Het dood gewaande Neurosis is terug tot leven gekomen met een nieuw album, en dat 10 jaar na het vorige.
Nadat in 2019 boegbeeld Scott Kelly door zijn kompanen uit de band werd gezet na een veroordeling voor huiselijk geweld werd het akelig stil rond de band. Toen ook begin 2025 drummer Jason Roeder aankondigde er mee op te houden, leek Neurosis helemaal ten dode opgeschreven.
Maar op vandaag is daar dan toch een nieuw album, en wat voor één. En nog beter nieuws, voor ‘An Undying Love For a Burning World’ werd de geweldige Aaron Turner (Isis, Sumac, Old Man Gloom) aan boord gehesen. En geloof ons vrij, dit is the right man on the right place, alsof hij altijd al voorbestemd was om toe te treden tot Neurosis. Dankzij Turner is dit één van de meest indrukwekkende platen van Neurosis geworden, hij stort zich met lijf en leden in zijn nieuwe missie en de rest van de band lijkt daardoor aangestoken om al hun demonen, adrenaline en agressie in dit album te pompen.
Het resultaat is een stel rauwe brokken post- en sludge-metal die hard aan de ribben kleven.
Kenmerkend voor Neurosis is dat de band bij momenten verschroeiend uithaalt, maar in één en dezelfde song ook heel sensitief uit de hoek kan komen. Zo is “First Red Days” een lange beklijvende track die met overgave al die uitersten opzoekt. Ook in “Blind”, nog zo een joekel van boven de 9 minuten, wordt na een eruptie van woede de stilte opgezocht.
In het compacte “Untethered” houden ze het voor één keer wat korter, het is een frontale metal-vuistslag die geenszins zijn doel mist.
In de staart zitten alweer twee van die uitgesponnen imminente en hardvochtige moordsongs waar Neurosis een patent op heeft. Bij “In the Waiting Hours” neemt Turner ons minutenlang op sleeptouw om uiteindelijk ergens in een donkere kerker te eindigen en het rijzige “Last Light” is dan weer het dichtste dat de band ooit bij Swans is geweest, verslavend, apocalyptisch, neurotisch, slopend en bevreemdend.
Met deze plaat heeft Neurosis zich, na een jarenlange stilte, in één ruk terug vooraan op de post-metal kaart gezet en tonen ze nog eens fijntjes aan volgelingen als Cult Of Luna en Amenra waar de klepel hangt. De intrede van Aaron Turner is een godsgeschenk voor Neurosis, of spreken we hier liever van ‘duivelsgeschenk’? ‘t is tenslotte nog altijd metal.
Tinariwen - Hoggar: terug naar het kampvuur, zonder de wereld buiten te sluiten
Na de omzwervingen van ‘Amatssou’, waarop banjo’s, pedal steel en de schaduw van Americana nadrukkelijk aanwezig waren, kiest Tinariwen op ‘Hoggar’ opnieuw voor de essentie. Geen grote productiefranjes, geen opvallende stilistische omwegen, maar een plaat die klinkt alsof ze rechtstreeks werd opgenomen rond een kampvuur ergens tussen Tamanrasset en Kidal. Meer dan 45 jaar na hun ontstaan bewijzen de pioniers van de desert-blues dat teruggrijpen naar de basis geen stap achteruit hoeft te zijn.
Dat ‘Hoggar’ ontstond in ballingschap, voel je in bijna elke noot. Door de aanhoudende onrust in Noord-Mali weken verschillende groepsleden uit naar Algerije, waar de plaat werd opgenomen in de studio van de jongere Toearegband Imarhan. Die context maakt van ‘Hoggar’ meer dan zomaar een nieuw Tinariwen-album: het is tegelijk een thuiskomst, een reünie en een muzikale overdracht tussen generaties.
Muzikaal blijft de groep trouw aan het vertrouwde recept van repetitieve gitaarpatronen, handgeklap, bezwerende samenzang en grooves die langzaam onder je huid kruipen. Toch klinkt ‘Hoggar’ warmer en intiemer dan veel van hun recentere werk. Alsof de band bewust opnieuw aansluiting zoekt bij de manier waarop deze muziek oorspronkelijk ontstond: akoestische gitaren en stemmen die in elkaar overvloeien.
Openingsnummer “Amidinim Ehaf Solan” zet meteen de toon. Golvende gitaren en call-and-response-zang dragen een tekst vol hoop en overlevingsdrang. Tinariwen blijft immers een politieke groep, al wordt hun engagement nooit slogansmuziek. De songs vertellen over ontheemding, verdeeldheid en het verdwijnen van een nomadische levenswijze, maar altijd met poëtische omwegen en melancholie als drager.
Eén van de opvallendste momenten is “Imidiwan Takyadam”, waarop José González een Spaanse zangbijdrage levert. Het had makkelijk geforceerd kunnen klinken, maar het nummer behoudt verrassend genoeg zijn natuurlijke flow. González voegt geen exotisch laagje toe; hij lijkt eerder zachtjes in het collectief opgenomen te worden.
Nog sterker is “Sagherat Assani”, gebaseerd op een traditioneel Soedanees lied dat Abdallah Ag Alhousseyni eind jaren tachtig leerde kennen aan de grens tussen Libië en Soedan. De bijdrage van de Soedanese zangeres en oud-speelster Sulafa Elyas geeft het nummer een extra melancholische diepte. Haar stem zweeft elegant boven de repetitieve ritmiek uit en herinnert eraan hoe belangrijk vrouwelijke stemmen altijd zijn geweest binnen de Toearegcultuur (een traditie die vandaag steeds meer onder druk staat).
Thematisch wordt ‘Hoggar’ donkerder naarmate de plaat vordert. “Erghad Afewo” ademt spanning en conflict, terwijl afsluiter “Aba Malik” zonder omwegen de Wagner Group viseert, de Russische paramilitairen die mee verantwoordelijk zijn voor de instabiliteit in Noord-Mali. De dreigende gitaren en slepende cadans geven het nummer iets ceremonieels, alsof Tinariwen niet enkel protesteert maar tegelijk rouwt.
Wat ‘Hoggar’ vooral sterk maakt, is dat de plaat tegelijk vertrouwd en levendig klinkt. Tinariwen probeert zichzelf niet krampachtig te vernieuwen, maar verfijnt wel verder wat hen al decennia uniek maakt. Voor sommige luisteraars zal dat misschien te weinig verrassend zijn.
Wie radicale stijlbreuken verwacht, komt bedrogen uit. Maar terwijl zoveel bands hun identiteit verliezen in experimenten, blijft Tinariwen koppig vasthouden aan een geluid dat tijdloos en herkenbaar is.
Tot slot nog dit: de titel verwijst naar het Hoggargebergte in de Algerijnse Sahara: een herkenningspunt voor nomaden, zichtbaar van ver in een uitgestrekt landschap. Dat beeld past perfect bij deze plaat.
‘Hoggar’ is geen revolutionaire koerswijziging, maar wel een baken. Een album dat de wortels van Tinariwen opnieuw blootlegt en tegelijk de fakkel doorgeeft aan een nieuwe generatie muzikanten die de desert-blues levend houdt.
Vanaf het slappe ‘Turn Blue’ uit 2014 waren wij The Black Keys kwijt, de heren hadden hun eigen roots onbeschaamd overboord gegooid en leken definitief overgestapt naar onschadelijke en steriele mainstream-rock volledig gericht op mega concertzalen en grote festivals.
Tot daar plots het tussendoortje ‘Delta Kream’ kwam in 2021, een aangename terugkeer naar hun eerste liefde de blues, zoals ze die eerder ook omarmden op schitterende plaatjes als ‘The Big Come Up’, ‘Thickfreakness’, ‘Rubber Factory’ en ‘Chulahoma’. Het bleek echter maar een tijdelijke heropflakkering, want daarna maakten ze alweer een stel ongevaarlijke en onderling inwisselbare plaatjes met de veiligheidshendel constant op (‘Dropout Boogie’, ‘Ohio Players’, ‘No Rain No Flowers’).
Maar kijk, daar zijn ze terug met ‘Peaches’, een rauw plaatje dat niet toevallig aanvankelijk als werktitel ‘Delta Kream II’ meekreeg. Het is opnieuw een ode geworden aan hun bluesidolen, een compromisloos plaatje die de blues in zijn meest pure en primaire vorm weergeeft, hoegenaamd geen Bonnamassa dus.
Het is een verzameling obscure covers waarbij vergeten blueslegendes (RL Burnside, Junior Kimbrough, Robert Cage, Big Lucky Carter, Earl Hooker,…) terug in het leven worden geroepen. De songs worden door The Black Keys op een rauwe manier naar hun hand hebben gezet met steeds voldoende respect voor het origineel. Junior Kimbrough is zo een bluesrot die hen kennelijk nauw aan het hart ligt. De man had met het schitterende ‘Chulahoma’ al een volledig album als eerbetoon gekregen, maar voor The Black Keys was dat nog niet genoeg, hier krijgt “Nobody But You” een lekker nonchalante en relaxe uitvoering vanuit de losse pols. In “You Got to Lose” (Earl Hooker) gaan ze dan weer een stuk wilder tekeer, alsof ze de lijn willen verder trekken die George Thorogood er mee uitzette op zijn onovertroffen debuutalbum.
“She Does it Right” is een ode aan de rechttoe-rechtaan pubrock van de onvolprezen Wilko Johnson en Dr Feelgood, The Black Keys steken die hier voor de gelegenheid in een zompig ZZ Top achtig kleedje. De blues mag dan weer lekker rollen op “Who’s Been Fooling You” en al zeker op “Tomorrow Night”, waarin de pot vet van ‘Thickfreakness’ terug wordt bovengehaald.
Dit zijn The Black Keys zoals wij hen het liefst hebben, met beide voeten in de modderachtige blues en mijlenver weg van de pompeuze stadionrock. De heren spelen voor één keer zonder enige vorm van pretentie en met de goesting van een stel jonge hongerige wolven.
We kunnen niet anders dan vaststellen dat bij The Black Keys de tussendoortjes stukken beter zijn dan de reguliere (of moeten we zeggen obligate) platen.
Vandaar dat ze waarschijnlijk de komende jaren terug een stel inferieure ‘veilige’ plaatjes zullen releasen om dan na 5 jaar hopelijk terug uit te pakken met zo een fenomenaal vervolg op deze ‘Peaches’. Daar kunnen we mee leven.
Mehmet Ali Sanlıkol groeide op in Istanbul, zijn moeder was een klassiek pianiste, en hij bracht zijn jeugd door met muziek van Beethoven, Mozart en Chopin, voordat hij de jazz ontdekte. Het betekende een keerpunt, hij verdiepte zich in het genre en ging naar het Berklee College of Music. Boston is nu zijn thuisbasis en de jazz is in de man geworteld. Zijn laatste album ‘The Electric Out Man Speaks and you Listen’ vat net die verschillende invloeden samen van z’n roots, klassiek, blues en jazz.
De bezwerende klank op “Pickin ‘A Shuffle alla Turca” laat al meteen die verscheidenheid horen. Het instrumentarium spreekt tot de verbeelding. Er is ook wat bluegrass in vervat.
Deze invloedssfeer brent een oude, lekkere warme sound. We horen het verder op “Another dream in Nihavend” , eentje van meer dan tien minuten. Het klint boeiend door de improvisaties en de talrijke wissels van ingetogenheid en dynamiek . “Talk about A Turkisch Blues” ademt z’n roots en blues uit, En is niet vies van enig experiment. Een energieke solo drijft het tempo op. Prachtig dus. “A 1. Poignant Truth” en “No big deal” gaan verder in dit elan.
Het album steunt op decennia van onderzoek, cultuurgeschiedenis en instrumentontwerp; het klinkt herkenbaar, vertrouwd, maar biedt openheid naar avontuur en experimenteerdrift. Hij weet een breed publiek aan te spreken, uit de jazz-, blues-, Anatolisch-Turkse psychedelische en alternatieve wereldmuziekscene. Sanlıkol brengt het in de eigen muzikale taal waarmee hij is opgegroeid. Zijn persoonlijk verhaal wordt hier muzikaal uitgebeeld. Een interessant plaatje dus.
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nNqJydMDPXevHt4x6LWopPUEAF0OodDX8
Tracklist: Pickin' A Shuffle Alla Turca - Another Dream In Nihavend - Talk About A Turkish Blues - A 1. Poignant Truth - No Big Deal.
Benjamin Herman is een veelzijdig jazz muzikant. Hij staat al drie decennia aan de top van de jazz, waarbij hij regelmatig de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt, onder meer met het gezelschap New Cool Collective. In 2025 trok hij letterlijk de grens over met een reis naar Japan. Die tocht zit nu in de plaat, 'The Tokyo Sessions' …
Op “Sugii” neemt de altsax nog een voornaam plaatsje in; de invloeden uit Japan hoor je op “Wasshoi”, beetje op bevreemdende wijze worden we in deze wereld gedropt. Het klinkt ingetogen, lichtjes dreigend en er is de experimenteerdrift met z’n muzikanten , die de brug slaan tussen de twee werelden, de Westerse en de Japanse. Die instrumentatie vindt elkaar hier. We zijn bijgevolg onder de indruk van het chaotisch mooie en deels overstuurde “The room” en “Kazegafuku”.
Benjamin Herman zorgt ook voor lichte , zachte botsing in deze culturen, zoals op het filmische “Tokyo Moon”. Fantasie prikkelend.
Benjamin Herman maakt dus een wereldreis met zijn altsax. Samen met z’n muzikanten en hun verfijnde , rauwe instrumentatie zorgen ze voor een veelkleurige aanpak, die de culturen met elkaar verbindt, op welke wijze ook, mooi uitgekiend als hobbelig.
De bonustracks zijn alvast meegenomen, “Spyware” en “Hohokekyo”.
De Oosterse cultuur spreekt sowieso tot de verbeelding, met de Westerse jazzlink krijgen we een beklijvende trip van Bejamin Herman en C°.
Tracklist: 1. Sugii 2. Wasshoi (feat. Otomo Yoshihide) 3. Kazegafuku (feat. Akihito Obama, Ko Ishikawa) 4. NRFS (feat. Tomoaki Baba) 5. YAMAN 6. Aozora 7. Gaa-Gaa (feat. Otomo Yoshihide) 8. The Room (feat. Shinpei Ruike) 9. Tokyo Moon (feat. Tomoaki Baba ) 10. One For Itsuno (feat. Ko Ishikawa) 11. Dede Shinpei Ruike (feat. Shinpei Ruike) 12. Pit Inn 13. Jam Jam Radio (feat. Otomo Yoshihide)
Bonus tracks 14. Spyware (feat. Otomo Yoshihide) 15. Hohokekyo (feat. Akihito Obama)
Amenra - try-out - Door merg en been
Aan de vooravond van een nieuwe tournee, te beginnen met maar liefst 3 keer AB, kwam Amenra een soort van try-out concert geven in de kleine 4AD voor een paar honderd gelukzakken.
Nou ja, try-out, de set van Amenra zat meteen strak in het donkere lijf, deze band heeft genoeg knowhow en ervaring om blindelings een ijzersterke prestatie neer de zetten. Deze generale repetitie was dus een volwaardig en meeslepend concert dat zoals gewoonlijk lang en hard aan de ribben bleef kleven. En al direct één met een onvergetelijk karakter, want waar kan je op vandaag nog in zo een intieme setting een Amenra gig meemaken?
De knusse 4AD was volgelopen met een bijzonder respectvol publiek dat zich de ganse set lang muisstil wist te houden. Dit was een zegen voor de beleving van die kenmerkende intense stil/luid muziek, want op festivals hebben we ons al te vaak dood geërgerd aan het irritante geroezemoes dat om de haverklap opsteeg tijdens de stiltemomenten. Hier niet, hier waren de overgave en de toewijding van het publiek zo eerbiedvol dat je een vlieg kon horen ademen. Er werd zelfs niet geapplaudiseerd tussen de songs, maar dat kwam vooral omdat Amenra alles telkenmale haarfijn met een subtiel draadje aan elkaar naaide. Pas na de laatste abrupte knal van afsluiter “Silver Needle. Golden Nail” steeg er applaus en gejuich op, alsof we hier op een klassiek concert waren.
Vanavond waren er alvast geen verrassingen in de zin van nieuwe songs, daar is het nog even op wachten, wel een setlist om bloedduimen en zwarte vingers bij af te likken. Van bij de aftrap met “Children Of the Eye” zat iedereen al ‘in the zone’, wat wil zeggen dat men al meteen verdoofd was door de intensiteit en de hypnose die Amenra teweegbracht. Een bloedstollend “.Razoreater.” ging door merg en been en alles wat daar rondhing. Het werd ons ook nog maar eens duidelijk dat een onheilspellend en doordringend “Nowena /9.10” misschien wel de allerbeste Amenra song ooit is, vanuit een intieme inwijding naar een explosieve en immer brandende apotheose. “.Ter Ziele.Tottedood.” sleepte zich met loodzware gitaren doorheen een giftig moeras waarbij de fans in een modus van slowmotion-headbanging verzeild geraakten. Ook “.Am Kreuz.” keerde ons compleet ondersteboven, de Amerikaanse bassiste Amy Thung Barrysmith zorgde hier voor een perfect tegengewicht voor de fanatieke schreeuwvocals van Colin van Eeckhout. “A Solitary Reign” was uiteraard wederom de kraker waar Amenra nooit meer om heen kan, toch verbaasde het ons dat ze die klassieker nog steeds met een verbetenheid en force wisten te brengen alsof ze die song voor de eerste keer brachten.
Dit was naar goede gewoonte alweer een immense ervaring om te ondergaan. Want een Amenra concert, dat beleef je niet zomaar, dat onderga je. Met lijf en leden.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke één van de drie avonden , AB, Brussel (van 06-05 t-m 08-05-2026)
Amenra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9539-amenra-06-05-2026?Itemid=0
Organisatie:4ad, Diksmuide
Headbanger’s Balls Fest 2026 - Missie opnieuw geslaagd
Headbanger’s Balls Fest 2026
Cultuurhuis De Leest
Izegem
2026-05-02
Filip Van der Linden
Headbanger’s Balls Fest in Izegem beloofde opnieuw een interessant en heel divers festival te worden en al die verwachtingen werden ingelost. Naar goede traditie waren er in Izegem opnieuw zowel bands die heel geliefd zijn in België en bands die voor velen nog een ontdekking waren. Het festival was bovendien uitverkocht.
En bijna alle bands op de affiche hebben recent nieuw werk uit, wat het voor de fans toch altijd een beetje spannend maakt.
Poseydon mocht op 2 mei als eerste aantreden op Headbanger’s Balls Fest. Deze Vlaamse band bracht zopas het nieuwe album ‘Time Is A River And The Waters Are Red’ uit. Een heel intrigerende albumtitel alvast en de review daarvan hebben jullie nog te goed. Het is al het tweede full album sinds in 2020 Tom Lenaerts aantrad bij Poseydon als vocalist. In 2024 won deze death/thrashmetalband de Belgische Wacken Battle en mochten ze aantreden op het grootste of belangrijkste metalfestival ter wereld. Dat heeft toch een paar deuren geopend voor deze band, want ze staan later dit jaar ook nog eens op Alcatraz in Kortrijk.
Wij waren vooral benieuwd naar de live-versie van de nieuwe nummers. We kregen vier nieuwe nummers te horen en evenveel van voorganger ‘Through The Gate of Hatred and Aversion’. Poseydon zond een vroege schokgolf door De Leest. Wie al aanwezig was, was getuige van een spervuur van thrash en death, op een bedje van wat hardcore-elementen, en met een wervelende belichting.
14 uur was vroeg om al voor het podium te staan op wat aangekondigd werd als de laatste zonnige dag voor een week van regen en toch stond de ruimte dan al goed halfvol en werden elk nummer en elke vraag van frontman Tom op enthousiast applaus onthaald.
Setlist Poseydon: Awakening Of The Gods / Instinctive Dissonance / Rise Of The Kraken / Storm / Disciple / Contrition / Time Is A River And The Waters Are red / Haunted Souls / With Tears In My Eyes
Daarna was het aan Cowboys & Aliens. Deze Belgische band viert zijn 30ste verjaardag en bracht recent nog het nieuwe, fijne album ‘Finis Temporum’ uit. Cowboys & Aliens behoort tot de pioniers van de Europese stoner-scene en heeft een uitstekende live-reputatie. Ze stonden al op onder meer Graspop en Desertfest en deelden het podium met Monster Magnet en Queens of the Stone Age.
Je zou kunnen denken dat Cowboys & Aliens misschien een beetje ‘laag’ of vroeg op de affiche stond, maar dat is enkel omdat het aanbod op deze editie van Headbanger’s Balls zo rijk gestoffeerd is.
Van het nieuwe album kregen we slechts drie nummers. Aangevuld werd met een dwarsdoorsnede uit het verzamelde werk van de band.
Live stelt Cowboys & Aliens nooit teleur en die reputatie werd in Izegem nog eens herbevestigd. Deze band speelde met het vertrouwen van de grote dagen. De zaal was inmiddels al goed gevuld en na elk nummer gingen de handen en de hoorns in de lucht tot aan de geluidsmannen.
Uit recente interviews blijkt dat het voortbestaan van deze fijne stonerband in vraag werd gesteld. We zijn blij dat ze blijven doorgaan. Finis Temporum? Dan toch gelukkig niet voor deze band.
Setlist Cowboys & Aliens: Find You Soon / Boy In The Middle / Life Tree / Rabbit Hole / Let Me Walk You Home / Sheep Bloody Sheep / Icy Grip / Blow Your Past (To Smithereens) / Language Of Superstars / Simple Things / Ghost In My Speaker
De volgende in de rij was The Devil And The Almighty Blues. Deze band uit Noorwegen staat bekend om zijn trage, heavy en atmosferische bluesrock. Zopas losten ze de nieuwe track “Lied To” en dat belooft voor het nieuwe, vierde album. Deze Noren zijn al op tour nog voor dat nieuwe album uit is. “Lied To” zat al wel in de set in Izegem, naast ouder werk uit de drie albums die tussen 2015 en 2019 uitgebracht werden en waarvan de intro’s vaak op herkenningsapplaus onthaald werden. Van ander nieuw werk was voorlopig geen spoor.
Deze band was een gokje van de organisatie. Er zit wel wat stoner in de sound van The Devil and The Almighty Blues, maar ook veel blues en 70’s prog en psychedelische rock. Toch kon deze band het publiek makkelijk inpakken. Al na een paar tracks had vocalist Arnt O. Andersen – op het podium ziet hij er met zijn lang gewaad en kralenkrans wat uit als een sjamaan of een lookalike van Jezus – er vele honderden nieuwe volgelingen bij. Dat gebeurde ondanks of misschien net dankzij de beperkte communicatie met de fans. Behalve dat ze superblij waren om op de affiche van Headbanger’s Balls te staan tussen al die andere toffe bands, had Arnt maar weinig te vertellen.
De set eindigde met een lang uitgesponnen gitaarduel tussen Petter en Torgeir dat heel traag maar gestaag crescendo ging. Het publiek kreeg er maar niet genoeg van en gaf het duel extra zuurstof met enthousiaste kreten en gejoel. Gegokt en gewonnen, voor de organisatie.
Setlist The Devil And The Almighty Blues: Storm Coming Down / These Are Old Hands / Never Darken My Door / Tired Old Dog / Time Ruins Everything
Daarna was het de beurt aan Wolvennest. Deze Brusselse band brengt psychedelische blackmetal en is een graag geziene gast op tal van Europese festivals. Even voor hun concert begon, werden wierrookstokjes aangestoken voor het podium, want voor Wolvennest is het prikkelen van de geur ook van belang voor de beleving van de fans, een dimensie waar andere bands veel minder aandacht voor hebben.
Daar stond tegenover dat er visueel niet zoveel gebeurde tijdens de rituele set. Het werd een statisch schaduwspel met veel rook en weinig licht. Voor Michel Kirby, één van de oprichters van Wolvennest, behoort ook onder meer Alan van Primoridal – headliner in Izegem - tot zijn ‘nest van wolven’. Dat opende mogelijkheden voor een gastrolletje van de Ier in de set van de Brusselaars, maar dat gebeurde toch niet.
Het meest recente album van Wolvennest is ‘Procession’ uit 2025. Dat album was met vijf nummers goed vertegenwoordigd in de set op Headbanger’s Balls. Aanvullen deden ze met live-klassiekers als “Incarnation” en “Ritual Lovers”. Afsluiten deden ze naar goede gewoonte met “Accabadora”.
Setlist Wolvennest: Damnation / Another Nail / Incarnation / Purple Poison / The Shadow On Your Side / Décharné / All That Black / Ritual Lovers / Accabadora
Wolvennest was een ietsje te laat begonnen aan zijn set en bij het afsluiten deden ze daar nog wat bovenop. Maar bij Crippled Black Phoenix liep er nog veel meer mis waardoor de timing voor de rest van de avond in het honderd liep. Deze zevenkoppige band kreeg het geluid (op het podium) maar niet goed en legde de set meermaals stil. Het enthousiasme bij de band en bij het publiek raakte daardoor bekoeld en de muziek van deze Britse band is zo al geen bruisbal van vrolijkheid. Nadat de set halfweg een tweede keer stilgelegd werd, druppelde het publiek langzaam de zaal uit, naar de toog of de laatste zonnestralen van de dag. Voor de echte fans – eentje was zelfs helemaal uit Zwitserland afgereisd naar België – maakte het allemaal niet zo veel uit. Crippled Black Phoenix is de band van Justin Greaves. Per album of tournee verzamelt hij nieuwe bandleden rond zich, zo lijkt het toch, en dat zorgt er mee voor dat deze bands moeilijk in één genre te plaatsen valt (van progrock tot postmetal).
Dit jaar bracht deze band het nieuwe album ‘Sceaduhelm’, waarvan we sinds januari al de single “Ravenettes” kennen. Die puike single zat vreemd genoeg niet in de set in Izegem, terwijl die op de andere haltes van deze tournee wel gespeeld wordt.
Setlist Crippled Black Phoenix: 444 / Wyches And Bastardz / Things Start Falling Apart / Hollows End / Vampire Grave / Colder And Colder / The Reckoning / Spider Island / Rise Up And Fight / Everything Is Beautiful But Us
Na drie bands met een grote voorliefde voor veel rook en weinig licht op het podium was het moment aangebroken voor een flinke dosis licht en veel humor met Truckfighters. Gitarist Dango stuitert over het podium als een Duracell-konijn op speed en toch speelt hij (zo lijkt het) foutloos. Naar goede traditie komt hij het podium op in een shirtje van Truckfighters dat hij meteen uittrekt en in het publiek gooit, zodat hij lijkt op een kruising van Iggy Pop en Angus Young.
Ook deze Zweedse stonerpioniers hebben een nieuw album om te promoten. ‘Masterflow’, met als leadsingle “The Bliss”, kwam er na zowat tien jaar stilte (dan toch inzake releases). Deze band is bijzonder geliefd bij het Belgische festivalpubliek. Ze speelden al op minstens drie edities van het Antwerpse Desertfest en twee keer op Pukkelpop. In 2024 stonden ze op Alcatraz in Kortrijk.
De liefde tussen België en Truckfighters duurt al lang en zal na de passage in Izegem zeker niet bekoelen. Truckfighters kregen zowaar de eerste crowdsurfers van de dag. Dan was de security toch niet voor niks aanwezig.
Ook een leuk momentje: bij één van de laatste nummers in de reguliere set doet Dango alsof hij naar adem moet happen. ‘Give me some energy’, vraagt hij aan het publiek. Waarna een volle zaal begint te joelen alsof dat echt zou helpen na die marathon van rondhossen op het podium. En dan gaat Dango voor nog een paar rondjes. Truckfighters krijgen een toegift van twee lange nummers en dan maakt Dango een rondje door de eerste rijen van het publiek.
Het lijkt dan alsof Headbanger’s Balls zijn headliner al gehad heeft. Is Primordial daar nog over gegaan?
Setlist Truckfighters: In Search Of / The Gorgon / The Bliss / Last Curfew / Big Eye / Atomic / The Chairman / Desert Cruiser / Carver / Manhattan Project
Primordial is een Ierse extreme/paganmetalband die werd opgericht in 1991 door bassist Pól MacAmhlaigh en gitarist Ciarán MacUiliam. Op hun albums verweven ze black metal met Keltische elementen. Hun meest recente studio-album is ‘How It Ends’ en dat dateert al van 2023. Primordial speelde al meer dan 30 concerten in België en is er best populair. Hun meest recente Belgische concert was op Graspop in 2025. Ondanks het late aanvangsuur stond de zaal nog goed vol. Primordial bracht een mooie dwarsdoorsnede van hun verzamelde werk en het publiek genoot met volle teugen. Hun set en hun live performance staat na meer dan 30 jaar nog steeds als een huis.
Ze openden de set met klassiekers als “As Rome Burns” en “No Grave Deep Enough”, die beide op herkenningsapplaus werden onthaald. Daarna was het duidelijk dat ondanks de glansprestatie van Truckfighters Primordial een terechte keuze was als headliner: een strakke set met de ene klassieker na de andere, een no-bullshit-attitude die het Belgische publiek hard weet te waarderen en een frontman die alleen al met een blik of een kleine handbeweging het publiek kan opzwepen.
Setlist Primordial: As Rome Burns / No Grave Deep Enough / To Hell Or The Hangman / Gods To The Godless / Lain With The Wolf / Sons Of The MOrrigan / Wield Lightning To Split The Sun / Victory Has 1.000 Fathers, Defeat Is An Orphan / The Coffin Ships / Heathen Tribes / Emire Falls
Headbanger’s Balls Fest was opnieuw een voltreffer als opener van het Belgische (metal)festivalseizoen. Dit festival slaagt perfect in zijn opzet om gevestigde waarden te combineren met interessante ontdekkingen en dat tegen een ticketprijs die je in een club doorgaans al voor één van de bands zou betalen. Met ook nog eens een top-geluid en licht en een voorts vlekkeloze organisatie kan je de ploeg achter ‘Izegem’ een huis van vertrouwen noemen. Op naar de volgende editie.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Serrefest 2026 - Nog steeds één van de gemoedelijkste festivalletjes
Serrefest 2026
Sylma Serres
Lievegem
2026-05-01
Filip Van der Linden
Serrefest is één van de meest gemoedelijke festivalletjes van Vlaanderen en aan de formule werd niets veranderd: een handvol bands uit de vijvers van punk en postpunk, biertjes aan democratische prijzen en de liefde voor de muziek die voorop staat.
Net als vorig jaar waren wij opnieuw van de partij.
Aanvankelijk leek het alsof de opkomst in Lievegem minder zou zijn dan die van vorig jaar, maar naarmate de avond vorderde, sloten meer mensen aan in de serre. Drie bands stonden ook vorig jaar op de affiche: Drift, Next! en Face Your Fears.
Drift stond er vorig jaar nog als duo en nu als vierspan. De twee nieuwe bandleden – drummer Francis en bassist Wouter - werden overigens gevonden dankzij dat vorige concert op Serrefest. In de nieuwe bezetting werd bovendien al een nieuwe track voorgesteld aan het publiek: “Blauwe Plek”, met het heerlijke refrein ‘wat moet ik doen, eerst was hij paars, nu wordt hij groen’. Deze nieuwkomer kreeg een mooi plekje in de set. De cover van “En Toen Was Er Niets Meer” van De Brassers zat eveneens opnieuw in de set, maar nu met een nieuw slot, net als de Drift-klassieker “Huiswijn”.
Achteraf vertelde zangeres Tine dat er deze zomer mogelijk studio-opnames volgen voor Drift, en dat ze voorts de draad weer opgenomen heeft van De Spleet. Die band lijkt een beetje op Drift, maar dan met meer synths.
Setlist Drift: Drift / Koken met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Blauwe Plek / Huiswijn / Bedbeest
Postpunkband Face Your Fears had ook al een nieuw bandlid voor te stellen. De synths zijn voortaan voor rekening van Jürgen. Deze band bracht een korte set met deze keer uitsluitend covers. Dan wel niet de klassieke new wave-covers en dat horen wij graag.
Voor het laatste nummer van de set kreeg Face Your Fears versterking van zangeres Saskia van Next!.
Setlist Face Your Fears: Dreams Never End / Sense of Purpose / Lucretia My Reflection / Caucasian Walk
Na een korte podiumombouw was het dan aan Next!, die de korte set startte met een duet met Corina van Face Your Fears. Daar hebben ze voortaan Jo op drums. Deze keer een mannelijke Jo, terwijl de vorige drummer een vrouwelijke Jo was. Daar is geen operatie aan te pas gekomen. Bij Next! zaten er een pak nieuwe nummers in de set en deze band heeft met de nieuwe drummer blijkbaar ook een nieuw elan gekregen. Het genre is nog steeds garage/punk. ”Rub It In” en “Secrets” mogen van mij best uitgroeien tot vaste waarden in de set van Next!.
Setlist Next!: Who Cares (We Gonna Die Anway) / Enjoy The Little Things / Secrets / Rub It In
Nog meer punk kregen we voorgeschoteld met Faroutski. Deze West-Vlaamse punkband vierde in 2023 zijn 30-jarige bestaan. In die periode brachten ze hun muziek al naar podia in België, Nederland, Duitsland, de UK en Turkije. Het band-jubileum werd in 2024 gevierd met een EP in eigen beheer. De vier tracks van deze EP vormden de ruggengraat van dit concert en aanvullen deden ze met hun klassiekers.
Frontman Gino houdt van attributen op het podium en meestal is dat wel leuk. Bij “Dance Like A Monkey” werd een grote pluchen aap in het publiek gegooid en bij het teruggooien werd bassiste Rine ei zo na omver gekegeld. Als Faroutski hun song “(I Wanna Be A) Ramone” inzet, wordt vanuit de zaal geantwoord met een luid ‘hey, ho, let’s go’. Het publiek is helemaal mee met de energieke en prettig gestoorde punk van dit viertal.
Setlist Faroutski: V8 Powered Punk’nSoul / New Dreams / Diddy Wah Diddy / King Garp / Girl From Mars / Porn Spy / Wire / One Hour Late / Joan Jett / Punk ‘N’ Roll / Time / Stumpo / Ramone / You Don’t Know / Farting Singer / Redhead Witch / Beam Me Up Scotty / Sonic Reducer / Dance Like A Monkey / Protest Song / We Are Faroutski
Als afsluiter mocht Subatomic Strangers aantreden. Met misschien wel de jongste bandleden van de avond en toch met bakken ervaring. Deze band bestaat sinds 2021, heeft twee albums uit en doet regelmatig korte internationale tournees. Dit jaar zijn ze al eens naar de UK gereisd en in het najaar doen ze dat nog eens, dan als support van Lesbian Bed Death. Eind vorig jaar deelden ze nog de affiche met de band Darker voor een reeks concerten Nederland.
Subatomic Strangers stond met veel enthousiasme te spelen en bracht een set met het beste uit hun albums ‘Special Satellite’ en ‘Resuwrecked’. Zangeres Sharon heeft een mooie stem en ze legt veel kracht en emotie in haar vocalen. Deze band leent de sound van de jaren ’80 maar doet er zijn eigen ding mee.
Denk aan de aanpak van Customs, Interpol of Whispering Sons. Maar net zo goed denk je bij bepaalde nummers aan Florence & The Machine, 10.000 Maniacs of Gossip. Ze laten zich niet voor één gat vangen.
Voor mij gaan de medailles naar het begin van de set, met het trio “Air”, “Deja Vu” en “S.O.S.”. Het publiek reageerde super enthousiast en er mochten nog twee toegiften bij.
Setlist Subatomic Strangers: Fool / Final Fantasy / We Stand As One / Deja Vu / Air / S.O.S. / Why You / Ashes Of The Past / The Edge / Troubled Mind / What Goes Around / Hear My Call / Forever Yours
Achter Serre Fest zit geen grote strategie of plan. Het belangrijkste lijken de speelkansen voor de bands en dat het publiek een leuke avond heeft. Net dat maakt dit festivalletje zo leuk. En er valt telkens wel iets nieuws te ontdekken. Als alles goed gaat, zijn wij volgend jaar opnieuw van de partij.
Organisatie: Christophe (Serrefest)
Belpop Bonanza XXX – Leuke en minder leuke schandaalverhalen Belpopverhalen
Belpop Bonanza XXX
Jan Delvaux en Jimmy Dewit (DJ Bobby Ewing) gingen weer grasduinen in de Belpop. In deze Belpop Bonanza XXX laten ze horen en zien waar wij, kleine Belgen, een belangvolle rol in hadden van (pikante) schandaalverhalen op welk niveau ook …
Tekst, uitleg, muziek kregen we anderhalf uur lang van de twee, die sterk op elkaar ingespeeld waren, informatief, verrijkend, verrassend en entertainend …
Een nieuwe aflevering dus kregen we over dit luik van de nationale popmuziek, Belpop Bonanza XXX, de opvolger van de Bonanza Superstar. De nieuwe show van de twee zit bol van majesteitsschennis, censuur, godslastering, vuilbekkerij, plagiaat …
Het is opnieuw een boeiende voorstelling waarvan ze met hun kennis en passie diep in ons rijkelijk Belgisch oeuvre hebben zitten snuisteren. We zitten nu in schandaalsferen van wat de voorbije halve eeuw heeft beroerd. Seks & drugs & rock-'n-roll & sensatie en hoe de mensen nieuwe golven van de Belgische popscene ervaarden en verteerden, allemaal in fijne weetjes en full entertainment, typisch Belpop Bonanza in beeld, geluid en humor. Het gaat over de muziekcultuur. En jawel ook over onze intrigerende volksaard.
In deze zoveelste aflevering lijkt het erop dat de twee nooit uitverteld zullen geraken.
Een greep van de verhalen …
Het begint met de platenhoezen, sexplaatjes van uit de jaren 50 -60 die eerst in Nederland hoogtij vierden en hier uitwaaiden, van Zangeres Zonder Naam, Normaal, Doe Maar naar een Eddy Wally Zwarte Lola, Tony Vorsari, Deurzakkers en ga zo maar door. Johnny Hoes en Johnny Blenco waren hier groot ondernemers, producers, die de smartlapperij, ambiancemakers en aangebrande nummers een plaatsje boden.
We hadden ook Bad Boys. Op wereldniveau kun je niet omheen Kanye West, maar hier bij ons kon je even stilstaan bij Kaye Styles die de anthem uitwerkte van ‘Prison break’; verder een Bobby Prins of Juul kabas, schlagerkoningen en meer van dat bij uitstek . Het reilen en zeilen, allemaal in een geestige, ontspannende verteltrant.
En de twee switchen naar het politieke landschap in de 80s in ons landje, met de song over VDB’s ontvoering door Patrick Haemers, verder een knipoog naar de CCC van Pierre Carrette, wat muzikaal omlijst werd door de BSR (Brussels Sound Revolution), waarbij VDB ‘pas crevé’ was …
Een ander luik dat werd aangesneden, onze cultuur eind 70s begin 80s , met de golfbeweging van de punk en wave . Hier hadden De Brassers uit Limburg een belangvolle input in het kleine dorpje Hamont-Achel; hoe deze stille, mooie gemeente werd overwoekerd door hun muziekbeleving. Ohja deze Brassers hielden er echt onlangs mee op , na 40 jaar eindigde het in 2024 …
Algemeen kregen de jeugdhuizen een nieuwe outfit met deze golfbeweging … Schitterende (niet-) prettige verhalen kregen we te horen. Net als over Jazz Bilzen iets verderop, toen The Damned en The Clash er o.m. geprogrammeerd stonden en het uitmondde in een ‘battle of Bilzen’ … of het verhaal van The Sex Pistols in de opkomende Effenaar, net over de grens.
Heerlijk genietbaar ontwrichtend hoe de schandaalsfeer door het gewone volkje werd ervaren, van de gitzwarte verhalen naar de ‘ambassadeurs van het Vlaamse platteland’ tot Humo’s Rock Rally, waar een andere Limburgse band in die jaren met de hoofdprijs ging lopen, Noordkaap. Ook kon je niet omheen de invloedssfeer van een 2 Belgen, Nacht und Nebel, Siglo xx, Red Zebra, Aroma di Amore, TC Matic, Arbeid Adelt! en ga zo maar door … in die jaren.
Een harde overgang dan naar de Vlaamse muziek en de Vlaamse beweging, de tekstueel genialiteit van een Raymond en het songschrijversverhaal van de broers van Passal. Of over de Eurovisie inzending van Micha Marah met “Hey Nanah” (79), nooit definitief door haar ingezongen toen, maar nu pas met de serie ‘liefde voor muziek’ hebben ze haar kunnen overhalen. Mooi.
Terug iets meer aangebrand kwam het dan met The Lords Of Acid rond Maurice Engelen (Praga Khan later). Hier de grenzen opzoeken, de cultuur een schop onder de kont geven , een beetje de ‘Benny Hill van de SM rock’ werd het omschreven.
We werden dus leerrijk ontspannend, leuk heen en weer geswitcht in de verhalen van onze twee virtuozen over hoe het eigenwijze, eigenaardige, hobbelige parcours toch een geplaveide weg kreeg. Laat je dus gerust meeslepen in hun unieke kijk …
Toch even dit nog - Het Belpop Bonanza archief
Belpop Bonanza XXX is de vijfde theatertournee en reeds het veertigste (!) podiumproject van de twee. De voorstelling is een zoveelste bewijs dat de geschiedenis van de nationale popmuziek een onuitputtelijke bron van rijkdom en inspiratie is. In 2028 gaan ze nog een maat groter. Wordt vervolgd dus.
Belpop Bonanza (°2013) is de noemer waaronder Jan Delvaux en Jimmy Dewit de nationale muziekgeschiedenis uitspitten. Ze doen dat in theatershows, televisie, radio, boeken, quizzen en wandelroutes. Met kennis van zaken en met een knipoog.
Belpop Bonanza XXX is het 40ste podiumproject van het duo. Ze bedachten 5 reguliere theatervoorstellingen, maakten specials over Will Tura en Zjef Vanuytsel, vierden de verjaardagen van 4 festivals (Blues Peer, Gladiolen, Lokerse Feesten en Rock Herk) en 1 concertzaal (Ancienne Belgique), gingen de Nederlanders bedanken (Merci Nederland) en maakten 26 voorstellingen op maat van gemeenten en regio’s (Belpop Bonanza City Specials).
Belpop Bonanza XXX is de opvolger van Belpop Bonanza Superstar (°2024), goed voor 70 voorstellingen en 30.000 toeschouwers.
Maw deze twee zijn nooit uitverteld!
Over de Makers
Jan Delvaux (°1962) is op jonge leeftijd in een vat met verhalen over de Belgische popgeschiedenis gevallen. Hij schrijft er boeken over, hij was de externe harde schijf van Belpop op Canvas en hij is - al 20 seizoenen - elke zaterdagmiddag te horen op Radio 1. Volgens Bart Peeters weet hij meer over Belpop dan Wikipedia.
Jimmy Dewit (°1971) is muziekmaker, muziekkiezer en muziekprater. Hij maakt soundtracks voor reclamespots en televisiereeksen en draait platen als DJ Bobby Ewing en met Discobar Galaxie.
Organisatie: Working class heroes ism CC De Spil, Roeselare
Orcutt Shelley Miller - Een veredelde jamsessie 'Made in Heaven'
Bill Orcutt is de afgelopen decennia uitgegroeid tot een sleutelfiguur in de hedendaagse underground (gitaar)scene. Zijn noiserockband Harry Pussy, zijn Bill Orcutt Guitar Quartet of de talrijke samenwerkingen met grootheden uit de improvisatiescene maken hem een graag geziene gitarist.
Hij gaat nu een samenwerking aan met andere klassebakken: Steve Shelley (Sonic Youth) op drum en Ethan Miller (Comets On Fire, Howlin' Rains) op bas.
Onder de naam Orcutt Shelley Miller (***1/2) brachten ze een naamloos debuut uit, dat ons bij elke luisterbeurt een enorme adrenalinestoot bezorgde, waardoor we benieuwd waren hoe dit live zou klinken.
Live klonken die nummers eveneens energiek en doorleefd, we kregen een overvloed aan riedels en drums. Echter bleef Orcutt Shelley Miller iets teveel in diezelfde sfeer hangen waardoor we niet volledig overtuigd geraakten. Of waren onze verwachtingen iets te hoog gespannen?
In elk geval speelde Orcutt Shelley Miller in een goed gevulde AB Club een veredelde jamsessie 'Made in Heaven'.
Ze hadden er duidelijk zin in, een aanstekelijke speelsheid ervaarden we. Voordien sprak Miller, die zelf zijn LP's stond te verkopen, ons al gemoedelijk aan. Het publiek genoot.
We kregen dus verbluffende drumsolo's, bedwelmende basslines en weerbarstige gitaarriffs, eigenzinnig, eigenwijs, spannend. Onderhuids was er een verwijspunt naar de melodielijn van Crosby, Still Nash & Young, wellicht wat ver gezocht.
Echter bleef het dus helaas allemaal een beetje diezelfde lijn uitgaan en er was ook niet zoveel interactie met het publiek, waardoor de aandacht wat verslapte. Maar we kregen enkele boeiende, straffe uitspattingen van deze drie, Orcutt Shelley Mille. De adrenalinestoten hielden ons bij de leest.
Een uurtje genieten dus.
Na de regulaire set volgde nog een klein bisnummertje van nog geen minuut tot verwondering van het publiek, die nog wel zin had in een paar extra virtuoze meppen van het trio.
Puur muzikaal en in de improvisatie klonk het hecht, compact door de combinatie van intense, hoekige gitaarpartijen van Orcutt en de stuwende ritmesectie van Miller en Shelley.
Speels, ongedwongen waren de drie bezig. Fijn en goed , maar ook niet meer dan dat …
Organisatie: Ancienne Belgique (ifv BRDCST) + Sound In Motion
Mojo & The Kitchen Brothers - Van hallucinerend tot explosief
Mojo & The Kitchen Brothers, Temple Fang, Heath
Mojo & The Kitchen Brothers hadden hun Nederlandse vrienden van Heath en Temple Fang uitgenodigd voor een psychedelisch rockfeestje in de Trix Bar. Het bleek een drievoudige trip die telkenmale het publiek in een genotvolle stemming bracht.
Heath dompelde alvast de zaal in een smeulend psychedelica bad met amper een drietal songs in ruim 3 kwartier. Het had wel een Doors-sfeertje in huis, met dat verschil dat hier een bruisende harmonica als handelsmerk aan de sound was toegevoegd en dat de songs wel heel lange zijwegen in sloegen. We onthouden vooral het sterke “Nosedive” dat vanuit een zompige bluesy aanvang afstevende op een stomende finale, er broeide een atmosfeertje die bij momenten naar All Them Witches zweemde.
Ook bij Temple Fang hadden ze op voorhand al de wierookstokjes aangestoken om een neo-hippie sfeertje te creëren dat aansloot bij hun sluimerende en hallucinerende stoner-rock. Wederom lang uitgesponnen songs die na een lange zwerftocht uiteindelijk tot een explosie ergens in de verre ruimte leidden.
Zo was “The River” terug onze favoriet, minutenlang sluipen en sluimeren om dan uiteindelijk die fatale giftige beet toe te dienen.
Temple Fang werkte een klein uur bijzonder hypnotiserend en had ook het publiek in een vaste wurggreep. Fijne ervaring, goeie band.
Terwijl de twee Nederlandse bands ons in een soort van trance hadden gebracht kwamen Mojo & The Kitchen Brothers ons brutaal wakker schudden met stoner-rock voor ADHD’rs, of speed-metal voor epileptici.
Dit hyperkinetische combo bracht stomende psych/stonerrock met de tomeloze energie en gekheid van King Gizzard & The Lizard Wizard en Mr Bungle. Na het avontuurlijke en overigens schitterende album ‘Into The Center of the Cat’s Eye Nebula’, waaruit “Mr Goblin Found the Electric Sugar” wederom met een flinke scheut peper in het gat werd gekatapulteerd, heeft Mojo niet stilgezeten en werd er met open vizier aan vers materiaal gesleuteld dat in de Trix zijn vuurdoop kreeg. De nieuwe songs bleken splinterbommetjes te zijn die duidelijk aangaven dat er volop werd ingezet op snelheid, explosiviteit en geschifte doch gecontroleerde herrie.
Met drie uitmuntende gitaristen in de rangen, elk met een gezonde hoek af, werden er uiteraard een stel moordriffs en spetterende solo’s op ons afgevuurd. Na een knotsgek half uurtje intense en uiterst elektrische uitbundigheid werd gas teruggenomen met een fantastisch, spacy en fascinerend “Into the Center of the Cat’s Eye Nebula” waarvan de hemelse intro (nou ja, intro) uitgesponnen werd tot een muzikaal juweeltje van boven de 10 minuten met heerlijk soleerwerk, totdat er uiteindelijk nog een ultieme splijtende lap werd opgegeven. In deze wonderlijke song gaf dit bruisende gezelschap het beste en gekste van zichzelf, en dat bleek heel wat.
Wat wij al wisten werd hier nog eens met verve bevestigd, Mojo & The Kitchen Brothers is samen met Gnome één van de meest indrukwekkende bands aan het Belgische stonerfirmament en alles wat daarrond zweeft. Laat die nieuwe plaat nu maar snel komen.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Fischer-Z, 50Y, Ancienne Belgique, Brussel op 3 mei 2026 – Pics
FISCHER-Z VIERT 50-JARIG JUBILEUM MET TWEE EXCLUSIEVE SHOWS IN MEI 2026, eentje in De Roma, A’pen , en eentje in de AB, Brussel . In het najaar wordt nog een heuse clubtour ondernomen …
Dit jaar bestaat de iconische Britse band Fischer-Z exact 50 jaar, en dat wordt gevierd. Onder leiding van frontman John Watts groeide Fischer-Z eind jaren ’70 en begin jaren ’80 uit tot een vaste waarde in de new wave- en post-punkscene. Met klassiekers als 'The Worker’, 'So Long’, 'Marliese’, 'Red Skies Over Paradise’ en 'Room Service’ wist de band een blijvende stempel te drukken op meerdere generaties muziekliefhebbers.
Tijdens deze jubileumshows brengt Fischer-Z een best of-set, met songs uit hun rijke en omvangrijke discografie - inmiddels goed voor meer dan 20 albums - aangevuld met nieuw werk.
(bron: Greenhouse Talent/AB)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fischer-Z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9533-fischer-z-03-05-2026?Itemid=0
Chloe Leigh
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9534-chloe-leigh-03-05-2026?Itemid=0
Live fr review https://www.musiczine.net/index.php/fr/item/102774-un-demi-siecle-de-carriere-et-toujours-charge-de-watts-fischer-z
Org: Greenhouse Talent
Democrazy Gent - events
Concerten
Nosedrip B2B Victor Verhelst, Gossamer op 30 april 2026, Club Wintercircus, Gent
Merol, leve de feeks, excl release shows + signeersessie (15h & 19h) op 2 mei 2026, Charlatan, Gent (ism Music Mania)
Iskander moon, Club Wintercircus, Gent op 5 mei 2026
Big next: Soapbox, Sextx, Trefpunt, Gent op 6 mei 2026
Caroline, Abel Ghekiere, Club Wintercircus, Gent op 6 mei 2026
Cesar sun ‘album release’, Wijf, Junkyardpool, Sad Boys Klub, Club Wintercircus, Gent op 7 mei 2026
Das Pop, Vooruit, Gent op 8 mei 2026
Dub cirkus w/ Sinai sound system, Alpha steppa, Palai 10, Club Wintercircus, Gent (ism VierNulVier) op 9 mei 2026
Snor, Club Wintercircus, Gent op 11 mei 2026
Joep Beving ‘luminal tour 2026’, Michael A. Muller, Vooruit, Gent op 12 mei 2026 (ism VierNulVier)
Lucrecia Dalt, Dialect, Club Wintercircus, Gent op 12 mei 2026
Copa DOK 2026 van 14 mei t-m 16 mei 2026, Stadshaven, Gent
Friendship, Platentuin, Gent op 14 mei 2026 (ism VierNulVier)
Sor, San Andreas, Club Wintercircus, Gent op 14 mei 2026
Big next: Pussydestroyers, Weenzin, Trefpunt, Gent op 22 mei 2026
John 5, South of Salem, Club Wintercircus, Gent op 22 mei 2026
Fokofpolisiekar, Die Heuwels Fantasies, Club Wintercircus, Gent op 23 mei 2026
War, Vooruit, Gent op 27 mei 2026
Oliver Symons (Bazart/Warhola), Birame, Club Wintercircus, Gent op 27 mei 2026
Bruit<, Kiss the anus of a black cat, Club Wintercircus, Gent op 28 mei 2026 (ism VierNulVier)
Big next: Bleech 9:3, Efex, Trefpunt, Gent op 28 mei 2026
Channel zero, afscheidstournee, Ha Concerts, Gent op 28 mei 2026 (ism Ha Concerts)
Dijf Sanders & Segers, Club Wintercircus, Gent op 29 mei 2026 (ism VierNulVier)
Eye on Palestine w/guests, op 29 mei 2026 Ha Concerts, Gent (ism VierNulVier + Ha Concerts)
Puggy, Club Wintercircus, Gent op 30 mei 2026
Nebula, Johnny Nasty Boots, Club Wintercircus, Gent op 31 mei 2026
Curtis Harding, Club Wintercircus, Gent op 8 juni 2026 (ism VierNulVier)
Mary Ocher, Plantentuin, Gent op 18 juni 2026 (ism VierNulVier)
Inhaler, Tom Rowley, Vooruit, Gent op 20 juni 2026 (ism Live Nation + VierNulVier)
Palmarium 2026 (ism VierNulVier en GUM Plantentuin)
do 14.05.26 Friendship + Félicette
do 21.05.26 Felbm + La Zza Ro
do 28.05.26 Zé Ibarra + Tatête
do 04.06.26 Fuzzy Bears (AKA De Beren Gieren) + Adia Vanheerentals
do 11.06.26 L. Jacobs + Suzanne Peeters
do 18.06.26 Mary Ocher + Gala Dragot
do 25.06.26 Fenne Kuppens + Laura De Jongh
Boomtown 2026 – 25 jaar, van 17 juli t-m 23 juli 2026 (Gentse Feesten)
De gratis concerten op de Kouter blijven dé blikvanger van Boomtown. Een groot deel van de line-up staat inmiddels als een huis, al hebben we nog een paar verrassingen in petto. Deze namen mag je in ieder geval alvast noteren:
Vieze Meisje, Le Motel x Magugu, Deki Alem, Coco María, CC:DISCO!, HUNEE, Emma Hessels, Luisa Almaguer, Frans Kalf, Croptopcore, Sophie Straat, Ploegendienst, Klakmatrak, Aghogho, Fred Gata, Frontal XXL, t Hof Van Commerce, Knives, HotWax, Doodseskader, RONKER, PALA10 x STDJ, UNOS, Steffi, Luke Slater.
18-07 Brussels salsa project, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
21-07 Amenra, ‘tHof Van Commerce, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
Fear Factory, Hate, Crystal Lake, The Nocturnal Affair, Vooruit, Gent op 11 september 2026
Daft Funk live Vooruit, Gent op 12 september 2026
Ciska Ciska, Minard schouwburg, Gent op 15 september 2026
Charlie Cunningham, Sorren Maclean, Minard Schouwburg, Gent op 29 september 2026
Big next: GB, Trefpunt, Gent op 29 september 2026
Laibach, Club Wintercircus, Gent op 4 oktober 2026
The Bones of J.R. Jones, Ha Concerts, Gent op 12 oktober 2026 (ism Ha Concerts)
The mountain goats, Craig Finn (Hoild Steady), De Centrale, Gent op 13 oktober 2026
Waste, Charlatan, Gent op 15 oktober 2026
Mo’Kalamity & Tke Wizards, Pirates crew, Team damp, Club Wintercircus, Gent op 17 oktober 2026
Hippotraktor, Hypno5e, Club Wintercircus, Gent op 18 oktober 2026
Berre, Minard schouwburg, Gent op 21 oktober 2026
Dotan, Vooruit, Gent op 22 oktober 2026
Stef Kamil Carlens & The Poem, Ha Concerts, Gent op 22 oktober 2026 (ism Ha Concerts)
Ezhel, Ha Concerts, Gent op 27 oktober 2026 (ism Ha Concerts)
Iskander moon (extra show), Club Wintercircus, Gent op 4 november 2026
Health, Vowws (voor fans van NIN, Deftones, Carpentur Brut), Vooruit, Gent op 10 november 2026
Ao, Ha Concerts, Gent op 11 + 12 november 2026 (ism Ha Concerts)
Tanya Donelly x Chris Brokaw op 12 november 2026, Kunsthal, Gent
Tsar B op 19 november 2026, Club Wintercircus, Gent (ism VierNulVier)
The Scene x Syb Van Der Ploeg, Jan Douwe Kroeske, op 20 november 2026, Club Wintercircus, Gent
Joe Jackson, hope & fury tour, Vooruit, Gent op 24 november 2026 (ism Live Nation en VierNulVier)
The scratch, Dug op 2 december 20026, Ckub Wintercircus, Gent
Nauscan the story of lung-ta op 10 december 2026, Club Wintercircus, Gent (ism VierNulVier)
Emmy d’Arc, Ha Concerts, Gent op 12 december 2026 (ism Ha Concerts)
The Selector op 18 december 2026, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
Danko Jones, Split dogs, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
2027
De Mens late night, Vooruit, Gent op 15 januarie2026 (ism VierNulVier)
Madou, Ha Concerts, Gent op 29 januari 2027 (ism Ha Concerts)
Daniel Norgren, Vooruit, Gent op 21 april 2027
INFOS
2021 - Democrazy 40 jaar
Workshops - zie site
SOUND TRACK: GLOEDNIEUW PODIUM- EN KANSENPARCOURS VOOR ARTIESTEN
Vi.be (voorheen Poppunt) en het volledige livecircuit slaan de handen in elkaar en lanceren Sound Track: daarmee gaan we dit najaar op zoek naar de sound van elke regio in Vlaanderen en Brussel! Samen met N9 en Casino organiseert Democrazy Sound Track in Oost-Vlaanderen.
De 18 finalisten krijgen een jaar lang exposure, speelkansen en top level coaching op maat om op eigen snelheid te kunnen groeien als artiest.
Club Midi: samenwerking Muziekclub Democrazy en Kunstencentrum Vooruit
Kunstencentrum Vooruit opent zijn deuren voor Muziekclub Democrazy. De gezamenlijke concertreeks die in 2005 werd opgestart onder de noemer Club Midi, kreeg vanaf het najaar 2008 een vervolg. Club Midi staat voor een brede reeks van muziekavonden: van smerige rock and roll tot alternatieve pop, intieme folk en singer-songwriters, projecten rond elektronica en dansmuziek en specifieke thema-avonden (reggae, soul, hiphop, hardcore, ....).
Muziekclub Democrazy en Kunstencentrum Vooruit
Vooruit, St Pietersnieuwstraat, 9000 Gent
Info 09 – 223 22 27 (Democrazy), 09 – 267 28 28 (Vooruit)
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.democrazy.be, www.vooruit.be
Palmarium
Palmarium brengt een zinderende concertenreeks in de prachtige idyllische plantentuin van het Gents Universiteitsmuseum. Verspreid over zeven donderdagavonden presenteert de reeks veertien unieke concerten, elk met een eigen sound die resoneert met de natuurlijke omgeving. Van tropische trips tot vibrerende soundscapes.
Palmarium is een uitloper van de programmatie in Theresia, de eigenwijze culturele invulling in een voormalig slotklooster midden in de Gentse studentenbuurt.
Deze concertenreeks organiseren we in samenwerking met VIERNULVIER en Kunstmest en GUM.
Boomtown – www.boomtown.be
Boomtown, hét muziekfestival van de Gentse Feesten, midden juli, is er met de spannendste acts uit binnen- en buitenland. Hier spelen de strafste acts uit binnen- en buitenland op 3 verschillende podia op en rond de Kouter: Ha Concerts, Kiosk en het Alles-Kan podium.
Concerten op de Kouter zijn gratis, Ha Concerts is betalend. Tiny town (kinderconcerten) – zie site de namen
Bar Juno - Junoboat aan de Gentse Stropkaai
Theresia - samenwerking Viernulvier– Demo
Theresia, DEMOCRAZY en Viernulvier verblijden jullie weer met
een eigenwijs programma vol lokaal en minder lokaal talent. Theresia is terug en kleurt
menige (voor)zomeravond van mei tot september met muziek. Palmarium: Concerten in de plantentuin.
Wintercircus - Democrazy & Viernulvier uitbaters
Muziekclub Wintercircus eerste club in Europa met immersive sound en 360° projectie
DOK Gent – zie info site www.dokgent.be
Demokaart
www.democrazy.be
Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - Preview
Het is reikhalzend uitkijken naar de festivalzomer. Rock Werchter staat hier als een huis aangemeld, een absolute must van een vierdaagse . Een mooi, divers, herkenbaar, vertrouwd festival dat eigenwijs te werk gaat. Het ontdekken steeds waard, waarbij elk jaar hard wordt gewerkt aan de (muziek) beleving. De Klub, de Barn, de Slope worden elk jaar geupgraded in een prachtige outfit.
Rock Werchter brengt verschillende generaties samen, danst, popt en rockt. Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en Eigen Werk. Voor elk wat wils dus. Rock Werchter innoveert, verjongt en respecteert de oudjes.
En met Werchter Parklife , Werchter Boutique als TW Classic (een jaartje nu onhold) prijken betekenisvolle namen.
Hoedanook, Rock Werchter, voor iedereen een totaalbeleven dus.
Een overzicht van een interessant parcours
dag 1 – donderdag 2 juli 2026
Ben Ellis - The Slope - 13.40- 14.15
De Welshman en singer-songwriter Ben Ellis bouwde een grote fanbase op met wel 150.000+ volgers op TikTok, met covers van Jeff Buckley, Coldplay en Billy Joel. Altijd fraai in beeld gebracht door zijn maat Finlay McDonald. Ondertussen bracht hij ook eigen material uit, en groeide langzaam maar zeker uit tot een ‘must see’ artiest. Zijn charisma en vocals zijn mee bepalend. Of Ben Ellis kan uitgroeien tot een nieuwe Jeff Buckley is af te wachten maar hij is wel goed op weg om uit te groeien tot een groots artiest.
All them Witches - The Barn - 14.05- 15.05
De uit Nashville afkomstige formatie heeft sinds hun ontstaan in 2018 reeds talloze albums uitgebracht, Muzikaal moeilijk ergens onder te brengen. We hebben een rits kleurrijke songs binnen de ‘stoner/rock/psychedlica/blues/americana. Live zondermeer sterk. ‘De neo-psychedelische bluesrock-band bewees in de AB waarom ze tot de meest intrigerende livebands van het moment behoren. Met een uitgebalanceerde set, ruimte voor improvisatie én de nodige rauwe energie, was dit een bezwerende avond waar elke noot resoneerde.’’ schreven we nog van hun optreden in de AB vorig jaar.
Elvis Costello & The Imposters with Charlie Sexton - Main Stage -16.00- 17.00 :
Costello is intussen 71 geworden en is een graag geziene gast op de Werchter weide. Hij heeft al een pak iconische platen en singles uit en blijft zichzelf nog steeds heruitvinden. Bij dit project van Elvis Costello & The Imposters, hebben we o.m. gitarist Charlie Sexton (bekend van zijn samenwerking met Bob Dylan), met wie hij op tournee gaat met de ‘Radio Soul! The Early Songs of Elvis Costello’-tour. De optredens focussen zich op het materiaal dat tussen 1977 en 1986 is geschreven, met de belangrijke bandleden Pete Thomas en Steve Nieve. Erg interessant dus.
Loyle Carner - The Barn - 17.50- 18.50
Loyle Carner (artiestennaam van Benjamin Coyle-Larner) is een gerespecteerd Britse hiphopartiest, bekend om zijn introspectieve, jazz-invloedrijke sound. Zijn teksten verkennen thema's als identiteit, familie en politiek. Eerlijke verhalen zonder al te veel 'bling-bling'. “Een gevarieerd hiphop feestje, recht vanuit het hart”, schreven we nog over z’n optreden in de AB in 2019. Een poëtische klasse verteller, die de Barn in vuur en vlam kan en zal zetten.
Karen Dió – The Slope - 18.40- 19.15
Met de band Violet Soda laaft Karen Dió zich aan de Californische garagepunk van de jaren 1990. Haar belangrijkste thema is feminisme. In 2021 verhuist de Braziliaanse zangeres naar Groot-Brittannië. Ze slaagt er met brio in haar Latijns-Amerikaanse roots te combineren met Westerse invloeden. Een boeiende sound van deze jonge talentvolle performerster. Ze stond reeds op Paaspop in Nederland, en nu maakt ze haar debuut op Belgische grond.
Tom Smith – KluB C – 20.50- 21.50
Met zijn band Editors is Tom Smith uitgegroeid tot een graag geziene gast en publiekslieveling in ons landje. Met zijn solo project laat hij de crooner in zichzelf spreken, puur oprecht, eerlijk, sober, intiem. Met zijn warme stem en charisma kan hij iedereen diep ontroeren. “De Brit presenteert zich als een moderne crooner met een gevoelstemperatuur die aanleunt bij Richard Hawley, Kurt Wagner (Lambchop) en Matt Berninger (The National)”, lezen we.
The War on Drugs – Mainstage - 21.15- 22.30
On the road droomerige muziek die intrigeert met heerlijk genietbare, langgerekte nummers. The War On Drugs doen het! Ze zijn uitgegroeid tot een vaste waarde.
The Prodigy – The Barn - 21.50- 23.05
Bepalend binnen de danscene van in de jaren 90. Ze gaan geen controverse uit de weg, en live zijn ze één van de meest explosieve bands. Remember hun optreden in 96. Helaas overleed één van de boegbeelden Keith Flint in 2019 en leek de carrière van The Prodigy voorbij, maar de band zette door. ‘Qua podium act en screams kan je de figuur Keith Flint onmogelijk overtreffen. Maar de vervaarlijke houding van The Prodigy is en blijft iets unieks , een intens genietbare, weirde, waanzinnige dance trip die iedereen overstag maakt!” schreven we over hun optreden op de Lokerse Feesten in 2024. The Prodigy is en blijft springlevend.
Mumford & Sons - Main Stage - 23.30- 1.00
Marcus Mumford (vocals, gitaar, mandoline en drums), Winston Marshall (vocals, dobro, bas en banjo), Ben Lovett (vocals, keyboard, accordeon) en Ted Dwane (vocals, dubbele bas, contrabas, bas en drum) bundelen eind 2007 hun liefde voor country, bluegrass en folk in de band Mumford & Sons. Al vrij snel braken ze door en in 2008 stonden ze reeds op Glastonbury festival en brachten hun eerste EP uit genaamd ‘Love You Ground’ met o.m.‘Little Lion Man’. Hun bekendheid groeide gestadig binnen de indiefolkpopscene. Amper zeven maanden na ‘Rushmere’ (2025), volgt er nu het nieuwe album ‘Prizefighter’. Ze sloten al eens een avond af op Rock Werchter en doen dat nu opnieuw. Een terechte headliner.
Line Up
Donderdag: Ben Ellis , Basht., La Lom, Karen Dió, PUP, Mignight Generation, Monza, Bente, Yard Act, Dylan Gosset, Tom Smith, Blood Incanation , Balu Brigada, All them witches, The Vaccins, Loyle Carner, Jade, The Prodigy, Yong Yello, Zwangere Guy, Kasbian, Elvis Costello & The Imposters with Charlie Sexton, The Lunmineers, The War on Drugs, Mumford & Sons
dag 2 –vrijdag 3 juli 2026
ISE - KluB C - 13.45 - 14.20
De tweede festivaldag start met een ontluikende Belgische parel. Ze is sinds 2023 aan een opmars bezig. Als prille twintiger stond ze reeds in de Finale van De Nieuwe Lichting. “De winnares van Soundtrack en De Nieuwe Lichting (2024) straalt iets unieks uit, in haar performance als in haar vocals; een multi-instrumentaliste op gitaren en op piano. Iemand die weet te ontroeren. Haar kristalheldere stem -als een nachtegaal- zorgt ervoor dat ons hart sneller slaat.”.‘Suitcase child’ is het album en we kijken er naar uit haar live (opnieuw) te horen.
Social Distortion – The Barn – 14.20-15.20
Samen met o.a. Bad Brains, Black Flag en Dead Kennedys stond Social Distortion aan de wieg van de Amerikaanse HC scene. Van de originele bezetting, opgericht in 1978, schiet enkel nog zanger/ gitarist Mike Ness over. Hun energie is nog steeds hetzelfde gebleven. Ook al dateert het laatste album van Social Distortion, ‘Hard Times and Nursery Rhymes’, al van 2011. De nieuwe single “Born to Kill” klinkt oud vertrouwd. Een Amerikaanse grootheid in het genre.
The Last Dinner Party - Main Stage - 15.35- 16.35
The Last Dinner Party is een Britse indie rockband uit Londen, opgericht in 2021. De band bestaat uit Abigail Morris (zang), Lizzie Mayland (zang, gitaar), Emily Roberts (leadgitaar, mandoline, fluit), Georgia Davies (bas) en Aurora Nishevci (toetsen, zang). Hun muziek wordt soms omschreven als ‘barokke pop’. Vorig jaar wist de band te bekoren op de mainstage van Pukkelpop. “Een aanstekelijke indierock show, met een bijzondere zangeres die over voldoende charisma en power beschikt om iedereen te ontroeren. Op gezapige en energieke wijze deed The Last Dinner Party ons heupwiegen” schreven we over hun optreden. Nu een tweede keer op Rock Werchter.
KEO - The Slope - 16.35- 17.10
Keo is een alternatieve rockband, een kwartet opgericht door de briers Finn Keogh en Conor Keogh . De muziek van Keo is beïnvloed door Jeff Buckley en Radiohead, met een randje Smashing Pumpkins. Ze gaan richting nu-bands Wunderhorse en Fontaines DC. Ideaal voor op The Slope.
Franz Ferdinand – The Barn – 17.45-18.45
Franz Ferdinand egde sinds zijn debuut in 2003 al een indrukwekkend parcours af. Een kenmerkende mix van indierock, postpunk en dance-invloeden zorgde voor een nieuwe sound. Ze zijn in ons landje graag gezien en stonden al verschillende keren op Rock Werchter. Hun shows zijn energiebommetjes. Na al die jaren staat er nog geen sleet op deze sympathieke Schotten. Hun optreden in Vorst als in de l’Aéronef was er één tussen nostalgie en vernieuwing.
Kae Tempest - KluB C - 18.45- 19.45
Poëet, verteller, rapper, taalvirtuoos, terechte bewoordingen om Kae Tempest te omschrijven. Al circa 15 jaar palavert Kae tussen woordkunst, spoken words en muziek. Maatschappijkritisch een poëtische trip.
Radio Free Alice - The Slope - 20.00- 20.55
Met hun gelaagde, sfeervolle nummers klinkt de Australische new wave/postpunkband Radio Free Alice nostalgisch verfrissend. De band heeft iets mistigs en dromerigs, wat een déjà vu-gevoel oproep. We horen het verfijnde songschrijverschap van The Smiths en Orange Juice, met de donkere, sombere sfeer van Joy Division en Interpol. Radio Free Alice steekt het in een eigentijds jasje.
Lewis Capaldi - Main Stage - 21.00- 22.30
Zijn debuut ‘Divinely Uninspired To A Hellish Extent’ (2019) met het prachtige “Someone You Loved” stond 77 weken in de UK Top 10. Hij brak ermee het record van Ed Sheeran. Zijn eerste Britse stadiontournee verkocht meteen uit. Lewis Capaldi is uitgegroeid tot een waar fenomeen. In 2025 maakte hij zijn comeback op Glastonbury, 2 jaar nadat hij een pauze moest inlassen. Hij is nu klaar om opnieuw te overtuigen op de andere festivals, waaronder Werchter.
The Warning - The Slope - 22.30- 23.25
The Warning is een ‘zussen’ rockband uit Monterrey, Mexico. De zussen werden door hun ouders op jonge leeftijd naar de muziekles gebract, en kregen naast piano ook de kans een andere instrumenten te kiezen. Gezamenlijk richtten ze een band op. Sinds hun debuut EP ‘Escape the mind’ (2015) is alles in een stroomversnelling gegaan. terecht gekomen, Pure rock-’n-roll female rock met een hoek af.
The XX – Main Stage – 23:30-00:45
The xx speelde eerder op Rock Werchter in 2010 en 2012. Twee gedenkwaardige passages. Een donkere intieme popsound die ontroert. Ze zijn terug bij elkaar, na enkele solo uitstapjes. Een mooie afsluiter.
Line Up
Vrijdag: Overpass, Cardinals, KEO, Scene Queen, Radio Free Alice, The Warning, ISE, High Hi, Paris Paloma, Kae Tempest, Agnes Obel, Lauren spencer Smith, good Neighbours, Social Distorion, Viagra Boys, Franz Ferdinand, FKA Twigs, Charlotte De Witte, Kingfishr, Wolf Alice, The Last dinner party, Royel Otis, Teddy Swims, Lewis Capaldi, The XX
dag 3 – zaterdag 4 juli 2026
LANDMVRKS – Mainstage – 13.00-13.40
De Franse band LANDMVRKS haalt zijn inspiratie uit Linkin Park. De band brengt metalcore op z’n best en stond vorig jaar nog op Graspop. De band uit Marseille speelde een strakke, gepassioneerde show die het publiek wist in te pakken. LANDMVRKS was één van de hoogtepunten en sindsdien is hun populariteit gestegen. Ze staan ook op het nieuwe Werchter Parklife, waar Linkin Park afsluit, 2x scheeprecht zo te horen.
The New Eves - The Slope - 13.40- 14.05
Het vrouwelijke kwartet uit Brighton heeft een spannend instrumentarium van viool, cello, contrabas, harmonica en fluit. Folkpop dus. Hun debuut ‘The new eve is coming’ is het kennismaken. Muzikaal een betoverende, grimmige sprookjeswereld.
Man/Woman/Chainsaw – The Slope – 14.55-15.25
De uit Londen afkomstige formatie Man/Woman/Chainsaw rond de gelijknamige pub en concertzaal in de Londense wijk Brixton klinkt rauw als zacht. Interessant onvoorspelbaar. Al vierjaar bezig en nu pas hun eerste plaat uit. We zijn beniewdd hen te ontdekken.
Kneecap - Main Stage - 15.30- 16.30
De Noord-Ierse rap formatie Kneepcap windt er muzikaal geen doekjes om en is er één van maatschappijkritiek, niet vies van provocatie Hun debuut ‘Fine Art’ van 2024 was de moeite. Pukkelpop mocht eraan geloven. Nu hebben ze een autobiografische film ‘Kneecap’ uit, een schokgolf. De band is er nu met nieuw werk ‘Fenian’. We kijken er naar uit dit gezelschap te zien.
The Haunted Youth - The Barn - 16.00- 17.00
Het verhaal van de Belgische formatie The Haunted Youth leest als een sprookje. Van obscure clubs, underground naar de grote podia. Een mooi parcours. Met hun debuutsingle "Teen Rebel" werden ze meteen opgemerkt. Songs als "Coming Home", "Broken" en vooral "Gone" – verkozen tot single van het jaar– bevestigt hun status als ‘new big thing from Belgium’. 'Dawn of the Freak' uit 2022 was een schot in de roos. De band tourde onafgebroken doorheen heel Europa. Van uitverkochte zalen in Londen en Madrid tot grote festivals als Rock Werchter, Pukkelpop, Lowlands, Sziget en Iceland Airwaves. Nu is er een nieuwe plaat ‘'BOYS CRY TOO' , een melancholisch snijdend sterke plaat. Een Belgische klepper dus.
Beirut - The Barn -18.00- 19.00
Beirut is de muzikale groep rond de Amerikaanse singer-songwriter Zach Condon, en is bekend om hun unieke mix van indie, folk en Balkan-invloeden. Met hun debuut ‘Gulag Orkestar’ (2006) en hits als "Nantes" wisten ze te bevestigen. Hun melancho folkBalkanpop is vaak geïnspireerd door Condons reizen en verblijven in Europa. De band blijft actief met recent werk als ‘Hadsel’ (2023) en het nieuwe album ‘A Study Of Losses’ (2025). Mooi.
Halsey - Main Stage - 18.55- 19.55
Een van de meest interessante popsterren van het moment is Halsey. We hebben hier een link naar de hemelse vocals van Dolores O’Riordan (The Cranberries). Panic! at the Disco is de groep die haar leven heeft veranderd. En helemaal bovenaan staat Lady Gaga. Een brede waaier aan invloeden tussen pop, rock en alternatief. Een aanrader!
Matt Berninger – The Barn – 20.00 – 21.00
Met zijn band The National stond en staat hij op grote podia overall; in ons landje is zijn populariteit enorm. Matt Berninger stelt nu zijn solo project voor, en uiteraard kun je niet voorbij die The National invloeden. Zijn bariton stem is herkenbaar uit de duizend. ‘Serpentine prison’ (2020) en het recente ‘Get sunk’ (2025) zijn twee solo platen, die diep in de ziel kijken, met een dosis humor. Matt Berninger is van vele markten thuis.
Gorillaz – Mainstage – 20.55-22.25
Gorillaz is een virtuele Britse band en het multimedia-project van Damon Albarn en Jamie Hewlett. De groep werd in 1998 opgericht en kreeg de fictieve personages 2-D, Noodle, Russel Hobbs en Murdoc Niccals als bandleden. Na de eerste EP ‘Tomorrow Comes Today‘ verscheen in 2001 het debuutalbum ‘Gorillaz’. Ondertussen is het gezelschap uitgegroeid tot een groots fenomeen. De Gorillaz-concerten zijn spectaculaire multimediashows, waarbij Damon Albarn en zijn uitgebreide liveband, incl gastartiesten, de virtuele wereld van Jamie Hewlett tot leven brengen. Indrukwekkend opwindend boeiend zijn de optredens met de visuals. Een naadloze mix van Britrock, world, dub en hiphop.
Twenty One Pilots – Mainstage – 23.25-01.00
Hun stijl gaat van indiepop via rap naar rocktronica. Twenty One Pilots klinkt in ieder geval steeds opzwepend. Als tegenwicht voor de vrolijke muziek zijn de songteksten dan vaak juist serieus, zelfs met een donker kantje.
Een gepassioneerde show van Tyler Joseph en Josh Dun die een sterke connectie biedt met het publiek.
Line Up
Zaterdag: The New Eves, Man/woman/chainsaw, Florence road, Ecca vandal, Voilà, The Reytons, Linka Moja, , Adrian Quesada’s trio ascesino, Don West, Kokokroko, CMAT, Harry Mack, Dogstar, The Haunted Youth, Beirut, Matt Berninger, PIXIES, Landmvrks, Palaye Royale, Kneecap, Reneé Rapp, Halsey, Twenty one Pilots, Gorillaz
dag 4 – zondag 5 juli 2026
Darren Kiely - The Barn - 13.00- 13.30
Darren Kiely, afkomstig uit een schilderachtig stadje Cork, ontleent zijn folklore popgeluid aan zijn van huis uit meegekregen liefde voor traditionele Ierse muziek, verweven met moderne invloeden als van The Lumineers en Noah Kahan. Een zekere gemoedsrust kan over ons heen gaan op deze zondagmiddag.
Bad Nerves - Main Stage - 14.05- 14.45
“Bad Nerves laten zich het liefst aanspreken als de bastaardzonen van de Ramones en The Strokes na een one night stand”, lezen we in de bio. Hun live optredens zijn ‘snel’ en ‘intens’, een soort ‘razernij van melodieuze vervoering’. Energieke punkrock, powerpop of bands met bands als The Hives, Ramones en The Strokes in het vizier. Een meeslepende ervaring ‘zweterig en chaotisch’.
Dressed like boys – KluB C – 14:50 – 15:30
Van een heel ander kaliber, maar even intens is Dressed Like Boys. Met dit project gaat Jelle Denturck de emotionele persoonlijke toer op. Over zijn passage in Depot (Leuven ) schreven we: “Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !” Vorig jaar intrigeerde hij op Pukkelpop, op naar de KluB C op Rock Werchter.
SONS – Mainstage – 15.15-15.55
Aan talentvolle bands en artiesten geen gebrek in ons landje. SONS is een rock formatie uit het Waasland die in 2018 werden ontdekt tijdens De Bieuwe Lichting. Hun hitsende psychedelische garagerock bidet talrijke uppercuts. ‘Hallo’ (2025) is de recentste plaat.
NewDad - The Slope - 15.55- 16.30
NewDad is een Ierse indierockband uit Galway, opgericht in 2018. Hun sound is er één van opbouwende broeierige soms zware, vervormde gitaarrock met de zachte, sfeervolle zang van Julie Dawson. De band zit in het shoegaze genre, en houdt van ‘hard schreeuwen op stille manieren’.
Mogwai - The Barn - 17.10- 18.10
Over hun optreden op Dunk!festival 2025 schreven we: ‘ Een broeierige, boeiende filmische totaalbeleving, da’s Mogwai. Mogwai blijft nog steeds stevig in het zadel zitten als één van de pioniers van het genre die met de jaren een breder publiek aanspreken door hun muzikale variatie, kronkels, emoties en tempowissels.’’ Mogwai speelt een krachtige, meeslepende en emotionele ‘sonische geluidsmuur’. De band viert haar 30-jarige carrière in intense, filmische postrockoptredens.
David Byrne - The Barn - 19.10- 20.20
Met zijn band Talking Heads was hij een pionier, maar ook solo is David Byrne een uitzonderlijke componist en performer. David Byrnes recente liveshows (begin 2026) worden geprezen als spectaculair, theatraal en ‘terrifyingly real’. De shows, met een 12-koppige band, combineren Talking Heads-klassiekers met z’n solowerk in een strak gechoreografeerde, dansbare productie die optimisme en verbinding centraal stelt. Het is een meesterlijke ervaring, een mix van Broadway en kunstmuziek. Byrne is live altijd een beleving.
Moby - Main Stage - 20.10- 21.40
Moby groeide in de jaren ’90 uit tot een pionier in de popdansscene ook, Zijn optreden op T/W 1996 is in ons collectief geheugen gegrift. De 25ste verjaardag van de tijdloze plaat ‘Play’ (1999) bracht hem in 2024 met een uitgebreide band naar de AFAS Dome. Op eeen wervelend feestje hopen we opnieuw.
Psychonaut - The Slope - 21.40- 22.25
Wij mogen in ons kleine landje best trots zijn op onze eigen kweek. Ook binnen de metalscene hebben we verschillende parels van ronduit internationale allure. Neem nu Psychonaut. De Mechelse post metal band groeide naar de absolute top. Na hun zinderend debuut 'Unfold the God man' brachten ze in 2023 'Violate Consensus Reality' uit, die insloeg als een bom. De recente ‘World Maker’ zet de weg verder naar de absolute top. Ook live is de band intussen serieus gegroeid en wisselt tussen serene, dromerige soundscapes en intense, zware uitbarstingen. Een boeiende schoonheid in postrock, psychedelica en sludge metal-riffs. Mooi genoeg om The Slope af te sluiten.
The Cure - Main Stage - 22.30- 0.30
The Cure rond Robert Smith uit het Engelse Sussex is al van 1978 bezig. De doorbraak volgde in 1980 met het album 'Seventeen Seconds', waarop de hit "A Forest" staat. Doorheen de jaren heeft de band zijn stempel gedrukt op verschillende generaties. Met hits als ‘Boys Don’t Cry", "Just Like Heaven", "Lovesong", "Inbetween Days", "Pictures of You", "Lullaby" en "Friday I’m In Love", En invloedrijke albums in de moderne popgeschiedenis, 'Seventeen Seconds', 'Pornography', 'Kiss Me Kiss Me Kiss Me', 'Disintegration' en 'Wish'. Schitterend. The Cure bracht vorig jaar een nieuw album uit, het eerste in zestien jaar, 'Songs of a Lost World'.Een lovend album trouwens, en meer dan 47 jaar later staat The Cure live nog steeds als een blok. >
Ze sluiten Rock Werchter af met een twee uur lang durende show! Een niet te missen rollercoaster voor jong en oud.
Line Up
Zondag: Chezile , Westside Cowboy, Newdad, Last Train, House of Protection, Psychonaut, Tsar B, Dressed Like Boys, Jessie Murph , Joy Crookes, Ethel Cain, Haevn, Darren Kiely, Sierra Ferrell, Cory Wong, Mogwai, David Byrne, Paul Kalkbrenner, Kaat van Stralen, Bad Nerves, SONS, Rise Against, A Perfect Circle, Moby, The Cure
Meer info op www.rockwerchter.be
Nederlands 
Français 
