Praga Khan - Al 30 jaar een feestje
Praga Khan, Lords Of Acid
De Casino
Sint-Niklaas
2019-05-22
Filip Van der Linden

Maurice Engelen, het brein achter Praga Khan, wordt dit jaar 60.  De band zelf wordt er 30, ook al was die niet elk jaar actief. Redenen genoeg voor een  feestje of twee. Die vonden plaats in De Casino, Sint-Niklaas. Beide avonden waren heel snel uitverkocht. Wie erbij was, weet ook waarom.

De avond startte met het zijprojectje Lords Of Acid, de kinky versie van Praga Khan waarmee Engelen vooral in de Verenigde Staten goed scoorde en die slechts sporadisch de oversteek maakt naar Europa. Minder dan de helft van de bandleden zijn Belgisch: Engelen op toetsen (en op slechts twee nummers de lead vocals) en zangeres Marieke Bresseleers. Lords Of Acid had eerder wel meer kinky zangeressen, maar Bresseleers spant toch de kroon. Behalve dat ze beschikt over een prachtige, heldere stem kan ze ook wulps teasen als een volleerde burlesque-artieste. Dat heeft uiteraard altijd al bij de show van de Lords gehoord, maar Marieke doet het met zo’n gemak en overtuiging dat het een extra dimensie krijgt. Ze is een aandachtsmagneet die Engelen en de rest van de band helemaal in de schaduw zet.

De muziek dan. Lords Of Acid plukte voor deze zeldzame Belgische show uit het verzamelde werk van de band, met slechts een handvol tracks uit het jongste album ‘Pretty In Kink’. Ze trapten af met “Voodoo-U” uit 1995 alweer. Vandaar ging het naar “Break Me” uit ‘Pretty In Kink’ en naar “Scrood Bi U” uit ‘Farstucker’. Gitarist Erhan Kurkun mocht een eerste keer loos gaan op “Out Comes The Evil” en Marieke Bresseleers was goed bij stem en goed bij de les. Dat de band de theatrale set helemaal in de vingers heeft, mag ook wel na een tournee met 30 haltes doorheen de VS. Bij het vrolijke niemendalletje “Ruber Doll” moet er uiteraard een opblaaspop het publiek ingegooid worden. Cliché en voorspelbaar, maar het zou de fans tegelijk spijten mochten de Lords dat stukje eruit laten. Op “Worship The Lords” mag Marieke even uitrusten en neemt Engelen de vocals over. Veel moeite vergt dat niet, want de twee hoofdzinnen worden door een bevallige zangeres op een grote pancarte aangereikt. Opnieuw: een mooie gimmick, maar het publiek zou zonder pancarte ook al de tekst meteen meehebben. Het is een beetje het verhaal van het hele concert: de woordspelingen in de lyrics en de kinky stuff op het podium zijn voorspelbaar, maar tegelijk onmisbaar.
Via “My Demons Are Inside” uit ‘Pretty In Kink’ rollen de Lords Of Acid hun finale in. Daarin gaat het van hun wereldhit “I Sit On Acid” over “Let’s Get High” naar “The Crablouse”. Was Marieke al kortgerokt begonnen aan de set, tegen het einde heeft ze nog nauwelijks kledij aan die naam waardig. Het hoort erbij zoals de doodskist en de wieg in de liveshow van Alice Cooper of de grote klok bij AC/DC als ze Hells Bells spelen.  Als het werkt, moet je het doen. En onthou: it’s only entertainment.

Heeft Maurice Engelen bij Lords Of Acid - live dan toch - slechts een bijrol, bij Praga Khan draait het allemaal rond hem. Zijn keyboard hangt aan een soort trap-tafel-klimrek waar hij al eens opklimt. Als frontman stelt hij niet veel voor en als danser zou hij ook niet rijk geworden zijn, maar wat hij doet op ene podium straalt kracht en positiviteit uit. Als Engelen niet zelf op die constructie klimt, anders komt er wel een bevallige danseres langs die dat klimrek nog meer reden van bestaan geeft. Want ook in de liveshow van Praga Khan is verleiden één van de belangrijkste thema’s.  Opvallend: was het publiek bij Lords Of Acid al volop enthousiast, bij Praga Khan begonnen ze vanaf de eerste noot te dansen. Er waren veel veertigers en vijftigers in de zaal, dus dat ging al wat houteriger dan in de hoogdagen van de band en hun fans, maar toch was er bij momenten een heftige dance-moshpit voor het podium. De elektrorockers moeten echt in niets onderdoen voor metalbands.

Net als bij Lords Of Acid komt het visuele op een dichte tweede plaats. Bij de start van de show bewegen dansende creaturen (half mens, half vogel) in zwart en wit over het podium. Later volgen nog uitdagende danseressen, maar niet zo kinky als bij de Lords, en gigantische ballonnen die het publiek worden ingegooid. Ook de lichtshow is heel straf en knap ook hoe ze er met de spots voor zorgen dat het diep-gegroefde gezicht van de 60-jarige Engelen steeds van zijn mooiste kant getoond wordt.
Praga Khan, ook al met Erhan Kunkun op gitaar en met voorts o.m. Tylaine Van den Broeck op de extra toetsen, klinkt live overigens meer rock dan de dance van de albums. En er is een nieuw album dat later dit jaar uitkomt. Daarvan kreeg het publiek in Sint-Niklaas al een voorproefje met vroeg in de set “We Follow The Sun” en “Love”. Later volgden nog meer nieuwe nummers met “The Moon”, “Isolation” en het wel heel aanstekelijke “Picture This”. Onderweg was er plaats voor hits als “1000 Sterne”, “Freakadzoidz”, “My Mind Is My Enemy” en “Lonely”. De grootste hits worden bewaard voor de finale: het luid meegezongen “Breakfast In Vegas” en “The Power Of The Flower”, met in de bisronde nog “Love U Still” er bovenop.

Ook in dance of elektrorock kan je waardig ouder worden, samen met de fans. Als Praga Khan live nog zoveel power en positieve vibes kan brengen, mogen ze gerust nog een jaar of tien doorgaan. Tegen het einde van het jaar kan je overigens de double bill met Praga Khan en Lords Of Acid nog aan het  werk zien in Geel en Oostende.

Neem gerust een kijkje naar de set op 17 mei in De Casino, Sint-Niklaas
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/praga-khan-17-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/lords-of-acid-17-05-2019

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

‘Less Is More’ liet bassist Bent Saether zich ergens tijdens het concert ontvallen, om zichzelf dan maar algauw te corrigeren tot ‘More Is More’. Want dat was natuurlijk het geval bij Motorpsycho dat hier alweer een marathonconcert gaf van maar liefst twee en een half uur. Met alles erop en er aan : noise, psychedelica, hard-rock, stoner-rock,  geschifte prog-rock en zelfs een scheut flower-power. Het vaste trio had zich, wat ze wel vaker doen, laten versterken door ouwe getrouwe Reine Fiske (van Dungen en zo nog een dozijn andere bands) die met zijn keyboards en zijn vernuftige gitaaruithalen de sound nog een extra boost gaf.

Met opener “Lacuna/Sunrise” werd het al snel duidelijk dat de Noren vanavond alweer niet op hun klok zouden kijken. Ze bedienden deze klassieker van een uitgesponnen psychedelisch gestoord middenstuk waar zelfs het Pink Floyd van Syd Barret zou zijn van omver gevallen, alsof “Interstellar Overdrive” een drietal keren binnenstebuiten gedraaid werd om het vervolgens nog twee keer op zijn kop te zetten.
Nog maar één song ver en de gitaren waren al minutenlang gretig uit de bocht gevlogen, Sonic Youth in progland. Met een stomend “Ship Of Fools”, ook weer zo een ferme brok van een kwartier, werd de volumeknop dan nog eens een flink stuk naar rechts gedraaid en werd een stel potige riffs afgevuurd. En daarop maar soleren dat het een lust was, er stond wederom geen rem op vanavond.
 “Twenty more songs !” riep een grapjas vanuit het publiek, waar hij nog fijntjes aan toevoegde “The long ones !”. Overdaad is een dooddoener bij veel bands, maar bij Motorpsycho is het een handelsmerk. Wie niet houdt van ellenlange songs met ingebouwde LSD trips, was maar beter thuisgebleven vanavond.
De nieuwe plaat heeft ook drie van die kanjers te bieden, en die waren allen van de partij. Titelsong “The Crucible” manifesteerde zich als een episch werkstuk waarin de oude platen van Yes in een stonerbad werden ondergedompeld, “Psychotzar” ontbolsterde zich tot een moordlustige stonerrocker die gebouwd was op een fundering van zware duellerende gitaren en “Lux Aetarna” was heerlijke folk-rock die halverwege opengereten werd door een splijtende solo.
Uit de vorige plaat ‘The Tower’ haalde Motorpsycho het huzarenstukje “A Pacific Sonata” boven, een song die mijmerend van start ging om dan middels glasheldere gitaarsolo’s open te bloeien tot een weelderige papaverweide. Er werden nog meer hallucinerende bloemetjes in het rond gestrooid toen men de akoestische gitaren bovenhaalde voor een flower-power versie  van “Spin Spin Spin”, een sixties folksong van de Amerikaans songwriter Terry Callier. Duidelijk een buitenbeentje vanavond, niet alleen qua sound maar ook qua duurtijd, het dingetje duurde amper drie minuutjes en zorgde voor een aangename verpozing.
Motorpsycho had met “The Pilgrim” van seventies prog-rockers Wishbone Ash nog een andere cover in de aanbieding, eentje die hen op het lijf gegoten was. We hadden er trouwens nog nooit eerder bij stilgestaan, maar inderdaad, Wishbone Ash mag gerust bijgeschreven worden in het grote voorbeeldenboek van Motorpsycho.
Na deze extreem lange set kunnen we u nog wel een zweempje van kritiek meegeven. Toen het eigenlijk al lang bedtijd was vond Motorpsycho dat er toch nog een bisje af kon. In hun wereld was dat dan weer een mokkel van boven de 10 minuten, maar “Fools Gold” zorgde hoegenaamd niet voor de ultieme apotheose. In plaats van er een laatste explosieve lap op te geven werd de song te lang uitgerokken zonder dat men er enige vorm van dynamiet had ingestopt.

Maar voor de rest was dit weer twee en een half uur smullen van die typische Motorpsycho sound die gewoon niet in één hokje te vatten is.

Organisatie: Depot, Leuven

Opener van dienst was Eastwood, een viertal uit Oostende. Zelf noemen ze hun ding punkrock maar dan moet dat wel een erg rekbare term zijn. Dit stond mijlenver van de punk waar ik mijn dagen zoet mee hou. Die typisch druk hamerende gitaren en gezwollen schreeuwzang lieten me dit eerder omschrijven als emocore of posthardcore. Hot Water Music is één van hun grote voorbeelden en dat was er af en toe wel in te horen. Knap gedaan maar het verschil maken zat er echt niet in. Een stevige, onwrikbare sound maar daar hield het dan ook op. Mocht er een prijs voor ‘het best zeveren tussen de nummers’ bestaan dan zouden ze die alvast met glans kunnen binnenrijven.

Ik wist niet meteen wat ik moest denken van A Giant Dog, een groep uit Austin, Texas met een viertal platen op haar actief. Niet meteen mijn ding: een mix van ranzige glamrock met seventies powerpop die zowel gepolijst als rafelig klonk. Bij momenten behoorlijk oubollig andere keren dan weer prettig gestoord. Het deed me wat denken aan The Tubes en dat is geen onverdeeld compliment.
En toch werd dit een beresterk optreden die ik niet snel zal vergeten. Dat had veel zo niet alles te maken met Sabrina Ellis, een zangeres met een dwingend charisma en dezelfde onstuitbare energie als Amyl van The Sniffers. Maar dit was er eentje die kon zingen. Haar glasheldere en af en toe naar opera neigende stem bleef voortdurend intrigeren. En wie het aandurft om “Hounds of love” van Kate Bush te coveren en daar zonder al te veel kleerscheuren mee wegkomt, moet wel iets kunnen.
Haar podiumact bleek zo mogelijk nog energieker dan die van Amyl. Wat minder uitdagend misschien hoewel ze toch een paar keer haar kont genadeloos liet trillen vlak voor onze verbouwereerde ogen. Het leek wel één grote aerobic oefening waarbij ze zich danig in het zweet werkte. Net als bij de muziek eigenlijk wist je nooit echt goed waar dit naartoe leidde en misschien was het wel precies dat onvoorspelbare dat A Giant Dog ver boven de middelmaat uittilde. Naast haar bleven de vier overige groepsleden er bijzonder bescheiden bij maar waren daarom niet minder efficiënt. Alleen gitarist Andrew Cashen, die geregeld voor een mooie tweede stem zorgde, trad een paar keer uit de schaduw maar die is dan ook samen met Sabrina Ellis verantwoordelijk voor alle songs. En daar zaten enkele echte oorwurmen bij zoals “Sleep when dead”.
Fascinerend concertje!

Achteraf kon ik niet aan de verleiding weerstaan om hun laatste plaat, “Toy”, te kopen en na een eerste beluistering wist ik net als bij het optreden niet meteen wat ik ervan moest denken. Er staat wel een uitstekende cover op: “Angst in my pants” van Sparks. Een mooie indicatie trouwens om A Giant Dog ergens te kunnen plaatsen, dat vleugje artrock was ik immers nog vergeten te melden.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Amenra in de Vooruit - De gitzwarte band die zich duidelijk op zijn hoogtepunt bevindt
Amenra, Body of Reverb, Pan Daijing
Vooruit
Gent
2019-05-19
Hans Devriendt

Tussen 16 t.e.m. 26 mei organiseren curatoren Colin H. Van Eeckhout (CHVE) en Barbara Raes het kunstenfestival ‘Amen & Beyond’. Het festival waarin verlies en rouw centraal staan, gaat door in de Vooruit, Gent. Ondanks alles gericht is op naar thema, bestaat dit unieke festival vooral uit ver uiteenlopende kunstvormen. Naast muziek, passeren ook theater, dans, experimentele performances, een driedaagse retraite de revue.
Het eindmoment van deze 10 dagen durende tocht -doorheen het eigen, maatschappelijk onderkende verdriet- eindigt met een vuurritueel in het Gentse’ Citadelpark.

Vanavond werd voorzien van drie, elk bijzonder beklijvende acts.
Het eerste optreden was Body of Reverb. Hun set begon met CHVE die zich op een tattoo-tafel neerstreek. Vervolgens werd een mondstuk aangebracht en startten projecties waarop Colin getoond werd. Dit bijna naakt en bijzonder kwetsbaar, van kop tot teen.
Langzaamaan vulde de zaal zich nu ook met een zacht, repetitief ademgeruis. Toen een onderlaag van drone-geluiden de vloer en het podium deden denderen, kon het publiek de ervaring nog meer internaliseren. Vervolgens kreeg CHVE verschillende markeringen op zijn lijf. Dit ter hoogte van zijn voeten, benen, armen, buik, borst en hals. Het duurde niet lang tot ook een naald werd gekerfd in Colin’s huid. Een krakend, kervend, krassend geluid stroomde bij iedere injectie van inkt doorheen de zaal. Dit proces verliep ritmisch en geheel passend binnen de onderlaag van geluid die intussen gelegd werd.
In de zaal, heerste een oorverdovende stilte. Met ons allen keken we machteloos naar een ritueel van machteloos aanvaarde pijn en werden we gedwongen om die ook meer te leren ervaren in ons eigen bestaan. De projecties werden steeds meer een schakering van Colin’s hoofd en lichaam. De frequentie van de injecties nam toe. De geluiden werden zwaarder, logger, intenser. En toch nog steeds kloppend in het muzikale plaatje.
Een vrouw las op hetzelfde moment een tekst voor. De zin “You are the antagonist of metamorphosis.” kwam bij mij (en waarschijnlijk ook bij vele anderen) vrij diep binnen. Tussendoor werd een soort zwart/bruin mengsel op Colin’s huid aangebracht.
Zijn bleke lijf ruilde nu voor een zwarte, toenemende vlek, die zich stuk voor stuk ging verstoppen in de alles overheersende duisternis. CHVE ging als het ware zweven doorheen de zaal.
Tot slot werd het donkere mengsel van Colin verwijderd en gaven de ‘lijdenaar’ en artist elkaar een intense, dankbare omhelzing.
CHVE strompelde met moeite van het podium. Het publiek bleef verbouwereerd achter. Iedereen was getuige van een ritueel dat raakte aan onze ziel en aanzette tot diepe (zelf-) reflectie.

Na enkele minuten tijd om te wisselen startte het tweede optreden. Pan Daijing, ook wel omschreven als een Berlijnse creatieve duizendpoot met Oosterse roots, dat zich doorheen al haar projecten laat doorschijnen. Al snelde drong haar donkere up-tempo electronica zich op. Luid en zonder enige compassie. De kunstenares zette nu ook een fel rood masker op. Met enige empathie ging ik van de veronderstelling uit dat ze nu volledig één was met de klanken die ze creëerde. Wanneer meer samples, drone-geluid en hoge zang zich aanwendden , durfde ik wel eens knipogen naar bands als Sun O))) (Southern Lord Records) en Boris (sinds kort onder Third Man Records).
Ook ik voelde nu de nood om mijn ogen te sluiten. De complexe geluidsmuur had een extatische invloed op mij. Alsof een kudde zwarte ratten de zaal inpalmden en de resterende klaarheid verorberden. De dreunende golven werden steeds dieper en harder. De druk werd voelbaar op ieders’ borst en we kregen het moeilijker om te ademen.
Tussendoor gebruikte Pan Daijning een harde, ritmische ademhaling als live sample. Ik moest spontaan denken aan Pharmakon (Sacred Bones records), die ook zo’n bezwerend effect heeft.
Toch was niet iedereen mee op wandel binnen deze psychedelische trip. Naar het einde van set maakte de stilte in de zaal plaats voor steeds meer rumoer. Toch beïnvloedde dit voor mij voor geen haar de beleving van dit uiterst mooie stukje kunst. De set eindigde met de lieve woorden: “It was a pleasure to meet you.”

Nu was de hoofdact, Amenra aan de beurt. Duistere geluiden vulden samen met (wier)rook het podium. De spanning in het publiek was te snijden. We voelden met ons allen dat er iets heel bijzonders stond te gebeuren. Rustig kwam Mathieu (1ste gitarist) het podium op en begon hij de eerste akkoorden van “The Pain It Is Shapeless” (‘Mass III’) te spelen. Vervolgens kwam Tim (vervangend basgitarist voor Levy) ook ten tonele. Tot slot voegden Lennart (2de gitarist), Bjorn (drummer) en Colin (zanger) zich bij de band. Het nummer explodeerde nu compleet en diepe emoties werden vanuit allen windrichtingen voelbaar.

Amenra, is een band die zich op dit moment duidelijk op hun hoogtepunt bevindt. De souplesse en professionaliteit waarmee ze hun nummers spelen, zag ik weinig bands binnen dit genre hen voordoen. Voor mijn part verdienen ze samen met Neurosis (Neurot Recordings) en Cult of Luna (Indie Recordings) een ereplaats op het gitzwarte post-metal podium. Ze gaan al bijna 20 jaar mee in de belgische hardcore-/metalscene en dit werd mij óók duidelijk door de nagenoeg perfecte wijze waarbij ze op elkaar ingespeeld zijn.
Ik volg Amenra reeds een lange tijd en durf vol overtuiging stellen dat ze een setlist speelden dat bijna uitsluitend bestond uit hun meest emotioneel snijdende nummers. Om dan toch enkele nummers te vernoemen die erbovenuit staken, durf ik “Am Kreuz” (‘Mass III’), “Razoreater” (‘Mass IIII’), “Boden” (‘Mass V’) en “Diaken” (‘Mass VI’) vernoemen. Ook de nieuwe publiekslieveling, “A Solitary Reign” (‘Mass VI’) vormde een beklijvend middelpunt van de set. Dit nummer maakte mij tevens duidelijk, dat Tim De Gieter (bezieler van de bands Every Stranger Looks Like You en Fär) niet de eerste beste keuze was als vervangend basgitarist. Zijn gitaarspel verpulverde volgens mij de gehele zaal en ook zijn screams in combinatie met Colin’s cleane zang gingen door merg en been.
Echter niet alleen de songs en hun speelwijze behoorden tot Amenra’s taal. Ook de begeleidende visuals, strobo-effecten en dikke rooklagen hielpen om alles te smeden tot één, transcenderend geheel.

Hun passage in de Vooruit was er één om nooit te vergeten. Amenra verdient veel dankbaarheid en dwingt respect af. Ze zijn niet zomaar een band. Maar ook profeten die velen onder ons helpen om doorheen donkere tijden te geraken.

Setlist: THE PAIN. IT IS SHAPELESS. WE ARE. YOUR SHAPELESS PAIN. (Mass III) - PLUS PRÈS DE TOI (Mass VI) - RAZOREATER (Mass IIII) - DE DODENAKKER (Mass IIII) - A SOLITARY REIGN (Mass VI) - TERZIELE (Mass IIII) - DIE STRAFE. AM KREUZ. ICH SCHREIBE EINE BIBEL IN BLUT. (Mass III) - DEARBORN AND BURIED (Mass V) - BODEN (Mass V) - DIAKEN (Mass VI)

Organisatie: Vooruit , Gent ikv ‘Amen & Beyond’ (Colin H. Van Eeckhout & Barbara Raes (curatoren))