Om zijn 25ste verjaardag als soloartiest te vieren, hield reggaeheld Alborosie dinsdag halt in Brussel. Feesten doe je niet alleen, moet Alborosie gedacht hebben want als voorprogramma mocht rijzende ster Marcus Gad van jetje geven.
Toen ik de AB betrad, rondde Marcus Gad juist zijn set af. De sympathieke zanger uit Nieuw-Caledonië had er duidelijk geen moeite mee gehad een gezellig gevulde zaal op te warmen. Rondom mij was een heterogene groep mensen met een voorliefde voor reggaemuziek innig aan het dansen op de met liefde doorspekte eindtonen.
Omstreeks negen uur, toen de muziektempel al aardig naar patchoeli en hennep begon te ruiken, zette Alborosies band de intro in. Altijd leuk wanneer drums en gitaarriffs effectief live gespeeld worden en geen deel uitmaken van een computerloop. Na de intro die niet veel langer moest duren, betraden de drie backing vocals de bühne alvorens de ster van de avond zijn opwachting maakte. Met een bos dreadlocks als scheepstouwen zo dik, verwelkomde Alborosie de joelende menigte om onmiddellijk “Poser” in te zetten. Een catchy keuze als opener, mét een boodschap: het lied stelt namelijk aanstellerij in doen en laten aan de kaak. Het leek wel alsof Alborosie hier een statement wou maken. Hoewel hij Italiaanse i.p.v. Jamaicaanse roots heeft, wil hij aantonen dat hij daarom niet minder rastafari is. “Living Dread” dat daarop volgde, onderstreepte mooi die gedachte.
Dat we bij Alborosie geen ellenlange diepgaande bindteksten moeten verwachten, werd al snel duidelijk. Een enkele keer kregen we de – voor de hand liggende – oproep mee dat we peace and love moesten verspreiden, maar verder volgden de hits elkaar vlotjes op. Even over de helft werden de spots gericht op de backing vocals om op interactieve wijze het publiek te entertainen met een eigentijdse versie van het legendarische “Jamaica Ska”. Een leuk intermezzo dat in tegenstelling tot bij veel andere optredens, niet geforceerd en obligatoir overkwam.
Een aangename verrassing volgde toen de begintonen van Metallica’s “The Unforgiven” klonken. Hoewel ik altijd sceptisch sta tegenover covers (omdat ik ze vaak creatief plagiaat vind) moet ik zeggen dat deze me wel uitermate kon bekoren. Alborosie probeerde namelijk niet het origineel te evenaren (wat uiteraard onmogelijk is) maar gaf er een unieke reggaetoets aan.
Naar het einde toe steeg een tsunami van enthousiasme op toen Alborosie “Kingston Town” inzette samen met Jo Mersa Marley, zoon van Stephan Marley en dus kleinzoon van, jawel, Bob Marley. The Italian Reggae Ambassador genoot zichtbaar van het meezingende en dansende publiek.
Alborosie bracht voor zijn verjaardagstournee een serieuze muzikale verjaardagspiñata mee naar de Ancienne Belgique gevuld met heerlijke hits, reggaeritme en een gelaten sfeer. Het moge duidelijk zijn dat niet enkel de marihuanadampen in de zaal dit feestje naar hogere sferen tilden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/alborosie-02-04-2019
Organisatie: Skinfama ism Ancienne Belgique, Brussel
Een heerlijk genietbare set kregen we van Zach Condon en z’n brassband die met ‘Gallipoli’ een nieuw vijfde album uithebben en ruim anderhalf uur lang balanceerden tussen ontroering en opwinding.
Beirut - Ontroering en energie … sfeervolle liedjes allemaal, 23 in totaal met Oost-Europese en wereldmuziekinvloeden . In die indieBalkan gaan melancholie en feestelijke stemming samen. De vol klinkende , melodieuze trompet/schuiftrombone/blaaspartijenop z’n Goran Bregovics , de ukelele, de elektronica , het kenmerkend Farfisa orgel , de meerstemmige zangpartijen, en de indringende, dromerige, fluwelen vocals geven een herfstig kleurpalet aan het materiaal . Een straatorkest, die zigeunerpop , diskobar partizani en hitgevoeligheid samenbrengt . De songs hebben een kop , een staart en zijn kort en goed .
Openers “When I die” en “Varieties of exile” brengen ons meteen in de juiste stemming van een indiefolkBalkan sfeertje . De percussie geeft het ritme aan . Feeëriek , sprookjesachtig, speels huppelt het combo met de singles “Nonono” , “Santa fé” en “Postcards from Italy” , die sterk worden onthaald . Een goed gevuld Vorst geniet . De tango van Gotan Project kijkt om de hoek op “The shrew”. “Fener” houdt het op een flinke portie 70s psychedelica en discogrooves door de keys. Een nummer als “Peacock” roept het beeld op van de Lichtjes van de Schelde over een krakkemikkig caféetje.
Goed halverwege zijn we als de sterke single “Gallipoli” aan een “Riptide” en “Lanzlide” wordt gekoppeld. Daarna is de spanningsboog minder strak en kabbelt het geheel rustig voort, o.m. met een instrumental als “Corfu” zitten we gebaand in een filmisch decor die aan een Morricone doet denken . “Elephant gun” doorprikt dit eventjes . “Serbian cocek” voert ons naar een afsluitend dronkemans zigeunerfeestje waar de trompetten nog een laatste opdracht uitvoeren . “Nantes” brengt nostalgie , weemoed en luchtigheid samen en wuift de band uit.
Een aangenaam toetje wordt geserveerd, het subtiele “We never live here” en het filmisch poëtische “Gulag orkestar” besluiten een sfeervolle folkloreavond die intimiteit en uitbundigheid herbergt.
Organisatie: Live Nation
We werden niet bepaald verwend vanavond. Vooreerst moesten we de schabouwelijke vertoning van de support act Thot doorstaan en daarna hield Young Widows het met amper drie kwartiertjes toch wel heel kort.
Laten we u eerst even Thot voorstellen, en moge dat de laatste keer zijn. Een vijfkoppig gezelschap uit Brussel, en dat waren al minstens twee koppen te veel. Bij de eerste noten leken we nog een zweempje van The Soft Moon te herkennen, de frontman toverde immers wat verstoorde noise en echo’s uit zijn gitaar. Dit kon best wel interessant worden, dachten we toen. Maar we waren er snel aan voor de moeite, want van zodra de kerel aan het zingen sloeg ging het danig mis. De zang was, hoe zouden we het noemen, nogal beschamend. Wij werden algauw overmeesterd door een gevoel van ergernis die we de ganse set niet meer kwijtspeelden. Het werd nog erger toen ook één van de twee dames in de band haar strot opentrok. De jongedame zag er misschien wel bevallig uit maar haar vocale capaciteiten waren deze van een ekster met een zware keelontsteking. In hun bio op vi.be (jawel, wij maken steeds flink ons huiswerk) lazen wij al iets in de trend van ‘passionele zangpartijen’ en -hou u vast- ‘een Bulgaars koor’. Ook in Bulgarije leven er eksters.
Muzikaal ging het ganse zootje ook helemaal nergens naar toe. De band had een koffer noise meegebracht maar geen songs. Resultaat : een ongeregelde brij waar zelfs een rioolrat haar eigen jongen niet in terug vindt. Geen wonder dat zo een beest dan begint te janken.
Snel naar Young Widows dus. Fantastische band, maar aan de magere opkomst te zien zijn er maar weinigen die dit weten.
Zoals eerder gezegd, een korte set. Te kort, absoluut. Maar wel krachtig en furieus. Young Widows liet ons proeven van hun snerende post-hardcore die ergens het midden hield tussen Girls Against Boys, The Jesus Lizard en Metz. Met de immer dreigende basgitaar, de droge drums en de striemende gitaar die daar dwars doorheen sneed, brouwden Young Widows een bijzonder krachtig en gevaarlijk mengsel. Het soort powertrio waarbij de leden elkaar perfect aanvullen zeg maar, met een kenmerkende, vaak harde totaalsound als gevolg.
De band had niet echt nieuw werk voor te stellen, wel een kersvers compilatie-album met nogal wat eerder onuitgegeven materiaal. De plaat heet ‘Decayed : Ten Years of Cities, Wounds, Lightness and Pain’ en is een knappe weergave van de kracht, furie en energie die het trio in de loop der jaren heeft voortgebracht.
Dat vertaalde zich op het podium naar een strakke, stomende sound waarbij Young Widows steeds gedrevener en potiger uit de hoek kwam. Vandaar een beetje onze ontgoocheling, het trio leek steeds beter op dreef te komen en op het moment dat zowat iedereen voelde dat hier een heuse apotheose stond te gebeuren, hielden de heren er doodleuk mee op. Balen was dat.
Maar goed, hetgeen we op ons bord kregen was straf en potig genoeg om te mogen vaststellen dat Young Widows een verduiveld snedig bandje is. Maar de volgende keer mag het iets meer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Magasin 4, Brussel , één dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/young-widows-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/thot-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/shoeshine-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/pink-room-30-03-2019
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Even de pauzeknop induwen, velen denken er aan, maar er zijn er maar weinig die het doen. Sharon Van Etten deed het: na ‘Are we there’ uit 2014 en de bijbehorende tour die haar naar Les Nuits bracht, gaf ze het artiestenbestaan voor even op: ze ging psychologie studeren, begon te acteren (onder meer in ‘Twin Peaks The Return’) en beviel van een zoontje. Maar de muzikale drang kwam toch weer naar boven, met als resultaat de nieuwe plaat ‘Remind me tomorrow’, die net als de vorige plaat ‘Are we there’ vooral op keyboards steunt en veel minder op gitaren zoals haar doorbraakplaat ‘Tramp’. Van Etten staat tegenwoordig heel zelfzeker op het podium, de leren broek en de podiumprésence gaven het weg, hier was een frontvrouw in de traditie van Joan Jett (die pikzwarte haren) en PJ Harvey opgestaan die met de ervaring van de jaren het podium inpalmde, waar ze bij de vorige passage in de Salon van de Botanique, toch nog timide overkwam in haar bindteksten, en toen eigenlijk vooral in haar nummers moest overtuigen.
Sharon Van Etten - Net zoals in 2014 werd ze begeleid door onder meer Heather Woods Broderick, met wie ze mooie harmonieën opbouwde. Van Etten heeft een meesterlijke stem, die ze laat slepen, die is heel bepalend voor de melodie, ze kan grandeur en tristesse oproepen, en al haalt ze dan niet de hoogste noten zoals een Florence Welch, ze mijdt wel de pathos van die laatste. De keyboards kleurden volledig de klank, dreigend in “Comeback kid” bijvoorbeeld en in combinatie met de drums klonk het toch heel erg rockend, ondanks de afwezigheid van gitaren. Van Etten speelde haar volledige nieuwe album, met hier en daar een oudje zoals “Tarifa”. Een eind weg in de set omgordde ze toch haar gitaar, en toen ging het even de countryrock toer op. Maar de synths kregen snel weer de bovenhand, zo werd “You Shadow” gedomineerd door de orgelklank. Het hoogtepunt van de set? Een trio bestaande uit een solo gespeelde, aan haar zoontje opgedragen “Black boys on mopeds” van Sinéad O’Connor, de moordsong , absolute meezinger en toekomstige klassieker “Seventeen”, Springsteen meets The National, en het melodieuze “ Everytime the sun comes up”, waarin Van Etten zo heerlijk haar stem liet slepen. De bis had nog een topper in petto, een werkelijk furieus “Serpents”, dat de innerlijke demonen aan flarden reet.
Sharon Van Etten bewees vanavond dat een sabbatical je kan toelaten om veel sterker terug te komen, haar stem is haar grote troef, en met de nieuwe sterke songs die ze op haar konto heeft staan ziet de toekomst er veelbelovend uit voor de 38-jarige New-Yorkse.
Setlist: Jupiter 4 - Comeback kid - No one’s easy to love - One day - Tarifa - Memorial Day - You shadow - Malibu - Hands - Black boys on mopeds (Sinéad O’Connor-cover) - Seventeen - Everytime the sun comes up - Stay
Bis: I told you everything - Serpents - Love more
Organisatie: Botanique, Brussel
Lone Wolf - Wie graag wat jong Brugs talent aan de slag ziet, moest afgelopen zaterdag bij Daverend/Unplugged zijn. In een gezellige setting kregen we een mooie double bill voorgeschoteld.
Eerst was het de beurt aan de Lone Wolf, aka Sammy Maipauw. Hij ging ons helemaal alleen te lijf met een mix van covers en eigen nummers en zijn gewaagd muzikaal strijdwapen: de ukelele. Sammy trof onmiddellijk raak met “Creep” van Radiohead. Een gevoelige openingsong, waarbij we onmiddellijk hoorden dat Lone Wolf een heel ander geluid voortbracht dan de bekende maar doodsenge ukulelespeler, Tiny Tim.
Daarna was het tijd voor enkele eigen nummers. Eerst kregen we “Treason”, waarin ondanks een zware boodschap wat meer schwung in zat. En ook in “Devil” merkten we een coole melodie. Dat Sammy Maipauw niet alleen een ukulele meester is, bewees hij met het volgende nummer. Voor “Liquor Lust” haalde hij zijn basgitaar boven, waardoor alles onmiddellijk een beetje zwaarder klonk. Gecombineerd met een klinkende stem, bleven we genieten van zijn breekbaarheid. Niets te merken van de verkoudheid die hij naar eigen zeggen had.
Na een versnelde cover van Nancy Sinatra’s “Bang Bang” mocht het publiek genieten van het nieuwste nummer van Lone Wolf: “Society Kills Creative Minds”. ‘Een hele mond vol’, gaf Sammy toe, waarna hij het breekbare nummer inzette. Steeds spelend met het tempo, slim gebruik makend van stilte en tussenpauzes in zijn ukulelespel, zorgde hij voor een prachtige broosheid. Met de erg originele “Shape of Scrubs” haalde hij “Shape of You” van Ed Sheeran en “No Scrubs” van TLC bij elkaar. Bij “Run” haalde Lone Wolf weer zijn basgitaar boven. De snelheid in de set ging weer wat omlaag, al werd het wel afgewisseld met vlug gitaargetokkel. Eén van de topsongs van deze avond. Ook de zachte cover van “Pillow Talk” van Zayn Malik was erg overtuigend. Je kon bij bepaalde momenten een speld horen vallen. En we waren ook blij om de schitterende cover van “Billy Jean” te horen. Laat die maar horen op de radio als het wrang aanvoelt om Michael Jackson zijn stem te horen. Om af te sluiten kregen we nog “Red & Blue” en bisnummer “Broken Promise”.
Voor ons was het duidelijk: na deze fragiele set mag de Lone Wolf alle onzekerheid laten varen. Sammy Maipauw bezorgde het publiek een fantastisch eerste deel van deze Daverend/Unplugged.
The Yellow Machine - Na Lone Wolf was het de beurt aan The Yellow Machine. Voor hen geen primeur bij Brugotta, ze speelden er al eerder tijdens WAcKo en Daverend. Maar toch een spécialleke, want tijdens deze Unplugged brachten ze een akoestische versie van hun rauwe rockmuziek.
Ze startten met “Badunga Bells” en “On a Roll”, twee coole songs. Voor “On a Roll” haalde de basgitarist zelfs zijn contrabas boven. “Marka” klonk dan weer iets gevoeliger dan de rest van de set. Drummer Eewoud zong zelfs een stukje mee, sterk als je die twee kan combineren. Van alle markten thuis, heet dat.
Dat de band ook fan is van de muziek van Maarten Devoldere, Jinte Deprez en consorten werd ook al gauw duidelijk. Eerst mochten we een heel sterke cover van “Love’s a Stranger” van Warhaus beluisteren, later in het optreden kregen we ook “Leipzig” van Balthazar. Volgens frontman Jebbe de favo band van The Yellow Machine, al “is vooral de Frederick een absolute fanboy”, klonk het.
Het publiek werd ook verwend met twee nieuwe eigen nummers. Met een lange intro waar we de bandleden leerden kennen en de drummer even een kabeltje uittrok werden we meegesleept in het catchy ritme van “Conrad”. Jebbe zorgde voor een stem à la Jan Paternoster in deze akoestische/americano versie van het nummer. De andere kersverse plaat “Factory” onderging hetzelfde lot. We houden hun FB-pagina in de gaten voor de ongetwijfeld rauwere versie van deze twee topsongs.
Daarna waren we bijna weer aanbeland bij het einde van deze Daverend/Unplugged. Met hitje “This Is My Island” zat er nog een kleine oorwurm in de set, met op het einde de gevoelige samenzang van de vier Bruggelingen. Opnieuw heel erg intiem. Zo ongewoon voor deze jonge rockers, dat ze zich er misschien een beetje ongemakkelijk bij voelden: “Jullie mogen babbelen hoor”. Ook een primeur in ons leven als concertganger. Afsluiten deed de band met de perfecte unplugged klassieker “Nobody Knows You” van Eric Clapton.
Deze Daverend smaakt dus naar meer, we houden Lone Wolf en The Yellow Machine in het oog.
Setlist Lone Wolf: Creep - Treason - Devil - Liquor Lust - Bang Bang - Society Kills - Shape of Scrub - Run - Do Me - Pillow Talk - Billie Jean - Red & Blue - Broken Promise
Setlist The Yellow Machine: Badunga bells - On a Roll - Marka - Love’s a Stranger - Conrad - Marvin - Factory - Leipzig - Island - Lazy - Nobody Knows You
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/daverlo-assebroek/lone-wolf-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/daverlo-assebroek/the-yellow-machine-30-03-2019
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Lone Wolf + The Yellow Machine - Daverend - Unplugged
Lone Wolf + The Yellow Machine
Daverlo Brugge
Brugge
SX is momenteel tamelijk hot. Hun nieuwste album ‘Eros’ kreeg overal lovende kritieken. De show was dan ook heel snel uitverkocht. Niet alleen in De Kreun trouwens. In februari deden ze nog een tournee door Italië, deze maand was Vlaanderen aan de beurt met als apotheose de AB in Brussel.
Low Hill, een Antwerps éénmansproject, mocht de nog halflege zaal komen opwarmen. Daar slaagde hij eigenlijk niet in. De man heeft een geweldige stem die hij uitsmeert over trage beats en synthklanken. Ideaal als achtergrond bij een goed glas wijn of een boek maar live wekte het verveling op.
Daarna was het aan SX. De zaal was intussen volgelopen. Er hingen achteraan het podium witte doorzichtige gordijnen en op de grond lagen lange lampen. Er werd gestart met “Devotion” waarbij Stefanie Callebaut een deel van de song achter de gordijnen bleef staan om te zingen. Het was een soort van schaduwspel.
De nadruk van de set lag natuurlijk op hun nieuwste album waarvan ze enkel “Gone” niet speelden. De set was trouwens goed opgebouwd. Het begon met een reeks nieuwe nummers. De meesten waren vrij rustige nummers. De uptempo songs zaten voornamelijk in het tweede deel van de set. “Tango” en “Hurt” waren prachtig. Callebaut was heel goed bij stem en de twee andere bandleden speelden foutloos. Callebaut had stijlvolle witte kledij aan. Naast haar machtige vocale uithalen was het ook genieten van haar moves. Ze was als een furie, zoals een Roisin Murphy van Moloko om maar iemand te noemen. De poses waren vrij theatraal maar toch zat er zoveel emotie en betekenis in de stem.
In de tweede helft kwam er samen met de meer dansbare songs meer schwung in het optreden. We kregen een prachtige reeks nummers na elkaar: “Give”, “The Future”, “Falling”, “The Dancers” (heel mooi), “Black Video” en het meer ingetogen “Eros”.
Bij enkele nummers zaten er passages tussen die haast naar clubmuziek ging. Daarna leek het feestje afgelopen maar kwamen ze terug met “Sunrise” en “Gold”.
Wat een band, wat een madam! Gewoonweg klasse.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/sx-29-03-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Niet dat we ons in de categorie van fangirls willen plaatsen, maar de appreciatie na Zwangere Guy's debuutplaat was tot wel zeer groot te noemen.
Zijn ‘Wie Is Guy?’ werd overal goed ontvangen en lijkt een klassieker van de vaderlandse hiphop te worden. Superlatieven schieten bij momenten tekort voor de zogenaamde messias van de Belgische hiphop. Maar goed, genoeg pluimen in de man zijn gat gestoken zeker? Benieuwd of Guy ons ook live kon roeren en dat mocht hij een eerste keer proberen in een uitverkochte AB. Een kunstje die hij trouwens tweemaal weet te flikken. Say Whut? Achteraf gezien een memorabele avond die niemand onbewogen liet.
De verdienstelijke eer om Guy's avond te openen was weggelegd voor de West-Vlamingen van NTREK. Na de release van hun gesmaakte tweede plaat ‘Calping’ staan de heren meer dan ooit op de Belgische hiphopkaart. Hun vuur zat meteen aan de lont en het koste hen dan ook weinig moeite om de zaal te ontdooien. Nummers als "Nieuwe Wind", "Jaknikker", "Nog Een Geluk Da" en het heerlijke "Flip" passeerden de revue en even leek het alsof de AB een West-Vlaamse nederzetting was geworden. Het voelde eerlijk gezegd een beetje als thuiskomen en zo hebben we het wel graag. NTREK bleek de ideale opener te zijn en zij zorgden er zonder problemen voor dat de handen al vroeg de lucht in gingen. Een voorbode voor wat komen zou zo bleek.
De gezonde spanning was duidelijk voelbaar in de zaal en die werd verdienstelijk tegengehouden door het imposante theaterdoek. Een doek die de AB enkel uit het stof haalt voor speciale aangelegenheden. Niet veel later is het showtime en het lijkt even alsof de deur naar de hel werd geopend. Vanachter een sobere en naakte setting zien we de eerste verloren ziel tevoorschijnen en dat is jawel, Zwangere Guy himself. Een entree met de nodige theatraliteit alsof Guy een wereldster was.
De logische opener "Wie Is Guy?" werd onthaald alsof de man zijn laatste nummer aan het afwerken was. Het is moeilijk van zijn gezicht af te lezen, maar de uitzinnige menigte moet Guy ongetwijfeld een kick hebben gegeven. Al snel volgt het zwoele en met humor overgoten "Jij Niet Zien". Opnieuw gaat de massa total loss en iets zegt ons dat daar vanavond geen einde aan zal komen.
Voor wie had gedacht dat Zwangere Guy zomaar twee shows kwam spelen in de AB had het grondig mis. Het geheel klinkt heel natuurlijk, maar vergis u niet. Guy's set is vanaf het begin tot in de kern uitgedokterd, zonder dat het er te dik op lag. Het begin is verschroeiend hard, maar Guy neemt zijn opgefokte publiek mee naar "Brede Jongens". Zijn maten Berry en Jazz delen mee in de uitzinnige koek en wij zagen dat het goed was.
Naast al dat geweld is ‘Wie Is Guy?’ ook de plaat die pakkend kan zijn. Guy is dan ook niet bang om zich ook live van zijn stoerheid te ontkleden. De minimalistische pianoslagen willen de gevoelige snaar raken en doet het met verve. "Beter Leven" laat een krop in de keel achter en dat klinkt op zijn minst indrukwekkend. Niet veel later plaatst Guy zich op een kruk voor het publiek. Het antwoordapparaat gaat af en eigenlijk weet het publiek dan al hoe laat het is. "Gorik Pt.1" werd een moment om te koesteren en dat werd met veel dankbaarheid onthaald.
Van werken in de keuken van de AB, tot twee uitverkochte zalen. Het moet toch een speciaal gevoel geven. Maar Zwangere Guy lijkt geen last te hebben van stress, integendeel. Hij lijkt zich rot te amuseren en is niet vies om het publiek nog wat meer te mennen. En alsof dat niet genoeg was werd het tijd om nog wat meer van zijn homies op het canvas uit te nodigen. Zowel Peet, Félé Flingue en $KEER EN BOO$ kregen hun kans om te shinen. Dat voelde zeker niet verkeerd aan, maar geef ons toch maar Zwangere Guy hoor. Eén enkel moment bleek die verbroedering op het podium goud waard en dat was toen niemand minder dan Selah Sue en Darrell Cole ons het dansbare Guy-Funk kwamen voorschotelen. Er volgde een heus meezing moment die de AB in lichterlaaie zette, zonder dat het maar even aangebrand klonk.
Na een goed uur verlaat Guy het podium, maar veel tijd kreeg hij niet om zich even op te frissen. De lokroep van het publiek was zo onweerstaanbaar groot, dat hij niet anders kon dan snel terugkeren. Een terugkeer die we gevoeld hebben, want met ”R.À.F. (Rien à foutre)” stond de tent een laatste keer volledig op zijn kop.
Zwangere Guy speelde een uitgekiemde thuismatch, die bol stond van de hits en de opgefokte massa. Diezelfde massa lag al snel aan zijn voeten en daar had hij geen imposante lichtshow of whatever voor nodig. De pure en volwassen nummers deden hun job en meer vroegen wij ook niet. Zonder het zelf te beseffen werd er vanavond een nieuwe standaard gelegd voor hoe Belgische hiphop moet klinken en voelen. Het idee dat wij daar zomaar bij mochten zijn voelt zonder twijfel goed aan. Wie denkt dat ‘Wie Is Guy?’ straf klinkt , heeft gelijk, maar wacht maar tot je de man ook live aan het werk ziet. Pas dan zal je zien wie de echte koning van Brussel en ver daarbuiten is. En die titel werd geen moment beschaamd.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Kooks zijn geen onbekende meer . Ze zijn al zo’n kleine vijftien jaar bezig. Het Britse viertal uit Brighton werd in 2006 wereldberoemd door het nummer “Naïve” . Ze waren in die tijd nog net geen twintig en de jonge meisjes vielen tijdens hun optredens bij bosjes in zwijm .
Hun eerste album ‘Inside in /Inside out ‘ uit 2006 werd dan ook een gigantisch succes en na “Naïve” werden “Seaside” en “Ooh la” grootse hits. De opvolger ‘Konk’ met o.a “Do you wanna” kon de succeslijn nog doortrekken. Maar de twee daaropvolgende albums ‘Junk of the heart’ uit 2011 en ‘Listen’ uit 2014 zetten helaas het verval in. Vorig jaar brachten ze hun vijfde uit ‘Let’s go sunshine’. Een veelbelovender, steviger en minder poppier album.
The Kooks - In de Lotto-Arena trapten ze hun Europese tournee af. Hun populariteit is niet meer wat het geweest is, te merken aan een driekwart gevulde Arena. Maar ze speelden wel voor de volle 100%. Het viertal kwam uiterst enthousiast en op tijd op het podium. Frontman Luke Pritchard was het duracell konijn bij uitstek, zingen, dansen, springen, het ging hem allemaal af zonder problemen. Anno 2019 is hij een échte front- en showman geworden die weet hoe je je publiek moet entertainen. Ook de bandleden stonden op scherp en maakten er muzikaal-technisch perfecte set van.
Het oude en nieuwe materiaal werd mooi afgewisseld . Luke bedankte het publiek voor zijn komst en het warme onthaal na bijna ieder nummer deed deugd. Het oudere materiaal werd , in de lijn van het nieuwe album, wat steviger gespeeld. “Do you wanna” werd zelfs een echt rocknummer.
Solo kan Luke het nog altijd . Zijn gouden stem en zijn akoestisch gitaarspel liet de Lotto Arena muisstil worden en de smartphonelichtjes gingen aan bij het nummer “Seaside”. Aan de piano hadden we een kippenvelmoment met “See me now”.
De nieuwste singles “All the time”, “Four leaf clover” zijn mooie voorbeelden van de ingeslagen weg van broeierige , opzwepende rock. Het absolute hoogtepunt kwam na vijf kwartier waar het voor hen allemaal begon, “Naïve”, als laatste song. Alle aanwezigen zongen van begin tot einde rechtstaand mee, een ware apotheose met een minutenlange staande ovatie tot gevolg.
The Kooks kunnen het nog en zoeken een rockend concept op. Duidelijk is dat hun beginperiode het sterkst is. Live dit jaar te zien op zondag 4 augustus Festival Dranouter
Playlist: Always Where I Need To Be, Sofa Song,Eddie’s Gun, She Moves In Her Own Way, Sweet Emotion, Four Leave Clover, All The Time, Ooh La, Westside, See Me Now, Weight Of The World, Pamela, Jackie Big Tits, Watching The Ships Roll In, Bad Habits, Do You Wanna, Seaside, Junk Of The Heart, No Pressure, Naïve.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/the-kooks-28-03-2019
Organisatie: Live Nation
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
2019-03-28
Erik Vandamme
Bij Blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke Blues songs naar voor brengt. Passende bij de rokerige omgeving, waar de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het Blues genre leek ons ondanks alles toch wat dood te bloeden. Maar er is gelukkig nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oud hart - en dat is als compliment bedoeld. In februari bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt 'Elsewhere Bound'. Daar waar hij het vroeger deed met enkel zijn eeuwige kompaan Steven Troch. Laat Tim zich deze keer omringen door een hele rits klasse muzikanten. Wat zowel live als op plaat zorgt voor een veel voller geluid, zo zou later blijken. Bovendien, door deze aanpak weet Tiny Legs Tim verleden, heden en toekomst van Blues muziek met elkaar te verbinden. Tot een wonderbaarlijk geheel.
Over dat Blues verleden gesproken. Als er één artiest is die dat genre in ons land mede op kaart heeft gezet dan is het Roland (****) wel. De man is ondertussen op een respectabele leeftijd gekomen, maar staat zowel naast als op het podium nog steeds te soleren als een jonge wolf in het Blues vak. Getuige daarvan zijn de samenwerking met artiesten als bijvoorbeeld Mauro, waarmee hij, toen we dit duo in het verleden zagen aantreden, ter plaatse een grens wist te verleggen binnen dat Blues en aanverwante gebeuren.
Roland is trouwens een graag geziene gast binnen de globale muziekwereld, net door zijn gezapige, eenvoudige en heel warmhartige houding tegenover medemuzikanten, fans en entourage. Zoals de speaker het min of meer zei in zijn introductie: '' Sommige artiesten spelen geen blues, ze leven het''. En dat laatste is bij Roland zeker het geval. Dat was in het verleden zo, en is in 2019 nog steeds het geval. Gedurende zijn volledige set zat hij neer op een stoel, maar houdt de teugels stevig in handen. Hij laat zich bovendien omringen door top muzikanten die met evenveel gretigheid op dat podium staan als hijzelf. En zorgt zo daardoor voor een ware glimlach op ieders lippen. Gezien zijn indrukwekkende status verwonderde het ons eigenlijk zelfs een beetje dat Roland deze avond moest openen.
Vandaar dat je deze avond kan beschouwen als een double bill, met gewoon twee headliners. Net omdat beide artiesten zo nauw aan elkaar gewaagd zijn. Door middel van een best langgerekte show was dit optreden van Roland, die ons weer eens onderdompelde in zijn typische gezapige blues atmosfeer, dan ook de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
De prachtige mondharmonica inbreng van Steven sluit anno 2019 nog steeds perfect aan op de bijzonder warme stem van Tim, die bovendien met zijn gitaarspel de haren op je armen doet rechtkomen. Maar daar houdt het dus deze keer niet mee op. De inbreng van blazers, percussie, contrabas tot piano zorgt dus ook live voor een veel voller geluid. Alsof Tiny Legs Tim (*****) heel bewust een nieuwe bladzijde wil omdraaien, met respect voor het verleden. Maar vooral dus met het oog naar de toekomst gericht. Binnen een gevarieerde set wordt het Blues genre uitgekleed, doorheen geschud, overgoten met sausjes licht experimenteren en vooral veel improviseren. En warm opgediend met een kruidige saus sprankelende blazers klanken die de haren op je armen doen recht komen. Hoewel Tim de teugels strak in handen houdt, zorgt hij , net als zijn voorganger, ervoor dat zijn muzikanten de volledige vrijheid krijgen hun ding te doen. Daardoor worden alle Blues registers gewoon van begin tot einde voortdurend open getrokken. Waardoor we dat ene oorgasme na het andere over ons heen krijgen, waardoor er nog maar eens een warme gloed over ons neerdaalt.
Maar ook verlegt de man dus duidelijk een grens binnen Blues, waar eigenlijk geen grenzen meer zijn. En dat is iets dat ons dus ook op die nieuwe klasse schijf opviel, en eveneens live compleet in de verf wordt gezet.
Besluit: Oude blues in nieuwe zakken gestopt, dooreen geschud en gerecycleerd alsof de heren de blues hebben heruitgevonden. Dat is hoe we dit optreden van Tiny Legs Tim nog het best kunnen omschrijven. Nog steeds vertoeven we, net als toen de we Tiny Legs Tim in het verleden aan het werk zagen, in diezelfde rokerig pub. Maar deze keer zien we dus geen twee jonge mannen op het podium staan die met een warme stem en mondharmonica ons in vervoering brengen, maar wordt Tim en Steven gerugsteund door een complete band die door middel van een vol geluid met blazers, gitaar, piano je in van begin tot einde in vervoering brengt. Dat is eigenlijk hoe onze boterham Blues altijd moet klinken, maar als daarbij grenzen worden verlegd en nieuwe wendingen worden aan gegeven die ons hart nog meer beroeren? Dan blijven we rustig zitten en bestellen nog een nieuwe borrel tot het sluitingsuur is aangebroken.
Diep onder de indruk van zoveel virtuositeit die de temperatuur in ons Blues hart meermaals naar een kookpunt doet stijgen, verliet ik de zaal dan ook met een brede glimlach op de lippen, de donkere nacht tegemoet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/tiny-legs-tim-29-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/roland-van-campenhout-28-03-2019
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
Na een pauze van zestien jaar is Dead Man Ray terug. De band van Rudy Trouvé en Daan Stuyven is uitgebreid tot een zestal met naast vaste mannen Elko Blijweert, Karel de Backer en Wouter Van Belle, ook nieuwkomer Steven Holsbeeks. Eind vorig jaar was er de EP ‘Een’, de nieuwe plaat ‘Over’ was nog niet uit op het moment dat Dead Man Ray zijn try-out kwam doen in een uitverkochte 4AD.
De band was goed geluimd, met Rudy Trouvé in een komische glansrol. Omdat Dead Man Ray geen retro-act wil zijn, kregen we eerst een paar oude nummers, waarna de volledige nieuwe plaat gespeeld werd. De herkenbaarheid zat dus vooraan, met opener “Chemical” met zijn dEUS-gekte en jazzy outro, het bijzonder sfeervolle “Brenner”, daarna een komisch intermezzo over Kind en Gezin (Daan is vader geworden): het zinnetje “jouw papa en mama zijn niet je echte ouders” werd door de sampler gehaald. In “Landslide” duikelde Daan gezwind de toonladders af. We waren haast vergeten hoe slim de collages van Dead Man Ray in mekaar zaten, poppareltjes met riffs en onverwachte wendingen.
Na dit trio, was het tijd voor de nieuwe plaat, en die klonk zeer goed moeten we zeggen. Songtitels moeten we u schuldig blijven, volgens Daan waren de meeste nummers raar, het vertrouwde Dead Man Ray recept werkt ook in de nieuwe nummers zeer goed: collages met keyboards, een of meerdere gitaren die invallen, met een knipoog naar Pinback en Grandaddy. Het opvallendste nummer was in het Frans gezongen, een soort van Gainsbourg-parlando die in een Kraftwerk-compositie morfte. Bissen deden ze met de nieuwe single “Out” en “Copy of ‘78”.
De band nam ruim de tijd voor de nieuwe plaat, en behalve aan de losheid van de band gaf dit optreden nergens de indruk dat dit een try-out was. De band is klaar voor de concertreeks die het nieuwe album (nog) naar de AB en de zomerfestivals brengt.
Setlist: Chemical -Brenner - Landslide - Monochrome -Half inch ice-The waving sound-Clear history -Middle aged man -Take & give -The Ladder- Sunny side down -Home -The Flock -Blisters-How to fall
Bis: Out-Millionaire- Copy of ‘78
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Gisteren hielt het Britse duo Maribou State halt in de Ancienne Belgique voor de voorstelling van hun tweede plaat ‘Kingdom in Colour’. Eerst ging het optreden van de band doorgaan in de Flex opstelling maar wegens een succesvolle ticketverkoop werd er last minute beslist om te upgraden naar de grote zaal, en met succes. De band speelde gisteren voor een uitverkochte zaal.
In het programma van de band stond Amy Root. Wie die naam hoort vallen, denkt al bijna automatisch aan een onschuldige dame met een gitaar. Niets is minder waar want deze vooroordelen werden meteen ontkracht in de Ancienne Belgique. Amy Root is in tegenstelling tot we dachten een Nederlands mannelijk duo dat instrumentale elektronische muziek brengt waarbij de link met Bonobo en John Hopkins al snel kan gelegd worden.
Maribou State - Naar aanleiding van de release van hun tweede plaat trok de band de afgelopen maanden de wereld rond. Gisterenavond kreeg Brussel de eer om de laatste venue te zijn in het tourschema van de band. “Home” als eerste nummer, zorgde er dan ook voor dat Brussel tijdelijk de thuishaven van de band werd.
Voor de opnames van Kingdom in colour deed het duo in de studio beroep op misschien wel de hype van het afgelopen jaar, Khruagbin. We zagen het al aankomen maar mee uitgenodigd waren ze niet op tour. Echt gemist hebben we ze niet want het viertal, ze staan namelijk met 4 op het podium, wist zich perfect te redden en zorgde ze ervoor dat we tijdens “Feel Good” langzaamaan onze heupen konden los maken.
Holly Wither hadden ze zoals verwacht wel mee op tour genomen. Als geen ander wist ze zich een weg te banen door nummers zowel nieuwe als oude nummers. Zo bewees ze tijdens onder andere “Steal”, “Midas”, “Glasshouses” en “Nervous Tricks” dat ze een uitstekende zangeres is die perfect de albumversie live kan vertolken. Enkel had er voor ons van haar zangvocalen een hoekje af gemogen om het allemaal iets opwindender te maken.
Het meest opwindende moment kwam er naar het einde van de set toe. “Natural Fools” werd in een nieuw jasjes gegoten waardoor de Ancienne Belgique in een danstempel veranderde waarin bij wijze van spreken het zweet langs de muren naar beneden kon druipen. Ook tijdens afsluiter “Turnmills” wisten ze als geen ander hun frisse grooves op het publiek af te vuren.
Dat de lente in het land is werd gisteren nogmaals bewezen door de passage van Maribou State in de Ancienne Belgique. Met hun tweede plaat ‘Kingdom in Colour’ wisten ze op hun eigen manier het publiek aan het dansen te zetten met hun warme, groovy muziek. Stilstaan was absoluut geen optie gisteren. Benieuwd naar wat dat gaat geven tijdens hun passage op Rock Werchter deze zomer.
Setlist: Home - Feel Good – Steal – Glasshouses – Kingdom – Wallflower – Vale - Midas - Natural Fools - The Clown - Nervous Tricks – Kama – Turnmills
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Veel volk voor deze Ethan Johns, wiens naam waarschijnlijk bekender is dan zijn muziek. Johns is een gewaardeerd producer die werkte voor onder meer Ryan Adams, Tom Jones, Kings Of Leon, Rufus Wainwright, Paul McCartney en Crosby, Stills & Nash. Daarmee treedt hij in de voetsporen van vader Glyn Johns, een mythische naam in de muziekwereld die je in kleine lettertjes kan terugvinden op platenhoezen van Led Zeppelin, The Rolling Stones, The Who, Eagles, Eric Clapton of The Band. Maar Ethan maakt ook zelf muziek, eerst op zijn eentje en sinds enkele jaren met The Black Eyed Dogs. Met hen kwam hij zijn laatste plaat, de dubbelaar “Anamnesis”, voorstellen.
Een uiterst sympathieke Ethan Johns verscheen met een hertimmerde band op het podium: geen viool of keyboard, wel een pedal steel (geen traan om gelaten). Hij opende de set met “Runaway Train”, stevige americana, knap gebracht maar niet van die aard om mijn hart ook maar één tel sneller te laten kloppen. Toen hij even later een nummer, geschreven door Benmont Tench (gevierd studiomuzikant en toetsenist bij Tom Petty’s Heartbreakers) met wie hij samen een plaat opnam, bracht begon ik het ergste te vrezen. Dit was aalgladde soft rock waar ik liever in een grote boog omheen loop. Wanneer hij een eerste keer naar zijn akoestische gitaar greep keerde het tij helemaal via een herfstige song met de pedal steel van Chris Hillman in een glansrol. Daarna volgden ook nog enkele smaakvolle nummers op mandoline maar hét hoogtepunt van de avond kwam er toen hij op een ‘Gretsch White Falcon’ gitaar een magistrale versie van “Time (The Revelator)” door het café liet galmen. Het origineel van Gillian Welch leek me onmogelijk te overtreffen en toch wist Johns deze song te laten uitstijgen tot een weergaloos anthem van meer dan tien minuten. Adembenemend en vanaf dan kon mijn avond niet meer stuk. En er volgden nog meer parels (“Twenty first century paranoid blues”, “Six and nine”,...) waardoor ik die aarzelende start volledig vergat.
Na een uur en drie kwartier hield Ethan Johns, de bescheidenheid zelve hoewel hij zowat alle rockgoden met de voornaam mag aanspreken, het voor bekeken en kon de stormloop op het platenstandje beginnen.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Ethan Johns with The Black Eyed Dogs - Balancerend tussen Britse folk en americana
Ethan Johns with The Black Eyed Dogs
Café De Zwerver
Leffinge
Nederlands 
Français 
