet omver blies. Waanzinnige drumlijnen, verschroeiende riffs van bas en gitaar vormden de basis van een allesvernietigende trip in een losgeslagen rollercoaster. Enkel de zalvende, maar niet minder krachtige stem van gitarist/zanger Marijn Aper zorgt voor wat licht en verzucht in de duisternis. Dalver bracht je in een sinister aanvoelende, soms dreigende hypnose. Ze klonken als een heus combo , maar zijn maar met drie. Wat een overweldigende sound, door die ondoordringbare geluidsmuur, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Klasse band zondermeer
When We Met (****) is een een andere Lokerse alternatieve rockband, ontstaan in 2023. Geïnspireerd door artiesten als Radiohead, The National, M83 en Bon Iver, creëren Dries Bessemans (zang/gitaar), Brikke Wevers (toetsen) en Stef Hesters (drums) muziek die diep weet te raken. Hun nummers brengen sfeer en emotie, met teksten die thema's als slapeloosheid, prestatiedruk en het verlies van controle verkennen, lezen we in de biografie op hun vi.be pagina.
In de Casino Café wisten ze door toegankelijke, aanstekelijke songs harten te breken, ondersteund van de kristalheldere stem van Dries. Ook de dansspieren worden aangesproken. When We Met balanceert mooi op die dunne lijn tussen toegankelijkheid en lichtjes experimenteel uitpakken, waardoor ze een ruim publiek kunnen bereiken. Hun frisse aanpak overtuigde. Interessant bandje dus.
De publiekstrekker bleek naderhand niet zozeer afsluiter Quantum Fantay te zijn. De bovenzaal stond eerder compleet vol voor Mortel (****1/2), die al een hele weg heeft afgelegd en al wat podiumervaring heeft. Meer dan voldoende alvast voor hun thuismatch. Met invloeden van stoner, rock en blues sleurt Mortel je mee in een bezwerende trip van voodoo aanvoelende vibes. Het knotsgekke gezelschap brengt de nodige adrenalinestoten toe. Een leuke, groovende trip … Op 7 augustus staan ze op de Fonnefeesten, meteen een dikke aanrader!
Afsluiter in de Casino Café was Karavan (****) die een emotioneel pad op doordacht, uitgekiende wijze bewandelt. De vijfkoppige band brengt ons een potje intense post-krautrock. Hun aanstekelijke, zwevende riffs intrigeren. Ze weten ons te boeien. Evenzeer boeiend is die gevoelig beladen stem van zanger Vince De Leenheer. Het zorgt voor kippenvelmomenten. Karavan bespeelt zijn publiek met een zekere muzikale drive. In hun duisternis word je meegevoerd naar verre oorden , waar het toch nog fijn vertoeven kan zijn …
Opvallend minder publiek op de bovenverdieping voor Quantum Fantay (*****), wat ons verwonderde, gezien de staat van dienst van deze band en de muzikanten binnen de band.
De band zet hun set in met het magisch mooie “Flight into Hive Mind” met dans en theater; de toon van de avond is gezet. Puur muzikaal hebben we hier te maken met virtuoze muzikanten.
Wie hier zweeft en danst is een man met een grote hoed, die ook wat zeepbellen blaast en humor verbindt met wat goochelkunsten. En met twee danseressen met verlicht pak erbovenop, als engelen uit de Hemel, kan iedereen totaal loos gaan! Oog- en oorstrelend allemaal.
Het spreekt tot de verbeelding in sound en act. O.m. “Azu Kéné” met een danseres, iets later een lichtgevende draak, en tot slot twee danseressen als vlinders van de nacht op het podium.
Psychedelische klanken en beelden borrelen op in onze soms harde realiteit. Het theatrale is bij Quantum Fantay dus even belangrijk. In een wervelende finale komt alles samen en worden de registers opengedraaid.! Een magisch mooi afsluiten. Een cultureel totaalbeleven op ‘Ow Zekers!
Deze eerste editie van Ow Zekers! was een schot in de roos, de zaal was goed vol gelopen, en de organisatie bewees dat er nood is aan podiumkansen voor lokale helden. We hopen dat dit concept kan worden verder gezet. Er zijn nog genoeg bands in Lokeren, meteen ook het Waasland op zich, die behoren tot een krans van bijzondere muzikale parels binnen deze brede musiscene. De eerste editie bewees het alvast!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
