‘Everything Not Saved Will Be Lost’: het lijkt een filosofische uitspraak, maar het is niet minder dan het nieuwe album van Foals. De band besloot om het in twee delen uit te brengen, en dat eerste deel stelden ze nu voor in een lang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique. We kregen er zelfs de eerste show van hun Europese tour voorgeschoteld, en de band was er klaar voor. Met een energieke en intense show wisten ze de hele zaal in een delirium te brengen.
Openen mocht Yak uit Wolverhampton en ook zij hadden een nieuwe plaat om voor te stellen. Een halfuur lang konden ze het beste van zichzelf geven en dat probeerden ze ook. Jammer genoeg klonken hun nummers live iets te plat waardoor nergens een echt overtuigende meerwaarde in dook. Boeien was dus moeilijk, luid was het dan weer wel. Hierdoor was ieder oor wel voorbereid op wat Foals zou brengen, maar waren de verwachtingen niet al te hoog gespannen. Door op het eind nog wat chaos in de set te smijten en toch wat noisy te keer te gaan, probeerde de band het kalf nog te redden, maar Yak was duidelijk niet op zijn sterkst in de AB.
Foals dan maar, en die kwamen om de Ancienne Belgique helemaal aan grut te spelen. De band focust zich deze tour op de kleinere zalen, wat resulteert in een extreem enthousiast publiek. De AB was dan ook gevuld met fans van het eerste uur, en dat voelde je ook. Bijna iedereen kende alle lyrics uit het hoofd en dus was de sfeer van begin tot eind helemaal tip top in orde. Van bij opener “On the Luna” was het hek van de dam en ging iedereen al in het rond springen. En dat was nog maar de opener! Opvolger “Mountain at My Gates” stak het vuur helemaal aan de lont en de AB ontplofte volledig. De eerste moshpit was bij die outro zelfs al een feit, en het was niet de enige.
Soms speelt Foals braaf en aanstekelijk, maar altijd kruipt er wat verdoken gif in zijn nummers, waardoor er soms een angstaanjagende verrassing komt. Denk maar aan het geniale “Providence”, dat live nog tien keer beter overkomt. “Snake Oil” is dan weer een voorbeeld van hoe Foals wel heel furieus te werk kan gaan. Vette riffs en snedige baslijnen geven het donker en intens sfeertje weer. Foals eet duidelijk van twee walletjes, want er zijn ook heel zonnige en uptempo songs te horen, zoals “My Number”. Die kwam trouwens heel vroeg in de set. Een slimme zet, want zo kregen ze letterlijk iedereen mee.
Veel van de nieuwe songs werden opgespaard voor het einde. Een vreemde zet, maar wel een die bleek te werken. Een nummer als “Sunday”, met de heel dansbare outro, werd al omarmd als een nieuwe Foals-classic en ook eerste single “Exits” wist op heel wat enthousiasme onthaald te worden. “In Degrees” voelde er dan toch weer net iets te veel aan in deze set. Het nummer was ons iets te traag en haalde er het tempo wat uit; er waren zelfs bijna geen gitaren in te vinden. Gelukkig was er, net zoals bij de meeste van hun songs, een geniale outro die iedereen terug aan het springen kreeg.
Het venijn zat bij Foals weliswaar in de staart. Met “Inhaler” riep zanger Yannis Philippakis dat het nu echt ging beginnen. Een schreeuwerige vocal, een heuse sitdown (met een verkeerde tijdsinschatting) en vooral de strakke opbouw die de opwinding in de zaal compleet maakte. De ontlading was dan ook gigantisch als de riffs in het rond vlogen en de gitaren zich helemaal smeten. De verbazing was groot dat de band hierna van het podium ging, maar met “What Went Down” hadden ze nog een powerstoot achterwege gelaten.
Ook hier veel krachtige uithalen, en het valt ook op dat die kracht net de sterkte is van Foals. De catchy nummers laten het publiek dansen; de harde nummers brengen het helemaal in extase. En daarin sluipt de sterkte van een liveset van Foals. De band weet het publiek altijd te boeien en de nodige diversiteit in zijn show te steken. Zelfs als een nummer op het randje van verveling begint te bengelen, komt er een onverwachte wending. Met “Two Steps, Twice” haalde Yannis nog eens zijn stuntskills boven door van het balkon in het publiek te springen, en zo zie je dat niet enkel het publiek heel energiek was. Yannis ontbond op het eind helemaal zijn duivels en kwam meerdere keren in het publiek. De man is zijn kuren duidelijk nog niet verleerd.
Foals zette zijn sterke livereputatie nog eens helemaal in de verf in een uitverkochte Ancienne Belgique. De band weet zijn nieuwe nummers perfect te integreren bij zijn oudere songs en hierdoor een heel strakke set af te leveren. Tegenwoordig is Foals allesbehalve een braaf veulentje. Ze zijn ontwikkeld tot een paard vol kracht waarbij ze in volle galop een publiek met zich meenemen en samen over de prairie racen. Daar ondervinden ze extreme stormen, zonnige delen, maar vooral een werelds samenhorigheidsgevoel.
Dat is wat Foals doet, eenheid en intensiteit samenbrengen waarbij iedereen op het eind met een ‘wauw-gevoel’ naar huis keert. Foals is een blijver, zoveel is zeker.
Setlist: On the Luna - Mountain at My Gates - Snake Oil - Olympic Airways - My Number - Black Gold - Spanish Sahara – Syrups – Providence – Sunday - Red Rocks Pugie – Exits - In Degrees - White Onions – Inhaler - What Went Down - Two Steps, Twice
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @Alex Knowles
Organisatie: Live Nation
George Ezra bracht vorig jaar zijn tweede album uit en gisteren stelde hij dat voor de vierde keer voor in ons land. De altijd vrolijke Brit kent u zeker en vast van zijn zomerhit “Shotgun” en de meeste van zijn andere nummers stralen ook zomer en warmte uit. Dat is niet moeilijk als je weet dat George Ezra ‘Staying At Tamara’s’ schreef toen hij bij de Spaanse Tamara verbleef. En als je zijn werk kent, hoeft het niet te verbazen dat de zanger graag andere steden en landen verkent. George heeft redelijk wat nummers over zijn reisbestemmingen: Boedapest, Barcelona, Amsterdam, Zuid-Afrika… Lukte het de charmante Brit om ons voor de vierde keer mee te nemen op reis met zijn tweede album, of kregen we gewoon dezelfde show te zien als in de Lotto Arena enkele maanden geleden?
Op de meest recente editie van de Brit Awards werd George Ezra voorzien van een extra live brass band. Ezra vond de band zo leuk dat hij besliste ze mee te nemen op tour. De Hot 8 Brass Band weet hoe ze een feestje moeten bouwen en dat deden ze in ‘american style’. Het achttal liet ons vele malen ‘ha-ha-ha-ha’ en aanverwanten zingen en deed ons onze armen heen en weer zwaaien. Af en toe mochten we stilstaan, maar de band wist ervoor te zorgen dat dat nooit te lang duurde en we ons nooit gingen vervelen. De avondgymnastiek ging gepaard met muziek die eeuwig leek te duren. De groep uit Louisiana stopte slechts één keer even met spelen. Met momenten liepen enkele bandleden wat verloren op het podium, omdat hun blaasinstrument op dat moment niets te doen had. Vreemd dat ze daar dan een beetje verveeld stonden te wachten terwijl hun bandleden een groot feest probeerden te bouwen. Het brass band feestje duurde een goeie vijfenveertig minuten en gedurende al die tijd wisten ze de meerderheid van het publiek mee te krijgen. Veel langer zou moeilijk geweest zijn, dus de timing van de Hot 8 Brass Band zat er niet alleen tijdens het spelen knal op, maar ook de duur van de act was goed getimed.
George Ezra heeft Vorst Nationaal ingericht alsof het zijn huis was. Met kamerplanten, een grammofoonspeler en gezellige verlichting op het podium voelden we ons meteen thuis. Ezra startte zijn housewarming met “Don’t Matter Now” en het feestje van daarnet werd gewoon doorgezet. Door de ‘vensters’ achter hem zagen we ‘buiten’ enkele mooie herfsttaferelen. Al snel begon George te vertellen over zijn reis naar Barcelona, en het gelijknamige nummer volgde. Ditzelfde verhaal kregen we vorig jaar ook in de AB, op Rock Werchter en in de Lotto Arena te horen. Een beetje gemaakt dus, maar toch zorgde George en zijn zeer aangename persoonlijkheid ervoor dat we ons helemaal op ons gemak voelden. Het leek alsof we bij de Brit langskwamen op de thee, waarbij hij verhalen vertelde en zo nu en dan eens een liedje speelde. Velen onder ons voelden dan ook de vrijheid om luid mee te zingen tijdens nummers als “Pretty Shining People”. Om de woorden van David Byrne te gebruiken: ‘Home is where I want to be’.
Wat later liep George Ezra naar zijn grammofoonspeler en legde daar de intro van “Did You Hear The Rain?” op. Tijdens het nummer zagen we winterse buien, maar al snel kwam de lentezon eens piepen. Dat is niet moeilijk met een vrolijke persoonlijkheid als die van George. Na het uitbundige “Paradise” werd het allemaal wat intiemer en tijdens “Hold My Girl” verschenen tientallen gezellige lampjes. We zagen George genieten tijdens dit huiskamerconcert en al snel schotelde de zanger ons opnieuw vrolijke nummers voor. Ezra verschuilt zich altijd achter vrolijke teksten en melodieën, en ook live kregen we alleen maar de zeer opgewekte en enthousiaste George te zien. Hoewel zijn teksten over zijn eigen avonturen gaan, kregen we de volledige George niet te zien. Alleen het ideale schoonzoon-gedeelte verscheen voor het publiek. Een verhaal over hoe hij op zijn bek ging of een nummer over een gebroken hart, zou nochtans ook eens welkom zijn.
Tijdens “Blame On Me” voelden we plots de ‘hot sun’. Het salsa tussenstukje nam ons mee naar Rio en we vierden dan ook feest alsof we ons daar bevonden. Snel reisden we verder naar “Boedapest” en daar werd het feest verdergezet —tenminste na een lang verhaal over Zweedse meisjes en het Eurovisiesongfestival. Deze anekdote haalde ons een beetje uit de feeststemming, maar we vergeven het de jongeman graag. Tijdens de bisronde werd het nog warmer met “Shotgun”, waarvoor George Ezra de mannen van The Hot 8 Brass Band er nog eens bijhaalde. Het was zomer! Totdat we terug in de echte wereld terechtkwamen waar het regende.
Genietende George verwelkomde ons vanavond in zijn woonkamer en gaf daar een geweldig feest. Er werd gezongen en gedanst, maar er waren ook intieme momenten. Dat allemaal terwijl we de vier jaargetijden zagen passeren door de venters op het podium. De visuals waren niet het enige doordachte aan de voorstelling. Ook de verhalen die George vertelde waren aangenaam om te horen, hoewel we deze nog kenden van zijn vorige optredens. Intussen weet de Brit hoe de anekdotes het best over te brengen zonder de titel van het volgende nummer te verklappen.
Ondanks dat het optreden een routineklus was voor de band (en we dus zo goed als dezelfde show zagen als in de Lotto Arena) vermaakten de bandleden en frontman zich duidelijk. Het staat intussen vast dat George Ezra elke gelegenheid in een vrolijke boel weet om te zetten. Zijn “Shotgun” zorgt voor ‘hot sun’.
Setlist: Don’t Matter Now - Get Away – Barcelona - Pretty Shining People - Listen To The Man – Saviour - Did You Hear The Rain? – Paradise - Song 6 - Hold My Girl – Sugarcoat - All My Love - Blame It On Me – Budapest - Cassy O’ – Shotgun
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hot 8 Brass Band
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/hot-8-brass-band-10-05-2019
George Ezra
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/george-ezra-10-05-2019
Organisatie: Live Nation
The Dee Vees - Addergebroed uit Manchester
Bones Shake, GUTS, The Dee Vees
Pit’s
Kortrijk
2019-05-10
Ollie Nollet
Abattoir Blues Records is een obscuur label uit Manchester dat zich naar eigen zeggen specialiseert in blues, garage, punk en psych en een naam heeft die alleszins tot de verbeelding spreekt. Dus trok ik, niet helemaal zonder verwachtingen, naar de Pit’s om kennis te maken met drie exponenten van dat label.
Eerste band waren The Dee Vees, een viertal dat blues, punk, garage en psych in de blender gooide. Het resultaat mocht er zijn! Van de smeerolie druipende gitaren (David J. Brennan, Matt Akers), de sensuele bas van de oorspronkelijk uit Brussel afkomstige Jessica Fernandez Lomas en de knallende drums van David Sheffield zorgden voor een lekker vette sound. Alleen de zang van Brennan, die met zijn verwilderd voorkomen wat weg had van een jonge Arthur Brown, viel me wat tegen. Maar dat euvel was snel vergeten toen ik meesterlijke nummers zoals “Say what you want”, een etterende trashblues die van The Gun Club had kunnen zijn, hoorde. Op andere momenten lag het er vingerdik op dat ze hun inspiratie bij The Cramps of zelfs Black Sabbath vonden maar storen deed dat nooit, integendeel, het ontlokte me net geen vreugdedansje. (8)
Ik maakte me al op voor een memorabele avond want na deze wonderlijke opener moest het beste nog komen, dacht ik. GUTS bijvoorbeeld waar ik, na wat luisteren naar hun LP, ‘Blunt force trauma’, op bandcamp, heel veel van verwachtte. We zagen dezelfde drummer, Matt Akers die zijn gitaar ruilde voor een bas en twee nieuwkomers: gitarist James Court en zanger Liam O’Neill. Zelf omschrijven ze hun ding als ‘serial killer blues’ en op plaat deden ze me denken aan La Muerte en The Birthday Party.
Maar het leek wel een andere band die daar op het podium in de Pit’s stond. Blues viel er absoluut niet te horen en O’Neill leek in het eerste nummer zowaar Jim Morrison te imiteren. Hij kon zeker beter zingen dan David J. Brennan, helaas leverde dat niet zo heel veel op. De grootste teleurstelling was evenwel de gitarist. Geen idee waar hij naar toe wou - soms leek hij te solliciteren bij een prog metal band - maar het was zeker geen plaats waar ik op vakantie zou willen gaan. Zelfs hun prijsnummer, het trage, dreigende “666” lieten ze in de kast of hadden ze het onherkenbaar verminkt? Jammer. (5)
Met Bones Shake keerde de ‘blues’ terug en dat dankzij de nijdige bottleneck riffs van Andy Sheffield. Geen bas hier maar dat werd uitstekend opgevangen door de arme David Sheffield (voor de derde keer achter het drumstel) die bijzonder explosief tekeer ging. Het leek wel het concept van Left Lane Cruiser en bij momenten hield die vergelijking echt wel steek. Alleen was er hier nog een derde man, opnieuw David J. Brennan die dit keer geen moeite deed om te zingen maar zijn ongecensureerde teksten monotoon en agressief de zaal in spuwde. Het ging hem beter af terwijl hij zich dit keer zonder gitaar volledig kon laten gaan. Zo volgde er de obligate wandeling op de toog terwijl hij even later de dieperik in dook om te liggen kronkelen op de grond tussen het volk.
Aan inzet geen gebrek alleen vond ik de combinatie blues en punk soms wat wringen waardoor mijn voorkeur deze avond toch naar The Dee Vees ging. (7)
Organisatie: Pit’s Kortrijk
The Iron Maidens - Een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff!
The Iron Maidens + Red’s Cool
Kreun
Kortrijk
2019-05-10
Vincent Govaert
Wanneer de eerste honderd fans binnen staan start Red’s cool aan hun set. Eigenlijk bijzonder toch, een Amerikaanse vrouwelijke coverband die een voorprogramma heeft en welk één, ééntje uit Sint Petersburg, heel goed eigenlijk.
Strakke set van 10 nummers en heel dankbaar dat ze vóór The Iron Maidens mogen komen. Vooral dat ze hun Europese tournee mogen meespelen. Ze speelden drie kwartier lang uit hun 3 CD’s, ‘Attraction’ uit 2011, ‘Bad Story’ 2013 en ‘Press Hard’ uit 2015. Jonge kerels, op de gitarist na, die zag eruit als Ozzy Osbourne.
En dan was de Kreun plots voller gelopen voor de enige vrouwelijke tribute band van Iron Maiden. Ik sprak er iemand die hen in Duitsland en in Krakow al had gezien de voorbije weken. Ze haspelen niet telkens een zelfde setlist af, laten soms het publiek kiezen tussen twee nummers en spelen technisch zeer goed. Dit komt omdat alle vijf de bandleden een gedegen muzikale opleiding genoten hebben. Heel belangrijk is ook dat ze enorm fan zijn van de originele Iron Maiden groep, ze kennen hen goed, speelden ooit nog voorprogramma van hen, wisselden ook al af en toe van bezetting en bestaan al sinds 2001.
Rond 21uur gaan de lichten uit en klinkt plots “Doctor Doctor” door de boxen, dan weet je als Maiden-fan dat het in gang geschoten is, een nummer van UFO dat al jaar en dag de start is van elk Iron Maiden concert.
Adriana Smith (Courtney), Steph Harris (Wanda), Bruce Chickinson (Kirstin), Nikki Mc Burrain (Linda) en Nikki Springfield , als tweede gitariste , komen op en zullen twee uur lang het beste van zichzelf geven.
Een schare fans geheel in de obligate Maiden t-shirts , jeansjasjes zonder mouwen en vele emblemen van andere top-hardrockbands erop, zien en horen dat het goed is.
Dit voorlaatste optreden van hun ‘Piece of Europe Tour 2019’ gestart op 10 april in Stockholm en stopt in Erfurt op 11 mei, toont dat ze enorm goed ingespeeld zijn op elkaar en dat ze vooral heel veel plezier hebben samen.
Een strakke setlist kon ik zien vóór het optreden, en er werd niet van afgeweken, “Invaders” en “Two Minutes to Midnight” klinken technisch zo goed dat je blindelings zou denken dat de echte mannen op het podium staan. Gevolgd door “Boots”, “Wasted Years” en het prachtige “Acacia Ave”. Een setlist waar oudere en minder oudere Maiden-nummers elkaar afwisselen…
Al direct “The Trooper” met obligate jasje, vlag, zowel de Britse als de Belgische, Bruce Chickinson alias Kirstin stond er wel een beetje lullig mee te zwaaien maar goed, het past in de set. Beetje later bij “Number of the Beast” krijgen we ook een eerste keer Eddie te zien, dit is de monsterachtige zombie-mascotte van Iron Maiden, Dennis Wilcock, ooit de tweede zanger van Iron Maiden was model voor dit typetje. Dan gaat de set verder met “Clansman”, “Murders”, “Heaven can Wait” en “Evil That Man Do”.
Het zweet loopt van hun gezichten, ze hebben zich echt gegeven en verdwijnen even, echter staan ze er na vijf minuten terug om “Hallowed by The Name” en “Run to The Hills” te spelen als afsluiter.
Kortom deze dames zijn niet alleen zeer toegankelijk maar ook professioneel enorm sterk, ze spelen dan ook allemaal nog in andere bands, andere genres ook. Ze doen dit enorm graag en zijn een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/the-iron-maidens-10-5-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/reds-cool-10-5-2019
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Geen “Zoutelande” deze keer, wel dachten we in het midden van haar optreden: ‘Ik ben blij dat je hier bent’. Geike Arnaert kwam in de Roma haar nieuwe plaat voorstellen. Al weten we nog niet veel van die nieuwe plaat, want die verschijnt pas na de zomer. Alleen de single “Off Shore” kregen we al op ons bord gesmeten. Een goed nummer, maar we zijn nog niet helemaal overtuigd. Tijd dat de West-Vlaamse ons eens laat zien wat ze allemaal in haar mars heeft.
Want ondertussen heeft Geike wel het een en ander bewezen. Na elf jaar Hooverphonic op haar teller, koos ze om het alleen te doen en dat leverde in 2011 haar eerste soloproject ‘For The Beauty Of Confusion’ op. Nu wachten we dus vol ongeduld op haar nieuwste worp waar ze de hulp inriep van ene Joost Zweegers, bekend van Novastar.
Haar concert was dan wel uitverkocht, toch liet De Roma zijn grote zaal links liggen en toverde het zijn foyer om in een zaal en podium.
Aan voorprogramma May om het uit te proberen en het klonk wondermooi. Fien Desmet bracht onder begeleiding van slechts één gitaar een intiem voorprogramma dat de ideale opwarmer bleek te zijn voor Geike.
Beginnen deed Geike met “Black Land Shore”, een nieuw nummer dat een kleine knipoog gaf naar haar eerste album met de fijne streepjes elektro erin, al was het vooral de gitaar van Robby Govaerts die primeerde. Iets in ons zei dat we op het nieuwe album enkele kleine folktoetsen kunnen verwachten en dat bleek ook zo. Vooral op “Middle Of The Night” en “Orion” waren de akoestische gitaren, naast de uitmuntende stem van Geike, zeer aanwezig.
Even over die stem dan, want daar is het laatste nog niet over gezegd. We kennen Geike ondertussen al enkele jaren en dan zou haar stem geen verrassing meer mogen zijn, toch waren we aangenaam verrast. Op “Lost In Time” bijvoorbeeld zouden we gezworen hebben ergens een Alex Callier gehoord te hebben die op zijn kin klopte uit puur gemis. Ook als frontvrouw stond ze er. Ook al kwam ze wel een beetje verlegen over en bedankte ze ons steeds met dezelfde ingestudeerde woorden, toch was Geike één brok elegantie naast haar vier muzikanten.
Toch moeten we wel toegeven dat wat we met haar single “Off Shore” al constateerden, ook waar was in De Roma. Ondanks dat alles prachtig klonk, mocht er af en toe wel eens een pepertje bij.
Naar het einde van het optreden toe begon de sleur zijn weg over de Turnhoutsebaan naar De Roma gevonden te hebben, zeker toen Geike haar nieuwe single “Off Shore” voor een tweede keer speelde als toegift. Gelukkig klokte ze wel op tijd uit en waren we dat klein voorval meteen vergeten. Vooral het kussend koppel in het midden van de zaal kon het worst wezen en vond Geikes rustgevende en intieme tonen de ideale setting om elkaars tongen beter te onderzoeken.
In De Roma speelde Geike een aangename show en toonde ze dat haar nieuwe album wel een luisterbeurt verdient, zeker voor haar stem alleen al. Toch moeten we daar nog mee wachten tot na de zomer. Maar je kan je oor live al eens te luisteren leggen, want op 16 mei speelt ze in de Botanique in Brussel en op 26 mei kan je ze bewonderen in MaZ te Brugge.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Conor Oberst (Bright Eyes, Monsters of Folk,...) en Phoebe Bridgers ontmoetten elkaar in 2016. Dit jaar kwam er dan plots een album van het duo uit en ging die nieuwe band zelfs op tournee. Als twee zulke kanjers dan ook nog eens in De Roma passeren, dan mochten we dat niet missen.
“I’m all talk”, zong Christian Lee Hutson, de opener van de avond. En ja, de lang opgeschoten koorknaap uit Santa Monica had een vlotte babbel. Hij zat niet verlegen voor een praatje met een fan die hem (of meer waarschijnlijk Bridgers en Oberst) achterna gereisd was uit Berlijn en had een paar leuke verhalen te vertellen. Maar er zaten ook een paar gevoelige kampvuursongs in zijn mouw. Die toverden zijn slanke, elegante vingers uit de snaren van de semi-akoestische gitaar, en ong hij met heldere stem. Het is weinigen gegeven om met onbekende nummers en enkel gitaar en stem een halfuur te boeien, maar deze schijnbaar ideale schoonzoon met het keurige hemdje onder de blauwe blazer had er weinig moeite mee.
Nu is die kerel niet de eerste de beste. Ook al is er bijna geen muziek van hem online te vinden, toch is hij al een tijd actief en werkt hij momenteel aan een derde album.
Hij is ook erg belangrijk binnen Better Oblivion Community Center: naast Phoebe Bridgers en Conor Oberst is hij degene die het meest vermeld wordt in de credits van dat geweldige album en hij maakt ook deel uit van de live band als gitarist en toetsenist.
Op die plaat is het een komen en gaan van studiomuzikanten, maar vanavond waren er maar vijf aanwezigen in het BOCC. Naast de drie reeds genoemde, tekenden ook Emily Retsas (bas) en drummer Marshall Vore present. Beiden komen uit de entourage van Bridgers en staan garant voor een betrouwbare ritmesectie. Maar de kern van de band bestaat dus uit Bridgers, Oberst en Hutson. En doordat vooral de eerste twee vooraan op het podium staan en zingen, is het de chemie tussen hen die BOCC zo speciaal maakt. Tijdens de eerste songs (“My City”, “Big Black Heart” en “Sleepwalkin’”) was het nog wat aftasten om de stemmen dezelfde magie te laten opwekken als op plaat en ook het geluid zat niet helemaal snor, maar alles leek op zijn plaats te vallen bij Dylan Thomas.
En dat was ook het signaal voor Bridgers - en later ook voor Oberst - om los te komen tussen de songs in en het Antwerpse publiek te trakteren op een paar welgemikte bindteksten. “This one’s a bummer”, zo kondigde Bridgers het eerste nummer aan, dat niet van BOCC is, maar van haarzelf: het intense “Would You Rather”, waarop Conor ook al meezong op haar fantastische album ‘Stranger In The Alps’. Dat deed hij ook hier, maar verder was er enkel wat pianobegeleiding door Hutson.
“Forest Lawn” werd aangekondigd als uniek, omdat het wellicht de enige song is die zowel over karaoke als over een begraafplaats gaat. Oberst was het daar niet helemaal mee eens, maar hij voorzag de song wel van een mooi weeklagende slidegitaar. En het bleef een prachtig nummer, ook al deed Vore zijn best om het wat te verpesten met een verkeerd gemikte koebel.
“Van Exception To The Rule” waren we op plaat al niet al te dol en ook al werd het vanavond gebracht vanuit strandstoelen en zorgde het voor een vrolijke noot, toch was het wachten op de gitaarduels in “Can’t Hardly Wait” (een cover van The Replacements) om een volgend hoogepunt mee te maken. Ze bewezen hoe close het drietal Oberst, Bridgers en Hutson wel is. Zeker toen de laatste twee door de knieën gingen en met de hoofden tegen elkaar verder duelleerden, sprongen de gensters van het podium.
Amper daarvan bekomen, werd “Chesapeake” ingezet. Het was al één van de hoogtepunten van de plaat en in de live versie, die door Hutson werd begeleid met een theremin (als we het goed gezien hebben), bedaarden dan wel de gemoederen, maar zorgde de song wel voor de eerste tranen van ontroering.
Ondertussen waren de eigen songs van de plaat bijna opgesoupeerd. Maar geen nood: Oberst had nog wat songs van Bright Eyes achter de hand. Er kon nog een cover gespeeld worden van Daniel Johnston (“Devil Town”), er was nog het luchtige, nieuwe “Little Trouble” dat na de plaat uitkwam en ook Bridgers had nog een eigen nummer in de aanbieding, al werd “Funeral” door Oberst omgetoverd in een furieuze rocksong. Vreemd genoeg bleef onze favoriete Bridgers-song ook in deze versie overeind. Bij rouw hoort blijkbaar ook woede.
“It will end in tears”, stond er boven de deur van het Better Oblivion Community Center op de backdrop en dat werd bewaarheid door het gevoelige “Didn’t Know What I Was In For”, al ontsnapte de band niet aan een bisronde. En daarin kregen we nog “Easy/Lucky/Free” van Bright Eyes en “Dominos”, waarbij de spots voor een dubbele regenboog zorgden. De zon scheen dus alweer door de tranen heen. De laatste woorden van die song zijn dan ook toepasselijk: “There’s always tomorrow.” En dan blijven ook de herinneringen aan deze geweldige show.
Met dank aan daMusic www.damusic.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Bad Religion draait ondertussen al mee sinds de jaren 80, maar van ophouden weten ze voorlopig niet. De meeste band leden zijn ondertussen vijftigers, maar op een podium lijken ze nog altijd twintig. Energiek, strak en boordevol kracht, het zijn drie woorden die de show van Bad Religion in de Ancienne Belgique perfect samenvatten. De band kwam naar Brussel en bracht generaties punkliefhebbers samen, mooier werd het niet op deze maandagavond.
De show van Bad Religion bestond eigenlijk uit twee delen. Enerzijds een soort van ‘greatest hits’ deel met enkele nieuwe nummers en daarna de integrale opvoering van ‘No Control’. Dat album werd dit jaar 30 jaar en dus leek het hen ook logisch om dat volledig te spelen. Het publiek was duidelijk tevreden want die gingen van begin tot eind uit hun dak zonder ook maar even de pauzeknop in te duwen.
Bad Religion is één van de weinige punkbands uit de jaren 80 die tegenwoordig nog actief zijn en albums uitbrengen. De band behoort bijgevolg ook tot één van de bestverkopende artiesten in zijn genre, en in de Ancienne Belgique konden we zien waarom. De groep is een sneltrein en deinst nergens voor terug. Zelfs op hun, relatief, oude leeftijd weten ze nog steeds een punk show neer te zetten waar de jonkies van kunnen leren.
33 nummers kregen we op ons bord, en al van bij opener “Chaos From Within”, tevens de titeltrack van hun nieuwste album, was de sfeer gezet. Het enige waar we ons een beetje aan stoorden in het begin was de stille microfoon van zanger Greg Graffin Hierdoor klonken de instrumenten veel luider en hoorden we de stem niet. Jammer, want dit is natuurlijk een belangrijk aspect bij de muziek van Bad Religion. De harmonieën en de uitgesproken stem van Graffin die zijn mening verkondigt.
Na enkele nummers was dat probleem gedeeltelijk van de baan, we gingen er gewoon minder op letten omdat de sfeer enorm de hoogte in ging, en dus was het daarna alleen moshpits en crowdsurfers die de klok sloegen. Ook daar viel het onderscheid tussen generaties op. De oudere generatie hield zich braaf op de achtergrond, terwijl de jonge garde van begin tot eind in het rond sprong en duwde. Ieder zijn manier van beleving natuurlijk, maar net door dat onderscheid in generaties, zagen we dat de band echt wel iedereen aanspreekt en niet zomaar een nostalgieband is.
Klassiekers zoals “American Jesus” en “Punk Rock Song” worden vanzelfsprekend meegebruld, maar ook het meer recente “Fuck You” lijkt een anthem te zijn die de fans nu al hebben omarmd. En zelfs de gloednieuwe songs die nog maar net uit zijn, vallen niet uit de toon. Zo hebben we zelfs de eer om “Lose Your Head” voor het eerst live te horen spelen, een unicum dat niemand zal vergeten, al was het nummer eerder een rustpauze in de set na al het harde voordien.
Na een klein uur gaat de band van het podium. Iedereen vreest dat het einde al is aangebroken, maar niets in minder waar. De band komt terug en speelt gewoon nog vijftien liedjes. Maar niet willekeurig, het wordt een integrale opvoering van het ‘No Control’ album uit 1989, dit jaar dus dertig jaar. Vijftien furieuze punkrock songs die altijd strak en vuil klinken, maar live ook worden aangevuld met gitaarsolo’s.
Zo punk als toen klinkt het niet meer. De sound is beter, de gitaren klinken voller en zelfs de vocals zijn meer gepolijst. Dit doet weliswaar niets af aan de tegenwoordige uitvoering van het album. De band brengt het nog met dezelfde power als dat het album toen had. De ene song na de andere volgt elkaar op, en het publiek blijft zich volledig smijten. Bier vliegt in het rond, lichamen worden geplet en mensen brullen de melodische refreinen mee. Jawel, Bad Religion is nog steeds punk met een grote fungehalte.
Dat de boodschappen van Bad Religion nog steeds relevant zijn, moet niet worden aangehaald. Dat is goed, want zo vervalt de band nergens in clichés. De muziek en lyrics spreken voor zich. Hierdoor kunnen de bandleden gewoon muziek spelen, de frontman gewoon zich volledig uitleven op het podium en de gitaristen rustig een soloke placeren. Dat de lyrics of noten soms niet meer zo gekend zijn, moeten we erbij nemen. Gelukkig hebben ze een hulpblaadje met lyrics, het zou anders nogal moeilijk gaan.
Dat Bad Religion niet meer bij de jongste punkbands hoort, hoeft geen probleem te zijn. De groep heeft energie te over en brengt zijn songs nog steeds met dezelfde power en intensiteit als ze altijd doen. Een strakke punkshow met hardere invloeden die vooral heel snel voorbijvloog, Bad Religion deed zijn naam alle eer aan. Een legendarische band die voor ons nog even mag meegaan.
Setlist: Chaos From Within - Them and Us - Fuck You - The Dichotomy - Recipe For Hate - New Dark Ages - 21st Century (Digital Boy) - Do the Paranoid Style - My Sanity - Struck a Nerve - Generator - American Jesus - Lose Your Head - … - Punk Rock Song - Sorrow - Inflicted - Fuck Armageddon… - This Is hell
No Control: (volledig album): Change of Ideas - Big Bang - No Control - Sometimes It Feels Like… - Automatic Man - I Want to Conquer the World - Sanity - Henchman - It Must Look Pretty Appealing - You - Progress - I Want Something More - Anxiety - Billy - The World Won’t Stop
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/bad-religion-06-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/ploegendienst-06-05-2019
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Indiefans uit de late jaren negentig zullen zich Built To Spill vast levendig herinneren. De band rond het nonchalante gitaarspel van Doug Martsch bleek een van de weinige die met een contract bij Warner Bros. nog hun creativiteit kon bewaren. In z'n eerste bestaansdecennium bracht Built To Spill het één na het andere meesterwerk uit, vaak met wisselende line-up. Een van hun legendarische albums uit die periode, ‘Keep It Like A Secret’, viert zijn twintigste verjaardag. Daarom kwam Doug zijn perfecte mix van Pavement-pop en Dinosaur Jr. punk celebreren in De Kortrijkse Kreun. Al was het niet zo'n hevige viering: Built To Spill blijkt een legacy act geworden bij gebrek aan vitaliteit.
De voorprogramma's bestonden uit twee acts die voor onaandachtige zielen jambandjes lijken. Ze namen het net als de hoofdact niet zo nauw met de timing of de correcte tonaliteit. Dit resulteerde soms in interessante klankwolken, maar ook vaak in gezapige brij. ORUÃ is een Portugees powertrio dat bluesrock brengt met een snuifje desert rock. De gitarist beheerste de slordige gitaartechniek die deze avond centraal stond uitstekend en hij paste er gretig vibrato effecten op toe. De drummer had zijn studieboek drumfills vanbuiten geleerd, hij paste ze namelijk één voor één toe op zijn drumkit. Jammer genoeg ging het spel van drum en bass nergens heen terwijl de gitarist zijn eigen spel live samplede. De conceptie van het bandje stond nog niet helemaal op punt.
Slam Dunk zorgde voor een onverwacht leuke wending met hun ritmes die doen denken aan een rock versie van footloose. De bandleden sprongen wild in het rond terwijl ze hun slacker en rockabilly teksten door de micro's reiden. De drummer stal echter de show met een energieke spel dat niemand die avond kon overtreffen. Verder werd er wat gepalaverd over merchandise en met flesjes gegooid.
Wat de visuele actie betreft waren we er hierna aan voor de moeite. Built To Spill klonk best goed, al duurde het even voordat de effectenpedalen zich tot toverdoosjes ontpopten. Het leek alsof de andere muzikanten de nummers niet goed beheersten en daarom enorm moest opletten, ofwel dat ze vermoeid waren en graag wilden slapen. Op dat vlak tasten we in het duister. Om echt te genieten moest je trouwens je ogen dicht doen.
Geen van de vier andere officiële bandleden was immers aanwezig, die waren vervangen door een drietal andere muzikanten. De Kreun zou gerust een derde gitarist op het podium verdragen en ook het optreden zou aan dynamiek gewonnen hebben. Built To Spill's nummers zijn aanhoudende lagen geluid die zichzelf gaandeweg herstructureren. Dat is moeilijk als je band niet meedoet. Doug verliest helaas stilaan zijn haren en daarmee ook zijn pluimen. Zijn hoofd wiebelde al had hij een of andere nerveuze tik. Dat was op zich niet erg, ware het niet dat dat de enige beweging op het podium was. Ook het publiek bleef bedaard, behalve een enkele zwaaiende hand bij het laatste nummer.
De eerste set bestond volledig uit nummers van het jarige album. Na een lang applaus hoorden we een paar covers en enkele nummers uit andere van zijn platen (niet meteen de bekendste). Hilariteit sloeg snel om in medelijden toen Doug eerst zijn snaar en dan zijn gitaar brak en zich moest beroepen op de Slam Dunk frontman om een instrument te hebben.
Gelukkig konden we nog afsluiten van "Carry The Zero", een van hun beste uit 1999. Doug Martsch is pas 49 jaar jong en kan gitaarspelen zonder te kijken, maar wil dat zeggen dat hij daarom voor geen extraatje mag zorgen? Wij vinden van niet.
Setlist: You Were Right - The Plan - Center of the Universe – Else – Sidewalk - Bad Light - Time Trap - Temporarily Blind - Broken Chairs - Planned Obsolescence (The Halo Benders cover) - Waterloo Sunset (The Kinks cover) (met Slam Dunk) – Strange - In the Morning - Carry the Zero
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Biologieles deel 1 … Elk jaar is het voor de imker bang afwachten of zijn bijen de lente halen. Vijf donkere maanden sluimerende spanning ontladen zich in het moment dat de imker het deksel van de bijenkasten licht. ..
The Subs optreden deel 1 … Bij een vrijwel volledige donker en afgeladen vol AB is het vòòr de start van het optreden niet duidelijk of The Subs the survival of the fittest gewonnen hebben. Met een ijzersterke optredenreputatie sinds 2008 maar ook een luwere periode de voorbije jaren, met uitzondering van “UFO” in 2018, heb je geen idee of The Subs als een feniks uit zijn as verrezen zijn. Het beloftevol gezoem waar het optreden mee start, als wakker wordende bijen, en een directe oerkreet “We are back” van frontman Jeroen De Pessemier vegen alle twijfel weg : dit optreden wordt een weergaloos feest.
Met verbazing wordt het publiek zo gekatapulteerd richting een bijna anderhalf uur durende rave zonder pauze. Van “The longest night” tot het obligate einde “The pope of dope”: alles is een naadloos verlopend verhaal van moshpits, efficiënt opgebouwde ontladingen in iedere song, en het opzwepende podiumbeest Jeroen De Pessemier. “Concorde”, “Mitsubitchi”, “Fuck that shit”, “My punk” en “Face of the planet”: eerst nog met een soort multicolor tovernaarscape, later in bloot bovenlijf, klimt De Pessemier het balkon in, biedt hij vodka aan, deelt hij t-shirts uit, doet hij van een Mozus splijt de zee open met het publiek of wordt hij op handen de zaal ingedragen op een dienblad met spotlights.
The Subs geven hun drie gastzangers alle ruimte om te schitteren. Eerst als voorprogramma en dan als zanger bij het nieuwe “Blank” is Glints de perfecte uppercut. Met potloodsnorretje, een vers gesteven trainingspak en een jaren 90 Good shape haircut geeft hij een stevig energieke inkijk van een voor The Subs nieuw genre : dit klinkt zeer Brits en zeer UK garage. Bij “Trapped” is het niet Colonel Abrams maar een space oddity uitziende Rouge Mary uit Parijs die de vocals doet. Helaas is bij dit liedje de melodie even weggeveegd, en hetzelfde geldt voor “UFO” die door Yves Paquet nochtans sterk gebracht wordt, wat een dijk van een stem heeft die.
Drie keer verduidelijkte De Pessemier bij het publiek dat er een toonmoment van old school aankomt, wat telkens in een minuut onversneden dance resulteert. Als een mentor toont hij gretig aan waar de roots van de veelzijdige Subs liggen. Dat ze het publiek royaal tot ontploffing brengen vind je in het perfecte bewijs van “The Pope of Dope” met The Party Harders. Op een gouden troon wordt de zanger in ontbloot bovenlijf en witte sportsokken met een geknutselde mijter van achter in de zaal door het losgeslagen publiek naar het podium gebracht.
Resultaat : The Subs - een podium vol concertgangers, door De Pessemier zelf erop getild. Een speelse chaos die zorgt dat deze klassieker ook direct het eindpunt vormt van het optreden, want verder spelen is na deze wervelwind niet meer mogelijk.
Biologieles deel 2 : alleen de sterkste bijen blijven na de winter overleven, dat is nu éénmaal de natuur. The Subs optreden deel 2 : de natuur heeft beslist, The Subs are really really back.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Subs
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-subs-04-05-2019
Glints
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/glints-04-05-2019
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Van marketing hebben ze bij Wives (uit Queens, New York) blijkbaar weinig kaas gegeten. Hun naam is niet alleen moeilijk te googelen, ze is al ettelijke keren door andere groepen gebruikt. Bovendien toerden ze door Europa terwijl hun eerste plaat nog in de maak is. Dit geheel terzijde. De vier beleefden duidelijk de tijd van hun leven en ook wij amuseerden ons best.
Wat onverwacht eigenlijk want Wives is een nieuw project van gitarist Andrew Bailey van DIIV, een groep die het soort dromerige indierock maakt waar ik alleen maar moe van word. Maar dit was duidelijk wat anders: grotestadsrock waardoor je, mits enige verbeelding, echo’s uit de rijke New Yorkse rockgeschiedenis hoorde schemeren. Een flink stuk forser en gruiziger dan DIIV met gitaren die zich gretig wentelden in noise en grunge.
Laatste single heet trouwens “Waving past Nirvana”. Ik hoorde ook een hoog Lou Reed gehalte maar dat had vooral te maken met de zangstijl van Jay Satterwhite.
Een goeie sound hadden ze zeker maar ook de nummers zelf mochten er best zijn, buiten die paar missers dan. Maar het zal toch vooral dat ene nummer zijn, dat traag begon en een geweldige spanningsopbouw kende, die me reikhalzend naar die eerste plaat doet uitkijken.
Vier jaar bleef het opvallend stil in kamp Wallace Vanborn , de band (van Gentse bodem) die ons reeds meer dan 10 jaar voorziet van stevig, catchy gitaarwerk. Bovendien wisten ze na meer dan 400 optredens een ijzersterke live-reputatie op te bouwen binnen de Belgische muziekscene. Neen, dit is niet iedere muziekgroep gegeven. Toch betekende deze radiostilte geen stagnatie van hun creatieve proces, integendeel…Hier zagen we een trio ontwaken uit de pauze, van veel energie, een goede zang en catchy hooks.
Een PletWallace dus , luid, rap, een liveband ten top , omfloerst van een goede belichting in een kleine, gezellige club met een strak voorprogramma. Meer volk hadden we verwacht om deze twee straffe bands te zien, maar de afwezigen hadden eens te meer ongelijk.
Deze hiatus scherpte Wallace Vanborn, maar ook Ian Clement (zanger) aan tot nòg straffere artiesten. Ian werkte de laatste jaren stilletjes aan zijn tweede, intens ontroerende soloplaat ('See Me in Synchronicity’, verscheen februari '19). Daarnaast vonden de bandleden (Ian, Sylvester Vanborm & Dries Hoof) ook nog de tijd om te spelen in verschillende andere projecten èn als kers op de taart: ze schreven 3 nieuwe nummers en brachten deze uit via een split-release met Paceshifters (NL) ter gelegenheid van Record Store Day 2019. Een uniek project die we vanavond konden aanschouwen.
Deze vrijdagavond startte meteen met de alternatieve, grungy rock-and-roll van Paceshifters. Om eerlijk te zijn, ik had nog nooit van deze Noorderburen gehoord, ondanks het feit dat ze al sedert 2008 in het circuit zijn. Toch werd al snel duidelijk dat ze in staat waren om ons plat te spelen. En dit deden ze ook, zonder aarzelen. Op het podium zag ik twee broers (waaronder de basgitarist die net vader was geworden) en één drummer die zich smeten, zich amuseerden en overtuigden van hun ruige orkestje. Wat over bleef was minstens één gelukkige mens, omdat hij de Paceshifters mocht leren kennen en waarderen.
Na een korte pauze beukten de eerste noten van Wallace Vanborn tegen onze trommelvliezen. De set begon met “Welcome to the Wastelands”. Meteen werd het publiek meegesleurd met de sneltrein en Ian was na dit eerste nummer zéér resoluut: "Mensen, we hebben jullie gemist en zijn blij om hier terug te zijn!". Deze oprechte dankbaarheid, gaf mij een stevige portie kippenvel.
Hierna passeerden enkele oudere nummers de revue, “Cougars” en “Found in L.A.” toonden ze dat ze nog altijd in staat zijn om ons met een knipoog omver te blazen.
Het viel mij ook op hoe goed de belichting was: snelle, felle kleuren wisselden vlotjes af met donkere mystieke tinten , én met het dichte rookgordijn klopte alles. Ik waande mij zelfs even in Joshua Tree.
Nu was het tijd voor nieuwe nummers vanop de RSD split 10": “Flashlight” en “Sleaze To Greaze The Wheel”. Beiden puike nummers, met als doel ons klaar te stomen voor “Borderline”, het laatste en extreem luide, snelle, harde nummer van de split. Het publiek was nu echt ‘hot’.
Tot slot werden ons nog enkele klassiekers voorgeschoteld: “Rover”, “Atom Jugler”, “Supply And the Damned” en “Cowboy Panda’s Revenge”. Het publiek verloor nu echt de controle en een fotograaf werd zelfs tegen de grond geslingerd (gelukkig zonder brokken). De drummer vond ons zo'n aardig publiek, dat hij de moeite deed om eventjes naar ons toe te komen: "merci, merci, merci". Opnieuw een kippenvelmoment. Tja, ongelooflijk veel respect heb ik voor deze band!
Een PletWallace kwam dus na enkele jaren naar ons toe en overwon ieders paar oren. Opnieuw en steeds weer… opnieuw.
Setlist: Welcome to the wastelands - Cougars - Found in L.A.
Flashlight (nummer van op nieuwe split)
Sleaze To Greaze The Wheel (nummer van op nieuwe split)
Borderline (nummer van op nieuwe split)
Rover - Atom Jugler - Supply and the Damned - Cowboy Panda’s Revenge
Organisatie: N9, Eeklo
Wallace Vanborn - Gent's stonerrock-trio is terug van weggeweest, en hoe!
Paceshifters + Wallace Vanborn
N9
Eeklo
Stoned Jesus , een trio uit Oekraïne (Kiev) btw, kon rekenen op sterke bijval in de 4ad . Een uitverkocht optreden dus. Een goed uur lang wisten ze het publiek in trance te houden met hun bezwerende , hypnotiserende , slepende, filmische sound die explosief kon zijn .
Stoned Jesus is reeds aan hun vierde plaat toe, ‘Pilgrims’ die bij Napalm Records werd getekend . Metalbands zijn hier vooral te vinden , maar kijk, de heavy stoner van Stoned Jesus dringt zich op . Oudje “I’m the mountain” is de ‘anthem van de stoner rock’ , één van hun classics die op het eind werd gespeeld , een evenwichtig geheel van donkere, slepende , apocalyptische, explosieve riffs en spacey, psychedelische sounds die je in hun greep houden en bij het nekvel grijpen . Het nieuwe album werd vanavond in de spotlight geplaatst .
Eerst even in de juiste stemming geraken met “Distant light”, meer progrock dan die slepende, heavy stoner; vanaf song twee “Hands resist them” geraken de drie op stoom , de bas met diepe, dreigende , dronende doomriffs , pulserende drums en een slome, zware, tergende gitaar, ondersteund van (g) rauwe en hoge vocals , van vooral weerkerende lyrics. Het doet wat denken aan de aanpak van Electric Wizard, Sleep , Black Mountain en die van Steve Albini’s Shellac.
Een luistertrip, zeker als “Excited” en “Feel” op gang zijn getrokken door tempowissels, explosieve ritmes en spacy geluiden die het gerieflijk maken . Ook als één van de snaren knakt, wordt er gemoedelijk, repeterend verder gespeeld .
“Thessalia” bezorgt best een lekker tempo en leuke gitaarriffs . 70s retro sijpelt door en dan kom je hier uit op een Black Sabbath . “Water me” biedt meer herhalende , lange breaks. Letterlijk ervaren we een ‘desert’ gevoel. Een intense broeierige spanning brengt de doorbraak “I m the mountain” en “Apathy”, die de set definitief besluiten .
Stoned Jesus orakelt hier een donkere toekomst waar hypnotiserende gitaren vereerd worden en knallen als het laatste oordeel. Een dynamisch spel tussen luid en stil, van heftige grooves tot een sereen luisterspel. Een emotionele stormram!
De drie houden er een erg positief gevoel van over , het warme onthaal , de respons injecteren een gretigheid, die de songs push en kracht geven. Een goed concert , zondermeer.
Support was Fire Down Below , een Gents viertal die een energieke set aflevert met een bezwerende, catchy, strakke sound , en de donkere 90s grunge van Alice In Chains richting extravertie trapt …
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Nederlands 
Français 
